Laugardagskvöld - Sunnudagur

Ég eldaði loksins "Meatza" á laugardagskvöldið. Ég sá þetta fyrirbæri fyrst á bloggi fyrir nokkrum árum og er búin að vera á leiðinni að elda síðan. Svo núna í vikunni er ég búin að vera að hella mér meira og meira út i paleo mataræði sem þýðir að pizza er út. Nigella Lawson kom svo með útgáfu af þessu í nýjasta þættinum síá hinum og ég sá að það er tími til kominn að prófa. Þetta var instant hit á heimilinu. Kjötið kemur semsé í stað pizzubotnsins. Rosalega djúsí og frábært að kjamsa á yfir laugardagskvöldsjónvarpinu.  

Hvað hreyfingu varðar var ósköp lítið í gangi þessa vikuna. Smá lyftingar á mánudag og laugardag. Ég léttist engu að síður um 2 kíló og líður rosalega vel í líkamanum. Ég er enn og aftur að finna þetta jafnvægi á milli þess að njóta andartaksins, vera hraust, stjórna fíkninni og vera hamingjusöm. Fín lína en mamma mía! Ég skal finna hana!

Í dag var veðrið svo óvenjufallegt; ekta skínandi haustveður.  Smá kalt en sól og bjart. Við ákváðum að fara í menninguna til Chester og stússast aðeins. Byrjuðum á rómverska safninu. Chester var stórborg á tímum Rómverja í Bretlandi og hér eru margar minjar eftir þá. Mér finnst alltaf jafn skemmtilegt að ganga dag hvern eftir Via Prætoría vitandi að fyrir tvöþúsund árum síðan var fólk á þessum sama stað að ganga eftir götunni í svipuðum erindagjörðum og ég. 

Chester hét Dewa á tímum Rómverja og eins og sjá má þá þóttu  Keltarnir sem bjuggu handan við landamærin í  Norður-Wales klénn pappír. Enda villimenn og barbarar upp til hópa. Það er eins og lítið hafi breyst. 

Safnið er bráðskemmtilegt fyrir krakka þar sem að það er búið að gera leiksvæði fyrir þau þar sem maður getur sett sig í spor Rómverja. 

Skemmtilegt fyrir krakka. Og kjéllingar.

Lúkasi þótti mikið til brynjunnar koma. 

Þegar út af safninu er komið er maður aftur komin í Tudor-tímabilið sem  er  ríkjandi byggirngarstíllinn í borginni.  Við röltum í gegnum miðborgina og skoðuðum fólk og byggingar. 

Frá Rómverjum, Hinrik VIII, Elisabetu I og Viktoríu  lá svo leiðin á Bellyfull, karabískan veitingstað í miðborginni til að fá okkur saltfiskbollur og lambakássu í hádegismat. Ljómandi skemmtilegur staður en kannski heldur dýr fyrir gæði. 

Frá Karabíska hafinu lá svo leiðin til Austuríkis til að fá okkur kaffi og hnallþóru á Patisserie Valerie. Fínasta skemmtun að sitja á meðal eldri borgara og háma í sig rjómahlussu sem voru svo fínar að móðursystur mínar hefðu getað bakað. Eftir að hafa séð, skoðað, þreifað, þefað og étið okkur í gegnum aldirnar og heimsálfurnar lá svo leiðin aftur heim til Wrexham. Home Sweet Home eh?

Í nokkur ár núna hef ég fylgst af ákafa með Strictly Come Dancing á BBC 1 á laugardagskvöldum. Maður bíður spenntur allt árið eftir að ný sería byrji, hvaða fræga (eða því sem næst) fólk taki þátt keppninni, hvaða ástarsambönd blómstri, búningum, glansinu og glitrinu öllu. Í hverri seríu hefur svo verið eitt svona djók. Fræg manneskja sem getur ekki dansað til að bjarga lífi sínu en áhorfendur heima halda áfram að kjósa viku eftir viku til að sjá brandarann iða um á dansgólfinu. Frægastur var John Sargeant, fréttamaður á sjötugsaldri, sem dró dansfélaga sinn eftir gólfinu í frægum paso doble. Hann var svo vinsæll á meðal breska almennings að hann endaði á að draga sig úr keppni af ótta við að vinna og honum þótti það óréttlátt gagnvart öðrum keppendum sem gátu í alvörunni dansað.

John Sargeant og Kristina Rihanoff í ham.

Ann Widdecombe er fyrrverandi þingmaður og matróna mikil sem er orðin svona brandari hér í Bretlandi og ekki síður eftir þáttöku sína í Strictly. Viku eftir viku kaus almenningur að halda henni í keppninni til að hlæja dátt að ósköpunum á dansgólfinu laugardagskvöld eftir laugardagskvöld.

Widdecombe og Anton Du Bek í fljúgandi gír.

Í ár var svo mikill titringur í blöðum og á samfélagsmiðlum þegar line-upið var tilkynnt og í ljós kom að Lisa Riley var ein af keppendum. Lisa er sápu leikkona, helst fræg fyrir að vera í Emmerdale og svo í Fat Friends. Hún er feit. Öfugt við Sargeant og Widdecombe er hún ung en hún er líka feitari en þau bæði.

Ég varð reið um leið og ég heyrði af þáttöku hennar í keppninni. Fyrst varð ég reið vegna þess að ég get ekki hugsað mér að horfa á almenning hlæja að hlussunni hlussast um dansgólfið í ýktum hreyfingum meðan dansfélaginn fettir sig og grettir til að leggja áherslu á hversu grótesk sýningin er. Svo varð ég reið yfir því að almenningur hlæji að feitu fólki. Það er EKKERT fyndið við að vera feitur. Það er bara sorglegt. Svo varð ég reið út í hana fyrir að svíkja feitt fólk svona. Hvernig dirfðist hún að gera okkur að aðhlátursefni? Hvernig dirfðist hún að viðhalda þessari hugmynd um að við séum rétthlæjanleg? Svo varð ég reið út í hana fyrir að vera svona feit. Afhverju að gera sjálfri sér þetta? AFHVERJU GERIR HÚN EKKI EITTHVAÐ Í SÍNUM MÁLUM!!! Mig langar til að hrista ykkur öll. LEGGÐU FRÁ ÞÉR KÖKUNA OG DRULLASTU TIL AÐ HREYFA ÞIG!!!!

