sunnudagur, 28. febrúar 2016

Af eigin styrk



Ég fór á lyftinganámskeiðið mitt í gær. Það var alveg frábært, við fórum yfir þessar grunnhreyfingar, squat og deadlift og fórum alveg í gegnum hárrétt form þar á. Við reiknuðum líka út max þyngd í hvorri æfingu þannig að ég var alveg í essinu mínu að lyfta eins þungu og mögulegt var. Ég ræð ekkert við mig, æsist öll upp í að sýna mig. Hoppa um og heimta high five eftir hverja lyftu. Mér finnst þetta bara svo rosalega gaman og það er svo skemmtilegt að eyða tíma með fólki sem hefur svona gífurlegan áhuga á því sem það er að gera. Ég er líka nokkuð viss um að gleðin og áhuginn sem ég sýni þjálfurunum efli þá í að gera sitt starf skemmtilegra og áhugaverðara. Það fékk mig svo mikið til að hugsa um hvað maður eyðir tíma sínum í. Eftir því sem maður eldist verður tími hreinlega dýrmætari og dýrmætari. Og það er svo mikilvægt að það sem maður gerir auki verðmæti lífsins á einhvern hátt. Sé ´value added´ eins og við segjum í bankageiranum. En ég sjálf er ekki að tala um peninga. Ég er að tala um að bæta verðmætum við hvernig manni líður, hvernig maður tekur á verkefnum. Þannig sé ég það sem vel völdum tíma í morgun að búa til grunnefni fyrir spennandi yfirnótthafra fyrir vikuna. Ég blandaði þurrefnum í tvo skammta af gulrótaköku og tvo skammta af möndlunammi. Þarf núna bara að hella mjólk og jógúrt út í að kveldi til og á svo djúsí 265 hitaeiningar og 24 grömm af próteini í morgunmat alla vikuna. Og þarf ekkert frekar að hugsa um það. Mér þykir líka tíma vel varið í ræktinni þar sem tæpur klukkutími að morgni til lætur mér líða eins og ég sé sterk og stinn og falleg og geti tekist á við hvaða verkefni sem er það sem eftir lifir dags. Mér finnst líka gaman að lesa og rannsaka og mér finnst afskaplega gaman að hlusta á heimildaþætti í útvarpinu. Ég er podcastjunkie. En ég sanka að mér svo miklum upplýsingum að tíma mínum er vel varið í að hlusta og lesa. Mér finnst líka mikilvægt að einbeita mér að því sem ég er flínk við að gera nú þegar. Ég er ekki alveg sannfærð um ágæti þess að stanslaust standa í að skora á sig að gera eitthvað sem maður gerir illa eða er hræddur við. Þannig er minn styrkur falinn í skipulagi. Ég sé því ekkert að því að ég haldi áfram að einbeita mér að því að skipuleggja mig. Ég skil að það gæti verið áhugavert fyrir mig að fara út fyrir comfort zone og lifa við skipulagsleysi öðruhvoru en svona að meginupplagi hlýtur að vera betra fyrir mig að einbeita mér einfaldlega að því að styrkja enn frekar það sem ég geri nú þegar allra allra best. 
Tíma mínum er vel varið í að spekúlera í spiki. Fátt hefur gefið mér meira en þetta ferli mitt að skoða spik frá öllum sjónarhornum. Og það veitir mér endalausa gleði að finna fyrir forvitni á hverjum morgni. Hvað ætli ég uppgötvi í dag?
Ég er núna 95.8 kíló, tæpum 10 kílóum frá mínu léttasta. Ég tók varla eftir þessu sjálf, hvorki að verða aftur 110 né þessu að skyndilega vera komin vel undir hundrað. En það breytir því ekki að hver dagur er búinn að fela í sér einhvern lærdóm og einhverja gleði. 

fimmtudagur, 25. febrúar 2016

Af stærsta lúsernum

Ég hef lengi haft ýmugust á sjónvarpsefninu The biggest loser. Af margvíslegum ástæðum; þátturinn er mannskemmandi, nútíma PT Barnum fríksjóv, notar skaðlegar ef ekki beinlega hættulegar aðferðir til fitutaps, lífslexíurnar eru einstaklega grunnhyggnar og hann elur á sjálfshatri í ofanálag við að skilja við keppendur með verri þekkingu en áður og undantekningalaus bæta þau öllu og meira á sig á innan við ári eftir að keppni lýkur. Staðreynd. Upprunalegir þjálfarar, Jillian Michaels og Bob Harper hafa bæði gagnrýnt forsendur þáttarins opinberlega. Ég varð því afskaplega sorgmædd þegar ég gerði mér grein fyrir að Ísland væri með þetta rugl í sjónvarpinu líka. En þegar ég gerði mér grein fyrir að annar þjálfarinn væri Evert Víglundsson var mér allri lokið. 
Fyrir all nokkuð mörgum árum leigði ég íbúð í Vesturbænum með tveimur kærum vinkonum. Ég var á fyrsta ári í háskólanum og var einstaklega kát. Við brölluðum heilmikið saman, áttum stóran hóp vina og það var mikið stuð og skemmtan í kringum okkur. Ég var heldur bosmamikil á þessum tíma, hef sjálfsagt verið um 120 kíló en get ekki sagt fyrir víst því ég vigtaði mig ekki á þessum árum. Það stöðvaði mig þó ekki í að skemmta mér og ég man ekki eftir að hafa haldið aftur af mér fyrir þær sakir að vera hlussa. 
Einhverju sinni sem oftar héldum við partý og sameiginleg vinkona kom með Evert með sér. Hann og vinur sem hann kom með voru báðir boðnir hjartanlega velkomnir eins og aðrir, more the merrier var fílósófían. Og ég hressust allra. Þegar á kvöldið leið fór ég inn í herbergið mitt til að ná í eitthvað þegar ég fann þar fyrir Evert og vin hans þar sem þeir voru að fara í gegnum fötin mín og hlógu sig máttausa að sirkústjöldunum. Og þegar ég spurði hver andskotinn gengi á fékk ég að heyra fullum hálsi hversu viðbjóðsleg ég væri, að ég væri meinsemd í augum hans og þjóðfélagsins og það eitt að horfa á mig fengi hann til að kúgast. Honum og viðhlæjanda var vísað úr partýinu en ég verð að viðurkenna að ég átti erfitt með að ná upp stuðinu aftur. Þetta viðhorf særði óneitanlega. 
Ég er að vona að Evert hafi lært samúð, skilning, eða hvernig á að taka feitu fólki eins og það er; fólk. En ég er líka hrædd um að þegar maður er rotinn í gegn gerist ekkert nema eins og úldið epli í ávaxtaskál þá mengar maður út frá sér og allt í kringum sig. Ég get ekki hugsað annað en að feita fólkið sem er hjá honum í Biggest loser sé kennt að hata sjálft sig, að það sé viðbjóður og að það sé enginn valmöguleiki nema megrun eða dauði. Mér finnst það að láta þennan mann fá feitt fólk í þjálfun sé svipað og að senda nasista til að kenna í  barnaskóla í Jerúsalem. 

Ja hérna hér, rúm tuttugu ár liðin og ég finn þegar ég skrifa þetta hvernig ég verð reiðari og sorgmæddari við hvert orð. Orð hafa meiningu og þau bera ábyrgð. Ætli Evert muni þennan atburð jafn skýrt og ég? Og ætli að hann vegi og meti orðin sem hann notar við skjólstæðinga sína núna? 
Ég er búin að læra mjög mikið þessi ár sem hafa liðið síðan að þetta gerðist. Og oftast er ég fær um að nýta lífsreynsluna og lexíurnar til að koma að niðurstöðu eða úrlausn sem er ígrunduð og byggir á reynslu, samúð og kærleika í átt að samferðafólki mínu. En eitthvað við þennan atburð gerir það að verkum að allt það sem ég hef lært, allt það sem ég hef upplifað og allt það sem ég veit þurrkast út og ég verð bara aftur feita stelpan sem var niðurlægð af gegnumrotnum tussusnúði í partýi. Feita stelpan sem þurfti að taka á öllu sínu til að trúa ekki því sem drullusokkurinn sagði henni. 

Ég verð bara að vona að Evert hafi lært meira en ég og að honum hafi tekist að finna samúð og samkennd með öllu fólki, meira segja þeim sem eru ógeðslega feitir.

sunnudagur, 21. febrúar 2016

Af (starfsmanni á) plani

Þetta var vika þar sem allt small saman. Þar sem hvatning (motivation) og rósroðinn hvarf og ég gat loksins farið að setja þetta allt upp sem eðlilegt, daglegt líf. Ég hjólaði í ræktina og lyfti eins þungu og ég get fjórum sinnum í vikunni. Ég borðaði að meðaltali rúmar 1700 hitaeiningar yfir daginn. Og ég léttist um 1.2 kíló. 
Það er náttúrulega gaman að hugsa til þess að fyrir tveimur vikum kvaldi ég og grætti sjálfa mig með að borða 1200 hitaeiningar yfir daginn og þéttu cardio æfinga prógrammi og léttist um skitin 300 grömm. Síðustu tvær hef ég svo borðað almennilega og sleppt öllu hoppi og léttist um rúmt kíló.

