Því er ekki að neita að ég hef verið afskaplega lukkuleg með starfsframa minn hér í Bretlandi. Ég eyddi nokkrum árum í gleraugnaverslun, starf sem átti sérlega illa við mig. En um leið og ég fór í MBA námið fékk ég vinnu hjá skattinum sem var sérstaklega vel til fundið því vinnutíminn var þannig að ég náði að koma af stað hreyfingu og betri hugsun um mataræði. Ég er enn alveg viss um að stór þáttur í velgengni minni til að byrja með að léttast var að ég hafði allan morguninn út af fyrir mig til að stússast, planleggja og hreyfa mig.
Deildinni minni hjá skattinum var svo lokað og ég tók fyrstu vinnu sem bauðst, hjá Lloyds Banking Group. Ég byrjaði alveg á botninum, var ekki einu sinni fastráðin. Eftir nokkra bið losnaði þó staða þar sem ég hafði nokkur mannaforráð og komst inn í deildina sem sér um skuldara. Síðan hef ég unnið mig upp og er núna í deild sem sér um leiðréttingar á mistökum, hvor sem þau eru af manna völdum eða vegna tölvukerfis. Mér finnst ferlega gaman í vinnunni og sérstaklega búið að vera gaman núna undanfarna mánuði. Bæði vegna þess að nýjir yfirmenn mínir eru öll á mínu bandi, vinnan sjálf er fjölbreytt og ég læri eitthvað nýtt á hverjum degi og svo vegna þess að ég er að gera hluti sem ég er flink við. Ekki skemmir að ég er loksins á ágætum launum og svo það sem nýjast er; ég get unnið heima. Ég er búin að fá fartölvu og örugga línu svo ég get tengst bankakerfinu heiman frá mér. Svo sit ég bara í náttfötunum og stjórna "conference" símtölum og ráðgeri og skrafa við samstarfsfólk í Chester, Brighton, Edinborg, Glasgow, Halifax, Andover, Birmingham, London, Manila og Bangalore. Þetta gerir það að verkum að það er eins og maður sé að vinna fyrir sjálfan sig.
Nýjasta verkefnið er mér sérstaklega hugleikið þar sem ég hef tækifæri til að halda fyrirlestra og vinna í að vinna "hearts and minds" eins og það er kallað. Ég veit ekkert skemmtilegra en að halda pistla fyrir áhorfendur og ég hlakka til að þróa skilaboðin. Þar sem ég sat hér heima við að búa til fyrirlesturinn datt mér skyndilega í hug að um daginn hafði ég lesið viðtal við konu sem sagði að eftir að hafa grennst þorði hún loksins að gera allskonar hluti. Ég hugsaði með mér að það væri eitt, ég hefði aldrei látið spikið hindra mig neitt sérstaklega. En núna verð ég að viðurkenna að tilhugsunin um að líða vel með sjálfa mig hvað útlitið varðar á tvímælalaust eftir að skila sér í öruggri og skemmtilegri flutningi á fyrirlestrum. Meira segja þó ég geri það í náttfötunum.
fimmtudagur, 26. janúar 2017
sunnudagur, 22. janúar 2017
Stream of consciousness
Það grípur mig stundum alveg gífurlegt eirðarleysi. Þar sem ég stika um í leit að einhverju áhugaverðu til að eyða tíma mínum í en á sama tíma er ég líka lömuð af leti og einbeitningarleysi og nenni alls ekki að gera nokkurn skapaðann hlut. Þetta eru erfiðir dagar. Sér í lagi á sunnudegi þar sem mér finnst að ég eigi að slaka á. Og ef ég get ekki slakað á nú þá ætti ég að vera að nýta tímann í að hreyfa mig eða taka til eða skipuleggja vikuna eða gera eitthvað worthwhile. En ég nenni engu. Álpast bara um með sífellt meiri áhyggjur að dagurinn sé að sleppa frá mér og að áður en ég viti af sé kominn mánudagur og ég sóað heilum sunnudegi í að vera löt og eirðarlaus.
Mér finnst skrýtið þegar svona gerist. Sérstaklega um helgar þar sem ég eyddi laugardeginum bara í að gera gott við sjálfa mig. Morgunmatur á kaffihúsi, svo á beauty parlour að láta flikka aðeins upp á mig. Hádegismatur á bistró, og svo bíó og dinner á deit með manninum um kvöldið. Ég ætti að vera alveg sátt og fullnægð í sálinni.
En í dag virkar ekkert. Ekki stúss, ekki jóga, ekki þrif ekki skrif. Mér bara leiðist í sálinni. Ég get ekki útskýrt það betur. Ég eyddi morgninum í að búa til dásemdar marrókkóskan tagine rétt til að dreifa huganum, horfði svo á Casablanca í eftirmiðdaginn og er að reyna að lesa, reyna að skrifa, reyna að hreyfa mig en kemst ekki áfram með neitt.
Mig langar ekki einu sinni til að borða neitt svakalega. Kannski er það að trufla mig. Venjulega þegar mér leiðist í sálinni er það undanfari ofátskasts. En mig langar ekki einu sinni neitt sérstaklega til að borða. Það er dálítið sérstök tilfinning fyrir mig, að langa ekki til að borða. Ég ætti kannski að hætta að væla og hætta að pæla og njóta frekar bara þessarar tilfinningar að langa ekki í mat?
Sko! Mér líður alltaf betur við að skrifa.
Mér finnst skrýtið þegar svona gerist. Sérstaklega um helgar þar sem ég eyddi laugardeginum bara í að gera gott við sjálfa mig. Morgunmatur á kaffihúsi, svo á beauty parlour að láta flikka aðeins upp á mig. Hádegismatur á bistró, og svo bíó og dinner á deit með manninum um kvöldið. Ég ætti að vera alveg sátt og fullnægð í sálinni.
En í dag virkar ekkert. Ekki stúss, ekki jóga, ekki þrif ekki skrif. Mér bara leiðist í sálinni. Ég get ekki útskýrt það betur. Ég eyddi morgninum í að búa til dásemdar marrókkóskan tagine rétt til að dreifa huganum, horfði svo á Casablanca í eftirmiðdaginn og er að reyna að lesa, reyna að skrifa, reyna að hreyfa mig en kemst ekki áfram með neitt.
Mig langar ekki einu sinni til að borða neitt svakalega. Kannski er það að trufla mig. Venjulega þegar mér leiðist í sálinni er það undanfari ofátskasts. En mig langar ekki einu sinni neitt sérstaklega til að borða. Það er dálítið sérstök tilfinning fyrir mig, að langa ekki til að borða. Ég ætti kannski að hætta að væla og hætta að pæla og njóta frekar bara þessarar tilfinningar að langa ekki í mat?
Sko! Mér líður alltaf betur við að skrifa.
miðvikudagur, 18. janúar 2017
Með hlandið í skónum.
Í ár setti ég engin áramótaheit. Ég ætla að halda heiti síðasta árs og kaupa eins lítið af drasli og ég mögulega get en að öðru leyti strengdi ég engin heit. Ég hef hinsvegar sett mér svona mottó, lífsorð sem ég ætla að fylgja. Og ég þarf að minna sjálfa mig á þetta svona eins og fólk sem öðruhvoru spyr hvað Jesús myndi gera.
Í ár ætla ég að vera hugrökk, auðmjúk og góð. Hugrekki er eitthvað sem ég þarf meira af, til að vera meira fylgin sjálfri mér, til að breyta aðstæðum sem mér líkar ekki og til að vera meira tilbúin til að gera nýja hluti. Að vera góð er sjálfsagt og maður ætti ekki að þurfa að minna sjálfan sig á það en stundum gleymir maður sínum minnsta bróður í amstri dagsins. Auðmýktin er svo það sem er kannski einna erfiðast fyrir mig. Fyrir mér snýst auðmýkt um að viðurkenna eigin breyskleika og vanmátt og að vera þakklát. Ég stoppa oft við og þakka í auðmýkt fyrir allt það sem mér hefur verið gefið; góða fjölskyldu, vini, gáfur og gjörvileik. Og þarf svo að minna mig á að vera auðmýkri. Ekki auðvelt.
Það var svo í dag sem ég þurfti heldur betur að sýna auðmýkt og ég var all rækilega minnt á hvað ég á langt í land með það dæmi allt saman. Það var nefnilega þannig að eftir sem á daginn leið jukust líkur á að ég myndi hreinlega pissa á mig. Læri og rass er núna gersamlega ónothæf af harðsperrum þannig að ég get með herkjum og heraga einum sest á klósett. Svo vont að ég íhugaði af alvöru um stund í dag að láta frekar bara gossa heldur en að ganga í gegnum sársaukann við að setjast á dolluna.
Þetta hef ég semsagt upp úr því að kalla þjálfarnn minn "drengstaula" og fyrir að hnussa yfir "mjúkum" æfingum sem hafa ekkert upp á sig. Ég rétti því upp hendur og legg núna traust mitt á hann og ét ofan í mig allan minn hroka. Og fylli inn matardagbókina mína í bljúgri auðmýkt. Amen.
