Annáll (en frekar klénn)

Það er bráðsniðugt að halda úti svona bloggi. Ég ætlaði að skrifa langan pistil um hversu illa ég hafi staðið mig árið 2012 og lofa allskonar fögru um 2013 en þegar ég skoðaði árið í rituðu máli kemur í ljós að ég hef bara staðið mig ágætlega. Ég sagði sjálf að ég ætlaði að hætta að sjá þetta fyrir mér í hugtökunum að takast eða mistakast, þetta er allt saman tilraun og ef mér líkar ekki útkoman þá breyti ég innlegginu.

2013 verður hjólaár, ég get ekki hlaupið en það þýðir ekki að ég sé hætt að hreyfa mig. Nei, nú er komið að hjólinu.

Þá eru síðustu tölur komnar í hús og ekki meira hægt að gera til að breyta eða bæta úrslitin. Allt í allt söfnuðust 341 spikprik á tilsettum tíma. Ekki nógu mörg til að ég geti eytt neinum pening í vitleysu en nóg til að ég sé ánægð. Ég léttist líka um tvö kíló á þessum fjórum vikum og get ekki annað verið en ánægð með það. Aðallega er ég ánægð með að áskorunin varð til þess að ég gat fínpússað velgengisstuðulinn minn og ég veit núna hvernig "góður" dagur lítur út og hvaða skilyrði ég þarf að uppfylla til að ég sé ánægð, til að  mér líði vel í líkamanum, mér líði vel í sálinni og til að halda samt áfram að léttast aðeins.

Ég þarf að hreyfa mig í að minnsta kosti 20 mínútur á hverjum degi.
Ég þarf að gera eitthvað sem reynir aðeins á mig.
Ég þarf að drekka líter af vatni.
Ég þarf að verða svöng allavega einu sinni yfir daginn.
Ég þarf að fá mér bara einu sinni á diskinn.
Ég þarf að sleppa nammi.

Það er allt og sumt.

Og nú get ég haldið upp á afmælið mitt kát og glöð.

Lúkas fékk að halda á uglu. En hitti engan jólasvein. 

Við lentum í ægilegu klandri hérna um daginn. Lúkas er alinn upp að hluta til að breskum sið og þar á meðal hefur Father Christmas (eða Farmer Christmas eins og hann kallaði sveinka)  verið stór þáttur í jólahefðunum. Hann er sá sem kemur með gjafirnar. Við höfum farið á hverju ári til Erddig á jólahátíðarmarkað þar sem Lúkas getur hitt Jólasveininn sjálfan og beðið hann um að gefa sér eitthvað fallegt. Og hann hefur staðfastlega trúað á Sveinka. Hann er núna orðinn 9 ára og ég hreinlega gerði ráð fyrir að á þessum aldri myndi hann ræða þetta við vini sína og komast að þeirri niðurstöðu að jólasveinninn væri ekki til. Hann myndi ekki endilega þurfa að spá neitt frekar í það hvað þá heldur að ég þyrfti eitthvað að ræða þetta við hann. Að undanförnu hefur hann svo verið að koma heim úr skólanum segjandi að "Santa Claus probably isn´t real" og "I don´t really believe in him" og "Cole says he isn´t real" og þar fram eftir götunum. Við foreldrar hans höfum ekki svarað beint, fannst að hann ætti að taka ákvörðun um þetta sjálfur enda orðaði hann þetta alltaf eins og þetta væri búið spil, Jóli væri ekki til. Þangað til um daginn. Lúkas króaði pabba sinn af og spurði já eða nei, er hann alvöru? Og Dave hafði ekki um neitt að velja en að segja nei, hann er ekki alvöru. Og það var eins og heimurinn hefði farist. Barnið var óhuggandi. Dave reyndi að segja að það þýddi ekki að töfrarnir væru ekki til staðar en Lúkas hlustaði ekki. Það kom semsagt í ljós að hann var að reyna að fá staðfestingu á að Jóli væri til, að vinir hans hefðu rangt fyrir sér.

