föstudagur, 20. maí 2016

Af fokki

Ég tapaði gleðinni minni um daginn. Er bara búin að lolla í gegnum dagana svona hálfviðstödd, hálf óskandi að ég væri annarstaðar. Og þá á ég ekki við sólarströnd heldur í öðru lífi, meða aðra vinnu, í öðrum líkama á öðrum stað. Það er alveg ómögulegt þegar svona gerist og ég er í óðagoti búin að reyna allt sem ég get til að finna mig aftur í mínu lífi. Ég sit og gúggla allskonar gúrúa og les greinar, pistla og blöð, allt í von um að finna eitthvað nýtt. Finna einhvern neista, eitthvað sem ég hef ekki séð áður, eitthvað sem ég hef ekki reynt, eitthvað frumlegt. Lausn.
En ég finn ekkert nýtt, ekkert sem fær mig til að stoppa við. Þetta er allt sama draslið í nýjum búningi. Og enginn kemur með lausnina. 
Ég hugsa og hugsa og skammast mín fyrir að geta ekki tengt punktana saman. Mér finnst eins og ég sé ekki að gera þetta rétt. Eins og ég eigi að geta tekið alla þessa vitneskju sem ég hef viðað að mér og látið virka fyrir mig. Ég veit hvað mér liður 100 sinnum betur þegar ég borða hollan mat í réttu magni. En ég veit líka að það að borða hollan mat í réttu magni fullnægir mér bara ekki. Það er alltaf hluti af mér sem sveltur. Og þegar ég læt undan og leyfi mér að fá kruðerí líður mér vel að hluta til en illa í líkamanum. Aðferðin sem segir 80/20 virkar vel vel en svo koma svo tímabil sem eru 50/50 og mér líður bara illa. Ég skil ekki afhverju mér tekst ekki að taka þetta síðasta skref sem leyfir mér að ná þessu 80/20 jafnvægi alltaf.
Ég fór að sofa í gærkvöldi með loforð á vörunum að ég myndi verða betri manneskja á morgun. Vaknaði og fór í ræktina eins og vanalega  en með það í hyggju að klára lakkrísinn sem ég fékk um daginn og þetta "bleh" virtist ætla að halda áfram.  Það var í miðri æfingu sem mér datt í hug að ég er að hafa áhyggjur af því að fylgja stöðlum sem aðrir hafa sett. Það má vel vera að aðrir geti fylgt paleo, eða uppveðrast af Tony Robbins, eða vera hreintrúaðir lyftingamelir en ég er bara ekki þannig. Ég fokka öllu upp, alltaf. En ég byrja líka bara alltaf aftur. Ég þarf ekkert að finna lausnina, ég þarf bara að halda áfram að vera forvitin.
Ég horfði lengi, lengi á sjálfa mig í speglinum í ræktinni og ákvað að þessi aðferð mín, að fokka alltaf öllu upp sé engu að síður að virka betur en nokkur önnur aðferð sem ég hef reynt áður. Ég er í ræktinni, nýbúin að dedda 80 kílóum. Það hlýtur að vera skárra en ekkert? Ég tók gleði mína aftur. Svona er þetta bara hjá mér. Smá upp, fullt niður, fullt upp, smá niður.
Og það er bara fínt.

 Koma svo! 


miðvikudagur, 11. maí 2016

Af því sem er ómögulegt

New York Times birti um daginn afskaplega áhugaverðar niðurstöður úr áralangri rannsókn á þáttakendum úr Biggest loser þáttaröðinni. Niðurstöðurnar eru, að mati vísindamannanna, sláandi. Það kom þeim ekki á óvart að brennslukerfi þeirra sem fara í megrun hægist niður, það er vitað mál. Það sem hinsvegar sló þá var staðreyndin að eftir því sem árin liðu og þáttakendur óhjákvæmilega bættu spikinu aftur á sig, þá lagfærist brennslukerfið ekki. Það heldur sér í svo lágri brennslu að meira að segja einn þáttakandinn getur núna borðað 800 hitaeiningum minna yfir daginn en aðrir menn af hans stærð og það bara til að viðhalda þyngd, ekki til að léttast! 
Sjálf er ég ekki hissa. Eftir rúm 30 ár í megrun geri ég mér fyllilega grein fyrir því að ég má borða mun minna en "venjulegt" fólk, og það bara til að viðhalda þyngd. Ekki einu sinni til að grennast, bara til að viðhalda. Það sem kom mér á óvart var hvernig greinin og niðurstöður rannsóknarinnar voru sett fram.  Hér er hrópað yfir húsþökum að við séum öll dæmd til að vera feit, að það sé tilgangslaust að reyna, að líkaminn sjálfur sé andsnúinn tilraunum til að léttast. Greinin vakti gífurlega athygli og var deilt mest af öllu greinum a vefnum á þriðjudag og flest kommentin, eitthvað um 3000, frá lesendum voru eitthvað á þá leið að "er núna hægt að hætta að "fat shame" okkur, þetta er ekki okkur að kenna." Og ég er auðvitað ekki hrifin af fat shaming en mér finnst fráleitt að taka þessu þannig að við séum bara dæmd í spikfangelsi.
Málið er nefnilega að ef maður les rannsóknirnar þá sýna þær hver á fætur annarri að ekkert af þessu skiptir máli. Fólk sem léttist mjög hratt fitnar ekki hraðar eða meira en þeir sem léttast hægt. Allir fitna að lokum aftur. Það skiptir líka litlu máli hvaða aðferð er notuð, engin kolvetni, fáar hitaeiningar, einn dagur af, einn á o.s.frv. Allir fitna að lokum aftur. Sama með hreyfingu, rannsóknir sýna að það skiptir litlu máli hvaða hreyfing er valin, lyftingar eða cardio, slow and steady eða hiit. Allir fitna að lokum aftur.
En það er ekki þar með sagt að við eigum bara að gefast upp. Það sem þarf að gerast er breyting á hugarfari gagnvart heilbrigðum lífstíl og tilgangnum með honum. Hvert lokamarkmiðið á að vera.
Kílóamissir er nefnilega minnsti þátturinn í heilbrigðu líferni. Og svo lengi sem við höldum áfram að einblína á vigtina sem eina stuðulinn í velgengni er rétt að maður getur bara gefist upp. En það er bara svo margt annað sem verður betra þegar smávegis hugsun er lögð í að hreyfa sig af einhverju marki og smávegis hugsun er lögð í að mennta sig um hvað er hollt og hvað er óhollt. Það skiptir afskaplega litlu máli hvort maður er fimm eða tíu kílóum of þungur ef maður getur synt, hjólað, labbað, hlaupið, leikið við börnin, gert húsverk og stundað kynlíf án þess að standa á öndinni (nema kannski þetta síðasta, þar má alveg missa andann). Lífsgæði eru ekki metin á vigtinni.
Annað er svo að það er líka full ástæða til að skoða hvað það er sem gerist við þyngdartap og ef ein afleiðingin er minnkuð brennsla þá hlýtur að vera full ástæða til að skoða hvort aðrar leiðir en megrun séu ekki réttari. Þarf ekki að skoða umhverfið, neysluna, efnin í því sem við köllum mat?
Þannig myndi ég líka byrja á næstu kynslóð. Besta leiðin til að léttast er að fitna ekki til að byrja með. Það er margsannað að það er mun erfiðara að létta sig því lengur sem maður er feitur. Ef það er of seint þá er afskaplega mikilvægt að fara ekki í megrun. Heldur líta í kringum sig og bæta svo frekar við en að taka út. Bæta við massa af grænmeti, fiski og flóknum kolvetnum. Sjá svo hvort óæskilega draslið detti ekki ósjálfrátt út. Bæta við hreyfingu. Sjá svo hvort óæskileg sófakartöfluhegðun hafi ekki minnkað ósjálfrátt. 
En aðal atriðið hlýtur bara að vera viðhorfið. Ef ég, sem er búin að berjast við þetta í rúm þrjátíu ár og er meðvituð um að baráttan er vonlaus, er samt sannfærð um að það sé betra að halda áfram en að gefst upp, þá hlýtur það að vera betri möguleikinn. Ég veit nefnilega að þegar ég borða fallegan mat, sem vekur áhuga minn og er hollur líður mér betur í bæði sál og líkama. Ekki vegna þess að ég er léttari heldur vegna þess að mér finnst ég vera léttari. Sama með hreyfingu. Þegar ég fer í ræktina vegna þess að ég er svo spennt að sjá hvort dagurinn í dag verður sá sem ég næ að dedda 100 kílóum, ekki til að léttast um einhver kíló, þá líður mér vel. Um leið og ég bæti við kröfunni um að verða 71 kíló hættir þetta að vera skemmtilegt.
Þetta snýst allt um viðhorf. Auðvitað er gaman að sjá kílóin hverfa. En það er ömurlegt þegar þau fara ekki og það verður bara að vera tilbúin með andlegt viðhorf til að tækla vonbrigðin þegar það óhjákvæmilega gerist.
Og það allra mikilvægasta er að láta sér líða vel, alltaf. Það má vera að ég sé lukkuleg að vera fædd með egó einu númeri of stórt. Þannig er ég td alveg sannfærð um að ef einhver stari á mig þá sé það vegna þess að ég er svo sæt. Mér skilst á öðru fólki að ef það stendur einhvern að því að stara þá sé gert ráð fyrir að það sé vegna þess að það sé eitthvað að. Skrýtið! En ég hef líka unnið í að láta mér líða vel. Ég hef reynt að finna fatastíl sem hentar og klæðir mig eins vel og hægt er alveg sama hvort ég sé feit eða mjó. Ég reyni að vera stanslaust forvitin og bæti þekkinguna hvað mat, uppskriftir og hreyfingu varðar. Ég tek tíma þar sem ég nýt þess að borða mat sem er ekki hollur. Ég tek tíma fyrir sjálfa mig og ég læt mér líða vel með að gera hluti eins og að lesa mér til um hitt og þetta eða hlusta á podcasts. Allt eitthvað sem gerir mig að betri manneskju. 
Ég hugsa stundum um tímann sem ég hef eytt í að reyna að verða mjó. Og ég get ekki sagt annað en að það hafi verið glataður tími, tími eytt í áhyggjur og frústrasjón og vonleysi. Og ég fæ hann aldrei til baka. En tíminn sem ég hef svo eytt í að betrumbæta heilsuna, verða hraustari, sterkari og meðvitaðri, það aftur á móti er tími sem er vel varið og ég hef fyllilega í hyggju að halda því áfram. Hvað svo sem rannsóknir sýna.
(Greinin sem greinir frá mismunandi rannsóknum um tilgangsleysi megrunarkúra er hér http://www.nytimes.com/2016/05/08/opinion/sunday/why-you-cant-lose-weight-on-a-diet.html )

