Í heila viku er ég búin að nostra við, næra og hlúa að súrdeigsbyrjunardeiginu mínu. Ég skipti á því, passaði að nota bara trésleif til að hræra í því, mældi hitastigið í húsinu, talaði fallega til þess, hugsaði til þess á meðan ég var í vinnunni, lagði í það alla mína ást. En allt kom fyrir ekki og ég náði ekki að kveikja líf í því. Á laugardagskvöld var ekkert í skálinni nema sorgleg hveitiklessa.

Á sama hátt hef ég lagt allt mitt í mataræðið þessa vikuna. Skrifaði upp matseðil, fylgdi honum af kostgæfni, vigtaði, taldi og mældi. Eldaði af áhuga, ástúð og innlifun, hugsaði og pældi. En allt kom fyrir ekki, ég var 93.3 kíló í morgun, sem er það sama og ég var síðasta sunnudag.

Séð aftan á pramma siglandi eftir Ponctysyllte Aquaduct

Ég gerði eins mikið og ég gat hvað líkamsrækt varðar, ég hljóp á þriðjudag og hitti hlaupahópinn minn á laugardagsmorgun og hljóp með þeim. Ég skemmti mér konunglega við það og ég var glöð og þakklát fyrir að hafa fundið þetta fólk til að deila ánægjunni við að hreyfa sig með þeim. Ég fór svo með strákana mína í ægilega fjallgöngu upp á Pontctysyllte Aquaduct. Það er hægt að ganga yfir hana meðfram skipaskurðinum og horfa yfir alla sveitina. Þetta var svakalega skemmtilegt og fallegt og aðeins lengra en strákarnir mínir eru vanir að fara þannig að ég var voðalega stolt af þeim. Við lentum svo í úrhellisdembu á leiðinni tilbaka og komum heim þannig að það var ekki þurr þráður á okkur. Ég lagði allt mitt, allt sem ég átti aflögu í að hreyfa mig þessa vikuna. Engu að síður þá hljóp ég hægt þegar ég hlóp og það var erfitt og ég þufti að taka á öllu mínu til að gera það sem ég gerði og ég get varla labbað núna fyrir sársauka í hnénu.

Og hvað er best að gera? Jú, ég ætla að setja í nýtt súrdeig, ég ætla að fara yfir hvað ég gerði og hverju ég get breytt til að reyna að kveikja líf í lögnum. Svo ætla ég að þétta aðeins matseðilinn og vigta aðeins meira og telja aðeins betur. Ég ætla líka að gera nýjar æfingar í þessari viku. Ég ætla að leyfa hnénu að jafna sig og gera því meira af vöðvaæfingum.

Ég er engin hveitiklessa neitt.

Alveg frá því ég fyrst smakkaði súrdeigsbrauð hefur það uppáhaldsbrauðið mitt. Svo mikið uppáhald að ég hélt að það væri óhollt, það hlyti bara að vera þannig því ég vanalega vel alltaf óhollari kostinn svona að eðlisfari.

Planið inniheldur lítið af brauði. Mest megnis af tveimur ástæðum; ég fæ litla næringu fyrir allt of margar hitaeingar úr brauði og það sem mikilvægara er að brauð vekur upp hjá mér endalausa löngun í meira. Betra er að sleppa bara. En ég hef reyndar tekið eftir að svo er ekki með súrdeigsbrauð. Það fyllir upp í einhver göt í sálinni minni og ég þarf bara eina eða tvær sneiðar til að vera sátt.

Ég lagðist í örlitlar rannsóknir og hef komist að því að það er skýring á þessu.

Súrdeig er búið til með náttúrulegri gerlun brauðsins án gers. Þetta ferli étur upp þónokkuð af harðgerasta hluta kornsins og gerir það auðveldara fyrir okkur að melta brauðið. Því lengur sem brauðið fær að súrna/gerjast því meira brotnar niður af glúteninu í korninu sem þýðir að margir þeirra sem eru með glútenóþol geta borðað súrdeigsbrauð. Eins og með önnur svona sýru/gerjunar ferlin þá étur bakterían í ferlinu upp sykrur og sterkju úr deiginu (þessvegna er jógúrt hollasti matur í heimi) Þetta minnkar kolvetni í brauðinu sem þýðir jafnari áhrif á blóðsykur. Á sama tíma eru fleiri vítamín og steinefni til staðar en í hefðbundnu brauði. Mjólkursýran sem skapast brýtur niður sterkjuna og meltir í raun kornið fyrir þig. Að lokum þá brýtur ferlið einnig niður "phytic acid" sem er and næringarefni sem er í öllu kornmeti. Phytic acid skemmir steinefni í líkamanum og hefur skaðleg áhrif á meltingu.

Ef þetta sannfærir mann ekki um yfirburði súrdeigsins yfir venjulegt brauð þá ætti bragðið, lyktin og áferðin að gera það. Að ekki sé talað um hversu ánægjulegt það er að búa til súrdeigsbrauð. Ég er núna í marga daga búin að vera að hlúa að og næra "starter". Ég kem heim úr vinnunni og er ægilega spennt að sjá hversu mikið líf hefur kviknað í skálinni. Nú er svo komið að hann er tilbúinn, farinn að bubbla vel og sæt bjórlykt farin að leggja af honum. Ég ætla því að leggja í deig á föstudagskvöld svo ég geti bakað mitt fyrsta súrdeigsbrauð á laugardagsmorgun. Með allri þessari ást sem ég hef lagt uppskriftina, get ég sveiað mér upp á gott brauð um helgina.

Ég er á fullu í vinnunni nýju og skemmti mér konunglega.

Ég hef loksins byrjað að búa til súrdeig. Súrdeig.

Ég skrifaði loksins ritgerðina sem er búin að hvíla þungt á herðum mér í þrjá mánuði.

Ég er með plan.

Planið skilaði 2.9 kg niður á við hjá mér, 4 kg hjá Dave.

Success consist of going from failure to failure without loss of enthusiasm. - Winston Churchill. 


Það  er ágætt að minna sig á þetta á svona tímabilum. Ég, eins og Winston, er í stuði. Það sem ég þarf að muna er að ég er ekki undir neinni skyldu bundin að fá mér súkkulaði þegar ég er glöð. Ég verð ekkert glaðari við það. Á sama hátt er það hvergi skrifað í stjörnunar að ég þurfi að fá mér kleinuhringi og köku til að láta mér líða betur ef mér líður illa. Ef mér líður illa þá þarf mér bara að líða illa þangað til það líður hjá. Ef mér leiðist þá er hægt að finna sér ýmislegt til dundurs áður en maður graðgar í sig í hugsunarleysi það fyrsta sem maður nær í. Svo er líka allt í lagi að leiðast öðruhvoru. Ég þarf ekki að nota tilfinningar mínar, góðar eða slæmar, sem réttlætingu á ofáti.