Hann grét og grét yfir fréttunum. Sá engan tilgang í jólunum lengur, hann væri búin að fara á ári hverju að hitta þennan mann og svo er þetta bara gamall kall í búningi. Það væri búið að hafa hann að fífli öll þessi ár. Um hvað annað höfðum við logið vildi hann svo fá að vita. Easter bunny? Not real, svöruðum við. Tooth fairy? Not real svöruðum við. Sandman? Nei, ekki til. GUY FAWKES? Jú! Hann var til! Hann var alvöru!! Og við töluðum við hann lengi, lengi um að við trúum bæði á táknræna merkingu jólasveinsins. Þó hann þurfi að fá hjálp frá foreldrum þá skipti það engu máli. Hann táknar von og ást og gleði. Og að einn daginn fengi Lúkas sjálfur vonandi að hjálpa jólasveininum að kaupa gjafir fyrir sín börn. Og smá saman róaðist hann þó Dave greyið sé núna eyðilagður yfir því að hafa drepið Father Christmas.

Ég guggnaði svo á þessu þegar það kom að þvi að Lúkas setti skó út í glugga. Hann heldur sem sagt að íslensku jólasveinarnir séu alvöru. Ég bara get ekki meira heartbreak þessi jólin. Díla við það í janúar.

Eftirlýstir Jólasveinamorðingjar. 

Við ætlum nú samt að fara til Erddig í dag. Það er jólahefð hjá okkur að fara þangað, skoða ljósin og skreytingarnar, ná okkur í mistiltein og eitt lítið skraut á tréð og borða pork pie og ristaðar chestnuts. Við förum örugglega ekki inn til Sveinka í ár. Enda er það bara gamall kall í búningi. Alvöru jólasveinninn hann býr innra með okkur öllum og það er undir okkur komið að skapa töfrana.

Mistilteinninn kominn upp.

Vissuð þið að það eru bara visst margir kossar á hverjum teini? Það á að taka eitt ber af honum við hvern koss og þegar berin eru búin er ekki hægt að stela fleiri kossum. Við Dave gerðum þetta alveg vitlaust í fyrra og eyddum mestum desember mánuði í sleik. Uss og svei!

Frostleginn bakgarðurinn í dag. 

Ég er í fríi í dag og eftir að hafa hreinsað til inni hjá Láka, farið með gömul leikföng í Charity Shop (hvað heita svoleiðis búðir á íslensku?) og stundað nett heimilistörf ákvað ég að það væri við hæfi að hella upp á einn léttan latte og setjast niður með Hávamál. Ég hef alltaf átt í smá heimspekilegu klandri með jólin. Ég er trúleysingi en elska engu að síður allt sem viðkemur hátíðinni. Og að undanförnu hafa trúarbrögð farið meira og meira í pirrurnar á mér, eða öllu heldur hvað fólk gerir marga slæma hluti í nafni trúarbragða. En fattaði svo loksins um daginn að svarið blasti við mér allan tímann. Jólin eru miklu eldri en kristni og það er ekkert sem segir að ég geti ekki fagnað vetrarsólstöðum með því að gefa gjafir, et, drekk og ver glaðr.

Út frá þessari yfirlýsingu minni að ég sé bölvaður heiðingi fór ég að rannsaka meira þessa víkinga arfleifð mína og komst að því að það væri mikið góður heimur að búa í ef við myndum öll lifa eftir tillögum þeim sem finnast í Hávamálum. Þar má finna leiðbeiningar um hvernig sönn og góð manneskja hagar lífi sínu. Hvernig maður á að koma fram við vini, hvernig maður á að haga sér hvað peninga varðar, orðstír og framgöngu alla.

Og nýji lífstíllinn er þar engin undantekning. Í erindi númer 21 segir:

Hjarðir það vitu
nær þær heim skulu
og ganga þá af grasi.
En ósvinnur maður
kann ævagi
síns um mál maga.

Þeas beljur úti í haga hafa vit á að ganga heim þegar þær hafa fengið nægju sína en heimskinginn kann ekki sitt magamál. 1000 ára gamall vísdómur og við étum okkur enn til óbóta! Ótrúlegt alveg hreint. Ég ætla að reyna að hafa þetta að leiðarljósi héðan í frá og læra mitt magamál. Ég er jú, víkingur er það ekki?

Mér datt í hug í dag að ég hef ekki sett niður hvernig velgengni lítur út í mínum huga. Þegar ég segist fá hin eða þessi mörg spikprik, þegar ég segist hafa átt "góðan" eða "slæman" dag, við hvað er ég að miða? Hver er velgengisstuðullinn minn?