Lisa Riley i daglega lífinu.

Þegar fyrsti þátturinn var svo í sjónvarpinu sat ég og úaði og aaði yfir öllum búningum, tónlistinni og dansinum. Svo var komið að Lísu og Robin. Við fyrsta skref byrjaði ég að gráta. Og ég grét allan tímann sem dansinn stóð yfir. Hún var stórkostleg. Þau dönsuðu tjatjatja og hún var léttfætt, snögg, taktviss, sexý. Svo flott. Og ég grét og grét. Yfir fordómunum í mér. Yfir því að hafa ekki trú á henni og á mér. Yfir því að enn og aftur verið föst í hugarfarinu sem segir að maður þurfi að vera grannur til að geta gert eitthvað. Yfir því að vera svona mikil tík. Hvernig dirfist ég að ákveða hvað er gott fyrir fólk? Hvað er heilbrigt og hvað skapar hamingju?

Lisa Riley og Robin Windsor á fullu fútti við tjatjatja.

Ég ætla ekki að skafa ofan af því að ég myndi samt telja að það er betra fyrir heilsuna að vera grennri en Lisa er núna. Og ég er nokkuð viss um að hún myndi vera enn betri dansari en hún er núna ef hún væri grennri. Þó ekki nema til að gera það auðveldara fyrir dansfélaga hennar að ná utan um hana.

Lisa og Robin í vals.

En hrokinn í mér að gera ráð fyrir að hún yrði djókið og hrokinn í mér að ákveða að ég, sem fitubolla, myndi þurfa að skammast mín fyrir hana er forkastanlegur. Lisa Riley er að gera það sem ég stanslaust prédika; hún er að taka lífið af 100% krafti, algjörlega viðstödd í hverju andartaki. Ég ætti að taka hana mér til fyrirmyndar.

Ég hef gífurlegt álit á sjálfri mér. Hef alltaf haft. Og ég hef sjálfstraust fyrir tvær manneskjur. Hef aldrei efast um eigið ágæti. En það eru líka fullt af hlutum við sjálfa mig sem mér finnast alveg hrikalegir. Ég hef hinsvegar alltaf  kosið að hunsa vankanta mína og ýkja það sem mér finnst svona fínt hjá mér. Mér þótti bara óþarfi að vera eitthvað að ræða hvað ég var feit þegar ég var svona ægilega skemmtileg. Eða gáfuð. Eða með fágaðan tónlistarsmekk. Eða hvað svo sem ég taldi til afreka.

Það er svo smávegis að renna upp fyrir mér núna að ég á í heljarinnar vandræðum núna að samræma þetta tvennt. Það er að segja þá trú mína að ég sé bara alveg hreint ljómandi góð manneskja og að það sé líka ýmislegt sem má betur fara. Ég rugla svo saman sjálfstrausti og sjálfsvirðingu eða sjálfssamhyggð. (Compassion) Það að ég sé sjálfstraust þýði að ég geti bara haldið áfram að sópa undir teppið þessu sem ég vil ekki taka á. Þvi ef ég segi satt frá þá lendi ég alltaf í klandri þegar ég tek fram það sem ég vil bæta í sjálfri mér. Ég verð svo vond við sjálfa mig. Kalla mig öllum illum nöfnum. Engu að síður hef ég komist að því að neikvæð "re-inforcement" hefur ekki góð áhrif á mig. Þannig er tilgangslaust fyrir mig að horfa á feitar myndir af sjálfri mér. Ég fyllist ekki "aldrei aftur" fílingnum, ég fyllist bara sorg og vanmætti og er mun líklegri til að teygja mig í snickersið í þeirri trú að ég sé bara svona. Þetta sé eins og ég komi alltaf til með að vera. En ef ég skoða myndir af mjóu Svövu Rán verð ég ægilega kát og er mun líklegri til að vilja fá mér salat og taka eina æfingu.

Ég er núna búin að setja þetta allt í samhengi. Ég hef alltaf skammast mín fyrir bestíuna, fyrir átvaglið, fyrir þetta stjórnleysi inni í mér. Og í stað þess að sýna sjálfri mér samhyggð og virðingu og viðurkenna fyrir mér og öðrum að það séu þættir í sjálfri mér sem ég geti unnið að og bætt og að ég geti bætt þá án þess að kvelja sjálfa mig, þá einbeitti ég mér bara að því sem vel fór og hunsaði bestíuhegðunina.

Þessvegna er þetta erfitt núna. Ég set sjálfa mig svo í mikla vörn þegar ég reyni að tækla bestíuna. Skömmin og samviskubitið er svo rótgróið að ég get ekki komið þessu í jákvætt re-enforcement. Ég finn enga leið til að sýna sjálfri mér samhyggð og velvild þegar mér mistekst. Mér finnst eins og það að mistakast sé svo mikill ljóður á ráði mínu eða persónuleikabrestur.

Í þessari viku er ég búin að léttast heilmikið. En á sama tíma hef ég nánast ekkert þjálfað. Mig bara hefur ekki langað til þess. Ég er enn að venjast lífi án hlaupa og finn mig bara ekki alveg. Og það er búið að vera svakalegt verkefni í vikunni að byrja ekki að rífa sjálfa mig niður. Ég þarf að rífast við sjálfa mig á hverjum degi til að minna mig á að það að sleppa æfingu einn og einn dag - eða jafnvel í lengri tíma - þýðir ekki að ég sé lúser og failure og ömurleg. Það þýði bara að mig vanti pásu, og að ég byrji svo bara aftur þegar ég er tilbúin.

Það er ótrúlegt hvað þessi skammartilfinning er föst inni í manni. Jafn föst og helvítis spekið!

