Það er sunnudagsmorgun og við míni-fjölskyldan erum búin að borða morgunmatinn og erum að gera okkur klár í bátana. Í dag ætlum við til Oswestry. Tilgangur ferðalagsins er tví- eða jafnvel þríþættur. Ég ætla að taka bílpróf í Oswestry þar sem að það er ekki hægt í Wrexham og þarf að skoða aðeins aðstæður. Þetta var ein af ástæðunum fyrir því að upprunaleg dagsetning frestaðist, ég hafði ekki skoðað mig um þar. Við ætlum svo að fá okkur "sunday roast" á einhverjum sveitapöbbnum á leiðinni þangað. Þannig þarf ég ekki að elda í dag. Eins og mér finnst vanalega skemmtilegt að bardúsa í eldhúsinu þá eru líka dagar þar sem ég hef engan áhuga á eldamennsku og einn þessara daga er í dag. Svo hef ég aldrei komið til Oswestry og mér skilst að hér sé um að ræða eitt af þessum fallegu markaðsþorpum sem teygja sögu sína aftur til Eiðilráðs hins Óumbúna eða einhvers samskonar víkinga-kóngs. Vona að þið öll hafið það gott í dag og notið daginn til að gera bara skemmtilega hluti. Eða allavega uppbyggilega.

Þegar lesið er yfir þetta blogg má virðast sem svo að hér skrifi manneskja sem algerlega úr sambandi við raunveruleikann. Ég minnist ekkert á ástand mála í heiminum, eða neitt sem ekki tengist mér og mínum alveg beint. Þetta er af ásetningi gert í bland við geigvænlega sjálfhverfu. Ég get illa skrifað um Palestínu, Ísland, trúarbrögð, hunda, auðmenn, barnaníðinga, kryddpíur, siðleysi og seðlabankastjóra án þess að komast í svo mikið uppnám að ég hætti að vera skiljanleg. Ég tók því þá ákvörðun að skilja nánast allar samfélagslegar pælingar eftir við eldhúsborðið og skrifa einungis um það sem að mér snýst. Ég held að það sé fyrir bestu. Látum svo bara við það sitja.

Nú hef ég ákveðið, í ljósi efnahagsástandsins, að fara að rækta garðinn minn. Í eiginlegri merkingu og þeirri sem Voltaire vildi meina. Ég gældi í smástund við hænsabúskap en hætti við þegar ég mundi að mér finnast fuglar ógeðsleg kvikindi með starandi augu og beittar klær. Gogg, gogg ég vil ekki hafa svoleiðis í bakgarðinum. Allavega, ég á ágætis garðspildu og er núna á fullu að lesa mér til um hvernig maður ber sig við að rækta gulrætur, grænar baunir, spergilkál og myntu. Ég sé lífstílinn í hillingum, þarna sé ég loksins komin með áhugamál sem öll fjölskyldan hefur gott og gaman að og í ofanálag verði ég sjálfbær um allt mitt grænmeti. Og ég les og les og les, grein eftir grein eftir grein um hvernig sé best að bera sig að. En fer ég út í garð og byrja að pæla? Nei. Ég hef reynt tvisvar núna, en ég bara sé ekki hvar ég á að byrja. Ég get ekki séð að þetta sé svona fyrir óreynda. Og það sem átti að vera mér til ánægju og yndisauka hefur núna bæst á samviskuna og "to do" listann. For crying out loud!

Lúkas heyrir ekki muninn á gluggi og klukka. Þetta er búið spil. Ég er búin að tapa baráttunni við að kenna honum íslensku.

Uppáhalds þátturinn minn forever and ever and ever er loksins kominn aftur á skjáinn. Ég þyki lítt menningarleg á mínu heimili en sem betur fer er Lúkas núna kominn í lið með mér og á sunnudagskvöldum erum við mæðgin límd við skjáinn. Dancing on ice er sjálfsagt hallærislegasta hugmynd að sjónvarpsþætti sem um getur en af einhverjum ástæðum er ég húkkt á honum. Hálf frægt fólk, gamlir íþróttamenn og fyrrverandi sápustjörnur er úthlutað atvinnuskautara og sýnir svo listdans á skautum. Keppnin snýst svo um að fá atkvæði frá dómnefnd í sambland við atkvæði sem áhorfendur greiða í símaatkvæðagreiðslu. Eitt par dettur úr í hverri viku þangað til að eftir stendur sigurvegari. Vanalega endurglæðist starfsframi sigurvegarans og lund landsmanna er léttari á sunnudögum. Allir vinna. Keppendur eru í ótrúlegum búningum og sum þeirra eru ótrúlega flink, sum eru svo léleg að bretinn, sem finnst það ægilega fyndið, hringir inn til að passa að sá sem er á rassinum allann tíman er haldið inni í keppninni eins lengi og mögulegt er.