Það er víst að flest okkar getum við litið tilbaka og fundið stað eða tímabil eða atvik eða ástand þar sem manni leið vel, þar sem við vorum hamingjusöm. Ég get nefnt ýmiskonar tímabil - árið mitt í Belgíu, atvik - þegar ég fyrst fékk Lúkas í fangið, stað - þegar ég setti lokahönd á nýja baðherbergið mitt, ástand - daglega lífið mitt með Dave. Og svo það sem hvað mest varðar bloggið - þegar ég hljóp fyrst 5 kílómetra, þegar ég komst fyrst í buxur númer 14. En málið er að að þessi vellíðan eða hamingja líður hjá. Við venjumst tilfinningunni og setjum okkur nýja viðmiðun. Það sem áður veitti hamingju er orðið normið og okkur vantar eitthvað meira. Við setjum okkur svo nýja stuðla; nú er ekki nóg að hlaupa 5 kílómetra, það þarf að komast 10 og buxur í 14 eru bara fyrir fitubollur, nú vantar að komast í númer 10.

Ég hugsaði um allt þetta þegar ég reyndi að setja fyrir mér velgengisstuðulinn minn. Góður dagur er dagur þar sem ég hreyfi mig, þar sem ég borða "hreinan" mat í magni sem lætur mér líða vel og þar sem ég læri eitthvað nýtt. Og mér datt í hug að ég er örugglega að fokka þetta fram og tilbaka ekki til að láta mér líða illa heldur til að hægja á velgengninni svo ég taki hana ekki sem sjálfsögðum hlut og geti notið alls hins góða lengur. Ef ég held sjálfri mér á tánum þá get ég í alvörunni notið velgengninnar þegar hún kemur. Og ég get notið hennar lengur. Ég tek engu sem gefnum hlut og ég geri mér grein fyrir að hamingja er líka undir því komin að hrista upp í hlutunum öðru hvoru.

Vikan endaði í 27 spikprikum, en engu að síður þá var þetta góður dagur samkvæmt mínum stuðli; ég lærði eitthvað nýtt.

"Endurance" á ís. 

"Hvað myndi Shackleton gera?" spyr maður sem ég þekki sjálfan sig þegar syrtir í álinn hjá honum. "Hvað myndi Shackleton gera?" Shackleton þessi var breskur landkönnuður sem fór í sína þriðju för á suðurpólinn 1914. Skipið hans, Endurance, festist í ís og var fast í 10 mánuði áður en það svo sökk 1915. Hann fór þá með menn sína í opnum bátum að Fílaeyju þar sem hann svo tók með sér fimm skipsverja í áframhaldandi leiðangur til að ná í hjálp. Þeir eyddu rúmum tveimur vikum í að fara yfir ís lagðan sjó og gengu svo 1300 km þar til þeir komu að hvalastöð.Þaðan var svo sendur hjálparleiðangur til að ná í afganginn af mannskapnum. Ekki einn maður í leiðangrinum dó. Þannig að það er nokkuð ljóst að svarið við spurningunni "hvað myndi Shackleton gera?" er að Shackleton myndi halda áfram og aldrei gefast upp.

Ég er búin að safna mér inn tuttuguogtveimur spikprikum það sem er af  þessari viku. Það er af hundraðsjötíuog fimm mögulegum. Algjört klúður semsagt. Og á meðan að spikprikasöfnunin á að sjálfsögðu að vera til gaman gerð þá er þetta engu að síður skýrt merki um hvar ég er stödd akkúrat núna. Ég sit pikkföst í is og er að horfa á mitt "Endurance" sökkva í sæ. Alla vikuna er ég búin að segja "æji fokk it, það eru að koma jól" og taka þátt í súkkulaðiáti í vinnunni ásamt því svo að fara út að borða á fimmtudagskvöldið og fá mér vel af rauðvíni. Sem náttúrulega þýddi súkkulaði í morgunmat á föstudaginn.

Að ná í hjálp.

Það er samt eitthvað inni í mér, bjartsýnisröndin mín sjálfsagt, sem segir mér að ég hafi ekki um neitt að velja en að halda áfram. Reyna bara mitt besta til að finna út úr þessu öllu saman, snúa trýni í suðurátt og leggja svo bara aftur í hann. Það má vera að ég þurfi smá hjálp núna. En aðallega ætla ég að gera það sem Shackleton myndi gera. Ég ætla að halda áfram.

Mitt glas? Hálffullt. Ekki spurning.