Í ár ætla ég að vera hugrökk, auðmjúk og góð. Hugrekki er eitthvað sem ég þarf meira af, til að vera meira fylgin sjálfri mér, til að breyta aðstæðum sem mér líkar ekki og til að vera meira tilbúin til að gera nýja hluti. Að vera góð er sjálfsagt og maður ætti ekki að þurfa að minna sjálfan sig á það en stundum gleymir maður sínum minnsta bróður í amstri dagsins. Auðmýktin er svo það sem er kannski einna erfiðast fyrir mig. Fyrir mér snýst auðmýkt um að viðurkenna eigin breyskleika og vanmátt og að vera þakklát. Ég stoppa oft við og þakka í auðmýkt fyrir allt það sem mér hefur verið gefið; góða fjölskyldu, vini, gáfur og gjörvileik. Og þarf svo að minna mig á að vera auðmýkri. Ekki auðvelt.
Það var svo í dag sem ég þurfti heldur betur að sýna auðmýkt og ég var all rækilega minnt á hvað ég á langt í land með það dæmi allt saman. Það var nefnilega þannig að eftir sem á daginn leið jukust líkur á að ég myndi hreinlega pissa á mig. Læri og rass er núna gersamlega ónothæf af harðsperrum þannig að ég get með herkjum og heraga einum sest á klósett. Svo vont að ég íhugaði af alvöru um stund í dag að láta frekar bara gossa heldur en að ganga í gegnum sársaukann við að setjast á dolluna.
Þetta hef ég semsagt upp úr því að kalla þjálfarnn minn "drengstaula" og fyrir að hnussa yfir "mjúkum" æfingum sem hafa ekkert upp á sig. Ég rétti því upp hendur og legg núna traust mitt á hann og ét ofan í mig allan minn hroka. Og fylli inn matardagbókina mína í bljúgri auðmýkt. Amen.
mánudagur, 16. janúar 2017
Af auðmýkt
Ég lagði af stað í rækt klukkan fimm þrjátíu í morgun, hjólaði galvösk í gegnum velska rigningu til að hitta á Paddy klukkan sex. Tíminn með honum var svo betri en ég þorði að vona. Hann hafði ekki sent mér prógrammið mest megnis vegna þess að hann vildi fara í gegnum það með mér. Sýna mér allar hreyfingarnar og passa að ekkert væri of mikið fyrir bak og hné. Svo var hann líka með vitlaust netfang. Allt fyrirgefið og ég hlakka núna bara til að vinna með honum.
Hann vill að ég haldi líka út matardagbók. Ég ætlaði fyrst um sinn að malda í móinn. Hvað gæti hann, þvengmjór drengstaulinn sagt mér til um mataræði? Það er EKKERT sem ég veit ekki um hvernig á að borða mat í aðhaldi! En svo mundi ég að mottóið í ár er auðmýkt. Ég er að reyna að hætta að vera svona hrikalega hrokafull. Þannig að ég ætla samviskusamlega að hripa allt niður fyrir hann og sjá hvað hann segir. Ég hef reyndar haldið úti myndamatardagbók með vinkonu minni á FB um nokkurt skeið en kannski verður áhugavert að heyra hvað 25 ára strákpjakkur segir um matinn minn?
![]() |
| Kjúklingaleftovers með grænmeti |
![]() |
| Túnfisksalat, nachos og skyr |
![]() |
| Bananni og 20 g af hnetusmjöri |
![]() |
| Yfirnáttúrulegir hafrar með rúsínum, kanil og grískri jógúrt. |
sunnudagur, 15. janúar 2017
Nýtt, allt nýtt.
Þessi vika er búin að vera heldur annasöm. Ég hitti nýja þjálfarann minn síðasta mánudag í fyrsta sinn og líkaði vel. Hann var heldur blíðlegur að mínu mati, vildi taka öllu mjög rólega til að kanna hvernig brjósklosið og hnén myndu standa sig. Ég hafði líka á tilfinningunni að hann sé ekki vanur að gamlar kellingar eins og ég vilji bara lyfta þungum lóðum. Hann sagðist þurfa að skoða vel og vandlega hvernig hann myndi setja upp plan fyrir mig sem taki bak og hné inn í dæmið. Þetta er eflaust allt mjög skynsamlegt en ég verð að viðurkenna að ég var smávegis svekkt, ég vil bara djöfulgang og testesterón og svita. Ég bjóst svo við að hann myndi senda mér prógram í vikunni en ég hef ekkert heyrt í honum síðan á mánudag. Er dálítið svekkt en verð að gefa honum tækifæri. Við eigum að hittast aftur í fyrramálið. Og ég er loksins tilbúin í að gefa mig í verkefnið.
Ég var nefnilega líka smávegis fegin að hafa ekki prógramm. Það var allt vitlaust að gera í vinnunni. Ég þurfti að setja saman skýrslu fyrir fjármálaeftirlitið sem þýddi gífurlegt stress og mikla yfirlegu. Og ég hafði bara engan tíma til að hugsa um ræktina eða matinn sem ég var að borða. Ég reyndi einsg og ég gat fram eftir vikunni en ég skal bara viðurkenna að á fimmtudagskvöld gafst ég upp og þurfti algerlega að nota alla orku sem ég átti í vinnuna. Gat bara ekki eytt tíma í að plana matseðil, búa til nesti eða hnykla viljastyrksvöðvann. Og það bauð heim sérlega smekklegu ofáti um helgina. Fínt, búið. Byrjum aftur.
Dagurinn í dag bauð svo fallega upp á nýjar og ferskar byrjanir. Ég þreif allt húsið og tók þvottahúsið í gegn þar sem ég var að fá nýja þvottavél. Fórum svo með allskonar drasl í endurvinnslu og fékk svo matarsendinguna fyrir vikuna frá ASDA. Það er því allt hreint og fínt, í röð og reglu með nýja þvottavél og fulla skápa af fallegum mat. Og þannig er það.
![]() |
| Skinny kjúklingabaka, gulrætur og grillaðar nípur. |
miðvikudagur, 11. janúar 2017
Samanburður er dauði gleðinnar
Það er ekki hægt að snúa sér við án þess að rekast utan í einhvern sem er að dítoxa, eða í átaki eða er að breyta lífstíl í vinnunni akkúrat núna. Kannski óhjákvæmilegt á þessum árstíma, fólk gerir sífellt betur og meira við sig yfir aðventuna sem líka virðist lengjast stanslaust og því meiri ástæða til að reyra sultarólina eftir veisluna í desember,
Teymið sem deilir hæðinni með mínu teymi er búið að setja upp keppni sín á milli um hver getur lést mest á næstu vikum. Svona Biggest Loser dæmi eitthvað. Ég var að spjalla við eina úr því teymi í dag þegar hún sagði mér hvað hún er þung, hversu mikið henni brá við að sjá upphafstöluna sína. "93 kíló! stundi hún. Ef hún væri Íslendingur hefði þetta verið sagt á innsoginu. "Ég er 93 kíló! Ég er skrímsli!" kveinaði hún.
Ég var alveg rosalega hissa. Í fyrsta lagi að hún skildi segja mér hversu þung hún er. Það er vanalega algert tabú að segja upphátt hversu þungur maður er hérna, ég held ég hafi bara aldrei heyrt aðra breska konu segja mér raunþyngd. Í öðru lagi þá var ég hissa á hversu þung hún er. Ég hélt í alvörunni að ég væri eina manneskjan sem er þyngri en ég lít út fyrir að vera. Ég hefði aldrei giskað á að hún væri mikið yfir 80 kílóum. Ekki að það skipti máli, það er alltaf að verða augljósara að meðalþyngd og staðlar bara virka ekki á manneskjur. Engu að síður þá rak mig í rogastans. Kannski að hér væri einhver loksins sem ég geti borið mig saman við til að reyna að sjá utan frá hvernig ég lít út í alvörunni. Mig vantar alltaf einhvern sem ég get borið mig saman við til að reyna að lækka í mér rostann. Ég nefnilega held að ég haldi bara að ég líti út fyrir að vera mjórri en ég er.
Teymið sem deilir hæðinni með mínu teymi er búið að setja upp keppni sín á milli um hver getur lést mest á næstu vikum. Svona Biggest Loser dæmi eitthvað. Ég var að spjalla við eina úr því teymi í dag þegar hún sagði mér hvað hún er þung, hversu mikið henni brá við að sjá upphafstöluna sína. "93 kíló! stundi hún. Ef hún væri Íslendingur hefði þetta verið sagt á innsoginu. "Ég er 93 kíló! Ég er skrímsli!" kveinaði hún.
Ég var alveg rosalega hissa. Í fyrsta lagi að hún skildi segja mér hversu þung hún er. Það er vanalega algert tabú að segja upphátt hversu þungur maður er hérna, ég held ég hafi bara aldrei heyrt aðra breska konu segja mér raunþyngd. Í öðru lagi þá var ég hissa á hversu þung hún er. Ég hélt í alvörunni að ég væri eina manneskjan sem er þyngri en ég lít út fyrir að vera. Ég hefði aldrei giskað á að hún væri mikið yfir 80 kílóum. Ekki að það skipti máli, það er alltaf að verða augljósara að meðalþyngd og staðlar bara virka ekki á manneskjur. Engu að síður þá rak mig í rogastans. Kannski að hér væri einhver loksins sem ég geti borið mig saman við til að reyna að sjá utan frá hvernig ég lít út í alvörunni. Mig vantar alltaf einhvern sem ég get borið mig saman við til að reyna að lækka í mér rostann. Ég nefnilega held að ég haldi bara að ég líti út fyrir að vera mjórri en ég er.