Grunnuppskrift að kókóshnetuhveitiköku/muffins

1/4 bolli kókóshnetuhveiti (ég mæli með að sigta hveitið til að gera það létt og loftkennt)
1 tsk lyftiduft

3 - 4 egg
2 msk kókósolía (fljótandi) eða olífuolía
3 msk hlynsýróp eða fljótandi hunang
1/4 bolli eplamauk eða 1 maukaður banani

Svo fiffar maður bara til. Setur út í grunninn súkkulaðibita eða hnetur. Nú, eða kakó og eykur þá aðeins olíuna. Eða kókós. Eða kannski smá sítrónusafa og úr verður lemon drizzle cake. Og svo má skreyta með því að setja hnetur ofan á, eða streusel, eða kókós eða kirsuber. 180 gráður í 25 mínútur í annaðhvort lítið kökuform eða 6 muffinsform.

Ekki málið.

Ég er búin að gera ýmiskonar uppgötvanir og taka allskonar ákvarðanir í vikunni. Í fyrsta lagi þá hef ég loksins fundið útskýringuna á því sem er "að" mér. Ég hef aldrei skilið afhverju ég get planað og skipulagt hvert einasta gramm sem ég borða, vigtað og mælt hitaeiningar og sett réttu næringarefnin á réttu tímasetninguna yfir daginn, æft með þungum lóðum, hlaupið langt og hlaupið spretti og samt hvorki grennst né lést né séð mun á fötum. Ekkert. Zilch. Nada. "Venjulegt" fólk myndi léttast um eitt til tvö kíló eða sjá mun á fötum eða líða betur eða eitthvað við svona vinnu. En ég get gert svona svo vikum skipti án þess að sjái högg á vatni. Og það er fátt erfiðara en að leggja hjarta, sál, blóð og svita í vinnuna sína án þess að fá borgað fyrir.

En, ég er núna loksins búin að fá útskýringuna á þessu. Ég er "insulin resistant". Þeas ég vinn ekki úr kolvetnum á réttan hátt. Þrátt fyrir að fara vel undir hitaeiningamörk þá gengur líkami minn ekki á fituforðann þannig að ég gæti fylgt hvaða lífstílsreglum sem virka fyrir annað fólk þar til kýrnar koma heim en ég myndi aldrei léttast. Eina leiðin fyrir mig er að halda kolvetnum undir 100 grömmum á dag. Sem þýðir grænmeti og ávextir í gnótt en kornmeti og sterkja og að hluta til mjólkurvörur bara verða að sigla sinn sjó. Ef ég vil missa fitu það er að segja. Ef ég ákveð að mig langi í franskbrauð nú, þá verð ég bara líka að gera mér grein fyrir því að þá grennist ég ekki. My choice.

Og mig langar meira að losa mig við fitu en mig langar í franskbrauð þannig að þetta ætti að vera einfalt. Ég er búin að vera að lesa mér til um vísindin að baki ástandsins á mér og skoða hvað ég þarf að gera og hverju ég þarf að breyta og þetta á eftir að vera smá tilraunir en ég er hress með það. Fátt finnst mér skemmtilegra en að taka Frankenstein í eldhúsinu.  Þetta er rosalega spennandi og ég er bara svo fegin að vera loksins búin að fá útskýringu.

Ég byrjaði á að búa til paleo brauð eftir uppskrift frá Hönnu. Bara hnetur, fræ, korn, egg, olía og salt. Rúmar 5000 hitaeiningar í hleifnum þannig að maður nagar sig ekki í gegnum hann allan í einu en það ætti líka bara að fullnægja manni að fá eina sneið.

Í öðru lagi er ég svo búin að sætta mig við að hlaup eru eiginlega úr sögunni hjá mér. Allavega í bili. Ég er ekki alveg með á hreinu hvort ég fari í 10 km hlaupið sem ég er búin að vera að æfa fyrir en eftir mikla sálarskoðun er ég búin að ákveða að þrátt fyrir allar tilfinningarnar sem ég hef lagt í að vera hlaupari  þá er betra fyrir mig að hætta að hlaupa, eða allavega að hlaupa minna, vegna þess að ef ég held áfram eins og ég er núna þá verð ég ógöngufær algerlega. Og það er betra að finna mér nýtt sport en að koma mér í þá stöðu að geta ekki gert neitt. Ég er enn að melta þetta, mig langaði svo rosalega til að vera hlaupari, ég hef áður skrifað um hversu mikilvægt það er fyrir mig, en ég verð bara að kyngja því að ég er með ónýt hné og að ég bara get ekki gert sjálfri mér þennan skaða. Allavega ekki á meðan ég er enn þetta þung.

Ofur Október er þessvegna búinn að vera grænn (lyftingar) frekar en bleikur (hlaup). Og það er fínt. En ekki nóg fyrir mig. Uppáhaldsstrákarnir mínir fóru þessvegna með mig í Halfords í dag til að skoða hjól. Og ég tók aftur gleði mína. Ég er búin að finna hjólið sem mig langar í en sölumaðurinn sagði okkur að það ætti að vera á tilboði bráðum þannig að ég ætla að bíða aðeins. Kannski að við getum kallað það jólagjöf?

Eru þeir ekki yndislegir, uppáhaldsstrákarnir mínir?

Í dag nýt ég andartaksins - 5 mínútur of lengi að knúsa Lúkas í morgun, við hlógum þegar við þurftum svo að hlaupa í skólann. Smávegis rannsóknarvinna við masterinn - létti á stressi við það. Ahh svo gott. Og svo það besta af öllu; velvalið hráefni, tónlist í útvarpinu og ég að hafa gaman í eldhúsinu. Útkoman, hveiti-og sykurlaus marmarakaka. Og núna. Espresso og kökusneið. Þvílíkt andartak í lífinu.