Í ár er ég í hálfgerðri krísu. Strákurinn sem ég get ekki annað gert en að halda með af því að það er æðislegt að horfa á hann skauta, er sá sem lenti í öðru sæti í x-factor fyrir tveimur árum síðan og ég alveg hataði hann þá. Ég horfi ekki einu sinni á x-factor en hann fór samt í taugarnar á mér. What to do, what to do?

Mikið vildi ég óska að ég væri vandvirkari. Ég er loksins búin að tussast til að kaupa rúm handa Lúkasi, hann er enn í smábarnarúmi sem er orðið of lítið fyrir hann. Ég fæ rúmið afhent næsta föstudag og ákvað því að nota þessa helgi til að taka almennilega til inni hjá honum, losa okkur við of lítil föt og smábarna dót sem hann er hættur að leika sér að. Sú athöfn gekk ágætlega, herbergið er agnarsmátt og ég þarf því að vera sniðug að nota öll horn og hirslur til að koma honum vel þarna fyrir. Ég þreif og byrjaði svo að mála. En þar hefjast vandamálið. Ég er alltaf að finna einhver horn sem ég sletti málningu bara svona einhvern vegin á af því að ég er svo óvandvirk. Og svo verð ég fyrir svo miklum vonbrigðum með brussuskapinn en hef ekki nennu eða getu til að gera þetta almennilega.

Það lítur því út fyrir það elsku mamma og pabbi að ég sé búin að ráðstafa páskahelginni fyrir ykkur. Mamma, þú ert svo vandvirk og gerir allt svo vel, þú verður að hjálpa mér að laga málninguna og pabbi, þú þarft að hjálpa mér að taka niður tvær hillur og byggja eina kommóðu. Olræt?

Ég hef hriplekt minni og ætla alltaf að skrifa hjá mér þegar Láki segir einhvern gullmolann en því miður hef ég aldrei gert það og auðvitað man ég ekkert af öllu því skemmtilega og sniðuga sem hann segir. Það er kannski kjánalegt en mér finnst oft gaman af því að hlusta á hann tala bara af því að það er sniðugt að svona lítið barn tali bresku. Sem er auðvitað kjánalegt af minni hálfu, barnið er jú breskt. Engu að síður að heyra hann segja "oh, bother! og deary me" þegar eitthvað fer úrskeiðis er alltaf fyndið. Í dag fékk hann mig svo til að hlæja alveg svakalega. Hann kallaði "búinn!" og ég fór strax til að skeina. Að því loknu leit hann á mig, klappaði mér svo á bakið og sagði; "that was a really good wipe mummy." Það er gott að fá hrós þegar maður á það skilið og enn betra að vera vel skeindur.

Ég keypti mér í jólagjöf þennan dýrindis kertastjaka frá Stockholm Sno design en get núna ekki ákveðið hvar hann á að vera.

Á borði sem centrepiece? Eða skraut á kamínunni?

Ég er búin að bóka mig í bílpróf næsta föstudag. Mér fannst á ökukennararum að þó ég væri útskrifuð frá henni þá ætti ég að æfa mig í nokkrar vikur áður en ég færi í prófið. Sjálf sé ég lítinn tilgang í því. Ég kemst illa í bílinn hans Dave vegna misræmis í vinnutíma og ég er nógu stressuð yfir þessu þó ekki bætist við bið í einhverjar vikur. Ég er líka við það að fara á hausinn við þetta; 16 ökutímar á £22 í hvert skipti, £30 fyrir skriflega prófið og £70 fyrir það verklega. Þetta samsvarar tæpum 90.000 íslenskum krónum á núverandi gengi. Ég bara hef margt annað að gera við peninginn minn. Þannig að ég vill ekki fá fleiri ökutíma. Fyrir utan hvað ég er orðin leið á þessu. Mér finnst alveg ógeðslega leiðinlegt í ökutímum og alveg viðbjóðslega leiðinlegt að keyra. Oj bara. En ég sé engu að síður hversu gott það væri að hafa próf. Fyrir utan að eiga sætan kellingabíl sem ég get farið í og úr vinnu eins og mig lystir, þá þýðir þetta auðvitað endalausar ferðir í IKEA og á aðra slíka staði. Himnaríki. Þannig að það er bara að hressa sig við og vera í stuði og drífa þetta af.