mánudagur, 2. maí 2016

Af ástaraldinum

Mér þykir afskaðlega mikilvægt að gera vel við sig í mat og drykk, og mér þykir sérlega gaman þegar saman fer gott bragð og hollusta. Ég dúllaði við þessar míní ostakökur í gær. Þær voru aðeins hollari en venjulegar ostakökur en það kom kannski líka mikið til vegna þess að ég setti í sílíkónmúffin form þannig að þær voru bornar fram í einstaklingsmiðuðum skammti fremur en sem ein risastór kaka.

Ástarostakaka
5 nairns sykurlausar hafrakexkökur, muldar í frumeindir
40 - 50g kókosolía eða smjör, brætt
1 kúfuð matskeið sukrin gold púðursykur
Allt hrært saman í mjúka klessu og svo skipt í 4-5 múffinform, þjappað niður og stungið inn í ísskáp.
120g fitulaus mascarpone ostur 
60 ml þykkur rjómi ( ég nota þykkan single cream sem er bara 15%, veit ekki hvort sé til á Islandi)
2 mtsk sukrin flórsykur
Safi úr 3 ástaraldinum, geyma fræjin til að setja ofan á
Allt hrært saman og svo skipt ofan á hafrabotninn. Ástaraldinfræ sett ofan á og svo inn í ísskáp í tvo tíma til að jafnast. 
Ástaraldin voru á tilboði í Waitrose og mig hafði lengi langað til að reyna að búa til holla útgáfu af ástaraldinmúss sem við fengum einhverntiman á Tropeiro, Brasilískum veitingastað í Chester. Sykurinn sem ég notaði er ægilega sniðugur, nánast hitaeiningalaus og búin til úr erythritol. Protein úr ostinum og smá nautn og hamingja með rjómanum. Þetta gekk allt upp og ég hæstánægð með verklagið.

sunnudagur, 1. maí 2016

Af apríl

Það er viðtekin venja hjá mér að vigtin fari upp og niður viku eftir viku. Ég ákvað því að ég nennti ekkert að vera að hafa áhyggjur af því hvort ég þyngdist eða léttist viku frá viku, svo lengi sem mánuðurinn í heild sýndi árangur. Síðan í september er ég búin að léttast um tæp þrjú kíló á mánuði. Apríl hinsvegar ætlaði að reynast þyngri þraut. Ég fór til Brighton og London, Edinborgar og var í fríi. Ég gerði ýmislegt gott og rétt en ég gerði líka heldur margt vitlaust. Á laugardagsmorgun beið ég því aðeins frameftir, kreisti út eitt auka piss og vigtaði mig svo. 94.5 kg sem þýðir að apríl í heildina skilar 100 gramma þyngdartapi.

Ég var bara fegin. Ég get enn kallað apríl árangursmánuð, þó lítið sé. Ég var líka fegin því í ofanálag við ferðalög og frí þá tók ég líka einn dag í geðveikina mína eins og ég kalla það. Sem betur fer eru þessir dagar alltaf að verða sjaldgæfari og það var þessvegna nánast áhugavert að fylgjast með sjálfri mér. Ég vakna um morguninn og fæ mér góðan hafragraut, en öfugt við það sem gerist vanalega þá er ég ekki sátt eða södd. Ég byrja því að stika um. Fæ mér eitt ristað brauð. Enn ekki sátt. Reyni að hafa hemil á mér. Stika um aðeins meira. Fer í búðina til að kaupa grænmeti til að reyna að minnka ofsann í sálinni. Elda svo barra (sea bass) með miðjarðarhafsgrænmeti í hádegismat. Ber fram fallega og nýt að borða. Engin fróun í fisknum og á meðan ég er að ganga frá gleypi ég í mig marssúkkulaði sem var afgangur frá páskum. Helli upp á kaffi og meðan kaffið gerjast borða ég tvo flapjack sem ég hafði bakað. Ber kaffið inn í stofu og í tveimur bitum borða ég pan au chocolat sem Lúkas skildi eftir í morgunmat. Sest niður og borða einn Kindbar ("heilsu"súkkulaði-og hnetustykki) á meðan ég drekk kaffið. Þarf að gubba, hata sjálfa mig og skil hvorki upp né niður hvað gerðist. 1700 hitaeiningar á átta mínútum. Hver gerir svona lagað? 

