Jæja, Láki byrjaði aftur í skólanum í dag, og er núna kominn í Ysgol Maes-Y-Mynnydd (Maæs í munnuþ) sem er "alvöru" skóli. Í fyrra var hann í nursery class sem er svona eins og að leyfa elstu börnunum í leikskólanum að vera í grunnskóla fyrir hádegi. Núna er hann hins vegar í reception og er allan daginn. Bara 4 ára og skipulagður dagur frá 8 til 4. Hugsa með sér. Hann fékk nýjan skólabúning sem mér finnst ekki jafn fallegur og búningurinn í fyrra en hann sjálfur var svo spenntur að hann var kominn í skóna klukkan 7 í morgun! Mér finnst enn eitthvað smá óþægilegt við þetta alltsaman, ég er enn ekki með kerfið hérna á hreinu einhvernvegin. Mér finnst ég alls ekki fá nægar upplýsingar og þegar ég leita eftir þeim virðist enginn geta svarað mér. Svona smáatriði eins og leikfimi. Ég var látin kaupa bol og stuttbuxur svo hann gæti farið í leikfimi en engu að síður er ég ekki með stundatöflu og veit ekki hvaða daga vikunnar hann á að fara með leikfimisdót með sér. Fyrir utan að hann getur enn ekki almennilega klætt sig. (Sokkar eru eitthvað að vefjast fyrir honum) Þetta reddast svo sem alltaf allt en samt...

Í öðrum fréttum þá er Dave 35 ára í dag. Ykkur er öllum boðið í velskt lambalæri á sunnudaginn í því tilefni.

The Evening Leader sem er dagblað okkar Wrecsam-búa slær því upp á forsíðu sinni í fyrradag að Wrecsam mælist sem einn feitasti bærinn í Bretlandi. Ég bað samstarfskonur mínar afsökunar á að vera hluti af vandamálinu, nóg er nú offitufaraldurinn að plaga velska að það er víst óþarfi að flytja spes inn fitubollur frá Íslandi. Annars þá er ég bara í góðum gír þessa dagana. Borða fullt af nammi en bæti það upp með að sleppa algerlega öllum mat. Þetta er einn skemmtilegasti matarkúrinn sem ég hef fundið upp á lengi. Hef sem sé ekkert lést, en bæti heldur ekki á mig. Fínt. Að öllu gamni slepptu þá fæ ég ekki tíma hjá hjúkku fyrr en að viku liðinni og vonandi að ég fari að taka mig á svona með því. Pilates á fullu og svo vonandi að ég fari að komast í spinning áður en langt um líður. Eða bara gleyma þessu. Mikið væri gaman að fá bara að gleyma þessu öllu í smá stund. Bara smá frí. Frá talningu og pælingu og samviskubiti og panikki og lygum og og og og og og...

Ætli maður sé bara ekki í svona ægilegu pönkskapi núna. Fann í þjóðarrembingsvímunni lag með Morðingjunum sem heitir Áfram Ísland og er núna að fíla þá í tætlur. Heyri svo mikla skírskotun í Dead Kennedys að ég verð bara 15 aftur og langar að kyssa Braga. Mikið var gaman að vera 15 ára. Pixies og Húnaver og sígarettur og bylting og svartar gallabuxur. Ég er nebblega hætt að hlusta á tónlist. Finn bara engan tíma. Er að sinna barni og námi og vinnu og eini tíminn sem gefst er rétt við uppvaskið. Ætla að innleiða smá pönk í uppvaskið.

Við liggjum nú öll í gubbupest aldarinnar. Láki reyndar búinn að jafna sig en við pabbi hans liggjum gjörsamlega í því. Ég hef nú bara ekki vitað annað eins. Ég var orðin sannfærð um að Bretland legðist svona illa í mig, mér finnst ég aldrei hafa verið eins oft veik eins og hérna, en fattaði um helgina að það er annar varíant í þessu. Lúkas. Þegar hann verður veikur þá verð ég veik. Hann fór í síðustu viku aftur á Toybox leikskólann og kom heim með þessa pest. Og við steinliggjum öll.

Lúkas kyrjar enn "Áfram Ísland" svona öðruhvoru, fáninn er enn uppi við og sjálf fæ ég enn kökk í hálsinn af stolti og þjóðarrembingi. Horfði á leikinn á BBC og það var spes að hlusta á hlutlausa lýsingu. Bretinn sem lýsti hélt því reyndar fram að ef hefði ekki verið fyrir ótrúlega markvörslu Frakka þá hefðum við unnið með yfir 30 mörkum. Hann vildi líka meina að þetta væri síðasta mót þessa franska liðs, þeir væru allir komnir vel við aldur en að íslenska liðið væri rétt að byrja. Ég vona svo að þjóðin haldi partý á miðvikudaginn og veri eins halló og uppfull af rembingi eins og mögulegt er, og fagni silfurliðinu eins og þeim hetjum sem þeir eru. Áfram Ísland!

Veit ekki hvort þetta er góð hugmynd. Var að sækja um verslunarstjórastöðu hérna...

Ég sæki um vinnur hægri vinstri sem stendur, man orðið ekki eftir hvað ég er búin að sækja um. Mér er orðið alveg sama hvað ég fæ, bara að ég geti gert eitthvað annað en það sem ég er að gera núna. Í fyrstu var ég að vonast eftir einhverju betra, þar sem ég gæti nýtt námið meira en núna er það þannig að mér er nokk sama hvað ég geri, bara að það sé eitthvað nýtt. Andrúmsloftið í vinnunni verður stanslaust verra, ég veir ekki alveg hvað gerðist en mér finnst eins og að verslunarstjórinn sé að panikka yfir slæmu árferði og taki það út á mér. Sem er ekki nógu gott, hún er ekki góður stjóri ef hún getur ekki frekar reynt að yfirfæra panikkið í kraft til að gera eitthvað nýtt og sniðugt til að selja meira. Hvað um það þetta er skítavinna og ég er svo overqualified að það er ekki fyndið og þar sem það er útreynt með að koma sér áfram í fyrirtækinu þá verð ég bara að kveðja. Basta.

Ég sveiflast því á milli ofsakvíða og ofsakæti. Hvað ef ég finn ekkert annað? Ég get ekki hætt því ég er búin að ráðstafa mánaðarlaununum fyrirfram og má ekki missa úr greiðslu. Í næstu andrá er ég komin á flug með að ímynda mér mig í því starfi sem ég er að sækja um í það og það sinnið.

Að öðru leyti er ég svo ekki alveg að takast á við mataræðið. Er enn að maulast með Íslandsblús og fer í Marks og Spencer í hádeginu og kaupi mér flapjack. Þetta kemur allt með kalda vatninu.

Það er alltaf gott að vera í sínu húsi, það erum við Láki sammála um. Mér fannst hinsvegar sérlega erfitt að koma heim í þetta sinnið. Aðallega vegna þess hve ósátt ég er í vinnunni. Ég fæ hreinlega gubbupest við tilhugsunina um að fara aftur í vinnu. Og það er ómögulegt að líða þannig. Ég er mest ósátt vegna þess að ég sá draumadjobbið auglýst á Íslandi. Talsmaður fyrir LÍÚ. Akkúrat það sem ég vil gera. Það er semsé ekkert sem heldur mér hér lengur. Ef ég fæ ekki betri vinnu á næstu 2, 3 mánuðum þá er ég farin. Eins og Dave sagði þá er það bara hans vegna sem við erum hér og hann er flytjanlegur. Mig langar bara svo til að hafa aðeins skemmtilegri ferilskrá til að fara með heim í ofanálega við námið. Ég er búin að sækja um tvær spennandi vinnur núna og bíð átekta. Sjáum hvað setur.

Og já. Ég þarf að byrja upp á nýtt í betra mataræði lífstílnum. Hann lifði Íslandsförina ekki af. En engar áhyggjur, það kemur allt aftur. Ég er byrjuð aftur á fullum krafti. (Um leið og ég er búin með þennan lakkríspoka...)

Ps. Ég fékk annað c fyrir 3 ritgerðina. Fín fræðimennska en hroðvirknislega unnin. Veit upp á mig sökina þar. Bíð enn eftir prófseinkunn.

Við Dave erum núna búin að fá að vera ein heima heila helgi en Láki fór til Íslands með ömmu og afa á föstudagskvöld. Eins ljómandi og þetta er þá sakna ég hans smávegis og hlakka til að sjá hann aftur á morgun. Ég er svo náttúrulega ægilega spennt að komast smá til Íslands. Vonandi að ég nái að hitta sem flesta og gera sem mest. Svo verður líka spennandi að sjá hvernig mér gengur að telja karólínur á meðan ég er í fríi. Ég vorkenni Dave smávegis en hann fær ekkert sumarfrí í ár og þarf að bíða hérna einn heima á meðan við Láki skemmtum okkur á Íslandi. Að sumu leiti er gott að fá að vera bara ein og tala íslensku án þess að hafa áhyggjur af því að hann sé að skemmta sér og sé ekki einn úti í horni en á hinn bóginn finnst mér ekki gott að vera í burtu frá honum lengi. So see yous later!

Það gat ekki verið að það stæði lengi; allt sem getur farið í rugl er komið í rugl; matur og svefntími. Nú er bara að sanna að ég geti komið þessu aftur á réttan kjöl áður en ég fer alveg yfir strikið. Núna þarf ég að hugsa eins og grönn manneskja.

Nú er mikið að gera, mamma og pabbi hjá mér í vist og Nanna með þeim. Sólin skín og allir í stuði. Ekki síst ég enda segir vigtin í Boots að ég hafi lést um 2 kíló þessa vikuna. Við tökum því enda hjúkkan í sumarfríi. Ég er mjög stolt af sjálfri mér fyrir þetta, vanalega nota ég afsökun eins og gesti til að naga mig í gegnum allskonar óþverrra en hefur sumsé tekist að láta það í friði núna. Go Svava Rán!

Ég þarf að fresta vigtun fram á þriðjudag. Ég þarf að fara til Rhyl á mánudaginn að kenna starfsfólkinu þar á nýja SAP tölvukerfið. Í staðinn fæ ég frí á þriðjudaginn sem hentar mjög vel því þá get ég verið með mömmu og pabba fyrsta daginn þeirra hérna. Ég fæ þessvegna að fara til hjúkku á þriðjudaginn.