Ég hugsa að þetta sé það allra erfiðasta við þetta allt saman. Það er erfiðast að vera þolinmóð á meðan skapsveiflurnar líða hjá. En ég hef líka lært að það er ekkert sem segir að mér eigi eftir að líða eins í dag og mér kemur til með að líða á morgun. 

Ég þarf stanslaust að minna sjálfa mig á að þessi tímabil niðurrifs koma og þau fara. Það sem ég þarf að gera er að muna að vanalega læri ég eitthvað mikilvægt þegar þessi tímabil koma. Svo þarf maður bara að pakka sér saman og halda áfram. Ég trúi því að það sé meira varið í það sem er framundan en það sem á undan hefur farið. 

Eftir sumarfrí tekur alvara lífsins aftur við. Nýja vinnan bíður, ég búin að kaupa killer hælaskó til að líta út eins og ég sé að taka á verkefnunum af alvöru og ég hlakka ægilega til að sjá hvaða áskoranir bíða mín. (Ég er ekki vön að ganga um á átta og hálfum sentimetrum svona dagligdags.)

Þetta var fjórða sumarfríið mitt EL. (Eftir lífstílsbreytingar) Ég hef alltaf þyngst eitthvað smávegis, á bilinu fjögur til tvö kíló eða svo. Í ár var engin undantekning þar á og ég er búin að éta á mig fimm kíló. Ég ætlaði að fá angistarkvíðakast yfir þessu en svo kom í ljós að ég hef ekki áhyggjur af kílóum per se. Ég hef meiri áhyggjur yfir hugarástandinu sem hefur fylgt þeim. Ég hef trekk í trekk staðið mig að því að venja mig af góðu venjunum sem ég var komin upp á. Einföldu hlutirnir sem ég hélt að væru orðnir inngrónir og ég þyrfti ekki lengur að leggja á mig neitt til að viðhalda. En það kemur í ljós að rúm þrjátíu ár af ósiðum eru yfirsterkari þremur af góðum siðum.

Pulsa og kók. "Worth it" matur? Ekki viss. 

Þannig er ég farin að svíkjast undan hreyfingu. Jú, ég fer út að hlaupa en vegalengdirnar eru alltaf að styttast. Og það sem verra er að ég hef litla sem enga ánægju af því að hlaupa lengur. Ég sé þetta orðið sem kvöð núna. Ég er nánast alveg hætt að gera líkamsþyngdaræfingar og pilates er aðeins gert til hátíðarbrigða. Mér finnst ég  vera að gera fullt en það eru margir dagar þar sem ég geri ekki rassgat og ég er svo sannarlega ekki að hreyfa mig hálft á við það sem ég gerði fyrir sex mánuðum síðan. Ég var búin að koma þessu þannig fyrir hjá mér að ég vaknaði bara á morgnana, fór í hlaupagallann og út. Engin umræða, ekkert val, bara út. En ég er búin að leyfa sjálfri mér að rökræða þetta eitthvað við sjálfa mig og það er oft sem Hlussan vinnur þær rökræður. (Hún sest bara ofan á mjóu Svövu sem getur sig þá hvergi hrært.)

Krispy Kreme donut. Soooooo worth it!

Á sama hátt er það alltof oft sem ég stoppa við í kex- eða súkkulaðirekkanum í Co-Opinu. Og gríp eitthvað með mér. Það er ekki langt síðan ég var búin að koma því þannig fyrir að ég tók ekki einu sinni eftir þessum rekkum, labbaði bara framhjá. En núna teygir Hlussan feita puttana eftir einhverju gúmelaðinu og kjamsar á því um leið og hún kemur heim. Og mjóa Svava bara fylgist með. Segist ekki ráða neitt við neitt.

Það er merkilegt að hugsa þannig. Ráða ekki neitt við neitt. Ég var farin að hugsa að þetta væri ekkert mál. Að ég væri búin að breyta mér og hvernig ég hagaði mér í vissum aðstæðum þannig að ég þyrfti ekki að kreppa sjálfstjórnarvöðvann lengur. Hélt að ég gæti jafnvel notað innsæið eitt til að stjórna hverju ég borða og hvernig ég hreyfi mig. (Því miður þá virðist sem svo að innsæjið segi mér að borða eins og skógarhöggsmaður.) Kveinkaði mér svo í máttleysi þegar ég leyfði lélegum ákvörðunum að ráða för. Klóraði mér í höfðinu og sagðist ekkert skilja í þessu. Málið er að ég var búin að gleyma að þetta var heilmikið mál. Þegar ég fyrst byrjaði að hreyfa mig þurfti ég að pína sjálfa mig til þess. Bókstaflega rífa sjálfa mig upp á feitu rassgatinu til að tussast til að gera eitthvað. Sama var með kexrekkann. Ég tvísté oft lengi fyrir framan hann og kvaldist þangað til ég neyddi sjálfa mig til að labba í burtu. Þetta voru sigrar. Svo varð þetta eðlilegt og svo fór ég allan hringinn og hélt ég gæti sleppt hreyfingunni og fengið mér súkkulaði öðruhvoru. Að ég gæti gert bæði í einu. En ég hef ekki forgangsraðað á réttan hátt að undanförnu.

Nú er svo komið að ég þarf að byrja aftur. Ég þarf að neyða sjálfa mig út og ég þarf að labba grátandi framhjá kexinu án þess að grípa með mér pakka. Þetta hljómar eins og ég sé að refsa mér eða gera eitthvað slæmt en það er ekki svo. Ég veit hver verðlaunin eru fyrir að gera það, ég veit hvernig vellíðanin er sem kemur eftir smástund. Ég þarf bara að halda mér við efnið í nokkra daga.

Þetta er ég í svörtu fötunum. Búin að klifra og klifra. 