Planið er einfalt og skiptist í tvo daga á efri hluta líkamans og tvo á þann neðri, í fjögurra vikna hlutum. Í þessar fjórar vikur vinn ég að því að þyngja lóðin og svo færist ég yfir á næsta fjögurra vikna hluta með nýjum æfingum.
Ég nenni alls ekki að nota fín mælitæki, ég skrifa bara allt niður og er svo bara með litlu biflíuna mína með mér hvert sem ég fer. Í henni er æfingaprógrammi, neysla dagsins, vikuplan fram á við og hugleiðingar. 
Ég er alveg rugluð í ríminu hvað tungumál varðar, veit stundum ekki hvort ég er að hugsa á íslensku eða ensku. 

Það má vera að það hljómi skringilega þegar ég segi að ég sé fegin að vera laus við hvatningu. Ég verð að reyna að útskýra hvað ég á við. Hvatning er nefnilega eitthvað sem hverfur og manneskjur hafa bara visst mikið af viljastyrk/hvatningu. Og vandamálið er að með að drag styrk frá ytri hvatningu og með viljastyrk þá rennur alltaf upp sá dagur þegar maður notar upp allan viljastyrk í að reyna að fá barnið til að bursta tennurnar og að reyna að komast í gegnum mistök í vinnunni. Þegar heim er komið er engin viljastyrkur eða hvatning eftir til að rjúka í ræktina eða hvað þá til að elda kínóagrænkálsmisosúpu. Hér er betra að vera á því stigi að planið er bara inngróið. Maturinn tilbúinn. Eða jafnvel að maður geri einfaldlega ráð fyrir dögum þar sem maður borðar ekki hollan mat eða í magni sem gott er. Gera ráð fyrir og move on, án þess að fremja sálfræðilegt harakiri og leggjast í niðurrif. 
Nei, viljastyrkur og hvatning eru jafn gagnleg og uppblásið píluspjald. Það sem er gagnlegt er skipulag, og vilji til að læra, og forvitni um allt nýtt og að hafa smá ævintýraþrá í að prófa sig áfram.

Hér er hádegismatur og morgunmatur tilbúinn fyrir vikuna. Ásamt því að setjast niður og plana smávegis tók þetta mig tæpan klukkutíma. Ég er líka búin að elda tvær máltíðir sem ég get geymt og hent til í vikunni þegar ég er þreytt eða ef ég er lengi í vinnunni eða eitthvað kemur upp á. 
Ég geri mér grein fyrir hvað ég hljóma hrokafull. En ég bara get ekki beðist afsökunar á því af því að þetta virkar. Af öllu sem ég er búin að prófa í gegnum árin, megrun, lífstíll, kolvetnaleysi, sykurleysi, fituleysi, hreint fæði, bann á nammi, atkins, scarsdale, danski... Ekkert virkar jafnvel og að vera skipulögð, gera ráð fyrir mistökum, og að halda forvitni og lærdómsþorsta.   

sunnudagur, 14. febrúar 2016

Af hné

Þegar ég var 17 ára eða svo fór ég sem skiptinemi til Bandaríkjanna. Svo sem ekki í frásögur færandi nema kannski til að segja að það voru sennilega ein af stærri mistökum sem ég hef nokkurn tíman gert og að það var þar sem ég skemmdi á mér hnén. Ég var í stærri kantinum þegar ég lagði af stað og það bætti svo ekki úr skák að ég endaði í Leroy, Michigan, þar sem ég hafði lítið annað fyrir stafni en að éta. Og hafði lítið fyrir að bæta á mig um 30 kílóum á rúmum 7 mánuðum. Ekkert mál. Eitt af því fáa sem ég þó gerði var að á miðvikudagskvöldum fór ´systir´ mín á kúrekabar í nærliggjandi bæ og dansaði square dance. Yee fucking haw. Allavega, ég fór með af því að það var bara ekki neitt annað að gera. Og það var þar, í miðjum keðjudansi þar sem eitthvað þoldi ekki þungann og álagið og liðþófi ákvað að gefa sig. Ég man ég snarstoppaði og leit í kringum mig af því ég hélt í alvörunnin að einhver hafði sparkað í mig. Eftir þetta átti ég sí erfiðara með gang. Kom heim með fragtflugi með niðurlút og ónýtt hné. Það liðu svo tvö ár þangað til ég fór í uppskurð og liðþófakurlið var allt tekið. Stuttu síðar sprakk hitt hnéð og ég fór í seinni aðgerð. Mér leið betur eftir það. Áður kom það oft fyrir að hnén misgengu þannig að ég bólgnaði svo upp að ég gat ekki gengið í nokkra daga, var bara lömuð. Það hætti allavega. En sársaukinn sem ég er búin að lifa með síðan er eiginlega ólýsanlegur. Og sljákkar bara við að léttast. Ekki alveg en því léttari sem ég er því minni verkur. 
Svona er þetta bara, eitt af því sem ég gerði sjálfri mér með átinu. 
Hnén eru síðan það sem varna mér frá hreyfingu, ég þurfti að hætta að hlaupa, ég get ekki labbað lengi og ég get ekki beygt mig ´ass to grass´ eins og þeir segja um hnébeygjur. Eða svo hélt ég. Ég er núna búin að fá þær upplýsingar að ef ég losa um mjaðmir eigi ég að geta aukið liðleikann í hnébeygjum og komist lengar niður. Að ónýt hné séu ekki vandamálið. Ég er semsé með snarlæstar mjaðmir og er núna komin með prógramm sem miðar að því að mýkja og losa um mjaðmirnar og það allt til að verða flinkari að lyfta. 
Og ég komin með vigtarlaust markmið. 
Hér er ég í dag að gera goblet laust goblet squat. Rass fyrir ofan hné, bakið nánast lárétt og ég get haldið stöðunni í tæpa mínútu. Heldur betur ýmislegt til að vinna að. Ég tek mynd núna á mánaðarfresti og ber saman til að sjá árangur. Spennandi!

Af forgangsröð


Ég stóð í stað í þessari viku. Ekkert sem kom mér á óvart, ég borðaði pönnukökur, bollur og pizzu síðasta sunnudag og lyfti síðan þungt fjórum sinnum í vikunni. Ekki það að ég haldi að ég sé svo mikið tröll að ein vika með lóðunum þýði svo svaðalegan áunninn vöðvamassa að ég sýni engan árangur á vigtinni. Mér þykir mun líklegra að bollurnar allar hafi einfaldlega þurrkað út alla hitaeiningaþurrð sem á eftir kom. Fitutap er leikur að tölum eins og allir ættu að vita. 
Lóðin hafa svo aldeilis kveikt í mér. Alla vikuna hoppa ég á fætur og rýk á hjólinu niður til Wrexham til að komast í ræktina. Það er bara ekkert betra en að líða eins og maður sé sterkur. Ég er líka aftur komin með þessa tilfinningu sem segir að mig langi svo til að vera hraust. Og með því kemur aftur upphífingadraumurinn. Það er þessvegna ekkert sem heitir, nú er markmiðið að geta gert upphífingu. Eins og ég sagði við Sam, þjálfarann á lyftinga námskeiðinu, lose 30 kilos of fat, gain 10 kilos of muscle and do some fucking pull ups!
Og það er ekki hægt að gera það án þess að vera með plan. Ég er með þetta allt á hreinu. 
Númer eitt eru hitaeiningarnar. Ef maður ætlar að brenna fitu þá er það er algerlega númer eitt að borða færri hitaeiningar en maður brennir. Mér er alveg sama hvað fólk kallar það og hvort það heldur því fram að það sé óþarfi að telja hitaeiningar, ef það er að léttast þá er það að borða færri hiteiningar en það brennir. Það er bara þannig. Ef maður er komin með hitaeiningarnar á hreint þá og fyrst þá er hægt að fara að hugsa um næsta atriði. Og fyrir mig er það prótein. Ég á að borða um 160 grömm af próteini á dag. TIl að gera það og halda mig við 17-1800 hitaeiningar fer nokkuð af skammtinum í próteinið. Um það bil 640 hitaeiningar í prótein. Afgangurinn skiptist svo í fitu og kolvetni. Þetta er ekki hægt að gera eða einu sinni hugsa um fyrr en maður er búinn að ná að skilja hitaeiningar. Og ég held að það sé svona lagað sem ruglar fólk svo í ríminu. Það heyrir um allskonar svona eitthvað og fríkar út af því að það skilur ekki hvað á að gera. Slaka á, skilja undirstöðuna (hitaeiningar) og byggja svo þar ofan á. Hvað erum við komin með? Hitaeiningar, prótein og svo má hugsa um kolvetni og fitu. Ekkert mál. Ef þú veist hvaða hitaeiningar þú átt að fá og svo hversu mikið prótein þá er restin kolvetni og fita. Eftir það myndi ég svo kannski fara að spá í smáatriðum eins og gæði hitaeininganna. En að mestu leyti myndi ég bara segja að reyna að borða óunninn mat 95% tímans og rúlla svo bara með stuðinu þegar það hentar. Allra síðast myndi ég svo reyna að pæla í tímasetningu. Hvenær ég borða hvað, fyrir og eftir æfingu, tíma dagsins fyrir hvað og svo framvegis. 
Eins og ég segi það er ekki hægt að vakna einn daginn með þetta allt saman á hreinu. Það sem skiptir máli er að ná fyrsta þrepinu í forgangsröðinni og byggja svo þar ofan á þegar maður er tilbúinn. 