Í þessari viku söfnuðust rétt um 95 spikprik. Þegar ég lít tilbaka yfir vikuna þá er augljóst hvar ég hefði getað gert betur; ég hreyfði mig afskaplega lítið. Ef ég á að segja satt og rétt frá þá hef ég litlar afsakanir aðrar en að mér leiðist allt sem mér stendur til boða. Já, mér finnst allt sem ég geri leiðinlegt. Og því miður þá virðist spikprika söfnunin ekki orðið til að endurvekja hjá mér neina ástríðu hvað hreyfinguna varðar. Það að hætta að hlaupa virðist einhvernvegin hafa orðið til þess að mig bara langar ekki til að gera neitt.

Ég hugsaði mikið um hlaupin í dag. Fyrir ákkúrat ári síðan í dag tók ég þátt í fyrsta alvöru hlaupinu mínu, 10km Helena Tipping minningarhlaupinu hér í Wrexham. Ég gat ekki látið vera að kíkja tilbaka á færsluna sem ég skrifaði um hlaupið og þar segi ég eitthvað á þá leið að það skipti ekki máli þó ég hafi verið síðust í mark, ég hafi núna 12 mánuði til að léttast meira og verða fljótari tilbúin til að taka þátt að ári. Það fór ekki eins og planað var árið 2012. Mig langaði rosalega mikið til að verða sorgmædd yfir því að hafa ekki staðið við það sem ég sagðist ætla að gera. En ég ætla ekki að leyfa mér það. Ég er með ónýt hné. Ég get ekki hlaupið. Og ég verð bara að komast yfir það og finna mér eitthvað annað að gera sem vekur hjá mér sömu ástríðu. Og ég veit að þetta hljómar alltaf smávegis eins og afsökun en ég get ekki annað gert en að vera þakklát fyrir að annað ár er liðið og ég hef ekki fitnað af neinu marki. Ég nota enn buxurnar sem ég keypti í New Look síðasta desember og eru númer 14.

Það má vera að ég finni enn ekki leiðina til að léttast meira, en ég er bara svo þakklát að mér takist þó að lafa hér þar sem ég er. Já, ég er bara sátt.

Já, bara helvíti sátt við þetta allt saman. 

Ég er búin að glutra hverju einasta spikpriki dagsins úr höndunum á mér. Og það fyrir helbert hugsunarleysi, akkúrat það sem ég var að reyna að forðast! Til að byrja daginn þá svaf ég aðeins of lengi til að geta skoppað. Sleppti því sem sagt alveg. Ég fór svo með konfektkassa í vinnuna í dag, það er svona smávegis "ætlast" til þess að stjórinn geri vel við starfsfólkið á aðventunni og ég lét undan þrýstingi (hvort sem hann var raunverulegur eða hugarburður minn) og keypti Roses dós og gaf teyminu. Svo áður en ég vissi af var búið að rétta mér kaffibolla og ég er að stinga upp í mig mola númer tvö í miðri sögu um íslenska jólasveina áður en ég fatta hvað ég var að gera. Sjift! hugsaði ég og kyngdi. Sagði svo við sjálfa mig að þetta væri nú varla heimsendir, ég tapa fimm spikprikum og held svo bara áfram mínu striki. Og það gekk ljómandi vel. Í uþb hálftíma. Þegar heilinn í mér byrjaði röksemdarfærsluna sem byrjaði á "þú ert hvort eð er búin að fá þér tvo mola þannig að þú getur alveg fengið þér fleiri" og endaði einhvernvegin í ósköpunum á því að "og svo passar akkúrat að stoppa við í Thornton´s og kaupa súkkulaðihúðaðar karamellur á leiðinni í Marks til að ná í hálft dúsín af möndlucroissant" vissi ég að ég var komin í klandur.

Ég gerði ekkert af þessu en ákvað samt að taka af mér öll spikprik. Fyrir syndsamlegar hugsanir, græðgi, öfundsýki og ólæti á almannafæri á aðventunni. Ég er að reyna að kenna sjálfri mér eitthvað hérna og það lærist ekkert ef maður verðlaunar sig stanslaust fyrir ekki neitt.

0 spikprik. Nú verða leikar spennandi.