Ég get því miður ekki svarað. Ég get reynt að skilja eins vel og ég get hvað það er sem gerist en sem komið er finnst mér að þetta sé nánast eins og einhverskonar masókismi. Að mér finnist gott að refsa sjálfri mér fyrir einhverja upphugsaða glæpi. Eins og að ég sé að refsa sjálfri mér fyrir að vera feit með því að borða svona hræðilega. Sanna fyrir sjálfri mér að ég sé hræðileg manneskja. Kannski ef ég finn svarið myndi ég hætta þessu.

Svo hristi ég þessa daga af mér og byrja bara aftur í rútínuninni minni. Þungar lyftingar fjórum sinnum í viku, hjólreiðar og fallegur matur í réttum skömmtum. Eins og ekkert hafi í skorist. Eða því sem næst, ég verð að viðurkenna að þessi dagur er búinn að sitja aðeins í mér því mig langar svo til að skilja hvað er að gerast í heilanum á mér.

Ég bætti nú svo reyndar heldur vel í rútínuna í gær. Fór og hitti Matt, sem er þjálfari í ræktinni minni. Hann ætla eg að hitta einu sinni í mánuði til að passa form og fylgjast með farmför. Hann breytti rútínuninni minni aðeins, bætti HIIT inn í og breytti nokkrum æfingum í súpersetts og dropsetts. Það var alveg hrikalega skemmtilegt og ég, eins og ég er, verð nátturulega að sýna mig. Lyfti þyngra, ræ hraðar, hoppa hærra. Hvað sem er lagt fyrir framan mig geri ég aðeins meira en ég get, þvílíkur er gorgeirinn. Þetta sýndi mér þó að ég er greinilega ekki að leggja nóg í þegar ég geri æfingarnar mínar sjálf, ég get greinilega meira. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir þessu og þarf að reyna að koma upp með aðferð sem lætur mig ímynda mér að það sé einhver að horfa á mig. 

Mér datt svo í hug að ég ætti kannski bara að safna 1200 pundum, og taka svo bara tvo mánuði í að borga þjálfara til að vera með mér þrisvar í viku, borða hreint og skvabba þessu bara af. Djöfull væri það gaman.  

Það er gaman akkúrat núna. Ég veit að ég gerði ýmislegt vitlaust í apríl en ég hef að minnska kosti fingurinn á því og ég veit að maí verður betri. Ekki það að apríl hafi verið algert rugl, þrátt fyrir lítinn árangur á vigtinni þá þurfti ég að pakka niður enn einum buxum því þær eru orðnar of stórar. Ég er greinilega vöðvastæltari og straumlínulagaðri en ég var fyrir mánuði síðan. Og mér líður vel. Það hlýtur að vera aðalmálið.

þriðjudagur, 26. apríl 2016

Af tennis

Sjónvarpið var stillt á Sky sports eftir einhvern fótboltaleikinn og af einhverjum ástæðum var enn í gangi þegar tennisleikur byrjar. Ég er enn ekki með á hreinu hvaða mót eða leikur eða jafnvel hvaða konur voru að spila. Ég staldraði engu að síður við skjáinn því myndavélin sýndi í nærmynd handskrifaðann minnismiða sem hafði dottið upp úr tösku annarra tennisleikaranna. Miðinn var listi sem var einhvernveginn svona:
1. Gratitude
2. Focus on what you can control
3. Focus your eyes
4. Feel your body, accept the tension
5. Focus on your game, one at a time
6. Stop comparing and judging
7. Face your fear and trust yourself

Mér fannst þetta frábært, að atvinnuíþróttamaður taki tíma til að hripa niður svona punkta til að minna sjálfa sig á það sem er mikilvægt. Punktarnir sjálfir svo rosalega góðir og eitthvað sem ég sjálf þarf oft að minna mig á. Þakklætið er þar efst í flokki. Ég er stanslaust þakklát fyrir að hafa allt það sem ég hef og fyrir að hafa fengið vit, styrk og skilning í vöggugjöf. Þakklát fyrir allt það sem hefur gert mig að mér. Hitt allt er svo það sem ég er að vinna að. Að einbeita mér að verkefnum, einu í einu. Að hætta samanburðinum, að skynja líkamann og treysta sjálfri mér. 
Þetta var góð áminning í dag þegar ég er yfirkomin af efasemdum um eigið ágæti. 

sunnudagur, 24. apríl 2016

Af 50/50

Það var eins og ég hélt og ég sá ekkert af Edinborg. Var bara á skrifstofu og hóteli. Þetta var samt mjög vel heppnuð ferð og ég kom ýmsu í verk. Það var líka gaman að hitta vinnufélagana frá Brighton því þau sáu mig síðast fyrir þremur vikum og öll minntust þau á að ég væri sýnilega grennri en þá. Mig grunar nefnilega að þó apríl verði lélegur hvað kílóafjölda á vigtinni varðar þá hef ég grennst heilmikið. Ég er nefnilega búin að auka heilmikið í allar þyngdir í lyftingunum og hef fundið greinilegan árangur þar. Ég er því nokkuð viss um að ég sé að brenna fitu og bæta í vöðva. Eða það er svona það sem ég er að segja mér því í hjartanu veit ég að ég er ekki búin að gefa mig alla í þetta. Ég borðaði of mikið í Lomdon, ég borðaði of mikið í Brighton, ég borðaði og mikið í Edinborg og ég borðaði svo sannrlega of mikið í dag. Og um leið og ég er sanntrúaður 90/10 trúboði þá er þetta fiftyfifty dæmi að sjálfsögðu ekki leiðin til árangurs. 
Mér datt svo reyndar líka í hug að þessi tala sem ég er að rokka á núna, 95, er ein af "stöðvunar"tölunum mínum. Ég virðist alltaf taka langan tíma i að koma mér héðan. Svona eins og ég stundi einhverskonar sjálfshryðjuverk til að stöðva framgang. (Sem er líka alveg sérstakt umhugsunarefni og tilefni í marga, marga pistla.) Það er þessvegna alveg tími núna til að hrista aðeins upp í hlutunum. Ég er enn að hugsa hvað það þýðir, ekki ætla ég að borða minna, né lyfta meira. En það hefur eitthvað með að nýta sumarið. Borða ferskara og hreyfa mig meira úti. Svo datt mér reyndar í hug að verðlauna sjálfa mig. Segjum sem svo að mér takist að verða 85 kg í ágúst þá má ég td kaupa mér nýjan kjól. Það er nú aldeilis hressandi tilhugsun.

þriðjudagur, 19. apríl 2016

Af skrifstofum

Ég þarf að fara á fundi í Edinborg á morgun og fimmtudag. Fer héðan snemma í fyrramálið og kem ekki aftur heim fyrr en seint á fimmtudagskvöld. Og ég vissi að ég er komin vel inn í heilsusamlega rútínu því ég byrjaði á að athuga hvort það væri líkamsrækt á hótelinu eða nálægt því. Því miður er engin rækt í grenndinni þannig að í kvöld þegar ég kom heim úr vinnunni gerði ég ræktargallann tilbúinn fyrir föstudagsmorgun, vitandi að ég verð ekki komin heim fyrr en að verða ellefu á fimmtudagskvöldið og eflaust ekki í standi þá til að vera að finna til galla og annað slíkt. Ég setti líka saman léttan morgunmat og vigtaði hollt nasl til að hafa með mér svo ég detti ekki í kexið sem er alltaf boðið upp á á þessum fundum.
Mér sýnist á dagskránni að það verði lítill sem enginn tími til að skoða sig um. Sem er synd því ég hef aldrei komið þangað áður og hefði metið að fá að fara í smá göngutúr um miðsvæðið. Sama er reyndar um Brighton, þangað hef ég farið milljón sinnum en aldrei séð borgina, bara skrifstofur. Samt, gaman að hitta loks fólk í fleskinu sem maður talar við í síma oft á dag.
Ég vona svo að skipulagið allt sé þess virði. Ég hef engan áhuga á að taka skref aftur á bak nú þegar allt er í svona líka fúll svíng. Och aye the noo!