Alltaf sami hrokinn í mér. Málið er nefnilega að hér er ég 102 kíló en engu að síður í hné háum leðurstígvélum og Boss kjól (einn af 5 flíkum sem ég ætla að kaupa í ár) og mér finnst sjálfri ekki eins og ég sé 102 kíló. Ef mér væir ekki svona illt í hnjám og baki myndi ég í alvörunni bara segja fokk it og gleyma þessu vafstri. En mér er illt og ég verð að taka á því.
En djöfull var gott að vita að það eru fleiri hlussur þarna úti en bara ég.
sunnudagur, 8. janúar 2017
Af marglyttum
Ég er samt að díla við mikla togstreitu núna. Ég nefnilega þyngdist all svaðalega á þessu tímabili, fyrst í stressinu í desemberbyrjun og svo í slökuninni í desemberlok. Og hreyfði mig ekki rassgat allan mánuðinn. Það hefur skilað sér í aunum hnjám, töpuðu þreki og 102 kílóum. Semsagt aftur yfir hundrað sem átti enn einu sinni að vera algert nó nó. Ég er þessvegna alveg í mínus yfir þessari gengdarlausu spiksöfnun en á sama tíma hefði ég ekki breytt einni mínút af fríinu. Ó fokk it. Það þýðir ekkert að grenja um þetta.
Í stað þess að grenja fór ég í ræktina fyrir helgi og fann mér einkaþjálfara. Ætla að hitta Paddy núna vikulega næstu þrjá mánuðina svona alla vega. Hann ætlar að hjálpa mér aftur inn á beinu og breiðu og setja smá stefnu í þetta hjá mér. Við ætlum að einbeita okkur að lyftingum og að koma bakinu í betra lag. Hann er með prógram sem miðar að ná persónu meti á mánaðarfresti sem hentar mér mjög vel. Ég þarf nefnilega að taka smá fókus af vigtinni. Þegar ég fattaði að ég var orðin 102 kg féllust mér nefnilega hendur. Og í stað þess að fíleflast og þruma þessu af mér varð ég bara leið og niðurdregin og kláraði Mackintoss dósina. Og keypti svo meira súkkulaði.
Já, ég er stefnulaus og ringluð akkúrat núna og vantar hjálp. Ég þarf á þjálfaranum að halda og ég þarf á stuðningi frá vinum. Sem betur fer fékk ég þessa litlu fartölvu í jólagjöf og get núna farið að skrifa almennilega aftur. Það er bara allt annað líf að hafa lyklaborð!
Nýja árið byrjað því svona hálf álappa-og silalega. Kominn áttundi janúar og ég enn bara búin að hugsa um stefnu, en hef ekkert enn gert í málunum. Ég er hinsvegar ákveðin í að láta ekkert ná mér niður, ekki einu sinni að fara aftur yfir hundrað. Ég ætla að vera þakklát, auðmjúk og hugrökk. Það er það sem ég ætla að gera.
laugardagur, 10. desember 2016
Af ullarsokkum
Í biflíunni stendur einhversstaðar að "this too shall pass." Ég hef setninguna reyndar úr Julia Roberts myndinni My best friend's wedding, en hvað sem því líður er hún sönn og falleg. Flest líður hjá. Líka ofát. Ég geri eins og alltaf og held mínu striki á mánudagsmorgni. Tók viku í að fyrirgefa sjálfri mér og svo er ég eins og nýsleginn túskildingur.
Síðust tvær vikur hafa svo verið algerlega út úr kú hvað stress í vinnu varðar. Þannig að ég hef ekki tíma til að fara á klósettið hvað þá að spá í hvað ég er að borða, ef ég þá næ að setja eitthvað í mig. Öll æfingin í að borða eftir hungri kemur sér vel núna og þegar ég lít tilbaka er ég nokkuð ánægð með magn þó gæði hafi verið í klénni kantinum. Hitt er svo að ég er lika ánægð með hversu vel mér tekst að fríka ekki út í samviskubiti eða rugli yfir að hafa ekki tíma í að hugsa almennilega um sjálfa mig, ég veit að þetta er tímabundið ástand.
Ég hef til að létta á stressi fundið fró í sýndarheimsinnkaupum, virtual shopping. Það er mikil stresslausn fyrir mig að versla. Föt, mat, snyrtivörur, skó, skiptir litlu, mér líður betur þegar ég kaupi eitthvað. Ég hef svo líka komist að því að það virðist vera nóg að safna myndum a pinterest. Ég skoða og vel allskona dót sem mig langar í og það virðist veita nánast sömu áhrifin og að kaupa drasl í alvörunni. Nánast. En ekki alveg.
Um síðust áramót ákvað ég að draga úr neyslu í 12 mánuði. Mér hreinlega blöskrar ruglið sem er í gangi hvað varðar þessa einnota tísku. Ofneyslan, umhverfis-og félagsleg áhrif, allt. Og þetta gekk ljómandi vel. Í apríl eða maí sat ég svo við morgunverðarkaffibolla með íslenskt tískutímarit fyrir framan mig og sá auglýsta íslenska ullarsokka. Ég man ekki hvernig ég réttlætti en sokkana keypti ég.
Ég var hæstanægð og sá ekki mikið að að eyða í sokka. Ég á núna reyndar bara einn, hinn farinn hvert svosem það er sem hinir sokkar fara.
Svo varð ég mjó. Ég var sko orðin 109 kíló í Septmeber 2015 en í maí 2016 var ég komin niður í 95. Og mig hreinlega vantaði nýtt. Ég ákvað að reglan væri að ég mætti kaupa mér dýra, vel gerða flík. Designer kjól sem væri alvöru. Og ég keypti mér æðislegan kjól frá Warehouse, helmingi dýrari en ég vanalega eyði í kjól og ég var í honum annanhvern dag í sumar. Og fékk hrós í hvert sinn. Hann er líka æðislegur við sokkabuxur og hnéstígvel nú þegar er kominn vetur. Algjört uppáhald og sannfærði mig um réttmæti þess sem ég var að gera.
Síðan þá er ég búin að kaupa einn svartan einfaldan vinnukjól fyrir ráðstefnu sem ég fór á, diskógallann fyrir verðlaunaafhendinguna, eina skyrtu og nú síðast æðislegan Jigsaw ullarkjól í vinnuna. Þrisvar sinnum dýrari en það sem ég keypti áður en ég sver þetta er kjóll sem ég á eftir að nota í langan tíma.
Ullarkjóllinn næst á myndinni. Hitt er allt sem ég hef keypt í ár. Þetta er ágætis árangur af áramótaheiti.
Síðast þegar ég fór til London ákvað ég svo að bæta mér upp ullarsokkinn tapaða og keypti þessa á Borough Market:
Glæsilegar mörgæsir og ég fer í þá á hverjum degi um leið og ég kem heim úr vinnu. Væri helst til í að fara aftur til London og kaupa annað par.
Ég ber saman myndina hér að neðan, tekin á klósetti í lest á leið á ráðstefnu, við myndir teknar í September árinu á undan, og ég réttlæti auðveldlega nýjan kjól. Ég átti hann skilið. Ég er þvengmjó!
Ég tel svo ekki með föt sem eru gjafir eins og forláta lopapeysa sem mamma prjónaði handa mér og ég nota við öll tækifæri.
sunnudagur, 27. nóvember 2016
Af ofáti
Ég er búin að vera í greipum ofátkasts (binge) núna í rúma viku. Ég byrjaði að plana það með nokkurra daga fyrirvara og sanka að mér allskonar gúmmilaði. Og svo byrja ég að borða. Með stjörnur í augum og berjandi hjartslátt af spenningi byrja ég að troða í mig af jafn mikilli ákveðni og ég á sama tíma leyfi " mér er sama um allt" taka yfir hugann.
Binge leyfir mér að setja allt annað til hliðar. Binge leyfir mér að bara taka pásu frá öllu sem er að angra mig. Áhyggjum, stressi, þreytu, spiki, leiðindum. Allt hverfur á meðan ég einbeiti mér bara að því að borða. Þetta er eins og að fá frí, eða langa pásu frá sjálfum sér. Eins og maður sé bara í einangrunarkúlu þar sem ekkert kemst að nema matur.
Ég hafði aldrei hugsað þetta svona áður. Það er ótrúlegt hvað gerist þegar maður reynir að komast að því hvað er að gerast þegar maður hagar sér svona fremur en að verða bara reið út í sjálfa sig. Ókei, ég ætla að binge-a, hversvegna? Hvaða coping mechanismi er það? Hverju er ég að reyna að ná fram með að borða svona? Og ég kemst að því að ég er þreytt og eg er stressuð. Mig vantar pásu frá lífinu. Og það er ekkert betra til að stöðva allt, til að algerlega stíga út úr vandamálum hversdagsins en að éta sér til óbóta.
