Fimmtu veikindin núna yfirstaðin (frunsan lafir reyndar enn, heldur dauðahaldi í efrivörina á mér), og ég fór í blóðprufu í dag til að tjékka á hvort ég sé með pláguna eða einhvern annan minniháttar sjúkdóm. Doktor Kendall segir mér að ég sé bara óheppin, og ég hugsa að það sé rétt hjá honum en hann vildi samt draga blóð og skoða málið. Sjáum til.

Ég er búin að finna gönguklúbb sem gengur um Wrecsam og nágrenni og er að skoða hvernig ég get komist að og farið með. Það held ég að væri gaman rölta um og skoða betur umhverfi mitt og styrkjast og hressast í leiðinni. Örugglega bara akkúrat það sem mig vantar.

Mamma og pabbi koma svo í heimsókn, eftir þrjár vikur akkúrat í dag. Ég er strax orðin nojuð, sé ryk og skít í hornum sem ég sá ekki áður, og garðurinn er frumskógur sem Rambó myndi skemmta sér í. Ryksuga og slá, það er það sem þarf að gera en ég hef mig ekki í það.

Mig vantar alminliga myndavel. Kannski ad eg geri verdsamanburd og skodi i frihofn i haust lika. Eg bara a engann aur!

Eg er nuna buin ad vera veik fjorum sinnum sidan i desember. Er ekki farid ad litast a blikuna. Aetla til doktors a morgun og spyrja hvort geti verid ad eg se ovon breskum gerlum og bakterium. Eda hvad se eiginlega i gangi. Frunsur hafa fylgt i oll skiptin. er ordin dalitid leid a thessu.

Talandi um myndir, nú finn ég hvergi snúruna sem ég þarf til að dánlóda myndum úr digivélinni (sem er biluð) og í tölvuna! Það bara virkar ekkert.

Ég sé á blogginum hennar mömmu að hún er svona smellfín, nýkomin úr nostalgíuklippingu, er eins og ekkert hafi breyst síðan hún var fimmtán. Gott mál ef maður er sáttur við fortíðina. Sjálf verð ég að segja að fortíðardraugar eru að angra mig. Ég fór nefnilega líka í klippingu um helgina. Sagði dömu að ég vildi hafa "hreyfingu" í hárinu, halda lengd en hafa svona meira "movement all round". Hún hófst handa og ég verða að segja að skelfingin greip mig æ sterkari tökum meðan ég gat ekki nema hjálparlaus fylgst með henni í speglinum. Og lo, and behold! Hver starir tilbaka á mig þegar skælbrosandi hársnyrtinn er lokin meistarastykkinu? Jú, minn gamli ven Eiki Hauks! Ég hélt að við værum skild skiptum en það er nú ekki svo. Ég er eins og ég var í 6. bekk í grunnskóla. Það er óþarfi að taka fram að ég læt ekki mynd fylgja. Góðar stundir.

Já, gleðifréttir miklar berast að sunnan, frænka og hennar slekti á leið til Madchester í frekara nám. Þvilík lukka að fá að hafa þau svona nálægt, við ætlum að sjá til þess að þau falli alveg fyrir öllu bresku og setjist hér að. Gefa þeim crumpets með smjöri og setja edik á frönskurnar þeirra, tala stanslaust um veðrið og og gefa þeim te að drekka í lítravís. Ætli að við verðum ekki svona eins og sveitavargurinn sem kemur í heimsókn í stórborgina, þau þurfa að útskýra vandræðaleg fyrir Mancunias að við séum (hvíslað) frá Veils! Já, Wrexham er víst ekki háborg mennta og menningar, við erum stolt af því að tilkynna að við vorum kosin önnur "roughest" borgin í Bretlandi. Geri aðrir betur!

Enn sól og blíða, og allir í stuði. Lukkan yfir mér alltaf hreint.

og ég gleymdi aðaðlatriðinu, að ári liðnu vil ég vera orðin garðyrkjukona, huga að garðinum mínum og hafa skepað þar reit fyrir mig og mína til að leika og slappa af í.