miðvikudagur, 10. febrúar 2016

Þar small í gráfíkjunni

Ég hlustaði á sérlega skemmtilegan fyrirlestur á Radio 4 um heilsusamlegt líferni nú fyrir nokkru. Fyrirlesturinn þótti mér góður, sér í lagi fyrir þær sakir að ég, og fyrirlesarinn vorum sérstaklega sammála um nánast allt. Þetta heilsulíferni er allt orðið svo flókið og ruglingslegt fyrir utan að fylgja hinum og þessum tískustraumum í ofanálag við að heyra ráðleggingar sem stangast stöðugt á. Það er bara ekki fyrir venjulegt fólk að hafa við því hvað má og hvað má ekki gera hvað mat og hreyfingu varðar nú til dags. Þess vegna er bara best að hlusta ekki á neinn nema sjálfan sig og gera það bara sem hentar manni sjálfum best.  Hann lauk svo fyrirlestrinum á að útskýra hvað hann sæji sem markmiðið með að viðhalda góðri heilsu, hver skilgreining væri á að vera heilsuhraustur. ´´Þegar ég er 67 ára,´´ sagði hann, ´´vil ég enn getað dedúað vandlega við konuna mína. Ég vil horfa á konuna sem ég elska í eldhúsinu og segja við hana; Barbara, upp stigann með þig, ég ætla mér að eiga við þig á besta hátt.´´
Mér þótti þetta algerlega frábær skilgreining á hvað það er að vera heilsuhraustur og á sama tíma frábær innri ástæða til að viðhalda hreysti. Þegar maður spáir í því þá er gott kynlíf bara heilmikið góður stuðull til að mæla hvar maður er staddur hvað hreysti varðar. Það sýnir að maður er enn líkamlega hraustur og á sama tíma brennir það fullt af hitaeiningum þannig að það er upphafið og endirinn. Það er líka mælikvarði á andlega heilsu, á hvernig sambandi maður er í, hvað maður vill út úr lífinu. Þegar ég hugsa um það þá bara dettur mér ekkert í hug sem mér þykir áhugaverðara en að geta, og vilja, enn sofa hjá manninum mínum þegar ég er 67 ára. Að vera sæt, að passa í kjólinn, að geta setið á litlum stólum á barnaskólaleikritum, að geta hlaupið 10 kílómetra, að vera sársaukalaus, að geta spilað fótbolta við soninn. Allt þetta bliknar í samanburði við að vera nógu hraust og hress til að stunda kynlíf þegar ég er gömul. 
Það er aldeilis að það er upp á manni typpið. 

sunnudagur, 7. febrúar 2016

Af ástríðufullu fólki

Ég byrjaði í gær á fjögurra vikna lyftinganámskeiði. Næstu fjóra laugardaga hitti ég sérfræðing í lyftingum sem ætlar að fara yfir allt sem þungum lyftingum kemur, upphitun, næringu, formi og uppbyggingu sett, líffræði og hvað annað sem þarf að vita til að geta lyft þungu svo rétt sé og þannig að gagn sé að. Ég hef náttúrulega verið að lyfta í nokkurn tíma og veit eitt og annað en ég hef aldrei haft neinn sem getur sýnt mér nákvæmlega hvernig á að gera þetta og getur leiðrétt og kommentað á formið mitt. Mig vantar líka að fá smá sjálfstraust. Ef það er eitthvað sem er ógnvekjandi þá er það að labba inn í nýja rækt og að lóðasvæðinu og byrja að lyfta. Það er eitthvað sem ég get ekki gert án þess að vera búin að skoða svæðið vel og vandlega, finna út hvar allt er og hvernig allt virkar, finna út hvenær er minnst af öðru fólki og hver etikettan er hvað notkun lóða varðar. Um leið og allt þetta er komið er ég fljót að byrja að haga mér eins og ég sé heima hjá mér og get byrjað að rymja í testesterónfylltu gleðikasti.
Ég hafði séð fyrir mér að klára námskeiðið og byrja svo að lyfta af alvöru en ég fylltist svo miklum eldmóð við að fara á námskeiðið að ég er búin að ná í lyftingabiflíuna mína og er að skrifa niður prógrammið fír og flamme fyrir mánudagsmorgun. Það skiptir öllu að umkringja sjálfan sig með fólki sem er jákvætt og ástríðufullt um það sem það er að gera. Strákarnir tveir sem sjá um námskeiðið eru báðir þannig, uppfullir af ást á því sem þeir eru að gera og þrá ekkert heitar en að dreifa sem víðast ástinni á járninu. Þegar maður hefur svoleiðis fólk með sér er þetta allt saman auðveldara. Maður smitast af ákefðinni og jákvæðninni og getur ekki annað gert en að hrífast með og það er um að gera að nota það til að koma sér af stað. 
Bolludagur á morgun sem þýðir að langa fasta hefst svo þar á eftir. Er ekki alveg borðleggjandi að taka löngu föstu í þétt lyftingaprógramm fram að Páskadag?


föstudagur, 5. febrúar 2016

Af hálfvita

Ég lagði í ægilega tilraun í þessari viku. Ég gerði mér fyllilega grein fyrir að tilraunin var kjánaskapur frá upphafi til enda en fór samt í málið. Kjánaprik sem ég og er. 
Ég hafði fyrir þó nokkru sett niður á blað nokkur markmið, og þar á meðal tímasetningar á ákveðnum kílóafjölda náð. Markmiðin voru sett niður þó nokkru fyrir jól og í fyrstu vímunni sem fylgir nýjum og ferskum megrunarkúr. Þar sem allt er mögulegt og allt er borðleggjandi og mánudagar eru bestu dagar vikunnar og allur sá pakki. Ýmis mistök voru gerð í markiðasetningunni og misalvarleg. Mér láðist til dæmis alveg að gera ráð fyrir jólunum. Þegar ég skoðaði svo planið í síðustu viku og sá að ég hafði sagt að ég ætlaði að vera orðin 95 kíló 5. febrúar, fór í gang eitthvert ægilegt keppniskap inni í mér. Vika til að léttast um 2.7 kíló? Hva! Með smá aga gæti ég það sko alveg! Þetta hugsaði ég þvert gegn öllu því sem ég sé og veit og skil og hef lært síðustu árin. 
Ég ákvað því að minnka hitaeiningaskammtinn niður í 1200 á dag og auka aðeins ákafann í hreyfingunni. Inni í mér kveinkaði skynsama Svava sem hefur gert þetta milljón sinnum áður og veit nákvæmlega afleiðingarnar, en keppnis Svava sagði henni nett að halda kjafti, í þetta sinnið myndi þetta sko virka. Ég er jú, margfaldur ólympíumeistari í megrun.
Ég reiknaði út að ég þyrfti að léttast um rúm 400 grömm á dag, sem væri geranlegt með því að brenna um það bil 3000 hitaeiningum yfir daginn. Ekkert mál! kvakaði keppnis Svava um leið og hún rak skynsömu Svövu roknarhögg á nefið svo úr blæddi og skynsemis Svava hljóp grenjandi í burtu. 
Mánudagur byrjaði á bodycombat af ægilegri ákefð eftir kröftugan hjólatúr í ræktina. Sama á þriðjudaginn, spin og magavöðvatími og allur matur af naumum skammti gefinn. Á miðvikudag var ég komin í svona heilagan trúarofsatrans. Ég hreinlega skil núna kaþólikka sem fá út úr því að berja sjálfa sig með svipu og lifa við eilíft samviskubit. Það er eitthvað ótrúlega fullnægjandi í sálinni að kvelja sjálfan sig fyrir æðri tilgang. Það er eitthvað fróandi við að vera betri en maður er í alvörunni.
Á fimmtudag vaknaði ég við drauma um rjómabollur og pönnukökur. Og eyddi deginum í hugaróra um allt það sem ég ætlaði að raða í mig á sunnudag. Frá sólarupprás til sólarlags hugsaði ég um mat. Og varð sorgmæddari og sorgmæddari. Í spin tímanum gat ég lítið lagt í, enda orðin orkulaus og sljó. Í vinnunni tók ég illa í uppástungur um að vinna verkefni aðeins öðruvísi og augun fylltust tárum. Á föstudag gat ég rétt svo tekið í hálftíma jóga. Hendurnar skulfu og sorgin farin að þrúga sálina. Ákvað að vigta mig til að peppa mig upp og það var eins og ég vissi; ég var búin að þyngjast um 400 grömm. 

Ég hef nefnilega gert þetta áður, þetta biggest loser kjaftæði. Og ég veit að það virkar ekki. Hversvegna geri ég það aftur? Það er ekki gott að segja. Þetta hefur eitthvað að gera með að setja sér markmið og standa við þau. Að sýna sjálfri mér að ég sé ekki viljalaus. Að ég sé sterk andlega. Að ég sé sko öngvinn vesalingur. Ég skýt sjálfa mig svo alltaf í fótinn og ég er með nógu mikla sjálfsvitund til að gera mér grein fyrir því. Og andlegi styrkurinn hverfur og ekkert situr eftir nema samviskubitið eftir veisluna sem svo óhjákvæmilega fylgir. Mig langar til að segja að ég sé búin að læra mína lexíu, en ég er bara ekki svo viss. Ég hef það á tilfinningunni að í þessu elífðarverkefni mínu komi alltaf svona dagar eða vikur þar sem skynsemi og sannleikur þurfi aðeins að víkja fyrir tímabundnu brjálæði. Kannski er það eðlilegt, kannski er það bara ég. 

