Hér bara rignir og rignir, svo mikið að meira að segja Lúkas spurði mig hvort við ættum ekki bara frekar að lesa bók heldur en að fara á róló. Sem er fine by me. Mamma og pabbi höfðu sent honum fullt af nýjum bókum og svo þennan eðalgeisladisk með lögum og ljóðum Ólafs Hauks Símonarsonar. Við komum okkur vel fyrir með bækurnar og skelltum disknum á, ég með það í huga að Láki læri að söngla að það vanti spítur og sög til jafns á við The wheels on the bus. Hurðu, þetta eru nýjar útsetningar, einhver jazzviðbjóður sem fullorðnir ströggla með að fíla, hvað þá lítið barn. Það vantaði algerlega allan barnataktinn í þetta, og ég varð fúl af því að þetta var ekki það sem ég hélt. Láki hafði allavega engan áhuga. Synd og skömm, afhverju þarf alltaf að skemma allt? Eða er ég bara að vera leiðinlegur aftuhaldsseggur?

Svo er ég að fara í þetta atvinnuviðtal á mánudaginn komandi. (4. júní) Ég er bæði spennt og stressuð, mér finnst eins og öll framtíð okkar velti á þessu, því að ef að ég kemst ekki að í þetta nám þá sé ég ekki tilganginn í að búa hér öllu lengur. Dave kemt ekki hærra í metorðastigann í sínu fyrirtæki, það er útséð, þannig að ef þetta gengur ekki eftir þá þurfum við að hugsa okkar gang. Ég get ekki ákveðið í hverju ég á að fara, sem er auðvitað það allra mikilvægasta við allt stússið. Þrátt fyrir nýjan lífstíl er ég enn frekar lömpí og bömpí. Viðtalið verður svom haldið í Huddersfield, í Yorkshire, þannig að ég fæ að sjá aðeins af Englandi út um lestarglugga. Mjög spennandi. Aðalatriðið er að vera ekki of sjálfsörugg; það sem Íslendingar lesa sem sjálfsöryggi og ákveðni lesa bretar sem hroka og sjálfbirgingshátt. Ég hugsa að það verði það erfiðasta, að vera lítillát. Ég skil ekki konseptið!

Það verða sjálfsagt haldnar a.m.k. einar kosningar enn áður en ég flyt aftur heim, vonandi að þjóðin taki nokkrum sönsum fyrir þann tíma og hætti að kjósa sjálfstæðisflokkinn. Það er ekki nóg að fá að vera í sigurliðinu eina nótt á fjögurra ára fresti, þeir verða að leyfa lúserunum að vera memm á milli þess líka en það gerist bara ekki. Vonandi að Samsullið gangi upp og haldi í jafnaðarstefnuna en beygi bara ekki til hægri. Það er ekki verið að gera Walesbúum auðvelt að kjósa, hefði viljað fá að vera með en allt of langt að fara til London. Horfði bara á Júsóvísjón í staðinn en tapaði þar líka, hélt með Lettlandi.

Við erum búin að taka frá hótelherbergi í tvær nætur í Llandudno í júlí. Heather ætlar að passa Láka og við að halda upp á brúðkaupsafmælið. Mér líður eins og að ég hafi bókað tvær vikur á Spáni ég er svo spennt, tvær nætur bara að sofa út og borða mat sem aðrir elda og ekki ryksuga og engar lestar og allt. Að öðru leyti verðum við svo bara í garðinum í tvær vikur í lok júlí, byrjun ágúst, sem er alltaf líka voða næs. Vonandi að það hætti að rigna bráðlega, ég get bara ekkert montað mig.

Það var ekkert að myndavélinni, ég var bara með vitlaus batterí. En hvernig getur maður svo sem vitað það? Er að bíða núna eftir að rigningu sloti svo ég geti tekið mynd af bílnum og hárinu í glampandi sólskini. Maður býr jú í útlöndum og ekki hægt að láta sjást á mynd eitthvert skítaveður!

Að gleðifréttum, ég hef núna staðist stærðfræðipróf í fyrsta sinn síðan 1992. Fékk meira að segja 7.2 sem móðir mín segir mér að sé fyrsta einkunn. Haldiði að það sé?! Þannig að nú er bara að undirbúa sig undir viðtal, búa til bissnessplan og selja sig dýrt.

