Samkvæmt talningu í morgun er ég rétt um hálfnuð með mastersritgerðina. Hún er enn ljót og þarfnast allrar minnar athygli til að ég nái að klára að skrifa, laga og setja upp fyrir maí lok. Í ofan á lag fékk ég stöðuhækkun í vinnunni og þarf núna að vera með mannaforráð yfir tólf manneskjum auk þeirra átta sem ég sá um áður. Það er ásamt því að taka yfir Professional Negligence deildinni (handvömm?) og þarf því að læra allt sem því  fylgir. Þetta er auðvitað svakalega spennandi og sýnir sjálfsagt að það hefur einhver tekið eftir mér og treystir mér til starfsins. Launahækkun er þó lítil og þetta er frekar stökkpallur til frekari starfa. En samt, þetta hefði ekki getað gerst á verri tíma. Ég var búin að plana vinnu/heimalíf jafnvægið þannig að hallaði á vinnuna í maí og júní til að einbeita mér að ritgerðinni. Það verður víst lítið um það og ég þarf bara að halda áfram að skrifa á kvöldin og um helgar. Bloggið hefur óneitanlega þjáðst fyrir. Ég klára alla mína ritfærni í skýrslugerð og ritgerðarsmíð.

Hluti af mér er líka dálítið nervös yfir nýjustu hugmyndinni minni. Um leið og ég hef skilað af mér ritgerðinni ætla ég að byrja að æfa fyrir þríþraut (tri-athlon).Bara sprint vegalengd sem er 500-750 metra sund, 20 km hjól og 5 km hlaup. Ég er ekki alveg tilbúin í járnkarlinn. Ég er búin að finna mér plan, á sundbol, hjól og hlaupaskó og sé því ekkert mér að vanbúnaði. Ég verð reyndar að labba meira en að hlaupa út af hné en það er það sem er svo brilliant við þríþrautina að maður þarf ekki að vera sérfræðingur í neinu, bara ágætur í öllum þremur. Hugmyndin er enn ómótuð og eins og ég segi þá er ritgerðin og vinnan í fyrirrúmi núna en ég er byrjuð að plana lengri hjólatúra og að vinna aftur í að labba/hlaupa. Næst kemur svo "brick" æfingar þar sem ég sameina sund/hjól og hjól/hlaup. Og svo er það að finna keppni og setja dagsetningu.

Ég er mikið búin að vera að velta fyrir mér hvort bragðlaukarnir í mér hafi breyst með hollari lífsháttum eða hvort það að eldast einfaldlega breyti því sem mér finnst gott. Aðallega er ég búin að vera að spá í þetta síðan að Ólína sagði mér að hún hafði prófað að baka kjúklingabaunasmákökurnarir sem ég setti hér inn fyrir nokkru og að hún hafi aldrei smakkað neitt jafn hræðilegt á lífsleiðinni. Mér datt fyrst í hug að þær væru barra fyrir áunna bragðlaukur, eitthvað sem maður venst bara þegar maður borðar bara hollt. Svo hugsaði ég með mér að kannski var ég bara svona helsvelt af sætindum að jafnvel eitthvað jafn vitlaust og kjúklingabaunasmákökur yrðu bragðgóðar. Svo varð ég að taka það til skoðunar að kannski hefði Ólína rétt fyrir sér og að kökurnar væru bara hrikalegar til átu. Og ég varð að prófa.

Skolaði af og hreinsaði kjúklingabaunir. Setti í skál og bætti svo við fullt af hnetusmjöri. Og svo líka dálítið vel af kókóssmjöri. Svo sullaði ég saman við þetta hlynssýrópi. Og svo aðeins meira af því. Vanilludropar, salt, lyftiduft og matarsódi. Aðeins meira af kókóssmjöri. Svo datt mér í hug að gera þetta að súkkulaðibrownies frekar en smákökur og setti fullt af Hershey´s kakó út í. Maukaði og maukaði. Svo sá ég það í hendi mér að það væri við hæfi að setja fullt af súkkulaðibitum út í. Bætti svo við meira af hnetusmjöri og súkkulaðibiðum. Setti svo í form og bakaði og skar svo í búta eins og um brownie´s væri að ræði. Borðaði svo með rjóma.

Mér fannst þetta ægilega gott. Ég er greinilega með svona háþróaða heilsubragðlauka.

En verð líklegast líka að viðurkenna að viðbæturnar eru heilmargar.