Mér finnst endilega eins og að ég eigi að vera að léttast meira og hraðar. Ég er alveg búin að taka út allan óþarfa; nammi, kex, fitu, sykur, hveiti og þessháttar og er á fullu í pilates. Vakna klukkan hálfsjö á morgnana og tek sessjón. Mér líður mjög vel ákkúrat núna, en vildi sjá meiri árangur á vigtinni. Reyndar á ég pantaðan tíma hjá hjúkku á mánudaginn í vigtun en mig grunar að ég nái ekki mini-takmarkinu 115 kg fyrir þann tíma.

Ég er þessvegna búin að vera að velta fyrir mér hvað ég sé að gera vitlaust og það eina sem ég gat komið upp með var skammtastærð. Það er víst hægt að borða of mkið af hollum mat líka. Ég náði því í eldhúsvogina og skellti á matarborðið í gærkveldi og vigtaði 180 grömm (2 kjötskammtar) á diskana af chili-inu sem ég hafði eldað. Og svo störðum við í forundran á diskana okkar. Slumman af kjöti var u.þ.b. fjórðungur af því sem við venjulega myndum setja á disk. Með tárin í augunum (gvuð minn góur við lifum þessa hungursneyð ekki af!) mauluðum við okkur í gegnum máltíðina. En viti menn, þetta var nóg. Við vorum bæði södd og það allt kvöldið. Ég vissi svo sem að það væri einföld ástæða fyrir spikinu, ég bara vildi ekki trúa því. Þannig að héðan í frá er ég með allar upplýsingar á hreinu um skammtastærð og eldhúsvogin er núna á matarborðinu. Að hugsa með sér, ég sem er búin að fnæsa í gegnum nefið að öllu þessu feita fólki sem segjist ekkert skilja í því afhverju það er of feitt. Það liggur í augum úti að ef þú borðar of mikið þá fitnarðu. En ég bara vildi ekki setja mig í flokk með þeim feitu og vitlausu. En þar hafið þið það, ég er feit og vitlaus!

Ég er svo reyndar að vona að ég sé að byggja upp vöðvamassa ægilegan. Eins og alþjóð veit þá eru vöðvar þyngri en fita. Vöðvar brenna líka meiri karólinum þannig að eg ætti vera að brenna um leið og ég styrkist og grennist. En að gefast upp. Nei, það er ekki í myndinni.

Nú fer að styttast í að Mamma og Pabbi og Nanna komi í heimsókn. Ooohhh hvað ég hlakka til, kannski að ég fái að hætta að vera fullorðin í nokkra daga. Má það?

Ekkert að mér já! Djöfuls kjaftæði. Ég er alveg brjáluð núna. Ég get ekki séð að ég geti haldið mér undir 1600 karólínum á dag, mér finnst eins og ég þurfi að æfa meira, ég er svo flink að svindla að ég gert meira að segja platað sjálfa mig og þetta á aldrei eftir að ganga upp. Það væri svo miklu einfaldara að gefast bara upp. Ég hef alltaf verið feit, ég skil ekki afhverju ég er að stressa mig á að reyna eitthvað annað. Best að vera bara feit áfram. Bara ein kökusneið kannski, eða smá ís eða kannski bara ís ofan á kökusneið...

Eða þá að ég skoði núna aðeins nýtt prógramm. Mig langar til að prófa eitthvað meira structured. Það er of auðvelt að svindla á einfaldri talningu. Hefur einhver prófað þennan? Ég hef eðlislæga vantrú á megrunarkúrum en finnst eins og ég gæti þurft á því að halda að koma mér í svíng með svona alvöru prógrammi.

Það er því miður bara ekkert að mér. Ég er búin að rembast og reyna eins og ég mögulegast get að fá greiningu sem átröskunarsjúklingur en ég bara passa ekki inn í neinn hóp. Ég er ekki "binge-eater", ég borða of mikið, en ég fer ekki á svona binges. Ég varð ekki fyrir neinu áfalli í bernsku sem getur skýrt óeðlilegt samband mitt við mat. Ég er ekki með skjaldkirtilsvandamál eða genatíska tengingu við ofát. Ég er sjálfsagt með brenglaða hugmyndir um hvað er rétt skammtastærð en það er eðlileg brenglun í nútíma þjóðfélagi. Ég er líka með allt of háar hugmyndir um sjálfa mig. Kannski ef ég væri með lágt sjálfsmat eða hefði verið lögð í einelti eða ef fólk hefði gert grín að mér fyrir að vera feit þegar ég var barn og táningur þá hefði ég getað forðast að enda í 120 kílóum. En nei, mér finnst ég vera sæt og fín og þegar ég lít í spegil sé ég frekar lögulega manneskju og hef alltaf gert. (Er öfugsnúin anorexía geðsjúkdómur?) Ég var að vona að ef ég gæti skilgreint mig á einhvern hátt þá myndi ég eiga auðveldara með að ráða við mataræðið, en ég verð bara að sætta mig við að ég einfaldlega borða of mikið af kaloríuríkum mat. Djöfullinn sjálfur.

Mér gekk hrikalega illa í prófinu á laugardaginn og verra eftir því sem ég hugsa meira um það. Þeir komu bara alveg aftan að mér með eina spurninguna. Öllum hinum gekk reyndar illa líka þannig að það var a.m.k. ekki bara ég. Ég verð sjálfsagt að sitja þetta aftur, fæ ekki að vita einkunn fyrr en í október! Ég náði þrátt fyrir að vera lágtstemmd að verjast þungum árásum frá hinum ýmsustu snickersum hér og þar, alveg fram á sunnudag. Við vorum búin að plana indverskan í tilefni af brúðkaupsafmælinu og þar innifalið átti að vera eftirréttur. Ég vaknaði á sunnudaginn búin að plana átið út í ystu æsar og fór algerlega yfir strikið. Karamellur í hádegismat, poppadums, korma og naan og svo heill poki af revels á eftir. Það eina sem ég hafði áhyggjur af var að ég myndi ekki ná að borða allt sem var planað. En jú, ég er svo dugleg, með verk undir bringspölum graðgaði ég síðasta molann upp í mig og lá svo afvelta það sem eftir var kvöldsins. Og svo martaðir alla nóttina. Ég hélt svo að dagurinn í dag myndi vera erfiður, það er alltaf erfitt að "lenda" eftir svona sykur-high, en allar góðar vætti voru með mér í dag, ég er undir 1500 kal., búin að labba í 40 mínútur, taka eina Pilates sessjón, þrífa húsið þannig að svitnaði vel og baka heilsubollur og muffins tilbúin í nesti. Og er bara í stuði. Lukkan yfir mér alltaf hreint. Kannski að mér sé að takast að breyta hegðunarmynstri.

Nú eru tvö verkefni í gangi. Ég þarf að borða grænmeti sem snakk (frekar en ávexti) og reyna að sleppa plönuðum nammidag. Ég er ekki að segja að hafa ekki nammidag, ég þarf frekar að reyna að vera ekki búin að plana hann of vel þannig að ég fari ekki svona gjörsamlega yfir strikið.

Ég er eiginlega alveg tilbúin í próf, ekki alveg, eiginlega alveg.
.

Við Dave eigum 3ja ára brúðkaupsafmæli í dag. Ég fagnaði áfanganum með grísku salati og góðri pilates sessjón í bland við pælingar um corporate social responsibility, brand positioning og ratio analysis. Ég er orðin smá rugluð í ríminu og létt nojuð en engu að síður ástfangin og í stuði.

Þar sem að mér er fúlasta alvara með þessu fittness dóti þá fjárfesti ég í jóga-mottu og pilates dvd. Þetta eru bara 25 mínútur af magaæfingum en ég kófsvitna og fíla í botn. Verst að maginn og brjóstin eru alltaf fyrir mér, ég get ekki beygt mig eins og ég vil. Ekki það að ég sé ekki nógu liðug, það er ekkert mál, það er bara ekki pláss! Mikið verður gaman þegar ég get haldið mér svona í "the teaser" eins og Ana.

Ég heyri í þeim feðgum uppi í svefnherbergi, Dave er að reyna að svæfa Láka. Hann er búinn að lesa bæði Gruffalo og Gruffalo´s child og Láki er búinn að fá að fara eina ferð á klóið og drekka eitt mjólkurglas. Hann er núna að reyna að spjalla en Dave svarar alltaf með ákveðnum tón "Good night Lúkas." Það er svo mikilvægt fyrir okkur að koma honum í svefn á skikkanlegum tíma því annars fáum við engan tíma fyrir okkur.

Sjálf er ég að lesa fyrir próf og plotta æfingarskjedjúl. Prófið er reyndar mikilvægast þessa vikuna, ég ætla ekki að hafa áhyggjur af neinu öðru þessa vikuna. Það gildi aðallega um hversu erfið síðasta vika var. Ég var á fullu að ganga og er byrjuð á pilates hérna heima en maturinn var að vefjast fyrir mér. Ég er búin að vera þunglynd og leið alla vikuna og ég finn það að það er einhverskonar sykurfráhvarf. En á sama hátt og ég er ekki þræll nikótínsins lengur þá ætla ég að vera frjáls frá sykri. Ég mun sigra!

Ég fór í ægilega fínan göngutúr í morgun. Vaknaði klukkan sex og skellti mér í joggarann (já, að hugsa með sér, ég Á joggara!) og út áður en ég fór í vinnu. Mikið gott og gaman, bara ég og fuglar, nokkur hundruð sauðfé og tveir íkornar. Sólin skein í heiði og ég var í hálfgerðri vímu yfir því hversu dugleg ég var. Ég fór að velta fyrir mér hvort ég myndi finna hvatningu til að gera þetta það sem eftir er. Og ég er að spá í að líta ekki á hreyfingu sem eitthvað sem ég þarf að finna einhverja "æðri" hvatningu. Hreyfing er bara eins og að vaska upp eða búa um. Ég hef ekkert val. Ef ég ætla að eiga hreint eldhús þá verð ég að vaska upp reglulega. Ég hef enga hvatingu til að gera það, ég einfaldlega vaska upp eftir matinn. Simple as. Sama með hreyfingu, ég hef ekkert val. Og ég er þegar ég er búin að vaska upp þá fyllist ég alltaf vellíðan. Það er það sama með líkamsræktina. UUUmmmmm. Ég elska endorfín.