Ég var svo 97.4 í morgun sem er opinberlegur vigtardagur. Hafði lést um 300 grömm þegar uppi var staðið. Ekki næstum 3 kíló eins og ég hafði séð í rósbaðaðri birtunni frá útsýninu sem ég hafði frá vonarhól í upphafi vikunnar. Á ég að segja að ég sé reynslunni ríkari? Sjálfsagt ekki, það er ekki eins og ég hafi ekki gert þetta áður. Ég verð bara að fyrirgefa sjálfri mér hálfvitaskapinn og halda svo áfram. 

sunnudagur, 31. janúar 2016

Af feitum konum


Ég hjó eftir um daginn að Ragga Nagli setti inn facebook status þar sem hún agnúast út í fyrirsögn á dönsku slúðurblaði. Fyrirsögin var eitthvað á þá leið að kona léttist um 92 kíló og varð sæt. Þetta fór fyrir brjóstið á Röggu og flestum lesenda hennar sem þótti þetta vera einelti í garð feitra og enn eitt dæmi um kynbundna árás á konur sem krefst þess að við séum grannar til að geta talist sætar. Að við séum öll falleg. Og vanalega er ég sammála Röggu, enda segir hún margt af skynsemi og prédikar sjálfsást sem ég er einmitt uppfull af. En í þetta skiptið gat ég ekki að gert en að finnast hún tala út um rassgatið á sér eins og við segjum hér í Bretlandi. Og það eru mýmargar ástæður fyrir því. 
Það er alþekkt fyrirbæri í sálfræðinni eitthvað sem heitir halo effect, eða geislabaugsáhrifin. Þetta er það sem gerir það að verkum að fallegt fólk er líklegar til að fá hærri laun, styttri fangelsisdóma, eignast fallegri maka og það sem er kannski órettlátast, lifa lengur. Þetta þýðir að burtséð frá einhverjum tískusveiflum þá er einfaldlega betra að flokkast í þann hóp fólks sem telst fallegt samkvæmt standard daglegum stöðlum. 
Það að léttast um 92 kíló hefur ótrúleg áhrif á sjálfið. Sjálfstraustið eykst sem þýðir að maður verður sætari. Maður sefur betur sem þýðir að maður er ferskur og rólegur og þar af leiðandi sætari. Maður getur keypt sér fallegri föt í mun meira úrvali sem þýðir að maður getur haft sig betur til og verið sætari. Maður getur æft af meiri ákafa sem gerir mann ánægðari svo það geislar af manni og verður sætari. Maður getur stundað kynlíf af miklu meiri krafti sem gerir mann sætari. Já, það eru mýmargar ástæður sem gera það að verkum að maður er sætari eftir að hafa lést um 92 kíló. Og ef satt er að segja þá finnst mér ekkert að því að segja það. Mér finnst ég vera rosalega sæt. En gvuð minn góður hvað ég var miklu, miklu, miklu sætari þegar ég var 84 kíló en þegar ég var 140. Það að banna það að leggja standard á fegurðarstuðul þegar maður er kominn upp í svona tölur er ekki bara barnalegt heldur heimskulegt líka.
Ég segi ekkert um að maður sé betri eða verðugri manneskja þegar maður léttist um 92 kíló. En að maður sé sætari? Já, ég ætla að halda því fram. Og mér finnst sigurinn sem finnst við að taka þetta verkefni svona vel nánast niðurlægður ef það má bara tala um að maður sé heilbrigðari eða hraustari, maður er sætari líka. 
Auðvitað er samfélagið klikk hvað útlit varðar, og það eru ótrúlegar kröfur á að konur líti út á einhvern vissan hátt. En ég tel að hér sé ekki um að ræða sama hlutinn þegar maður fordæmir tískuverslanir sem sýna bara gínur í mínusnúll stærð og þegar manneskja sem léttist um 92 kíló er talin sætari. 
Ef þú segir mér að þú sért feit kona vegna þess að það sé lífstíll sem þú velur þá er það fínt og þitt mál. En þegar sama manneskja segir líka að hún sé feit kona þrátt fyrir að borða hollan mat og hreyfa sig reglulega og ég eigi samt að meta líkama hennar sem fallegan renna á mig tvær grímur. Það er það sama og segja að einhver sé fallegur af því að hún sé hvít, eða ljóshærð.
Er semsagt alveg bannað að vera ljótur nú til dags? Og hversvegna þarf endilega að halda því fram að við séum öll falleg? Það hljómar eins og eitthvað sem ljótt fólk segir.

laugardagur, 30. janúar 2016

Af sokkaböndum

Þetta mjatlast.
Ég verð að viðurkenna að ég er nokkuð stolt af þessu kílói. Ég þurfti að ferðast fyrir vinnuna og var að heiman þriðjudag og miðvikudag sem hafði áhrif á allt. Á ferðir í ræktina, á matarplan og á valmöguleika. Ég planaði þessvegna eins mikið og ég gat og minnti svo sjálfa mig á að þegar ég hef ekki stjórn á umhverfinu mínu þá hef ég alltaf stjórn á hegðun minni innan þess umhverfis. Og ég hef greinilega gert eins vel og hægt var. 
Það var líka voðalega gaman að hitta vinnufélagana í Brighton. Ein þeirra hafði misst af mér siðast þegar ég kom og sá þessvegna heilmikinn mun á mér. Hún, eins og algengt er, vildi fá að vita "leyndarmálið". Mig langaði voðalega til að segja henni eitthvað hressandi og sexý en varð svo að viðurkenna að "leyndarmálið" er álíka sexý og sokkar í sandölum. Borða minna, hreyfa sig meira. Mér finnst voðalega leiðinlegt að þurfa að segja fólki frá þessu. Ætla þessvegna að fara að vinna í að pakka sannleikanum inn í sokkabönd og kloflaust nærhald og selja þannig. Kannski að þannig gæti ég hætt að vinna hjá Lloyds og unnið bara í að selja "leyndarmálið"? 

sunnudagur, 24. janúar 2016

Af heilindum

Ég fæ ennþá þónokkuð af tölvupósti frá fólk sem les bloggið mitt. Mér finnst það afskaplega gaman og reyni eftir bestu getu að svara spurningunum sem ég fæ. Ég held nú samt að mér hafi mistekist að svara aðal spurningunni; hvernig á ég að fara að því að ná tökum á spikinu? 
Ekki vegna þess að ég vilji ekki svara, eða að ég sé að halda "leyndarmálinu" fyrir sjálfa mig. Ekki vegna þess að svarið sé of langt eða flókið. Það er aðallega vegna þess að flestir vilja ekki heyra svarið og skilja ekki hvað ég reyni að segja. Ég hika líka við það af ótta við að hljóma hrokafull eða sjálfbirgingsleg. Ég ætla samt að láta á reyna hér og setja niður að hverju ég hef komist.

Það hefur tekið mig mörg ár að komast niður á að sannleikur er svarið. Andartakið þar sem maður hættir að ljúga og öðlast alvöru sjálfsmeðvitund er andartakið sem hægt er að byrja að vinna í breytingum af alvöru.

Ertu búin að "standa þig vel" alla vikuna? Ertu búin að vera "rosalega dugleg"? Ertu búin að afþakka köku í vinnunni? Ertu búin að fara í göngutúr? Og léttist samt ekki? Nú, þá ertu að ljúga. Aðallega að sjálfri þér, en lygi er það engu að síður. Þetta er mjög einfalt.

Ertu búin að skilgreina hvað það þýðir að standa sig vel? Er það huglægt, óskilgreint mat sem felur í sér að borða "hollt"  en gerir ekki neitt ráð fyrir að hollustan inniheldur hnetur og dökkt súkkulaði og kókósrjóma og döðlur og avókadó og allt holla dótið sem er hlaðið hitaeiningum? Ókei, hitaeiningar eru ekki skapaðar jafnar en þegar maður er komin upp í 3000 af þeim yfir daginn skiptir litlu hvort það var með BigMac eða hrárri kasjúhnetukókósolíuhrásúkkulaðihnetubombuköku. Hér er kjörið að hætta að ljúga og taka magnið saman af alvöru. 10 grömm, 10 grömm! af hnetum eru að meðaltali 60 hitaeiningar. Hnetur eða fræ sem maður stráir hugsunarlaust yfir meinhollann hafragrautinn eru oftast um 30 grömm. Það eru 180 hitaeiningar sem maður taldi eflaust ekki með. Númer eitt er þannig að skilgreina hvað er að standa sig vel og gera það svo í alvörunni.

Hvað er það að vera dugleg? Að afþakka köku í vinnunni en raða svo kexpakka í sig í einrúmi heima? Þá hefði verið betra að njóta kökunnar með vinnufélögunum frekar en að lifa með laumuátsskömminni. Þetta var minn akkilesarhæll árum saman. Að halda því blákalt fram að "ég borða ekki svo mikið!" Jú, fyrir framan aðra. Í einrúmi hinsvegar raðaði ég í mig af einurð, skipulagi og festu. Eitt það erfiðasta sem ég hef nokkrum sinnum gert að sýna Dave tóman kexpakkann í ruslinu. Ég þarf enn, eftir 7 ár, að passa mig að fela ekki pakkningar sem ég dæmi sem óhollar undir öðru rusli. Ég þurfti að æfa mig í að borða af ánægju fyrir framan fólk. Og það var heilmikið mál. En það var líka algerlega lausnin að þessu. Fyrsta skrefið að frelsi er að hætta að ljúga. Skýlaust. Allt, allt sem maður gerir í einrúmi, í skömm, allt þarf að draga fram og viðurkenna.