Þetta er í raun ótrúleg hugljómun. Því nú get ég reynt að finna aðrar leiðir til að veita sjálfri mér þessa pásu frá lífinu þegar ég þarf á henni að halda. Þó það sé ekki nema að einfaldlega setjast niður og anda inn og út í fimm mínútur á dag.
Og núna er ekki tími til að hata sjálfa mig eins mikið og mig langar til þess. Núna er einmitt tími til að sýna sjálfri mér eins mikla ástúð og umhyggju og ég mögulega get. Dugleg stelpa segi ég við sjálfa mig. Þig vantaði pásu og þú gafst sjálfri þér það sem þig vantaði. Næst manstu bara að prófa eitthvað annað en mat. Gítarinn, lyftingar, heimsókn til vina, klipping eða nudd. En vel gert að reyna þitt besta til að hugsa um sjálfa þig.
Næst ætla ég líka að reyna að muna að finna bragð. Ef ég er að borða á annað borð allt uppáhaldið mitt þá get ég allt eins reynt að njóta þess.
sunnudagur, 6. nóvember 2016
Ristað brauð með marmelaði
Ég tók þessa mynd á fimmtudagskvöldið síðasta. Ég var á hótelherbergi í Edinborg, við að fara á verðlaunaafhendingu í vinnunni. Ég er 97 kíló á myndinni og hefur sjaldan eða aldrei þótt ég jafn sæt. Ég er búin að skoða þessa mynd síðan ég tók hana til að reyna að skilja afhverju mér líður svona vel með sjálfa mig. Við vitum öll að 97 kíló er allt of þungt fyrir konu sem er 167 centimetrar að hæð og það er ekki eins og ég sé grönn. Ég hef líka bæði verið grennri og í betri þjálfun en ég er núna en engu að síður held ég að mér hafi sjaldan liðið betur, í líkamanum. Mér finnst ég vera "powerful". Ég get ekki þýtt orðið því ég á ekki við að ég sé kraftmikil en heldur ekki valdmikil. Kannski að þróttmikil sé besta orðið? Powerful að því leytinu að ég hef kraft inni í mér, ég hef vald yfir sjálfri mér og ég er full af þrótti.
Það eina sem mig hefur alltaf langað er vera venjuleg. Mig langaði svo til að geta bara fengið mér að borða án þess að "líða" einhvernvegin með það. Að það að borða væri bara það; matur í munn, orka í kropp, búið bing bing bing bong. En allur tíminn sem ég hef eytt í að setja orthorexiu reglur hafa kannski skilað árangri á vigtinni en venjulega markmiðið fjarlægðist stöðugt. Ég held að núna þegar ég er búin að fjarlægja allar reglur sé eins og þetta markmið sé í sjónmáli. Ég þarf stanslaust að minna mig á hvað ég er að reyna að gera. Minna mig á að athuga hvort ég sé svöng, spurja sjálfa mig hvað ég er að reyna að fylla þegar ég borða þegar ég er ekki svöng og vinnan sem fer í að fyrirgefa sjálfri mér þegar ég borða er gífurleg. En þetta er allt að koma.
Ég ristaði brauð í morgunmat. Tvær brauðsneiðar, af því að það er pláss fyrir tvær sneiðar í vélinni og það er asnalegt að gera bara eina. Setti marmelaði og ost á sneiðarnar, hellti upp á kaffi og settist við eldhúsborðið til að borða. Borðaði hægt og róleg og naut hvers bita. Þegar ég var byrjuð á seinni sneiðinni datt mér allt í einu í hug að það að rista tvær sneiðar væri kannski bara eitthvað sem fitubollur gera. Kannski finnst mjóu fólki í lagi að hafa eitt ristiplássið autt? Hvað ef ég rista alltaf tvær og borða svo tvær bara af því að brauðið er núna fyrir framan mig? Ég byrja að þreifa fyrir mér í smá panikki til að tjékka hvort ég sé enn svöng. Jú, tvær sneiðar virðast vera rétta magnið en hvað ef ég ætti bara að gera eina sneið fyrst og svo aðra ef ég væri enn svöng? Hvað gerir mjótt fólk??? Spáir það í þessu???? Ég reyni að róa mig niður, slakaðu á segi ég við sjálfa mig. Njóttu sneiðarinnar, manst að þú er sátt, þú veist hvað þú ert að gera.
Jú, þetta er allt að koma en samt. Það er erfitt að stanslaust þurfa að spá svona í þessu. Ég horfi á myndina af sjálfri mér og hugsa með mér að þetta allt, þessi vinna hlýtur að vera þess virði fyrir að smá saman líða betur, og að lokum vera sátt við mig eins og ég er núna.
fimmtudagur, 27. október 2016
Og algjört sökksess
Oprah Winfrey veldur mér ægilegu hugarangri. Ekki svona hún sjálf per se, en samt. Hún er holdgervingur þess sem má kalla Oprah paradox, eða Oprah þverstæðuna. Þverstæðan er að hér er kona sem hefur unnið hörðum höndum til að komast í mikla áhrifastöðu innan síns geira og allt sem hún gerir er gert afskaplega vel og af miklum metnaði. Það er ekki hægt að segja neitt um Opruh annað en að hún sé dugleg, vel gefin, hörð af sér, útsjónarsöm og sterk en samt hefur hún líka eytt síðustu 30 eða 40 árum í að berjast við að vera feit og mjó og feit og mjó. Og hún lætur spikið angra sig. Þverstæðan því tvíþætt í raun. Hversvegna lætur kona sem að öllu leyti flokkast sem sigurvegari, láta það fara í taugarnar á sér að vera feit? Og hversvegna nær kona sem að öllu öðru leyti er við stórnvölinn ekki stjórni á átinu?
Ég var beðin um að halda lítinn fyrirlestur í vinnunni um daginn. Ég hafði vakið athygli eins hátt setts manns og hann bað mig um að taka saman lítinn pistil og flytja svo fyrir nokkurn hóp áheyranda. Og þó ég segi sjálf frá þá tókst þetta alveg hreint með ágætum. Ég hef nefnilega fullvissuna um að vera virkilega flink við framsögn. Það er einfaldlega eitthvað sem ég geri afskaplega vel, finnst hrikalega skemmtilegt að gera og á auðvelt með. Svo mikið að ég myndi helst kjósa að vera fyrirlesari að atvinnu.
Mér datt svo í hug eftir á hvað það er gott að finna þetta sem maður er einfaldlega virkilega flinkur við. Og hvernig þessi vitneskja spilar inn í sjálfstraust. Mér datt svo reyndar líka í hug að kannski er það bara sjálfumglatt og sjálfhverft fólk eins og ég sem veit að það er flinkt við eitthvað. Allir aðrir kannski bara gera hluti án þess að spá í því. Ég allavega fyllist sjálfstrausti þegar mér tekst vel upp og fíleflist og geri síðan fleiri hluti vel.
Ég kýs svo að setja minn eiginn mælikvarða á hversu vel mér gengur í lífinu. Þannig kýs ég að telja bara upp hluti sem ég geri vel og nota þá sem mælistiku. Ég meira að segja tel sjálfa mig sem success sögu hvað spik varðar; ekki vegna þess að ég er ægilega mjó eftir að hafa verið ægilega feit, heldur vegna þess að ég er enn að hugsa, spá og spekúlera.
Hvað er það svo annars sem maður telur til þegar maður mælir velgengni? Er það launin sem maður vinnur inn, útlitið, makinn sem maður eignast eða ekki, draslið sem maður sankar að sér? Innri friður, samhyggja, vinafjöldi? Hvað myndi Oprah segja um sitt líf? Myndi hún segjast hafa verið sökksess? Eða myndi hún telja sjálfa sig sem failure af því hún borðar stundum of mikinn mat?
miðvikudagur, 26. október 2016
Af breytingarskeiðinu
Ég held að á þessum tæpu fimmtán árum sem ég er búin að skrifa hafi aldrei liðið svona langur tími á milli pósta. Ýmislegt kemur þar til; mestmegnis tæknilegt þar sem fartölvan mín gafst upp fyrir nokkru og mér finnst hreinlega erfitt að skrifa pistla á ipaddinn. Ég er búin að prófa að kaupa lyklaborð með blátönn fyrir paddinn en er sem komið er búin að skemma tvö. Ég ætti náttúrulega að kaupa nýja fartölvu. Ég var búin að segja að mig langaði til að skrifa meira og ef það er bara aðgangur að tækni sem er að stoppa mig nú, þá hlýtur lausnin að vera fersk fartölva. Hitt er svo alvarlegra sem mig grunar að ég noti tölvuleysið til að hylma yfir og það er blessuð ritstíflan. Ég tek nefnilega paddinn upp á hverju kvöldi og ýti á "new post" en enda alltaf í Candy crush eða á Pinterest og ekkert gerist.