Dave fékk símhringingu frá gömlum vini sínum úr háskóla svona óvænt í kvöld. Kevin hafði haft upp á honum eftir krókaleiðum og þeir spjölluðu heillengi saman um hvað hefði gengið á síðustu tíu árin. Af einhverjum ástæðum kom það upp að Dave hafi bætt heilmikið á sig og þótti Kev það skrýtið því hann hefur bara þekkt "mjóa Dave". Dave var feitur sem barn og unglingur en grenntist áður en hann fór í háskóla og fitnaði svo ekki aftur fyrr en hann giftist mér (Sorry ástin mín!). Mér datt þá í hug að það þekkir enginn "mjóu Svövu". Hún er kannski bara ekki til. Ég hef fengið nasasjónir af henni svona af og til en hún er aldrei kjurr lengi. Mér leikur mikil forvitni á að vita hvort hún sé öðruvísi en "feita Svava". Ég er ekki haldin neinum ranghugmyndum lengur um að vera mjór þýði að maður sé átómatískt hamingjusamur. Eða að maður þurfi ekki raka á sér fótleggina. Eða að maður hætti að sulla niður á sig tómatsósu og fötin manns hætti að krumpast eða maður hætti að prumpa. Ég geri mér grein fyrir að ég verð sjálfsagt alltaf með sósublett einhverstaðar. En ég er að vona að mjóa Svava geti hlaupið á eftir strætó án þess að vera heitt og skítug það sem eftir lifir dags. Og að hún geti beygt sig niður eftir hlutum án þess að hafa áhyggjur af því að geta ekki staðið upp aftur. Að hún hafi ekki áhyggjur af því að geta sest í klappstól án þess að brjóta hann. Að hún geti hlaupið með Lúkasi án þess að gefast upp eftir tvær mínútur. Verður hún öðruvísi manneskja bara út af því að hún getur gert þessa hluti? Mig allavega langar til að gefa henni tækifæri til að viðra sig. Hún er þarna inni í mér einhverstaðar, ég borðaði hana óvart einn daginn með einu eða tveim snickers og skolaði niður með fanta.

Númer eitt, tvö og þrjú er að viðhalda skipulagi og aga ef maður ætlar að stunda heilbrigðan lífstíl. Plan og skipulagning er lífsnauðsynleg því annars dettur maður bara í ruglið. Ég er vanalega skipulögð og á auðvelt með að plana fram í tímann, ég til dæmis er alltaf með tveggja vikna matseðil tilbúinn. Það auðveldar innkaup og þýðir að ég veit alltaf ef ég þarf að taka eitthvað úr frysti á morgnana og ég þarf ekki að eyða tíma í að velta fyrir mér hvað á að elda í kvöld. Og ég get skipulagt matinn þannig að ég deili kolvetnum og prótín réttlátlega niður á máltíðir dagsins. Ég skipulegg reyndar fleira en matinn, ég skipulegg líka daglegar athafnir og það er bara til að mér líði betur, ég þarf að hafa plan, bæði fyrir lífið og hvern einn dag. Það er svo alveg ferlegt þegar óvæntir atburðir breyta planinu. Ég gleymdi að ég var að vinna frameftir í kvöld og var ekki komin heim fyrr en átta. Dave var þá búinn að gefa Láka að borða, baða hann og var að koma í háttinn. Ég var úrvinda úr hungri enda ekkert búin að borða nema tvær hrökkbrauðsneiðar síðan í hádeginu. Ég missti af strætó og þurfti að labba upp Gutter Hill (gott cardio en einum of með ekkert í maganum!) og það eina sem ég gat hugsað um var matur. Láki vildi svo endilega að ég læsi "Monkey Puzzle". Dave því miður kann bara að elda egg þannig að þegar Láki var loksins sofnaður og ég búin að elda var klukkan orðin níu. Aðframkomin úr hungri og ég borðaði allt of mikið. Og það er það sem gerist þegar planið fer úr skorðum.

Það var dúndurstuð á laugardagskvöldið, við drukkum bara alveg passlega, enginn fullur en allir glaðir. Eðal alveg. Sarah, Jeff og Dave voru reyndar eitthvað með nostalgíu, þau muna öll Wrexham öðruvísi en borgin er núna. En það er óhjákvæmilegt, ég er nokk viss um að ég geti ekki farið út í Reykjavík núna. Hvað um það, það var bara óborganlegt að fá að fara í djammgalla og vera hress á laugardagskvöldi. Ekki að ég vildi gera þetta allar helgar en svo öðru hvoru er frábært.

Ég hafði svo ákveðið að ég væri í fríi á sunnudeginum. Ekki þannig að ég mætti éta út í eitt en ég mátti slaka aðeins á. Þegar til kom var einn poki af Minstrels allt og sumt og það var bara alveg fínt. Ég er svo búin að vera mjög aktív í dag og passa matinn mjög vel. Og er svo hress og jákvæð og bjartsýn. So good so far.

Ég er enn að finna út hvað hentar mér í sambandi við hreyfingu. Mig langar til að nota veðrið og fara í göngutúra og er búin að fatta að kvöldin sem Dave svæfir Láka get ég farið út beint eftir kvöldmat. Ceri og Shirley vilja endilega fara í ræktina með mig en við verðum að bíða þangað til að þær eru báðar búnar að unga út. Shirley vonandi í þessari viku og Ceri í miðjum júlí. Sundið hentar mér náttúrulega mjög vel, þá morgna sem ég þarf ekki að fara með Láka í skólann. Þetta er smá púsluspil en ef viljinn er fyrir hendi þá er allt hægt.

Svo er ég að velta fyrir mér hvort ég eigi að vigta mig eða hvort ég eigi að láta það vera minna mál. Sem stendur þá er ég of þung fyrir vigtina mína og þarf að fara til hjúkku til að vigta mig. Mér finnst alveg nóg að fara til hennar á 4 vikna fresti en langar ægilega til að geta fylgst meira með hvort það sé þyngdartap í gangi. Á ég að fara til hennar oftar eða á ég að hafa það fyrir takmarkið núna að létta mig niður í tölu sem sést á vigtinni minni? Ég held að það virki ekki fyrir mig að pæla ekkert í kílóafjöldanum, ég þarf að hafa keppni í gangi. (By the way skv. vigtinni í Boots er ég búin að léttast um 3 kíló en það er bara svona að gamni!)

Ég er að reyna að leysa smá gátu hérna. Ég fer í vinnuna klukkan 10 mínútur yfir 8 á morgnana og kem heim klukkan korter yfir 6. Þá geri ég létt húsverk, elda mat,borða og baða Lúkas og svæfi. Svo tekur við nám og lestur í tvo tíma. Svo horfi á á sjónvarp í hálftíma áður en ég sofna í sófanum og er svo rekin upp í rúm. Hvenær á ég að koma þarna inn líkamsrækt? Samkvæmt basal metabolic rate þarf ég 1860 karólínur á dag til að viðhalda sömu þyngd og ég er núna ef ég hreyfi mig ekki neitt. Þannig að til að grennast þarf ég að borða 1360 karólínur á dag og stunda enga líkamsrækt. Eða þá að ég fæ að njóta meiri matar og hreyfi mig þá. Mér líst betur á það en hef ekki nógu marga klukkutíma í sólarhringnum. Mér datt í hug að kaupa mér Pilates for beginners á DVD. Einhverjar uppástungur?

Jeij! 'Eg var að fá einkunn fyrir ritgerð númer tvö. C! Það þýðir að sem stendur er ég með B að meðaltali. (A+C/2=B, eða svona næstum því, stærðfræðingurinn hér rífur í hár sitt og skegg af rangfærslunni en þið vitið hvað ég meina!) Kúrsinn var skyldukúrs í fræðilegri bókfærslu og ég er svo glöð að fá C. Á minn órökhæfa hátt er það jafn fín einkunn og A í kúrs sem mér fannst skemmtilegur og áhugaverður.

Við erum að fara út á lífið á laugardagsvköldið til að fagna þessu og að ég er búin að skila rigterð númer 3 . Við ætlum að hitta Söruh og Jeff á Fat Cat Café og skoða svo nýja franska barinn (!!! franskur bar í Wrexham!!!) og endum svo væntanlega á the commercial sem áður var Scruffy Murphys. Ég hlakka svo til, við fórum síðast út um áramótin, og þar á undan var það í Llandudno í júlí í fyrra. Verst að núna verð ég að telja karólínurnar í gin og tóník. Eða að ég fer bara í xtra langan göngutúr á sunnudaginn.

Ég er búin að lýsa eldhúsið mitt sem "matarlaust svæði". Hljómar kannski skringilega að banna mat í eldhúsinu en málið er að við borðum ekki í eldhúsinu, þar er ekki pláss fyrir borð og stóla, við borðum í stofu/borðstofu. Þannig að allur matur sem ég borða í eldhúsinu er milli mála, stinga í munninn án þess að taka eftir því, óþarfa karólínur. Héðan í frá mun ég bara elda þar, ekki borða.

Þessi vefdagbók á að spila stórt hlutverk í endurbata mínum. Ég mun nota hana til koma skikki á hugsanir mínar.

Ég er og verð alltaf feit í hjarta mér, og ég vil hafa það þannig, en ég vil geta endurskoðað þá hugmynd að það að vera feit sé það sem geri mig að mér. Ég get ekki átt von á að takast í þessu átaki ef ég held áfram að skilgreina sjálfa mig sem feita manneskju. Það er verkefni vikunnar. Að finna út hvort ég get breytt matarvenjum mínum með því að endurskilgreina sjálfa mig í huganum.

Ég er búin að finna samfélag feitra bloggara til að leita til eftir stuðningi og hvatningu. Margt af þessu fólki hefur gengið í gegnum gríðarlegt þyngdartap. Allt þetta fólk hefur svo heppilegan kílóafjölda að losa sig við; helminginn af sjálfu sér. Það er hægt að vera með sniðuga orðaleiki og pælingar út frá því. Ég er ekki með nógu gott markmið að þessu leytinu til; ég ætla að losa mig við 5/12 af sjálfri mér. Ég þarf því annaðhvort að breyta þessu í 60 kg. og þá missi ég hálfa mig, eða 40 kg. sem er 1/3. Eða þá að ég held mig við 50 kg. og þykist bara vera góð í stærðfærði.

WHO eða World Health Organisation hefur gefið það út að offita sé nú faraldur sem plagi hinn vestræna heim og hefur miklar áhyggjur af. Sjúkdómar og annað sem er bein afleiðing af offitu kosta nú orðið læknaþjónustu svipað og reykingar. Engu að síður er hér í Bretlandi ekki boðið upp á neina aðstoð. Fólk sem er of feitt eru sóðalegir aumingjar sem geta ekki drullast af rassgatinu og út að hlaupa. Þetta er almennt viðhorf sem ég verð vitni að. Sjálf er ég í svo mikilli hringavitleysu með skoðanir mínar á offitu að það er erfitt að vita hvar skal byrja. Ég hata feitt fólk og ég hata það að ég sé feit. Ég er engu að síður ákafur stuðningsmaður "réttinda"baráttu feitra. Að vera feitur er mjög óhollt og ætti ekki að gerast. Að vera sáttur við sjálfan sig, feitur eða mjór er nauðsynlegt. Feitt fólk er veikt og þarf hjálp. Feitt fólk ætti að horfast í augu við sannleikann og hann er að það borðar of mikið og hreyfir sig of lítið. Svona gæti ég haldið áfram lengi lengi. Hver og ein fullyrðing er andstæða þessarar á undan. Er nema skrýtið að maður sé smá ruglaður í ríminu?