Mánudagur : 20 spikprik. Engin hreyfing - maturinn ljómandi fínn. Þakið lekur í allri rigningunni og ég hringdi í tryggingarnar. Smá nojuð að bíða eftir því að heyra hvað gerist næst. Ég var smá leið yfir því að borða ekki brauð. Og nojuð yfir því að virka leiðinleg af því að ég borða ekki brauð eins og venjulegt fólk. En svo mundi ég eftir Barney Stinson og ákvað að hætta að vera venjuleg og vera ofur í staðinn.

Þriðjudagur: 20 spikprik. Engin hreyfing en maturinn aftur outstanding. Ég ákvað að hafa engar áhyggjur af tryggingum og leka, það þýðir ekkert að eyða tíma sínum í að hafa áhyggjur. Af nokkrum sköpuðum hlut. Awesome!

Miðvikudagur: 22 spikprik. Hreyfing var göngutúr - matur tipp topp. En ég var smávegis döpur, langaði í eitthvað sem ég vissi ekki hvað var. Chester er orðin svo jólaleg og það er súkkulaði út um allt og allt á frikkin tilboði. Súkkulaði út um allt! En svo ákvað ég að hætta að vera leið og var bara æðisleg í staðinn. Sönn saga.

Fimmtudagur 22 spikprik. Hreyfing langur göngutúr og matur  eins og hjá einhverjum heilsugúru.  Ég er á svo rúllandi sving núna að ég á skilið high five. Tek kvöldið í nefið. 

Vikan endar í 124 spikprikum. Ekki amalegt það. Ég tapaði heilum fimmtán prikum í dag. Fimm fyrir að fá mér tvær brauðsneiðar. Grófkorna artisan brauð með graskersfræjum og trönuberjum. Og svo öðrum fimm fyrir að fá mér spaghetti bolognese í kvöldmat. Enn öðrum fimm tapaði ég fyrir að borða þegar ég var ekki svöng eða nokkurn staðar nálægt því að vera svöng. Prikunum tapaði ég bara fyrir kurteisissakir, brauðátið og pastað var planað. Það er bara gott fyrir líkamann að fá smá sterkju öðruhvoru til að sjokkerast og sjálf var ég tilbúin í slaginn ef ég ætlaði eitthvað að fara að baula og hrista mig til í fíkilskasti, en það gerðist ekki þannig að ég er bara alveg hress með þetta. Það að tapa prikum fyrir græðgi er svo bara til að minna sjálfa mig á að þetta á líka að vera smávegis vinna.

Ég fór og keypti í matinn fyrir vikuna og náði mér líka í jólin. Mandarínur og hnetur komnar í skál á borðið og aðventan má þessvegna bara alveg koma. Ég meira að segja setti upp aðventukransinn og kveikti a einu kertinu þar til ég fattaði að ég var viku á undan áætlun. Alltaf á undan minni framtíð. Eða kannski að ég fylgi bara því sem mamma stakk upp á og hef fimm aðventusunnudaga í ár. Ekkert mál.

Hér er bjart og fallegt úti, nokkuð kalt en sólríkt. Ljómandi fallegur sunnudagur. Ég hafði í hyggju að fara út í göngutúr en vaknaði með ónot í maganum og ákvað að styrktaræfingar heimavið væru meira við hæfi. Fimm spikprik því komin í pottinn þar sem ég sest niður við morgunverð og kaffibolla.

Ekki get ég kvartað yfir árangrinum fyrstu vikuna í áskoruninni minni. 1.9 kíló farin og ég hef lítið þurft að ströggla í vikunni. Hef einhvernvegin komið þeirri hugsun að hjá mér að mér þyki það mikilvægara að reyna að léttast og losa um þetta gamla spik en að fá ristað brauð.