Ég þarf að koma mér aftur í skikkanlegt ástand. Og með skikkanlegu ástandi á ég ekki við einhver x kíló. Ég er meira að tala um að vera aftur í því hugarástandi þar sem mér leið eins og milljón dollurum. Þar sem flestar ákvarðanir sem ég tók voru í mína eigin þágu, ekki gegn sjálfri mér. Mér finnst þetta nefnilega skemmtilegt. Meira að segja þegar þetta er erfitt þá er þetta gaman. Mér finnst gaman að ögra sjálfri mér og það er í alvörunni ekkert betra en þegar maður getur gert eitthvað eins og að klífa vegg eða keypt sér eitthvað i minni stærð en maður er vanur. Það verður bara að hafa það hversu vandræðalegt það er að enn einu sinni byrja upp á nýtt. Ég kaus sjálf að gera þetta svona opinberlega.

Þetta er rússbíbanareið en hversu erfitt sem það virðist að hanga á þá er það oftast það eina sem er í boði. Ég er ekki fullkomin en þetta snýst heldur ekki um að vera fullkomin. Þetta snýst um að sýna sjálfum sér virðingu, samhyggju og þolinmæði. Þetta snýst um að hafa úthald, halda sér við efnið og að lifa lífinu, skemmta sér og reyna að velja besta kostinn við hvert tækifæri. Og þannig skapar maður besta lífstílinn fyrir sig. Og vonandi getur maður lifað lífinu án samviskubits, án skammar og af fullkomnum gleðilátum.

Og um leið og ég eignast alvöru espresso vél og get búið til latte macchiatos hægri vinstri tek ég ástríðu við kaldbruggað kaffi. Týpiskt!

Það er ekki það sama að nota kaffi sem maður hefur soðið og bruggað og látið kólna og kaffi sem maður bruggar kalt frá byrjun. Kalda kaffið hefur ekkert biturt eða súrt við sig, öll sýra einhvernvegin verður ekki til staðar og eftir verður bara þetta mjúka bragð sem maður heldur að maður fái bara ef maður borgar fjögur pund á kaffihúsakeðju.

Búin að kaldbrugga og setja í krukku. Og alveg að verða búin að drekka það allt. 

Kaffi, klakar, teskeið af hlynsýrópi, matskeið af léttmjólk, teskeið af rjóma.

Himnaríki í glasi! Næstu bragðtilraunir; möndlumjólk, kókósmjólk, karamellusýróp, súkkulaðisýróp....

Ég á rosalega erfitt með að skrifa núna. Mér finnst mér hafa tekist að halda uppi tveimur þriðju hlutum af heilsusamlegum venjum að undanförnu og ég held að ég geri það svona nokkurn vegin ósjálfrátt. Ég fer út að hlaupa, ég geri pilates eða bodyweight æfingar og ég er meðvituð um það sem ég er að velja að borða. Ég bara er ekki alltaf að velja það besta fyrir mig. Ég virðist ekki geta farið í frí án þess að slaka á sjálfstjórnarvöðvanum. Og þetta þýðir líka að ég er alls ekki að ná neinum markmiðum, ég er ekki að gera neinar uppgötvanir og ég hef ekkert fram að færa eða til málanna að leggja í umræðunni um heilsusamlegan lifstíl.

Mér finnst einhvern vegin eins og ég missi alltaf sjónar á því sem ég er að reyna að gera. Hlutirnir fara í einhverja rútínu og svo gleymi ég hvað ég er að gera. Ég byrja að trúa ruglinu í sjálfri mér. Bara af því að ég er hætt að borða í offorsi (binge) þýðir það ekki að ég sé ekki enn að raða í mig án þess að veita því nógu mikilli athygli.

Ég hef tapað þessari örvæntingu sem var fyrst minn stærsti hvati til að léttast. Mér finnst ég bara voðalega fín. En svo passa ég ekki í eitthvað eða er kjökrandi af sársauka í hnjánum eftir hlaup og þá man ég að ég er enn ekki nógu létt til að viðhalda þeim lífstíl sem ég vil lifa.

Við erum að fara í burtu í viku. Þegar ég kem tilbaka ætla ég að setjast niður og skoða hvað það er sem ég vil fá út úr lífinu og hvað ég er tilbúin að gera til að fá það.

 Ég fór í klippingu í dag. Sat bara salíróleg í stólnum og bað stúlkuna um að klippa á mig topp. Mig langaði í eitthvað nýtt og spennandi án þess að klippa neitt af síddinni. Ég er með mjög sítt hár núna, það nær eiginlega niður í mitti og mig langar til að halda því á meðan ég er enn nógu ung til að geta sveiflað því um án þess að vera kjánaleg. Einn lítill hluti af mér hafði örlitlar áhyggjur að ég væri að gera svona drastískar breytingar í einhverri tilraun til að draga athyglina frá því að ég er smávegis að þyngjast. En stærsti hlutinn af mér fannst ég bara vera ægilega trendí. Ég díla svo við hitt þegar ég er búin í fríi. Fo´ sure!

Þegar maður klikkast svo smávegis í hausnum og fer að finnast það ægilega góð hugmynd að prófa allar nýju Cadbury´s súkkulaðibragðtegundirnar sem hafa verið settar á markað í takt við Ólympíuleikana er kominn tími til að bretta upp ermar og prófa eitthvað nýtt í eldhúsinu.

Avókadó ís með sykurlausri súkkulaðisósu

Avókadó ís með kanilsteiktum eplum.

Delonghi Icona espresso

Við Dave héldum upp á sjö ára brúðkaupsafmæli í gær. Við gerðum ekkert merkilegt, fórum með Lúkas í skólann, fórum svo á rölt um bæinn, fengum okkur að borða og keyptum okkur svo voðalega fína espresso vél í brúðkaupsafmælisgjöf til hvor annars. Hér í Wrexham er ljómandi góð sérverlsun með kaffi og te og það er ágætis áhugamál að deila saman að drekka gott kaffi. Okkur er líka búið að langa rosalega lengi í vélina, vorum meira að segja með mynd af henni uppi við heillengi bara svona af því að við héldum ekki að við myndum tíma að kaupa hana. En svo koma svona spes dagar eins og ullarbrúðkaupsafmæli, frí og smá kæruleysi og við keyptum ekki bara kaffivélina heldur líka brauðrist og ketil í stíl.  Við erum bara að njóta þess að vera í fríi, ásamt því að reyna að nýta tímann vel til að gera hluti sem við fáum annars ekki tækifæri til að gera. Eins og að búa til geðveikan kaffibolla með ekta crema lagi og sitja saman og spjalla yfir morgunmatnum og drekka kaffi.

Allt klabbið. 