Lúkas er að læra um Viktoríutímabilið í skólanum. Í heimanámi erum við svo búin að gúggla Viktoríu drottingu, fara út að skoða Viktoríanskan byggingstíl í þorpinu og um daginn kom hann heim úr skólanum og sagði okkur allt um William Morris. Sá var listamaður sem hannaði veggfóður og steinda glugga og var einn aðaláhrifavaldur Tolkiens um norræn áhrif á Hringadróttinssögu. Morris þessi ferðaðist til Íslands um miðbik 19. aldar og var mikið hrifinn af landinu. Ég var svo hrifin af öllu sem barnið hafði að segja að ég fletti Morris upp á wiki og komst að því að allt var þetta rétt og satt. En ég rakst líka á þessa tilvitnun: 

"The true secret of happiness lies in taking a genuine interest in all the details of daily life." — William Morris

Mér finnst þetta vera svo mikill sannleikur. Ég held að ég flæki hlutina oft allt of mikið fyrir sjálfri mér. Í staðinn fyrir að taka bara þátt í andartakinu er ég alltaf að bíða eftir því næsta. Þannig er ég að flækja hlutina fyrir sjálfri mér núna. Ég er að ríghalda í gamla hegðun, skoðanir og trú sem ég í raun og veru er ekki að fylgja lengur. Þannig tala ég um gömlu Svövu Rán og nýju Svövu Rán. Og ég á það mikið til að segja að gamla Svava Rán sé mér mikið eðlisægari en sú nýja, hún hafi ráðið ríkjum mun lengur en þessi sem hefur valið heilbrigðari kostinn. Og svo koma svona dagar þar sem ég bara rista hverja brauðsneiðina á fætur annarri, kaupi kexpakka og borða hann allan, drekk gos og hreyfi mig lítið sem ekkert. Og ég útskýri þetta fyrir sjálfri mér með því að auðvitað komi dagar þar sem ég ruglist svona; ég sé svo miklu vanari að borða eins og bestía en að gera það ekki. En í dag rann upp fyrir mér ljós. Mér er orðið miklu eðlislægara að velja rétta kostinn. Ég hreyfi mig lítið, en ég hreyfi mig samt. Ég vel að borða heilan kexpakka en ég fékk mér hafragraut í morgunmat. Og mér líður illa þegar ég borða svona. Líkamlega og andlega. Ég held að ég sé að halda í eitthvað gamalt sem ég þarf bara að kötta á. Svona eins og rotið ástarsamband sem fólk hangir í vegna barnanna. Eða gömul föt sem maður geymir inni í skáp svona "just in case". En það er bara kominn tími til að segja bless við gömlu Svövu Rán og halda áfram. Ég gæti eytt áratugum í þetta núna, haldið áfram að fokka svona fram og tilbaka og aldrei komist neitt áleiðis. En ef ég er bara að ríghalda svona í gamla siði og venjur af því að ég er hrædd við að umfaðma alveg nýju Svövu Rán þá held ég að ég sé að svindla á sjálfri mér. Ég held að ég sé þá að hafa af sjálfri mér ánægjuna sem ég gæti haft út úr daglega lífinu. 

Ég skil ekki hvað ég er hrædd við. Það er ekki eins og að kveðja gömlu Svövu Rán sé ógnvekjandi. Ég er búin með þann pakka. Það er bara ekkert að óttast. Ég veit hvað ég fæ mikið út úr því að lyfta þungu, hlaupa hratt og hoppa hátt. Ég veit hvað ég fæ mikið út úr því að kaupa þröngar buxur og litla kjóla. Ég veit að ég fæ meira út úr því en að japla á kexi.

Vandamálið er að ég er bara ekki viss um hvernig ég ætla að fara að því að segja henni upp. "Getum við ekki bara verið vinir?" ??

Stundum fara góðir hlutir bara hægt af stað og það er svo með ofur október. Ég er akkúrat núna að einbeita mér að því að finna mig aftur, ég var orðin svo aftengd sjálfri mér að ég skrifaði meira að segja pistil á ensku! Ég bara átti í mestu erfiðleikum með að geta sagt upphátt að ég hafi þyngst svona mikið á svona stuttum tíma, það var auðveldara að segja það á ensku.

Ákkúrat núna er ég komin með upp í kok á sjálfri mér, ég er hundleiðinleg kjélling og ætla að taka smá pásu. En ekki fyrr en ég deili gulrótameðlætinu með kjúklingnum í dag.

6 gulrætur, flysjaðar og skornar í fjóra hluta langsum
2 msk möndluflögur
1 tsk za´tar
1 tsk góð ólívuolía

Sjóða vatn með salti og setja svo gulræturnar út í sjóðandi vatnið í uþb 8 mínútur þar til rétt mjúkar. Taka úr vatninu og kæla aðeins. Rista möndlurnar á þurri pönnu þar til gullnar og setja svo kryddið út á og rista í nokkrar sekúndur. Hella teskeið af olíu yfir gulræturnar og setja svo möndlukryddblönduna þar yfir. Rosalega gott með kjöti eða kalt út í salat. Bon appetit!

Uber October is yet to start. I´m in a parallel universe right now, watching myself as from above. I am yet to participate in my own life. I don´t think I am unravelling or anything - but I really should start participating before it gets really hard.

5 kilos. 5 kilos in a week. That´s a month´s worth of hard work. I am telling myself that I will not let the numbers get to me, mainly because I don´t have a choice. The choice being if I "give up" and "give in" I will be 160 kilos in a year, and frankly that is just not an option. So I don´t have a choice. The 5 kilos are not going to bother me or get me down, I will just start participating in my life and they will go away. Again.

I said to Dave that I could only explain all the eating so that I´d been lonely. I had just spent a weekend with my friends and then I came home and I got lonely. "So you turned to your oldest friend then?" he said. And it all came clear. Of course I did. I turned to bread and chocolate. My constant friends. My best friends.

Well, I am going to make new friends. Broccoli. And maybe my hipbones. And I might chat up those jodhpurs I saw in Zara today.

Uber October is for new friends.

OfurOktóber - fer hægt af stað. 

Ég er enn heima í fríi. Átti inni nokkra daga sem ég fæ ekki að nota um jólin og hugsaði því með mér að það væri fínt að vera bara heima og slaka á eftir Kaupmannahöfn.

Ég hafði í hyggju að hlaupa til að koma æfingaplani aftur á rétt ról. Ég ætlaði líka að djúphreinsa húsið og henda allskonar drasli og reyna að búa til meira pláss hérna hjá okkur. Svo hafði ég í hyggju að plana og skipuleggja það sem verður þekkt sem Ofur Október. Búa til æfingaplan, og matseðla og verlsa í matinn eins mikið fram í tímann og hægt er.