Þegar maður öðlast þessa sjálfsmeðvitund er svo næsta skref að vinna með sannleikanum. Sjálf geri ég það hér og svo með nokkrum öðrum tækjum og tólum. Ég held nokkuð nákvæma dagbók yfir hvað ég borða. Það tók mig langan tíma að þjálfa mig upp í að skrifa allt niður. Ef það er ekki skrifað niður gerðist það ekki gengur náttúrulega ekki upp í heimi sannleikans. Ég skrifa líka niður alla hreyfingu. Þannig veit ég hversu þungu ég lyfti í síðust viku eða hversu langt ég hjólaði og get bætt aðeins við í næstu viku. Ég hripa líka hjá mér hversu vel ég tók á. Af algerum sannleika gef ég mér % af ákefð. Lagði ég í alvörunni allt mitt í æfinguna? Ef svarið er nei þá veit ég það. Og geri betur næst.

Ég held líka heilindaskrá. Heilindaskráin er eitthvað sem ég reyni að gera reglulega. Þar skora ég á sjálfa mig til að koma með sönnun fyrir því sem ég held fram að ég sé að gera. Ég segist vera að borða hollt? Sannaðu það. 

Þessi sjálfsmeðvitund er algert lykilatriði að velgengni. Ef þú veist ekki hvað þú ert að gera þá geturðu ekki breytt neinu. Um leið og þú hættir að ljúga og mælir hegðun, hugsun og gjörðir í einhvern tíma getur sett baseline fyrir góða hegðun. Án sjálfsmeðvitundar og mælinga er ekki hægt að setja markmið, þú veist ekki hver raunveruleikinn er.


laugardagur, 23. janúar 2016

Af sálfræði

Ég var svo viss um að ég stæði í stað í þessari viku að ég eyddi þó nokkrum tíma á föstudagskvöldið í að upphugsa allskonar aðferðir sem myndu halda mér á góðu róli þegar ég myndi sjá sömu leiðindatöluna á vigtinni og í síðustu viku. Ég er ekki alveg viss um afhverju ég var svona viss um enga hreyfingu á spiki, ég hafði tvisvar sinnum verið stoppuð á gangi í vinnunni og verið hrósað fyrir sýnilegt fitutap og ég hafði farið í buxur sem ég hef ekki notað áður. Ég hafði einhverntíman tekið þær úr rekka á útsölu án þess að prófa og þegar heim var komið kom í ljós að þær voru aðeins of litlar. Ég nennti ekki að skila og setti bara inn í skáp. Datt svo í hug í vikunni að prófa þær og hey prestó! Smellpössuðu. Út frá því datt mér í hug að þó ég hefði kannski ekki misst nein grömm eða kíló þá gerist það oft hjá mér að spikið svona endurraðar sér utan á mér. Verður svona álitlegra eitthvað. Hvað ef ég kæmist núna aftur í buxur sem ég lagði hljóðlega til hliðar fyrir nokkru síðan þegar ég hætti að geta hneppt þeim? Það myndi nú vera hressandi og hvetjandi æfing, og það meira að segja þó engin hreyfing væri á vigtinni. Sjálfri finnst mér ótrúlegt að nokkrir spintímar og einn og einn pump tími geri það mikinn mun á vöðvamassa að maður léttist ekki. Fólk ofmetur hreyfingu sem þátt í þyngdartapi að mínu mati, það er.   Allt of auðvelt að fara tvisvar í viku og dóla sér á stigavélinni og borða svo tvöfalt meira í verðlaun. Og gapa svo í forundran og svekkelsi þegar vigtin sýnir meira en maður vill. Hreyfing er fyrir sálina, ekki fyrir líkamann, eins skrýtið og það nú er. 
Hvað um það, ég lét Dave ná í kassann með "vonandi einn daginn" fötunum mínum í morgun og dró upp buxurnar. Og mér til mikillar ánægju gat ég hneppt þeim. Ég myndi ekki segja að þær smellpössuðu en ég gat hneppt. Ég fór því salíróleg á vigtina. Skipti mig engu máli hvaða tala kæmi upp, ég var róleg í þeirri fullvissu að ég væri á réttri leið. Ég tók því þessvegna mjög rólega þegar ég sá að ég hafði lést um 1.2 kíló. Önnur kúla komin í marmaraskálina, 400 grömmum léttari en um jól og rétt rúm 10 kíló farin á fjórum mánuðum.
Hvernig er það? Á ekkert að fara að keep up with the Jones'?
 Aftur í buxurnar.

sunnudagur, 17. janúar 2016

Af holdafari

Ég léttisi ekki um eitt gramm í þessari viku. Og var nokkuð ánægð með hvað ég er orðin þjálfuð í að halda kúlinu. Ég auðvitað vonast eftir að sjá lægri og lægri tölu hverju sinni, en þegar það gerist ekki er ég líka alveg sallaróleg. Ég veit ég er að grennast, mér finnst ég slétt og hraust og vigtin er ekki be all and end all eins og þeir segja hér. Mér finnst gott og sjálfsagt að vigta mig til að hafa viðmið en hamingja mín veltur ekki einungis á tölunni. Mér finnst hinsvegar afskaplega skrýtið þegar fólk segir að holdafar tengist ekki hamingju. Nú veit ég að það er hroki einn að áætla að feitir séu ósjálfrátt óhamingjusamir og það er líka rugl að gera ráð fyrir að feitir séu algerlega óheilbrigðir. En það forðar því ekki að holdafar er einn þáttur, og það nokkuð stór, sem spilar inn í hamingju manns. Þannig myndi ég telja að góður nætursvefn myndi stuðla að almenni hamingju. Góður nætursvefn er ekki einfalt mál fyrir of feita. Sama gildir um að vakna og komast fram úr án liðaverkja, bakverkja og annarra slíkara kvilla. Að vera verkjalaus gerir mig allavega hamingjusamari. Svo er alltaf næs að geta farið inn í skáp og valið úr fötum sem eru sniðin og falla vel að líkamanum en eru ekki bara mismunandi útgáfur af tjöldum. Svo er gott að geta setið í lest án þess að fylla upp í tvö sæti, það er næs að enginn stari á mann með viðbjóðssvip og það er gott að geta tekið þátt í íþróttum, í leikjum með börnunum og lífinu yfir höfuð. Allt þetta er helmingi auðveldara með minna spik í farteskinu. Þessvegna finnst mér stórfurðulegt þegar fólk segir að holdafar tengist ekki hamingju. Nei, það er kannski ekki eini þátturinn en maður lifandi hvað það er auðveldara að vinna að hamingju ef maður þarf ekki líka að hafa áhyggjur af spikinu.

föstudagur, 15. janúar 2016

Af joie de vivre

 Á Hoffi Koffi, eina sjálfstæða kaffihúsinu í Wrexham.  
Ég hélt upp á árlegan dag Svövunnar í dag. Þetta er í þriðja skiptið sem ég geri þetta, tek mér frí í vinnu og tek dag í að gera vel við sjálfa mig. Ég mæli eindregið með svona "personal" dögum. Það þarf ekkert endilega að heita Svava, eða kalla þetta dag Svövunnar (þó það sé auðvitað líka rosa góð hugmynd) og má notast við hvaða nafn sem er. Aðalatriðið er að hverju sinni sé markmiðið að sinna sjálfinu af alúð. Síðastliðin ár hef ég farið til Liverpool og Chester, skoðað listasafn, gert vel við mig í mat, keypt mér snyrtivörur og skoðað það sem er fallegt í kringum mig. Í ár var mikilvægara að rækta líkamann en sálina. Ég bókaði mig því í tvo tíma í ræktinni sem ég myndi annars ekki komast í. Body pump tíminn var fínn en ég verð þó að viðurkenna að ég er of mikill old school járnmelur til að fíla svona létt en oft æfingar. En verð líka að segja að það var hressandi að hafa fólk í kringum sig. Leiðbeinandinn ruglaði mig aðeins í ríminu. Hann var langt frá í að vera fitt sem mér fannst fyrst gott mál. Ég er jú, talsmaður health at any size. En hann var ekki nógu harður. Hann sagði við mig og aðra að ef við yrðum þreytt þá bara taka pásu og létta lóðin. Það eru ekki leiðbeiningar sem veita mér innblástur. Enda tók ég bara um 80% á. Seinni tíminn var svo annað. Spin xtra. Leiðbeinandinn var eins og skorinn úr marmara og ég strax tók við mér, hér væri einhver sem ég gæti sýnt mig fyrir! Hann var svo alveg mergjaður leiðbeinandi. Talaði allan tímann um formið, hélt okkur algerlega við efnið hvað líkamstöðu varðaði. Þrýsta í gegnum hæl, ekki tá, magavöðvarnir spenntir, axlir slakar, rassinn út. Og það gerir ótrúlegan mun að hafa einhvern til að passa að maður haldi stanslaust forminu, líka þegar maður er þreyttur. Í 50 mínútur spinnaði hann, af meiri og meiri æsingi, byggði upp stemmninguna og kraftinn og tók okkur með allan tíman. Eftir á að hyggja hugsaði ég með mér að þetta var nánast eins og kynlíf, "I´m taking yoou to the top" æpti hann aftur og aftur, "come with me, don´t lose me! Taking you to the toooop!" Geggjað. Ég var alveg heilluð. Velti þessu fyrir mér þegar ég var svo komin niður í bæ á leið í augnpróf. Var þetta bara af því að hann var sætur? Ég held ekki. Spin kennarinn ýtti mér algerlega að mörkunum mínum og svo aðeins þar yfir, ég fann kraft sem ég vissi ekki að ég hafði og ég komst því á nýtt stig. Hann hafði þetta joie de vivre sem er svo smitandi, sem fær mann til að hlæja þó lærin brenni því maður er að hafa svo gaman. Ég þarf svona þrýsting. 
Augnprófið segir svo að ég þurfi tölvugleraugu. Ég er víst orðin svo gömul. Ég skemmti mér því við að skoða umgjarðir en gat ekki alveg valið. Þarf að skoða betur hvað er í tísku. Fór svo og náði í kjól sem ég hafði pantað fyrir jól (og er því löglegur í "engin föt keypt á 2016" áramótaheitinu mínu) og endaði svo á eina sjálfstæða kaffihúsinu hér í Wrexham. Mér finnst frábært að hafa eitt sem er ekki Starbux eða Costa og hef í hyggju að stunda það héðan í frá. Kannski get ég þá haft betri samvisku, Starbux borga engan skatt og ég hata að stunda viðskipti við þá. En elska kaffið. Erfitt á 21 öld.
Dagur Svövunnar var æðislegur í ár sem endranær. Það eru forréttindi að hafa tími til að gera svona en ég bara get ekki hugsað mér betri leið til að endurhlaða batteríin og tengja við sjálfan sig. Kynþokkaspin er bara bónus. 