1. Eftir ár myndi ég vilja vera 80 kíló.
2. Eftir ár myndi ég vilja vera tilbúin til að byrja á D.O. námi eftir mikla stærðfræðiyfirhalningu.
3. Eftir ár myndi ég vilja sjá arkitekt teikna viðbyggingu á húsið mitt.
4. Eftir ár myndi ég vilja vera orðin manager.
5. Eftir ár myndi ég vilja að ég og Dave værum ekki alveg svona heimakær og meira tilbúin í að prófa nýja hluti.

Jæja, ætli ma´r verði ekki að segja eitthvað.

Ég keypti bókina "The no diet diet" rituð af ægilegum sálfræðingum sem hafa rannsakað og (réttilega) komist að því að megrunarkúrar virka ekki. Ég hefðu nú getað sagt þeim það. Manneskjan er prógrömmuð til að borða og að neita sér um eitthvað í lengri tíma gengur aldrei upp. Þeir tóku sem dæmi meðaltal af þeim sem höfðu prófað atkins kúrinn og 98% höfðu að ári bætt á sig 4.5 kílóum. Hvað um það. No diet diet kemru mat ekki neitt við heldur er verið að skoðað það atferli sem fær mann til að borða vitlaust og svo með nokkrum verkefnum getur maður reynt að breyta hegðunarferli sínu. Ég ætla að prófa, sjáum hvað setur.

Sonur minn sem skítur enn á sig og kann ekki að tala, kviekir á tölvunni, loggar inn á netið og nær í Bob the Builder síðuna og spilar tölvuleiki, allt án minnar hjálpar. Ég get ekki annað en horft með undrun og hryllingi hvað hann er klár. Það skýrir sem sé afhverju ég er oft sýnileg á msn en svara engu, hann leyfir mér ekki að nota lyklaborðið. Og ég fæ engann botní þetta skæp, tölvan mín aftengist netinu ef ég reyni að nota það. Bömmer.

Mikið var þetta nú annars fínn dagur. 25 stiga hiti og ég í fríi eftir hádegi. Ég fór og keypti nokkrar stuttbuxur á Lúkas og bol á mig. Ég er alltaf að verða ánægðari með að búa hérna (kemst reyndar sjálfsagt alrei yfir hvað ég sakan m+p mikið), ég er farin að segja breska brandara, og á sjálfsagt stutt í að setja edik á frönskurnar mínar. ég held að þetta séu góðar fréttir.

Annars þá komum við Púki heim í október í eina viku 9-16 okt. þannig að þið megi byrja ða plana partýið núna.

Svaka flott síðan Hörpu og Arnars með slædssýningu af Katrínu Sigríði. Ég er hætt að taka myndir af Lúkasi. Aðallega vegna þess að mig vantar almennilega digimyndavél, okkar er eiginlega búin að gefast upp, en einnig vegna þess að ég er svo hræðilega gleymin. Milljón sinnum og tvisvar á dag segir Dave við mig eða ég við hann "þetta var kódak móment" en samt náum við ekki í vélina. Búandi erlendis með afa og ömmu sem vilja myndir stanslaust. Ég ætti að skammast mín. Skamm.

Ég hef líka alltof miklar áhyggjur af Lúkasi held ég. Það er semsé komið í ljós að hann er frekar alvarlegt barn sem hefur mesta ánægju af því að velta hlutunum fyrir sér, púsla, lesa og teikna. Þegar við erum úti að leika þá vill hann ekki leika. Hann vill bara skoða hluti, sitja í grasinu eða rölata í göngutúr. Hann vill ekki hlaupa í hringi öskrandi, eða velta sér um eða hoppa í pollum. Ef hann verður skítugur á puttunum þá segir hann jökk og vill láta þvo sér. Ég hef að undanförnu reynt að fá hann til að gera allt ofantalið, en verð að gefast upp. Hann er bara ekki svona. Ég er bara svo hrædd um að hann sé með núll íþróttamann í sér, vilji helst bara sitja í friði og lesa bókina sína og verði smám saman eins og mamma og pabbi: akfeitur. Og fólk á eftir að horfa á okkur og kenna mér um. "Móðir barnsins gefur honum greinilega bara súkkulaði og franskar og fer aldrei með hann í hjólatúra." Og það er bara ekki satt. Eða er ég að búa til vandamál fyrirfram?