Þess í stað þá tjékkaði ég mig út í gær. Ég bara tjékkaði mig út úr lífinu. Fór með Láka í skólann, kom aftur heim og sat svo í makindum og las bók þar til ég fór að ná í hann aftur. Með þó nokkrum ferðum inn í eldhús til að ná mér í ristað brauð.

Hvenær fæ ég tækifæri til að gera ekki neitt? Var ekki bara allt í lagi að taka einn dag þar sem ég hvorki hugsaði né gerði? Var ég ekki bara að endurhlaða batteríin?

Í Kaupmannahöfn gengum við framhjá hópi af Hare Krishna fólki sem sat og sönglaði lagið sitt og var að gefa súpu og salat þeim sem vildu. Ég sagði við Ástu að mér finndist þetta svo mikið "cop out" úr lífinu. Hvað hjálpar þetta fólk umheiminum með að söngla tóna og gefa súpu í ríku hverfi í ríkri borg með ágætis samfélagsþjónustu? Hverjum er þetta að hjálpa? Af hverju er ekki tímanum og orkunni eytt í eitthvað sem skiptir máli? Og þetta "cop out" hugtak festist aðeins í mér.

Og mér datt í hug hvað þetta er í raun skrýtið að ég skuli enn hugsa um dag þar sem ég hreyfi mig ekki, tel hvorki né vigta né legg einhverja sérstaka hugsun í magn eða gæði matarins sem ég borða, sem dag í fríi. Eins og ég geti tekið frí frá sjálfri mér. En málið er að yfirgnæfandi tilfinningin er að ég sé að kúpla mig út úr lífinu mínu eins og ég vil hafa það. Algjört cop out. Ég skil ekki afhverju ég get ekki tekið dag þar sem ég er ekki mikið að spá í neinu án þess að fara algerlega í hina áttina. Afhverju þarf ég að troða í mig brauði allan daginn? Afhverju get ég ekki slakað á án þess að fremja hryðjuverk á sjálfri mér? Og ég skil ekki afhverju ég þarf enn að hugsa um svona dag sem "frí". Frí frá hverju? Heilsusamlegum lífstíl? Er hann í alvörunni svo hrikalega mikil vinna?

Ég fékk um daginn fallega athugasemd við mynd af mér á facebook þar sem ég var kölluð fyrirmynd. Og fátt þykir mér betra. En mig langar til að vera heil og sönn fyrirmynd. Heil og sönn manneskja sem kúplar sig ekki út öðru hvoru. Slaka á og lesa bók heilan dag, já svo sannarlega. Það vil ég gera ef tækifæri gefst til. En ég vil ekki kúpla mig út og ég vil ekki nota þessa daga til að éta mér til óbóta.

Ég lagði í hann til Kaupmannahafnar á föstudaginn og fór með EasyJet. Fyrir 60 pund og stutt flug frá Manchester til Kaupmannahafnar kemst maður í heimsókn til Hönnu í Nærum. Hún og hennar slekti eru höfðingjar heim að sækja og ég hefði fattað þetta fyrr hefði ég sjálfsagt komið aðra hverja helgi. Ferðalagið var auðvelt og ég hitti Hörpu á Kastrup þar sem hún kom frá Íslandi og saman tókum við svo lest til Skodsborg þar sem við hittum Hönnu. Ásta var þá þegar komin og Harpa B kom svo frá Stokkhólmi seinna um kvöldið. Hanna var búin að elda handa okkur fínasta kvöldmat sem við nutum saman. 

Þær systur útbjuggu görótta drykki langt fram eftir nóttu, það mikið að við komumst  aldrei út til að kanna næturlífið í Köben, sátum bara við hlátrasköll og læti langt fram eftir nóttu og öngruðum náboerne.

Morgunmatur var svo ekki af síðri endanum á laugardagsmorgninum,  nýbakaðar kornabollur og romm. 

Hanna fór svo með okkur til Kaupmannahafnar til að skoða okkur um og við byrjuðum í því sem ég myndi  kalla himnaríki; markaði sem selur gúrmet matvæli. Brauð, kruðerí, súkkulaði, vín, kjöt, krydd og annað. Þar hefði ég getað eytt deginum og mánaðarlaunum. Við fengum okkur að sjálfsögðu hefðbundna danska negrakossbollu. Allt svo fallegt og artisan.

Danir eru að sjálfsögðu þekktir fyrir að vera frjálslyndir og frjálslegir í meira lagi, svona dálítið eins og þessi ungi maður. 

Það þótti við hæfi að fá mynd við Nyhavn með danska fánann blaktandi við hún í baksýn. 

Slorgellur við kæjann. 

Þegar hér var komið við sögu var að sjálfsögðu kominn tími á smörrebröd en við vorum heldur seinar á ferðinni og öll hefðbundin smörrbröd hús búin að loka, Við fengum þá bara svona fínan frokost platta í staðinn og ekki var hann síðri. Rauðspretta, roastbeef og remúlaði og að allra allra mikilvægasta; Tuborg. 

Eftir að hafa látið Tuborgin sjatna aðeins fengum við svo irish coffee við höfnina. Eftir nokkra rigningu þóttumst  við heppnar með veðrið, ekta fallegt haustveður og írishinn hitaði það sem upp á vantaði. 

Við skoðuðum svo borgina, og hittum fyrir Kristján Tíunda, glapræðiskónginn sem glutraði Íslandi úr höndunum á sér. Spurning hvort við hefðum ekki bara verið betur stödd ef við værum danir.

Þeir passa líka voðalega vel upp á Margréti Þórhildi þessir kappar og kipptu sér ekki upp við nokkur dansspor fyrir utan Amelieborg. 

Eftir frekara rölt og skoðunarferð um Kristjaníu fórum við í kjöthverfið og á  ægilega skemmtilegan veitingastað  sem heitir Mother og fengum súrdeigspizzu. Þar sátum við svo langt fram eftir kveldi og löguðum öll heimsins vandamál. 

Á sunnudeginum fór Harpa B aftur heim til Stokkhólms eftir  morgunmat en við hinar lögðum af stað í hjólreiðatúr eins og sönnum dönum sæmir. Ég hef ekki stigið á hjól í allavega 10 ár og var örlítið smeyk til að byrja með en komst fljótt inn í stemninguna.

