sunnudagur, 5. febrúar 2017

Þetta verður allt í lagi. Allt.

Mér datt í hug um miðjan daginn á fimmtudag, þar sem ég var að troða þriðja pain au chocolat stykkinu upp í mig að ég hefði átt að taka myndir af öllu sem ég borðaði þann daginn. Svona eins og ég tek myndir af haframúffum, grísku jógúrti og grænmetisréttum væri bara rétt og gott að mynda líka bestíuna. En ég fékk mig ekki til til þess. Meira að segja ég er ekki tilbúin til að sýna sannleikann svo hráan. Ekki heldur á föstudaginn þegar veislan hélt áfram.

Ég reyndi af fremsta megni að njóta. Ég reyndi að "eiga" ákvörðunina að borða svona. Í stað þess að gera díl við sjálfa mig (þú mátt borða svona núna af því að á mánudaginn færðu bara vatn) reyndi ég að segja við sjálfa mig: ef þú borðar svona þá veistu að þér á eftir að líða illa í maganum, fá verki í liði, þjást af samviskubiti og sjálfshatri og skemma alla vinnuna sem þú hefur lagt í ræktina með Paddy sem kostar 120 pund á mánuði en það er allt í lagi því þetta er þín ákvörðun, þú átt hana og þetta er greiðslan sem þú ert tilbúin að borga.

Málið er að ég er ekki tilbúin í gjaldið. Ég rorraði um í samviskubiti í gær. Mér leið hræðilega. Vaknaði snemma, fór í ræktina og reyndi að hugsa ekki um þetta. Það hefur ekkert upp á sig að analýsera þetta neitt frekar. Ég er rebel. Það er bara þannig. Ég var að garfa um síðustu helgi í tækni sem stoppar binge át. Og að sjálfsögðu hafði það í för með sér að ég binge-a. Ég var ein heima í tvo daga að vinna að sérstaklega stressandi verkefni. Auðvitað leggst ég í smjördeig. Ég er búin að setja mér óraunhæft kílóamarkmið fyrir 1. mars. Auðvitað geri ég uppreisn gegn því.

Þetta er djöfull pirrandi þetta að vera ekki í alvörunni fullorðin. Að ég skuli enn gera uppreisn gegn reglum sem voru settar á mat þegar ég var barn. Ég ræð núna. Ég er fullorðin. Ég á að vita það. En ræð ekki við neitt. Það er líka hrikalega pirrandi þetta sambandsleysi á milli heila og hjarta. Allt sem ég veit og skil í heilanum segir mér að það sé vont að borða þrjú pain au chocolat í einu. Að það sé vanvirðing við líkama minn. En hjartað mitt segir mér að ofát sé eina leiðin til að vera "góð" við sjálfa mig. Að einu verðlaunin fyrir stress, leiðindi, hamingju, reiði, allt sé að borða þar til ég verð veik.

Ég vældi aðeins í mér í gær um að þessi mánuður með Paddy væri í raun sóun, það væri engin tilgangur í að mæta í ræktina ef ég ætla svo bara að naga mig í gegnum nammirekkann á sama tíma. En um leið og ég hugsaði þetta kom upp í mér hugsunin að það væri í raun þveröfugt. Það hafi verið sérstaklega mikilvægt að mæta fjórum sinnum í ræktina á viku á þessum tíma. Því með því að gera það veit ég að þetta ofát er tímabundið. Ræktin og hreyfing hefur staðið sína pligt. Ég er ekki óalandi og óferjandi. þvert á móti, ég er enn íþróttamaður. Ég á einn daginn eftir að skilja hvað það er sem lætur mig haga mér svona, ég á meira segja kannski einn daginn eftir að ná tökum á þvi. Þangað til ætla ég bara að lyfta þungum lóðum og hafa gaman að því.

laugardagur, 28. janúar 2017

Árla morguns

Ég hef alltaf verið mikill morgunhani. Ég man þegar ég var í 8.bekk byrjaði Stöð 2 að sýna teiknimyndir á laugardagsmorgnum og þó ég hafi tæknilega verið of gömul til að horfa var ég alltaf komin á ról og gat horft á Jem and the Holograms í friði. Þetta hefur svo haldist allt í gegn, ég er alltaf búin með heilan vinnudag rétt um 10leytið. (Ekki að horfa á Jem and the Holograms). Mér þótti nú samt heldur um of í morgun þegar ég var komin fram úr klukkan hálf sex á laugardagsmorgni.