Eins og mér þykir vænt um son minn þá var dagurinn í dag engu að síður alveg sérlega þægilegur. Hann fór á leikskólann og ég fékk að dúlla mér ein heima. Þvílíkur lúxus. Ég endurskipulagði fataskápinn, renndi aðeins yfir allt með rökum klút og settist svo bara í sófann og las bók það sem eftir lifði dags. Sælan.

Annars þá þarf að fara núna í í tilfæringar með heimtufrekju og mataræði. Hanna gaf mér einstaklega góð ráð með svefnvenjur sem enn eru í gildi og það er allt í himnalagi. En nú er svo komið að við getum ekkert farið án þess að hann ætlist til þess að fá eitthvað. Ég er farin að forðast að fara með hann í búðina af því að það er bara vandræðalegt. Hann tekur ekkert mark á mér, er bara dónalegur og frekur. Ég segji við hann; "Lúkas ég sagði nei og það þýðir ekkert að ræða það neitt frekar." Þá svarar hann bara: "Og ég sagði já!" Han borðar rautt eitt úr eggi og heimtar bara sleikjó og ís í tíma og ótíma. Það er svo erfitt að heyra hann segjast vera svangur og vera hörð á því að gefa honum ekki bara eitthvað í staðinn þegar hann borðar ekki það sem eldað er. Ég veit nefnilega af reynslu að hann getur þolað að vera matarlaus svo dögum skiptir. Ég gefst alltaf upp fyrst. Ég bara er eiginlega alveg ráðþrota. Ég verð nefnilega alveg brjáluð þegar hann er með svona frekju, ég þoli ekki freka krakka og finnst alveg rosalega erfitt að díla við að sonur mínn sé frekjuhundur og dóni. Og að verða brjáluð virðist gera hvorugu okkur gagn. Já, þetta er ekki auðvelt þetta foreldrabisness, kannski að það ætti að gefa út leyfi fyrir þessu svona eins og hundahaldi.

LLandudno er alveg mergjaður staður, og fer ég héðan í frá með alla sem hingað koma í heimsókn, þangað í heimsókn. Helv. myndavélin er eitthvað að stríða mér og verður því skilað næst þegar ég fer í bæinn. Sorrí það eru því engar myndir.

Wrexham fc vann síðasta leik sinn þessa leiktíð og heldur því áfram tilverurétti nínum í 2. deild. Þvílík lukka yfir mínum manni.

Mér gekk bara svona líka ljómandi vel í prófinu. var orðin dálítið nojuð en tók nokkrar léttar algebruæfingar í lestinni á leiðinni til Birmingham og náði svo að slaka á. Ég var búin að undirbúa mig mjög vel og ef maður lærir fyrir próf þá á maður að geta staðist þau. Enda líka kom það á daginn; ég snéri prófblaðinu við og þetta var allt kunnuglegt. Ég lauk prófinu á 40 mínútum og hafði tíma til að fara yfir á eftir. Það var eitt dæmi sem ég bara bullaði, ég bjóst ekki við þess háttar en gerði samt mitt besta. Hitt er ég alveg viss um að ég hafi gert rétt, maður verður þó kannski að gera ráð fyrir eihnverjum klaufavillum og ég er því annaðhvort með 9 eða 7. Svo var bara lest beint afur til Wrexham og frí það sem eftir lifði dags. Dave náði svo í mig á nýja bílnum. Voðalega krúttlegur MG Rover, gullsleginn og sportí. Ekki spyrja nánar um vélastærð, nafn árgerð eða mílufjölda, ég bara veit ekki. Ég þarf að kaupa batterí í myndavélina og taka mynd af mér með nýja hárið við nýja bílinn. Já sá gamli gafst bara eiginlega upp og við höfðum lítið val en að kaupa nýjan bíl. Ég er svona ánægð með það í laumi þó það hafi í för með sér meiri útgjöld. Það kemur nefnilega í ljós að það er bara dálítið gaman að eiga fínan bíl og maðurinn r svona spenntur að hann ætlar að fara með okkur í sunnudagsrúnt til LLandudno. Þar er hægt að fara á ströndina, kaupa ís, og skoða falleg gömul hús. Já best að ég kaupi batterí svo ég geti tekið myndir þar líka. Í dag er ég svo í fríi, jei! laugardagur heima! og við þurfum að fara niður í bæ til að kaupa skó á Lúka Púka, hann bara vex og vex eins og illgresið á garðstígnum mínum. Já og stuttbuxur, var ég nokkuð búin að minnast á hvað það er gott veðrið hjá okkur?....

