Þrátt fyrir að hafa borðað heilmikið yfir páskana þá vorum við líka vel aktíf og vonandi kom það aðeins til móts við smá lakkrís og súkkulaði. Það hjálpaði sjálfsagt líka að páskasteikin var úldin og fór óétin í ruslið. Var smá óþekk í gær og bauð Láka og Dave á Frankie and Benny´s sem er amrískur ítalskur veitingastaður og mjög barnvænn. Ítalir myndu sjálfsagt ekki þekkja matinn sinn aftur en amríski blærinn er mjög góður ef maður er að leita eftir einhverju alveg sérlega djúsí. Og ó mæ god ég fékk mér East Coast Sundae í eftirrétt og varð að hætta þegar ég var hálfnuð vegna þess að ég gafst upp. Ég! Gafstu upp á ís og nammi! Þannig að það má ímynda sér magnið.

En í dag er bara aftur á hestinn og þeysa af stað. Mældi mig alla og er búin að minnka um 2-4 inches hér og þar um kroppinn. Sem segir kannski meira en vigtin. Onwards and downwards!

Ah, djöf.... Ég borðaði allan lakkrísinn. Oh, well. Þá er bara að fara í göngu.

Láki útskýrði fyrir mér í morgun um hvað páskarnir snúast: "We must celebrate easter and eat all the chocolate so that Jesus dies." Eitthvað sem trúarbragðakennsla ruglast í höfðinu á 5 ára.

1.1 kg farið í morgun og vonandi sést það aldrei framar. Það eru tveir áfangar í dag: ef ég væri bresk þá væri ég ánægð því ég væri komin úr 19.9 stone í 18.12 (alltaf gaman að minnka um stein) og ef ég væri amerísk þá gæti ég sagt að ég væri búin að léttast um rétt rúm 10 pund. Svo er það bara að vera í stuði um páskana, njóta lífsins án þess að verða klikk en líka án þess að neita mér um allt og verða fúl. Það er að finna þetta ballans. Mikið að gera líka, Milton Keynes á morgun, í hamborgarhrygg skilst mér og svo páskalamb og súkkulaðiát á sunnudaginn. Vonandi að veðrið haldist svona gott því við ætlum í göngu á laugardaginn til að reyna að koma til móts við átið. Ég segji því bara pasg hapus og munið að vera í stuði.

Við fórum til Kelly og Craig Salisbury á laugardaginn. Kelly vinnur með mér og Craig er í eldhúsinu í fyrirtækinu sem Dave vinnur hjá þannig að það var ákveðið að við þyrftum að kynna þá fyrir hvorum öðrum. Við fórum þangað um 5 leytið, Láki kom með og lék sér við Ben sem er jafngamall honum. Svo var pantaður kínverskur og hlegið og spjallað. Við höfðum komið okkur saman um að koma snemma og fara snemma svona út af krökkunum. En svo áður en maður vissi var komið að miðnætti, Ben og Láki enn í fullu stuði og ég og Kelly orðnar alltof fullar og Craig og Dave ekkert sérlega ánægðir með okkur. Og ég eyddi gærdeginum með hausinn ofan í klósettinu. Og er með alveg svakalegan móral í dag. Sem er alveg algjör synd af því að það var svakalega gaman, Dave fullvissar mig um að jú, hann hefði vilja fara heim tveimur tímum fyrr en að honum og Craig kom vel saman þannig að það var ekkert vandamál. Ég finn að þetta er svona kemísk depurð. Og þrátt fyrir að hafa bara gubbað og ekki borðað og þar með misst af nammidaginum þessa vikuna og hafa æft í morgun og er búin að léttast meira þá bara er ég alveg ægilega döpur. Og það þýðir ekkert að segja að ég ætli að hætta að drekka af því að það gerist hvort eð er svo sjaldan. Vesen alltaf hreint á mér.

Ég er búin að vera að dútla mér við að safna pening svo við kæmumst í sumarfrí í sumar. Ég hafði séð auglýsta viku í Alcudia á Mallorca fyrir um £700. Ég vildi upprunalega bara smella þessu á kreditkortið en eiginmaðurinn skynsami sagði nei, í fyrsta lagi þá getur hann ekki bókað frí fyrr en 1. apríl og það var engin fullvissa að hann fengi þessar tvær vikur í ágúst, ef ég hugsaði til baka þá fékk hann ekki sumarfrí í fyrra og ég hafði farið ein til Íslands. Í öðru lagi þá setur maður ekki svona óþarfa á kreditkort. Óþarfa á maður að borga fyrir. Ég ákvað því að sýna honum og mér að ég gæti sko alveg safnað pening. Og jú, 1. apríl átti ég £700. Og við fengum bæði fríið bókað. En þegar kom að því að bóka ferðina þá var hún komin upp í £1200. Ég lagðist því í smá rannsóknarvinnu og bókaði svo í gær vikuferð til Krítar. Og komst svo að því þegar ég fór að skoða Krít að ég er að fara í rannsóknarferð. Kemur ekki í ljós að Krítverjar borða hollasta mat í heimi! Þvílík sæla, heil vika á ströndinni að borða hollan mat!

Ég er að sjálfsögðu yfirkomin af samviskubiti líka. Ég get ekki komið heim í sumar út af þessari ferð. Ég fæ bara 2 vikur í frí yfir sumarið og ég hef ekki tíma til að koma heim líka. Það er bara ekki réttlátt að bara af því að ég er Íslendingur þá fái Dave aldrei framar að fara í sólarstrandarferð. Ég verð að taka tillit til hans líka. Og eins hrifinn og hann er af Íslandi þá er það ekki alveg það sama fríið fyrir hann. Ég kem því ekki til Íslands fyrr en í Október þegar það er vikufrí í skólanum hjá Láka.

Opinber vigtunardagur í dag. Hálft kíló farið þessa vikuna. Get ekki neitað að ég er smá svekkt, ég er búin að halda mig undir 1500 kal. og æfa í 45 mínútur á hverjum degi ásamt litlum breytingum eins og að labba síðustu tvær strætóstoppistöðvarnar og þess háttar. Minni sjálfa mig stanslaust á að það hefur tekið mig 30 ár að éta þetta allt á mig þannig að að vera dugleg í nokkra daga er ekki nóg. Þetta á að taka langan tíma. Ég er hæstánægð með 1500 kaloríur, ég er ekki svöng og finnst gaman að vigta og telja og finna upp nýjar uppskriftir og ég er að fíla æfingarprógrammið í botn. Og ég veit að þetta er það sem virkar svona sem langtíma plan. Ef ég leyfi mér að byrja að svelta og ganga of langt með hoppið þá gefst ég upp. Þannig að nú er að finna þolinmæðina og halda sjónum á stóru myndinni. Djísus og læra að tala íslensku upp á nýtt. Keep my eyes on the big picture. Allavega svo er líka hægt að leika sér með tölur svona til að peppa sig upp. Ég er 121.4 kíló og hef lést um 3.6 á kíló á 4 vikum. Ég er 268 pund og hef lést um 7.2 pund á 4 vikum. Þannig að héðan í frá ætla ég að segjast vega 121 og hafa lést um 7.2. Það er miklu skemmtilegra.

Nú ríður á að vinna lóttóið á laugardaginn. Ég fékk nefnilega hugmynd. Mig langar til að opna nývöruverlsun sem leggur áherlsu á góðan mat, hefur horn þar sem (feitt) fólk getur sest og smakkað og spjallað saman og hlustað á fyrirlestra og tekið þátt í umræðum um hollt líferni. Til hliðar er svo æfingarsalur fyrir offeita þar sem áherlsa er lögð á lyftingar og yoga. Í kjallaranum er svo lítil bókaverlsun. Þetta er augljóslega ekki gróðafyrirtæki og þessvegna vantar mig góðan lottóvinning svo ég þurfi ekki að græða peninga. Og ég gæti bara eytt öllum mínum dögum í að stússast í mat, vel gerðum, ferskum, og góðum mat, á milli þess að vera að lyfta og blaða í bókum. Og þar með er komið himnaríki fyrir Svövu Rán.

Nýji yfirmaðurinn minn er algjör tík. Ég held að ég hafi bara aldrei unnið hjá manneskju sem er svona illa starfi sínu vaxin. Reyndar ef ég hugsa um það þá hef ég alltaf unnið hjá eðal fólki. En þessi, hún er bara eitthvað alveg nýtt. Ég læt það reyndar ekki mikið á mig fá, hef tekið þann pólinn í hæðina að skoða hana sem rannsóknarefni fyrir námið og í næstu man management ritgerð ætla ég að tileinka henni heilan kafla um hvernig á ekki að gera hlutina. Ég hef bara aldrei séð þetta áður; hún kann svo illa að stjórna og veit svo lítið um hvernig hlutirnir virka að hún hefur tekið þann pólinn í hæðina að ef hún öskrar og æpir og lætur frá sér misvísandi upplýsingar og breytir um skoðun og æpir og kúgar þá fatti fólk ekki að hún einfaldlega hefur ekki hugmynd um hvað hún er að gera. Hún væri kómísk ef hún gerði vinnuna ekki svona erfiða. Mér finnst mjög gaman að því sem ég er að gera og skemmtilegt á allan hátt í vinnunni, nema þegar kemur að henni. Hún er að skemma aðeins fyrir mér.

Námið er svo að skemma fyrir mér nýja lífstílinn. Það er fulltæm djobb að halda úti heilsusamlegum lífstíl og ég verð að eyða tíma í það. En þá fer námið veg allrar veraldar. Ég verð að setjast niður og finna betri stundaskrá fyrir sjálfa mig, ég verð að koma þessu öllu fyrir einhvernvegin, ég er ekki tilbúin í málamiðlanir. Það er bara allt eða ekkert.

Við breyttum klukkunni hérna í nótt. Mér finnst það alltaf jafnskrýtið, klukkan var 11 og svo var hún 1. Ekkert miðnætti í gær. Og núna er hún að verða 12 á hádegi og við erum hálfrugluð í ríminu. Erum enn í náttfötunum og vitum ekki hvort við erum að borða morgunmat eða hádegismat. Mér finnast þessi skipti verri en hin þegar klukkan verður miðnætti tvisvar. Það er auðveldara að díla við það einhvernvegin. Allavega þannig að ég er núna klukkutíma á undan Íslandi.

Ég segi oft við Láka að við séum í stuði og að nú sé stuð og að spyr hvort allir séu ekki í stuði. Mér finnst nefnilega svo sorglegt að Dave viti ekki að ég sé í stuði. Hann veit að ég er "happy" og "in a party mood" og "feeling great" og "electrified" og allskonar þessháttar en hann skilur ekki að ég sé í stuði. Og ég vil að Láki skilji orðið og tilfinninguna sem er svona sér íslensk. Reyndar þá finnst mér að Íslendingar ættu að fá einhverskonar stuðverðlaun frá alþjóðasamfélaginu fyrir það eitt að hafa lafað á skerinu í þúsund ár og mestmegnis í stuði allan tímann. En það er víst ekki hægt því það erum bara við sem skiljum hvað að er að vera í stuði. Skilja Færeyingar orðið? Mér er spurn.