Upphafsþyngd: 120 kg.
Takmarkið: 70 kg.
Míní-takmark: 115 kg 21.júlí.

Já, í dag er fyrsti dagurinn af afgangnum af ævinni. Ég þarf að létta mig um 50 kg. og hef gefið mér 2 ár til að gera það. Ég hef gert þetta áður og get bara vonað að í þetta sinnið virki þetta allt saman. Hvað ætla ég að gera öðruvísi núna? Það eina sem ég hef er fullvissan um að í þetta sinnið gangi þetta upp.

1. Reyna að læra að þekkja tímapunktana sem eru hættutímar. Þ.e. hvenær er ég veikust fyrir óhollustunni.
2. Reyna að skipta út hvítu hveiti og sykri fyrir hollari staðgengla.
3. Halda mig við sundið.
4. Ef ég fæ mér óhollustu, ekki gefast upp, og ekki fara á viku"fyllerí". Bara byrja upp á nýtt.
5, Fara á 4 vikna fresti til hjúkku í vigtun.
6. Tala við fólk ef ég finn að ég er að fara að falla.
7. Nota smoothie-maker.
8. Hafa augun á markmiðinu.
9. Halda dagbók.

Ef ég gat hætt að reykja, þá get ég hætt að borða. Matur er ekki óvinur minn. Ég er óvinur minn. Og þessu lýkur hér.

Lúkas er alltaf að verða fullorðnari. Hann er að læra að hafa stjórn á skapi sínu. Ég sagði við hann í gær að hann ætti að fara í sturtu eftir kvöldmat, "æji mamma, má ég fara í sturtu á morgun?" bað hann og ég sagði ókei, en að hann YRÐI að fara í sturtu á morgun. Þannig að þegar hann kom heim í kvöld sagði ég honum að fara úr og í sturtuna. Hann öskraði á mig og sagðist ætla í tölvuna. Ég sagði nei og að í tölvuna færi hann aldrei framar ef hann öskraði svona á mig. "Allright" sagði hann þá og dreif sig í bað. Fyrir hálfu ári síðan hefði þetta tekið tvo til þrjá tíma af gráti, öskrum, hótunum og fleiru. Við hefðum bæði sofnað útgrátin og uppgefin, ég blautari en hann eftir slagsmál í sturtunni. Núna tók þetta eina mínútu og allir ánægðir. Nú er bara að fá hann til að samþykkja það sem ég segji án þess að öskra. Eða er það til of mikils ætlast?

Hann þurrkaði af borðinu eftir matinn um daginn. Ég lét hann fá það sem var af klinki í veskinu mínu til að setja í Lightning Mcqueen baukinn í staðinn. Ein 24 pens. Síðan þá hefur hann náð sér í tusku og þurrkað af eftir matinn á hverju kvöldi. En varð hálf fúll þegar ég lét hann fá 50 pens pening. Það var ekki jafn gott og 24 enda þá um fleiri peninga að ræða.

Sjálf er ég búin að gráta í 3 og 1/2 dag en er að jafna mig núna. Ég þarf að setja niður á blað það sem ég er að hugsa en kem því ekki frá mér. Ég er compulsive overeater og ég þarf að viðurkenna að ég þarf hjálp en ég get það ekki. Ég þarf að breyta viðhorfi mínu til sjúkdómsins, þ.e. viðurkenna að þetta er sjúkdómur og að ég er ekki veiklunduð og misheppnuð en ég get það ekki heldur. Ég get heldur ekki tekið ákvörðun um hvað gerist næst og ég get svo sannarlega ekki hætt að borða. Ekki skrýtið að ég sé dáltið svekkt. Góðir tímar.

Við erum Dalekar. Við munum útrýma mannkyninu. Við erum óvinir mannanna. Hræðist okkur. YOU WILL BE DELETED!

Ég fór heim úr vinnunni í gær veik. Held núna að þetta hafi bara verið fyrsta alvarlega heymæðiskastið og ég tekið því svona illa. Það er nefnilega erfitt þegar maður fær þessi ósköp á fullorðinsaldri og hefur ekki vanist þessu. Ég ákvað að vera heima í dag þó mér liði mun betur. Og nýtti tímann vel; er búin að skrifa, prenta út og senda ritgerð númer 2. Bókhaldsritgerðina sem ég hélt að ég gæti aldrei gert. Er ekki of ánægð með afraksturinn en verð að viðurkenna að þar eð þetta er skyldukúrs sem mér er nokk sama um þá er nóg að ná bara. Ég þarf ekki A fyrir þessa. Og ég get ekki eytt meiri tíma í hana: númer þrjú þarf að vera tilbúin fyrir þann 30. Já, there is no rest for the wicked.

Aðeins búin a draga úr dramanum hérna megin, enda aldrei getað hatað sjálfa mig lengi, finnst ég of æðisleg til þess. Verð bara að hætta að borða og er búin að finna upp nýjan megrunarkúr. Númer eitt; skrá mig á lista hjá lækni til að komast í "magateygjuaðgerð". Númer tvö fara í hverju hádegishléi í Next og svekkja mig á að komast ekki í fötin þeirra og og svekkja mig í að borða minna þar af leiðandi. Númer þrjú komast loksins að í aðgerðina eftir tveggja ára biðlista og til þess eins að fatta að Next kúrinn virkaði og ég er orðin þvengmjó! Ekkert mál!

Ég er nefnilega enn svo lukkuleg þið sjáið til. Fyrir utan að eiga fallegustu viskustykki í heimi sem láta eldhúsið mitt breytast í hálfgert listasafn, þá vann ég úr í vinnunni. Já, ég er duglegust í Norður-héraði við að selja Police gleraugu og vann þetta líka fína úr að virði 120 pund. Nú þarf ég bara að selja það einhvernvegin og þá get ég keypt mér nýja borðstofustóla. Mínir eru að liðast í sundur. Haldiði að maður sé með lukkuna yfir sér.

Ég fór í klippingu eftir vinnu núna í kvöld. Ég hef aldrei verið jafn ánægð með hárið á mér og núna, fannst ég algjört æði þegar ég leit í spegilinn. Flýtti mér heim til að láta Dave taka mynd til að sýna öllum að ég væri ekkert eins og Eiki Hauks. Ég skælbrosti framan í myndavélina og teygði mig svo eftir henni til að tjékka á árangrinum. Hárið er flott, hárið er frábært. Afgangurinn af mér er viðbjóður hinsvegar og ég get ekki sýnt myndina. Ég er að springa, ég er svo ógeðslega feit að ég skil ekki að ég þurfi ekki að borga fyrir tvö sæti í strætó. Mig langar til að sökkva ofan í jörðina, ég hef aldrei áður séð sjálfa mig svona. Og ég ræð ekkert við þetta. Ekki neitt. Ég er viðbjóðsleg.

Ég fékk frí í vinnunni í dag til að vinna að næstu ritgerð. Þetta byrjaði allt voða vel í morgun, er komin með frábæra beinagrind og einstaklega vel unninn formála. En svo upp úr hálftíu fór úr mér allur kraftur. Ólíkt sjálfri mér þá get eig ekki fengið kjöt á beinin. Smá pása núna og svo reynum við aftur. Nú er nefnilega markið sett hátt; ég verð að fá A+ næst!

Gvööööð ég var að eignast fallegustu viskustykki í heimi. Er hægt að segja svona? Og er í lagi að vera í alvörunni æst yfir því að eignast falleg viskustykki?

Já og svo vann ég í vinnulóttóinu ein 80 pund! Haldiði að maður sé ekki lukkulegur alltaf hreint! Ég pantaði mér med de samme tíma í bjútí, klipping og fínerí. Núna er bara spurning hvort ég sleppi við Eika Hauks í þetta sinnið eða hvort Stóri Rauði ætli að lafa við mig lengur.

Lúkas þarf núna að vera í sumarbúning þegar hann fer í skólann, mér finnst hann svo sætur að ég bara varð að setja mynd inn. Við erum bæði hæstánægð með skóla akkúrat núna, hann fær broskall á hverjum degi og ég fékk A fyrir fyrstu ritgerðina mína. Núna allavega veit ég að ég er á réttri braut, og hef fengið endurnýjaða orku til að skrifa næstu tvær. (Er að renna út á tíma.)

GWlAD YR IA vs. CYMRU!

Hið óhugsandi mun eiga sér stað í kvöld. Ísland keppir við Veils í knattspyrnu. Og til að viðhalda hamingju á heimilinu hef ég þurft að segja að vonandi vinni Veils af því að "it´s more important to you sweetheart." SJÉNS! Auðvitað tökum við þessa ræfla, þetta eru allt pínkulitlir tittir í karlakór með sérlegan áhuga á sauðfé! ÁFRAM ÍSLAND!

Eitthvað finnst mér standardinn á júróvisjón hafa hrakað, heyri ekki grípandi slagara sem mér finnst ég hafa heyrt hér á árum áður. Fordómafull kannski en kenni Austur-Evrópu um. Lúkas hitti naglann á höfuðið þegar léttklæddar Tékkneskar dömur stigu á sviðið; gapandi stundi hann upp "what is that horrible noise mummy?"

Ég lá á hnjánum í gærkveldi og bað allar góðar vættir um að leyfa mér að vinna lóttóið en ekki dugði, ég þarf að mæta í vinnuna á mánudaginn. Það væri bara svo gaman að eiga 7 milljón pund. Já, þá væri sko gaman að vera til, og ekki bara hjá mér heldur líka hjá öllum í kringum mig. Uppáhaldsdagdraumurinn minn núna er hvað ég myndi gera við peningana. Ég get eitt löngum tíma í að eyða þeim í huganum. Verst að ég klára þá eiginlega alltaf. Allavega, fyrsta talan sem upp kom var á miðanum mínum og ég æstist öll upp, en svo ekki meir. Þannig að nýja þvottavélin sem ég þurfti að kaupa í dag er bara venjuleg þvottavél. Ég hafði sko séð fyrir mér að ef ég ynni lottóið þá myndi ég skapa atvinnu handa minni eigin þvottakonu/manni.