Ég er smávegis þreytt líka. Ég fékk stöðuhækkun um daginn, er komin í nokkra ábyrgðastöðu í bankanum sem ég vinn hjá og því fylgdi dálítið stress tímabil á meðan ég var að átta mig á stöðuháttum. Ég ferðast líka snöggtum meira núna og er bara þreyttari. Ég veit hinsvegar að það er tímabundið og innan skamms verður þetta orðið normal og ég get beint orku að fleiru en bara vinnunni. Mig langar til að standa mig vel þar og hef auga á að komast aðeins hærra í metorðastiganum þannig að það er betra að eyða púðri í vinnuna núna og koma ár minni vel fyrir borð.
Ritstíflan kemur svo til af því að það er erfitt að skrifa það sem er að gerast hjá mér núna hvað spik varðar án þess að hljóma vúvú. Öfugt við fegurðardrottningar er ég þvengmjó akkúrat núna. Eftir þónokkurn tíma þar sem ég taldi hitaeiningar og macros er ég smá saman búin að vera að treysta líkamanum meira og meira. Þetta er búið að vera svona smávegis eins og að sleppa stýrinu á hjóli. Hitaeiningarnar eru svona ómeðvitað alltaf í bakgrunninum en á hverjum degi verð ég færari í að treysta á að finna til hungurs og láta það stýra magni sem ég borða. Og ég borða nammi og beikon og allskonar "óhreint" og virðist að mestu leyti ráða við það.
Það var nefnilega þannig að ég var aftur að verða klikk. Mætti í ræktina til að brenna hitaeingum. Stóð æpandi á vigtinni. Gólaði á sjálfa mig um að ég væri ómöguleg, ég myndi aldrei breytast, aldrei, aldrei breytast. Og það var í miðri svona ræðu sem ég þrumaði yfir sjálfri mér að ég gerði mér skyndilega grein fyrir að þetta er bara ekki rétt. Ég hef breyst svo mikið síðustu árin að ég er nánast óþekkjanleg að innan og utan. Það sem ég skildi ekki var að þessar breytingar hafa gerst á skriðjöklahraða, með örlitlu mynstri breytinga á hverjum degi í rúm átta ár. Á hverjum degi í allan þennan tíma gerði ég eitthvað agnarsmátt sem svo smá saman er orðið vani og eðlileg hegðun. Ég hætti að ljúga. Á hverjum degi sagði ég sjálfri mér og öðrum sannleikann. Og með hverjum deginum var það eðlilegra að segja satt þangað til að núna myndi mér ekki detta í hug að reyna að fela át. Alveg sama hversu hrikalegt það er. Ég gerði það að vana að hrósa sjálfri mér fyrir eitthvað. Það varð að vana að vera forvitin um líkamann. Það varð að vana að vera skipulögð, búa til nesti, finna til ræktargallann á kvöldin, að elska að hreyfa mig. Allt þetta eru breytingar sem tóku öll þessi ár að koma á og bara með að vinna að því á hverjum einasta degi. Vani tekur 21 dag my arse!
Á hverjum degi núna vakna ég og minni sjálfa mig á að í dag ætla ég að vera sterk og falleg og umburðarlynd gagnvart sjálfri mér. Og ég minni mig á hversu mikið ég hef breyst.
Þessi uppgötvun hefur eiginlega umturnað öllu og mér finnst eins og ég sé kominn inn á þetta næsta level sem ég er búin að vera að leita eftir af svo mikilli örvæntingu í langan tíma. Ég sagði alltaf að ég skildi að þetta snýst ekki um tölu á vigtinni og að þetta væri eilífðarverkefni. Ég hélt að þetta myndi snúast um að geta hunsað það að ég misnota mat og að ég þyrfti einfaldlega að ná valdi yfir sjálfri mér. Ég skil það hinsvegar núna að ég á að þvert á móti að einbeita mér að þessu, og halda áfram að breyta hegðuninni dag eftir dag. Í hvert sinn sem ég borða þegar ég er ekki svöng eyði ég tíma í að skilgreina ástæðuna fyrir því og minni svo sjálfa mig á það næst þegar ég ætla að gera það aftur. Og breyting er í alvörunni möguleg.
miðvikudagur, 3. ágúst 2016
Af tímaþröng
Vinur minn dó í gær. Hann var 43 ára, fékk hjartaáfall í gær og dó. Það væri kómískt ef þetta væri ekki svona sorglegt að síðasta færslan hans á Facebook var um að hann væri með stingandi verk í vinstri öxl. Svo ekki meir. Við vorum nýbúin að kynnast, hann kom í teymið mitt fyrir svona mánuði síðan en okkur kom strax vel saman. Áttum sameiginlega ást á að borða úti, bókmenntir, tónlist og ferðalög. Við eyddum einmitt mánudeginum í að spjalla um bók sem hafði lesið eftir ástralska konu um Agnesi og Friðrik og aftöku þeirra.
Maður er stundum harkalega minntur á hversu stuttur tíminn er sem maður hefur hérna. Hversu mikilvægt það er að gera það sem skiptir máli, og sleppa öllum þessu vangaveltum um smámuni og vitleysu. Skiptir það í alvörunni máli að ég er enn með ljótan, grænan teppbleðil í milliherberginu? Ef ég myndi hrökkva upp af núna myndi fólk segja; "já, hún var nú alveg ágæt hún Svava Rán, en ég jafnaði mig bara aldrei á að hún skyldi ekki flísaleggja hjá sér millirýmið." Mér finnst það ólíklegt.
Ég hugsaði skart um í dag hvað mér finnst mikilvægt. Hvað ég vil eyða tímanum mínum í. Og að flísaleggja var heldur neðarlega á listanum. Mig langar til að ferðast meira. Mig langar til að skrifa meira. Mig langar til að kynnast fleira fólki. Mig langar til að lyfta meira, lesa meira, syngja meira. Mig langar til að elska meira. En að eyða frekari tíma í að hafa áhyggjur af spiki er ekki eitthvað sem ég nenni.
Ég pantaði mér bikiní í kvöld. Mig er búið að langa í bikiní í nokkur ár núna en hef alltaf hugsað með mér að ég bíði til næsta sumars, og svo þess næsta og þess næsta. Þegar ég er orðin nógu mjó. En hvað ef það er ekkert næsta sumar? Hvað ef ég verð aldrei nógu mjó? Við erum að fara til Tenerife og ég ákvað í dag að í þetta sinnið að láta bara verða af því. Það er í alvörunni ekki eftir neinu að bíða.
sunnudagur, 26. júní 2016
Af svekkelsi
Ég fór í minn fyrsta jógatíma í dag. Allt jógað sem ég hef gert hingað til er bara eftir myndböndum eða svo jóga studio appinu hér heima. Sciatica taugabakverkurinn er alltaf að hrjá mig og eftir því sem ég kemst næst er jóga upplagt til að lina verkinn. Það var svo af algerri tilviljun ég sá sunnudagsmorgun jógatíma auglýstann hérna í þorpinu og ákvað að drífa mig. Sé sko alls ekki eftir því, er bara eins og rjómi í bakinu akkúrat núna.
Er svo bara að reyna að jafna mig á sjokkinu af úrslitunum úr Brexit þjóðarkosningunum. Andrúmsloftið í kringum mig er vont, fólk er reitt og hrætt af allskonar ástæðum. Óvissa með framtíðina, reiði vegna lyganna sem nú eru að koma í ljós, hrætt vegna útlendingahatursins sem þetta hefur leyft að komast á yfirborðið. Vinnufélagarnir sem flestir eru enskir voru öll sýnilega í uppnámi, en að Breta sið reyndu að djóka með þetta. Nokkrir sögðu við mig að lokahnykkurinn yrði að Ísland ynni svo England í fótbolta og þar með væri þessu bara öllu lokið.
Sjálf á ég erfitt með að djóka. Ég hef raunverulegar áhyggjur af uppgangi hægri öfgaafla. Það er stuttur vegur á milli þjóðernishyggju og nazisma. Ekk það að ég ætli svo að nota þessar áhyggjur mínar til að utskýra 3096 hitaeiningar innbyrtar í gær. Ég var einfaldlega svöng. Ég léttist lítið, um vart marktæk 200 grömm og var smá svekkt yfir því líka. Reyndi að vera það ekki en finnst endilega að vika af nánast engum kolvetnum eigi að skila meira þyngdartapi. Það er þannig hjá öllum öðrum, afhverju ekki hjá mér? Þýðir ekki að velta sér upp úr því, ég var búin að segjast ætla að prófa mig áfram með skiptingu næringarefna og þetta er ágætis ástæða til að prófa að borða meiri kolvetni.
Og það er bara af hinu góða að borða fleiri kolvetni.
sunnudagur, 19. júní 2016
Af tveimur kílóum
Það er núna rúm vika síðan ég kom heim frá Íslandi og þann tíma hef ég samviskusamlega talið macros (næringarefni) eins og ég hafði lofað sjálfri mér að gera. Það virðist vera að bera ágætis árangur því ég léttist um 2.1 kíló í vikunni. Ég finn það líka að þetta er alvöru fitutap, ekki bara vatn og prump. Innsta spikið mitt, þetta eldgamla sem umlykur minn innri við og er vanalega eins og storknuð hamsatólg, er allt að losast um og orðið mun stamara og skvapkenndara. Það er eitthvað að gerast.