MORGUNMATUR GUÐANNA (ef guðirnir eru frá Skotlandi)

Já, og það er ekkert djók. Mér hefur alltaf þótt erfitt að borða morgunmat. Er bara allsekkert svöng þegar ég vakna. En veit að morgunmatur er undirstaða dagsins og ef maður er fylgjandi heilsusamlegum lífstíl þá er ekki undan komist. Þannig að þegar ég er í megrun þá borða ég samviskusamlega morgunmat klukkan sjö og er svo orðin viðþolslaus af hungri um tíuleytið. Um hádegi er ég svo orðin svo svöng að ég borða allt of mikið og einhverja vitleysu. Í þetta sinnið ákvað ég að láta allar reglur um hvað maður á að gera fara lönd og leið og finna upp aðferðir sem virka fyrir mig. Og hér er það. Ég fæ mér bara vatn og kannski epli eða sneið af greip áður en ég fer með Láka í skólann. Kem svo heim og fer beint í líkamsrækt. Og svo fæ ég mér morgunmat. Klukkan svona hálfellefu. Og er núna búin að finna upp morgunmat allra morgunmata. Ég kalla hann hnetugraut og ein skál heldur mér ekki bara saddri til klukkan hálftvö heldur get ég líka látið mjög léttan hádegismat duga fram að kvöldmat. 40 g. af Jumbo Oats, ómalaðir hafrar bara beint af kúnni. Eða akrinum. 300 ml vatn og svo mallað saman í 8-10 mínútur. Svo hræra út í einni teskeið af ósykruðu organísku hnetusmjöri, strá yfir hálfri teskeið af sykri, og svo 10 g. af sneiddum möndlum. Umm umm umm jömmí! 300 karólínur en þýðir að hádegismatur getur verið 200-300 karólínur, og maður það er þvílíkt þess virði. Hafrarnir svo góðir fyrir kólesteról og hjarta, hnetusmjörið uppfullt af meinhollum fitum og andoxununarefnum og möndlurnar lengja fyllinguna og veita svo góða áferð. Mér líður eins og ég hafi fundið eitthvað sem loksins virkar fyrir mig. Og ég hlusta ekki á kjaftæði um að allir eigi að borða á sama tíma, þetta er það sem líkami minn skilur og bregst við á réttan og jákvæðan hátt. Verði ykkur að góðu.

Mikil lukka yfir mér alltaf hreint. Eða kannski ekki lukka svona per se. Verð eiginlega að eigna sjálfri mér þennan. Ég er enn að léttast og ekki bara á líkama heldur sál líka. Er á fullu í líkamsrækt og vigta og mæli og tel allt sem fer inn fyrir mínar varir. Mikið væri gaman að geta fundið upp leið til að viðhalda þessari tilfinningu að eilífu. Þessu... hungri í að gera vel. Það er alltaf svo gaman fyrst, maður sér árangur og er að stússast í að finna leiðir til að fá sem mest út úr karólínunum sínum, og finna nýjar uppskriftir og það er bara stuð í líkamsræktinni. Svo þegar á líður fer þetta að verða erfiðara, leiðinlegt og maður finnur fyrir óréttlætinu. Afhverju má ég ekki borða einn mola af súkkulaði þegar ég sé grannt fólk skófla því í sig? Og svo tekur maður frí í einn dag og vekur upp alla djöflana sem sitja í heilanum og syngja stanslaust "meira, meira, kommon einn í viðbót gerir ekki til, þú ert búin að vera svo dugleg, svona svona, einn í viðbót..." Og áður en maður veit af er liðin mánuður af stanslausu súkkulaði og öll kílóin eru komin aftur og eitt til. Nei ég þarf að gera eitthvað til að geyma þessa tilfinningu svo ég geti grafið hana aftur upp þegar ég finn leiðindin taka yfir. Kannski að breyta einhverju, geri eitthvað nýtt í hvert sinn sem ég er komin í of mikla rútínu. Ef mér tekst þetta þá er ég búin að finna lausnina á fituvandamálinu og stofna meðferðarstofu fyrir samfitubollur.

Þá er fyrsta tönnin farin og hefur skilið eftir skarð í neðri góm. Lúkas sem er vanalega stressaður yfir smá slysum og blóði er alveg stóískur yfir tannleysinu. Ég er eiginlega alveg hissa.

Hér er svo mæðradagur í dag, og hefð fyrir að gefa kort, blóm og súkkulaði. Ég er nú lítið fyrir svona vesen en verð að viðurkenna að ég var hrærð yfir kortinu sem sonur minn bjó til og gaf mér. Hann hafði greinilega lagt alla sína ást í það og var svo stoltur af verklaginu. Við þurftum svo að fara með kort til Heather eða hún hefði aldrei talað við okkur aftur. Dave bjó kortið reyndar ekki til, en það var keypt til að þóknast smekki hennar; það var skreytt með bleikum böngsum með hjörtu og blóm og blöðrur og glimmer stafir sem stöfuðu MUM. Ég tek út fyrir að þurfa að kaupa og gefa svona óskapnað en stundum er bara nauðsynlegt að "go native".

Í öðrum fréttum er svo að hér er aftur komin áminning um hversu ljúft það er stundum að búa í útlöndum; hingað er komið vorið með tilheyrandi léttleika. Vetrarkápur komnar inn í skáp og allt orðið iðagrænt. Með vorinu kemur svo aukinn kraftur í að vera úti að stússast, og þar með enn fleiri tækifæri til kaloríubrennslu. Það er fátt jafn gott og kröftug ganga í góðu veðri.

Eins og svo oft hefur komið fram áður þá er ég alveg svaðalega sjálfumglöð og hrokafull, sjálfhverf og sjálfselsk. Hluti af því lýsir sér í því að ég sé sjálfa mig í huganum sem háa og granna. Ég get engan vegin sætt þessar tvær myndir; mig eins og ég er í alvörunni og sést hér á mynd og Claudiu Schiffer konuna sem ég sé þegar ég hugsa um sjálfa mig. Ég fæ alltaf jafn mikið áfall þegar ég sé sjálfa mig á ljósmynd. Myndirnar sem voru teknar í vinnupartýinu um daginn voru það sem komu þessu átaki af stað. Ég hafði farið út það kvöldið haldin þeim ranghugmyndum að ég liti bara vel út. Og sjokkið þegar ég sá myndirnar á Facebook. Madre de dios! Hvað um það, nú ætla ég ekki að missa sjónar á sjálfri mér, ég er 125 kíló og það sést. (Öfugt við það sem ég held.) Og ég ætla ekki að stoppa fyrr en hugmyndin sem ég hef af sjálfri mér er orðin raunveruleikinn. End of.

Ég laumaðist á vigtina í morgun þó svo að opinber vigtunardagur sé ekki fyrr en á morgun. 122.7 kg! Það eru 2.3 kíló farin. Það er bara endalaust stuð. Ég ætlaði að drífa mig í BodyPump í dag en er með einhverja bakþanka. Hvað ef ég er of feit og þeir vilja ekki hafa mig með. Kannski að þeim finnist ég sé ekki í nógu góðu formi og leyfa mér ekki að vera með. Kannski að ég geri meira Pilates og fari í sund í smá stund áður en ég fæ að vera með mjóa fólkinu. Málið er bara að ég þrái að reyna aðeins meira á mig. Ég treysti mér ekki út að hlaupa út af hnénu þó að það sé það sem mig langar mest að fera. Mig langar svo að finna fyrir vöðvunum og vera með leiðbeinanda sem ýtir mér að endamörkunum. En er yfirkomin af einhverjum fitubollukomplexum og þori ekki.

Ég er uppfull af þrótti, von og bjartsýni akkúrat núna. Mér líður eins og eldingar renni í æðum mér og nánast ekkert sé ómögulegt. Og hversvegna ætli að ég sé í svona miklu stuði? Ég leitaði að krafti innan úr mér og fann nóg til að hefja nýtt átak. Hluti af mér vill helst ekki minnast á þetta svona af því að ég er hrædd um að enn eitt átakið sé hvort eð er dauðadæmt. Hinn helmingurinn vill að sem flestir fylgist með til að hvetja mig áfram og vera til staðar til að minna mig á að leggja snickersið frá mér. 125 kíló. Það eru 275 pund eða 20 stone (Bretar vega í steinum af einhverjum ástæðum, það er u.þ.b. 7 kíló í steini.) Þannig að það eru 51 kíló í boði til að ná draumaþyngdinni 74 kg. Ég hef útbúið ægilega fínt excel skjal sem skrásetur þetta alltsaman og er alveg ægilega spennt í þetta sinnið. Ég er svo að skoða alla möguleika sem mér bjóðast hvað varðar líkamsrækt. Er mest spennt fyrir að fylgja "from couch to 5k" planinu sem kennir hvernig maður á að hlaupa rétt. Og svo er það BodyPump sem ég fíla alveg í botn og ég er auðvitað enn að stússast í Pilates hérna heima. Það er nóg að gera. Eina vandamálið er að ég hef engan tíma í þetta. Ég held að vera í alvöru átaki sé bara ekki fyrir fólk sem er í fullri vinnu og fullu námi. Sér í lagi ekki þegar það er ekki með bílpróf. Það er smá pirrandi að láta tíma og farartæki stoppa sig þegar stuðið er svona í algleymingi en ég reyni að láta það ekki á mig fá. Það er alltaf hægt að gera eitthvað smávegis.

Það sem aðallega er fyrir mér núna er námið. Ég á að vera að skrifa ritgerð og bara get það ekki. Og svo bíður mastersritgerðin eftir mér líka. Ég er svona aðeins farin að hallast að því að ég hafi tekið aðeins of mikið að mér núna. Ég ætlaði að klára þetta á tilskyldum 2 árum en er farin að halda að það sé til of mikils ætlast. Ég vil samt ekki biðja um fresti því ég er alveg viss um að ef ég geri það þá dankist þetta bara niður alveg. Ég verð bara að gera magaæfingar á meðan ég skrifa!

Engu að síður þá tókst mér í dag dálítið sem ég er að vona að sé merkilegra "breikþrú" en að ná bílprófi. Ég var í miklu uppnámi góðan hluta dagsins, og var ein heima. Og þrátt fyrir það þá náði ég að stoppa mig í að borða. Ég ósjálfrátt hljóp út í Co-op og keypti kexpakka til að drekkja sorgum mínum en ég náði að stoppa mig af áður en ég borðaði hann. Næst næ ég kannski að þekkja "triggerið" og stöðva mig áður en ég kaupi kexið og afstýri þannig hættunni alveg. En þetta var mikilvægt skref í dag. Og ég er alveg svakalega stolt af sjálfri mér.

Jæja, aftur komin á ról eftir veikindin og fór beint í bílpróf í morgun. Og kolféll í þetta sinnið. Nú er ég ekki bara ófær um að bakka fyrir horn (og ég sem æfði mig svo mikið), ég er ófær um að keyra yfir höfuð. Ég gerði allt vitlaust sem hægt var að gera vitlaust. Ég er núna búin að búa mér til einhverskonar sálar-tálma og þegar prófdómarinn sest við hliðina á mér þá gleymi ég öllu sem ég hef lært. Nú bara veit ég ekki hvað ég geri næst. Ég er búin að fjárfesta of mikið í þessu til að hætta við núna, en á sama tíma þá bara get ég ekki hugsað mér að þurfa að ganga í gegnum þetta aftur. Ég er með þvílíkan niðurlút.

Ég er búin að vera svona síðan á þriðjudaginn. Í dag er laugardagur. Ég er orðin mighty þreytt á þessu ástandi. Ég verð alveg rosalega oft veik. Allavega tvisvar á ári. Og það er síðan að ég flutti í þetta pestarbæli sem Bretland er. Ég þoli bara allsekki bakteríurnar sem hér þrífast. Ég á að vera úti núna að æfa mig í að bakka fyrir horn en bara á erfitt með að fókusa, hvað þá að standa upp og gera eitthvað. Þetta er ekki fallegt.

Mrs. Price hringdi í mig í gær rétt áður en ég fór í vinnu til að láta mig koma að ná í Lúkas. Hann var með ægilegan niðurgang greyið, búinn að missa allt niður um sig. Sat fölur og hálfgrátandi út í horni og beið eftir mér. Ég fór því ekki í vinnu í gær sat bara með hann hérna og huggaði. Hann byrjaði svo að gubba í nótt og í morgun. Ég er með einhverja samúðarverki og er alls ekki hress sjálf. Er búin að ákveða að við verðum heima í dag. Blöörghh.