Ég er að ströggla aðeins með hreyfingu og mataræði núna. Frí hefur aldrei farið vel í mig hvað það varðar. Ég tók ægilega syrpu í brauðáti og það þýðir bara eitt fyrir mig; þyngdaraukning, harðlífi og samviskubit. Ég nenni því síðan alls ekki, hef engan áhuga á að eyða friinu mínu í samviskubit. Hef reyndar heldur engan áhuga á að eyða fríinu mínu í að þyngjast um fimm kíló. Ég hef þessvegna valið. Leyfa mér örlítið meira en ella í mataræðinu og nota meiri frítíma í að hreyfa mig meira eða taka betri ákvarðanir hvað mataræði varðar ef ég er spenntari fyrir að liggja í sófanum og lesa bók.

Þetta hefur alltaf verið mitt val. Og útkoman hefur alltaf oltið á því hvað ég vel sjálf.

Þá er endurbótum lokið í bili og við að verða búin að setja allt á sinn stað. Þetta horn í stofunni fékk rakavörn og nýtt gifs til að slétta veggina. 

Sama hornið nýmálað. Allt annað líf. 

 

Í stigaganginum var rakavörnin líka löguð og nýtt gifs sett á vegginn. Það er rosalega hátt til lofts þarna og við höfum aldrei málað almenninlega. 

Þannig að það er ótrúlega gaman að hafa þetta allt loksins hreint og skínandi  nýmálað. 

Veggurinn í eldhúsinu sem var allur að molna í burtu. Húsið er byggt í kringum 1870 og það er kominn tími til  að dytta að því all svakalega. Verst að við Dave erum glötuð hvað DIY varðar og verðum að fá mann í öll verk. 

Hér er búið að laga vegginn, en af því að hann var svo ónýtur þá er gifsið enn að þorna. Gæti tekið 2 vikur að þorna alveg. En maðurinn kemur aftur til að klára að mála. 

Mitt fyrsta verk í nýja eldhúsinu var að sjálfsögðu að bjóða upp á nýbakað brauð í morgunmat. Fyrsta brauðið sem ég borða í tvær vikur. 

Ég er núna loksins búin að raða þannig að það er hægt að nota breakfast bar almennilega. 

Svefnherbergið fékk aðeins andlitslyftingu, málað og allar bækur teknar og rykhreinsaðar. Ótrúlegt hvað þær safna miklu ryki. Við eigum nú orðið Kindle og Kobo og ég sé ekki fram á að fleiri bækur verði keyptar. Nema kannski Pratchett. Við eigum hann allan hingað til og maður verður að halda því við.  

Svo var málað og veggir jafnaðir í milliherberginu. Það vantar núna bara nýtt á gólfið. Sennilega eina verkefnið sem er pressandi í húsinu núna. 

Bjart og fallegt og vantar bara herslumuninn á gifsið að þorna.
Það var svo ánægjulegt að fá mann til að gera þetta fyrir okkur. 

Ég er núna búin í gömlu vinnunni og komin í sumarfrí. Ég kláraði á föstudaginn og fékk falleg kort og gjafir og margt fallegt sagt við mig. Við fórum svo á pöbbinn þar sem ég hafði um lítið að velja en að verða rallhálf þar sem hvert glasið á fætur öðru var lagt fyrir framan mig. Allir vildu kaupa handa mér glas í kveðjuskyni. Við skrölluðum um Chester, fórum í karaoke og svo var dansað fram eftir nóttu. Sérlega skemmtilegt allt saman og gaman að enda á skemmtilegheitum með gömlu vinnufélögunum. Ég var frekar framlág í gær enda orðin gömul kona og þoli illa svona útstáelsi. 

Ég byrja svo í nýju vinnunni eftir tvær vikur. Og hlakka alveg voðalega til. En fyrst. Sumarfrí. Ahhhhhh.....

Jæja þá er maður búinn að rífa niður allar myndir af veggjum og pakka niður smádrasli ýmiskonar ásamt bókum og svo öllu sem er uppi við í eldhúsinu. Ég á voðalega mikið af allskonar olíum og kryddum sem ég geymi hjá eldavélinni. En nú þegar það er maður að koma til að laga skemmdir í eldhúsveggnum og mála svo allt húsið þarf víst að setja þetta allt í kassa og úr seilingarfjarlægð. Mikið ógurlega sem húsið verður eitthvað skítugt svona þegar maður sér gamalt tóbak og fitu bakvið myndir. Allt verður eitthvað svo berangurslegt og svona lítilfjörlegt. Ég er samt viss um að smá svona óþægindi með drasl í kassa verði þess virði; hugsa með sér lúxusinn, bara koma heim og allt húsið skínandi viðgert og nýmálað! Ekki amalegt það. Tilhugsunin um að þurfa að bæta þessu verkefni ofan á allt hitt hjá mér var bara óhugsandi þannig að þegar að strákurinn sem ætlar að laga skemmdirnar í eldhúsinu sagðist líka geta málað þá ákváðum við Dave að það væri þess virði að borga fyrir þetta til að eiga sumarfríið okkar til að slaka á í alvörunni. Frekar en að nota það í að mála húsið illa í fýlu yfir því að vera svona léleg í DIY.

Ég hlakka svo til þegar hann er búinn. Það ætti að taka hann fjóra daga eða svo að gera þetta þannig að þessi síðasta vika mín í gömlu vinnunni passar ákkúrat. Þegar ég klára og fer í tveggja vikna frí áður en nýja vinnan byrjar kem ég heim í nýmálað og skínandi hús. Við ætlum að nota fyrstu vikuna í að henda drasli og koma okkur aftur fyrir og jafnvel kaupa alvöru kaffivél í nýja eldhúsið og svo ætlum við að fara seinni vikuna til Lincolnshire, til að eyða vikunni á ströndinni við Cleethorpes. Ég er voðalega spennt, mikið til vegna þess að ég hef aldrei áður ferðast innan Bretlands í áttina austur-vestur, vanalega förum við allt norður-suður.

Mesta orkan í dag hefur því farið í kassana. Ég fann nú samt líka tíma til að baka súkkulaðibitamuffins. Ég fann uppskrift aftan á kókóshnetuhveitipokanum mínum og aðlagaði aðeins að grunnhugmyndum um enn frekari hollustu og ég hef bara sjaldan verið jafn ánægð með bakstur. Ég fann engan mun á þessum og á súkkulaðikökunni sem ég og Lúkas bökum stundum. Ég gerði samt þau mistök að biðja Dave og Lúkas að smakka hollar súkkulaðikökur og um leið og ég sagði orðið hollar ákváðu þeir báðir að þetta væri einhver hryllingur og neituðu að smakka. Þannig að þið verðið bara að taka mitt orð fyrir þessu. Hér er náttúrulega enn fullt af hitaeiningum en þetta eru góðar hitaeiningar og mest megnis úr góðri fitu, trefjum og próteini. Það er allavega óþarfi að vera með samviskubit yfir þessum.