Er að fara sjálfviljug í stærðfræðipróf á morgun, wish me luck!

Ég ætlaði að skrifa ægilega langt blogg um bílakaup, menn og konur, fátækt og ríkidæmi, hamingjuna, stærðfræði og fótbolta en það er töttögu og fimm stiga hiti og ég næ svona fínni kvöldsól í garðinum mínum. Ég er því sest út í bili, allt hitt kemur síðar og Hanna, ég lofa að setja inn mynd fyrr en síðar.

Ég er oftast síðhærð, enda líður mér best þannig, en stundum grípur mig eitthvert æði og ég verð að fara í klippingu og láta skera það af. Oftast til að reyna að likjast einhverri stjörnunni. Núna er það Viktoría "posh" Beckham, og hefði ég svosum getað sagt mér sjálf að ekki myndi þetta fara vel, vart má finna ólíkari stelpur tvær en mig og stærð tvöfalt núll Viktoríu. Líkt og Svavar Hávarðsson hvers hár vex upp á við, vex mitt útvegis, fremur en niður eins og hjá venjulegu fólki. Ég er því nú með stærsta hár "sideways" sem sést hefur norðan alpafjalla í langan tíma og ræð ekkert við. Síðast minnti ég á Eika Hauks, ekki leiðum að líkjast, en nú er það bara vont. Svo einn einu sinni bíðum við eftir að það síkki nóg til að setja upp í sitt vanalega hreiður og sver að þetta var síðasta skiptið. Aldrei aftur í klippingu.

Það er allt að gertast núna, búin að skrá mig í námið og strax vesen. Hringt var frá Human Resources af því að þeim fannst ekki skýrt að með háskólagráðu í ensku fylgdi ósjálfrátt samræmt próf í stærðfræði. Það er sumsé eitt af inntökuskilyrðunum. Ég þarf því að biðja mömmu um að senda samræmdar einkunnir hingað. Enda með þessa líka fínu áttu í samræmdu stærðfræðiprófi...við minnumst ekkert á fína 1.5 á stúdentsprófi...

Ég er allavega orðin mjög spennt, og vonandi að allt gangi upp. Ég er ekkert hrædd við stærðfræðina lengur, mér gengur bara mjög vel. Ótrúlegt hvað færnin breytist þegar áhugi er einnig fyrir hendi, en það verður líka ekki tekið af honum Dave mínum ða hann er mjög góður kennari. Eiginlega synd að hann sé bara ekki að kenna í grunnskóla, ég er viss um að hann myndi hjálpa krökkum eins og mér sem hafa ekki rökhugsunina 100%. Erfiði hlutinn er að komast í gengum viðtalið þar sem þeir ákveða hvort þeri ætli að eyða tíma og peningum fyrirtækisins í mig. Og ég þarf að ljúga að þeim að ég hafi hugsað mér að vinna hjá þeim það sem eftir er. Ekkert minnst á heimför neitt.

En í dag er sunnudagur og við erum öll heima í dag. Lambalæri (velskt) í hádegismat og svo átti að fara í smá fjallgöngu, en auðvitað byrjar þá að rigna. Tvær vikur nánast af hita sem gerir það óþægilegt að vera í vinnunni en svo er frí og þá rignir. Sem minnir mig á það, stólarnir eru úti palli. Pullurnar eru gegnsósa. Best að reyna að bjarga þeim.

25 stiga hiti í dag, sólstólarnir komnir út á pall og bjórinn í kæli. Nú er bara að setjast út og sötra Shandy. Ást og friður.

Jæja, ma´r bara að spóka sig á stuttermabol núna. Það er nú aldeilis munur að búa bara í útlöndum ha, nikk nikk!?