Það þýðir ekkert að gráta Björn bónda heldur safna liði og fara út á djammið! Já, í stað þess að sitja hér heima grátbólgin í kvöld í fýlu yfir að hafa ekki komist í bekkjarpartý þá ákvað ég að koma á djammkvöldi fyrir vinnufélaga mína. Pantaði borð á indverskum og svo er planið að fara á rölt um Wrexham eftir matinn. Ég gerði heilmikið úr þessu, sendi tölvupósta á þau fyrir hönd "nefndarinnar" öðru hvoru síðustu tvær vikur svona til að halda við spenningi og stuði, prentaði út matseðla, kort af Wrexham og upplýsingar um alla pöbbana, sendi stundaskrá og svona almennt djókaði með þetta. Það tókst og þau eru öll þvlíkt spennt fyrir því sem í raun er bara "curry and a piss up". En ég gerði þar með líka öllum ljóst að ég er útlendingurinn í hópnum. Þetta var allt svona eins og Feilsporið hefði gert þetta, en var mjög ó-breskt. Ég hafði hugsað mér að reyna að gera það ekki alveg svona augljóst, alla vega ekki alveg frá upphafi en ég kemst bara ekki hjá því að vera öðruvísi. Og svo lengi sem þeim finnst ég vera skemmtilega öðruvísi þá er það kannski bara allt í lagi.

Ég ætla að nota tækifærið og kreista úr þessu allt sem hægt er og er núna á leiðinni í bæinn að kaupa átfitt, eða alla vega nýjar sokkabuxur ef ég finn ekkert nýtt og á tíma í klippingu og handsnyrtingu. Ég er líka búin að bjóða Kelly og Claire að koma hingað áður en matur hefst í fordrykk. Þetta verður eflaust skemmtilegt kvöld. Og betra en að sitja heima í fýlu.

Ég tók bílpróf í annað skiptið á ævinni og því miður gekk ekki jafn vel núna og þegar ég var sautján ára. Skrýtið. Allavega ég var alveg að skíta á mig úr stressi, þetta er allt gert á mjög stressvaldandi hátt hérna og ég verð að segja að ég var minna stressuð fyrir próf í háskóla heldur en fyrir þetta. Þrátt fyrir að geta ekki beint sett fingurinn á hvað ég var að gera vitlaust þá keyrði í allan tíman fullviss að þetta væri að fara mjög illa. Þegar þessum hryllingi lauk svo sagði prófdómarinn mér að ég væri fullfær um að keyra allt hefði gengið ljómandi vel en því miður þá hafði ég ekki fylgt gangstéttarbrúninni nákvæmlega þegar ég bakkaði fyrir horn og það er beint fall. Ég fór nú bara að gráta. Þvílík smámunarsemi! Og nú þarf ég að ganga í gegnum þetta aftur og borga £56.50 fyrir! Aftur! Allavega, ég fór í vinnuna en ákvað svo að ég þyrfti að bara bíta á jaxlinn og bóka mig aftur í próf. Dreif mig heim og bókaði á netinu. Ég fer því aftur 11. mars. Ég hef þá 2 vikur til að bakka eins og mig lystir og ætti að fara róleg í prófið. Og nú hætti ég að gráta og fer aftur í vinnu.

Lúkas að spila tölvuleik.

Ég er alveg búin að tapa öllum trúverðugleika. Ég, er orðin gömul kona sem hlustar bara á útvarpið og veit ekkert hvað er kúl lengur. Þetta byrjaði allt með Take that. Þegar ég var unglingur þá voru Take that djöfullinn sjálfur, tilbúið drengjaband sem ekki spiluðu á hljóðfæri. Svo komu þeir saman aftur fyrir nokkru sem fullorðinr menn og ég stóð sjálfa mig að því að ekki bara syngja með "Patience" heldur dánlódaði ég því og hlusta oft á. Og fleiri lög fylgdu þar á eftir. Ég fékk svo digital útvarp í jólagjöf og ég hlusta orðið mikið á það. Og þar með tónlistina sem spiluð er í útvarpinu. Og í dag féll síðasta virkið. Ég var að stússast við að búa til mexíkósk hrísgrjón þegar Leona Lewis byrjaði að syngja Run sem fyrir nokkrum árum síðan kom út með Snow Patrol. Og ég fílaði í botn! Hér var að syngja kona sem vann x-factor (synd númer 1), er ein af milljón sætum söngkonum sem hafa núll persónuleika og eru allar eins (synd númer 2) að syngja kóver af lagi sem mér finnst æðislegt í upprunalegu útgáfunni (synd númer 3) og bætir inn í það gospelkór sem ég hata (synd númer 4) OG ÉG SYNG HÁSTÖFUM MEÐ!! Já, detta mér allar dauðar lýs úr höfði, ég er orðin gamalmenni.

Ég vakti í gær langt fram eftir til að horfa á þátt á Discovery um Ísland og Hawaii. Já, ég hafði séð auglýstan þátt um eldfjallaeyjur og fannst ég tilneydd til að horfa á gamlar myndir sem ég hef séð milljón sinnum frá myndun Surtseyjar af því að Ísland var í sjónvarpinu í útlöndum. Að sama skapi stoppa ég alltaf og horfi á C0-0p (kaupfélagið) auglýsingu sem sýnir sekúndubrotssvipmynd frá Jökulsárlóni. Svona er ég mikill lúði.

Ég er alveg uppiskroppa með hugmyndir. Það eina sem eftir stendur er að vinna lottóið, og taka tvö ár frá í að léttast með því að hafa það að atvinnu. Ráða kokk, einkaþjálfara og sálfræðing í vinnu og bara gera ekkert annað en að æfa og léttast og ræða málin. En eins og eiginmaður minn bendir mér á á hverjum laugardegi þegar ég sit gapandi hissa yfir því að hafa ekki unnið þessa vikuna þá er einn á móti fjörtíu milljón að ég vinni lottó þannig að ég verð að láta mér eitthvað annað koma til hugar. Net samfélagið ekki að virka nógu vel fyrir mig, ammrísk síða og nánast útilokað að fylgja matseðlinum og allt í únsum og bollum. Stúmm, ég er bara alveg stúmm. Hvernig stendur eiginlega á þessu? Afhverju hef ég enga sjálfstjórn? Hver er lykillinn að þessu?

Ég vil frekar blogga heldur en að snattast um á snjáldurskinnu. Tímaþrengd kallar á að ég verð að velja. Og ég vel bloggið anytime.

Allavega. Ég er búin að eignast nýja vinkonu. Sem ætti kannski ekki að vera merkilegt en ég verð að viðurkenna að ég geri meira af því að týna niður vinskap en að stofna til nýrra. Ég er svo ægilega heimakær og símlöt að það er bara fyrir alla hörðustu æskuvini og ættingja að nenna að púkka upp á mig. Svo vantar allt spjall í mig þannig að svona léttvæg kunningjasköp henta mér illa líka. Það er allt eða ekkert. En svo er nú komið að ég og Kelly Salisbury erum orðnar bestu vinkonur. Við erum alltaf saman í vinnunni og erum nú farnar að hittast utan vinnu. Synir okkar eru fæddir með mánaðar millibili og eru núna mestu mátar og það fyndnasta er að eiginmenn okkar vinna hjá sama fyrirtæki. Í sitthvorri deildinni en sama fyrirtæki engu að síður. Það er bara hálfskrýtið eftir 6 ára veru hérna að vera búin að eignast vinkonu. Það einhvern vegin tókst aldrei almennilega hjá mér og Söruh og Ceri og Shirley hitti ég bara til að ræða börnin. Kelly er svona voða dugleg og ég er að vona að hún dragi mig í að gera hitt og þetta sem ég vanaleg myndi ekki nenna. Eins og til dæmis að fara með henni í ræktina í vinnunni. Það væri nú sniðugt.

Ég keypti mér forláta vigt í dag. Það er eitt merkið um að þessi megrunartilraun komi til með að virka verr en sumar aðrar. Það er alger vitleysa að eyða í þetta peningum. Ég átti vigt en hún því miður stoppaði við 115 kíló og var þessvegna gagnslaus. Þessi nýja er svaka flott og ég má verða 180 kíló áður en hún segir stopp. Gott að vita að ég er ekki alveg á endamörkunum og svo náttúrulega fínt líka að mega þyngjast um önnur 60 kíló. Svona tveir pólar á þeim sjónarmiðum. Dave segir að þegar að ég segji svona setningar þá sé ég í raun að segja að ég sé búin að ákveða að þetta virki ekki. En það er ekki satt. Ég er að reyna einu taktíkina sem ég hef aldrei áður prófað: svartsýni, neikvæðni og almenn leiðindi. Ég ætla að vera mjög neikvæð og svartýn gagnvart þessu af því að þá kem ég sjálfri mér svo skemmtilega á óvart í janúar 2011 þegar ég verð 70 kíló. Ji, hvað ég verð hissa!

Við fórum í bíó í gær að sjá Bolt. Disney mynd og hin ágætasta skemmtun fyrir 5 ára. Hann sat kyrr mestalla myndina, missti aðeins dampinn þegar svona 10 mínútur voru eftir og ég þurfti að hafa smá ofan af fyrir honum. Sem minnti mig á hve Wall-e er góð mynd. Ég hugsa að við eigum alltaf eftir að bera hana saman við það sem við komum til með að sjá héðan í frá. Nánast ekkert talað, langar senur þar sem Wall-e er bara eitthvað að stússast en engu að síður sátum við öll jafn dolfallin og límd við skjáinn. Og Lúkas hreyfði sig ekki alla myndina. Það verður langt þangað til að það verður jafn gaman að fara í bíó. Wall-e setti einhvern staðal sem ég bara fæ ekki séð að önnur teiknimynd geti náð. Töfrum líkust.

Ég er búin að skrá mig í svona net-megrunarklúbb. Að vera ekki í megrun virkar semsé heldur ekki fyrir mig, ég hef enga stjórn á átinu. Ég er svo veik og sjúk manneskja að ég held að það sé bara leitun að. Átið hefur núna alveg tekið yfir allt í lífinu og ég er komin á eitthvert stig sem ég kannast ekki við áður. Ég fæ panikk atakk ef það er ekki til ákveðið mikið magn af sælgæti. Og ég er að tala um alvöru panikk atakk; ég fæ hjartaflökt og svitna, á erfitt með að anda og fyllist sorg, depurð og reiði. Þetta er ný geðveiki sem hefur tekið völdin af mér. Allavega, magateygja er ekki valmöguleiki, nú einfaldlega vegna kostnaðar. Fyrir nokkrum mánuðum var það vegna þess að ég ákvað að ég gæti ráðið við þetta sjálf, nú hef ég viðurkennt að það er ekki satt, ég bara hef ekki efni á aðgerðinni. Þangað til verð ég að reyna að gera eitthvað. Verð að viðurkenna að ég er hálf vondauf með þetta, ég fæ ekki séð að megrun númer 4979 komi til með að virka eitthvað betur en hinar 4978. Ég er að reyna að tækla þetta út frá þeim sjónarhól að fitan utan á mér sé merki um velmegun og að velmegun sé núna blótsyrði og ég verði að losna við þetta til að vera í liði með bræðrum mínum og systrum sem nú berjast í bökkum. Ég er sem sé að fara í hugmyndafræðilega megrun. Á netinu.

Örlítil áminning frá Churchill.

Ég er alltaf með eitthvað plan í gangi, einhverja áætlun sem heldur mér gangandi. Þessi plön mín ganga vanalega ekki eftir, eitthvað breytist þannig að nýtt plan fer í gang. En það er allt í lagi, fyrir mér er aðalmálið ekki áfangastaður heldur ferðalagið. Þau plön sem eru í gangi núna: Að eiga fyrir og vera búin að borga 8 daga á Mæjorka fyrir apríl lok. Að koma til Íslands í haust. Að klára námið á réttum tíma, þ.e. í Janúar 2010. Að léttast um 50 kíló. Að byggja við húsið. Að komast á fast track í vinnunni og vera orðin G6 officer innan 4 ára. Að velta fyrir mér að eignast annað barn.