laugardagur, 16. apríl 2016

Af orsök og afleiðingu

Af einhverjum ástæðum situr fast í mér eitthvað sem ég las í félagsfræði í MS fyrir alls ekkert svo löngu síðan. Þannig er að þegar sala á rjómaís eykst er líka hægt að greina aukningu á nauðgunum. Þannig má þá draga þá ályktun að það að borða ís láti mann nauðga fólki. En að sjálfsögðu er hér þriðja breytan sem vantar í dæmið; sumarhiti. Á sumrin borðar maður meiri ís og það er auðveldara að athafna sig við nauðganir. Ísátið og nauðganir þannig alveg óskyldar.  Mér dettur þetta alltaf í hug þegar ég byrja að draga ályktanir. Þannig er að ég hætti að drekka sykurlausa gosdrykki í September. Og hef hreinlega ekki fengið mér einn einasta sopa af diet kók allan þennan tíma. Er búin að fá mér eina eða tvær dósir af sykruðu kóki en diet draslið snerti ég ekki. Ég er heldur ekkert sérstaklega að taka út alla gervisætu, ég nenni ekki að vera með einhvern trúarofsa gagnvart þessu. Á þessum sama tíma er ég búin að léttast um einhver fjórtán kíló. En það eru of margar aðrar breytur í dæminu til að ég geti sagt að velgengin sé þessu að þakka. Ég er náttúrulega búin að gera heilmikið annað líka á þessum tíma. En það er samt eitthvað sem segir mér að hluti af velgengninni sé þessu að þakka. Svona eins og að líkami minn sé meira tilkippilegur við fitubrennslu þegar ég sleppi diet kókinu. Ég þurfti reyndar ekkert að hafa fyrir því að hætta að drekka það, ég bara hætti því einn daginn svona eiginlega óvart. 
Á þessum sama tíma hef ég nefnilega líka unnið staðfastlega að því að koma "allt eða ekkert" hugsunarhættinum fyrir kattarnef. Ég er nefnilega alltaf að gera mér betur grein fyrir því hvað það er litlir, agnarsmáir daglegir hlutir sem skipta máli til breytinga. Það er ekki nauðsynlegt að mæta í ræktina tvisvar á dag, hætta að borða sykur,lactósa, glúten og aspartame, hugleiða klukkustund á dag og verða sérfræðingur í hvernig á að búa til gómsæta hráostaköku úr tófú einusaman og byrja að halda uppi vinsælu heilsumatarbloggi til þess að verða heilsusamlegri.
 Á hverjum degi er nóg að taka einn hlut af 'to do' listanum til að láta manni líða vel og það er til þess að velgengisspírallinn fer í gang. Á mínum persónulega lista er ýmislegt að finna en ef ég horfi yfir vikuna þá líður mér vel þegar ég hef borðað fisk þrisvar sinnum í kvöldmat og salat í hádeginu frekar en samloku. Þær vikur sem ég geri þetta léttist ég líka undantekningalaust. Ég hugsa aftur að orsök og afleiðingu því ég er ekki viss hvort þetta tvennt geri það að verkum að ég borða líka hollara í hin málin eða hvort fiskur og salat hafi grennandi áhrif á mig meira að segja þegar ég borða gúmmelað inni á milli. Skiptir svo sem litlu máli svo lengi sem spírallinn snýst og eykur hraðann. 
Hvað er á þínum daglega 'to do’ lista? 

þriðjudagur, 12. apríl 2016

Af primordial soup

Ekki veit ég hvaða forsjá það var sem sá til þess að réttu örverurnar sem flutu um í endalausu úthafi hittust og elskuðu hvora aðra til að skapa aðstæðurnar sem að lokum milljón trilljón árum síðar skilaði mannfólkinu á jörðina. Og ekki skil ég heldur hvað það var sem gerði mannveruna þannig að hún hefur vitund og sjálfskilning umfram aðrar dýrategundir. Hvað þá að ég skilji hvaða þróunarlegar ástæður lágu að baki því að einhverntíman í svartnætti frummennsku tóku formæður mínar upp á því að grilla mammútalærin. Hver svo sem ástæðan var þá er ég afskaplega þakklát því akkúrat þetta að elda matinn varð til þess að við mannverurnar gátum tekið inn mun meiri hitaeiningar á fljótlegri hátt en að þurfa að melta hrátt kjöt og smá saman varð það til þess að við urðum klárari og klárari. Auknar hitaeiningar urðu til þess að við gátum sett svo mikla orku í að stækka og stækka heilann og að lokum er útkoman mannveran eins og hún er í dag. Að elda fallegan og góðan mat sem heiðrar líkamann er því skylda til að þakka þeim sem á undan okkur komu fyrir að leggja í þróunarpúkkið. Og ég gat ekki annað en spurt sjálfa mig að því í kvöld því hvernig í ósköpunum við gátum eytt milljón trilljón árum í þróunarsöguna aðeins til að enda með pulsur í kvöldmatinn?

laugardagur, 9. apríl 2016

Af mætti auglýsinga

Ég setti mér það sem markmið um áramótin að versla ekki einn einasta fatalepp í 12 mánuði. Og það er núna miður apríl og ég stend mig eins og hetja sko.
Það voru margþættar ástæður að baki þessu áramótaheiti. Mér blöskrar neyslan í nútímasamfélagi ásamt áganginum á auðlindir í samhengi við að blöskra eigin neysla. Ég verð bara að viðurkenna að ég er með svona netta þörf fyrir að versla. Mér líður bara betur þegar ég fer í búð og kaupi eitthvað. Skiptir litlu hvað er; föt, snyrtivörur eða matur, bara svo lengi sem ég kaupi eitthvað. Þegar ég svo tók föt úr jöfnunni setti ég samt fyrir sjálfa mig að ég mætti ekki bara kaupa meiri mat eða maskara. Nei, ég á að draga úr neyslu í alvörunni. Og í rúma þrjá mánuði er þetta búið að ganga eins og í draumi. Ég búin að ná í tvennar buxur úr gömlum kassa eftir því sem ég grennist en að öðru leyti teygjast fötin bara með mér. Og ég er líka búin að passa vel að kaupa ekki of mikinn mat, er enn alveg jafn meðvituð um að gera matarplan og nýta afganga og þessháttar.
Ég reyndar setti engar reglur um þetta. Hvað td gerist ef ég í alvörunni léttist um 20 kíló fyrir áramót. Eg gæti kannski verið í einhverjum kjólum sem ég nota núna en ég gæti ekki notað buxur þremur númerum of stórar. Og flokkast nærföt undir þetta? Hvað með skó? Má ég kaupa mér skó? Eða stuttbuxur í ræktina? Eru það "föt"? Ég hefði átt að hugsa þetta út og setja reglur. Sko, ég lenti nefnilega í atviki um daginn. Mamma sendi mér íslenskt glamúrmagasín til að lesa um daginn. Og á laugardagsmorgun sest ég niður með morgunsólina glampandi inn um gluggann og blaða í gegn um tímaritið og á meðan ég sötraði góðan kaffibolla. Ljúft. Á fyrstu blaðsíðu var auglýsing frá Farmers Market um sokka. Og áður en ég gat stunið upp "Gvuð blessi Ísland" var ég búin að gúggla Farmers Market, finna út að þeir sendu til útlanda, velja mér, og borga fyrir sokkapar. Booked it, paid, fucked off. Rétt sí sonna. Og um leið og ég ýtti á confirm payment mundi ég að ég kaupi ekki föt. Svona, svona, þetta eru bara ullarsokkar sagði ég við sjálfa mig. Það er svona eins og inniskór og það má, það verður að eiga innisokka í Bretlandi. Svo eru þeir líka svo þjóðlegir og ég er með svo mikla sorg í hjartanu út af Íslandi núna, þetta var meira svona eins og ástarjátning til Íslands en að kaupa föt. Og er ekki hjálplegt af mér að senda verðmæt pund í efnahagsastandið heima? Var þetta ekki bara göfugt góðverk fremur en að ég hafi ekki staðið við ætlunarverk? 
Ég er svona nokkurnvegin búin að réttlæta þetta fyrir mér, þetta eru bara sokkar. Og svo nú þegar réttlætingin er hafin er auðveldara fyrir mig að réttlæta kjólinn sem ég sá í Cos um daginn. Hvað er kjóll annað en léreftshula? Og er það í raun ekki bara lak? Og hvar í reglunum segir að ég megi ekki kaupa rúmföt?.....