Súkkulaðimuffins

1/4 bolli kókóshnetuhveiti
2 msk kakó
1/2 tsk matarsódi
1/2 tsk lyftiduft
Öggulítið salt

3 egg
50 ml kókósolía í fljótandi formi
3 msk hlynsýróp
10 döðlur, skornar í litla bita
30 g ósætt súkkulaði (ég nota Baker´s eða Girandelli)

Allt þurrt sigtað saman og allt blautt hrært saman og svo blandað saman í deig. Blanda svo döðlum og súkkulaði við og sett í muffinsform inn í ofn við 180 gráður í 18 mínútur. Gerir sex múffur.

Mér fundust þær ægilega góðar heitar úr ofninum með köldu mjólkurglasi. Ég ætla reyndar að hanna krem á þær og strá kókós yfir líka. Bara svona af gamni.

Would you like to supersize that sir?

Það er voðalega mikið að gera hjá mér akkúrat núna. Ég er að skila af mér gömlu vinnunni og er rífandi í hár mitt og skegg vegna þess að mér finnst ekki neinn geta tekið við af mér og gert verkefnunum nógu góð skil. Svona er ég nú hrokafull. Ég er líka að reyna að koma heim eftir langan vinnudag og skrifa hluta af masternum. Þarf að skila inn litlu broti helst í næstu viku. Það gengur nú svona upp og ofan. Svo er ég að reyna að þrífa og pakka niður smáhlutum til að gera tilbúið fyrir málarann sem er að koma á mánudaginn til að fiffa upp á húsið. Ég er líka á fullu að hlaupa og reyna að koma Park Run í gang ásamt því að reyna að bæta við smá vöðvapumpi. Á toppnum trónir svo nýjasta tilraunin mín hvað mataræði varðar. Ég er að búa til mína eigin útgáfu af hellisbúafæðu. Mér finnst paleo (hellismannafæða) alveg rosalega áhugaverð fræði og ég er alveg tilbúin að kaupa kenningar þeirra um að líkamar okkar hafa ekki þróast eins og fæðuval okkar og að við séum hönnuð til að borða í skorpum, mest megnis prótein og fitu og að flest kolvetni eigi að koma frá grænmeti og ávöxtum fremur en frá unnum kolvetnum eins og við flest borðum núna.Mér finnst þetta allt hljóma sannfærandi. Það eru ljómandi góðar upplýsingar á þessari síðu ef einhver hefur áhuga. Þegar ég tala svo um mína útgáfu þá meina ég að ég er búin að aðlaga hitt og þetta að því sem mér hentar. Ég er nefnilega ekki hellisbúi og verð að skera minn stakk dálitið eftir þeim vexti. Ég er líka með nett ofnæmi fyrir öfgum sem þýðir að ég get ekki gert þetta 100%. Ég ætla t.d aldrei að hætta að borða grískt jógúrt. Það bara kemur ekki til greina. Eins á ég smávegi erfitt með að gefa hafra upp á bátinn þó ég sé til í að minnka neysluna aðeins. Það sem ég mest hrifin af er þessi tilraun til að skera út alla milliliði og reyna að hafa matinn minn eins ferskan og óunninn og ég mögulegast kemst upp með sem nútímamanneskja. Ég er algerlega sannfærð, og hef verið lengi, um að því nær náttúrunni sem við færum matinn okkar því betri er hann og því meira af honum getum við borðað. Og ég er afskaplega hrifin af öllu þessu sem segir að maður eigi að borða alvöru mat. Þannig á maður að borða smjör, ekki létt og laggott.

Ég er vön að byrja daginn á sætum hafragraut. Þannig skiptir litlu máli hvort ég fæ mér hrágraut eða haframúffur ég hef alltaf sett rúsínur og sæta möndlumjólk eða hlynsýróp eða hnetusmjör til að gera það sætt. Ég ákvað að prófa að borða ósætt í morgunmat til að kanna hvort það hafi áhrif á sætulöngun það sem eftir lifir dags. Þar að auki hef ég alltaf lesið að prótein haldi manni söddum lengur og að þannig sé best að byrja daginn. Ég hef þessvegna verið að fá mér eggjaböku í morgunmat. Egg, kotasæla og fullt af grænmeti bakað saman. Prótein og kolvetni. Ég finn engan mun á sætuþránni og ég er aðframkomin af hungri um það bil klukkutíma síðar. Hafragrautur heldur mér saddri fram að hádegi.

Í hádegismat fæ ég mér gommu af grænmeti, kjúklingabringu og svo hrágrautinn minn í eftirrétt. Ég bara get ekki sleppt honum. Hér er ég að taka út brauðið sem ég er vön að borða í hádeginu ásamt jógúrti og ávöxtum. Ég er líka að minnka skammtinn dálítið. Ég er pakksödd eftir hádegismatinn og verð ekki aftur svöng fyrr en um fimmleytið. Áður var ég aftur orðin svöng um þrjúleytið og þurfti að fá mér snarl. Því hef ég getað sleppt núna.

Ég fæ svo kjöt og grænmeti í kvöldmat. Og verð aftur svöng stuttu síðar. Þannig svöng að mig verkjar í rifbeinin og meiði mig. Ég fæ mér frosin bláber með rjóma eða avókadósúkkulaði en er samt svöng. Og þarf að fara þannig að sofa.

Ég er yfirfull af orku og hef lést heilmikið þrátt fyrir að hitaeiningar séu í hærri kantinum. Ég er líka algerlega laus við að vera "bloated" (þanin) í maganum og hef engan bjúg. Ég er sannfærð um að sleppa brauði og ávöxtum að miklu leyti sé ástæðan fyrir því. Ég er líka rosalega kát yfir smjöráti og rjómaneyslu. Það finnst mér sko ekki leiðinlegt. Og eins furðulegt og það hljómar þá er ég ánægð með að vera svöng, það er svo óvanalegt fyrir mig að finna í alvörunni fyrir hungri að mér finnst það bara skemmtilegt. Hitt er svo hversu lengi  mér kemur til með að finnast það og hvort það leiði að lokum til einhverskonar vitleysu en akkúrat núna finnst mér ekki eins og það verði útkoman.