Við hjóluðum um Dyrehaven, til Tærbæk þar sem Hanna vinnur, sáum  dádýr  í skóginum ,  fórum á bryggjuna og sáum yfir til Svíþjóðar, stoppuðum á kaffihúsi, sáum allskonar fólk og hús og ég fann Danmörku. 

Hjólreiðamenningin er svo rótgróin að það var alger óþarfi fyrir mig að vera smeyk, hér er gert ráð fyrir hjólreiðafólki og það á að mörgu leyti til meiri rétt en aðrir í umferðinni. Ég komst líka fljótt inn í þetta og þrátt fyrir að hafa eytt um 5 tímum á hjólinu og ástandi sem fljótt fékk nafnið "pjöllusigg" var ég skælbrosandi eftir daginn. Mér fannst ég sjá svo mikið, ég var svo frjáls og ég var svo glöð að vera í svona góðu formi að geta gert þetta rétt sí svona. Enn og aftur var ég minnt á hversu dýrmæta gjöf ég gaf sjálfri mér þegar ég ákvað að breyta lífstílnum. 

Eftir kvöldmat fór Harpa svo heim til Íslands og við systur spiluðum á spil og spjölluðum enn meira. Ásta fór svo heim til London á mánudagsmorgni en ég og Hanna fórum í matvöruverlsun og ég náði mér í nokkuð af dönskum nauðsynjavorum. Rúgbrauð, lifrakæfu, rauðkál og remúlaði. Hver getur án þessa verið?

Ég fór svo með lest til Kastrup og þar fékk ég svo skandinavíska klassík í gjöf frá sjálfri mér; snyrtipung  frá Marimekko með Unikko mynstrinu. Ekki bagalegt að enda ferðina með það í poka. Ég er núna líka harðákveðin í að reyna að innleiða hingað til Bretlands örlítið af þessu náttúrulega hreysti sem Danir búa yfir, í samanburði virðist fólkið hér ósköp óheilbrigt í útliti. Ég sé fram á að byrja að baka rúgbrauð í lange baner til að koma bretum í betra form. 

Það er búið að rigna af ógurlegum krafti hérna síðustu dagana. Reyndar svo mikið að það eru hér flóð út um allt og allt í volli. Ég reyndar bý uppi á fjalli og þarf ekki að hafa miklar áhyggjur svona persónulega. Engu að síður þá er heit og góð súpa akkúrat það sem þarf í svona veðráttu. Ég gramsaði aðeins um í grænmetisdollunni minni og dró þar út eitt butternutsquash sem mátti alveg fara að nota. Til að gera súpuna áhugaverða ákvað ég að baka graskerið áður en það færi í súpuna.

Hita ofn í 190 gráður
Flysja og kjarnhreinsa og kubba niður grasker
skvetta smá olíu á það og baka í svona 40 mínutur þar til mjúkt og aðeins ristað

Á meðan það er að bakast sker maður niður einn lauk og maukar einn hvítlauksgeira.
Setja það í pott með olíu og mýkir.
Svo fer þar út í teskeið af za´atar kryddblöndu (Za´atar er sesamfræ, timjan, marjoram, oregano, sumac og salt. Nauðsynleg blanda fyrir miðausturlenska matargerð) og hita í olíunni þar til ilmurinn leggur af, svona þrjátíu sekúndur.
Svo hellir maður líter af vatni og tveim góðum grænmetiskubbum út í og lætur sjóða og malla. Og þykkti með kartöflumjöli.

Þegar graskerið er tilbúið hellist það út í lauksúpuna og svo maukar maður með töfrasprota. Ég reyndar veiddi nokkrar skeiðar af lauk upp úr fyrst og setti svo út í aftur þegar ég var búin að mauka af því að mér finnst gott að hafa smávegis af bitum. Svo saltaði ég aðeins og pipraði með nýmöluðum pipar.

Ég er ekki viss um hvort það var ristaða bragðið af graskerinu eða Za´atrið en súpan var svo góð að ég náði ekki einu sinni að taka mynd áður en hún kláraðist.

Batnandi konu er best að lifa og ég er viss um að hún mamma mín á eftir að taka hliðarstökk af hlessingi þegar hún sér hvað hér á eftir kemur. Ég er komin með æði fyrir rauðrófum. Já, það sem ég kallaði "bleika ógeðið" á jólum hefur heldur betur breyst og eftir að hafa að undanförnu raðað í mig rauðrófum eins og Bretar borða þær, þaes "pickled" þá lét ég loksins gossa í kvöld og eldaði ferskt búnt af þessum yndiskúlum. Fyrir utan að vera svo ofboðslega fallegar og gefa svona fallegan lit þá eru þær líka meinhollar. Þær andoxa fyrir allan peninginn og betaine efnið í þeim stuðlar að bættri hjartaheilsu og betra æðakerfi. Svo ekki sé minnst á að nýlegar rannsóknir bæði í mönnum og rottum hafa sýnt að þetta sama betaine vinnur gegn óeðlilegari fitumyndun í lifur sem gerist við ofneyslu alkóhóls eða með ofneyslu sykurs. Litarefnið í þeim er svo sterkt að það getur litað þvag og hægðir en það er ekkert til að hafa áhyggjur af.

Ég notaði að uppistöðu uppskrift frá honum Hugh F-W mínum en breytti eftir því sem til var hér og magni.

Ég skrúbbaði og kubbaði niður fjórar rauðrófur og lagði þær í eldfast mót með tveim óskrölluðum hvítlauksgeirum, saltaði og pipraði og glúggaði svo smá ólívuolíu yfir. Huldi með álpappír og hafði svo inni í ofni við 190 gráður í rúman klukkutíma. Tók svo út og lét kólna. Kramdi í skál hálfan hvítlauksgeira og lét þar út í vægt lófafylli af ristuðum og muldum hnetum. Þegar rófurnar voru orðnar nógu kaldar til að höndla þá renndi ég hýðinu af þeim og bútaði þær aðeins meira niður. Hellti svo olíu og safa úr mótinu yfir hnetu hvítlauksblönduna og hrærði vel saman. Svo hellti ég hnetublöndunni yfir rófurnar og muldi svo hreinan feta yfir. Þetta var algjört æði. Svo fullorðins. Ég notaði sem meðlæti með afgangum af lambinu síðan á sunnudaginn en ég ætla líka að borða þetta sem salat á morgun og bjóða upp á sem forrétt næst þegar ég elda. Það hefði ég nú haldið.

