Lúkas elskar Thomas The Tankengine meira en allt í lífinu. Við getum eytt heilu dögunum við að setja upp lestarteina handa Tómasi og vinum hans, og eigum orðið dálítið marga teina til að setja saman. Ég tek þá saman á hverju kvöldi þegar Láki er sofnaður til að fá stofuna mína aftur. Það er allt í lagi hans vegna það er svo gaman að setja teinana saman aftur. Ég fæ stundum samviskubit þá daga sem ég er heima með Láka því ég hef bara visst mikið gaman af Tómasi, tveir klukkutímar eru eiginlega limitið mitt. Ég þarf þá að finna góða afsökun til að standa upp, ég þarf að vaska upp, pissa, búa til kaffi og svo kem ég aftur...en get oftast bara treint kaffibollann í nokkrar mínútur áður en það er kallað í mig; "Mammy, you are Percy!" Í dag erum við að bíða eftir að gasmaðurinn komi til að setja gashellurnar við nýja ofninn minn. Hann sagðist myndu koma í morgunsárið, en enn bólar ekki á honum. Þetta fer voðalega í pirrurnar á mér, maður þorir ekki á klóið svona ef hann bankar akkúrat á meðan. Við þurfum líka að fara í bæinn, Láki þarf nýja skó og klippingu, hann er eins og lítill bítill núna.

Jimmy er enn á spítala en er allur að koma til, vonandi að hann fái að koma heim í næstu viku. Við Dave höfum fengið að finna fyirir því hversu smátt öryggisnetið okkar er, það samanstendur sem sé af Heather einni og nú þegar hún er upptekin með Jim þá erum við bara fökked. Ég þarf að sleppa hádegismat til að hafa tíma til að ná í Láka í skólann og svo er hlaup í strætó, Dave þurfti að taka ólaunað frí í gær til að vera heima með hann. Það gæti kostað okkur upp undir 10.000 kall. Já, ég þarf að finna mér fleira fólk í kringum mig sem getur passað.

H'er er svo búið að vera brjálað veður, ekki eins brjál og annarsstaðar á Bretlandi en engu að síður nógu brjál til að tapa tveimur rúðum úr sólhúsinu þannig að það er núna með náttúrulegri loftkælingu. Sem verður voða fínt í sumar en er óheppilegt núna af því að það rignir á sólstólana mína. Við Láki fórum á róló (við erum klikk íslendingar sem fara í pollagalla og út að leika í rigningu og roki þið sjáið til) en það var svo hvasst að Láki fauk niður rennibrautina. Hann var hæstánægður þar sem maður rennur hratt og örugglega þar eð pollagallar og rigning skapa præm renniaðstæður, en mér þótti nóg um, ég á nefninlega ekki pollagalla.

Tengdafaðir minn var lagður inn á spítala í gær með bráða blóðeitrun og var ekki hugað líf. Hann er núna reyndar allur að koma til og þetta lítur allt betur út en gerði í fyrstu. Ég fékk að vera heima í dag svo Dave gæti verið á spítalanum með mömmu sinni. Þannig að við Láki erum að stússast hér heima. Skrýtið, Jimmy er búinn að vera svo veikur svo lengi að maður gat stundum ekki annað en hugsað að kannski væri bara best fyrir hann að fá að fara en svo þegar það virðist vera raunveruleikinn þá er maður ekki tilbúinn í það. Við vonum bara hið besta.

Við erum hætt við að láta Láka pissa í kopp. Hann er bara allsekki tilbúinn. Hann er ekki kominn með tilfinningu fyrir því þegar honum er mál og ég get ekki þröngvað honum til að gera eitthvað sem hann skilur ekki hvað er. Annars þá er þetta orðin ágætis þjóðfélagsstúdía fyrir mig. Ástæðan fyrir því að hann má ekki vera með bleyju þegar hann er kominn á stórudeild er sú að það eru ekki nógu margar fóstrur til að sjá um öll þessi börn og skipta á þeim líka. Það er vegna þess að hér eru flestar mæður heimavinnandi allavega fyrstu 6, 7 ár barnanna. Það er vegna þess að það borgar sig ekki að vinna, maður fær meiri pening í skattaafslátt og bætur en fyrir að vinna venjulega vinnu og þurfa að borga himinhá leikskóla gjöld. Ég sendi Lúkas tvo daga í viku og borga kr. 17.000 fyrir það. Alla vega þannig að hér eru mömmur heima með börnin sín og hafa tíma til að stússast í þessu í marga mánuði, þvo pissublautar buxur og moppa upp gólfið. Meðan á Íslandi vinna allir og þurfa bara að bíða eftir að börnin séu tilbúin sjálf og sem minnst vesen fylgir. Ég þarf að gera þetta eins og Íslendingur.