Enn og aftur sanna ég þó fyrir sjálfri mér að ég sé bara ekki eins og fólk er flest og að það þýði ekkert fyrir mig að fylgja reglum og ráðum frá öðrum. Þannig er það "gefin staðreynd" að prótein og fita sé það sem haldi manni söddum sem lengst en ég er bara alveg þveröfug við það og það gaula í mér garnirnar. Það var nú alveg eftir mér að vera á skjön við allt og alla.

Franskar kartöflur! má vera að þið hrópið upp yfir ykkur í forundran! Hvað er hún eiginlega að spá? Að bjóða upp á franskar í matinn svona á þriðjudagskvöldi? Og vanalega væri það líka alveg forkastanlegt að gera slíkt og ég myndi sjálfsagt ekkert vera neitt að flíka því. En hlutirnir eru ekki alltaf einfaldir og stundum er hægt að draga vitlausar ályktanir. Þetta eru nefnilega ekki kartöflur. Og því síður að þær komi frá Frakklandi. Nei, hér er um að ræða hollenska rófu. Já, ég sagði rófu. Ég hef hingað til einungis fengið rófu með einhverju sem er harðíslenskt eins og út í kjötsúpu, eða stappaða með saltkjöti og soðna með saltfiski (umm saltfiskur....ætli ég gæti búið til minn eiginn nætursaltaðan ef ég finn góðan þorsk einhverstaðar?). Ég átti til þessa einu rófu af einhverjum ástæðum og datt í hug að prófa að skera hana niður í báta og baka í ofni. Hélt helst að hún myndi kannski verða eins og bakað grasker. En þegar ég skar hana niður minntu bútarnir mig á franskar og ég ákvað að skvetta yfir smá ólívuolíu og krydda svo með síserall (season all) og geymdi svo inni í ofni í 45 eða 50 mínútur. Og út komu þessar líka fínu "franskar". Ég hafði með breskt sausage og dýfði í chili sósu. Og fannst alveg hrikalega gott. Alltaf gaman að prófa nýtt.

Heimild

Þetta er heilagur sannleikur þessi teikning hér til hliðar. Ég hef verið að sannreyna þetta síðastliðin þrjú ár og ég held að núna í morgun hafi þessi sannleikur aldrei verið jafn skýr.

Ég gaf sjálfri mér ekki leyfi til að pæla í þessu of mikið í morgun áður en ég lagði af stað.Ef ég hefði hugsað um hvað ég var að fara að gera hefði ég örugglega hætt við. Ég vaknaði, klæddi mig í hlaupagallann og fór út. Fyrsta hlaup og hittingur hópsins sem vonandi verður upphafið að Parkrun í Wrexham átti að vera í Borras sem er hverfi sem ég þekki lítið. Ég þurfti þessvegna að bæta enn einu við óþægindin: að taka strætó eitthvað sem ég hafði aldrei komið áður og eiga á hættu að villast. Ég var heilmikið stressuð, hvað ef ég gæti ekki haldið í við þau, hvað ef þetta væri eitthvað glatað eins og kickboxing tilraunin, hvað ef það mætti enginn, hvað ef, hvað ef. Ég fann rétta strætóinn og bílstjórinn var undarlega hjálplegur og sagðist myndi stoppa þegar við værum komin á réttan stað í Borras. Þegar þangað var komið benti hann mér í rétta átt og brosti til mín. Mjög óvanalegt, hér eru strætóbílstjórar vanalega afsprengi djöfulsins.

Borras er ljómandi fallegt hverfi með stórum einbýlishúsum og þar er líka Acton Park, stór almenningsgarður þar sem við ætlum að hlaupa um. Hér býr greinilega fólk sem er betur stöndugt en bótapakkið sem býr allt í kringum mig í Rhos. Göturnar hreinar og fallegar og allir garðar vel snyrtir. Ég rölti aðeins um og þegar klukkan nálgaðist níu fór ég þangað sem átti að hittast. Þar hitti ég svo fyrir Darren og Angie sem eru þau sem ætla að koma Parkrun í gang. Þau eru bæði að æfa fyrir hálfmaraþon en eins og ég eru bara áhugafólk. Við spjölluðum aðeins saman og biðu smá eftir fleirum að bætast við. Bara ein stelpa kom í viðbót og við lögðum af stað. Hlupum á rólegheitahraða um Acton og Borras og spjölluðum. Angie og Darren hægðu heilmikið á sér til að leyfa mér og Jade að hafa í við þau. Það var bæði ánægjulegt og skrýtið að hlaupa með öðru fólki, þetta er svo ofboðslega persónulegt athæfi hjá mér vanalega. Ég var fegin inni í mér að það var ekki ég sem stjórnaði hæga hraðanum, ég hefði getað farið hraðar en Jade er algjör byrjandi og þurfti að fara hægt yfir. Þegar við vorum svo búin að fara 5 km enduðum við á kaffihúsi þar sem við lögðum á ráðin með hvað gerist næst. Við ætlum að byrja á að koma reglulegum 5 km hlaupum á þar sem fólk tímatekur sig bara sjálft og jafnvel reyna að halda bara hópinn svona eins og við gerðum í dag til að skapa hópkennd og samstöðu. Það bætist alltaf í hópinn á Facebook og Twitter og vonandi að fólk taki við sér og fari að koma með okkur á laugardagsmorgnum. Svo er það að fá Bæjinn með okkur í lið til að fá afnot af almenningsgarði til að hafa samastað. Parkrun gefur svo hjálp til að koma uppsetningunni af stað og hjálpar til með að gera tímatökuna ákveðna.

Svona eitthvað er bara af hinu góða fyrir bæ eins og Wrexham. Það er ekki Parkrun í neinum af bæjunum hér í kring, ekki einusinni í Chester og við gætum þessvegna dregið að fólk allstaðar að hér í kring. Hvað samfélagsanda og innlegg í heilsusamlegan lífstil  varðar er þetta náttúrulega bara jákvætt. Ég er upprifin og meira en tilbúin til að taka þátt og leggja mitt af mörkum. Hugsa sér hvað það er flott og jákvætt að vera hluti af hópnum sem kom Parkrun af stað í Wrexham!?

Þetta var algerlega það sem mig vantaði. Ég er spennt og kát og finnst eins og ég hafi eitthvað að vinna að núna. Algerlega frábært.