Josie, kisan okkar, er nefnilega heilmikill veiðiköttur, kemur með tvær til þrjár mýs inn á viku. Í morgun kom hún með eina sprelllifandi og fannst við hæfi að ég kæmi niður til að dást að veiðifærninni. Greyið litla músin skalf og hristist og var eins og límd við gólfið af hræðslu einni saman. Ég kem sjálfri mér á óvart með að geta tekið hana varlega upp og haldið á henni aftur út í grasið. Ég veit ekki hvort hún var eitthvað slösuð innra með sér, og kannski hef ég bara  framlengt einhverjar kvalir en hún var farin þegar birti og ég fór aftur út í garð. Sjálfsagt étin af uglu eða eitthvað.



Allavega, ég var á fótum og gat allt eins farið í húsverk. Smellti í kanilsnúða og spilaði CandyCrush á meðan ég beið eftir að deigið hefaði sig og mér finndist ég nógu mjó til að vigta mig. Þaes væri búin að pissa tvisvar eða þrisvar. Ég tvísteig reyndar aðeins við að vigta mig. Ég er nefnilega búin að vera geðveikislega mjó og sæt í vikunni. Ég veit ekkert afhverju, en þannig leið mér. Ég er alla vikuna búin að vera að berjast við þessar andstæðu tilfinningar sem halda aftur af mér að sættast við sjálfa mig eins og ég er og þessa þrá að léttast. Ég get bara alls ekki sleppt þeirri löngun og von. Kannski ef ég bara umfaðma það sem hluta af sjálfri mér líka, svona eins og ég er búin að sættast við að ég hef enga þolinmæði í langtímaverkefni, kannski er það bara besta lausnin. Ég bara viðurkenni að ég eigi alltaf eftir að langa til að vera mjó, og það er bara ég, en það þýði ekki að ég geti ekki glöð og sátt lifað í þessari samtíma fullvissu minni um að ég sé einmitt geðveikislega sæt og mjó núna.


Svona morgunpælingar skila kannski ekki miklu. En samt, ef ég er einu skrefi nær að finna jafnvægið var það kannski þess virði að bjarga einu músagreyi. Kanilsnúðarnir er tvímælalaust þess virði. Ég trúi staðfastlega á að matur sem maður hefur smávegis fyrir sé bestur. Og að það skipti litlu máli þó það sé þá eitthvað sem flokkast sem "óhollt". Það er nefnilega allt of auðvelt að verða sér úti um nammi. Ég labba framhjá nokkrum búðum á leið heim úr vinnu og tók þessa mynd bara svona í bríaríi án þess að miða sérstaklega á nammið;

Súkkulaðikexpakkar, Oreokex, snakk, hlaup... allt á 50 pence. Hundraðkall. Það eina hollt sem mér dettur í hug sem kostar 50 pence er gúrka. Ein gúrka eða stór pakki af oreos? Ekki nema von að við séum öll rorrandi um í spiki. Þetta er ódýrt, innan seilingar, auðvelt og í ofgnótt. Ég veit að þetta gerir mér erfitt fyrir. Að grípa stóran maltesers poka fyrir hundraðkall? Ekki málið, ég er meira segja ekki viss um að það geti verið svo margar hitaeiningar í hundraðkalli. Mín lausn er að forðast sem mest að labba framhjá svona búðum. Og setja mér svo það verkefni að vinna inn fyrir ljúfmetinu. Ef ég þarf að standa í eldhúsinu, fara út í búð að kaupa hveitið, hnoða, blanda, fletja, skera, nú þá á ég gúmmelaðið meira skilið. Svo er ég líka frelsishetja í músasamfélaginu.