Mikið er ég dugleg. Dugleg að gera allt annað en það sem ég á að vera gera. Ég er búin að sortera draslaskúffuna, þurrka af og ryksuga, kreista nokkrar bólur, raða í þurrefnakörfunni, lesa mér til um leisermeðferð, og auðvitað vesenast aðeins á helvítis fésbókinni. En er ég búin að lesa kaflann í námsbókinni sem situr hér á borðinu og starir á mig? Nei. Best að fara að hringja í Hörpu. Setja smá spjall á listann líka.

Ég er farin að kaupa allt á netinu; föt, mat, leikföng, húsgögn, jú neim it. Ég er samt að fara að hugsa minn gang núna. Ég var rétt í þessu að senda eftir tveimur pennum og reglustiku. Ég hefði getað keypt þetta í draslarabúðinni hérna á móti mér. Kannski að ég fari að skoða málið aðeins.

Mér fannst þetta ár byrja hálfslapplega. Reyndar svo að ég hef enn ekki tekið eftir því að það hafi komið nýtt ár. Hér einhvernvegin tekst mér ekki að skapa þessi tilfinningaríku skil milli eins árs og þess næsta svona eins og ég geri á Íslandi. Ég er að vona að þessi endasleppta tilfinning verði ekki ríkjandi yfir árið þar eð ég hef stór plön í huga. Masterinn verður kláraður næsta desember, ég ætla mér stórt í vinnunni, ég er með viðbyggingu við húsið í maganum og að sjálfsögðu má ekki gleyma að ég er enn að takast á við fitupúkann. Öll þessi verkefni krefjast þess að ég sé með af fullum krafti og ekkert hálfkák.

Ég sprengdi ryksuguna mína í loft upp á aðfangadag. Hún fór algerlega, það kom reykur og allt. Sem betur fer var ég í síðasta horninu þannig að jólin voru haldin í (frekar) hreinu húsi. Og eins mikið og ég vildi óska að maður þyrfti aðeins að gera húsverkin einu sinni og svo aldrei aftur þá eru þau víst eitthvað sem maður þarf að gera aftur og aftur og aftur. Ég fór því til Wrexham í dag til að kaupa nýja ryksugu. Gerði góð kaup á útsölu í Comet, fékk þessa fínu Zanussi pokalausu vél með snilldar sófa sugu aukahaus. Og fattaði að þetta var fyrsta rykusugan mín. Allar mínar ryksugur hef ég erft, en ég hef aldrei keypt mér vél sjálf. Enn ein vísbendingin um að ég sé fullorðin. Það er ekki langt síðan mér hefði þótt fráleitt að eyða peningum í ryksugu, en ég skemmti mér konunglega við að velja í dag. Og svo var líka ægilega gaman að ryksuga þegar heim var komið, hún gersamlega sýgur allt upp. Mikið sem maður er orðinn gamall og glataður.

Ég get ekki beðið eftir að klukkan hringi inn jólin.

Amma! Afi! Gleðileg jól!

Þá mega jólin koma á þetta heimili. Hér er allt til; rauðvín, rósakál (svo ferskt að það er enn á stilknum) og rjómi. Súkkulaði í fimm tegundum, epli, hnetur og mandarínur, ostar og kex, innpakkaðar gjafir, kerti, spil og ást og umhyggja. Allt heimilisfólk hefur fengið ný plögg svo enginn verður jólakettinum að bráð, og velflest horn ilma af ajaxi. Ekki alveg öll, en flest. Við Dave þurfum að mæta í vinnu næstu tvo dagana en svo erum við í fríi fram yfir næstu helgi. Ljómandi það alveg hreint.