laugardagur, 9. janúar 2016

Af myrkraverkum

Vaknaði þvengmjó í morgun. Ég var örlítið hissa af því að mér fannst ég ekki hafa farið neitt sérstaklega varlega hvað hitaeiningar varðaði og ég komst bara tvisvar í ræktina. Það var því gleðilegt að sjá heilt kíló hypja sig. Stundum er fitutap hálfóútskýranlegt. Það eru vikur sem maður vigtar og telur, hleypur og lyftir, drekkur vatn og grænt te, þvær af sér málninguna áður en maður fer að sofa og tekur þátt í heimspekilegum umræðum við barnið sitt og maður þyngist um kíló. Svo eru vikur sem maður vaknar með maskarann á kinnunum, segir ekki orð við krakkann þó hann hafi verið í þrjá tíma samfleytt á xboxinu, borðar MacDónalds á hlaupum og drekkur bara kaffi og léttist um þrjú kíló. Ég var komin á það að á sama hátt og í stjarneðlisfræði er talað um "dark matter" þá sé svoleiðis líkamanum. Dark matter sést ekki í smásjá en engu að síður virðist vera það sem alheimurinn samanstendur af. Mér þótti því augljóst að ég væri líka búin til úr dark matter, efni sem hlýðir engum vísindum, og gerir bara eins og því sýnist. 
En þegar ég rannsakaði betur hvað ég hafði gert yfir vikuna kom í ljós að ég hafði í raun fylgt nokkrum reglum sem ég hef komist að virka fyrir mig.
Ég borðaði haframjöl. Ég borðaði skyr. Ég drakk ekkert diet kók. Ég drakk vatn. Ég hélt mig undir 1700 hitaeiningum yfir daginn. 
Hafragrautur á morgnana er alger súperfæða fyrir mig. Kolvetnalaus dagur er ónýtur dagur að mínu mati. Á meðan að ég tel að minnkun á hvítu hveiti og sykri sé af hinu góða er algerlega útilokað fyrir mig að sleppa hafragrautnum. Ég er södd og sæl fram að hádegi, ég get leikið með bragðtegundir ad infinitum og hitaeiningarnar eru meira en viðráðanlegar. Skyr eða grísk jógúrt er svo hinn þátturinn í velgengninni. Ég las einhverntíman grein um danska vísindamenn sem sönnuðu að fitusnauð mjólkurvara með háu próteingildi (skyr) ynni þannig í líkamanum að það í raun batt sig við fitu og vann úr henni. Ég léttist alltaf meira þær vikur sem ég passa að borða 200 grömm af skyri á dag. Sama með það og haframjölið, það er eins og ómálaður strigi sem listamaðurinn getur leikið sér að og endað með milljón ólík meistarastykki. Í vikunni hafði ég sameinað bæði og borðað epla og kanilhafraböku með grísku jógúrti alla vikuna. (Eitt epli raspað niður og hálf steikt, hálfsoðið í litlum potti með tsk af smjöri eða kókosolíu. Hrúga af kanil og dass af vanilludropum ásamt 20 grömmum af jumbo höfrum og 30 ml af vatni sett í pottinn og svisað aðeins til þar vatnið hverfur. Svo sett í dós og kælt niður. 100 g af grískri eða skyr útá og hamingjan er vís. Ég bæti stundum við 30 ml af léttum rjóma og er samt að hald þessu um 300 hitaeiningum) Ég meira að segja dúllaðist við að setja þetta í fallega krukku og valhnetur út á til að njóta enn frekar. Fallegur matur er svo miklu meira fullnægjandi.
Ég er ekki búin að snerta á sykurlausum gosdrykkjum núna síðan í september. Og er reyndar algerlega sannfærð um að það sé einn af stærri þáttunum í velgengninni. Ég drekk bara vatn og sódavatn. Ég er algerlega sannfærð um að aspartame sé undirrót alls ills. Ég nenni ekki út í vísindin og er ekki alveg sannfærð um krabbameinstengingar en veit að áhrifin á insúlínframleiðslu, og hvernig það fokkar með hormón og boð um seddu og sykurþörf er satt og rétt. Ég er meira að segja með orthorexiu hvað diet gosdrykki (og annað diet crap) varðar. Drekktu bara kók ef þú þarft gosdrykk, og teldu hitaeiningarnar. En diet drykkurinn fokkar upp öllu innra kerfinu og á að forðast. 
Ég drekk um það bil 3 lítra af vatni á dag. Ég er stanslaust á klósettinu en það er líka bara gott, þá stend ég upp frá skrifborðinu og næ að taka nokkur skref svona yfir vinnudaginn. 
Ég taldi líka samviskulega. Á sunnudaginn langaði mig í breska scone, með clotted cream og jarðaberjasultu. (Þið ykkar sem komið til Bretlands í helgarferð ég mæli með að fá sér scone with clotted cream and jam á testofum, það er ekta breskt og rosalega gott. Helst að finna stað sem segir "home made") Og við skutluðum okkur til Llan þar sem bestu scone á Bretlandseyjum eru til sölu. Með öllu taldi mín rúmar sjöhundruð hitaeiningar, næstum því helmingurinn af dagskammtinum. En þetta var bara það sem mig langaði í og þá var það sem ég fékk mér. Ég aðlagaði bara restina af deginum. Ég ruglaðist líka á föstudaginn og var komin upp í 1300 hitaeiningar um hálfellefu um morguninn. Og það þýddi bara léttur kvöldmatur og ég lærði mína lexíu að reyna að dreifa þessu betur. 
Þetta er svo borðleggjandi. Finna matinn sem passar þér og borða hann svo innan marka sem henta þínum líkama. Og svo bíður maður bara rólegur af sér vikurnar sem maður er fullur af dark matter.