Ég gleymi alveg að sýna jólamyndirnar.

Lúkas Þorlákur er núna í prógrammi. Hann þarf sum sé að hætta að nota bleyju og byrja að pissa í kopp. Honum gengur ágætlega, annað hvert pisss fer í koppinn, hitt í sófann, á gólfið, í stólinn... Mér fannst ekki kominn tími á þetta, var ekki viss um að hann væri tilbúinn, en fékk þær fréttir frá leikskólanum að hann væri orðinn tilbúin til að fara upp í stóru deild, þar sem hann getur sjálfsagt lært meira, en mætti það ekki þar eð hann er ekki þurr. Ég þarf því að þröngva barninu ú bleyjunni ef hann á að fá að halda áfram þroskaferlinu í skólanum.

Við vorum of bissí í vinnunni í gær til að fá klukkutíma hádegismat eins og á að gerast, en ég fékk að skreppa aðeins út í búð (Iceland heitir hún, believe it or not, og selur mest frosinn mat) til að kaupa eitthvað í kvöldmatinn. Ég var með einn eða tvö pakka í fanginu þegar ungur maður rekst í mig og maturinn dettur á gólfið. Hann biðst afsökunar, ég brosi og segji þetta ekkert vera, fer svo að kassanum og borga og út. Ég er rétt að verða komin að búðinni minni þegar ungi maðurinn kemur hlaupandi á eftir mér og spyr mig hvort hann geti ekki keypt handa mér drykk. Ég hélt að hann væri að biðjast afsökunar á að hafi rekist á mig og sagði honum að hafa ekki áhyggjur af svona smámunum. "No, really," segir hann, "can we go for a cup of coffee or summit?" Jeremías minn hann var bara að reyna við mig! Á þriðjudegi klukkan hálffimm, fyrir utan Iceland matvöruverslun! Ég sagðist þurfa að fara aftur í vinnu og þakkaði fyrir. Ég verð nú bara að segja að ég er hæstánægð með þetta, langt síðan reynt hefur verið við mig og hvað þá í búðinni. Ég kom svo heim og sagði eiginmanni mínum frá ævintýrum mínum og það eina sem hann hafði áhyggjur af var að grey maðurinn væri núna upset út af því að hann hafi fengið neitun. Crash and burn. Ekkert afbrýðisamur eða neitt. Uss og svei.

Ég var að taka niður allt jólaskrautið.

Ég er hætt að reykja. Fimmti dagur í dag og allt á uppleið, er farið að líða betur. Ég var ekki glöð annan og þriðja daginn, en þetta er allt að koma núna.

Megrun bíður kannski aðeins.

Ég horfði á áramótaskaupið og fannst mjög skemmtilegt.

Ég er búin að taka comments moderation af þannig að núna á að vera hægt að kommenta á mig villt og galið. Endilega prófið það.

Ég er ekki mikið stemmd fyrir nýja árið, ég er búin að grannskoða allar 600 sjónvarpstöðvarnar sem ég er með og það er ekki einn fréttaþáttur þar sem farið er yfir árið í myndum og máli. Ég bara get ekki tekið á móti nýju ári án þess að skoða hið gamla. Svo datt mér í hug að horfa á áramótaskaupið á netinu en hugsa að það sé tilgangslaust af því að ég hef ekki fylgst nógu vel með fréttum á Íslandi til að fatta brandarana. Ég verð bara að láta annálinn hennar Magnþóru duga. Hér er bara rok og rigning...er einhver búin að fatta að ég er kannski ekki í sem besta skapi. Ég ætti kannksi að bíða aðeins með að skrifa meira þangað til að ég er hressari.