Ég er líka nokkuð viss um að ég hafi náð að halda þessu öllu á léttu nótunum hjá mér. Ég hef engan áhuga á öfgum eða á því að fá skitu yfir því að fá mér einn heitan kakóbolla með strákunum mínum eða hvíta kartöflu með fiski eða yfir því að það sé kannski sykur í Worcestershiresósudropanum sem ég set út í cottage pie. Ég er ekki að fylgja neinum lífsreglum hellisbúa eða lágkolvetnaflokks. Ég les mikið um hellisbúafæði og á meðan  að ég er mjög hrifin af mörgum kenningum sem þar lifa, og þá sérstaklega hvað hreyfingu varðar, þá finnst mér alveg ómögulegt þegar fólk verður alveg fanatískt í skoðunum sínum á því hvað sé "rétt" og "rangt" hvað mat varðar. Mér þykir algerlega út í hött að persónugera mat og áætla honum gæði eða illsku. Ef maður er 168 cm og uþb 60-70 kíló og getur hlaupið 5 km án þess að drepast, haldið á þremur fullum innkaupapokum upp nokkrar hæðir í blokk og leikið úti á róló með krökkunum í klukkutíma, nú þá sé ég bara ekkert að því að fá sér croissant í morgunmat á laugardegi og snakkpoka í bíó öðruhvoru og pizzusneið þegar pizza er í boði. Matur er hvorki góður né slæmur. Hann er bara. Franskbrauð hefur engar illar fyrirætlanir í huga til að fá mig til að borða það til að skemma fitutap hjá mér. Ég hinsvegar er þannig gerð að franskbrauð einfaldlega hentar mér illa. Fyrir utan að vinna illa úr því þá vekur það upp í mér fíkilshegðun. Það tekur ofurmannlegt átak fyrir mig að fá mér bara eina sneið. Og þessvegna er betra fyrir mig að reyna að sleppa því að mestu leyti. En franskbrauð er hvorki gott né illt.

Áskorunin er ekki til þess gerð að "hætta að borða hvítt hveiti og sykur að eilífu, amen" heldur er hún frekar til þess gerð að minna mig með áþreifanlegum hætti hvað gerist þegar ég er "mindful" yfir því sem ég set upp í mig og því sem gerist þegar ég hnykla vöðvana og hreyfi mig af ákveðni yfir daginn.

Spikprik eða ekki, þetta er bara svo miklu betra svona.

 Ah! 20 spikprik í dag. Fimm í plús í morgun, fimm í mínus í dag. En hver getur svo sem staðist praline mocha á Starbucks eftir jólalegt rölt um Wrexham með uppáhaldsstrákunum mínum? Alveg þess virði. 

Föstudagur fór eins og áætlað var, ég fór í langa göngu þrátt fyrir óveður og leiðindi og maturinn var tipp topp. Varð aðeins erfitt um þegar helgarstuðið lagðist í mig og mig langaði til að hafa eitthvað "meira djúsí" en bláber til að nasla á. Ég minnti sjálfa mig þá á að "eitthvað djúsí" getur vel verið hollusta líka og svo lagði ég frekari drög að matseðli helgarinnar sem inniheldur allskonar djúsí drasl og ég hætti að hafa áhyggjur. Ég er löngu búin að sætta mig við að það þýðir ekkert fyrir mig að reyna að hugsa EKKI um mat, það gerir hlutina bara verri. Miklu betra að stýra orkunni bara í áttina að hollari uppfinningum og leyfa mér bara að velta mér upp úr ástríðunni. Svo lengi sem ég missi ekki sjónar á aðalmarkmiðinu. H.L.Hunt sem er vellríkur viðskiptajöfur gaf þessi ráð um hvernig á að ná árangri. Hann sagði að það þyrfti að ákveða hvað maður vill, ákveða hvað maður er tilbúinn að gefa upp á bátinn til að ná því, forgangsraða og skipuleggja og að lokum vinna. Og það er það sem ég er að gera. Ég veit hvað ég vil, hverju ég þarf að sleppa til að fá það, ég er búin að forgangsraða og skipuleggja og ég er að vinna. 22 spikprik í gær. 

Í dag var svo vöðvaæfing og rösk heimilistörf ásamt göngutúr sem bíður mín. Svo þarf sjálfsagt líka að kíkja á jólaljósin í Wrexham seinna í dag. Morgunmaturinn algerlega bjútífúl og setur tóninn fyrir daginn. Ég er meira en kát. Stefni á 25 spikprik í dag. 

Mikið voðalega var erfitt að vakna í morgun. Ég hefði alveg getað sofið lengur. Ýtti á snús tvisvar og rökræddi við sjálfa mig. Það eru fimm spikprik í boði minnti ég sjálfa mig á. En það var ekki nóg. Ég hugsaði með mér að ég hefði nógan tíma til að safna spikprikum. Og ég ýtti aftur á snús. Það sem var svo til að fá mig fram úr var minning. Ég man hvernig það var að vakna klukkan fimm og byrja að hreyfa mig var jafn sjálfsagður hlutur og að geispa og pissa. Ég man líka hvað ég gerði til að koma því þannig fyrir. Það var ósköp einfalt. Ég neyddi sjálfa mig til að gera það fyrstu vikuna, svo varð það eðlilegra og eðlilegra. Þessi minning var það sem kom mér fram úr. Ef ég fer fram úr í dag þá er ég mun líklegri til að gera það á morgun og daginn þar á eftir og þar á eftir.