Já, ég sat sumsé heima á fimmtudaginn, komst ekki í vinnu vegna óveðurs. Að hugsa með sér! Hér var svona fallegt lag af hvítum jólasnjó, sól skein og glampaði á fannhvíta mjöllina en strætósamgöngur lögðust niður og skólum og leikskólum var lokað. Ég gat ekki að því gert en að finnast þetta dálítið merkilegt. Það er ekki eins og að þetta sé Ástralalía og snjór sé með öllu óþekktur. Nei við Láki sátum bara í bakgarðinum og bjuggum til snjókalla og grýttum snjóboltum í vegfarendur og komumst hvergi. Mér datt reyndar í hug að það er þá sjálfsagt óþarfi að senda með honum kuldastígvél og krappgalla í leikskólann, fóstrurnar senda börnin sjálfsagt ekki út af himinn er grár. Þvílík synd. Eins og það er gaman að veltast úti í snjó og riginingu ef maður er vel búinn. Best ég spyrji þær að þessu. Ekki nema von að bresk börn fitna núna á við ammrísk.

Mér býðst í gegnum vinnuna að læra sjóntækjafræði. Hvernig líst ykkur á það? Ég þarf bara aðeins að læra smá hornafræði. En það ætti nú ekki að vefjast fyrir manni með stærfræðing upp í hjá sér! Triganometry.

Vinna í dag, föstudag og laugardag og svo aftur komin í nokkurra daga frí. Þetta er ágætt, ekki eins fínt og þegar maður er kennari, en fínt engu að síður.

Ég er uppfull af "áramót enn einu sinni, hvar er lífið, hver er ég, hvert stefni ég?" hugsunum. Megrun og reykfrítt ár, allt handan við hornið og svo að finna út hvað ég ætla að gera í lífinu. Meistaranám? Reyna að finna betra starf?, flytja heim? Hveeeeiir veit.

Kemur barnið shgfioerowignpoappng

Þá er Hulda komin og farin, stutt gaman en skemmtilegt. Við náðum góðu spjalli, ferð til Chester, all svakalegum veikindum, svaðalegri verlsunarferð og örlitlu roadtrippi. Gott að hafa þetta allt innifalið. Nótast skal þó niður að héðan í frá kemur enginn í heimsókn nema með uppstimplað heilsuvottorð frá Helga Lækni, þar sem vottast að heilbrigð sál búi í hraustum líkama sem geti tekist á við það mýrar- og malaríufen sem Veils er augljólega fyrir norpandi Íslendinga. Takk fyrir!

Verst eru þó fylgikvillarnir fyrir mig; smá uppvakning heimþrár. Mér finnst ekki gaman að fara á Stansted og fá ekki að fara heim í smá stund. En þa´er bara að rífa sig upp og hella sér í jólaundirbúning, hér flæðir allt í Ora grænum baunum og rauðkáli og ætti ekki að verða flókið að halda ein stykki íslensk jól, og svo bresk strax á eftir. Lukkan yfir mér enn einu sinni; tvö jól á ári!

Lúkas setti gúmmískó út í glugga áðan (er ekki annars réttur dagur?) og það verður gaman að sjá hvernig honum líst á Matchbox bílinn sem Stekkjastaur kom með. Núna er e´g reyndar hálf rugluð, ég get ekki reiknað þetta út, vantar Moggann, það er réttur dagur eða hvað?

Annars bý ég nú ekki í bæ sem er fullur af hinum eins sanna jólaanda, haldiði ekki að ódámarnir hafi ekki bara stolið grenikransinum af útidyrahurðinni minni! Og það yfir hábjartan daginn. Ég læt engan bilbug á mér finna, hengdi bara upp nýjan, en ég verð nú að viðurkenna að trú mín á mannkyninu hefur aðeins borið hnekki, hver er svona ljótur í sér? En það er kannski ekki við öðru að búast af þjóð sem horfir á mig í forundran er ég fer í jólakjól til þess eins að sitja heima hjá mér. Hver fer í fínan kjól án þess að fara út á djammið, spyrja þau mig og hafa aldrei heyrt aðra eins vitleysu að maður skapi hátíðleika með því að fara í sitt fínasta. Stelpurnar í vinnunni eru reyndar allar búnar að segja sínum mönnum frá jólakettinum í þeirri von að fá að kaupa sér nýjan galla. Ekki svo vitlaus þessi köttur!