Já, það er stundum merkilegt að búa í útlöndum, það er nú alveg satt. Ég hef nú stundum sagt sögur af vinnufélögum mínum og skrýtnum hlutum sem þær láta stundum útúr sér, sem persónulega mér finnst bera merki um almenna heimsku þeirra (samanber: hvernig afkvæmi eignast menn og hundar og að karlmenn eru þannig gerðir að þeir geti ekki haldið í sér, kúki bara hvar sem er) en í dag tók úr steininn, mér fannst þetta ekki fyndið lengur. Trudi segir að þeir séu búnir að handsama manninn sem fyrir nokkru nauðgaði 74 ára gamalli konu. Hún hallar sér svo fram og segir í stagewhisper."But I don´t know for certain that he was foreign, you know with all these Poles and that, isnt´it?"! Henni fannst ólíklegt að breskur kúkalabbi gæti framið svona verknað, þetta hlyti að hafa verið Pólverji eða "Paki" eða þá breti undir pólskum áhrifum! Ótrúlegt alveg hreint. Ég spurði hana hvort henni þætti líklegra að ég fremdi glæp en Sarah, en aftur fékk ég svörin, að "You´re different." Það má vera að það væri öðruvísi ef 15.000 Íslendingar væru í Wrexham frekar en 15.000 Pólverjar, en engu að síðru, mér fannst ég verða að taka upp hanskann fyrir "sam-útlendinga" mína. Ég er nokk viss um að þeir eru ekki frekar glæphneigðir en breska pakkið sem lifir á bótum og ég og Pólverjarnir höldum uppi með sköttunum mínum.

Lukku-Láki með hlaupaegg og páskabólu. En kátur engu að síður.

Manchester og Liverpool voru við upphaf iðnbyltingar miklar vinaborgir enda tengdar viðskiptaböndum; Manchester framleiddi vörur úr baðmull sem Liverpool inn-og útflutti fyrir Manchester í gengum höfnina þar. 1873 var svo samdráttur í viðskiptum og Liverpool tók upp á því að hækka flutnings-og tollgjöld svo svakalega að Manchester var ófært að stunda sín baðmullarviðskipti. manchester buggði því skipaskurð mikinn sem gerði þeim fært að halda uppi baðmullarviðskiptum án hjálpar Liverpoolborgar. Skurður þessi er nothæfur þrátt fyrir að Manchester er um 40 mílur inn í landi. Skapaði þetta gífurlegt hatur milli borganna tveggja sem skilaði sér svo umm munar inn í hatur á milli Manchester United og Liverpool FC. Og þar vitiði það þið rauðu djöflar og púllarar. Það er út af þessu sem það er skip á barmmerki Manchester United sem að öðru leyti myndi ekki meika neitt sens. Þrátt fyrir allt þetta urðu báðar borgir fyrir miklu fjárhagslegu tjóni sem smám saman þróaðist út í útbreytt atvinnuleysi og almennan aumingjaskap á báðum stöðum. Sem útskýrir hversvegna Manchester United aðdáendur syngja; "Sign on, Sign on, with hope in your heart, you´ll never get a job" (Sungið við lagið walk on with hope in your heart) og Púllararar syngja "Shit on the cockneys, shit on the cockneys tonight" sem vísar til þess að flestir aðdáendur United sem hafa efni á að kaupa sig inn á leik eru ekki Mancunians lengur, heldur ríkir lundúnarbúar, asíubúar og Íslendingar! Sem útskýrir hversvegna United megin er oft lítið sungið.

Hvað um það, mér fannst ægilega merkilegt að það væri hægt að finna svon félagslegar ástæður fyrir hatri á milli fótboltafélaga. Veikleiki kenningarinnar er sá að það er ekki hefð fyrir hatri á milli Everton og Man. City sem eru minni liðin í borgunum tveimur og engin útskýring þar á.

Hér hafa páskarnir farið ósköp ljúflega fram þrátt fyrir hlaupabólu og annan ófögnuð tengdan henni. Þetta hefur allt haft það að verkum að allt það góða starf sem unnið hafði með matarvenjur pilts er núna algerlega aftur komið út í veður og vind og hann borðaði ekki einusinni páskaeggið sitt, lék sér bara með það. Það hittist allt þannig á að við Dave erum búin að vera í heillöngu fríi og höfum því getað sinnt barninu án þess að fá frí í vinnu nema einn dag. En að sama skapi höfum við ekki getað notið veðursins sem nú ríkir. Jah, ekki nema að ég er búin að þvo tvær vélar á dag núna í þrjá daga bara til að njóta þess að geta hengt út á snúru. Við hefðum vanalega farið með pikkninn í Ty Mawr í svona veðri en Lúkas er ekki nógu hress til að fara langt. Hann er svo hrár og skrapinn í klobbanum að hann á erfitt með gang, greyið litla. (En heimtar samt bleyju, þetta bara ætlar ekki að ganga!)