Ég skipti um frídag, er heima í dag en fer í vinnu á þriðjudaginn, til að geta tekið á móti rafvirkja. Hann ætlar vinandi að segja mér að þetta sé ekkert mál, og kemur eldvélinni nýju fyrir. Ég er orðin dálítið leið á að hafa hana í kassa hérna í ganginum. Þessi líka fína eldavél og ekkert eldað. Ekki það að maður sé neitt sérstaklega svangur þessa dagana, endalaust góðgæti sem maður er að bíta í allan daginn. En svona eru bara jólin.

Ekki er svosem mikið um að vera í vinnunni, það tímir enginn að kaupa gleraugu á þessum árstíma þannig að ég og John, augnlæknirinn erum búin að vera að stússast í að skoða hvað ég þarf að gera til að komast í gegnum sjóntækjafræðina. Hann er búinn að vera mjög hjálplegur en ég verða að viðurkenna að ég er með smá magaverk, þetta er ægileg stærðfræði sem fylgir. Ég þarf að breyta hugsunarhætti sem hefur viðgengist hjá mér síðan í 7. bekk. Það er að ég geti ekki reiknað. Það er það erfiðasta við allt dæmið. (No pun intended!)

Ofát og allt það, leggst þungt á gamla fólkið, ungi maðurinn hinnánægðasti. Sýnist að svona sé hægt að birta myndir, kommentaboxið eitthvað bilað hinsvegar?

Ég er að reyna að hressa aðeins upp á bloggið mitt en finn núna ekki útúr því núna hvernig ég kem myndum af hello inn á síðuna. Hello þekkir ekki nýja google blogg adressuna mína, meira vesenið, og allar jólamyndirnar bíða sýningar!

Svona líka fín hjá okkur jólin, enginn fullur fyrir utan gluggann þetta árið, Lúkas svo sáttur við alla pakkana sína, steikin aldrei betri, sósan frábær...svona gæti maður lengi heldið áfram. Dave er farinn aftur í vinnuna en ég er heima í dag. Svo þrír dagar í vinnu og svo aftur smá frí yfir áramót. Fínt bara.

Já, ætli maður sé ekki bara þrjátíu og tveggja í dag. Ég er bara nokkuð ánægð með þetta, helgin búin að vera ljómandi. Ég fékk frí í vinnunni í gær og ég og tengdó fórum með Lúkas í bæinn og versluðum alveg eins og brjálaðar. Ég fékk Brabantia ruslatunnu í afmælisgjöf (ruslið er ekki undir eldhúsvaskinum heldur í tunnu á miðju eldhúsgólfinu og þessvegna mikil þörf á glæsilegri tunnu), og ég keypti mér svo rúmteppi og púða og körfur til að gera allt svona aðeins fínna, fyrir afmælispeninga frá mömmu og pabba og ömmu og afa. Ég er svo ánægð með þetta alltsaman. Við fórum svo með Lúkas til að sjá jólasveininn. Hann var out to lunch þannig að Lúki fékk bara að fara á trampólín í staðinn. Það er fátt jafnskemmtilegt og að hoppa þannig að allir komu heim ánægðir. Í dag ætla ég svo að fá mér croissant í morgunmat, lesa bók, fá indverskan sendan heim (mat ekki mann) í kvöld og horfa á sjónvarpsútgáfu af Hogswatch eftir Terry Pratchett. Mjög spennandi. David Jason í hlutverki Alberts og virkar allt mjög vel gert. Á morgun er förinni svo heitið til Manchester til að skoða jólaljósin þar í bæ og kannski kaupa jólaföt á Lúkas. Hann á að syngja á jólatónleikum á miðvikudaginn og þarf að vera dálítið fínn. Svo þarf náttúrulega að vara sig á þessum jólaketti alltaf hreint.

Ég er búin að vera að reyna að taka mynd af Láka sem á fara á jólakortið í ár. Ég sá fyrir mér hann horfandi dreymnum augum á kertaloga á aðventukransinum, eða horfandi dreymnum augum á litla jólaherðatréð. Láki er ekki alveg sammála mér, blæs á kertið og hoppar upp og niður fyrir framan tréð og er allt annað en dreyminn. Við bökuðum svo köku í gær og ég náði nokkurm skotum af honum útmökuðum í súkkulaðikremi. Kannski meira við hæfi hvort eð er.