fimmtudagur, 26. janúar 2017

Af vinnu

Því er ekki að neita að ég hef verið afskaplega lukkuleg með starfsframa minn hér í Bretlandi. Ég eyddi nokkrum árum í gleraugnaverslun, starf sem átti sérlega illa við mig. En um leið og ég fór í MBA námið fékk ég vinnu hjá skattinum sem var sérstaklega vel til fundið því vinnutíminn var þannig að ég náði að koma af stað hreyfingu og betri hugsun um mataræði. Ég er enn alveg viss um að stór þáttur í velgengni minni til að byrja með að léttast var að ég hafði allan morguninn út af fyrir mig til að stússast, planleggja og hreyfa mig.
Deildinni minni hjá skattinum var svo lokað og ég tók fyrstu vinnu sem bauðst, hjá Lloyds Banking Group. Ég byrjaði alveg á botninum, var ekki einu sinni fastráðin. Eftir nokkra bið losnaði þó staða þar sem ég hafði nokkur mannaforráð og komst inn í deildina sem sér um skuldara. Síðan hef ég unnið mig upp og er núna í deild sem sér um leiðréttingar á mistökum, hvor sem þau eru af manna völdum eða vegna tölvukerfis. Mér finnst ferlega gaman í vinnunni og sérstaklega búið að vera gaman núna undanfarna mánuði. Bæði vegna þess að nýjir yfirmenn mínir eru öll á mínu bandi, vinnan sjálf er fjölbreytt og ég læri eitthvað nýtt á hverjum degi og svo vegna þess að ég er að gera hluti sem ég er flink við. Ekki skemmir að ég er loksins á ágætum launum og svo það sem nýjast er; ég get unnið heima. Ég er búin að fá fartölvu og örugga línu svo ég get tengst bankakerfinu heiman frá mér. Svo sit ég bara í náttfötunum og stjórna "conference" símtölum og ráðgeri og skrafa við samstarfsfólk í Chester, Brighton, Edinborg, Glasgow, Halifax, Andover, Birmingham, London, Manila og Bangalore. Þetta gerir það að verkum að það er eins og maður sé að vinna fyrir sjálfan sig.

Nýjasta verkefnið er mér sérstaklega hugleikið þar sem ég hef tækifæri til að halda fyrirlestra og vinna í að vinna "hearts and minds" eins og það er kallað. Ég veit ekkert skemmtilegra en að halda pistla fyrir áhorfendur og ég hlakka til að þróa skilaboðin. Þar sem ég sat hér heima við að búa til fyrirlesturinn datt mér skyndilega í hug að um daginn hafði ég lesið viðtal við konu sem sagði að eftir að hafa grennst þorði hún loksins að gera allskonar hluti. Ég hugsaði með mér að það væri eitt, ég hefði aldrei látið spikið hindra mig neitt sérstaklega. En núna verð ég að viðurkenna að tilhugsunin um að líða vel með sjálfa mig hvað útlitið varðar á tvímælalaust eftir að skila sér í öruggri og skemmtilegri flutningi á fyrirlestrum. Meira segja þó ég geri það í náttfötunum.

sunnudagur, 22. janúar 2017

Stream of consciousness

Það grípur mig stundum alveg gífurlegt eirðarleysi. Þar sem ég stika um í leit að einhverju áhugaverðu til að eyða tíma mínum í en á sama tíma er ég líka lömuð af leti og einbeitningarleysi og nenni alls ekki að gera nokkurn skapaðann hlut. Þetta eru erfiðir dagar. Sér í lagi á sunnudegi þar sem mér finnst að ég eigi að slaka á. Og ef ég get ekki slakað á nú þá ætti ég að vera að nýta tímann í að hreyfa mig eða taka til eða skipuleggja vikuna eða gera eitthvað worthwhile. En ég nenni engu. Álpast bara um með sífellt meiri áhyggjur að dagurinn sé að sleppa frá mér og að áður en ég viti af sé kominn mánudagur og ég sóað heilum sunnudegi í að vera löt og eirðarlaus.