Þessi plön eru á mismunandi tímaskala og ekki endilega sett upp í röð eftir mikilvægi. Það væri gaman að skoða eftir 5 ár og sjá hvað ég gerði og hvað ekki. En það verður einhver annar að minna mig á þetta því plönin breytast jafn hratt og ég get upphugsað þau.

Og snjórinn (bleytan) hefur nú haft það að verkum að ég fékk ekki að fara í bílpróf í morgun. Ég fór alla leið til Oswestry í morgun en fékk þá að heyra að það væri ekki ökufært. Mér fannst þetta fyndið í gær og fínt að fá frí í vinnunni en ég verð að viðurkenna að núna er ég dálítið pirruð yfir þessum aumingjaskap. Ég var öll uppgíruð og tilbúin í þetta og svo bara, ekkert! Djöfuls bretaræflar.

Hér féll föl á gangstéttar og malbik blotnaði örlítið og í fjöldamóðursýkiskasti vegna frétta um aðeins meiri snjó fyrir sunnan var ég og allir mínir starfsmenn og vinnufélagar send heim um hálf sjö í kvöld. Og nú leggjumst við Lúkas bara á kné og biðjum um meiri snjó, meiri snjó, meiri snjó. Því það er ekki slæmt að vera heima á náttfötum á fullum launum. Hver slær hendinni við því?

Það er sunnudagsmorgun og við míni-fjölskyldan erum búin að borða morgunmatinn og erum að gera okkur klár í bátana. Í dag ætlum við til Oswestry. Tilgangur ferðalagsins er tví- eða jafnvel þríþættur. Ég ætla að taka bílpróf í Oswestry þar sem að það er ekki hægt í Wrexham og þarf að skoða aðeins aðstæður. Þetta var ein af ástæðunum fyrir því að upprunaleg dagsetning frestaðist, ég hafði ekki skoðað mig um þar. Við ætlum svo að fá okkur "sunday roast" á einhverjum sveitapöbbnum á leiðinni þangað. Þannig þarf ég ekki að elda í dag. Eins og mér finnst vanalega skemmtilegt að bardúsa í eldhúsinu þá eru líka dagar þar sem ég hef engan áhuga á eldamennsku og einn þessara daga er í dag. Svo hef ég aldrei komið til Oswestry og mér skilst að hér sé um að ræða eitt af þessum fallegu markaðsþorpum sem teygja sögu sína aftur til Eiðilráðs hins Óumbúna eða einhvers samskonar víkinga-kóngs. Vona að þið öll hafið það gott í dag og notið daginn til að gera bara skemmtilega hluti. Eða allavega uppbyggilega.

Þegar lesið er yfir þetta blogg má virðast sem svo að hér skrifi manneskja sem algerlega úr sambandi við raunveruleikann. Ég minnist ekkert á ástand mála í heiminum, eða neitt sem ekki tengist mér og mínum alveg beint. Þetta er af ásetningi gert í bland við geigvænlega sjálfhverfu. Ég get illa skrifað um Palestínu, Ísland, trúarbrögð, hunda, auðmenn, barnaníðinga, kryddpíur, siðleysi og seðlabankastjóra án þess að komast í svo mikið uppnám að ég hætti að vera skiljanleg. Ég tók því þá ákvörðun að skilja nánast allar samfélagslegar pælingar eftir við eldhúsborðið og skrifa einungis um það sem að mér snýst. Ég held að það sé fyrir bestu. Látum svo bara við það sitja.

Nú hef ég ákveðið, í ljósi efnahagsástandsins, að fara að rækta garðinn minn. Í eiginlegri merkingu og þeirri sem Voltaire vildi meina. Ég gældi í smástund við hænsabúskap en hætti við þegar ég mundi að mér finnast fuglar ógeðsleg kvikindi með starandi augu og beittar klær. Gogg, gogg ég vil ekki hafa svoleiðis í bakgarðinum. Allavega, ég á ágætis garðspildu og er núna á fullu að lesa mér til um hvernig maður ber sig við að rækta gulrætur, grænar baunir, spergilkál og myntu. Ég sé lífstílinn í hillingum, þarna sé ég loksins komin með áhugamál sem öll fjölskyldan hefur gott og gaman að og í ofanálag verði ég sjálfbær um allt mitt grænmeti. Og ég les og les og les, grein eftir grein eftir grein um hvernig sé best að bera sig að. En fer ég út í garð og byrja að pæla? Nei. Ég hef reynt tvisvar núna, en ég bara sé ekki hvar ég á að byrja. Ég get ekki séð að þetta sé svona fyrir óreynda. Og það sem átti að vera mér til ánægju og yndisauka hefur núna bæst á samviskuna og "to do" listann. For crying out loud!

Lúkas heyrir ekki muninn á gluggi og klukka. Þetta er búið spil. Ég er búin að tapa baráttunni við að kenna honum íslensku.

Uppáhalds þátturinn minn forever and ever and ever er loksins kominn aftur á skjáinn. Ég þyki lítt menningarleg á mínu heimili en sem betur fer er Lúkas núna kominn í lið með mér og á sunnudagskvöldum erum við mæðgin límd við skjáinn. Dancing on ice er sjálfsagt hallærislegasta hugmynd að sjónvarpsþætti sem um getur en af einhverjum ástæðum er ég húkkt á honum. Hálf frægt fólk, gamlir íþróttamenn og fyrrverandi sápustjörnur er úthlutað atvinnuskautara og sýnir svo listdans á skautum. Keppnin snýst svo um að fá atkvæði frá dómnefnd í sambland við atkvæði sem áhorfendur greiða í símaatkvæðagreiðslu. Eitt par dettur úr í hverri viku þangað til að eftir stendur sigurvegari. Vanalega endurglæðist starfsframi sigurvegarans og lund landsmanna er léttari á sunnudögum. Allir vinna. Keppendur eru í ótrúlegum búningum og sum þeirra eru ótrúlega flink, sum eru svo léleg að bretinn, sem finnst það ægilega fyndið, hringir inn til að passa að sá sem er á rassinum allann tíman er haldið inni í keppninni eins lengi og mögulegt er.

Í ár er ég í hálfgerðri krísu. Strákurinn sem ég get ekki annað gert en að halda með af því að það er æðislegt að horfa á hann skauta, er sá sem lenti í öðru sæti í x-factor fyrir tveimur árum síðan og ég alveg hataði hann þá. Ég horfi ekki einu sinni á x-factor en hann fór samt í taugarnar á mér. What to do, what to do?

Mikið vildi ég óska að ég væri vandvirkari. Ég er loksins búin að tussast til að kaupa rúm handa Lúkasi, hann er enn í smábarnarúmi sem er orðið of lítið fyrir hann. Ég fæ rúmið afhent næsta föstudag og ákvað því að nota þessa helgi til að taka almennilega til inni hjá honum, losa okkur við of lítil föt og smábarna dót sem hann er hættur að leika sér að. Sú athöfn gekk ágætlega, herbergið er agnarsmátt og ég þarf því að vera sniðug að nota öll horn og hirslur til að koma honum vel þarna fyrir. Ég þreif og byrjaði svo að mála. En þar hefjast vandamálið. Ég er alltaf að finna einhver horn sem ég sletti málningu bara svona einhvern vegin á af því að ég er svo óvandvirk. Og svo verð ég fyrir svo miklum vonbrigðum með brussuskapinn en hef ekki nennu eða getu til að gera þetta almennilega.

Það lítur því út fyrir það elsku mamma og pabbi að ég sé búin að ráðstafa páskahelginni fyrir ykkur. Mamma, þú ert svo vandvirk og gerir allt svo vel, þú verður að hjálpa mér að laga málninguna og pabbi, þú þarft að hjálpa mér að taka niður tvær hillur og byggja eina kommóðu. Olræt?

Ég hef hriplekt minni og ætla alltaf að skrifa hjá mér þegar Láki segir einhvern gullmolann en því miður hef ég aldrei gert það og auðvitað man ég ekkert af öllu því skemmtilega og sniðuga sem hann segir. Það er kannski kjánalegt en mér finnst oft gaman af því að hlusta á hann tala bara af því að það er sniðugt að svona lítið barn tali bresku. Sem er auðvitað kjánalegt af minni hálfu, barnið er jú breskt. Engu að síður að heyra hann segja "oh, bother! og deary me" þegar eitthvað fer úrskeiðis er alltaf fyndið. Í dag fékk hann mig svo til að hlæja alveg svakalega. Hann kallaði "búinn!" og ég fór strax til að skeina. Að því loknu leit hann á mig, klappaði mér svo á bakið og sagði; "that was a really good wipe mummy." Það er gott að fá hrós þegar maður á það skilið og enn betra að vera vel skeindur.

Ég keypti mér í jólagjöf þennan dýrindis kertastjaka frá Stockholm Sno design en get núna ekki ákveðið hvar hann á að vera.

Á borði sem centrepiece? Eða skraut á kamínunni?

Ég er búin að bóka mig í bílpróf næsta föstudag. Mér fannst á ökukennararum að þó ég væri útskrifuð frá henni þá ætti ég að æfa mig í nokkrar vikur áður en ég færi í prófið. Sjálf sé ég lítinn tilgang í því. Ég kemst illa í bílinn hans Dave vegna misræmis í vinnutíma og ég er nógu stressuð yfir þessu þó ekki bætist við bið í einhverjar vikur. Ég er líka við það að fara á hausinn við þetta; 16 ökutímar á £22 í hvert skipti, £30 fyrir skriflega prófið og £70 fyrir það verklega. Þetta samsvarar tæpum 90.000 íslenskum krónum á núverandi gengi. Ég bara hef margt annað að gera við peninginn minn. Þannig að ég vill ekki fá fleiri ökutíma. Fyrir utan hvað ég er orðin leið á þessu. Mér finnst alveg ógeðslega leiðinlegt í ökutímum og alveg viðbjóðslega leiðinlegt að keyra. Oj bara. En ég sé engu að síður hversu gott það væri að hafa próf. Fyrir utan að eiga sætan kellingabíl sem ég get farið í og úr vinnu eins og mig lystir, þá þýðir þetta auðvitað endalausar ferðir í IKEA og á aðra slíka staði. Himnaríki. Þannig að það er bara að hressa sig við og vera í stuði og drífa þetta af.

Mikið er ég dugleg. Dugleg að gera allt annað en það sem ég á að vera gera. Ég er búin að sortera draslaskúffuna, þurrka af og ryksuga, kreista nokkrar bólur, raða í þurrefnakörfunni, lesa mér til um leisermeðferð, og auðvitað vesenast aðeins á helvítis fésbókinni. En er ég búin að lesa kaflann í námsbókinni sem situr hér á borðinu og starir á mig? Nei. Best að fara að hringja í Hörpu. Setja smá spjall á listann líka.

Ég er farin að kaupa allt á netinu; föt, mat, leikföng, húsgögn, jú neim it. Ég er samt að fara að hugsa minn gang núna. Ég var rétt í þessu að senda eftir tveimur pennum og reglustiku. Ég hefði getað keypt þetta í draslarabúðinni hérna á móti mér. Kannski að ég fari að skoða málið aðeins.

Mér fannst þetta ár byrja hálfslapplega. Reyndar svo að ég hef enn ekki tekið eftir því að það hafi komið nýtt ár. Hér einhvernvegin tekst mér ekki að skapa þessi tilfinningaríku skil milli eins árs og þess næsta svona eins og ég geri á Íslandi. Ég er að vona að þessi endasleppta tilfinning verði ekki ríkjandi yfir árið þar eð ég hef stór plön í huga. Masterinn verður kláraður næsta desember, ég ætla mér stórt í vinnunni, ég er með viðbyggingu við húsið í maganum og að sjálfsögðu má ekki gleyma að ég er enn að takast á við fitupúkann. Öll þessi verkefni krefjast þess að ég sé með af fullum krafti og ekkert hálfkák.