Enn og aftur fer Júróvisjón framhjá mér, eitt "drawback" við að búa erlendis. Ég veit ekki einusinni hvernig breska framlagið hljómar í ár. Ég ætla nú samt að gera mitt besta til að horfa um næstu helgi. Er nú samt hugsað til besta júróvisjónlagsins frá upphafi og þess að það vann ekki! Hvílík hneisa.

Sjóntækjafræðingurinn var í fríi í dag, hann er að halda upp á fimmtugsafmælið sitt, þannig að við vorum í rólegheitum í vinnunni í dag. Það er mjög lítið um búðarrápara hjá okkur, þannig að ég kom með útvarp með mér og við sátum mest allan daginn, hlustuðum á popptónlist og lásum slúðurblöð. Ágætt að fá svona dag öðruhvoru, slaka á, þurfa ekki að vera næs við fólk og þurfa ekki að "selja". Merkilegt að það sé erfitt að vera næs, en ég held að það sé það sem mér finnst vera mest þreytandi við starfið. Allir kjánarnir sem ég þarf að brosa til og samþykkja vitleysuna sem þeir segja og þetta endalausa spjall um veðrið. Stundum langar mig bara til að segja við fólk: "DO I look bovvered?" og "computer says no". Væri það ekki gaman?

Þessi færsla þarf engar útskýringar. Bara hreint mont, grobb og oflát.

Djöfullinn sjálfur! Laugardagskvöld og ég að ímynda mér að ég sé ennþá 17 ára. Búin að drekka einn bjór og væri til í marga í viðbót. Er að hlusta á gamla slagara og er í dúndurstuði. Mikið væri gaman að geta boðið í partý núna.

Ég kveikti á tölvunni í morgun og verð að segja að þegar ég sá hitastigið í Wrexham og hitastigið í Hveragerði (26 á móti 8) þá hugsaði ég með mér að það væri kannski ekki svo slæmt að búa hérna. Já, blessuð sólin elskar allt og maður verður bara eitthvað svo kátur þegar veðrið er svona gott, afslappaður og kærulaus. Manni er meira að segja bara alveg sama þó að þvottavélin sé biluð, og að maður vinni ekki í lottónu. Það er bara nóg að setjast úti í garði og láta sér líða vel.

Til að allir geti séð hvernig lífið gengur fyrir sig hérna í Wrexham þá er heldur bærinn úti vefmyndavél frá Queen´s square sem er torgið í miðbænum. Þar er hægt að fylgjast með hverju sem á gengur. Reyndar á rólegheitahorni en ég gætí veifað til ykkar á leiðinni í vinnuna á þriðjudaginn!

Mamma! Ég sagði við hann:"Segðu halló við ömmu og afa" og hann hélt að hann gæti séð ykkur í gegnum myndavélina. "Where did they go?" spurði hann.

Við njótum enn dæmalausrar veðurblíðu hérna megin og höfum gott af. Við borðum kvöldmatinn úti í garði, enda er miðdegis-og kvöldsólin sterkust hér í garðinum. Ég þarf að kaupa nýja sláttuvél (kláraði þá gömlu síðasta sumar) og hef ákveðið að með kaupum á slíku tæki fari í hönd nýjir tímar, tímar þar sem ég huga almennilega að garðinum. Það er synd að eiga allt þetta svæði og geta ekki nýtt sér það almennilega. Garðurinn á að vera aukaherbergi á sumrin.

Hvað um það, Lúkas er hér í garðinum á hjólinu sínu, hann hefur mest notað lítið plast þríhjól, en er núna búinn að ákveða að hann sé of stór fyrir það. Honum finnst "hot wheels" hjólið dálítið þungt að eiga við en er alltaf að verða flinkari.

Þetta er betra, búin í smá fjallgöngu, er miklu hressari. Og er búin að eyða smá tíma á netinu að rannsaka ljósakrónur og bekk. Vantar núna bara að finna £200. Þá myndi mér líða MIKLU betur.

Ég sit hérna og stari á skjáinn og er bara ekki í stuði. Nei, ég er því miður með heimþrá í dag. Við erum í fríi (1.maí færist yfir á mánudag til að búa til langa helgi) og planið er að fara að gefa kanínunum og geitinni eitthvað að maula og anda að sér fersku lofti, en ég er bara ekki í stuði. Voðalegt þegar þetta gerist svona.

Þvílík dýrð og himnasæla, tveir frábærir sólardagar í röð. Sumir alveg með á nótunum; sá stelpu í dag í gegnsæjum hvítum bómullar(bol)kjól, meðan að við sem lögðum af stað í vinnuna áður en þoku létti í morgun vorum íklædd ullarkápum og kjánasvip á sveittu andlitinu. Mikið er gaman þegar sólin skín, ég planaði samstundis kaup á gasgrilli sem ég ætla svo að láta pabba handera í júlí. Komin fram úr sjálfri mér að sjálfsögðu en get ekki að því gert en að hlakka til sumarsins. Er líka að spá í að fjárfesta í trampólin í garðinn. Held að ég viti um lítinn mann sem myndi glaður hoppa burt sumarið. Svona í nánari framtíð er ég bara rétt að vona að þetta forskot á sumarið haldi yfir helgi, það væri svo gaman að geta boðið ömmu og afa og frænku upp á svona yndislegheit.

Við fengum Hörpu í heimsókn hingað til Wrexham um síðustu helgi og fórum svo til Milton Keynes til að hitta hana og hennar slekti núna um helgina. Tilefnið að Ásta var í stuttu stoppi á Bretlandseyju og tilvalið að reyna að hittast.
Lúkas var ánægður að hitta frænku sína og gat sýnt henni allskonar ósiði, hopp og læti. Það var æðislegt að hitta Ástu og ég vona að það verði reglulegur atburður að hittast svona. Það var líka gott að sjá að það er ekki jafn langt til MK og ég hélt, vonandi að við gerum meira af heimsóknum héðan frá enda Arnar góður kokkur og þess virði að keyra í 3 tíma fyrir fylltu sveppina hans.

Við bíðum svo núna spennt eftir næstu helgi. Það berast nefnilega mikil tíðindi úr norðri. Nú hyggja amma og afi í víking og munu gera hér strandhögg með frænku að fararstjóra. Ég er með ægileg plön um skoðunarferðir hingað og þangað, en skemmtilegast verður að sýna afa og ömmu húsið mitt og Rhos þannig að þau viti loksins hvernig mitt nánasta umhverfi er.

Að lokum er hér mynd handa pabba, Lúkas sýnir vöðvana og segjist vera eins sterkur og afi. Þið afsakið hvað þetta er illa uppsett hjá mér, ég er eitthvað að eiga í vandræðum með innsetningar á myndum, finn út úr því næst þegar ég er í tövlustuði. Ég er svo svekkt yfir að vera orðin óskrifandi og hálfótalandi á íslensku að ég veit ekki hvort ég nenni að blogga mikið meira. Mér finnst eins og að ég sé að tapa hluta af sjálfri mér með þessu stami mínu.

Píparinn búinn og farinn og hér sést lokaafurðin. Sturtan er svo beint á móti vaskinum, undurfalleg og silfurlituð. Verst hvað ég er lélegur ljósmyndari.

Ég á reyndar eftir að hengja upp spegilinn, hann á að vera fyrir ofan kranana sem er svo smekklega settir á vegginn. Þeir eru svo í stíl við sturtuna. Litaþemað er fengið frá lifanid orkideu sem er í glugganum, hvítt, plómulitað og brúngrátt.

Ég setti "fyrir" myndirnar á disk og nenni ekki að ná í þær en treystið mér þetta er ótrúlegur munur. Allt skínandi hreint og fallegt og mín hönnun. Já, þessi dagur verður bara vart betri, nema að ég var að vigta mig og er búin að léttast um 4 kíló síðan á mánudaginn. Er ég lukkuleg eða hvað?

Píparinn er á fullu inni á baði, mér sýnist hann vera búinn að rífa allt gólf-og veggefni af og er að rífa upp baðið. Gviiiiðð hvað þetta er spennandi!

Í öðrum fréttum þá er ég í meira stuði núna, er búin að finna leið til að gera vel við mataræðið án þess að bæta á mig of mörgum hitaeiningum og án þess að þurfa að hætta að elda. Já, ég ætla að stússast í að læra að nota heilsufæði. Spelti, kókosfeiti og ávaxtasykur. Jafn spennandi og nýtt baðherbergi ef ekki meira!

Það eru upp-og niðursveiflur í gangi hérna megin. Ég er ekki búin að koma mér aftur inn í svíng með breyttan lífstíl síðan um jól en ákvað að nú væri gott komið og byrjaði upp á nýtt á mánudaginn. Ákvað að vigta mig til að hafa aftur byrjunarreit og kemur þá ekki í ljós að ég er ekki bara búin að éta á mig aftur kílóin 15 sem ég hafði barist við að missa, heldur er búin að bæta 3 til viðbótar. Ótrúlegt hvað þetta er erfitt. Allavega, eftir smá taugaáfall ákvað ég að ég yrði bara að sætta mig við að vera neydd til að fara í svona magaaðgerð. Rannsakaði það ferli og ákvað að það væri ekki valmöguleiki. Sem þýðir að þetta er síðasti séns. Ef mér tekst þetta ekki núna þá drepst ég. Og ég er ekkert sérstaklega spennt fyrir því heldur. Þetta er bara svo flókið. Á sama tíma og ég get ekki hugsað um neitt annað en mat og skoða í sífellu hitaeiningasnauðar uppskriftir og "alternatives", er ég svo leið á þessu öllu og langar bara í sígarettu. Á ég kannski bara að byrja að reykja aftur? Afhverju þarf þetta að taka svona yfir allt saman. Mig langar að komast í gegnum klukkutíma án þess að vera í taugastrekki yfir því hvenær ég fæ næst að borða og hvað það þá er. Panikk yfir hvað ég á að maula á eftir mat, mér finnst svo gott að fá eitthvað sætt eftir mat, get ekki borðað sætt núna, hvað þá, hvað þá, hvað þá!!!!!! Á ég kannski bara að gefast upp? Ef ég er óhamingjusöm þegar ég borða og ég er óhamingjusöm þegar ég borða ekki skiptir þetta allt saman nokkru máli? Eða er kannski betra að vera óhamingusöm og grönn en óhamingjusöm og feit. Djísús kræst.

Núna er þetta allt að koma, fórum í dag að ná í flísarnar á baðið, sturtan og klóið og allt það kemur á miðvikudaginn og svo hefst vinna á mánudag eftir viku. Ég er svo spennt að ég held vart vatni. Hahahahhahahhaa!