Mamma sendi mér fallegasta jólapóstpoka sem ég hef nokkur tíman séð, en enn hef ég ekki fengið eitt einasta kort til að setja í hann. Ef fólk hefur í hyggju að pósta jólakveðjur á netinu þá tek ég algerlega fyrir svoleiðis tæknivæðingu, heimta hér með proper kort, og læt því heimilisfangið fylgja með svona í lokin.

The Jones´s
Plas Cerrig
45 Market Street
Rhosllannerchrugog
Wrexham
LL14 2LA
U.K.

Við erum löngu komin aftur heim, erum reyndar enn með hálfa veggi, þúrfum að mála og svona fínisera þetta alltsaman, en það kemur með kalda vatninu og allt það. Lúkas orðinn tveggja ára, (6. nóv) og á hann núna ægilegt safn af bílum og er lukkulegasti pilturinn í Veils. Hulda á leiðinni í heimsókn og allt bara eins gott og á verður kosið. Lukkan alltaf yfir manni.

Ég er að fara til Birmingham enn einu sinni núna á eftir og kem aftur á fimmtudagskvöld. Síðasta námsleiðið í bili, að því loknu verð ég Senior Optical Adviser og get farið fram á aðra launahækkun. Sko! enn meiri lukka.
Minniði mig á að segja ykkur frá jólakjólum hér í Veils þegar ég kem aftur heim.

Við erum búin að taka niður myndir, pakka saman bókum og setja kristalinn í kassa, því sakkvæmt okkar útreikningum þá ættu iðnaðarmennirnir að koma á morgun til að sprauta vatnverjandi gumsi í veggina hjá okkur. Höfum reyndar ekkert heyrt í þeim en vonum að standi. Þannig að tölvan þarf að pakkast niður líka og skæpið mitt fína og allur netpóstur er tilgangslaus allavega næstu vikuna. Ekki aþð reyndar að ég hafi náð að prófa skæpið, ég held að ég gleymi alltaf að sæna mig inn þegar ég er netttengd. Sjáum hvað gerist í næstu viku.

Lúkas minn er að fullorðnast eitthvað finnst mér, hann er nánast hættur að vera með svona óstjórnleg frekjuköst, eins og hann hafi meiri stjórn á skapinu núna. Og hann er voða mikið að reyna að tala, fleiri og fleiri orð bætast við á hverjum degi. Hans vegna kvíði ég næstu viku, það verður dálítið flókið að lifa eðlilegu lífi með enga veggi!

Er komin með ADSL og Skype, ef einhver vill spjalla ókeypis. Mússímús.

Ég er áskrifandi að tímariti sem heitir Ideal Home sem myndi sjálfsagt útleggjast sem Bo Bedre á Íslensku, nei Hús og Híbýli á Íslensku. Já, hvað um það, ég ligg yfir þessu blaði, les það spjaldanna á milli og endurskipulegg húsið mitt í huganum, aftur og aftur. Ég er alveg komin á það núna að ég æurfi að byggja við húsið. Það sé ekónömískari leið en að flytja í stærra hús. Ég ætla að byggja glereldhús út í garð og blanda þanni g að skemmtilegan hátt saman ofurmódernisma við "exposed beams cottage" fílinginn sem ríkir í stofunni. Hljómar þetta ekki vel? Svo ætla ég að vera með neutral backdrop allstaðar en öðruhvoru inject smá accent colour með púðum og pullum. Það er svo auðvelt að breyta því eftir tískusveiflum og öðru. Oh, ég er svo smart.

Mig vantar aldrei stór plön.

Alvöru haust komið núna með tilheyrandi rigningu. Ég er að sjálfsögðu stoltur eigandi að rauðri regnhlíf. Sem ég síðan að sjálfsögðu skil alltaf eftir heima þannig að ég er alltaf jafn blaut.