Af "forward planning and blue sky thinking of the art of the possible"

Ég var 95.8 kíló í morgun. Það er verra en að vera 94 komma eitthvað en skárra en að vera 96 komma eitthvað. Ég er semsagt aftur búin að finna rytmann eftir páska og svo tvo daga í London. Ég er drullufegin rútínunni. Satt best að segja finnst mér óskaplega gott að vera í rútínu, ég er búin að reyna allskonar trix til að halda mér á beinu brautinni þegar rútínan aflagast en tekst það oftast ekki lengur en í einn eða tvo daga. Ég geri ráð fyrir nú að þetta sé bara mitt, ef ég er ekki tilbúin til að fara ekki í frí, þá þarf ég að vera tilbúin að díla við afturförina sem því fylgir. Einfalt. 
Það er síðan dálítið mikilvægt að horfa á stóra samhengið. Ég er ein af þessum sem sé gífurlegar sveiflur á vigtinni. Þessvegna finnst mér gott að stíga á vigt reglulega, það þýðir að ég hef einfaldlega minni áhyggjur af sveiflum, ég veit að ég get þyngst og lést um tvö, þrjú, fjögur kíló yfir sumar vikur. Ég settist því niður og skoðaði skjalið sem sýnir þyngdina mína og frá september þegar ég var tæp 109 er ég staðfastlega búin að léttast um tvö eða þrjú kíló í hverjum mánuði. Og það er miklu mikilvægara en að ég fari upp eða niður í hverri viku. 
Hvernig svo sem ég geri það þá datt mér líka í hug að ég þurfi að skjalfesta þetta spikvesen á mér einhvernvegin. Það er nefnilega framlegðin mín til heimsins. Sagan mín. Ég vinn gagnslausa vinnu, ég er miðstjórnandi í bankageiranum, tala tilgangslaust "management speak" við aðra tilgangslausa miðstjórnanda í þeirri von að næsta skýrsla sem ég sendi upp línuna sé svo flott og tilgangsleysið svo vel falið að ég fái að verða yfirstjórnandi og geti talað enn meira tilgangslaust management speak. Ekki það að mér finnist ekki gaman í vinnunni, þetta er meira hugsað út frá sjónarhorninu að ég í raun legg ekkert til að gera umheiminn að betri stað. Ég er ekki læknir, eða bóndi, eða listamaður. Ég skapa ekki, legg ekki til mat og ég hjálpa engum. Ég er ekki vísundamaður sem gerir uppgötvanir sem bjarga mannslífum eða uppfattar internetið og ég er ekki slökkviliðsmaður sem nær í kisur úr tré. Mig langar til að ég færi eitthvað til heimsins, og fyrst ég geri það ekki í vinnunni verð ég að gera það utan hennar. Og þetta spikvesen er það besta sem ég hef. Ég ætla þessvegna að halda því uppi og skrásetja allt sem mér dettur í hug og allt sem ég uppgötva og vona svo að það verði arfðlegðin mín. Mitt meistarverk. Og kannski nýtist einhverjum.

fimmtudagur, 31. mars 2016

Á felgunni

Ég höndla það engan vegin að vera í fríi. Ég er svo mikil rútínu manneskja. Ég finn að ég er búin að þyngjast um tvö kíló í vikunni og ég finn að þetta eru engin vatnsbjúgskolvetnaskvapskíló sem skafast auðveldlega af. Nei, ég þekki líkama minn og þetta er tveggja til þriggja vikna set back puðvinna. 
Ég er samt ekki alveg með á hreinu hvað það er sem fokkast svona upp hjá mér. Ég held alveg rútínunni við að fara í ræktina. Það er reyndar smávegis skrýtið af því að ég hélt að það að hafa nógan tíma myndi þýða betri æfingu. En það virðist sem svo að meiri tími þýði bara meira lall þannig að mér finnst ég ekki vera að taka neitt sérstaklega mikið á. Svo erum við búin að labba heilmikið en kannski ekki jafnmikið og ég labba svona í daglega lífinu. Maturinn er svo búinn að vera fínn fyrir utan Páskasunnudag og mánudag þegar ég graðgaði í mig súkkulaði og lambalæri. Samt ekki alveg nógu fínn. Ég fæ mér fallegan morgunmat, elda svo fallegt pasta í hádeginu og bý til indverskan eða hollan KFC í kvöldmat. En magnið fer eitthvað úr skorðum, ég næ ekki að drekka vatn eins og ég geri í rútínunni og svo eru molar af afgangs súkkulaði á stangli sem lenda einhvern vegin upp í mér. Ekkert af þessu er alvarlegt, ekkert af þessu er binge hegðun, ekkert af þessu er eitthvað sem ég hef áhyggjur af að haldist við þegar fríi lýkur. En ég get samt ekki alveg ákveðið hvort ég sé nett pirruð að geta ekki farið í frí án þess að þyngjast eða hvort ég yppi bara öxlum og segi að svona sé þetta hjá náttúrulega grönnu fólki líka og að ég sé alveg eðlileg. 
Nei, ég hugsa að ég yppi bara öxlum og segi boh eins og franskur vörubílstjóri. Þetta er alveg eðlilegt og rútínan tekur við aftur áður en ég veit af.
Ég er svo líka búin að arransera einkaþjálfara. Annar strákanna sem voru með lyftinganámskeiðið er líka með einkatíma og ég ætla að hitta hann einu sinni í mánuði. Ég hugsa að það sé alveg nóg, ég þarf ekki að hitta hann í hverri viku, en það verður svakalega fínt að hafa atvinnumann til að halda manni við efnið, passa formið og til að koma mér í gegnum stöðnunartímabil. Ég virðist nefnilega alltaf komast visst langt í þessu en svo gerist eitthvað og ég þyngist aftur um milljón tonn og þarf að byrja upp á nýtt. Ég bara nenni því ekki aftur. Svona frí tímabil eru eitthvað sem koma alltaf til með að gerast í lífinu og ég díla bara við setbakkið. En ég þarf líka að díla við ´það sem eftir er´ og ég sé það að hafa Matt í mínu horni sem einn þáttinn í að koma mér yfir næstu hraðahindrunina.  