Það er alltaf smávegis eins og það sé úr mér allur vindur eftir skipulagða atburði eins og hlaupið núna á sunnudaginn. Þannig fylgdi smávegis týnt tímabil eftir fyrsta 10 km hlaupið, ég fór algerlega yfir strikið eftir Bangor og þessi vika er svo búin að vera erfið. Ekki það að ég sé að troða í mig snickers, ég geri bara hrokafullu mistökin mín sem fylgja súpervikum, þ.e. ég hætti að vigta og skammtar stækka og þó ég sé að borða hollt og gott þá byrja ég alltaf að borða of mikið. Og um leið og ég borða of mikið þyngist ég. Ég bara má ekki fá mér einu grammi of mikið af nokkrum sköpuðum hlut og þá fitna ég. Og ég er ekki bara að tala um eitt kíló á vigtinni sem aðrir mættu túlka sem eina góða ferð á tojarann. Þegar ég þyngist um eitt kíló á vigtinni þá tek ég eftir því á fötunum mínum, á hringunum á fingrunum og á andlitslaginu mínu. Ég tek mark á vigtinni minni.

Það er því við hæfi að gera eitthvað til að skora á mig. Ég er ekkert sérlega mannblendin. Mér finnst rosalega erfitt að "spjalla". Ég hef afskaplega lítið að segja svona um daginn og veginn. Ég get hellt mér út í umræður um hluti sem skipta mig máli og ég er ekki feimin, ég bara kann ekki að spjalla. Og þessvegna er ég ekkert mikið að blanda geði við fólk. Ég er líka rosalega löt og nenni illa og lítið að taka þátt í starfsemi ýmiskonar. Þetta er skapgerðarbrestur sem ég tók fyrst eftir þegar ég fór í sumarbúðir á Úlfljótsvatn hjá Skátum. Ég man eftir að hafa hugsað með mér hversu kjánalegt þetta væri að ganga í svona flokk og þurfa svo að samsvara sér með stórum hópi. Ég nennti aldrei í leikfélag, eða að taka þátt í félagsstarfsemi í menntó né í háskóla. Ég bara get ekki "tekið þátt". Það er þessvegna þreföld áskorun í gangi núna. Dave benti mér á um daginn að það var náungi að auglýsa eftir fólki til að stofna hlaupagrúppu í Wrexham. Maðurinn sá fyrir sér að reyna að koma af stað því sem heitir Park Run hérna í Wrexham. ParkRun er rekið út um allt Bretland og það virkar þannig að maður getur gengið að því að klukkan 9 á laugardagsmorgni sé 5 km hlaup í gangi í einhverjum almenningsgarði og hlaupið er tímatekið. Og hann vildi fá sjálfboðaliða til að hjálpa sér að koma þessu í gang.

Ég þarf semsagt að hitta ókunnuga og spjalla. Ég þarf ekki bara að ganga í félagastarfsemi heldur þarf ég að bjóðast til að gera eitthvað til að hjálpa. Og ég þarf að hlaupa. Hversu langt út fyrir þægindahringinn er hægt að fara??

Ég hélt ég væri ægilega þreytt núna í eftirmiðdaginn eftir hlaup. Ekki nóg með nefnilega að ég hafi farið í hlaup og haldið upp á þjóðhátíðardaginn þá er hér feðradagur í dag og við Lúkas bjuggum til fínan hádegismat handa Dave. Ég sá orðið stofusófann fyrir mér sem áfangastaðinn seinnipartinn. Leggjast í sófann, taka góðan lúr á sunnudagseftirmiðdegi, vakna svo og horfa á boltann, klóra mér jafnvel í pungnum... En nei, ég byrja að vaska upp, svo sé ég buxur af Lúkasi sem þarf að pressa fyrir morgundaginn, svo man ég að ég ætla að hafa með mér harðsoðið egg í morgunmat og set það upp. Á meðan ég bíð eftir að eggið sjóði fer ég og næ í þvottinn sem ég stakk inn í vél í morgun og hengi upp. Spjalla við Ástu á meðan og næ mér svo í kúst og sópa stofuna og eldhúsið. Inni í eldhúsi sé ég poka af pistasíuhnetum og fæ hugljómun. Set hneturnar og lófafylli af rúsínum með teskeið af hlynsírópi í matvinnsluvél og mauka. Strái svo ristuðum kókóshnetuflögum í botninn á sílíkón muffinsformum, smyr pistasímaukinu í botninn og set svo gommu af súkkulaði avókadómúsinni þar á. Sting inn í frysti í smástund. Og ég er búin að hanna súkkulaðiostaköku. Og núna get ég lagst í sófann. Með köku.

Pístasíu og rúsínubotn...

Avókadósúkkulaðimús...

og kókósrjómi og kókósflögur. 

Svona á að byrja daginn! Safna pening til styrktar krabbameinsrannsókna, hlaupa sér til heilsubótar, leggja inn sjötta hlaupið í "12 á 12" áskoruninni og finna fyrir samfélagsandanum í Wrexham. Ekki skemmir fyrir að maður getur sönglað "Hæ, hó og jibbí jei, það er kominn sautjándi júní!" svona inni í sér. 

Ég er nú vön að hita bara upp á meðan ég hleyp fyrsta kílómetrann en það er svo gaman þegar það eru  svona margir saman að maður verður að taka þátt. 

Komin í mark. Ég festist fyrir aftan stóran hóp af konum sem röltu  þetta og það tók því smá tíma að komast af stað, og ég fattaði ekki fyrr en ég var komin rúma þrjá kílómetra að ég var enn bara að lulla eitthvað. Slóðin lá í gegnum skóg og akur sem var orðinn að hálfgerðu drullusvaði eftir rigningarnar að undanförnu þannig að það tafði aðeins fyrir líka en ég átti þá líka heilmikla orku eftir í tanknum til að spretta síðasta kílómetrann. 

Enn ein medalían í safnið og á besta 5km tíma hingað til; 32:56. Sem er dálítið skemmtilegt því í fyrsta sinn í dag var ég ekki að hugsa um þetta sem eitthvað mikilvægt hlaup eða sem merkisatburð í heilsuferðalaginu mínu, ég var einfaldlega að leggja mitt af mörkum og njóta þess að geta þetta. 5km eru ekkert mál fyrir mig núna, ég þarf bara að léttast til að geta farið að hlaupa hraðar. Ég gat þessvegna bara skilið eftir heima allar væntingar og kröfur til sjálfrar mín og bara notið þess að vera hluti af svona stórum hóp með sameiginlegt markmið. 