Það tók á öllum mínum sjálfstjórnarvöðvahnykli í sunnudagshádegismatnum að reyna að borða hægt. Ég þurfti stanslaust að hnippa í sjálfa mig, minna mig á að tyggja, að smakka almennilega á, að leggja frá mér hnífapörin, að kyngja áður en ég var búin að hlaða næsta gaffal. Það er ekki hlaupið að því að vera "mindful" yfir hverjum bita, sei sei nei. Ég gerði eins vel og ég gat og svo fann ég að ég var orðin södd. Ég skal alveg viðurkenna að ég borðaði nokkra bita umfram það. En ekki svo marga bita að ég þyrfti að sjá eftir neinu. Ég lagði frá mér hníf og gaffal og sagði við Dave að ég væri bara ekki viss um að þetta væri sniðugt. Vanalega þegar ég graðga í mig svo hratt að skyndilega fæ ég bara illt í magann og verð að stoppa. En þarna sat ég alveg viss um að hafa borðað jafn mikið en eini munurinn væri að í þetta sinnið væri ég ekki með magaverk og myndi örugglega bara fá mér meira að borða á eftir. Þetta væri eins og að pakka niður í ferðatösku. Ef maður hendir bara einhverju drasli í töskuna án þess að raða þá kemur maður ekki jafn miklu fyrir. En ef maður vandar sig, brýtur saman og treður í allar holur þá fer miklu meira í töskuna. Væri þetta bara ekki það sama? Vanalega hendi ég bara eins miklu og ég kem fyri í magann þangað til ég er að springa en núna hafði ég raðað skipulega og hafði þessvegna örugglega bara náð að borða meira en vanalega. En Dave var ekki sammála. Hann sagði að þegar maður hendir í tösku þá hanga druslurnar út fyrir, maður treður í hana umfram getu fyrir utan að setja niður bara eitthvað rugl. Drasl sem manni vantar ekkert með í ferðalagið. En vel skipulögð taska er ekki úttroðin, í henni er bara ákkúrat rétt magn af dóti og í henni finnur maður allt sem maður ætlar að nota. Ekkert mál. Og ég rannsakaði hversu mikið ég hafði í alvörunni borðað og það var bara rétt yfir eðlilegum skammti. Ekkert til að skammast mín fyrir.

Ég stakk samt upp í mig einum og einum bita á meðan að ég var að ganga frá. Og datt í hug að það væri næsta mál að tækla. Þessi vellíðan sem ég finn þegar ég fæ að borða í einrúmi er algerlega rótin að vandamálinu. Það er þar sem ég sleppi mér og smákrakkinn fær bara að ráða. Ég þarf að pæla miklu betur í þessu en ég veit það að þegar ég hugsa tilbaka þá er það algerlega feluleikurinn minn yfir því hvað ég í alvörunni er að borða, allar lygarnar og svindilbraskið sem ég hef stundað til að geta borðað í einrúmi.
Næsta mál á dagskrá. Hressandi sálarferðalag framundan.

Súper september heldur ótrauður áfram og ég komin undir 90 kílójúle. Og undir 90 líður mér vel. Meira en vel, mér finnst ég vera súperskutla. Undir 90 er ég mjó að mínu mati og fyllist súper sjálfstrausti. Ég hlýt líka að geisla því út frá mér því ég fæ flaut og tjékk þegar ég er undir 90 þannig að það er ekki bara mér sem finnst ég vera sæt. Það er búið að taka mig heilt ár að komast hingað aftur. Og það er búið að taka mig heilt ár að sætta mig við hvernig þetta virkar hjá mér. 200 g að meðaltali niður á við yfir rúm þrjú ár eru ekki tölur sem enda sem forsíðusaga á Séð og Heyrt en ef ég á að vera hreinskilin þá tek ég frekar 200g að meðaltali niður á við yfir rúmt þriggja ára tímabil  en 50 kg frá á einu ári og svo 60 kg í plús á því næsta eins og þetta hefur verið hjá mér áður.

Ég tók líka nokkrar æfingar með Jillian Michaels í vikunni. Ef maður lætur Biggest Loser ekki fara í taugarnar á sér þá er Jillian ein vitrasta fittness fríkin sem ég veit um. Hún á td eina þá bestu ráðleggingu sem ég veit um í þessu brölti við að verða mjó (eða heilsuhraust eða jafnvel bæði); "Count your calories, work out when you can and try to be good to yourself. All the rest is bullshit."  (As quoted on http://www.perfectinourimperfections.com/) Í miðri æfingu í gær sagði hún svo dálítið annað sem sló mig. Hún sagði að "transformation is not a future event, transformation is what you are doing NOW." Þetta kom rosalega mikið við mig. Það er svo mikilvægt að vera viðstaddur í lífinu. Að taka þátt í hverju andartaki, ekki bara fylgjast með á meðan maður bíður eftir að eitthvað gerist, eitthvað breytist. Ég er nefnilega enn að ströggla aðeins með þessa hugsun sem segir að ég þurfi bara að komast í gegnum þetta tímabil núna, að lífið byrji þegar ég hef náð markmiðinu. Að þá gerist eitthvað.

Í haustsólinni í Wrexham, 

Nú er ég ekki að segja að ég sé hætt að vinna að markmiðinu, þvert á móti, ég held einmitt að þetta að gefa mig algerlega að augnablikinu sé lausnin til þess að komast að markmiðinu. Maður þarf bara stanslaust að minna sjálfa sig á að taka þátt í augnablikinu. Mín fyrsta æfing til að koma þessari hugsun að er að ég þarf að leggja hnífapörin frá mér á milli hvers bita. Hljómar einfalt en fyrir manneskju sem vanalega borðar eins og togarasjómaður borðar súpu í stórsjó er þetta heilmikið verkefni. Og skemmtilegt. Byrjum á velska sunnudagslambinu sem mallar núna við lágan hita inni í ofni....