sunnudagur, 27. mars 2016

Af súkkulaði


Eftir stutta leit í stofunni fundust þessi egg á páskadagsmorgun. Lúkas hafði ákveðið að hann væri ekki of stór til að leita að þeim þannig að við eyddum skemmtilegri stund við heitur og kaldur áður en öll eggin voru samankomin. Hann greip eitt lítið og borðaði og skildi svo afganginn eftir á borðinu, sagðist vera saddur og hann fengi sér meira þegar hann langaði í. Sjálf ligg ég í sófanum og get mig hvergi hreyft, baða bara út höndunum í von um að ég hitti lyklaborðið. Ég nefnilega gat ekki hætt þegar ég var orðin södd. Eitt eggjanna er lakkrísegg sem þýddi að hvorki Lúkas né Dave myndu borða það þannig að ég átti það alveg út af fyrir mig. Braut það niður og raðaði svo skipulega í mig á meðan við spiluðum eitt Trivial. Og er núna bara illt. Og mér datt í hug að ef ég hefði, 12 ára gömul, vaknað við þennan súkkulaðieggjafjöld hefðu viðbrögð min verið eitthvað öðruvísi en viðbrögð Lúkasar. Ég hefði í fyrsta lagi ekki náð andanum. Ég hefði hreinlega ekki getað höndlað að bæði anda og eiga þetta mikið nammi. Svo hefði ég gripið eins mörg og ég gæti borið og falið mig einhverstaðar til að borða þau í friði og ró á meðan ég læsi eina Ísfólksbók. Þvílík hamingja! 
Það segir mér víst enginn að ég sé búin að fá nóg núna nema ég sjálf. Og ég kaus að hlusta ekki á sjálfa mig í dag. Það er fínt, mér þykir ágætt að minna sjálfa mig á að ég sé fullorðin og geti gert eins og mér sýnist. Að ég beri ábyrgðina á magaverknum, ég vissi afleiðingarnar en gerði þetta samt. Ég held reyndar að ég sé núna á því stigi að frekar en að spyrja sjálfa mig í forundran af hverju ég geri sömu mistökin aftur og aftur þegar ég veit afleiðingarnar þá sé þetta frekar svona eins og að láta sér leiðast öðru hvoru. Ef manni leiðist aldrei þá metur maður heldur ekki góðu stundirnar jafn mikið. Ef ég borða mér ekki til óbóta öðruhvoru þá met ég heldur ekki hversu miklu betur mér líður þegar ég er holl og hrein. 
Eða sko, það hljómar allavega ágætlega sem afsökun fyrir að teygja mig í annan mola núna...

laugardagur, 26. mars 2016

Af teygjum


Það eru haldnir páskar hér á Bretlandseyjum, þannig að bæði föstudagurinn langi og páskasunnudagur eru frídagar. Sunnudaginn færa þeir bara yfir á mánudaginn sem við köllum annan í páskum. Ég sá mér því leik á borði og bókaði fimmtudaginn á undan og svo alla næstu viku sem frí. Þegar maður er í fríi fer allt plan úr skorðum og það er auðvelt að slaka bara á öllum kröfum um árangur. Ég ákvað að vera alveg slök með þetta líka en setti mér svona nokkrar grunnreglur til að fylgja. Ég þarf að viðhalda lyftingaprógrammi alveg. Það eru fjórir dagar í ræktinni þar sem ég tek nokkuð skart á. Ég þarf líka að fara í tvær góðar göngur með strákunum mínum. Og allur matur sem ég borða þarf að borða sitjandi og með fulla meðvitund. Ég á það voða mikið til að stinga molum upp í mig án þess sérstaklega að taka eftir því en ef fullri meðvitund er beitt þá er auðveldara að hafa, ef ekki stjórn, þá allavega yfirlit yfir hvað maður er í alvörunni að setja upp í sig. 
Ég á hérna velskt lambalæri og íslenskt páskaegg og hef fyllilega í hyggju að borða, og njóta hvoru tveggja á morgun. Það var þessvegna gott að vita að ég hafi lést um hálft kíló í þessari viku. Er orðin 94.6 kg og ég bara gæti ekki verið ánægðari með sjálfa mig þó ég reyndi. 

Ég er svo enn að vinna hörðum höndum (eða lærum) að því að losa um stirðleikann í mjöðmum og lagfæra sciatica vesenið ásamt því að bæta hnébeygjurnar mínar. 
Rétt rúmur mánuður hér á milli og það er kannski bara hársbreidd sem á munar en ég er bæði uppréttari í baki og með dýpri beygju á hnjám á nýrri, efri myndinni. Það er rosalega gott að hafa svona viðmið þegar kílóin fara að segja minna og minna og svona árangur verður mikilvægari. 

laugardagur, 19. mars 2016

Af geimgöngum

Það sprakk á framdekkinu á hjólinu mínu á fimmtudaginn á leiðinni heim. Ég hafði því góðan tíma til að hlusta á podcast á meðan ég labbaði heim með það í eftirdragi. Einn af þáttunum sem ég hlusta á, TED radio hour, vakti mig til umhugsunar um þetta verkefni sem ég er búin að vera að möndla síðan 1985. Það er eitthvað alveg hreint ótrúlegt hversu auðvelt það er að vita afleiðingar gjörða sinna en samt halda áfram að gera sömu mistökin. Svona utanfrá skoðað er þetta nánast ljóðrænt, svona eins og að lesa góða tragíkómedíu. En þegar ég hlustaði á geimfarann sem var í útvarpsviðtalinu segja að auðvitað væri það hræðilega ógnvekjandi ef manni væri hent inn í geimskutlu og sagt að innan 10 mínútna yrði manni skutlað út í geim. VIð svoleiðis aðstæður væri maður ráðalaus og lamaður af ótta. En þegar manni er sagt að maður hafi 15 ár til að æfa sig í að læra viðbrögð við öllum mögulegum áðstæðum sé engin ástæða til að óttast. Maður lærir allt sem þarf á þessum tíma og að lokum veit maður nákvæmlega hvað maður sé að gera. Og þá er loks engin ástæða til að óttast. Kannski er ég bara eins og minn eiginn geimfari. Það er bara búið að taka mig þetta langan tíma að læra, skilja og vita áður en ég var fær um að fara í mína geimgöngu. Ég hugsaði þetta fram og tilbaka á göngunni heim. Við hvað ég væri hrædd. Ég hef nefnilega núna öll tæki og tól, alla þekkinguna og viskubrunninn til að fara þetta til enda. Og það er nefnilega málið. Ég stjórna þessu. Ég hef þetta allt í mínum höndum. Tökum til dæmis sciatica verkina mína. Síðan ég fékk í bakið og kom í ljós að ég væri með klemmda taug er mér búið að vera illt í vinstri fót. Ég er með stanslausan náladoða ásamt því að vera með nánast stanslausan vöðvakrampa í fætinum. Ég þarf að vanda mig við að standa upp úr skrifborðstólnum mínum. Ég ætla ekki í neinn uppskurð. Ég er búin að lesa mér til um þetta og það sem ég þarf að gera er að teygja á mjöðmum og mjóbaki þannig að þrýstingurinn á taugina minnki og þannig losar um verki og náladoða. Einfalt. Og í mínum höndum. Ég þarf bara að koma teygjunum inn í mína rútínu. Og svo þarf ég bara að gera það.  Það er alveg sama á hvaða hátt ég horfi á lífsverkefnið mitt, allstaðar er lausnin í mínum höndum. Og nú þegar ég er orðin post-doc í megrun er bara ekkert að óttast. Ég þarf bara að telja niður og blast off. 