Þegar sprikli lauk datt mér í hug að eins næs og það nú er að eiga inni fimm auka spikprik þá er ég strax farin að ná því sem er aðalmarkmiðið; að koma mér aftur inn í heilsusamlega rútínu.

Maturinn fylgdi svo eins og ekkert væri í dag, og lauk í kvöldmat með íslenskum fiski og grænmeti. Ég fæ mér svo örugglega frosin bláber með rjómaslettu (já, gleymdi ég að segja að rjómi er ekki á neinum bannlista?)  í eftirrét og hreyki mér af heilum 25 spikprikum í dag.

Rétt náði að skrapa saman 15 spikprikum í dag; þetta var ofur langur dagur í lest og á fundum, ég rétt náði að afþakka boðnar samlokur og skófla í mig eigin salati og stinga nefi út í 15 mínútna labb um Manchester til að framfylgja grundvallarreglum. Flaskaði svo rétt undir lokin þegar ég þurfti að bíða í 40 mínútur í Crewe og fékk mér heitt kakó af einskærum leiðindum og kulda. Ekki þess virði. Mínus fimm prik þar og engin inn unnin. Ah well, you win some, you lose some.

Þreytt núna.

Ég vaknaði rétt eftir þrjú í morgun böðuð í svita og ónotum eftir heldur óskemmtilega martröð. Og gat engan vegin sofnað aftur af áhyggjum yfir allskonar skrímslum og öðru verra. Lak svo loksins út af rétt eftir fimm og gat bara allsekki vaknað í pilates eins og planað var. Reyndi að bæta úr því með löngum göngutúr í hádeginu (Chester er svo falleg núna í síðhaustveðrinu) og tók svo bara pilates tíma eftir kvöldmat. Ekki mikið vandamál.

Spikprik dagsins standa því í 22. 20 stig fyrir óaðfinnanlegt mataræði, 2 stig fyrir pilates.

Svo verður spennandi að sjá hvernig mér tekst til í Manchester á morgun. Er búin að pakka hollum nestispakka en veit bara ekki hvort það verður við hæfi að draga boxið upp ef okkur verður boðið upp á mat. Ég er að hugsa um að segjast bara vera með ofnæmi og brosa svo bara.

Verkefni morgundagsins er þessvegna að halda sínu striki þrátt fyrir að lífið sé óútreiknanlegt.

Spikprikin hreinlega hrúgast inn og ég er himinlifandi í uppsveiflunni sem nýrri áskorun fylgir. Ég vaknaði ofurhress í morgun og rauk til í snarpa líkamsþyngdaræfingu. Hef greinilega misst niður heilmikið þol því ég var pungsveitt og másandi að æfingu lokinni. Engu að síður þá voru 5 spikprik komin í sarpinn og það allt fyrir klukkan sex í morgun. Maturinn fór svo alveg eins og planað var og ég bætti við röskri göngu fimm stoppistöðvum lengra en nauðsynlegt er þannig að sem stendur eru öll 25 spikprik dagsins söfnuð og seif.

Á morgun ætla ég að vakna 10 mínútum fyrr en nauðsynlegt er. Þannig hef ég gefið sjálfri mér nægan tíma til að sleppa við allt stress og hamagang í morgunsárið. Ég hef þannig líka tíma til að teygja vel á öllum kroppnum og ætti þannig að vera búin að leggja grunn að öðrum súper spikprik degi.

Góðar stundir.

Þá er aldeilis farið að hitna í kolunum í undirbúningi fyrir spikpriksöfnunina. Ég ákvað að þar sem að aðaltilgangurinn með verkefninu er að komast aftur almennilega inn í góða siði og venjur fyrir fullt og allt þá væri alveg fatalt að gera það sem ég stundum geri og fríka út dagana á undan. Svona eins og þegar maður ákveður að fara í megrun á mánudaginn og borðar svo heila rjómaköku á sunnudeginum. Nei, ekkert svoleiðis hér og vikan var bara fínasti undirbúningur.