Mér finnst skrýtið þegar svona gerist. Sérstaklega um helgar þar sem ég eyddi laugardeginum bara í að gera gott við sjálfa mig. Morgunmatur á kaffihúsi, svo á beauty parlour að láta flikka aðeins upp á mig. Hádegismatur á bistró, og svo bíó og dinner á deit með manninum um kvöldið. Ég ætti að vera alveg sátt og fullnægð í sálinni.

En í dag virkar ekkert. Ekki stúss, ekki jóga, ekki þrif ekki skrif. Mér bara leiðist í sálinni. Ég get ekki útskýrt það betur. Ég eyddi morgninum í að búa til dásemdar marrókkóskan tagine rétt til að dreifa huganum, horfði svo á Casablanca í eftirmiðdaginn og er að reyna að lesa, reyna að skrifa, reyna að hreyfa mig en kemst ekki áfram með neitt.

Mig langar ekki einu sinni til að borða neitt svakalega. Kannski er það að trufla mig. Venjulega þegar mér leiðist í sálinni er það undanfari ofátskasts. En mig langar ekki einu sinni neitt sérstaklega til að borða. Það er dálítið sérstök tilfinning fyrir mig, að langa ekki til að borða. Ég ætti kannski að hætta að væla og hætta að pæla og njóta frekar bara þessarar tilfinningar að langa ekki í mat?

Sko! Mér líður alltaf betur við að skrifa.





miðvikudagur, 18. janúar 2017

Með hlandið í skónum.

Í ár setti ég engin áramótaheit. Ég ætla að halda heiti síðasta árs og kaupa eins lítið af drasli og ég mögulega get en að öðru leyti strengdi ég engin heit. Ég hef hinsvegar sett mér svona mottó, lífsorð sem ég ætla að fylgja. Og ég þarf að minna sjálfa mig á þetta svona eins og fólk sem öðruhvoru spyr hvað Jesús myndi gera.

Í ár ætla ég að vera hugrökk, auðmjúk og góð. Hugrekki er eitthvað sem ég þarf meira af, til að vera meira fylgin sjálfri mér, til að breyta aðstæðum sem mér líkar ekki og til að vera meira tilbúin til að gera nýja hluti. Að vera góð er sjálfsagt og maður ætti ekki að þurfa að minna sjálfan sig á það en stundum gleymir maður sínum minnsta bróður í amstri dagsins. Auðmýktin er svo það sem er kannski einna erfiðast fyrir mig. Fyrir mér snýst auðmýkt um að viðurkenna eigin breyskleika og vanmátt og að vera þakklát. Ég stoppa oft við og þakka í auðmýkt fyrir allt það sem mér hefur verið gefið; góða fjölskyldu, vini, gáfur og gjörvileik. Og þarf svo að minna mig á að vera auðmýkri. Ekki auðvelt.

Það var svo í dag sem ég þurfti heldur betur að sýna auðmýkt og ég var all rækilega minnt á hvað ég á langt í land með það dæmi allt saman. Það var nefnilega þannig að eftir sem á daginn leið jukust líkur á að ég myndi hreinlega pissa á mig. Læri og rass er núna gersamlega ónothæf af harðsperrum þannig að ég get með herkjum og heraga einum sest á klósett. Svo vont að ég íhugaði af alvöru um stund í dag að láta frekar bara gossa heldur en að ganga í gegnum sársaukann við að setjast á dolluna.