Ég léttist um 3.3 kíló í þessari viku. London kílóin og rúmlega eitt til viðbótar fóru veg allrar veraldar. Ég kann þetta sko alveg. 

miðvikudagur, 16. mars 2016

Af hipsterasalati

Í London er gaman að vera og þar eru í löngum röðum litlar búðir sem selja allskonar dót og drasl sem maður hreinlega getur ekki verið án. Sjálf get ég réttlætt það að kaupa mér Marimekko servéttur, ítalska leðurpyngju og nestisbox þannig að ég hef ekki keypt mér föt núna í 3 mánuði og að það sé alveg nauðsynlegt að styðja við bakið á litlu sjálfstæðu verlsununum. Og nú þegar smá reynsla er komin á nestisboxið er greinilegt að það voru kostakaup.

Það er afskaplega smart og fallegt. 
Neðri dósin er fyrir morgunmatinn, í henni er að finna dýrindis ´´yfirnáttúrlega´´ hafrar eins og góð vinkona kallaði þá. Skeiðin sem smellt er á festinguna er ekki bara skeið, heldur gaffall líka og kemur sér því vel bæði í hafrana og í salatið sem leynist í efri dósinni. 
Ég var búin að sjá þónokkrar uppskriftir á Pinterest að salati í krukku en verð að viðurkenna að ég renndi alltaf hjá þeim uppskriftum. Fannst heldur mikið yfirlæti yfir svoleiðis, eins og það væri bara fyrir þóttafulla hipstera en að það væri engin ástæða fyrir að setja salatið sitt í glerkrukku annað en bara fyrir lúkkið. En svo datt mér í hug að þetta væri sniðugt að prófa aðferðina svona af því að ég er með hálfgerða krukku. Og kemur í ljós að það er alls ekki bara fyrir útlitið sem það er sniðugt að raða salat efninu svona upp.
Við sem erum skipulagsfasistar vitum nefnilega að þegar salat er búið til kvöldið áður og situr svo fram að hádegi í plastdós að maður fær lint salat í matinn. Það er ekki gott þegar maður er líka heltekinn af réttu áferðinni á mat. Lint salat er vont salat. En með krukkuaðferðinni aðskilur maður blautt frá þurru, krispí frá mjúku og þegar að áti kemur er eins og maður sé með nýlagað salat fyrir framan sig. Þvílík hamningja! Ég er búin að búa til allskonar ævintýraleg salöt í vikunni í gleðilátum miklum.
Hér sést í salatið mitt í hádeginu, undir stökku og brakandi kálinu leynist kjúklingur með suður-amerísku salsa ívafi, svartar ólífur og svartar baunir. Himnasæla ein. 
Afþví að þessi pinterest uppkrift tókst svo vel til ákvað ég að prófa aðra í kvöld og bakaði hvítkálsfleiga með beikoni og hvítlauk. Mikið var það gott, og fer kalt með í salat morgundagsins. 

þriðjudagur, 15. mars 2016

Af hangsi


Ég var nokkuð viss um að þessi tala, 71 kíló, sem ég sé alltaf fyrir mér sem einhverja gullna tölu, hefði verið dregin úr tómu lofti. Að ég hefði bara hugsað hana upp. En svo um daginn var ég eitthvað að skoða lista sem sýna hvað maður ´á´ að vera þungur og það kemur í ljós að 71 kíló er það sem aðskilur konu af minni hæð og byggingu frá því að vera venjuleg og að vera í yfirþyngd. Ég sver að ég man ekki eftir að hafa séð þennan lista áður, en ég trúi eiginlega heldur ekki að ég hafi haft svona guðlega forsjá að hugsa upp þessa tölu. 
Eftir nokkrar umræður við Ástu mína um lífsmarkmið, bæði lang-og skammvinn, hef ég að undanförnu verið að hugsa þetta betur, hversu mikilvægt það er fyrir mig að ná þessu markmiði. Eða hvort ég eigi frekar að setja mér önnur og skemmtilegri markmið eins og til dæmis að geta gert upphífingar. Það er sko hitt svona lífslangtímamarkmiðið mitt og satt best að segja finnst mér meira í það varið en einhverja tölu dregna úr rassgatinu á manni. Þegar maður hugsar það þá er svo ljóðrænt að geta híft sjálfan sig upp. Það sýnir bæði í myndlíkingu og í alvörunni að maður getur borið eigin þyngd. Að maður standi undir sjálfum sér. Það er nú ekkert smávægilegt.
Þegar að svona stórum hlutum kemur þarf að hafa frammistöðumarkmið. Þannig er ekki nóg að langa til að gera eitthvað, það þarf að setja niður hvað maður ætlar að gera til að ná markmiðinu.  Til að geta híft sig upp þarf maður að stunda líkamsrækt af staðfestu og maður þarf að létta sig. Það gerir maður svo með að mæta fjórum sinnum í viku í ræktina og borða innan hitaeiningamarka. Það gerir maður svo með því að skipuleggja tíma sinn þannig að ræktargallinn sé tilbúinn á morgnana og matseðiillinn skipulagður. Það gerir maður svo með þvi að leggja smá tíma á hverjum degi í að framkvæma. Það er fínt og dandý að segjast ætla að léttast um 50 kíló og geta híft sig upp, en er búið að plana daglegu verkefnin sem þarf að takast á við til að markmiðin verði að raunveruleika? 
Svona var þetta þegar ég byrjaði að hlaupa. Ég hefði aldrei trúað því að það væri eitthvað sem ég gæti gert. Og í hvert skipti sem ég reimdi á mig skóna og lagði af stað fylltist ég af vantrúartifinningu um að þetta væri í alvörunni ég sem væri hlaupandi. En ég lagði á mig vinnuna, ég tók öllu litlu daglegu skrefin sem eru nauðsynleg til að ná stærra markmiðinu og innan skamms hafði ég tekið þátt í 10 km hlaupi. Engin ástæða til að halda að ég geti ekki gert slíkt hið sama með upphífingar. 

sunnudagur, 13. mars 2016

Af salsa og sósu

Ég fór til London á miðvikudagskvöld eftir vinnu til að eyða þar nokkrum dögum við drykk, dans og dufl með sálsystrum mínum. Það er alltaf jafn gaman að koma til London, ég fer þangað nokkuð reglulega og Ástu minni tekst alltaf að sýna mér eitthvað nýtt og skemmtilegt. Í þetta skiptið var það Borough Market sem er náttúrulega bara svona mekka fyrir okkur mataráhugafólkið. Ég gæti í alvörunni eytt heilu dögunum við bara að rölta á milli grænmetis, osta, krydds og kruðerís og skoðað, andað að mér loftinu og notið þess að smakka og fá hugmyndir að nýjum uppskriftum. Ég keypti mér líka forláta nestisbox sem er svo núna búið að veita mér andríki til að búa til alveg nýtt salat og salatdressingu tilbúna fyrir morgundaginn. 
Ég tók mér náttúrulega alveg frí á meðan á London dvölinni stóð. Ég hafði ákkúrat klárað fyrsta hlutann af lyftingaprógramminu þannig að það var eiginlega bara flott að taka smá re-load pásu og byrja svo aftur alveg fersk á morgun í nýja prógramminu. Ég taldi engar hitaeinigar og fékk mér bara það sem mér sýndist og þó svo að ég hafi nú ekki neitt farið yfir strikið í neinu þá voru kolvetni í heldur stóru hlutverki ásamt áfengi sem er ekki vanalega á matseðlinum. Og ég þyngdist um 2.1 kíló. Ég hef engar áhyggjur af því. Veit að þetta er bjúgur og salt og rauðvín og fer auðveldlega þegar ég kemst aftur í svíng. Partýinu er reyndar alls ekki lokið strax því ég er svo að fara út að borða og svo að sjá Ed Byrne í kvöld. Já, það er líka menning hér í útnáranum Wrexham. 
Eitt tók ég til mín í London og það er að mig langar til að læra að dansa. Mig vantar að bæta aðeins cardio hreyfingu inn í prógrammið mitt og langar til að gera eitthvað sem er öðruvísi og skemmtilegt en er líka áskorun fyrir mig. Ég hef engan áhuga á neinum af tímunum í ræktinni, nema kannski spin en það er líka svona bara meh af því að ég get frekar bara hjólað sjálf úti. En dans virkar á mig sem meira svona alvöru hæfileiki til að hafa. Ég er alveg hrikalega lélegur dansari og það gæti því verið eitthvað sem ég get notað sem svona ´out of comfort zone´ æfingu. Og lært eitthvað nýtt í leiðinni. Ég þarf stanslaust á því að halda að krydda upp í lífinu hjá mér. Ég verð leið á hlutum fljótt og hef bara lært að það er tilgangslaust að hafa áhyggjur af því eða reyna að þröngva sjálfa mig til að ´stick with one thing!´ Það er bara ekki ég. Nú er það bara að finna einhvern Antonio sem getur kennt mér! 