Ég gleymi alveg í súkkulaðivímunni að sýna barnið stolt með eggið sitt. Hann hafði reyndar meiri áhuga á unganum sem sat á egginu en egginu sjálfu. Tennurnar fallegar líka, þrátt fyrir breskan upprunann. Ég lét hann aðeins leita, ekki lengi, en svona aðeins.

Súkkulaði út um allt... ég er komin með illt í magann, sonur minn er nefnilega með svona innbyggðan súkkulaðistoppara. Þegar hann er búinn að fá nóg þá hættir hann að borða. Sem þýðir að hann rétt snerti á eggjunum sínum. Sem þýðir að ég, sem er ekki með innbyggðan súkkulaðistoppara, er nú á fremur skömmum tíma búin að borða þrjú, nei fjögur, páskaegg. Ég er að hugsa um að játa mig sigraða enn einu sinni og ganga í einhverskonar klúbb. Ég get þetta ekki sjálf, ekki frekar en alkahólisti getur hætt að drekka án hjálpar. Ég er bara orðin svooooo leið á þessu. Í 27 ár er ég búin að hugsa um lítið annað en það sem ég borða. Get ekki sætt mig við að vera feit, get ekki tekist á við að lagfæra það. Þetta er hræðilegt að lifa lífinu svona. Og allir í kringum mig hljóta að vera orðnir leiðir á mér. Þetta getur varla verið svo flókið? Aumur er agalaus maður stóð í einu egginu. Mér fannst það eiga vel við.

Þeir eru mjög tónelskir þeir veilsbúar og einna helst þekktir fyrir karlakórana sína. Héðan úr dölunum hafa margir velþekktir óperusöngvarar átt uppruna sinn. Hér í Rhos er til að mynda mjög virðulegur karlakór, The Rhos Orpheus Male Choir. Þeir fóru í sitt fyrsta tónleikaferðalag 1947 og þá til Barcelona. Þegar þangað var komið sáu þeir að auglýsingin las "Los Hermanos Jones de Galles" og fýsti að vita hvað þýddi. Jú, spánverjarnir höfðu séð að þeir voru allir þrjátíu með eftirnafnið Jones, og svo einhver slatti af Williams´s, og gert ráð fyrir að hér væri á ferðinni "Bræðurnir Jones frá Wales".

Og þessi saga mamma, var bara fyrir þig. Múss.

Við Láki vorum samferða Shirley og Josh heim úr skólanum í dag. Josh hafði greinilega sagt Láka að mamma hans væri með barn í maganum því Láki bað Shirley um að fá að sjá mallann hennar. Hún leyfði honum að sjá og hann spurði "Have you got a baby in your tummy?" Hún jánkaði því og hann spurði þá "Did you eat it?" Nei hún borðaði það ekki, og Josh greip inn í og sagði að pabbi hans hefði sett barnið í magann á mömmu sinni. Lúkas horfði á mig og sagði svo, "My daddy hasn´t put a baby in my mummy´s tummy. It´s only cake." Bölvaður.

Nú ríkir mikil gleði hér í Veils. Við (já, við) erum í kvöld orðin 6 Nations Champions! Rugby, sem er óneitanlega þjóðaríþrótt Veilsverja, hefur í kvöld skilað 6 nations titlinum hingað. Við kepptum við England, Írland, Skotland, Frakkland og Ítalíu og unnum alla okkar leiki. Þvílík gleði! Þvílík hamingja! Stemmningin er ólýsanleg, ímyndið ykkur ef Ísland hefði unnið evrópumeistaratitilinn í handbolta. Þetta er svona svipað.

Á sömu nótum ríkir mikil gleði hér á heimilinu. Ég keypti fyrir nokkru síðan tvær bókahillur frá IKEA og lét senda mér hingað heim. Húsið mitt er agnarsmátt og í sárri þörf fyrir geymslupláss og ég var svona líka ánægð þegar ég fann loksins þessa skápa sem pössuðu eins og sniðnir í eitt hentugt horn. Ég fékk þá semsé senda hingað heim eftir smá vesen við að finna dag sem hentaði mér og IKEA. Svo upphófst uppsetning. Ég hafði mælt plássið upp á millimetra, lengd, breidd og hæð. En hafði ekki gert mér grein fyrir að eftir að hafa sett þá saman á hliðinni hafði ég ekki lofthæð til að reisa þá aftur við. Ég endurskipulagði stofuna til að athuga hvort þeir kæmust fyrir þar inni en nei, það eina sem kom út úr því var að ég fann fjórar snúrur flæktar saman fyrir aftan sjónvarpið sem ekki voru tengdar í neitt. Smá tiltekt þar. Taka tvö næsta kvöld. Ég reif eina aftur niður og setti upp þar sem hún átti að standa. Snéri öllum hillum öfugt. Taka þrjú. Reif báðar aftur í sundur og setti saman þar sem þær áttu að standa. Sneri einni hillu öfugt en gefst upp. Fokkings IKEA! Ég hélt að þetta ætti að vera idjótprúf! Kemur í ljós að ég er ekki idjót og bara ræð ekki við þetta. Gefst upp og fer að sofa. Ég klára þetta svo loksins í gærkveldi og ég græt, græt af gleði, ég er loksins búin að þessu, og skáparnir smellpassa. Ef þú pírir augun gætirðu haldið að smiður hafi gert þetta. En ég fer aldrei aftur í IKEA.

Því miður þá virðist Ysgol-Y-Rhos sem er skólinn hans Lúkasar ekki halda úti eigin heimasíðu, en það má nálgast upplýsingar um hann á heimasíðu Wrexham bæjar þar sem ég fann meðal annars þessa mynd úr skólanum hans, reyndar tekin fyrir nokkrum árum síðan. Foreldrar þessara barna og börnin sjálf munu hafa verið námuverkamenn og refsað harðlega ef þau reyndu að tala velsku. Á þessum árum var engin leið að komast áfram í lífinu ef velska var þitt fyrsta tungumál, hana töluðu bara fátæklingar. Svoleiðis tókst systematísk útrýming tungunnar nánast að afmá hana úr lifandi, daglegu lífi. Sem betur fer horfir nú til betri vegar og það hefur heldur betur orðið umskipti í hugum fólks. Nú er það "betra" fólk sem talar velsku og er merki um menntun og verður til betri stöðuveitinga innan opinbera geirans. Wales búar eru mjög skiptir í afstöðu sinni til enskra ólíkt því sem gerist í t.d. Skotlandi þar sem allir hata Englendinga. Sumir Walesverjar telja sig janfvel vera Breta, frekar en Walesbúa. Svo má reyndar líka finna fólk hérna sem viðurkennir að ef England spilaði fótbolta við 3. ríki Hitlers þá myndu þeir þurfa að halda með strákunum hans Hitlers einungis í þeirri von a enskir tapi! Skemmtilegt er svo frá að segja að Jones nafnið er vinsælasta eftirnafnið hér og í den tid voru menn kallaðir Jones og svo vinnuheitið. T.d. Jones the Barkeep, Jones the blacksmith, Jones the weaver, o.s.f.v. Í þessari hefð er hér í Wrexham hægt að biðja Jones the computer að koma og setja upp nettengingu.

Ég er alltaf að verða hrifnari af landi og þjóð, hér er óskaplega fallegt og skrafhreifnara fólk hef ég aldrei hitt, maður er allstaðar stoppaður til að spjalla, af fólki sem skv. íslenskri skilgreiningu væru ókunnugir. Hér er líka hæsta ratío af táningsþungunum í Evrópu, veit ég ekki hvort það er líka vegna þess hve fólkið er vingjarnlegt! Diolch y fawr a croeso y cymru.

Lúkas fór í skólaferðalag í dag til Bodelwyddan kastala, sem er í u.þ.b. tveggja tíma keyrslu héðan. Hann er ásamt bekkjarsystkynum sínum búinn að vera að vinna verkefni í allan vetur um hús og heimili sem endaði á þessari skoðunarferð um kastala. Hann var voða spenntur í morgun enda með öðruvísi nesti en vanalega og hlakkaði til að fara í rútu með félögum sínum. Hann virtist hafa skemmt sér konunglega en kvartaði þegar heim kom að hann hafi ekki séð nein sverð og enga vindubrú. Það var þarna riddari, en sverðlaus og því hálflélegur.

Skólaferðalagið kom sér vel fyrir mig, ég er að vinna í bókhaldi núna og er með svona naglarhald á efninu. Þrátt fyrir að tilgangurinn sé ekki að ég geti haldið bókhald (hahahahahah!) þá á ég að geta, að þessum kúrs lokið, lesið úr bókhaldi. Með Láka í burtu hafði ég meiri tíma en vanalega á mánudegi til að grúska í gross profit og operational margins. Heillandi efni.

Hér í Norður-Wales er fínasta veður, svona í öðrum fréttum, óveðrið sem ríður yfir suður hluta Englands og Wales nær ekki hingað í afdali.

Ég er hætt að hlusta á tónlist, ég fer ekki í bíó, ég les bara skólabækur og þar á undan las ég eiginlega bara sögulegar skáldsögur. Ég er orðin svo leiðinleg og halló að annað eins bara þekkist ekki. Hvernig stendur eiginlega á þessu? Hvenær tapaði ég þessum hluta af sjálfri mér sem ég hélt að væri svo mikilvægur? Svava Rán hlustar á svona tónlist og les svona bækur og er svona manneskja. Svo kemur bara í ljós að mér er líka alvega sama. Ég hef enga þörf fyrir að finna eitthvað nýtt að hlusta á, nýtt að lesa eða horfa á. Ég er bara sátt við að skoða lampaskerma og gólflísar. Það er bara alveg nóg núna. Er ég þá Svava Rán sem fílar náttúrustein?

Hér er mæðradagur í dag og af því tilefni set ég þessa mynd af okkur mæðginum tekna í morgun. Við erum oft mjög ánægð með hvort annað. Stundum ekki svo ánægð með hvort annað en það er önnur saga.

Mamma mín, sem er auðvitað og að sjálfsögðu besta mamma í heimi, segir mér að enn snjói á Íslandi. Ef ég á að segja sannleikann og allan sannleikann þá hrýs mér hugur við að flytja heim ef það á að vera þannig. Ég get ekki haldið því fram að hér í Veils sé eitthvert spánarsambó, hér er oftast blautt og grátt. En það er komið vor og ég veit að það verður sumar. Þessi endalausi vetur hljómar lítt spennandi núna.