Þetta hef ég semsagt upp úr því að kalla þjálfarnn minn "drengstaula" og fyrir að hnussa yfir "mjúkum" æfingum sem hafa ekkert upp á sig. Ég rétti því upp hendur og legg núna traust mitt á hann og ét ofan í mig allan minn hroka. Og fylli inn matardagbókina mína í bljúgri auðmýkt. Amen.

mánudagur, 16. janúar 2017

Af auðmýkt

Ég lagði af stað í rækt klukkan fimm þrjátíu í morgun, hjólaði galvösk í gegnum velska rigningu til að hitta á Paddy klukkan sex. Tíminn með honum var svo betri en ég þorði að vona. Hann hafði ekki sent mér prógrammið mest megnis vegna þess að hann vildi fara í gegnum það með mér. Sýna mér allar hreyfingarnar og passa að ekkert væri of mikið fyrir bak og hné. Svo var hann líka með vitlaust netfang. Allt fyrirgefið og ég hlakka núna bara til að vinna með honum. 

Hann vill að ég haldi líka út matardagbók. Ég ætlaði fyrst um sinn að malda í móinn. Hvað gæti hann, þvengmjór drengstaulinn sagt mér til um mataræði? Það er EKKERT sem ég veit ekki um hvernig á að borða mat í aðhaldi! En svo mundi ég að mottóið í ár er auðmýkt. Ég er að reyna að hætta að vera svona hrikalega hrokafull. Þannig að ég ætla samviskusamlega að hripa allt niður fyrir hann og sjá hvað hann segir.  Ég hef reyndar haldið úti myndamatardagbók með vinkonu minni á FB um nokkurt skeið en kannski verður áhugavert að heyra hvað 25 ára strákpjakkur segir um matinn minn?

Kjúklingaleftovers með grænmeti

Túnfisksalat, nachos og skyr

Bananni og 20 g af hnetusmjöri

Yfirnáttúrulegir hafrar með rúsínum, kanil og grískri jógúrt.



sunnudagur, 15. janúar 2017

Nýtt, allt nýtt.

Þessi vika er búin að vera heldur annasöm. Ég hitti nýja þjálfarann minn síðasta mánudag í fyrsta sinn og líkaði vel. Hann var heldur blíðlegur að mínu mati, vildi taka öllu mjög rólega til að kanna hvernig brjósklosið og hnén myndu standa sig. Ég hafði líka á tilfinningunni að hann sé ekki vanur að gamlar kellingar eins og ég vilji bara lyfta þungum lóðum. Hann sagðist þurfa að skoða vel og vandlega hvernig hann myndi setja upp plan fyrir mig sem taki bak og hné inn í dæmið. Þetta er eflaust allt mjög skynsamlegt en ég verð að viðurkenna að ég var smávegis svekkt, ég vil bara djöfulgang og testesterón og svita. Ég bjóst svo við að hann myndi senda mér prógram í vikunni en ég hef ekkert heyrt í honum síðan á mánudag. Er dálítið svekkt en verð að gefa honum tækifæri. Við eigum að hittast aftur í fyrramálið. Og ég er loksins tilbúin í að gefa mig í verkefnið.

Ég var nefnilega líka smávegis fegin að hafa ekki prógramm. Það var allt vitlaust að gera í vinnunni. Ég þurfti að setja saman skýrslu fyrir fjármálaeftirlitið sem þýddi gífurlegt stress og mikla yfirlegu. Og ég hafði bara engan tíma til að hugsa um ræktina eða matinn sem ég var að borða. Ég reyndi einsg og ég gat fram eftir vikunni en ég skal bara viðurkenna að á fimmtudagskvöld gafst ég upp og þurfti algerlega að nota alla orku sem ég átti í vinnuna. Gat bara ekki eytt tíma í að plana matseðil, búa til nesti eða hnykla viljastyrksvöðvann. Og það bauð heim sérlega smekklegu ofáti um helgina. Fínt, búið. Byrjum aftur.

Dagurinn í dag bauð svo fallega upp á nýjar og ferskar byrjanir. Ég þreif allt húsið og tók þvottahúsið í gegn þar sem ég var að fá nýja þvottavél. Fórum svo með allskonar drasl í endurvinnslu og fékk svo matarsendinguna fyrir vikuna frá ASDA. Það er því allt hreint og fínt, í röð og reglu með nýja þvottavél og fulla skápa af fallegum mat. Og þannig er það. 

Skinny kjúklingabaka, gulrætur og grillaðar nípur.