þriðjudagur, 5. janúar 2016

Af marglyttum

Ég fór í ræktina í dag. Það er þó nokkur tími síðan ég gat síðast sagt þetta. Ég er búin að vera svona on/off ræktarrotta síðan rétt fyrir aldamót. Ég man nú ekki til að hafa stundað neina hreyfingu að ráði þegar ég bjó í Þorlákshöfn, einn og einn eróbikktími hjá mömmu og Önnu Lú í félagsheimilinu og svo bara skólasund. Og í menntó var ég eins mikill anti-sportisti og hægt var, öll hreyfing, fyrir utan dans á 22veimur, var geðsjúklega halló. Það var svo ekki fyrr en ég var í háskóla að ég prófaði að fara í rækt fyrst. Var hjá einkaþjálfara í stöð ekki langt frá Frostaskjóli, man ekki núna hvað hún hét. Ég gat labbað þangað þaðan sem ég bjó á Hringbraut. Ég var þar í tæpt ár og lyfti eins og moðerfokker og borðaði á sama tíma undir 1200 hitaeiningar á dag. Léttist um rúm 30 kíló og var geðveik skutla. Svo flutti ég og komst ekki í þá rækt lengur. Prófaði aðra rækt, svakalega lúxusrækt rétt við hótel Esju sem ég man heldur ekki hvað hét. Þar var Ásta mín nuddari og ræktin svo flott að maður gat farið í heitan pott eftir tækjatíma og Ásta og fleiri lærðir nuddarar komu og nudduðu á manni axlirnar. Þar hefði ég sjálfsagt haldið áfram hefði ekki komið upp á atriði sem skildi eftir ör á sálinni. Ræktin var svo fín að maður þurfti ekki einu sinni að koma með sundbol. Það hengu einfaldlega fullt af sundbolum á snögum við pottana sem maður mátti nota að vild. Eftir tíma einhverju sinni ákvað ég að nýta mér þetta og greip venjulegan svartan bol sem hékk þar á snaga. Hann var í smærra lagi en ekkert til að hafa áhyggjur af. Þegar ég kom svo upp úr pottinum stóð í búningsklefanum kona sem þá las fréttir á Stöð 2 að mig minnir, Bergþóra held ég að hún hafi heitið. Og hún var algerlega trítilóð af vonsku, gersamlega apeshit af því að ég hafði tekið sundbolinn hennar. Hún hafði semsagt hengt hann upp á snagana með sameiginlegu bolunum og ég tekið hann án þess að fatta. Hún stóð þarna öskrandi og gólandi um hvernig svona hlussa eins og ég dirfðist að taka sundbolinn, hann væri ónothæfur eftir að ég hafði teygt hann til með öllu þessu spiki og að ég væri búin að rústa fyrir henni deginum með því að vera svona viðbjóðslega feit. Ég gat ekkert gert nema beðist afsökunar á því að vera svona feit og boðist til að borga fyrir nýjan sundbol. Ég man að ég fékk reikningsnúmer hjá henni og þegar ég lagði inn á hana lét ég skrifa "fyrir óbætanlegan sálarskaða" á útskýringuna. Þetta atvik varð til að ég hrökklaðist úr ræktum í langan tíma. Mér fannst þetta vera sönnun á að þetta væri í alvörunni stríð, þetta væri feitir gegn mjóum, og að í þetta sinnið hafði þessa mjóa tussa unnið. 
Eftir þetta fór ég ekki í rækt á Íslandi. Flutti svo til Bretlands og það var svo þar sem ég fann það aftur hjá mér að fara í rækt. Það var eftir að hafa unnið upp kjark og þor með að hreyfa mig í tölvuleik hér heima. Ég var svo rosalega heppin að það var rækt í Lloyds þegar ég byrjaði þar. Pínkulítil og krúttleg rækt sem var rekin af yndislegri stelpu sem vissi ekkert betra en að hjálpa fólki að finna réttu hreyfinguna. Þar byrjaði ég að lyfta af alvöru, fylgdi fyrst bók en fékk svo að fara í fjarþjálfun hjá Röggu Nagla. Það var frábært og innsiglaði ást mina á járninu. Sú rækt var svo rifin niður og bílaplan byggt þar yfir. Bókstaflega "paved paradise and put up a parking lot!" 
Eftir það ráfaði ég um í villilöndum. Fór í Total fitness, sem var fínt en þeir fóru svo á hausinn. Svo reyndi ég ræktina í sundlauginni þar sem maður þurfti að fara í kynningu. Á meðan á kynningu stóð þóttist leiðbeinandinn ekki taka eftir mér, né svaraði spurningum, en eyddi tímanum í að strjúka rassinn á einni af ungu stúlkunum sem var á stigavélinni. Fokk that shit sagði ég og fór ekki aftur. Svo reyndi ég rækt sem var rekin í bílskúrnum hjá einhverju steratrölli og það var áhugavert en smávegis scary líka. Svo reyndi ég að fara í boxrækt en varð að hrökklast frá vegna þess að hún var í raun bara fyrir karlmenn og ég gat hvergi farið í sturtu eða á klósett. 
Ég var eiginlega bara búin að gefa rækt upp á bátinn. Ég hjólaði og hugsaði með mér að ég er og hef alltaf verið einyrki í þessu. En ég gat ekki hætt að hugsa að ég saknaði andrúmsloftsins sem fylgir góðri rækt. Þar sem allir eru að stefna að sama markmiðinu, þar sem maður er hamingjusamur og getur verið maður sjálfur. Og ég sakna þess að hitta fólk. Ég lét því slag standa og prófaði nýja rækt sem opnaði hér í Wrexham um daginn. Hugsaði svo með mér að mig langaði til að prófa eitthvað alveg nýtt og ekki bara lyfta heldur prófa tíma líka. Fór sem sagt í spin í morgun. Og það var geðveikt. Frá fyrstu stundu fann ég að hér væri gott að vera. Allir á fullu, allir tilbúnir að leiðbeina, allt hreint og bjart. Og það var svo gaman í timanum. Ég góla og gala í takt við tónlistina og tempóið á meðan rassherptir Bretarnir skíta á sig af vandræðalegheitum fyrir mína hönd. Greyin kunna ekki að vera í stuði. Og ég stóð mig eins og hetja, þetta var vinna en ekkert sem ég gat ekki haldið uppi. Hélt að ég væri seif og að ég væri kannski bara enn í nokkuð góðu formi. Fór svo í magaæfingatíma á eftir til að prófa. Og ég gat ekkert. Ekki rassgat. Lá bara eins og marglytta á gólfinu, baðaði út öllum öngum í angist og kvíða algerlega hjálparlaus. Fylgdist bara með hvernig spikið á mér hristist og skókst til. Ég ætlaði alveg að fara yfir um að hryllingi yfir þessu öllu saman þegar ég leit upp fattaði að ég þarf bara að fókusa á andlitið á mér, ég er nefnilega svo sæt. 
Ég er semsagt komin í ræktina aftur. Annar tími bókaður á morgun og planið að vinna í þessu marglyttu dæmi. Ég man hvað það var hrikalega gaman að vera stinn og sterk. Að hnykla vöðvana og dást ekki bara að fallegu andliti, heldur að sterkum, þjálfuðum líkama líka. 

fimmtudagur, 31. desember 2015

Stop/Start/Continue

Í dag strengjum við heit; að verða betri manneskjur á einhvern hátt. Flest okkar vitum að það er að ýmsu að huga og margt sem má gera betur. Og ég held líka að það sé ríkt í íslensku þjóðarsálinni að ryðjast áfram með hamagangi, henda út öllu gömlu og setja allt upp nýtt. Við erum berserkir. Mörg okkar eru líka orðin smávegis júskuð á borðbrúnunum. Við munum einfaldlega of mörg brotin loforð, það eru allt of mörg áramót sem við lofum of miklu og erum svo uppistandandi í mars með ekkert nema samviskubitið.
Ég elska áramót. Fyrir mér er þetta afskaplega mikilvægur tími og ég legg mikla áherslu á að líta yfir farinn veg, þakka fyrir gefna reynslu og setja svo upp plan fyrir nýtt, ónotað ár. Ég elska möguleikana sem bjóða sig fram, allt það sem árið býður upp á. Allt sem maður þarf að gera er að grípa tækifærin.
Og ég settist því niður til að setja mér markmið.
Í vinnunni díla ég við vandamál og lausnir allan daginn. Og eitt verkfæranna sem ég nota þar er æfing sem heitir stop, start, continue. Og mér datt í hug að ég gæti nýtt mér þetta við áramótaheitin. Það er nefnilega heilmikið gott sem ég geri sem ég vil halda áfram að gera, og það er ekkert að því að fagna því sem gengur vel. Svo er ýmislegt sem ég vil byrja að gera og eitt og annap sem ég vil stoppa.
Ég ætla að halda áfram að telja og skrifa niður. Það svínvirkar og mér hefur ekki liðið svona vel í líkamanum í langan tíma. Ég ætla að halda áfram að skrifa hérna. Bloggið er ómetanlegur fjársjóður af reynslu sem ég er búin að gleyma og hef gott af að rifja upp öðru hvoru. Ég ætla að halda áfram að plana matseðla og skipuleggja vikuinnkaup. Ég ætla að halda áfram að hugsa vel um útlitið og ég ætla að halda áfram að rækta hjónabandið. Það felur líka í sér að halda áfram að fara í skipulagðar göngur saman.
Ég ætla að byrja að fara í ræktina. Ég er búin að fá þriggja daga passa í nýju ræktina í Wrexham og búin að bóka mig í þrjá mismunandi tíma. Eitthvað sem ég hef aldrei gert áður. Í ræktinni er ég alltaf ein, lyfti bara með sjálfri mér. Og ég hjóla ein. En mig langar til að vera meira aktív félagslega og það hljóma rosalega vel að æfa með hópi af fólki. Ég er ekki að setja nein markmið sem segja þrisvar í viku eða eitthvað þannig. Nei, markmiðið er að fara og skemmta mér. Og þetta á að vera nógu gaman til að ég setji engin lágmarksviðmið. Ég ætla að byrja að nota rauðan varalit og ég ætla að hlusta betur á alla. Lukas, Dave, vinnufélagana. Ég er alltaf að hugsa um svarið frekar en að hlusta í alvörunni á það sem er sagt. Ég ætla líka að vera meira "visjúal" Í efri hluta skálarinnar eru 30 marmarakúlur, ein fyrir hvert kíló sem ég vil léttast um. Í hvert sinn sem kíló fer ætla ég að færa það yfir í tóma hlutann. Eitthvað svona bara að gamni. Þetta eru líka furðulega fáar kúlur svona þegar maður spáir í því.