Já, ég verð bara að viðurkenna að ég er Material Girl, og bara nokk ánægð með það. Fallegir hlutir láta mér líða vel. Sérstaklega fallegir hlutir sem ég á.

Ég geri mér grein fyrir að öllu megi ofgera en ég bara varð að sýna mömmu púðana. Þeir gera mig svo hamingjusama. Er ekki gott að vera svona einfaldur? Og svo er Láki líka svo sætur. Og svo má heldur ekki gleyma bláu skaftpottunum sem auðga líf mitt. Ohh, hlutir gera mig svo ánægða.

Elsku mamma, pabbi, amma, afar, frænkur og frændur. Okkur Lúkasi langar svo mikið í harðfisk. Getur einhver sent okkur einn pakka?

Jæja vinir nær og fjær, sófinn sem Láki sýnir hér svo fallega er fully functional svefnsófi og hýsir tvær samrýmdar mannverur á þægilegasta máta. Allir velkomnir. Og ef þið haldið í ykkur til 12. apríl get ég einnig boðið gestum upp á flúnku nýtt baðherbergi með power shower. Ef þetta er ekki nóg þá er á heimilinu tvö digitial sjónvörp sem bjóða upp á 600 sjónvarpstöðvar (ekkert sem er þess virði að horfa á en samt!), einstaklega góðan kokk, skemmtilegan breta, frábæra aðstöðu til að gera einstök kaup á fatnaði og heimilivöru, og gullfallegt umhverfi ásamt nánd við heimsborgir á við fáar aðrar. Og ef einhver heldur að það sé gaman að fara á fótboltaleik til að sjá Liverpúl eða Manjúnæted þá eiga þeir hinir sömu eftir að kynnast alvöru spennu og reyna að halda með Wrexham FC! Croeso i Cymru.

Er með hor í nös og hita í haus. Ojabara og ullabjakk.

Breskar vinkonur mínar eru öðruvísi en þær íslensku. Ég fékk þennan sendan á tölvupósti með þeim óskum að hann myndi lífga upp á daginn minn. Einhvernvegin þá gerir hann ósköp lítið fyrir mig, og ég er sannfærð um að íslenskar vinkonur mínar séu sammála mér. ekki það að hann sé ekki voðalega sætur, mig vantar bara eitthvað meira en myndina eina. Hér ríkir nefnilega svona "ladette" kúltúr. Breskar konur hafa tekið jafnréttisbaráttunni þannig að þær hafi rétt til að vera "ódömulegar", þ.e. drekka sig blindfullar, drepast og æla, stara á hálfbera karlmenn, stunda skyndikynni, horfa á fótbolta og slást. Sjálfri finnst mér þetta vera misskilningur og hafa lítið með jafnrétti að gera. Finnst þetta eiginlega meira pirrandi, enda verður það sem er mikilvægt algerlega undir. Sorglegt eiginlega.

Árum saman hef ég sungið "sprekkin ðe vei kem meik van dann" í vissum hluta af laginu "Girls just wanna have fun" með Cindy Lauper. Eitt svona sem hefur lafið þannig frá því að ég fyrst heyrði lagið og gat ekki greint hvað hún sagði. vegna naumrar enskukunnáttu. Ég var að söngla með í morgun yfir uppvaskinu: "that´s all they really waaaaant, is some fuuuuuun, sprekkin ðe vei kem meik van dann, oh girls they wanna have fun, ohoh girls just wanna have fun" þegar bretinn sem ég er gift kemur inn í eldhús og biður mig vinsamlegast um að endurtaka. Sprekkin ðe vei? Nei, when the working day is done hljómar setningin. Merkilegt alveg hreint. Ég heyri það greinilega núna. Held að ég haldi mig samt við að syngja mína útgáfu...

Tek allt tilbaka, vil helst fá sjö daga í vinnu því það er erfiðara að vera heima. Hvílík martröð sem sonur hans Dave er. Ég er kúguppgefin og get ei meir. Ég bara meika ekki uppalendahlutverkið, það er of erfitt, ég skemmi hann bara og geri allt vitlaust. Hjálp!

Aftur erum við Láki heima, þetta er bara ljómandi næs, ég gæti alveg hugsað mér þriggja daga vinnuviku. Ég var vakin klukkan hálfsjö í morgun með þeim upplýsingum að "it´s mooooorrniiiiing mummy, let´s go to róló!" Það var aðeins of snemmt að mínu mati en ágætis tími til að hefja hreingerningar. Á milli þess að leika í sjóræningjaleik (fela gull/súkkulaðipeninga og leita að þeim) skylmast, skjóta glerkúlum og púsla er ég búin að skipta á rúmum, henda meira dóti og ryksuga smávegis. Við erum enn ekki farin á róló.

Frábært veður í dag, við mæðginin fórum í góðan göngutúr um Rhosllannerchrugog og sáum nokkra íkorna sem er alltaf gaman. Við erum í fríi, svona eiginlega, Lúkas er í miðvetrarfríi og ég er heima hjá honum í dag, á morgun og svo aftur á fimmtudag. Voða næs þriggja daga vinnuvika. Við ætlum í sund á morgun, ég held að það sé ár síðan við fórum síðast. Sjálf er ég ekki byrjuð aftur að synda eftir jólafrí, hjá mér eru enn jólin. Finn á mér að þetta fer að koma svona með hækkandi sól. I can feel it in me waters, svona eins og Eileen segir stundum.

Kieron bauð Lúkasi líka heim í dag. Ég fór svona með hálfum hug enda Kieron sá sem við héldum að væri að vera vondur við Lúkas í skólanum. Ekki var að sjá í dag, þeir voru voða glaðir að hittast, hlógu og pískruðu og skemmtu sér vel. Ég sagði við Ceri að ég væri hálfringluð og útskýrði fyrir henni að Lúkas kæmi stundum heim úr skólanum svo ofboðslega sorgmæddur og gréti sáran af því að hann ætti enga vini, og að Kieron og Josh væru að segja við hann ljóta hluti. Það hefur reyndar ekki gerst núna í tvær eða þrjár vikur en að ég væri samt með varann á mér. Hún baðst afsökunar en vildi meina að Kieron hefði verið ómögulegur í dáltinn tíma einmitt fyrir þremur vikum vegna vesens með pabba hans. Eftir því sem hún best vissi þá kemur Kieron heim úr skólanum og segir að Lúkas sé besti vinur hans ásamt Josh. Kennarinn hans Lúkasar kom af fjöllum líka þannig að vonandi var þetta bara stutt tímabil sem er nú yfirstaðið. Ef ekki þá erum við að fylgjast með og getum vonandi stýrt Lúkas í gegnum erfiðleika. Hann tekur greinilega öllu alvarlega og er viðkvæm sál.

Og svo það skemmtilegast í heimi, nýja baðherbergið í höfn. Fórum í dag í Mfi og keyptum sturtu, vask, klósett, handklæðaofn (hvað heitir það á íslensku?), skáp, flísar, niðurrif og uppsetningu. Píparinn kemur í næstu viku til að skoða dæmið og svo er bara fúll spíd ahed! Ég er nú reyndar með það á hreinu að það er ekki alveg svona einfalt fyrir okkur hér, eitthvað hlýtur að fara úrkseiðis, það er vanalega þannig, en þá er bara að vera róleg, anda í gegnum nefið og finna bestu lausnina. Svefnsófinn í stofuna verður afhendur eftir 21. feb og svo bókahillur í næsta mánuði. Er hægt að verðu öllu lukkulegri, ég bara spyr?

Ég sæki um vinnur í gríð og erg en hef enn ekki uppskorið eins og sáð. Því miður, ég er alltaf að verða þreyttari á vinnunni sem ég er í, stend sjálfa mig að því að langa til að tilkynna veikindi þegar ég er fullfrísk. (Er reyndar með einhvern kverkaskít í dag en það er önnur saga.) Ég er búin að sníða ferilskrá og bréf fullkomlega að breskum smekki en samt gerist ekki neitt. Skil bara ekkert í þessu. Góðu fréttirnar hins vegar að ég er komin langt með ritgerðina, er ekki alveg jafn vitlaus og ég hélt í fyrstu.

Jæja, kemur ekki bara í ljós að ég er svona ægilega vitlaus, ég get með engu móti skrifað fyrstu ritgerðina mína. Er búin að gera fína beinagrind og veit alveg hvað ég vil segja en bara get ekki skrifað það. Það er nú meira ástandið. Enda um merkilegri hluti að hugsa akkúrat núna: ætli maður sé bara ekki að fara að setja upp nýtt baðherbergi! Já, hér á bara að rífa allt út og byrja upp á nýtt. Ég var búin að gæla við að skipta um eldhús en þegar ég fór að hugsa málið þá er miklu meira áríðandi að laga baðherbergið. Ég er búin að láta teikna það upp, losna við helv.. baðið og fæ loksins almennilega sturtu og pláss við vaskinn til að mála og greiða sér. Lúxus. Ég get bara vart beðið.

Hér á þessu heimili er mikið bakað, sérstaklega eftir að ég eignaðist Kitchenaid. Fallegt tæki og ég fæ mikið útúr því að nota það. Ég nota hvert tækifæri til að skella í köku og átröskunin sem ég á við að stríða fær að njóta sín. Það er því nánast óheyrt að ég hafi löglegt leyfi til að baka og úða í í mig bakkelsi, en gleymi að gera það! Bolludagurinn á morgun og ég ekki búin að baka eina einustu bollu! Hvernig fór þetta eiginlega framhjá mér? Það er meira að segja hugsanlegt að dagurinn hefði farið algerlega framhjá mér ef ég hefði ekki verið að forvitnast um þorrablótið og mamma minntist á það að hún væri með bollur í ofninum. Ju minn eini. Sem betur fer er ég heima á morgun og get sett í eina uppskrift. Svo er Shrove Tuesday hér á þriðjudaginn, sem þýðir pönnukökur. Ég fæ ekki saltkjöt hér svo ég get allt eins fylgt breskum siðum. Öskudagur aftur á móti ekki neinn dagur hér þannig að Lúkas fer bara í sjóræningjabúninginn á næstu hrekkjavöku.

Mikið dreymdi mig skrýtinn draum í nótt. Ég og mamma vorum að spjalla saman á ráðhúskaffi þegar ég skyndilega sest á hækjur mér og hreinlega kúka á gólfið. Tók ég síðan lortinn upp og sýndi stolt. Þess þarf ekki að spyrja en ég er búin að kaupa lottó miðann.

Einn lítill gæji blikkar ömmu og afa. Kerchow!