laugardagur, 5. mars 2016

Af höfrum

Ég var beðin um uppskrift af yfirnótthöfrum um daginn. Ég á alltaf í jafn miklu klandri með uppskriftir, ef ég gæti í alvörunni ekki bara skrifað niður það sem ég elda heldur líka munað hvert ég þá setti miðann væri ég sjálfsagt búin að gefa út uppskriftabók. Ég gerði heiðarlega tilraun til að halda þessu til haga hér á blogginu en bara get það ekki. Ég er ekki nógu flínk tæknilega til að gera þetta almennilega. Svoa þar sem maður linkar yfir á fína uppskrift og alltaf hægt að finna allt aftur. Kannski að ég ætti að íhuga að flytja bloggið yfir á betri vefþjónustu, og gera eitthvað almennilegt úr þessu?
Allavega, yfirnótthafrar er morgunmaturinn sem ég kem alltaf aftur að, svona eins og haframúffurnar mínar. Það er í raun engin uppskrift, þetta eru bara hafrar og vökvi sem fá að mýkjast yfir nótt og borðaðir kaldir daginn eftir. Svona eins og kaldur hafragrautur í raun. En bara miklu, miklu betra. 
Grunnurinn fyrir mig er 40 grömm af tröllahöfrum. Ég er ekki hrifin af að nota grautarhafra því þeir verða of ´mushy´. Svo nota ég alltaf öðruvísi mjólk. Semsagt möndlu eða kókos eða heslihnetu eða eittvhað þannig. Venjuleg mjólk gefur bara ekki sömu dýpt í bragðið. Passa bara að nota ósætar útgáfur. Ég veit ekki hvað ég nota mikið af mjólkinni, ég læt bara rétt fljóta yfir hafrana því ég vil hafa grautinn þykkan. Hér kemur persónulegur smekkur inn. Ég hef séð fólk nota upp undir 160 ml í 40 grömm sem mér finnst of mikið. Eftir þetta er grauturinn ómálaður strigi sem hvað sem er má setja út á. Grísk jógúrt, Kanill og rúsínur, vanilludropar og kókósmjöl, sulta og jarðaber, pekanhnetur og maplesyrup, epli og múskat, gulrætur og kanill.... Bara hvað sem manni dettur í hug. 

Stundum bý ég líka til svona fancy útgáfur. 
30 g léttur rjómaostur hrærður með 6 g PB2 (eða 10 g hnetusmjör) og 2 g hlynsýrop og sett í botninn á skál. 40 g hafrar, mtsk mjólk, tsk sukrin púðursykur og vanilludropar hrært saman og sett ofan á rjómaostinn. 100 gr grísk jógúrt og 5 g súkkulaði þar ofan á og í fyrrmálið fæ ég hnetusmjörssúkkulaði ostaköku í morgunmat fyrir 280 hitaeiningar. Það er ástæða til að vakna ef ég hef einhverntíma heyrt slíka!


Af vigtinni

Á föstudögum er sérlega gaman að vera ´management´ í Bretlandi. Þá er casjúal friday og við sem vanalega þurfum að mæta í drögtum og jakkafötum fáum að sitja við skrifborðin okkar í gallabuxum og bol. Sumir jafnvel mæta í peysum sem lýsa yfir stuðningi við hitt og þetta fótboltalið og skemmtilegar umræður skapast á meðan að sumir nota tækifærið til að vera kreatív og sýna persónuleikann með björtum litum eða stuttum pilsum. Sjálf nota ég oftast tækifærið til að vera bara í örlítið þægilegri skóm. Ég er hrifin af ´business wear´ og á fullt af fallegum fötum sem eru fín en samt töff. Í gær ákvað ég reyndar að vera alveg afslöppuð og fór í grænu buxurnar sem ég rétt gat hneppt hérna fyrir nokkrum vikum. Smeygði mér hreinlega í þær eins og ekkert væri sjálfsagðara og var í þeim allan daginn í vinnunni. Alla vikuna var ég búin að vera löng og mjó, tilfinningin í líkamanum af léttleika og styrk eins og ég væri bambusstöng. Ég kláraði fyrsta hluta af þremur af lyftingaprógramminu mínu og hafði bætt í þyngdir allstaðar. Á fimmtudag og föstudag hefði ég frekar kosið að vera bara áfram í ræktinni frekar en að fara í vinnunna, hefði getað haldið áfram að lyfta allan daginn. Ég hélt mig innan hitaeiningamarka, mældi próteinið og og laug engu. Ég var meira að segja farin að gæla við að setja inn nýja mynd hér til hliðar. 
Þegar ég svo vaknaði í morgun fann ég þyngslin í líkamanum og vissi án þess að stíga á vigtina að ég hefði ekki misst eitt einasta gramm. Ég var þunglamaleg og með krampa frá rassi niður í tá. Og það var eins og ég hélt, 500 grömm upp á við. 
Og það er merkilegt að fylgjast með hugsanaferlinu sem fer í gang. Fyrir utan ´afhverju????´ þá finnst mér merkilegast hversu fljótt það kemur að segja bara ´fokk it´ ég borða þá bara. Ég er greinilega aumingi sem á aldrei eftir að takast þetta, þrátt fyrir það sem lagt er í, þá er ég bara ræfill og lúser og ég á bara að vera feit og ég get þetta ekki og ég get þetta ekki og ég. Get. Þetta. Ekki. Í fjórar sekúndur leyfi ég mér að hugsa svona. Leyfi mér að velta mér upp úr sjálfsvorkun og misery og gæla við fantasíur um allt sem ég ætla þá bara að borða. Þetta er hugsunarháttur sem er sérstakur fyrir fitubollur og er í raun og veru bara formálinn að því að veita sjálfum sér leyfi til að éta eins og bestía; ég er hvort eð er aumingi, best að borða bara þessa súkkulaðiköku. En ég er ekki ekki þannig lengur. Ég þarf ekki að gefa sjálfri mér leyfi. Og ég er svo sannarlega enginn aumingi. Ef mig langar til að borða súkkulaðiköku nú, þá geri ég það. En ekki í refsingarskyni fyrir að vera veiklunda. Súkkulaðikökur borðar maður af gleði, ekki af sorg. 
Ég bý þessvegna til þá skýringu að ég sé hreinlega svo mikill vöðvamassi að í þessari viku hafi ég bætt á mig vöðvum án þess að tapa mikilli fitu. Ég strýk yfir viðbeinin mín sem standa út. Ég hnykla byssurnar. Ég tala við fólkið mitt, fólkið í mínu horni. Og ég minni mig á að ég var í buxunum. Ég var í fokkings buxunum.