Í morgun var ég 95 kíló og það verður notað sem viðmiðunartalan. Ég hef margoft reynt að mæla mig en fæ alltaf mismunandi svör út þannig að ég sé engan tilgang þar í. Buxnastærð er líka dálítið erfið til viðmiðunar. Þannig á ég gallabuxur úr Next í stærð 14 sem passa fínt og ég geng líka í buxum úr Zara sem eru númer 18 og eru eiginlega of þröngar. Þannig að mér finnst það ekki marktækt. En vigtin mín segir mér hvað ég er þung, í engum fötum, eftir piss á morgnana. Og er nokkuð samkvæm sjálfri sér. Þannig að vigtin er viðmiðunin.

Það er líka alveg útilokað að vaða út í svona án þess að vera með plan. Og ég er búin að setja upp stundatöflu fyrir hreyfingu og mat.

Mánudagur - Frí/Ganga
Þriðjudagur - Bjöllur/Zumba
Miðvikudagur - Pilates/Ganga
Fimmtudagur - Bjöllur/Shred
Föstudagur - Ganga
Laugardagur - Bjöllur/Pilates/Shred
Sunnudagur - Bjöllur/Ganga/Shred

Hér ætti að vera nóg úrval til að leyfa mér að velja aðeins eftir skapgerð hvers dags og gefa mér möguleika á að gera meira en eitt ef ég svo vil. Svo er það bara undir mér komið að safna sem flestum spikprikum.

Maturinn er gróflega áætlaður svona;

Mánudagur - Sæt ommiletta með kókós
                     Big Ass Salat og sæt kartöflu"brauð"bolla
                     Gulrótarsúpa - Bláber
Þriðjudagur - Grísk jógúrt með pomegranate
                     BAS, bolla - "gulrótarkaka"
                     Grænmetishlaðiðkalkúna chili - ber
Miðvikudagur- Sæt ommiletta
                        BAS, bolla - kaka
                       Chili
Fimmtudagur- Grísk og ávöxtur
                      BAS, bolla
                     Fiskur og grænmeti
Föstudagur- Sæt ommi
                    BAS, bolla - Kaka
                    Sirloin með sveppum og lauk - sæt kartafla - Avókadómús
Laugardagur - Quinoa morgunbaka
                      Hlaðin ommiletta
                      Kjúklingafajitas - Avókadómús
Sunnudagur - Quinoa morgunbaka
                      Bakaður lax með aspas og blómkálsmús - Hnetur og rúsínur/
                      Afgangar - Kókóshnetuís

Þetta er að sjálfsögðu bara grunnplan og breytist alltaf smávegis en er mjög hjálplegt engu að síður. Breytingarna sé ég helst á miðvikudaginn þegar ég þarf að fara til Manchester á fund og fer snemma að heiman og verð komin seint heim aftur. Ég þarf líka að setja inn nokkrar uppskriftir eins og t.d að brauðbollunum sem ég bakaði í morgun úr sætum kartöflum, osti og kókóshnetuhveiti, sykur-og hveitilausu gulrótarkökunni og sætri morgunommilettu.

"Ætlar þú að vera með?"

Frekari útskýringar

Það sem hvað mest hefur vafist fyrir mér í sambandi við áskorunina var stigagjöfin. En í samtali við Ástu núna áðan kom nafnið; Spikprik. Ég er semsagt að safna spikprikum. Og um leið og maður er komin með smá rím  og vott af stuðlum nú þá er ekkert eftir en að vera í stuði.

Þess ber að geta að vilji einhver annar fara að safna spikprikum nú þá er hið besta mál að gera svo. Mér dettur helst í hug að hver þáttakandi sníði reglurnar eftir sínum stakki. Þannig er hveiti og brauð kannski í fínu lagi hjá sumu fólki en það þyrfti að taka eitthvað annað út. Segjum tildæmis 5 spikprika frádráttur fyrir of mikið rauðvín. Eða mjólkurvörur. Eða snakk eða McJónas.

Fyrir mér er þetta sérlega skemmtileg leið til að koma heilsusamlegri vana aftur í réttan farveg. Maður er með svona áþreifanlegt og visjúalt daglegt verkefni og margþætt verðlaun að áskorun lokinni. Þannig má gera ráð fyrir spikbræðslu, léttara skapi, hraustlegra útliti og því að eftir fjórar stanslausar vikur í góðum vana að sá góði vani haldist við lengur. Það eru auðvitað aðalverðlaunin.

Tilhugsunin um að spreða 300 pundum í vitleysu er reyndar voða ljúf líka.