Það eru bráðum komin 10 ár síðan að ég flutti hingað til Wales og það hefur margt gerst á þessum tíma. Mörg kíló komið, farið, komið aftur og farið enn einu sinni. Ég er búin að vera með heimþrá eiginlega allan tímann líka. Það er eitthvað alveg sérstakt við að vera Íslendingur, meira að segja þó að það séu bara við Íslendingar sem segjum að það sé alveg spes að vera Íslendingur. Heimþráin hefur reyndar alltaf skánað meira og meira með árunum. Frá því að vera nánast eins og líkamlegur sársauki niður í það sem hún er núna; svona smávegis eftirsjá. Fyrir utan hvað ég sakna mömmu og pabba stanslaust. Það breytist ekkert. Ég og Lúkas erum núna að fara í stutt frí til Íslands. Við erum að fara til Benidorm í sumar og vegabréfin okkar renna út bráðum og það þarf að redda því. Þetta er ágætis afsökun fyrir vikufríi heima.

Vanalega væri ég nánast lömuð af spenningi. Allt fólkið! Harðfiskurinn! NÓAKROPPIÐ! Skyrið!Mamma og  pabbi! En núna er ég líka með smávegis fyrirvara. Fyrirvara sem ég skammast mín ægilega fyrir. Síðast þegar ég var á Íslandi var ég 86 kíló. Ég hljóp 10 km án þess að finna fyrir því og lyfti þungum lóðum. Ég prédikaði hægri vinstri um staðfestu, sannfæringu og góða vana. Núna er ég 10 kílóum þyngri, með ónýtt hné og get ekki hlaupið og hef algerlega dottið út úr þeim góða vana að lyfta þungum lóðum.

Þetta er ekkert til að skammast sín fyrir. Ég er í gífurlegu ferli akkúrat núna, ferli sem ég þarf að ganga í gegnum til að komast heil frá þessu öllu saman. Ferlið fól í sér tímabil þar sem matur var aftur gerður löglegur og það óhjákvæmilega hafði í för með sér tilraunaát. Ég gerði mér fyllilega grein fyrir að ég myndi þyngjast Og ég stend við þetta ferli mitt, ég er sannfærð um að ef ég fari í gegnum það allt komi ég út úr því sátt við það hver ég er. 100% hamingjusöm og það hvort sem ég er 100 kíló eða 60.

Og þessvegna finnst mér leiðinlegt að ég sé smá nojuð yfir því að fólkið heima sjái mig og hugsi með sér að ég sé hætt að hugsa um heilsuna. Í fyrsta lagi þá segir mín heimspeki það að það eigi ekki að skipta fólkið mitt máli hvort ég sé feit eða mjó, það eigi að pæla í því hvort ég sé kát eða leið. Í öðru lagi þá segir heimspekin mín það að það eigi ekki að skipta mig máli hvort fólk sé að hafa áhyggjur af því hvort ég sé feit eða mjó. En ég bara get ekki að því gert.

Ég er að reyna að hætta því en það skiptir mig enn máli hvort ég sé feit eða mjó.

Ég keypti mér um daginn svona litlar ofnskálar eða "ramekins" til að búa til "einhleypa eplaköku". Þetta snýst allt um skammtastærðir ekki satt? Ég er búin að nota skálarnar stanslaust síðan ég fékk þær. Um síðustu helgi bjó ég til grænkáls og feta ídýfu. Gufusauð 200 g af kálinu þartil það var skærgrænt og hristi og kreisti svo af því allt vatn. Maukaði svo saman 100 g af feta, þrjár vænar matskeiðar af grískri jógúrt, matskeið af olífuolíu og einn maukaðan hvítlauksgeira, salt og pipar. Blandaði svo við kálið, setti í litlu skálarnar og bakaði inni í ofni í 25 mínútur. Borðaði heitt með hrökkbrauði og brokkóli og svo settí ég afganginn kaldan út á salat daginn eftir. Ég er líka búin að baka parmesan-egg og einn skammt af bökuðum kókós-og trönuberjahafragraut. En mig vantar enn epli.

Bakaður hafragrautur fyrir einn. 

Eftir nokkuð langt frí frá öllu, mat og mér og megrun, er eiginlega kominn tími til að finna pennann minn aftur. Hvar ætli hann sé?

Jógúrtsósa - hnetusmjör

Þá er selléríið komið í hús og ég búin að skilgreina hvaðan ótti minn við stöngulinn kemur. Lyktin er sú sama og af hvönn. Og þegar ég finn hvannarlykt ber minning mig tilbaka í útilegu í bernsku þar sem Kalli bróðir reif upp það sem mér finnst hafa verið mannhæðarhá hvönn og lamdi mig með stönglinum svo undan sveið. Svona tengir maður lykt við atburði og þetta var þess valdandi að ég hef hef ekki getað borðað sellerí. En ég er búin að komast yfir þetta og get núna nagað mig í gegnum heilu búntin. Lukkan yfir mér! Hrikalega gott með bbq salsa, best með sólþurrkuðu tómatasósunni. En ljómandi gott með jógurtsósunni líka. Varð fyrir smá vonbrigðum með hnetusmjörið; var búin að ímynda mér annað. Svo er það líka svo smart og fullorðins að borða sellerí. Mér finnst ég hafa þroskast svo í vikunni.