Ég sprengdi ryksuguna mína í loft upp á aðfangadag. Hún fór algerlega, það kom reykur og allt. Sem betur fer var ég í síðasta horninu þannig að jólin voru haldin í (frekar) hreinu húsi. Og eins mikið og ég vildi óska að maður þyrfti aðeins að gera húsverkin einu sinni og svo aldrei aftur þá eru þau víst eitthvað sem maður þarf að gera aftur og aftur og aftur. Ég fór því til Wrexham í dag til að kaupa nýja ryksugu. Gerði góð kaup á útsölu í Comet, fékk þessa fínu Zanussi pokalausu vél með snilldar sófa sugu aukahaus. Og fattaði að þetta var fyrsta rykusugan mín. Allar mínar ryksugur hef ég erft, en ég hef aldrei keypt mér vél sjálf. Enn ein vísbendingin um að ég sé fullorðin. Það er ekki langt síðan mér hefði þótt fráleitt að eyða peningum í ryksugu, en ég skemmti mér konunglega við að velja í dag. Og svo var líka ægilega gaman að ryksuga þegar heim var komið, hún gersamlega sýgur allt upp. Mikið sem maður er orðinn gamall og glataður.

Ég get ekki beðið eftir að klukkan hringi inn jólin.

Amma! Afi! Gleðileg jól!

Þá mega jólin koma á þetta heimili. Hér er allt til; rauðvín, rósakál (svo ferskt að það er enn á stilknum) og rjómi. Súkkulaði í fimm tegundum, epli, hnetur og mandarínur, ostar og kex, innpakkaðar gjafir, kerti, spil og ást og umhyggja. Allt heimilisfólk hefur fengið ný plögg svo enginn verður jólakettinum að bráð, og velflest horn ilma af ajaxi. Ekki alveg öll, en flest. Við Dave þurfum að mæta í vinnu næstu tvo dagana en svo erum við í fríi fram yfir næstu helgi. Ljómandi það alveg hreint.

Hér verður sú nýbreytni að það á að bjóða upp á bleika ógeðið í ár. Bleika ógeðið er epla og rauðbeðu salat sem mamma hefur haft á jólaborðinu svo lengi sem ég man eftir mér. Eins og sést á nafngiftinni þótti mér ekki mikið til þess koma á mínum yngri árum. Þetta er engu að síður það nafn sem hefur fests við það á heimili foreldra minna. Ég lagði nú aldrei í að smakka en hefði þótt ómögulegt að halda jól án þess. Þegar ég svo byrja að búa fannst mér nóg að elda rósakál bara fyrir lúkkið (ég borða ekki rósakál) þó ég bætti ekki bleika ógeðinu við. Dave borðar rósakál þannig að ég gat réttlætt það þannig. Harpa og Arnar buðu svo upp á salatið með matnum um síðustu helgi og Dave bað mig svo fallega um að hafa það á jólum að ég er núna búin að kaupa allt sem þarf í það. Þannig að nú er jólaborðið mitt loksins orðið fullorðið. Rósakál og bleikt ógeð.

Ég á frí á morgun í nýju vinnunni. Eins gaman og það er í vinnunni þá er nú samt líka ægilega gaman að vera í fríi. Ég ætla að tækla húsverk, efri skápa og þessháttar, og smella mér svo til Wrexham eða Chester til að kaupa síðustu jólagjöfina. Wall-ee á DVD. Og bara vera svona almennt í stuði.

Hér er litli fjárhirðirinn minn. Ég vissi að hann væri hávaxinn en ég hafði aldrei tekið eftir hversu miklu stærri en jafnaldrar sínir hann er. Hann er höfðinu hærri en allir í bekknum. Hann stóð sig vel, söng og dansaði en því miður sat ég á kolvitlausum stað í salnum og sá lítið til hans. Sýningin var bráðskemmtileg engu að síður og frábært hvað kennaraliðinu tókst vel til að fá krakkana til að leika og dansa.

Jólin eru bæði algjört uppáhald hjá mér og á sama tíma afskaplega erfið. Skemmtileg vegna þess að ég í alvörunni trúi á gleði, frið og velvild allra til handa og á þá von sem mér finnast jólin standa fyrir; að kannski getum við öll verið vinir einn daginn. Skemmtileg vegna þess að ég elska að gefa jólagjafir. Ég leita lengi og hugsa vel og vandlega um hvað viðtakandi yrði hissa og ánægður með. Erfið vegna þess að ég er ægilega sjálfhverf, sjálfselsk og vanþakklát. Mér finnst ekkert jafn hræðilegt og gjöf sem mér finnst vera röng fyrir mig. Eins og pizzuhnífurinn sem var í laginu eins og feitur, ítalskur kokkur sem ég fékk frá stelpunum í vinnunni þegar ég hætti þar. Hvernig gátu þær þekkt mig svona illa að velja þennan óskapnað handa mér? Mér finnst líka voða leiðinlegt að segja hvað mig langar í. Mér finnst að fólk eigi bara að finna handa mér rétta hlutinn. Eiginmaður minn er búinn að gefast upp. Í fimm jól hefur hann keypt eitthvað vitlaust handa mér og í ár heimtaði hann lista. Sem hann núna neitar að nota. Ég hef víst sett lélegar gjafír á listann. Eins og til dæmis kartöflukremjarann spudski. Frábær nútímahönnun, byggt á skíðastaf, flott og nytsamlegt. Hvít rúmföt og Dulce-gusto kaffivél. Allt þetta eru víst ekki gjafir sem menn mega gefa konum sínu. Hann segist allt eins geta keypt handa mér ryksugu og alveg farið með það. En ef þetta eru hlutir sem mér finnast passa við mig er það bara ekki allt í lagi? Eina vandamálið er að það sem mér finnst mikilvægast af öllu er að gefandinn finni upp á gjöfinni sjálfur, ég við ekki velja sjálf...Greyið Dave...að eiga svona konu.

Það er mikið ógurlega stolt í kvöld móðurhjartað. Láki minn kom heim með viðurkenningarskjal úr skólanum í dag fyrir að vera nemandi vikunnar. Hann hafði bætt svo úr hegðun sinni að það þótti þess virði að viðurkenna hann. Ég vissi reyndar ekki að hann þyrfti að bæta úr hegðuninni en látum það vera akkúrat núna.

Hann var bestur í að vera bestur.

Ég fór illa með fyrsta helgarfríið mitt í fjögur og hálft ár. Ég gaf mér loksins tíma til að vera almennilega stressuð og hrædd og allt sem því fylgir að byrja í nýju, krefjandi starfi og í samblandi við það var ég leið og niðurdregin af því að mamma og pabbi fóru heim og ég veit ekki hvenær ég sé þau næst og hvað þá hvenær ég kemst heim. Og ég grét allan daginn í gær. Mér þykir bara svo voðalega vænt um þau. En svo vaknaði ég í morgun og fann bjartsýnisröndina mína og allt er í góðu lagi núna. Við fórum út á rúntinn og ég er bara orðin svona lunkinn bílstjóri. Komum við í Dunelm Mill og keyptum útilugt með nettu jólamótífi og fórum svo í langan göngutúr með Láka. Þegar heim var komið settum við síðan jólin upp. Það er jú fyrsti sunnudagur í aðventu í dag og því komin tími á jólin. Ekkert þema svosem í ár nema ef "hlutir sem okkur þykir vænt um og hlutir sem mér finnast fallegir" sé þema. Það er svo bara skemmtileg tilviljun að þessir hlutir mynda heildina "rautt skandi". Sem fer eins og sniðið inn í litla jólahúsið mitt.

Nýja vinnan er að lofa góðu. Það er svakalega margt að læra og gera og mestmegnis snýst ég í hringi í kringum sjálfa mig en það eru góðir hringir. Ég er strax búin að eignast góða vini og mórallinn er frábær. Ég er með 10 starfsmenn sem ég sé um og ég er svona smá að hitta þau og fatta hvað ég á að gera við þau. Flexitíminn þýðir að ég get farið með Láka í skólann og þegar bílprófið er komið í höfn ætti ég að geta náð í hann líka sem bætir upp að ég get ekki sagt góða nótt við hann nema um helgar. En að vera í fríi um helgar er svo auðvitað bónus sem er alveg frábær.

Ég fékk smá sjokk fyrsta daginn þegar mér var tilkynnt að það liti út fyrir að reynslutíminn sem ég var ráðin til (til 1. apríl) myndi vera allt og sumt. Samningurinn um verkefnið sem ég var að fara að stjórna var að renna út og ekki væri hægt að ráða mig lengur en til 1. apríl. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir þessum skilmála almennilega og fékk algjört áfall. Við fengum svo að vita í gær að samningurinn hafi verið framlengdur og því með örugga vinnu. Bara smá sjokk. Ég sótti reyndar strax um aðra vinnu á mánudagskvöld og er búin að fá bréf frá þeim þar sem þeir óska frekari upplýsinga um mig. Þannig að ef allt fer til fjandans á Íslandi þá er nóg pláss hér.

Mikið rosalega er ég sjálfhverf.

Í öllum æsingnum gleymdi ég að ég er hætt í megrun og byrjaði aftur að borða. Ég hef eytt öllum mínum frítíma í bílatíma og ritgerðasmíð og hef ekki komist í rækt. Ég er því aftur komin á byrjunarreit þar. guði sé lof fyrir bjartsýni. Ef ekki fyrir bjartsýnina væri ég eflaust löngu búin að gefast upp á sjálfri mér. Nú er bara að byrja aftur. aftur aftur aftur.

Ég tók skriflegt bílpróf í gær og stóðst með glæsibrag. Minnti mig smá á hvað mér finnst alltaf gaman í prófum. Ég á auðvelt með að læra fyrir próf og stend mig oftast mjög vel. Og mér finnst voða gaman að standa mig vel. Eitt stærðfræðipróf (sem ég er búin að sanna síðar meir að ég er í alvörunni rosa góð í stærðfræði) og smá lögfræði eru einu prófin sem hafa ekki gengið mér í hag. En það er nú bara svona til að sanna regluna. Hvað sem því líður þá finnst mér ganga hægt að komast í það verklega. Hér er langur biðlisti að komast að og fyrir utan að Michelle (Jones ökukennari, find her in the yellow pages) finnst ég ekki vera tilbúin. Ég rúlla afturábak niður brekkur (hér væri hægt að stinga inn fitubollu brandara) og krosslegg víst hendur. Sjálfri finnst mér þetta vera smámunir en svo er víst ekki. Þannig að ég verð að vera þolinmóð og æfa mig. Verst að ég hef engan tíma aflögu.

Í öðrum fréttum þá eru nú tveir dagar eftir hjá Dollond & Aitchisons þannig að það er víst síðasti séns hjá ykkur öllum að fá hjá mér ódýr gleraugu. Héðan í frá er það bara Specsavers.

Ég sem er vanalega svo ægilega skipulögð gerði þau reginmistök í dag að fara að versla án þess að vera með tilbúinn matseðilinn. Og jú, það var sem ég hélt; ég keypti klósettpappír fyrir 6 pund og maltesers fyrir afganginn upp í 94 pund. Við erum semsagt við eiginlega öllu búin hérna á þessu heimili.

Lúkas fór á sitt fyrsta skóladiskótek í kvöld. Hann var ægilega spenntur og ætlaði að dansa allt kvöldið við Summer. Hún, er víst, "tiny and beautiful" sem ég er ekkert sérlega ánægð með, að hann strax setji samasemmerki á milli tiny og beautiful. Hann bað mig um að leyfa sér að vera með kúl hárgreiðslu en því miður þá var ég að vinna og Heather fór með hann þannig að hárið var bara venjulegt. Hann var reyndar svo sveittur þegar ég náði í hann að mér sýndist að hárgreiðsla hefði dugað stutt. Já, það er stutt í unglinginn sýnist mér.