Hér verður sú nýbreytni að það á að bjóða upp á bleika ógeðið í ár. Bleika ógeðið er epla og rauðbeðu salat sem mamma hefur haft á jólaborðinu svo lengi sem ég man eftir mér. Eins og sést á nafngiftinni þótti mér ekki mikið til þess koma á mínum yngri árum. Þetta er engu að síður það nafn sem hefur fests við það á heimili foreldra minna. Ég lagði nú aldrei í að smakka en hefði þótt ómögulegt að halda jól án þess. Þegar ég svo byrja að búa fannst mér nóg að elda rósakál bara fyrir lúkkið (ég borða ekki rósakál) þó ég bætti ekki bleika ógeðinu við. Dave borðar rósakál þannig að ég gat réttlætt það þannig. Harpa og Arnar buðu svo upp á salatið með matnum um síðustu helgi og Dave bað mig svo fallega um að hafa það á jólum að ég er núna búin að kaupa allt sem þarf í það. Þannig að nú er jólaborðið mitt loksins orðið fullorðið. Rósakál og bleikt ógeð.

Ég á frí á morgun í nýju vinnunni. Eins gaman og það er í vinnunni þá er nú samt líka ægilega gaman að vera í fríi. Ég ætla að tækla húsverk, efri skápa og þessháttar, og smella mér svo til Wrexham eða Chester til að kaupa síðustu jólagjöfina. Wall-ee á DVD. Og bara vera svona almennt í stuði.

Hér er litli fjárhirðirinn minn. Ég vissi að hann væri hávaxinn en ég hafði aldrei tekið eftir hversu miklu stærri en jafnaldrar sínir hann er. Hann er höfðinu hærri en allir í bekknum. Hann stóð sig vel, söng og dansaði en því miður sat ég á kolvitlausum stað í salnum og sá lítið til hans. Sýningin var bráðskemmtileg engu að síður og frábært hvað kennaraliðinu tókst vel til að fá krakkana til að leika og dansa.

Jólin eru bæði algjört uppáhald hjá mér og á sama tíma afskaplega erfið. Skemmtileg vegna þess að ég í alvörunni trúi á gleði, frið og velvild allra til handa og á þá von sem mér finnast jólin standa fyrir; að kannski getum við öll verið vinir einn daginn. Skemmtileg vegna þess að ég elska að gefa jólagjafir. Ég leita lengi og hugsa vel og vandlega um hvað viðtakandi yrði hissa og ánægður með. Erfið vegna þess að ég er ægilega sjálfhverf, sjálfselsk og vanþakklát. Mér finnst ekkert jafn hræðilegt og gjöf sem mér finnst vera röng fyrir mig. Eins og pizzuhnífurinn sem var í laginu eins og feitur, ítalskur kokkur sem ég fékk frá stelpunum í vinnunni þegar ég hætti þar. Hvernig gátu þær þekkt mig svona illa að velja þennan óskapnað handa mér? Mér finnst líka voða leiðinlegt að segja hvað mig langar í. Mér finnst að fólk eigi bara að finna handa mér rétta hlutinn. Eiginmaður minn er búinn að gefast upp. Í fimm jól hefur hann keypt eitthvað vitlaust handa mér og í ár heimtaði hann lista. Sem hann núna neitar að nota. Ég hef víst sett lélegar gjafír á listann. Eins og til dæmis kartöflukremjarann spudski. Frábær nútímahönnun, byggt á skíðastaf, flott og nytsamlegt. Hvít rúmföt og Dulce-gusto kaffivél. Allt þetta eru víst ekki gjafir sem menn mega gefa konum sínu. Hann segist allt eins geta keypt handa mér ryksugu og alveg farið með það. En ef þetta eru hlutir sem mér finnast passa við mig er það bara ekki allt í lagi? Eina vandamálið er að það sem mér finnst mikilvægast af öllu er að gefandinn finni upp á gjöfinni sjálfur, ég við ekki velja sjálf...Greyið Dave...að eiga svona konu.

Það er mikið ógurlega stolt í kvöld móðurhjartað. Láki minn kom heim með viðurkenningarskjal úr skólanum í dag fyrir að vera nemandi vikunnar. Hann hafði bætt svo úr hegðun sinni að það þótti þess virði að viðurkenna hann. Ég vissi reyndar ekki að hann þyrfti að bæta úr hegðuninni en látum það vera akkúrat núna.

Hann var bestur í að vera bestur.