Já, hingað er sumarið svo sannarlega komið, fólk situr úti í "beergardens" og drekkur bjór meðan börnin leika sér allt í kring. Flestir rölta um á stuttermabolum og allur gróður er kominn á fullsvíng. Böskarar og götuprédikarar keppast um að ná athygli fólksins á götunni. Sama gildir um stjórnmálamennina enda eru hér kosningar í vor. Það er kosið til National Assembly of Wales en virðist ekki káfa mikið upp á lýðinnhér, allavega ekki á sama hátt og heima. Hér hefur enginn skoðanir á einu né neinu, eða allavega ekki þannig að það séu hér heitar umræður um hvern skuli kjósa. Mér finnst ég ekki hafa komist inn í stjórnmálaumræðuna hér út af þessu sinnisleysi vina minna hér, ég hef einhvernveginn ekki tök á því að mynda mér skoðanir ef öllum öðrum er sama. Skrýtið.

Ég finn svo til með litlu músinni minni. Hann er allur útsteyptur í bólum; í andliti og hársverði, á augnlokum og upp í munni, á vörum, hálsi , baki , maga, höndum, fótum og á typpi, pung og rassi. Hann er búinn að bera sig ágætlega þangað til núna í nótt. Ekkert okkar svaf og það er svo erfitt að geta ekkert fyrir hann gert. Hann getur ekki verið með bleyju þannig að í ofanálag þarf ég að ganga á eftir honum með koppinn og rýju til að þurrka upp. Hann ætlar bara ekki að fatta þetta koppabisness. Hann er allur afskræmdur útlits og ég má ekkert við hann koma. Mikið voðalega erfitt allt saman. Eina sem hægt er að gera er að hlusta á "More than a feeling", spila vel og vandlega á luftgítar og mæma með: "More than a feeling ....then I see Marianne walk away.." dúddúdúddúdduú...

Við Lúkas fórum í víking til Íslands og gerðum þar gott. Ég held að það hafi bara aldrei tekist jafn vel og í þetta sinnið. Lúkas þurfti engan aðlögunartíma, var bara strax í stuði (með guði), dansaði við kirkjuklukkur í messunni hans Kolbeins og dansaði við nikkutóna í veislunni hans Kolbeins. Hann fór í sund með afa og ömmu, út í Skötubót þar sem hann stríddi sjónum, hitti alla ættingjana og skemmti sér konunglega. Þessi ferð var sumsé helguð fjölskyldunni algerlega, næst þegar við komum, um áramótin, þá reynum við að gera meira í að hitta vini. Það er svona smá ljúfsárt reyndar, hann bað um skóna sína í gær því hann var að fara að hitta ömmu (afi is gone fishing segir hann ) og hann vildi ekki skilja að það væri bara ekki hægt að skreppa í heimsókn. Gott að vita að hann saknar þeirra en sárt að geta ekki bara farið í heimsókn.

Það er bara núna er heim er komið sem hörmungarnar dynja yfir: Lúkas er kominn með hlaupabólu. Og engin amma og afi til að passa svo ég komist í vinnu. Ég hefði átt að skilja hann eftir.

Já hér er hann og bara nokkuð huggulegur lubbalaus.

Við fórum út í göngutúr þar eð hér er komið vor, sólin búin að skína í nokkurn tíma núna og lyktin af sumrinu var svona að gera sig handan hornið. Hvað haldiði að gerist svo í miðjum göngutúr? Jú það byrjar að snjóa. Veturinn bara aftur kominn og ég með ægilegan þvott tilbúinn til að fara á snúru!

Annars þá erum við Láki nú að koma heim í stutta heimsókn. Of stutta, ég get ekki séð að við getum neitt gert nema fagnað fermingu Kolbeins, en betra en ekki neitt. Við erum komin efitr miðnætti á föstudagskvöld og farin aftur fyrir hádegi á mánudag. Ég rétt næ að kaupa páskaegg og svo erum við farin aftur. Ummm páskaegg...

Katrín Sigríður og Lúkas Þorlákur úti að borða í Chester.

Amma og Afi komu í stutta heimsókn. Voðalega söknum við þeirra.