Mér finnst þetta alltaf verða erfiðara og erfiðara, þetta að vera ekki í meiri tengingu við Ísland. Ég skil ekki í alvörunni hvað er að gerast, það er ekki nóg að lesa hálfar fréttir, horfa á Egil og tala við mömmu og pabba. Mig vantar að finna andrúmsloftið. En akkúrat núna kostar það okkur £1300 að fljúga heim yfir helgi í febrúar! Hvaða rugl er þetta? Ég gæti farið til Spánar í 3 vikur fyrir þetta!

"Flísbylting." Þetta er frábært hugtak og vert að skoða hvort Jón Ólafsson heimspekingur hafi sett þarna saman hugtak sem lýsir því hvernig íslenskur almenningur nær að gera líkt og Tékkar með "Flauelsbyltingu" og komi gagnslausum og spilltum ráðamönnum frá völdum. Mikið vildi ég að ég gæti komið til mótmæla með ykkur bræður og systur.

Ég horfi spennt á Silfur Egils til að reyna að ná áttum í því sem er að gerast á Íslandi, en finnst erfitt að vera hérna og svona smá afskipt. En finnst líka frábært hvað við eigum greinilega mikið af gáfuðu og hæfileikaríku fólki sem er með fullt af góðum hugmyndum um hvernig best er að stýra landinu úr þessum erfiðleikum. Skilyrðislaus krafa um að koma á kosningum og veita hæfu fólki umboð þjóðarinnar til að gera eitthvað af viti er númer eitt, tvö og þrjú og ég held að það ætti að biðja fólk sem veit hvað það er að tala um að sjá um þetta. Hagfræðingar og heimspekingar, fólk af þekkingarsviði. Ekki sama skítapakkið sem fékk djobbið af því að pabbi er seðlabankastjóri. Jaso and that´s my twopenny´s worth.

Hér var haldinn þriðji í afmæli í dag. Pakkar og kaka á fimmtudaginn, bæjarferð með pabba á laugardaginn til að eyða afmælispeningunum og svo kökupartý í dag. Lukkan yfir einum snáða. Ég bauð upp á hið sívinsæla "icelandic cheesebread" eða heitt brauð, kaffiköku og svo súkkulaðimarengsrúllu með heslihneturjóma. Mikið ægilega gott alltsaman. En verst hvað ég verð alltaf döpur að geta ekki boðið mínu fólki í svona samkvæmi. Ég meika ekki tengdamóður mína í svona boði. Hún potar í allt og reynir að stjórna öllu og byrjar að vaska upp og bera fram og röflar bara einhverja vitleysu. Urrghh. Þegar fólk kemur hingað í veislu þá á það að hafa sig aðeins til, setjast svo niður og njóta veitinga, þakka svo fyrir sig og fara heim. Ég þoli ekki þegar gestir reyna að koma sér í húsmóðurhlutverkið. Eða alla vega ekki þegar hún gerir það. Hún er einstaklega afskiptasamur einstaklingur. En Láki var sáttur og það er það sem þetta snérist um. Ætli þetta sé ekki síðasta svona kökuboðið, hann vill sjálfsagt næst fá að bjóða bekkjarfélögum og hafa partýið í Wacky Warehouse. Oj bara. Reyni að sleppa við það í lengstu lög.

Frumburðurinn, einkasonurinn, ljósið mitt og yndi er 5 ára í dag.

Hann kom dálítið óvænt til sögunnar; ég kenni ástinni sem ríkti yfir Þorlákshöfn um Þorrablót 2003 um, eiginmaðurinn því að ég kunni ekki að telja. (Enda hefði ég aldrei átt að sjá um talninguna eins og hann segir sjálfur, hann er stærðfræðingurinn!) En það verður að segjast að við erum sammála um það hjónin að við erum mjög fegin örlögunum að hafa tekið svona af okkur völdin því við hefðum sjálfsagt aldrei haft okkur í að taka svona stóra ákvörðun vís vitandi. Hann var sérstaklega fullorðin með þetta allt saman og samþykkti að bíða með kökuát og pakkastand þar til hann kom aftur heim úr skóla í kvöld, enda hefðum við aldrei komist í vinnu ef við hefðum gert þetta í morgun. Og þvílík hamingja í kvöld. Hann fékk Lego Beinagrinda kastala frá ömmu og afa (tók mig bara 2 og hálfan tíma að byggja hann í kvöld) og þar með hefur draumurinn um að eignast Lego beinagrind (don´t ask) ræst. Og hægt að fara að sofa eins sáttur við lífið og maður bara getur verið.

Nágranni okkar nokkur bankaði upp á í gærkveldi og vildi endilega fá að kaupa skúrinn okkar. Við erum sem sé með geymsluskúr í garðinum sem nýtist okkur ekki neitt. Það þarf heilmikið að gera við hann til að hægt sé að nota hann til að geyma dót og fyrrum eigandi hússins skildi eftir í honum fullt af drasli. Þannig að við vorum með ónýtan skúr fullan af drasli sem hefði þurft að henda og rífa niður. Og það er það sem hann ætlar að gera. Henda öllu draslinu, rífa niður skúrinn og byggja hann svo aftur í garðinum sínu. Og borga okkur fyrir. Hversu sniðugt er það nú? Og það besta er að það þýðir að þá er pláss fyrir bílinn minn. Við fáum sem sé tvöfalt bílastæði.

Það líður nú ekki á löngu þangað til að ég verð komin með bílpróf. Ég þeysist orðið um allt og það á réttum vegarhelmingi, og finnst bara gaman að keyra. Það er bara dálítið langur biðtími í að komast í próf. Sjáum hvað setur.

Ég er svo lukkuleg að búa í landi sem hýsir alveg sérstaka tegund karlmanna. Ég kalla þá "Welsh hotties". Öfugt við menn af angló-saxnesku bergi brotnu, þ.e. enskir, sem eru yfirleitt "ginger mingers" (ljósrauðhærðir og forljótir) eru keltneskir menn yfirleitt dökkir yfirlitum. Kelly Jones söngvari stereophonics er welsh hottie númer 2.

Svo eru menn eins og Stephen Jones og Gethin Jones sem fylla hópinn. Og auðvitað Dave Jones. Sem er að sjálfsögðu númer eitt. Já, það er gott að vera Jones.

Mikið voðalega væri nú gaman ef dagurinn í dag er loforð þess sem koma skal nú þegar ég fer að vera heima á laugardögum. Við létum kvefpest ekki á okkur fá en héldum niður í bæ til að vera smá menningarleg og smá plebbaleg. Drifum okkur á safnið hérna og skoðuðum sýningu um bronsaldarfólkið sem byggði svæðið fyrir 3-4000 árum. Við gátum því síðan farið með hreina samvisku að skoða nýja miðbæinn hér í Wrexham. Það er sumsé búið að byggja svaka verlsunarmiðstöð sem er "open air". Og þar með er búið að færa miðbæinn aðeins til. Mér fannst vera hálfgerð íslensk fýla af þessu öllu saman, greinilega mikið lagt í umbúðirnar, allt vaðandi í náttúrustein og hönnun. Sem er ágætt svo fyrir fegurðarskynið en veldur mér smá áhyggjum hvað varðar kostnað og annað. Vonandi að þetta þýði að Wrexham laði til sín verlsun frá fólki sem annars hefði farið til Chester. Við keyptum föt á Lúkas í Next sem vonandi duga honum fram á næsta sumar og ég fékk hægindastól. Svona til að lesa í. En fínt. Dave fékk nýja músamottu. Kannski smá misskipt gæði þar. Svo sátum við á Kaffi Neró og borðuðum ostaköku og drukkum kaffi. Svona gæti ég auðveldlega eytt öllum mínum laugardögum en Dave var eitthvað að væla um fótbolta þannig að við sjáum víst til. Kannski annar hver. Jæja, best að skella í pizzudeig og skoða hvaða bíómynd er frumsýnd á Sky í kvöld. Góðar stundir.

Ég er með svona æsings-, kvíða-, vesenis-, tilhlökkunarhnút í maganum. Ég er að taka dálítið mikið að mér í einu og þarf núna aðeins að setjast niður og anda í gegnum nefið.

Já nú gerðist margt í einu, eins og maðurinn sagði. Ég sagði upp í vinnunni og staðfesti dagsetningu á nýju vinnunni, fór í fyrsta ökutímann, fann út að ég hef ekki tíma til að koma heim og heimtaði að mamma og pabbi kæmu hingað í staðinn til að koma með jólasteikina. Já, margt í einu heldur betur. Það er náttúrulega leiðinlegt að komast ekki heim en að sumu leiti auðveldara að fá bara mömmu og pabba hingað, ég held að það sé erfiðara fyrir mig tilfinningalega að koma heim og í svona stuttan tíma enn verra. Nú er bara að þjösnast í gegnum bílprófið.

Ég fór á rúntinn í fyrsta sinn hér í Bretlandi í dag. Við skildum Láka eftir hjá Heather og ég tók svo smá hring á lítt förnu svæði. Þvert á það sem ég hafði haldið þá var ekkert mál að keyra, tæknilega hliðin lá alveg fyrir mér. Ég gat skipt um gír og fannst það allt ekkert mál, enda góður bíll og gott að keyra hann. En ég verð að viðurkenna að tvisvar þeyttist ég eftir götunni, vitlausu megin. Skrýtið að eftir rúm fimm ár hérna er enn eðlilegra fyrir mér að vera hægra megin. Og ég sem er svo vinstrisinnuð. Merkilegt.

Lúkas og skólafélagar hann birtust á heilsíðu í "Wrexham Evening Leader" sem er Mogginn okkar hér í Wrexham. Er hann ekki fínn? (Á neðri mynd, í efri röð.)

Myndirnar birtust með grein um fyrstu skóladagana í lífi barna.

Engar myndir birtast af mér þar sem ég er að læra á bíl. Fer í fyrsta ökutímann á þriðjudaginn. Og er svakalega spennt.

Bíð enn frétta frá skattinum. Er farin að halda að þeir séu að refsa mér fyrir að vera Íslendingur.

Get ekki skrifað um ástandið á Íslandi því ég verð svo brjáluð við tilhugsunina um ráðamenn sem verður ekki refsað fyrir landráðin sem hafa verið framin. Um milljónamæringana sem missa ekki húsin sín meðan þjóðin er gjaldþrota. Sem valda því að ég get ekki flutt heim og passað að Láki alist upp sem Íslendingur. Föðurlandssvikarar og landráðamenn. Hvað segir stjórnarskráin um föðurlandssvikara?

Brjáluð.

Guði sé lof fyrir hvað Láki er æðislegur. Velskur.

Mikil ósköp sem lukkan lýsir hér og skín alltaf hreint. Eftir miklar reddingar frá Kalla bróður er háskólaprófsskírteini í höfn og samkvæmt skattinum ætti allt að vera komið á hreint frá þeim á þriðjudag. Þá get ég sagt upp og fengið dagsetningu á hvenær ég hef störf hjá þeim. Og get þar með keypt flugmiða í flottræflaferðina mína til Íslands. Þegar ég svo kom heim biðu mín jól í kassa, jólaskrautið í ár tilbúið til notkunar (kannski ekki alveg strax samt.) Best af öllu var að ökuskírteinið mitt var líka tilbúið. Ég er sumsé með skírteini sem segir að ég megi keyra svo lengi sem einhver með bílpróf sitji í bílnum hjá mér, og ég má byrja að keyra með ökukennara. Ég er svo spennt og er búin að finna bílinn sem ég ætla að kaupa. Lúkas kom svo heim úr skólanum þar sem hann fékk að vera Helpu Heddiw (helpú hefjú) í dag. Að vera helpu heddiw er mikil upphafning, maður fær að vera "leader" og hjálpa kennaranum og bara besta og kurteisasta barnið fær að vera "hjálpari dagsins". Ég er svo stolt af honum. (Og mér.)