Við Lúkas vorum að horfa á lottó-útdrátt núna rétt í þessu. Þegar allar tölurnar voru komnar, stundi ég og sagði við hann að við hefðum ekki unnið. "Nevermind mummy", sagði hann, "we´ll just win next time." Svo spekingslegur.

Mig langar svo ægilega mikið að vera pæja. Nýjasta tilraunin eru neglurnar mínar. Ég keypti mér French Manicure Set og er núna í tvær vikur búin að vera að æfa mig í að snyrta neglurnar. Ef satt skal segja þá gengur þetta hálf illa. Ég einhvernvegin bara er ekki pæja. Ég sulla alltaf mat niður á mig og er þessvegna alltaf smá skítug. Ég tek púður og lippara með mér í vinnuna en gleymi að endursetja (re-apply) og er þessvegna alltaf með hálf tilrunna andlitsmálningu. Ég geng aldrei nógu langt þegar ég fer í klippingu og enda alltaf með sama litlausa hreiðið. Faldurinn dettur alltaf niður á vinstri buxnaskálminni minni og ég nenni ekki að laga það. Einhvernvegin þá krumpast alltaf allt sem ég er í, og á sama hátt núna, einhvernvegin þá eru neglurnar bara svona hálfdruslulegar. Vitiði að ég bara skil ekki hvernig á þessu stendur.

Skpo maður bakar köku, og er með uppskriftina fyrir framan sig á tölvunni á meðan. Kithcen aid-ið .eytir egg og allir eru hamingjusamir. Þetta kallar maður tæknieldhús!

Ég elska tölvuna mína.

Ég sit hérna í sófanum, með tölvuna í fanginu og er að klára síðasta nóakroppið. Mig verkjar í magann af ofáti en ég verð að klára nammið ef mér á að takast að byrja aftur á nýja gamla lífstílnum. Ég er að horfa á heimildamynd um þessa konu sem vegur hálft tonn og fór að lokum í magaaðgerð. Hún lést eftir aðgerðina. Tárin renna niður bústnar kinnar mínar vegna þess að ég veit að ég get orðið eins og þessi kona, ég er fær um að verða svona stór. Og ég er líka búin að plana hvað verður í kvöldmatinn á morgun. Þetta er nú meiri geðveikin.

Já, ég þarf núna smátíma til að stússast í þessarri tölvu, læra á hana, fatta hvernig hún virkar, setja inn mýjar myndir og allt það. Svo eru eiginlega engar afsakanir eftir lengur, ég á bara að setjast niður við lestur. Fyrsta ritgerð er á skiladag 31. mars. Ég arf að setja allar myndirnar inn í flikr. Ég var reyndar alls ekki nógu dugleg að taka myndir á Íslandi, ein og ein af mömmu og pabba, tók engar af vinum og vandamönnum. Læt þessa fínu jólamynd fylgja með hér.

Þetta leið allt of hratt, svo er erfitt að komast aftur inn í daglegt líf, hlakka mikið til þegar ég verð almennilega komin inn í námið og búin að fatta rútínuna alla. Ég er bara með svo mikla heimþrá núna. Hlakka líka til þegar ég kemst yfir það.

Haldiði að ég sé ekki bara að skrifa þetta á laptop! Mín eigin tölva sem er einungis ætluð fyrir nám. Sjáumst síðar!

Ég er bara komin í svo mikið jólaskap, hlakka alveg ógurlega til þetta árið. Það er mestmegnis út af Lúkasi, hann er svo sniðugur með þetta allt saman. Ég get bara ekki beðið eftir að sjá hann opna pakkana sína og sjá viðbrögðin. Það er líka svo gaman að sjá hann fatta hvernig hlutirnir virka. Hann fékk Harold the helicopter í skóinn í morgun. Mamma hafði keypt einn slíkan síðasta sumar en það var búið að leika hann út, þyrluspaðarnir allir brotnir af. Hvað um það hann var himinlifandi þegar hann sá Harold, "now I´ve got a fixed Harold." Hann horfði í smástund á umbúðirnar sem þyrlan kom í og sagði svo "does Farmer Christmas go to the red toyshop? Because this is the same as in there." Ég sagði bara já, gluggagægjir hefði ekki tíma til að búa allt til, stundum þarf hann að skreppa í rauðu dótabúðina.

S3010026
Originally uploaded by murta35

Ég er að prófa allt þetta fína tækni dót sem Kristín er að kenna mér. Ég ætti auðvitað frekar að vera í eldhúsinu að baka sort, en þetta hlýtur að vera hollara!

Ég er núna eiginlega bara farin að bíða eftir jólunum. Það verður svo fínt frí í ár, dagarnir hittast allir svo vel á fyrir mig, og svo er það líka þetta að geta bara haldið jólin hátíðleg með strákunum mínu, og verið ánægð og sátt af því að ég veit að ég er svo að fara heim. Ég gæti eiginlega bara ekki beðið um að hafa þetta betra en það. Lúkas er líka svona spenntur fyrir þessuöllu saman. Hann segir oft á dag: "It´s christmas time, mommy" og tekur líka oft fram hversu góður strákur hann sé. Hann veit líka meira en ég held, mig grunaði ekki að hann p´ldi eitthvað í trénu en hann sagði við pabba sinn áðan: "I wish we had a bigger tree. Maybe farmer (það ætti að vera father) christmas will bring one that´s big." Ég fékk svo mikið samviskubit, ég tímdi ekki að kaupa almennilegt tré af því að við verðum á Íslandi hálft fríið og er bara með jólaherðatréð. Það verður því keypt alvöru tré næstu jól og sett upp á tólfta. Hingað koma hvort eð er ekki kátir kívanissveinkar með tré og ég get því alveg skapað minn eiginn sið í kringum þetta.

Já, ég gaf mér smá tíma til að reyna að taka til á síðunni og munaði minnstu að ég gleymdi að ná í Lúkas. Hérna er sístemið nebblega þannig að ef maður gleymir að ná í barnið í skólann þá koma barnaverndaryfirvöld í málið og maður lendir í allskonar klandri. Þó mér finnist stundum erfitt að eiga Lúkas þá vil ég nú heldur ekki senda hann í fóstur. Allavega þá rétt náði ég niður í skóla og fæ því að hafa hann að minnsta kosti svona yfir jólin. Hvað um það, ég gleymdi mér við að skoða flickr.com, stofnaði þar reikning en get ekki fundið út úr því hvernig ég kem link hérna inn á þessa síðu. Ha, Kristín?

Svo er ég að reyna að stilla þetta þannig að myndir komi svona fallega inn í textann. Hér má sjá okkur mæðginin syngja afmælissönginn fyrir mig í morgun. Þetta er búinn að vera dagur hinn besti og takk fyrir allar kveðjurnar.

Ég auðvitað sat þarna grenjandi allt lagið.

Lúkas kom fram á jólatónleikum í hlutverki snjókarls og stóð sig með miklum ágætum. Hann sést hér lengst til hægri.

Við fórum í IKEA í gær. Heja Sverige. Keypti stofuborð, kökudisk og körfur. Best af öllu þó; graflaxsósu og saltlakkrís. Fundum líka eldhús sem við erum svona líka spennt fyrir og eftir smá útreikninga komst eiginmaðurinn að þeirri niðurstöðu að við ættum skítnóg af pening og verður því farið í að skipta um eldhús um leið og sól hækkar. Ég fann líka nýjan sófa (svefnsófa svo ég geti tekið betur á móti gestum) en ætla að skoða aðeins meira áður en ég fjárfesti. Já ég er búin að bíða eftir þessari ferð í fjögur og hálft ár og biðin var þess virði. Eina sem á skyggði var sonurinn. Hann er svo illa upp alinn og mikill frekjuhundar að það er ekki hægt að fara með hann neitt. Ég kenni foreldrunum um. Hann algerlega skemmdi fyrir mér daginn og fær ekki að koma með næst.

Varð bara að sýna ykkur hvað Láki var ánægður með ömmu sína og afa.

Mamma og pabbi komin og farin, ekkert heyrist frá Vision express en háskólanám borgað og hefst á fullu í janúar. Margt í einu. Plönuð ferð númer tvö til IKEA frestast aftur, Lúkas er aftur veikur. Ég er búin að bíða í fjögur og hálft ár eftir að komast í IKEA og loksins þegar það er planað þá er Lúkas veikur tvo sunnudaga í röð. Ég hef manninn að sjálfsögðu sterklega undir grun um að gefa barninu ólyfjan, ferð í IKEA þýðir enginn fótbolti. Chelsea v. Westham síðast, Tottenham eitthvað annað í dag. Nei að öllu gríni slepptu þá er ég hálfsvekkt í dag. OK að fresta um eina helgi en ég er hundfúl í dag. Greyið Lúkas. Mikið sem hann á sjálfselska mömmu.

Gekk bara vel í viðtalinu í gær, veit þó ekkert hvernig endar. Maður fær bara að heyra frá þeim í byrjun næstu viku. Var bara pínu spennt fyrir þessu áður en ég fór i viðtalið en er núna alveg svaka spennt og verð svekkt ef ég fæ ekki starfið. Ég held að mig langi bara alveg svakalega mikið að fá að vera þáttakandi í að koma nyrri verlsun á laggirnar, vera með frá byrjun. Fyrir utan að eg fæ ekki séð annað en að þar sé ég komin með fullkomið ritgerðarefni. Stuð, stuð, stuð. Best að fara að leita að laptop.

Þá er tveggja daga fríi lokið, við erum bún að hafa það svakalega gott, allir skápar endurskipulagðir svo nú ætti jólahreingerningin að vera litið mál. Ég er búin að skipuleggja þemað fyrir þessi jól; gull og súkkulaði. Ég verð bara að pósta myndir þegar að kemur svo þið vitið um hvað ræðir.

Svo er ekkert lát á látunum hér, í ofanálag við háskólanám og nýja vinnu fyrir Dave þá er líka búið að boða mig í atvinnuviðtal. Vision Express er að fara að opna verslun í Wrexham og vantar aðstoðarverslunarstjóra. Mjög spennandi tækifæri og meira í stíl við námið, ég hef jú í huga að námið opni leiðir inn í meiri stjórnunartengd störf. Viðtal á mánudaginn, frekari fréttir síðar.

Og þá er loksins komin mynd á þetta hjá okkur hjónakornum. Dave hefur störf sem "manager" á rannsóknarstofunni á mánudaginn, og ég hef nám í MBA frá Leicester háskóla í janúar. Erum við búin að fatta hvað við ætlum að gera þegar við erum orðin stór? Má bara vera!