Þetta er búin að vera alger súpervika. Mér finnst eins og ég hafi komið mér að miklu leyti fyrir inni í "Hringrás velgengninnar" þar sem hver góð ákvörðun leiðir af sér aðra góða ákvörðun. Ég er búin að borða  rosalega vel, hef legið yfir uppskriftum, eldað og borðað og það veitir mér ómælda gleði að fá að njóta þess bara að fullnægja þessari matarástríðu minni. Ég skil ekkert í því af hverju ég reyni að neyða sjálfa mig til að hugsa ekki um mat, þetta að fá að velta mér bara upp úr uppskriftum er greinilega mun áhrifaríkara. Þegar ég er í svona stuði horfi ég tilbaka og klóra mér hreinlega í hausnum yfir því að ég skuli í alvörunni stundum borða snakk og snickers. Ef því fylgir vanlíðan á meðan að hrágrautur og hafrarjómi veitir gleði og fyllingu, hversvegna að borða snakkið og snickersið? Ég held að maður gleymi sér bara, það er svo mikill vani að teygja sig í eitthvað gamalkunnugt. Þannig að ég ætla að koma upp með eitthvað trix sem minnir mig á þessa vellíðan næst þegar ég ætla að graðga einhverja vitleysuna í mig. Slá í viðbeinin.

Í ofan á lag við mataræðið þá er mér líka farið að líða vel aftur í líkamanum hvað hreyfingu varðar. Ég er búin að hlaupa í vikunni hraðar og öruggar en ég hef verið að hlaupa núna lengi. Mér finnst eins og líkaminn sé að sýna mér þakklæti fyrir að fæða hann vel. Góð næring, gott hlaup. Elementary Watson. Þessi kraftur er reyndar líka að skila sér í að ég er með hálfgert óþol í mér við skrifstofuvinnuna. Mig langar til að vinna líkamlega vinnu. Datt reyndar ekkert í hug nema að verða annaðhvort skógarhöggsmaður eða hóra. Og þar sem ég get orðið rifið upp heilu trén með rótum með rassinum einum er tæpt á milli að sjá hvort starfið liggi betur fyrir mér.

Kickboxið fór reyndar ekki jafnvel og ég hafði vonast eftir, mér leist mjög illa á allt í því gymmi. En tek þann jákvæða punkt að ég var enn spenntari fyrir hópæfingum og er tilbúin til að fara að prófa gymmið sem var verið að opna í Wrexham. Þeir eru með svona BodyCombat og BodyAttack og Boxersise sem eru svona eróbikk/lightweight útgáfur af bardagaíþróttum. Og ég ætla núna að prófa þetta allt saman. Kick the shit outta summit.

Ég er spennt fyrir að prófa að vera með öðru fólki. Alveg frá upphafi hef ég gert þetta allt alveg ein, meira að segja þegar ég var hjá Röggu þá hitti ég hana aldrei, ég stjórnaði alveg hvað ég var að gera. Og ég hef aldrei látið stjórnina eða völdin í hendurnar á neinum öðrum og hef aldrei þurft að svara fyrir hvað ég er að gera. Allt veltur á mér. Mér datt þetta dálítið í hug út frá hlaupinu sem ég er að fara í núna á sunnudaginn, Race for Life. Hingað til þegar ég hef tekið þátt í skipulögðum hlaupum hef ég bara farið fyrir mig. Ég hef ekkert pælt í fjáröfluninni sem flest þessi hlaup eru gerð fyrir. Ég hef alltaf bara hugsað um sjálfa mig. Gert þetta fyrir eigin heilsu. En í þetta sinnið er ég búin að safna 40 pundum. Engin stjarnfræðileg upphæð en nóg til að ég get hugsað um hlaupið út frá stærra sjónarhorni en bara minni eigin heilsu; það að ég geti hreyft mig verður til þess að Cancer Research UK fá meiri pening til að rannsaka lækningu við brjóstakrabbameini. Það setur óneitanlega víðari vinkil á þetta og mér finnst eins og það að ég sé hraust hafi þar með merkingu fyrir ekki bara mig heldur líka fyrir heiminn sem ég lifi í. Og að það sé kominn tími fyrir mig að hafa það gaman saman.

Ég hef sagt það áður; vera í stuði og halda hópinn.

Paula Radcliffe; á hækjum sér. 

Eitthvað misreiknaði ég mig í gær. Ég var búin að æsa sjálf mig upp í svaka hlaupastuð allan daginn og var ægilega spennt fyrir löngum túr. Þegar ég var svo rétt lögð af stað í 7km hlaup fann ég að ég þurfti að pissa. Meira en það, ég var alveg í spreng. Mér datt í hug að gera bara Paulu Radcliff og láta gossa á meðan ég hljóp. En svo mundi ég eftir því að ég þyrfti að fara í strætó og það er nú nóg að vera pungsveitt sitjandi í strætó þó ég sé ekki hlandblaut líka. Fyrir utan að vera ekki nærri nógu hardcore fyrir piss á hlaupum. Ég gat ekki hugsað mér að hætta að hlaupa, ég hefði þá hvort eð er þurft að hossast um í spreng í strætó. Ég byrjaði þessvegna að skimast um eftir hentugu tré, helst einu sem stæði ekki inni í garði hjá neinum. Og lukkan var yfir  mér; ég kom að villtu skóglendi og snéri snarpt til vinstri og undir runna. Reif lycrað niðrum mig og settist á hækjur mér. Leit í kringum mig og fattaði að ég var húkandi í miðjum brenninetlurunna. Ég sá þann kost vænstan að hoppa vagurt hægra hopp til að komast úr netlunum. Tókst svona ljómandi vel til, komst út úr netlunum og fékk loks lausn. Stóð upp skælbrosandi og í sömu andrá togaði ég lycrað upp um mig en út af hægra hoppinu hafði ég ekki tekið eftir því að fyrir aftan mig var núna myndarleg trjágrein. Og gleði mín yfir léttinum sljáknaði fljótt þegar ég tók skref fram á við og uppgötvaði að téð grein var nú girt ofan í lycrað. Ég var með hálft tré í rassinum. Og það sem eftir lifði hlaups var ég að finna laufblauð sem ég þurfti að grafa eftir og losa mig við. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir að ásamt því að eiga góða hlaupaskó og vera fitt þyrfti maður að kunna Flora Britannica utanbókar.