"Launafólk ber ekki ábyrgð á kreppu auðvaldsins." Loksins að ég fann setninguna sem útskýrir fyrir mér það sem er að gerast á Íslandi og í heiminum öllum. Við berum ekki ábyrgð á gráðugum mikilmennskubrjálæðingum sem eru núna búnir að skíta á sig. Við tókum ekki þátt í góðæri og eigum þessvegna ekki að vera þvinguð til að taka þátt í kreppu. Hversvegna ættum við og börnin okkar og barnabörn að borga fyrir annarra milljónabrúðkaupsveislur, leðurgólflísar og einkaþotur. Þeir sem notuðu þennan gerfipening eiga að borga brúsann. Ekki við.

Ég hélt að Ísland hefði sokkið í sæ í nótt. Þeir hringdu í mig í morgun frá skattinum og þurfa að fá háskólaskírteinið mitt á íslensku. Ég hafði verið hjálpleg og fengið það útprentað fyrir þá á ensku en reglur segja að þeir þurfi upprunalega textann og þýða sjálfir. Ok það þarf að fylgja reglunum en ég er desperat að segja upp og þessvegna vil ég að þetta gerist allt núna. Það eina sem beðið er eftir er skírteinið. Vandinn er að ég á þetta ekki til. Þannig að enn þarf mamma að redda mér og fara í nemendaskrá (sjá erfiðleikana sem því fylgja á sigriks.blog.is) en til þess að hún geti reddað mér þarf ég að ná í hana sem fyrst. Þannig að þarna var ég að hringja til Íslands klukkan 8 í morgun. Og línan slitnaði alltaf. Ég reyndi nokkrum sinnum en alltaf það sama. Prófaði svo Hulduömmu og svo HulduFrænku og enn slitnaði. Ég gat því ekki dregið aðra ályktun en að annaðhvort væri landið sokkið, kiknað undan skuldum eða þá að þið væruð öll sigld í burtu. Ég sá ykkur fyrir mér á sælli siglingu til hlýrri stranda undan breskum og hollenskum handrukkurum. Hlæjandi.

Ég get ekki beðið eftir að hætta í vinnunni og byrja í þeirri nýju. Og um leið og ég veit dagsetningar get ég pantað ferð til Íslands. Ætli að ég komi ekki einhverntíman á bilinu 14. nóv. til 27. nóv og allt þar á milli.

Ég var að fatta eftir vinsamlega ábendingu frá Frænku að nú er ódýrt fyrir mig að ferðast til Íslands. Ég borgaði tæp 600 pund til að koma mér og Láka til landsins í sumar en get núna komið seinustu helgina í nóvember fyrir tæp 200. Eigum við ekki bara að segja sjáumst þá?

KEMUR TIL BJARGAR!

SPORTACUS

Þetta er nú meira klandrið sem við Íslendingar erum búin að koma okkur í. Eða kannski sem við Íslendingar höfum leyft glæpamönnum að koma okkur í. Meira að segja ég sem er núna búin að búa í Bretlandi í fimm og hálft ár og á engin viðskipti við Ísland, þarf að borga hærri sveitafélagsgjöld til að bæta upp tap breskra sveitafélaga á viðskiptum sínum við íslenska banka. Að hugsa með sér. Hvernig er það svo, á ekki að setja þá sem eru ábyrgir í gapastokka á Lækjartorg?

Ég ætla að skella mér á enskunámskeið eins og góðvinkona mín Auður benti mér á að gera, því ég misskildi höfnunarbréfið frá skattinum. Þeir voru ekki að hafna mér heldur bjóða mér starf! Ég er nú meiri kjáninn. Allavega, þegar "police check" er lokið get ég sagt upp störfum hjá Dollond & Aitchisons og hafið störf hjá Her Majesty´s revenue and customs. Glæsilegt.

Ég sat og starði út í loftið í dag, kom engu í verk. Ætlaði að hringja í Huldu, Hörpu og Huldömmu en dagurinn bara rann frá mér. Arranseraði "insulation" (sjitt er búin að gleyma íslensku!!!!) í þakið hjá okkur. Þá ætti að vera hlýrra inni hjá okkur í vetur. Við þurfum þá að nota minni orku til að hita húsið og getum þannig lagt okkar af mörkum til að afstýra hlýnun jarðar. Mér finnst voða leiðinlegt að eyða fullt af peningum í eitthvað sem sést ekki. Sér í lagi þar sem ég er núna komin með eldhús á heilann. Ég álpaðist inn í mfi (þar sem ég fékk baðherbergið) og fann eldhúsið mitt á útsölu. Sem verður væntanlega búin þegar ég er búin að finna pening fyrir þessu öllu. Allavega, í stað þess að eyða tímanum í dag í að finna betur launaða vinnu svo ég geti fengið nýtt eldhús starði ég út í loftið og upphugsaði lausnir á hvar ég gæti kreist inn uppþvottavél.

Fór svo í BodyTone (sem ég sé ekki betur en að sé eróbikk) og leið betur, ég kom þá allavega þeim hluta lífsins í verk.

Þegar ég kom heim úr vinnu í gærkveldi beið mín bréf frá skattinum sem sagði að þrátt fyrir að eftir viðtal hafi ég verið "recommended for the post" þá væru aðrir umsækjendur með meiri reynslu og að ég hafi verið sett á biðlista. Ég held að það komi ekkert út úr þeim biðlista, það er meira svona til að soften the blow. Ég er með þvílíkan niðurlút yfir þessu. Ég er núna búin að fá nei frá öllu sem ég hef sótt um. Þetta er ekki til að hjálpa sjálfstraustinu. Guði sé lof að ég er með yfrum nóg af því til að byrja með! Það þýðir ekkert að gráta Björn bónda, nú er bara að safna liði og halda ótrauð áfram. Mánudagurinn fer víst aftur í að leita. Já, maður verður að vera hress og í stuði. En ég er samt smá döpur líka. Það má stundum.

Það er ekkert meira um það að segja, ég verð að taka bílpróf. Ég get ekki stólað á stelpurnar með að komast í leikfimi og það er ekki hægt að gera þetta á strætó. Það er ómögulegt að stranda á því að fara í rækt vegna farartækis! Nei, nú finn ég mér ökukennara og kýli á það. Úff.

Þetta er búinn að vera góður dagur enn og aftur. Hingað kom sérlega kumpánlegur rafvirkji í morgun, þáði tebolla og eftir gott spjall um vexti, vaxtavexti, veðurfar og viðbit hóf hann störf. Setti upp ljósið yfir borðstofuborðið svo unun er á að líta. Mikið sem svona lagað gerir mig hamingjusama. Svo skundaði ég á fund hjúkku og hef enn lést um annað kíló. Betra var þó að hún lét mig fá lyfseðil í ræktina. Já, núna get ég farið í ræktina og rétt afgreiðsludömunni lyfseðil og þá borga ég £1 í stað fjögurra. Það munar nú um minna! Ég get því miður ekki stólað á Ceri og Shirley og þarf að finna mér leiðir til að fara sjálf en ég er nú svo uppnumin af bodyPumpinu að ég reyni nú að finna leiðir til að komast án þeirra. Aðalatriði dagsins var svo atvinnuviðtalið. Það er ómögulegt að segja hvernig gekk, mér fannst ég koma ágætlega vel fyrir en maður veit aldrei. Nú bíð ég bara átekta. Fingers crossed eins og við segjum hérna megin.

Og áfram heldur það. Þegar ég kom heim úr eróbikki (gaman en ekki jafn skemmtilegt og pumpið) beið mín bréf frá háskólanum þess efnis að ég hafi náð júlí prófinu! Ég var orðin vel nojuð, en þetta er greinilega allt að koma. Þetta framskrið af stuði heldur bara áfram.

Já, og góðir dagar verða bara betri. Hef greinilega tekið á því í gær því allir vöðvar eru með léttan sviða. Er búin að tala við rafvirkjann og hann kemur á mánudagsmorgun til að setja upp ljósið. Ég hef einnig þann dag verið boðuð í atvinnuviðtal hjá skattinum. Ég er hæstánægð. Við sjáum svo bara hvað setur með það. Já, það er deginum ljósara að maður þarf að vera í stuði og þá kemur meira stuð til manns.

Þetta er búinn að vera mikið svakalega góður dagur. Ég fékk borðstofuljósið sent og er himinlifandi yfir hversu vel mér tókst í valinu. Þarf nú bara að finna dag sem hentar mér og rafvirkjanum til að hengja það upp. Á milli þess svo sem ég fór með Lúkas í og úr skóla, skipti ég á rúmum, setti í tvær þvottavélar og hengdi upp, tók til, eldaði stroganoff, læknaði Lúkas af njálg, vaskaði upp og skrifaði eina ritgerð. Fór svo með Ceri og Shirley í líkamsrækt. Við ætluðum í legs, bums and tums, léttar æfingar fyrir konur á öllum aldri. Fannst fólkið sem var í salnum vera í dáltið góðu formi og af báðum kynjum. Merkilegra þó að þau voru öll með lyftistangir og enn furðulegra var þegar okkur var öllum rétt lóð. Kom fljótlega í ljós að við vorum staddar í bodyPump og var nú tekið almennilega á því. Mikið svakalega var þetta gaman. Hrikalega erfitt en gaman. Ekkert hopp og rugl bara tekið almennilega á því í takt við þungarokk. Mér hefur ekki liðið svona vel í langan tíma. Ritgerð og ræktin. Nú vantar bara að fá vinnu. Stuð maður, stuð!

Ég er núna ekki búin að vera í megrun í viku og glöggir lesendur taka ef til vill eftir að ég er búin að léttast um 2 kíló. 2 kíló jafngilda 14000 karólínum. Ég hef sem sagt endurgreitt 14000 karólínur inn á fituskuldina mína. Ég skulda sjö hundruð þúsund (700.000) karólínur sem ég vona að ég geti endurgreitt á næstu árum með að vera ekki í megrun. Ég er að vona að þetta sé ekki misskilningur en þessa viku er ég búin að vera á fullu í Pilates og hefur lítið langað í nammi. Ég sagði við sjálfa mig að ef mig langi í eitthvað gott þá bara fæ ég mér það en mig hefur bara ekkert langað til að borða. Skrýtið. Ekki getur verið að ég sé búin að leysa 27 ára gamlan vanda?

Jæja, hvort sem maður er feitur eða mjór þá verður maður nú alltaf að reyna að vera í stuði og það er það sem ég hef í hyggju að gera. Eins og áður hefur komið fram er ég alltaf að reyna að finna nýja vinnu, enda er ekki mikið stuð í vinnunni sem ég er í núna. Og viti menn, ætli að ég hafi bara ekki verið í atvinnu"prófi" hjá Skattinum í morgun. Svissaði frídegi til að komast í þetta og er bara vel spennt núna. Þetta var semsagt 3 lota í því að fá vinnu hjá Her Majesty´s Revenue and Customs, fyrst var próf á netinu, núna skriflegt próf á skrifstofunni hjá þeim og ef ég hef náð því þá verður mér boðið í viðtal. Ég hlakka til að sjá hvað gerist næst, fannst ganga vel prófinu en maður veit aldrei.

Ég er alveg í stuði með mataræðið. Ætla alveg að hætta í megrun, ætla aldrei framar að spá í þessu. Ætla bara að hugsa mig um í hvert sinn sem ég fæ mér eitthvað að borða. Og fara til hjúkku í vigtun. Halda áfram í Pilates enda finnst mér það gaman og fara með Ceri og Shirley til Plas Madoc í bodyPump. En ég ætla ekki að telja karólínur eða kaupa einn einasta matarsnefil sem heitir "diet", "light" eða "létt". Basta.