Ég ætla svo að hætta að kaupa föt. Þetta er í raun eina alvöru áramótaheitið í ár. Allt hitt er eitthvað sem er engin tími eða vigt eða hæð eða þyngd sett á og maður í raun á bara að gera. En þetta með fötin er annað. Síðan að ég grenntist hef ég keypt mér aragrúa af fötum. Það hefur verið svona eins og þerapía fyrir mig, gæðastimpillinn minn sem segir mér að ég sé "eðlileg". En ég á alveg aragrúa af fötum núna. Og stend sjálfa mig að því að nota oftast sömu flíkurnar. Og mér finnst eins og ég sé orðin allt of föst í svakalegri neyslu. Maður kaupir og kaupir endalaust af einhverju drasli og allar hirslur fyllast og maður finnur ekkert og fer svo og kaupir meira. Ég er búin að skoða það sem ég á núna og sé að það er bara óþarfi að kaupa meira. Þannig að 2016 verða engin föt keypt. Og ég vonandi læri að komast af með það sem ég á nú þegar. 
Fagna því sem maður gerir vel og breyta því sem þarf að breyta, þetta þarf ekki að vera sársaukafullt. Gleðilegt nýtt, hamingjuríkt ár og þakkir fyrir þau liðnu.

sunnudagur, 20. desember 2015

Af fitusöfnun á aðventu

Enn mjatlast þetta niður á við og ég heldur betur sátt að renna inn i aðventuna. Hún hefur verið ljúf og góð, og kom alveg þó ég hafi ekki borðað neinar smákökur, eða pissuköku eða makkintoss. Ég er hinsvegar búin að fá mér Nóakropp og panetone og allskonar annað fínt fínerí. Ég tel enn hitaeiningar og hef í hyggju að gera það fram á aðfangadag. En ég er nú líka alveg á því að jólin eru bara einu sinni á ári og að það er ekkert að því að njóta á meðan stendur. Það er bara óþarfi að draga veisluna út allan desember mánuð. Ég flissa þessvegna líka aðeins þegar ég fæ uppástungur á FB um greinar til að lesa sem gefa manni "10 ráð til að forðast fitusöfnun yfir hátíðarnar!!" Ég sé fyrir mér td gamalkunna ráðið að borða afganga standandi með ísskápinn opinn. Allir vita að standandi afgangar eru hitaeiningalausir. Nú eða matur sem er skorinn til að "snyrta". Þannig er ef maður er að borða köku og sker í hana til að hún sé symmetrísk. Snyrtu bitarnir eru að sjálfsögðu hitaeiningalausir. Sama gildir um mat sem er borðaður í boðum, og mat sem maður borðar uppi í sófa og konfekt sem hefur verið gefið í gjöf. Svo er líka mjög sniðugt að drekka eitt vatnsglas yfir daginn. Það hreinsar mann út, virkar með andoxunarefnunum í súkkulaðinu og veitir fullvissu um að maður sé enn á heilsubrautinni. Ég meina! Vatn!!
Ef maður vill hinsvegar vera drulluleiðinlegur þá er líka hægt að borða bara þær hitaeiningar sem viðhalda líkamsþyngd. Oftar en ekki eru það færri hitaeiningar en það sem flestir borða yfir hátíðarnar og nokkur fitusöfnun eiginlega þessvegna nokkuð gefin staðreynd. Þetta eru ekki nein geimvísindi. Þessvegna myndi ég halda að það væri bara best að slaka á hringvöðvanum, borða eins og maður vill, halda hreinskilninni við og ljúga engu að sjálfum manni og taka svo bara aftur upp góða siði annan í jólum. Einfalt.

Afmælispanetone

sunnudagur, 13. desember 2015

Vikan var ekki vel fallin til fitutaps, en mér tókst nú samt að hrista af mér 300 grömm og held mér þar með enn undir 100. Dave borgaði £100 verðlaunaféð glaður og ég var mikið snögg að kaupa mér skó og bóka mig í fína klippingu. 
Mér hafði gengið illa að plana vikuna, hún var aðeins úr skorðum vegna vinnunnar hans Dave í ofanálag við að ég þurfti að skila af mér stóru verkefni og mæta á fundi í Brighton á föstudaginn. Það gaf reyndar ástæðu til að stoppa við í London til að fara út að borða með Ástu sem er af hinu góða. Ég var því himinlifandi í gær þegar ég sá að ég gæti verið stressuð, ferðast og farið út að borða án þess að þyngjast. Plan for life kannski? 
Ég strögglaði reyndar aðeins í gærkveldi. Bakaði pizzu, eitthvað sem ég hef ekki gert í að verða tvö ár. Og það kemur í ljós að pizza er einhverskonar krakkkókaín fyrir mig, ég taldi út 750 hitaeiningar sem var alveg nóg til að verða vel södd. En það fullnægði á engan hátt bestíunni minni. Ég hreinlega tók andköf af innra óþoli eftir "einhverju djúsí". Skrýtið að pizza geri þetta. Ég reyndar er ekki nógu spennt fyrir þessari hugmynd að sé pizzan sjálf sem komi af stað einhverju svona brjálæði. Ég er búin að margsanna fyrir sjálfri mér siðustu mánuði að ég er fullfær um að fá mér smá og hætta svo. Og nú þegar ég er búin að uppgötva að ég er ekki svona spes að bara ég ein í heiminum er ekki fær um að borða mat í hóflegu magni hef ég engan áhuga á að hætta því. Nei, pizza er ekki eiturlyf. Ekkert svona fórnarlambs rugl. Pizza er einfaldlega matur sem hingað til ég tengi við ofát og djúsí stemningu og þessháttar. Tilfinningatenglsin eru enn ég sem fitubolla og pizza sem óvinur. Það þarf bara að laga það samband í heilanum á mér. Ekki setja pizzu í flokk með djöflinum.
Þegar ég var búin að upphugsa þetta slakaði ég á. Og ekkert binge. Það þarf bara að setja hlutina í samhengi.

laugardagur, 5. desember 2015

Af öðru hundraði

Ég fór til Birmingham um síðust helgi. Mamma og pabbi voru þar í helgarferð með vinum sínum og það þótti óhæfa að missa af þeim svona fyrst þau voru bara hérna í næsta landi. Við Lúkas fórum því með lest á föstdagskvöldið og gistum eina nótt. Birmingham, líkt og Liverpool, hefur gengið í gegnum gífurlega yfirhalningu á síðustu árum og er orðin heilmikið skemmtileg borg að heimsækja. Kannski ekki ef maður er að leita að listum og menningu, en high street verslun er frábær og í Birmingham fær maður besta madras utan Bangladesh. Ég notaði tækifærið til að knúsa mömmu og pabba vel og vandlega og borða með þeim góðan mat og drekka smá rauðvín og einn fínan kokteil. Ég sakna þeirra alltaf, mér finnst ofboðslega mikið til þeirra beggja koma, bæði sem manneskja og sem foreldra. Vona bara að mér takist að gera Lúkas jafn hrifinn af mér og ég er af þeim. Ég fékk líka að velja mér afmælis-og jólagjöf. Gat hreinlega labbað inn í Cos og keypt ofboðslega fallega kápu. Það var komið þannig að það var ekkert sjálfsagt mál að passa í hvað sem er og ég varð því nokkuð vongóð um að ég væri á réttu róli með að ná undir hundrað innan skamms.
Við mamma keyptum okkur eins kjól, og það ekki í fyrsta skipti.

Eftir yndislegan laugardag þurftum við Lúkas að fara heim. Ég gleymdi því miður ipaddnum mínum á hótelinu og það tók staffið þar viku að senda mér hann tilbaka. Ég gat því ekki skrifað neitt síðasta sunnudag um að ég haldi mig enn innan 1800 hitaeininga yfir daginn og það líka þegar ég er að njóta þess að borða úti með mömmu og pabba. Ekkert mál. Ég skrifaði ekkert um að ég hafi verið komin niður í 101 kíló og að ég væri farin að eygja heldur betur £100 sem við Dave höfðum lagt í púkkið fyrir það okkar sem fyrst kæmist undir hundraðið. Ég hef heldur ekkert skrifað um hversu náttúrulegt þetta er fyrir mér, að hver dagur er auðveldari en sá á undan og að þetta er eiginlega orðið náttúrulegt fyrir mér. Kannski afsökun að skrifa ekki af því að ég hafði ekki ritvélina mína en sannleikurinn er að ég hef ekkert um þetta að segja. Ég er algerlega laus við "binge", hef ekki einu sinni hugsað um mat í einhverju magni síðan í september. Engin löngun. Ég fæ mér bara nammi ef mig langar og hætti þegar ég þarf. Ég get ekki kallað þetta algert frelsi af því að eg skrifa allt niður en þetta er samt það frjálsast sem ég hef verið lengi. En ég get ekki útskýrt þetta. Afhverju núna? 
Og svo gerðist þetta í gærmorgun.
Ég stóð grenjandi inni á baði þegar ég sá töluna. Undir hundrað aftur. Og algerlega sársaukalaust og á innan við þremur mánuðum. Ég hafði ekki gert mér almennilega grein fyrir því hversu mikilvægt þetta var fyrir mig. Og mér datt í hug að þetta skiptið var eiginlega betra en fyrst því ég hef ekki gefist upp allan þennan tíma. Ég get ekki sagt að ég hafi hætt að vinna að þessu, bæði með sál og líkama, síðan 2009 þegar ég fyrst sá rúm 130 kíló á þessari vigt. Ég er, og verð alltaf, live document.

Dagurinn var svo algerlega toppaður með að lokaverkið í umbótum hér heima var unnið og ég komin með almennilega fataskápa. Allt hreint og klárt og fínt og skipulegt og á sínum stað eins og það á að vera. Og lygna vatnið sem hugur minn er enn slétt og ógárað.