Altso.
Brúðkaupið eins frábært og hægt var að hugsa sér, ég á sennilegast heimsmet í bestu vinum og ættingjum, allir svo yndislegir að hjálpa til og koma í veislu og gleðjast með okkur. Mér varð svo um velvildina að ég er sumsé búin að vera veik af heimþrá síðan og hef lítið getað skirfað. En nú er ég búin að jafna mig og komin á fullt af stað með frábær plön.

Húsið.
Er gegnsósa af vatni, eitthvað sem þeir kalla rising damp og er víst mjög algengt hér. Þeir hafa ekki fyrir því að byggja hús á grunni þannig að með árunum byrjar húsið að síga í sig vætu úr jörðinni sem síðan safnast í veggjunum. Þetta er eitthvað sem við hefðum getað sagt okkur sjálf að væri hér í svona gömlæu húsi, við bara trúðum ekki að gaurinn sem við keuptum að myndi ljúgja að okkur og segja blákalt að allt væri í himnalagi. Maður gleymir alltaf að heiðarlegt og bláeygt fólk er stanslaust tekið í rassgatið af óprúttnum náungum. Allavega, þetta þarf að laga. Lukkan ávallt yfir okkur og bankinn er með útsölu á lánum þannig að við gátum fengið fyrir þessu án þess að bæta neinu við mánaðargreiðslurnar, með svona smá tilfæringum hér og þar. Þýðir engu að síður að nú bíður nýtt baðherbergi og nýtt eldhús allavega í tvö ár. Ég er samt einhvern vegin ánægð með að þetta hafi gerts, núna verður allt sem mér líkar ekki við húsið, þeas, svona einhver gömul lykt sem ég gat ekki fest fingur á, lagfærð og mér finnst ég geta burjað að gera almenniglega það sem mig langar til að gera við húsið. Ég er alltaf að verða ´nægðari og ánægðari með það einhvernvegin. Hér er góður andi.

Nám.
Ég ætla að reyna að fá mér Mastersgráðu í fjarnámi. Master of Education. Þarf aðeins að skoða betur en kemur við næsta lið.

Starf.
Ætla að vera fram að jólum í það minnsta hjá Dollond og Aitchison, á von á st-ðuhækkun og 1500 punda launahækkun ´a næstu tveimur mánuðum. En langtíma plan er að komast að í Board og Education hér í Wrexham. Með master á bakinu, ætti það að vera doddle.

Horseless carriage.
Ætla að reyna að skoða bílprófstöku bráðlega. Sá nefnilegta tengt starf auglýst í Oswestry og þarf bíl til að vinna þar.

IcelandAir.
Ætlar að fljúga tvisvar í viku beint til Manchester frá og með næsta Apríl. Manchester er í hálftíma fjarlægð héðan, þannig að þið komið hingað aðra hvurja helgi og ég kem heim hina. Flott.

Púki Jones.
Er algjört æði, algerlega brjálaður í skapinu og reynir á mig eins og enginn annar hefur nokkurn tíman gert. En fallegra og knúsilegra barn má vart finna. Hann segir muu við hunda og mum við mig og pabbi við Dave og nei og no í einu. En aðallega No Way! þegar hann á að fara að sofa eða greiða sér.

Jones Sr.
Er heldur betur farinn að færa sig upp á skaftið (eða skaptið) og lét mig horfa á 4, ég endurtek fjóra, fótboltaleiki í röð einn daginn. Sá heldur að hann hafi mig í vasanum! (West Ham er núna að vinna Aston Villa 4-0)

Las frábæra Vampírusögu um daginn, The Historian eftir Elizabeth Kostova.

Er bæði kát og glöð.

Þá er kjóllinn kominn í hús og allt tilbúið, jakkaföt á litla Jones og stóra Jones niðurpökkuð, hringarnir í vasanum og ég er tilbúin að koma heim. Tveir dagar eftir í vinnu og svo hefst sumarfrí, þó við komums nú ekki fyrr en á miðvikudag út af vinnunni hans Dave. Maður er búin að vera að tala og plana brúðkaupið að það er hálfóraunverulegt að það sé eiginlega bara komið að þessu.