Ég studdist við vefsíðu sem heitir IIFYM.com til að hjálpa til við að reikna út orkuþörf yfir daginn og hvernig er best að skipta macros niður til að ná þeim markmiðum sem ég hef sett mér. Þetta er einfalt kerfi, maður slær inn hæð, þyngd, aldri og kyni ásamt hreyfingu og byggt á þeim markmiðum sem maður vill ná (fitutap, vöðvaukning, viðhald osfrv), og kerfið reiknar út skiptingu næringarefna. Þannig eru rúmu 1700 hitaeiningunum mínum skipt í 20% (88 grömm) kolvetni, 40% (76 grömm) fitu og 40% (176 grömm) prótein yfir daginn. Þetta er rosalega lítið af kolvetnum og ég ströggla aðeins við að ná þessu. Er oftar að klára daginn í 30/35/35. Flaska líka aðeins á að ná nógu miklu af próteini. Hvað sem því líður virðist það samt duga til að léttast þetta mikið.
Mér finnst þetta bara skemmtilegt. Ég nota My fitness pal, sem er orðinn það, minn helsti félagi, til að telja og áætla macros yfir daginn. Maður þarf að hafa smá fyrirsjá og My fitness pal hjálpar óneitanlega þar til. Fyrir utan að þetta væri heilmikil vinna að gera í höndunum svona fyrst um sinn. Ég td vissi að ég ætlaði að fá mér sveittan borgara í gærkvöldi og snickers í eftirrétt. Hamborgarabrauð og snickers eru rúm 50 grömm af kolvetnum sem þýðir að það hefði verið erfitt að fá sér full 40 grömm af hafragraut í morgunmat. En ég planaði það bara og þá er það ekkert mál.
Þá daga sem ég náði að halda kolvetnum í 20% var ég hreinlega svöng. Það virðist ekki vera sannleikur fyrir mig að fita og prótein veiti meiri saðsamri tilfinningu en kolvetni. Ég virðist þurfa að fá alla vega 90 grömm af þeim yfir daginn til að vera södd. Sem er gott að finna út, ég hef engan áhuga á lágkolvetna fæði. Ég vil einfaldlega finna út hvar jafnvægið liggur þar sem ég er södd og sæl en er samt að missa fitu nokkuð örugglega.
Ég ætla því að leggjast í smávegis tilraunavinnu. Halda kolvetnunum í 20% í aðra viku og tjekka á hvernig mér líður. Prófa svo að auka í 30% og althuga hvort það sé betra og hvort ég léttist enn. Og halda því svo áfram þar til ég kemst að skiptingunni sem þýðir viðhald, ekki fitutap. Og þá veit ég það.
Eins og ég sagði þá finnst mér þetta hrikalega skemmtilegt. Ég nýt þess að upphugsa matseðla sem passa við dagsmarkmiðin og mér finnst lítið mál að eyða tímanum sem þarf í að undirbúa og gera þetta vel. Ég er hinsvegar enn aðeins að berjast við hugmyndafræðina. Ég er algerlega sannfærð um að þetta sveigjanlega matarval sé rétta valið. Ég vil búa í heimi þar sem ég get fengið mér beikonborgara og snickers. Og ég er líka alveg sátt við að þó matarvalið sé sveigjanlegt þá séu tölurnar það ekki. Það er ekki nóg bara að halda sér undir 1760 hitaeiningum, þetta þurfa að vera réttu 1760 hitaeiningarnar. Ég er sátt við það út frá vísunda-og vinnulegu sjónarmiði. En ég er enn að sætta mig við að þetta þýðir að ég er enn ekki tilbúin í intuitive eating. Að ég þurfi enn (og kannski bara alltaf) að skipuleggja mig, plana og telja. Kannski það komi seinna að sleppa talningu og ég viti bara af innsæji hvað er gott fyrir mig að borða, ég veit það ekki. En sem stendur er greinilegt að svona herskipulag hentar mér best.
Það er rosalega góð tilfinning sem fylgir því að vera rétt nærður. Að fá mat sem mér finnst góður, er rétt blanda af hollu og óhollu, hafa orku til að lyfta, hjóla og vinna og líða eins og að ég sé að gera það sem er mér fyrir bestu. Þessi vika er búin að vera eins og ein risastór ástarjátning til sjálfrar mín.
miðvikudagur, 15. júní 2016
Af rútínu
Ég ákvað á sunnudaginn að ég ætlaði að skora á sjálfa mig einhvernvegin í þessari viku. Mér finnst endilega eins og það sé móðins og virkar eins og eitthvað sem svona lífstílsbloggarar eins og ég hreinlega verða að gera. Svona að því gefnu að ég er ægilega heilsusamleg ákvað ég að áskorunin hlyti að felast í aukinni hreyfingu. Ég tek mér vanalega frí frá rækt á miðvikudögum, bæði vegna þess að ég lyfti þungu hina virku dagana og það er gott að gefa vöðvum aðeins breik en líka vegna þess að ég á bara þrjá íþróttabrjóstahaldara og þarf að vaska þá upp svona inn á milli. Fyrsta áskorun var því aukaþvottavél. Sem ég tók út fyrir að þurfa að gera. Hitt var svo að finna hreyfingu sem vakti áhuga. Og það eina sem var í boði í ræktinni minni á miðvikudegi var boot camp tími klukkan fimm síðdegis. Ég klára vinnu vanalega klukkan fjögur og ef ég tek lest heim ætti ég að geta verið komin í rækt fyrir fimm. Ég bókaði því tímann.
Mánudag og þriðjudag mætti ég eins og vanalega í lyftingar rétt um sexleytið að morgni til. Mér þykir lítið mál að vakna klukkan fimm til að mæta í rækt. Geri með glöðu geði. Leit í kringum mig á alla hina venjulegu morgunhanana og hugsaði að það væri gaman að sjá ný andlit, fólkið sem ég sé aldrei af því það mætir eftir vinnu. Fölnaði svo aðeins við tilhugsunina um að mæta eftir vinnu. Svipað gerist á þriðjudagsmorgun, ég þruma í gegnum æfingu og mæti svo hress og endurnýjuð til vinnu. Allan daginn var ég að melda með sjálfri mér hvernig þetta yrði. Hvað það væri næs að sofa til sjö jafnvel, og þurfa svo bara að vera með æfingagallann með mér en ekki allt snyrtivörusafnið, sjampó og handklæði og föt og skó til skiptanna. Ég myndi bara fara beint heim eftir tímann og sturta mig heima. Og fann fyrir vægri ógleði við tilhugsunina um hvernig rútínan mín eftir vinnu færi öll úr skorðum við þetta. Á miðvikudeginum svaf ég ekki lengi, lá upp í og velti mér aðeins. Hugsaði með mér hvað þetta væri mikil tímasóun, svona rúmgöltur. Fór svo í vinnu. Og allan daginn fylltist ég meiri og meiri skelfingu við tilhugsunina um að þurfa að gera eitthvað eftir vinnu. Og ég gerði mér grein fyrir að ég var ekki skelkuð yfir hreyfingunni, ég var meira en til í að hreyfa mig, ég bara get ekki hugsað mér að þurfa að gera hluti eftir vinnu. Eftir vinnu fer ég heim, undirbý mat morgundagsins, geri létt heimilisstörf, elda kvöldmat og svo er ég búin. Get ekki meir. Tilhugsunin um að rútínan mín fari úr skorðum þannig að ég hafi minni tíma til að plana matseðilinn, minni tíma með Lúkasi, minni tíma til að hafa allt í röð og reglu, er bara óhugsandi.
Ég var nánast farin að fá hjartaflökt af vanlíðan þegar ég kláraði vinnu og lagði af stað á lestarstöðina. Settist þar niður og beið lestarinnar eins og dæmd. Og það var eins og ég hafði verið frelsuð úr ánauð þegar mjóróma rödd ómaði úr hátalarakerfinu til að tilkynna 20 mínútna seinkun á lestinni. Eg myndi ekki ná í tímann og gæti bara farið heim. Gvuði sé lof og dýrð!!
Það er ýmislegt við þetta að athuga. Ég er afskaplega ánægð með að taka það frá þessu að ég fann hvað ég er örugg um að ég fái nóga hreyfingu. Markmiðið var í raun ekki að hreyfa mig meira eða öðruvísi, það var frekar að reyna að hrista upp í rútínunni minni. Ég veit ég mæti alltaf í ræktina, ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því. Hitt er svo að ég hef algerlega losnað við hrokafulla sjálfsánægjuna sem ég áður þjáðist af sem sagði að ég væri aðeins meira superior en þeir sem kjósa að sofa lengur en til fimm á morgnana. Ég dáist núna einlægt að fólki sem gerir hluti eftir vinnu. Þvilíkar súperhetjur!
Svo þarf ég greinilega að gera einhverjar æfingar sem miða að því að kenna mér að það sé í lagi að skaka rútínunni aðeins við öðruhvoru. Áráttan til að gera allt eins og í réttri röð er greinilega að nálgast sjúklegt stig. Ég er auðvitað þakklát rútínunni, hún er akkerið mitt í heilsunni, en boj ó boj ég verð að læra að fljóta líka.