Ég hef margoft sagt að það liggi enginn sálrænn þáttur að baki ofáti mínu, mér finnst matur einfaldlega rosalega góður og á bara erfitt með að hætta. En það er orðið svo að ég verð eiginlega að skoða það mál aðeins betur. Ég hef aldrei verið jafnslæm og ég er núna. Ég hugsa stanslaust um mat, allt mitt líf snýst í kringum næstu máltíð, að versla í matinn og panikk ef það er ekki til "eitthvað gott." Þetta er búið að vera að ágerast eftir að ég flyt hingað út. Það er víst komið svo að ég þarf að athuga hvort ég sé að borða vegna heimþrár. Ef svo er þá verð ég að fara í að laga það. Ég get í það minnsta ekki haldið svona áfram, öll loforðin sem ég geri sjálfri mér og brýt svo, vonbrigðin og sjálfsfyrirlitning sem svo fylgir. Ég bara verð að ná tökum á þessu. Ég get þetta bara ekki enn einu sinni. Ég er alveg búin á því.

Ég hef alveg misst tökin á sjálfri mér. Hvað nú? Erase and rewind...

Jessss! Veraldargæðin fylla hjarta mitt þvílíkri hamingju að ég má vart mæla! Arne Jacobsen (knockoff) stólarnir komu loksins í dag eftir margra mánaða leit (þeir urðu að vera eins líkir upprunalegu stólunum og hægt var en á viðráðanlegu verði) og svakalegt vesen við að fá þá senda. Ég er svo grunnhyggin að þetta eitt að fá nýja stóla gerir það að verkum að ég verð ánægð með allt í lífinu. Hvað það er gott að og þægilegt vera svona einföld sál. Ég er svo búin að panta rafvirkja til að setja upp ljós yfir borðinu til að skapa "task lighting". Tvö svona hlið við hlið sem hanga lágt. Ef þið skiljið hvað ég á við. Þá verður borðstofan aðskilin frá stofunni með ljósum. Ég set að sjálfsögðu inn öppdeit á myndum þegar þau eru komin upp. Ohhhh ég get ekki beðið!

Ég á ekki að vera skrifa neina bloggfærslu, ég á að vera að skrifa ritgerð. Um BCG matrix. En mig langar ekkert til þess akkúrat núna, ég er enn ekki búin að fá að vita hvort ég hafi náð prófunum og get einhvern vegin ekki komið mér til vinnu. Þannig að ég sit hérna og skoða síðu eftir síðu af jólaskrauti. Já, þið heyrðuð rétt, jólaskraut. Ég er að skoða þemað í ár og mér sýnist að það sé best að hafa svona "country" þemuð jól í ár. Ég á fullt af fallegu svona dóti (takk Gréta, Rut, mamma og amma) og ég held að það fari svo vel í litla húsinu mínu. Betur en gull og súkkulaði jólin í fyrra. Já, það er ótrúlegt hvað manni tekst að eyða tímanum í þegar maður er að forðast ritgerðarsmíð.

Jæja, Láki byrjaði aftur í skólanum í dag, og er núna kominn í Ysgol Maes-Y-Mynnydd (Maæs í munnuþ) sem er "alvöru" skóli. Í fyrra var hann í nursery class sem er svona eins og að leyfa elstu börnunum í leikskólanum að vera í grunnskóla fyrir hádegi. Núna er hann hins vegar í reception og er allan daginn. Bara 4 ára og skipulagður dagur frá 8 til 4. Hugsa með sér. Hann fékk nýjan skólabúning sem mér finnst ekki jafn fallegur og búningurinn í fyrra en hann sjálfur var svo spenntur að hann var kominn í skóna klukkan 7 í morgun! Mér finnst enn eitthvað smá óþægilegt við þetta alltsaman, ég er enn ekki með kerfið hérna á hreinu einhvernvegin. Mér finnst ég alls ekki fá nægar upplýsingar og þegar ég leita eftir þeim virðist enginn geta svarað mér. Svona smáatriði eins og leikfimi. Ég var látin kaupa bol og stuttbuxur svo hann gæti farið í leikfimi en engu að síður er ég ekki með stundatöflu og veit ekki hvaða daga vikunnar hann á að fara með leikfimisdót með sér. Fyrir utan að hann getur enn ekki almennilega klætt sig. (Sokkar eru eitthvað að vefjast fyrir honum) Þetta reddast svo sem alltaf allt en samt...

Í öðrum fréttum þá er Dave 35 ára í dag. Ykkur er öllum boðið í velskt lambalæri á sunnudaginn í því tilefni.

The Evening Leader sem er dagblað okkar Wrecsam-búa slær því upp á forsíðu sinni í fyrradag að Wrecsam mælist sem einn feitasti bærinn í Bretlandi. Ég bað samstarfskonur mínar afsökunar á að vera hluti af vandamálinu, nóg er nú offitufaraldurinn að plaga velska að það er víst óþarfi að flytja spes inn fitubollur frá Íslandi. Annars þá er ég bara í góðum gír þessa dagana. Borða fullt af nammi en bæti það upp með að sleppa algerlega öllum mat. Þetta er einn skemmtilegasti matarkúrinn sem ég hef fundið upp á lengi. Hef sem sé ekkert lést, en bæti heldur ekki á mig. Fínt. Að öllu gamni slepptu þá fæ ég ekki tíma hjá hjúkku fyrr en að viku liðinni og vonandi að ég fari að taka mig á svona með því. Pilates á fullu og svo vonandi að ég fari að komast í spinning áður en langt um líður. Eða bara gleyma þessu. Mikið væri gaman að fá bara að gleyma þessu öllu í smá stund. Bara smá frí. Frá talningu og pælingu og samviskubiti og panikki og lygum og og og og og og...

Ætli maður sé bara ekki í svona ægilegu pönkskapi núna. Fann í þjóðarrembingsvímunni lag með Morðingjunum sem heitir Áfram Ísland og er núna að fíla þá í tætlur. Heyri svo mikla skírskotun í Dead Kennedys að ég verð bara 15 aftur og langar að kyssa Braga. Mikið var gaman að vera 15 ára. Pixies og Húnaver og sígarettur og bylting og svartar gallabuxur. Ég er nebblega hætt að hlusta á tónlist. Finn bara engan tíma. Er að sinna barni og námi og vinnu og eini tíminn sem gefst er rétt við uppvaskið. Ætla að innleiða smá pönk í uppvaskið.

Við liggjum nú öll í gubbupest aldarinnar. Láki reyndar búinn að jafna sig en við pabbi hans liggjum gjörsamlega í því. Ég hef nú bara ekki vitað annað eins. Ég var orðin sannfærð um að Bretland legðist svona illa í mig, mér finnst ég aldrei hafa verið eins oft veik eins og hérna, en fattaði um helgina að það er annar varíant í þessu. Lúkas. Þegar hann verður veikur þá verð ég veik. Hann fór í síðustu viku aftur á Toybox leikskólann og kom heim með þessa pest. Og við steinliggjum öll.

Lúkas kyrjar enn "Áfram Ísland" svona öðruhvoru, fáninn er enn uppi við og sjálf fæ ég enn kökk í hálsinn af stolti og þjóðarrembingi. Horfði á leikinn á BBC og það var spes að hlusta á hlutlausa lýsingu. Bretinn sem lýsti hélt því reyndar fram að ef hefði ekki verið fyrir ótrúlega markvörslu Frakka þá hefðum við unnið með yfir 30 mörkum. Hann vildi líka meina að þetta væri síðasta mót þessa franska liðs, þeir væru allir komnir vel við aldur en að íslenska liðið væri rétt að byrja. Ég vona svo að þjóðin haldi partý á miðvikudaginn og veri eins halló og uppfull af rembingi eins og mögulegt er, og fagni silfurliðinu eins og þeim hetjum sem þeir eru. Áfram Ísland!

Veit ekki hvort þetta er góð hugmynd. Var að sækja um verslunarstjórastöðu hérna...

Ég sæki um vinnur hægri vinstri sem stendur, man orðið ekki eftir hvað ég er búin að sækja um. Mér er orðið alveg sama hvað ég fæ, bara að ég geti gert eitthvað annað en það sem ég er að gera núna. Í fyrstu var ég að vonast eftir einhverju betra, þar sem ég gæti nýtt námið meira en núna er það þannig að mér er nokk sama hvað ég geri, bara að það sé eitthvað nýtt. Andrúmsloftið í vinnunni verður stanslaust verra, ég veir ekki alveg hvað gerðist en mér finnst eins og að verslunarstjórinn sé að panikka yfir slæmu árferði og taki það út á mér. Sem er ekki nógu gott, hún er ekki góður stjóri ef hún getur ekki frekar reynt að yfirfæra panikkið í kraft til að gera eitthvað nýtt og sniðugt til að selja meira. Hvað um það þetta er skítavinna og ég er svo overqualified að það er ekki fyndið og þar sem það er útreynt með að koma sér áfram í fyrirtækinu þá verð ég bara að kveðja. Basta.

Ég sveiflast því á milli ofsakvíða og ofsakæti. Hvað ef ég finn ekkert annað? Ég get ekki hætt því ég er búin að ráðstafa mánaðarlaununum fyrirfram og má ekki missa úr greiðslu. Í næstu andrá er ég komin á flug með að ímynda mér mig í því starfi sem ég er að sækja um í það og það sinnið.

Að öðru leyti er ég svo ekki alveg að takast á við mataræðið. Er enn að maulast með Íslandsblús og fer í Marks og Spencer í hádeginu og kaupi mér flapjack. Þetta kemur allt með kalda vatninu.

Það er alltaf gott að vera í sínu húsi, það erum við Láki sammála um. Mér fannst hinsvegar sérlega erfitt að koma heim í þetta sinnið. Aðallega vegna þess hve ósátt ég er í vinnunni. Ég fæ hreinlega gubbupest við tilhugsunina um að fara aftur í vinnu. Og það er ómögulegt að líða þannig. Ég er mest ósátt vegna þess að ég sá draumadjobbið auglýst á Íslandi. Talsmaður fyrir LÍÚ. Akkúrat það sem ég vil gera. Það er semsé ekkert sem heldur mér hér lengur. Ef ég fæ ekki betri vinnu á næstu 2, 3 mánuðum þá er ég farin. Eins og Dave sagði þá er það bara hans vegna sem við erum hér og hann er flytjanlegur. Mig langar bara svo til að hafa aðeins skemmtilegri ferilskrá til að fara með heim í ofanálega við námið. Ég er búin að sækja um tvær spennandi vinnur núna og bíð átekta. Sjáum hvað setur.

Og já. Ég þarf að byrja upp á nýtt í betra mataræði lífstílnum. Hann lifði Íslandsförina ekki af. En engar áhyggjur, það kemur allt aftur. Ég er byrjuð aftur á fullum krafti. (Um leið og ég er búin með þennan lakkríspoka...)

Ps. Ég fékk annað c fyrir 3 ritgerðina. Fín fræðimennska en hroðvirknislega unnin. Veit upp á mig sökina þar. Bíð enn eftir prófseinkunn.

Við Dave erum núna búin að fá að vera ein heima heila helgi en Láki fór til Íslands með ömmu og afa á föstudagskvöld. Eins ljómandi og þetta er þá sakna ég hans smávegis og hlakka til að sjá hann aftur á morgun. Ég er svo náttúrulega ægilega spennt að komast smá til Íslands. Vonandi að ég nái að hitta sem flesta og gera sem mest. Svo verður líka spennandi að sjá hvernig mér gengur að telja karólínur á meðan ég er í fríi. Ég vorkenni Dave smávegis en hann fær ekkert sumarfrí í ár og þarf að bíða hérna einn heima á meðan við Láki skemmtum okkur á Íslandi. Að sumu leiti er gott að fá að vera bara ein og tala íslensku án þess að hafa áhyggjur af því að hann sé að skemmta sér og sé ekki einn úti í horni en á hinn bóginn finnst mér ekki gott að vera í burtu frá honum lengi. So see yous later!