Þjóðsöngurinn sunginn.

 Það var spenna í loftinu um allt Wales í gær. Það var komið að lokaleik okkar í 6 Nations Rugby keppninni í ár. Og lokaleikurinn hafði allt til að bera sem lokaleikir þurfa að hafa. Andstæðingurinn var England, sem hingað til höfðu unnið alla sína leiki. Ef þeim tækist að vinna okkur þá myndu þeir ekki bara vinna alla keppnina heldur myndu þeir vinna hana með "Grand Slam" þ.e. vinna alla sína leiki. En ef við myndum vinna með átta stiga yfirburðum myndum við vinna alla keppnina. Og það sem mikilvægast var; stöðva sigurgöngu Englendinga. Við höfðum byrjað keppnina illa, hræðilegar fyrstu 20 mínúturnar á móti Írlandi þýddu að þrátt fyrir frábæran seinni hálfleik náðum við ekki að draga á þá og töpuðum 30-22. En síðan þá byrjuðum við að vinna, fyrst Frakkland, svo Skotland og Ítalíu. Og svo var komið að Englandi. Það er erfitt að útskýra hversu heitt Walesverjar þrá að skáka Englendingum. Í rugby er andrúmsloftið allt annað en í fótbolta, áhangendur andstæðra liða sitja saman og það er allt í góðu, en engu að síður, þá er bara eitthvað alveg sérstaklega mikilvægt að sýna gömlu kúgurunum hvert þeir geta stungið yfirburðum sínum. 

Garry og Tracy í velskum peysum

Við fórum til Wrexham til að vera með Tracy og Garry og horfa á leikinn á stórum skjá. Vorum komin á pöbbinn rétt um þrjúleytið. Dave skundaði reyndar á Wrexham v Luton og byrjaði daginn á að fylgjast með leiðinlegum 0-0 fótboltaleik sem dregur heldur úr vonum Wrexham um að komast upp úr deildinni átómatískt.  En á pöbbnum var ægileg spenna sem stigmagnaðist. Bæði menn og konur voru í rauðum velskum rugby peysum og velski fáninn með rauða drekanum blakti hvarvetna. Allir héldu þétt um glösin sín og vonin var áþreifanleg; hvað ef við getum unnið þá? Leikurinn fór fram í Cardiff, á heimavelli sem er óneitanlega betra því það gefur liðinu aukakraft að hafa meirihluta áhorfenda á sínu bandi. Walesverjar eru þekktir fyrir söng og það var óneitanleg gæsahúðin sem hríslaðist um mig þegar Hen Wlad y Nhadau, eða Land of my Fathers ómaði um allt. Liðið allt, áhorfendur í Cardiff og hver einasti maður á pöbbnum stóðu og sungu hástöfum með. Og svo byrjaði leikurinn. Ef handritahöfundur í Hollywood hefði skrifað söguna hefði henni verið hafnað sem ótrúlegri. Frá fyrstu mínútunni voru yfirburðir Wales gríðarlegir. Við gerðum allt rétt á meðan enska liðið gat ekkert gert nema fylgjast með hvernig á að spila rugby. Andrúmsloftið á pöbbnum var ólýsanlegt. Við hvert stig skorað hoppuðum við öllu upp og niður af hamingju. 

Þjóðhetjan Alex Cuthbertson skorar "try"

Og enskir geta ekkert gert en horft á þar sem Wales fagnar.

Þegar við náðum svo að skora "try" (þegar einn leikmaður hleypur með boltann alla leið yfir endalínu) ekki einu sinni heldur tvisvar, varð allt vitlaust. Gleðin yfir að vinna, gleðin yfir að hafa skemmt allt fyrir Englandi, gleðin og stoltið yfir því að vera best var ólýsanleg. Ég veit bara ekki hvort það er hægt að skilja þetta sem Íslendingur, við vonum jú að við vinnum Dani og Svía í handbolta, en þegar við dettum svo úr keppni byrjum við að halda með þeim. Það myndi aldrei gerast hér. "Swing low, sweet chariot" er lagið sem enskir rugby áhangendur syngja og í gærkveldi sungum við Walesverjar "You can stick your chariots up yer arse". 

Brjálað stuð - velski fáninn í bakgrunni. 

Blindfull og kát. 

Svo var tekið á því frameftir kvöldi. Við hlógum og drukkum og borðuðum gúrmet hamborgara. Fórum svo aftur til Johnstown þar sem mig grunar að eitt sambúca skot hafi verið það sem fór alveg með mig. Dave fór þessvegna með mig heim og gaf mér kínverskan takeaway sem lagaði mig alveg. 

Í dag er þjóðin svo að vakna upp, með dálitið rykugan haus, en hamingja enn allsráðandi. Við erum 6 Nations Champions, enn einu sinni.