Og ég verð að fjárfesta í nokkrum brjóstahöldum í viðbót.
sunnudagur, 12. júní 2016
Löng útskýring
Við Lúkas skruppum heim til Íslands í örsnögga vikuheimsókn. Það er alltaf æðislegt að koma til Islands en þessi ferð var sérstaklega góð. Við fórum oft í sund, í Bláa Lónið, gengum Reykjadal og böðuðum okkur í heitum læk. Svo hitti ég góða vini, fór í klippingu og eyddi góðum tíma með fjölskyldunni. Hvað heilsuna varðar var ferðin líka góð. Ég tók enga törn í lakkrís og Hraunbitum, allt var gert í eðlilegu magni og án nokkurrar geðveiki. Ég hreyfði mig heilmikið en drakk líka heldur ótæpilega af áfengi. Ég leyðfi svo sjálfri mér að fara alveg yfir strikið eftir að ég kom aftur hingað heim, tók eitt kvöld í að borða allan lakkrísinn og allt súkkulaðið. Þegar ég vigtaði mig svo á laugardagsmorgun hafði ég því þyngst heilmikið og var aftur komin upp í 97 kíló.
Nokkru áður en ég fór í fríið hafði ég ákveðið að ég væri orðin nógu sjóuð til að geta tekist á við "Flexible dieting" eða "Ef það passar við næringarefnin" aðferðina.
Það er þó nokkuð síðan ég uppgötvaði að það er engin ein aðferð, eða tegund af mat eða sérstök hreyfing, sem hjálpar meira en önnur þegar að fitutapi kemur. Það eina sem þarf að muna ef maður hefur áhuga á að brenna fitu er að maður þarf að brenna fleiri hitaeiningum en maður innbyrðir. Að því gefnu er svo frjálst val um hvað maður borðar. Matur er nefnilega bara matur. Það er enginn sérstakur matur sem verður að borða til að grennast, enginn fæða er "súper". Það eitt að fá sér chiafræ í morgunmat getur ekki töfrað spik í burtu. Hinsvegar ef manni finnst chia fræ rosalega góð, líður rosalega vel þegar maður borðar þau og gerir sér grein fyrir því að það eru næstum 500 hitaeiningar í hverjum 100 grömmum þá er það hið besta mál. Sama gildir um hvaða "kúr" sem maður ákveður að fylgja, lágkolvetna, "hreint" fæði, paleo eða lágfitu. Svo lengi sem maður velur að fylgja kúrnum vegna þess að kúrinn er þægilegur eða auðveldur fyrir mann en ekki vegna þess að maður heldur að kúrinn sjálfur sé töfrakúr.
Ég sjálf er 100% örugg um að 1700 hitaeiningar yfir daginn skila fitutapi hjá mér. Tilraunir hafa svo að auki sýnt mér að þegar ég lyfti eins og ég geri núna er betra fyrir mig að borða flestar þessara hitaeininga í formi próteins.
Það eru þrjú megin næringarefni; prótein, kolvetni og fita. Það eru fjorar hitaeiningar í hverju grammi af próteini og kolvetnum, níu í hverju grammi af fitu. Þannig telur maður frekar grömm af næringarefnum en hitaeiningar ef manni er af einhverjum ástæðum annt um að ná sérstökum árangri.
Sem dæmi þá hef ég í hyggju að losa mig við þó nokkuð af spiki og lyfta þungum lóðum. Til að gera það sem árangurríkast er best fyrir mig að taka inn 0.8-1 gramm af próteini fyrir hvert pund sem ég veg. Ég hef áætlað að ég þurfi 176 grömm af próteini yfir daginn eða um 700 hitaeiningar. Ég vil að ég fái svipað magn af hitaeiningum frá fitu. Þar sem fita er í 9 hitaeiningum á gramm gerir það umm 78 grömm af fitu. Þetta eru um 1400 hitaeiningar. Eftir standa þar með 300 hitaeiningar, eða 75 grömm af kolvetnum til að gera 1700 hitaeiningar yfir daginn og til að ég nái markmiði mínu.
Prótein er mikilvægt fyrir uppbyggingu vöðva. Ég vil samt taka fram að það eru engar rannsóknir sem sýna að það sé betra að borða meira prótein en 1.5 á pund fyrir heavy duty lyftingakappa. Það er alger óþarfi að reyna að borða meira af því en það.
Ég held kolvetnum lágum sem stendur til að skapa sem mest fitutap, en samt nóg til að mér líði ekki illa eða eins og ég sé að takmarka fæðuvalið of mikið. Þetta á jú, að vera geranlegt fyrir mig. Um leið og ég er komin í viðhaldsstig byrja ég að hækka kolvetnin þar til ég finn hversu mikið af þeim ég get borðað án þess að fitna.
Mér finnst þetta bara skemmtilegt. Ég er "útskrifuð" úr hitaeiningum og er tilbúin að taka næstu tvö þrep í píramídanum. Það er hægt að gera þetta "í höndunum", allar þessar upplýsingar eru á flestum vörum og það er lítið mál að reikna þetta út. En það eru líka til milljón ókeypis prógrömm sem hjálpa manni til að gera þetta eins auðvelt og hægt er. Ég nota My fitness pal sem er frábært tæki.
Aðal atriðið fyrir mig er að hætta að sjá mat sem einhverskonar siðferðilega mælistiku. Að ég sé góð eða vond eftir því hvernig ég borða. Það eru 25 grömm af próteini, 33 grömm af kolvetnum og 15 grömm af fitu í McChicken borgara. Það eru 25 grömm af fitu, 33 grömm af kolvetnum og 15 grömm af fitu í brúnum grjónum og kjúklingi. Svo er það bara ég sem ákveð hvort ég sé saddari eða sáttari við hvort valið um sig. Ég er allavega alveg á því að ég sé meira til í að búa í heimi sem leyfir ferð á Makkann öðruhvoru án þess að ég dæmi sjálfa mig sem siðferðislega gjaldþrota og vonda manneskju fyrir vikið. Það er hægt að borða hreinasta matseðil í heimi en ef lokatalning sýnir ekki kaloríþurrð er utséð með fitutap.
Ég er líka sannfærð um að með því að vera sveigjanleg með hvað ég borða komist ég smá saman út úr þessum megrun-örvænting-binge-megrun vítahring. Ef ég veit að ég get borðað kleinuhring án þess að "svindla" þá einfaldlega líður mér betur. Okey, það þýðir að ég klára rúmlega helming af kolvetnum dagsins og þriðjung fitunnar en það er mitt val. Sálfræðilega skiptir það mig afskaplega miklu máli að hafa val.
Ég sé þetta þannig fyrir mér að ég sé í raun að borða núna eins og ég myndi borða væri ég í heilbrigðari þyngd. Þannig er þetta ekki tímabundin kvalræðispína, heldur matseðill fyrir lífstíð.
mánudagur, 30. maí 2016
Af macros
Það er til stór skrá í henni Ammríku sem heitir National weight control registry, um allar fitubollur sem hafa lést um 30 kíló að meðaltali og haldið af sér í 3 ár eða meira. Þetta er stórmerkileg skrá sem inniheldur gífurlegar upplýsingar um hegðun fitubolla. Sjálfri finnst mér að fólkið í þessari skrá sé ahugaverðasta fólkið til að rannsaka, fólkið sem tókst þetta verkefni sem flestir flaska svona á. Ég myndi eyða öllum mínum rannsóknartíma í þau, fremur en að skoða í eina mínútu í viðbót hvort maður eigi að forðast sykur eða fitu, eða lyfta eða hlaupa eða létta sig hratt eða hægt. Þetta fólk hefur svarið. Þegar ég skoða samnefnarann sést að 75% vigta sig vikulega, 78% borða morgunmat, 62% horfa minna en 10 klst á viku á sjónvarp. Að öðru leyti eru samnefnararnir mun lægri og vart nógu há prósentustig til að geta talist markhæf sem samnefnarar.
Þegar ég hugsaði málið kom líka í ljós að ég geri þessa þrjá hluti. Ég vigta mig að minnsta kosti vikulega, ég borða alltaf morgunmat og ég horfi reyndar aðeins meira en 10 stundir á viku á sjónvarp en það fer líka alltaf minnkandi. Ég ætla líka að segja að ég hafi haldið nógu miklu spiki af mér í nógu langan tíma til að vera lögleg á þessari skrá. Og ætla þessvegna að halda því blákalt fram að þegar kemur að spiki þá er ég sérfræðingur.
Eða sko, ég er sérfræðingur í Svövu Rán. Það er kannski þar sem hundurinn er grafinn. Ef þú vilt ná einhverjum tökum á spikinu þá verðurðu að verða sérfræðingur í sjálfum þér. Það er svo augljóst að hver og einn verður að finna sinn sannleika. Engin ein aðferð virkar fyrir alla. Ekki einu sinni að vigta sig, borða morgunmat og hætta að horfa á sjónvarp.