Ég er komin í fínt jólaskap, er farin að hlakka heilmikið til að sjá Láka opna pakkana sína. Ég hef reyndar smá áhyggjur af jólamáltíðinni. Hann er núna í einhverju uppreisnarskapi þannig að hann neitar að setjast við matarborðið tilað borða með okkur. Öll kvöld fara núna í öskur og læti bara til að fá hann til að setjast niður. AÐ fá hann til að borða er óreynt ennþá, ég er vanalega of uppgefin til að rífast við hann til að fá hann til að borða líka. Hann ber enga virðingu fyrir mér, pabbi hans getur enn aðeins talað hann til, ég er bara svona einhver leiðinda kerling að hans mati.

Mikið svaðalega getur rignt hér í Veils. Ég er að spá hvort við getum ekki farið að skoða rigninguna sem útflutningsvöru. Það er örugglega einhver í heiminum sem vantar regn.

Ég fór út á djammið með stelpunum í vinnunni á laugardagskvöldið, í rauða kjólnum mínum. Viða gaman, ég er mjög hrifin af bresku djammi, mætt á svæðið fyrir sjö, komin upp í rúm klukkan eitt (og áður en þið spyrjið þá fór ég sjálf í rúmið, ég lifði þetta djamm af!) og komin út á róló klukkan níu morgunin eftir! Ekkert mál. Mér fannst þetta vera emira svona eins og gamlárskvöld af því að það var allt í sprengjum og púkablístrum og fyndnum höttum, en svona eru víst jólin hér. Ég dansaði svo interpretive dans við Like a prayer með Madonnu sem þótti mjög sniðugt. Kannski ekki á sama hátt og mér fannt það fyndið en ég er búin að gefast upp á að bíða eftir því að þær fatti mig. Svo lengi sem þeim finnst ég skrýtin og skemmtileg þá er mér sama.

Dave var að hringja og hann er líklega með opið magasár og gastric flux, ég held að það heiti bakflæði á íslensku og er tískusjúkdómur. Guði sé lof, þetta er allt eitthvað sem er hægt að díla við með magamjólk og smá varfærni.

Þegar Dave var 21 fékk hann sýkingu í hjartað og þurfti að vera á spítala um tíma til að jafna sig. Ég held að hann viti enn ekki almennilega hvað var að enda hefur hann aldrei getað útskýrt þetta fyrir mér svo ég skilji. Allavega, hann er núna búinn að vera með verk í hjartanu í nokkra daga, og ég fann það í gærkvöldi að hann var orðinn hræddur því hann sagði góða nótt á þann hátt að ég held að hann hafi verið að hugsa að hann væri dauður þegar hann vaknaði. Allavega hann fór engu að síður í vinnu í morgun og ég og Lúkas erum hér heima. Hann hringdi svo rétt áðan og sagði að hann væri að fara á bráðamóttöku til að láta líta á sig. Ég sit því hér heima og bíð eftir að heyra frá honum.

Enn af eldavél. Þeir komu hér í gær til að setja hana í samband fyrir mig, tengja gas og annað en neita núna að gera það vegna þess að rafmagnið hjá okkur er ekki rétt. Hvað svo sem það nú þýðir. Málið er að gæjinn sem kom á föstudaginn sagði ekkert um að rafmagnið væri ekki samkvæmt standard og staðli og er því annaðhvort búinn að eyða fyrir okkur tíma, ég hefði getað sorterað rafmagnið áður en þeir komu í gær eða þá að hann hafði í hyggju að tengja eldvélina án þess að fylgja Evrópustaðli. Hvort heldur sem er þá er ég ekki ánægð og er núna á leið í verlsunina til að kvarta all svakalega. Ég ætla að láta þá borga fyrir rafvirkjann.

Gleðilegra er svo að við hjónin ætlum svo að skilja Láka eftir hjá tengdó og fara í bæjarleiðangur til að kaupa jólagjafir handa honum. Helst til snemmt segið þið ef til vill, en það kom í ljós að þetta er eini dagurinn sem við höfum saman núna fram að jólum, við erum upptekin í öðru allt til 24. des. Að hugsa með sér.