Ég er sérfræðingur í sjálfri mér. Og ég veit hvað virkar fyrir mig. Eitt það besta er þegar ég get sökkt tönnunum í eitthvað nýtt. Ég er búin að vera að hugsa mikið um aðferðapýramídann (þar sem grunnurinn er hitaeiningar, svo bætir maður við næringarefnum, tímasetningu og að lokum bætiefnum) og hef loksins viðurkennt fyrir sjálfri mér að ég er núna tilbúin í að komast á næsta level. Ég er fullútskrifuð úr beisikkinu, að telja hitaeiningar og nú þarf ég að bæta macros við. Það er kominn tími á að ég verði enn meiri sérfræðingur. Ég er búin að hika við þetta því það er svo mikil undirbúningsvinna og skipulag sem fer í að vinna út frá macros, en ef ég segi satt frá þá veit ég um fáar manneskjur sem eru skipulagðari en ég þegar kemur að mataræði, þetta ætti að steinliggja fyrir mér.
Um leið og ákvörðunin var tekin fylltist ég bjartsýni, áhuga og eldmóði. Allar þessar frábæru tilfinningar sem fleyta manni af stað til að byrja með. Ég veit að þetta er rétti farvegurinn fyrir mig. Ég er alltaf hamingjusömust í umhverfinu sem lyftingarfólk býr í og að vera meðvituð um macros er hluti af því.
Ég er á leiðinni í stutta heimsókn til Íslands og þarf svo smástund til að læra meira og undirbúa mig. Ég geri því ráð fyrir að ég helli mér út í þetta af fullum kafti um miðjan júní. Mikið verður þetta næsta stig skemmtilegt.
laugardagur, 28. maí 2016
Af pjöllum
Ég held enn í mína fornnorrænu siði og strípast um í búningsklefanum í ræktinni. Ríf mig úr öllu og stika kviknakin í sturtu. Þurrka mér vandlega við skápinn minn og klæði mig svo. Þær hinar eiga enn erfitt með þetta, pukrast undir handklæði eða fara með nærfötin með sér í sturtuklefann og klæða sig í og úr þar. Sumar fara með allt klabbið inn á klósett og klæða sig þar. Mér finnst náttúrulega voðalega leiðinlegt ef ég særi blygðunarkennd þeirra, en mér finnst bara svo mikilvægt að allir líkamar fái sinn tilverurétt og að konur skilji að við erum allskonar og að það sé bara allt í lagi að vera ekki "fullkomin." Hvað sossum það nú þýðir. Í gær var ég búin að klæða mig í og var við spegilinn að mála mig þegar kona kemur inn og rífur sig úr öllu. Ég lenti í ægilegri klemmu við þetta. Ekki gat ég snúið mér við og hrópað glaðhlakkalega "mikið er gaman að sjá á þér pjölluna, ég sé aldrei orðið pjöllur hérna!" Ekki var skárra að glotta hálfvitalega í speglinum, reyna að ná augnsambandi og jafnvel blikka og gefa svona lítið thumbs up. Það var alveg sama upp á hverju ég reyndi að hugsa til að láta hana vita að ég væri hæstánægð með nekt, allt lét mig líta út eins og pervert. Nei, ég varð bara að þurrkuntulega klára að mála mig og þykjast ekki taka eftir henni. Svo mikið fyrir sampjöllusamstöðu. Kannski að eg prófa að segja eitthvað á sænsku næst þegar ég sé hana, bara svona til að tjékka.
Ég hitti svo Matt, þjálfarann minn í morgun (fullklædd). Ég var búin að biðja hann um að taka mig í svona cross fit tíma, frekar en að lyfta bara. Ég lyfti fjórum sinnum í viku og þarf svo sem enga hjálp þar. Ég þarf hinsvegar að láta ýta mér út í æfingar sem ég myndi aldrei gera sjálf. Hann var hæat ánægður og lét mig púla þar til ég var algerlega búin á því. Ég varð að viðurkenna fyrir honum að ég varð brjáluð úr reiði á tímabili. Ég þoli ekki að vera í aðstöðu þar sem ég er " feita kellingin", þar sem ég er sveittari en aðrir, móðari eða greinilega í verri þjálfun. Og þó við værum bara tvö þá byrjaði ég að ímynda mér að hann bæri mig saman við aðra kúnna og ég kæmi illa út úr samanburðinum. Keppniskapið svo gífurlegt. Hann hló bara og sagði mér að nota reiðina til að þrusa út tveimur umgöngum í viðbót. Sem ég og gerði. Og eins erfitt og þetta var þá var þetta líka alveg hrikalega skemmtilegt og greinilega kominn tími fyrir mig að bæta við prógrammið. Ég nenni ekki að fokka þetta lengur í kringum 95 kíló. Er ekki tími komin á næsta stig?
mánudagur, 23. maí 2016
Af ábyrgð
Vinkona mín ein stakk upp á því um daginn að við ættum að taka myndir af öllu sem við borðuðum yfir daginn og deildum því svo með hvorri annarri til að vera aðeins ábyrgari í matvali. Ég verð að viðurkenna að mér leist ekkert á til að byrja með. Ég er búin að vera að ströggla aðeins með matinn síðustu tvær vikur eða svo og tilhugsunin um að sýna öðrum hvað ég borða skelfdi mig hreinlega. Bæði greip mig gamli óttinn um að það "komist upp um mig" og svo var ég líka skelfingu lostin við tilhugsunina um að þetta myndi þýða að ég þyrfti þá að hætta þessu væli og taka aftur aðeins á. Ég maldaði aðeins í móinn og sagði við sjálfa mig að þetta væri ekta svona þar sem ég byrja af krafti en svo linast það út í ekki neitt hjá mér, að það væri enginn tilgangur. En svo mundi ég að þannig fúnkera ég. Ég byrja af krafti og svo nenni ég ekki meir og fer bara að gera eitthvað annað, og að ég var líka búin að ákveða að það er bara allt í lagi. Svo lengi sem ég byrja af krafti og nýt á meðan stendur.
Ég ákvað þessvegna að þvinga sjálfa mig til að mynda allt sem ég geri á sunnudegi. Í skapi eins og ég er búin að vera í geta frídagar orðið heldur svæsnir og ég hugsaði með mér að það væri gott á mig að þurfa að deila með öðrum hvað ég er í alvörunni hrikaleg þegar ég borða af staðfestu og ákveðni. Ég er algerlega sannfærð um að það að berskjalda sig og hætta algerlega að ljúga sé númer eitt, tvö og þrjú í að ná árangri og það að taka myndir af mér upp á mitt versta hlýtur að vera góð lexía fyrir mig.
Ég bakaði nokkur pan au chocolat í morgunmat og við Láki sátum saman og nutum að borða á meðan við spjölluðum og morgunsólin skein inn um gluggann. Eg borðaði tvö, 450 hitaeiningar í allt með svörtu kaffi. Ekki svo slæmt, hugsaði ég. En allur dagurinn eftir, ekki hreykja sér of fljótt. Ég skondraðist inn í eldhús um leið og matarsending vikunnar kom frá ASDA og ég fann að ég var í stuði til að skipuleggja aðeins. Bjó til baunasalat í hádegismat fyrir vikuna ásamt því að blanda í hafrablöndu og smella í eggjahvítuþynnur í nokkra morgunmata. Kannski að ég sé á batavegi? Ég fann hvernig spenningurinn jókst við tilhugsunina um að vera tilbúin í viku sem væri sneisafull af góðum næringarefnum sem gera mér kleift að lyfta þungt. Afgangurinn af deginum var svo bara ágætur. Ég er líka ekki frá því að tilhugsunin um að deila opinberlega hafi stoppað mig af í ruglinu og ef svo er þá er það hið besta mál. Prosciuttovafinn þorskur með hässelback kartöflum, kaffi, nokkrar döðlur, skyr með PB2 rjómaosti og súkkulaðidropum,píta með emmenthal og pólskri pulsu og skyr með rúsínum, pepitas og kanil og súkkulaðipopp og smá lakkrís. 1990 hitaeiningar allt í allt sem komu sér svo vel í morgun þegar ég lyfti þungum lóðum. Ég borðaði reyndar ekki köttinn en hún er svo sæt að mig langar til þess.
Í dag er ég svo búin að vera meðvituð um allt sem ég borða. Og er það vel, ekkert að því að taka nokkra daga í að vanda sig. Eggjahvítuþynna með pólskri pulsu og súkkulaðiPB2 yfirnáttúrulegir hafrar með hnetusmjörsrjómaosti (svo gott að ég hreinlega táraðist af hamingju meðan ég garfaði í mig.) Eplasneiðar með túnfisk-og trönuberjasalati, Grískt baunasalat og píta, hafrakex og lattebolli og graze snarl (rúsínur og möndlur), Soðinn fiskur og hamsatólg. Og svo kaffibolli með Game of Thrones í kvöld. Rétt tæpar 1700 sem er rétt magn af hitaeiningum fyrir mig til að léttast ef ég hreyfi mig.
Ég nenni ekki að setja matinn inn á bloggið á hverjum degi, en ætla að deila með vinkonu minni og sjá hvort aukin ábyrgð sé hjálpleg. Ég er allavega hressari í dag en ég hef verið lengi og er það vel.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)



