Lúkas er í matarboði í hádeginu og ég og Dave aftur á leið á völlinn. Dave spyr mig hvort ég vilji ekki koma með honum og bætir svo við; "my treat". Já, hann kann svo sannarlega að "treat a lady!" Ég ákvað að prófa aðra einfalda Hugh F-W uppskrift, svona af því að það er laugardagur og við á leið á völlinn og ein heima. Mér fannst þurfa að setja smá kúltúr á borðið svona til að vega upp á móti skrílslátunum (í mér) á fótbolta vellinum.

Tagliatelle aglio e olio og smá salat.

Mér fannst eins og að ég þyrfti eitthvað meira en bara pastað, og bjó til salat úr afgöngum sem reyndist svo vera grískt salat þannig að ég borðaði það í forrétt. Ég var þessvegna orðin pakksödd þegar kom að pastanu og gat bara borðað smávegis af því. En maður lærir sína lexíu, næst man ég bara að hætta að vera svona gráðug.

Magn er gefið upp per manneskju

70-100 g pasta
1 hvítlauksgeiri
2 mtsk góð ólívuolía
salt og pipar

Sjóða pasta skv leiðbeiningum þar til al dente. Sneiða hvítlaukinn í þunnar sneiðar og ita olíuna við vægan hita. Setja hvítlaukinn út í olíuna og rétt gylla í 30 sekúndur eða svo. Renna vatninu af pastanu og setja svo hvítlauksolíuna út í pastað og blanda vel þannig að allt verði þakið í gullinni olíunni. Salta og pipra vel með nýmuldum svörtum pipar. Það má svo setja smávegis parmesan eða gruyer eða annan harðan ost út á og kannski smá ferska steinselju. Svarti piparinn er algjört möst og má ekki sleppa.

Ég eignaðist loksins í dag langþráða bók eftir uppáhalds kokkinn og lífskúnstnerinn minn; Hugh Fearnley-Whittingstall. Bókin heitir Three Good Things og er uppskriftabók sem byggir á þeirri hugmynd að góður matur sé einfaldur og að flestar bestu uppskriftirnar séu þrenn brögð. Salt, sætt, brakandi. Skarpt, þykkt, mulið. Bacon, lettuce and tomato. Súrt epli, crumbly haframjöl og rjómi. Ég er alltaf jafn hissa og kát þegar ég fæ einfaldan mat að borða. Ég á það til að hlaða allt of mörgum brögðum saman en man svo þegar ég bý til eitthvað einfalt að það er alltaf miklu betra. Ég held líka að með því að fylgja þessari heimspeki; nota gæðahráefni, leyfa innihaldinu að njóta sín og borða gott í réttu magni, þá geti maður ekki gert mikið vitlaust. Ég er mun hrifnari af þessu en allri hugmyndafræði sem bannar eitt næringarefni eða tímasetningu þegar maður á að borða eða prédikar öfgar á einn eða annan hátt. Hversu vel mér svo gengur að fylgja þessu er svo annað mál. Ég sá samt enga ástæðu til að bíða neitt og eldaði einfaldan kjúklingarétt í kvöld. Kjúklingaleggur, karamellaðir tómatar og tarragon. Ég er enn að smjatta.

Rannsóknir (University of Mexico, 2005) hafa sýnt fram á orsakatengls á milli stresseinkenna og þyngdaraukningar. Þegar við erum stressuð eykst adrenalín framleiðsla líkamans. Þetta eru náttúruleg viðbrögð við áreiti, og hönnuð til að láta okkur annaðhvort hlaupa eða berjast. Glycogen er framleitt af miklum krafti í lifrinni til að gefa mikla aukalega orku. Sem er náttúrulega bráðsniðugt ef maður er hellisbúi  þarf að hlaupa undan rándýri til að bjarga lífi sínu eða berjast upp á lif eða dauða við óvini. En ef maður situr á rassagatinu á skrifstofustól og stressið kemur af fjárhagsáhyggjum, hjónabandserjum eða vinnuálagi þá gerist ekkert annað fyrir þessa aukaorku nema að hún breytist í fitu. Hormónið kortisól getur ráðist að vöðvamassa í þeim tilgangi að minnka hann einfaldlega vegna þess að vöðvar þurfa meiri orku til að viðhalda sér og líkaminn gerir ráð fyrir að þurfa að nota sem mesta orku til að berjast eða flýja þegar hann er beraður fyrir stressi. Að auki þá veldur of mikið kortisól því að fita safnast á kviðinn til að eiga sem orku næst þegar stresseinkenni eiga sér stað. En við hlaupum ekkert og berjumst ekki við neitt eða neinn og það eina sem gerist er að við fáum okkur súkkulaði til að slaka á og við fitnum enn meira.

Ég er búin að vera stressuð núna síðan í ársbyrjun 2011. Þá gerði ég mér grein fyrir því að ég myndi ekki finna alvöru vinnu bara svona einn tveir og þrír, fór að hafa gífurlegar áhyggjur af peningum og öllum viðgerðunum sem voru vomandi yfir húsinu. Þetta tímabil helst nokkuð smart í hendur við tímabil þar sem ég er búin að léttast um sömu átta kílóin aftur og aftur. Mér finnst þetta liggja í augum úti. Auðvitað. Ekki nema von að ég hef ekki lést neitt. En nú þegar ég er komin í almennilega vinnu, er búin að komast yfir byrjunarstressið þar og get farið að koma mér fyrir, fjárhagurinn er allur að braggast og húsið er komið í lag... er nokkuð annað en bara að slaka á og taka því rólega?

Á"meðan"

Það er algerlega komið á hreint að "eftir" er þjóðsaga ein. Ég á enn eftir að finna þá manneskju sem hefur lést um merkjanlegt magn af spekki, haldið því af sér og er svo bara í stuði það sem eftir lifir. Samkvæmt mínum rannsóknum þá þyngist uþb 95% þessa fólks aftur, og hin 5% eyða því sem eftir er í að passa sig ásamt því það gersamlega breyta öllum sínum lífstíl. Ég á enn eftir að finna þá manneskju sem bara léttist og þarf svo ekki að pæla meira í þessu. Og því fyrr sem ég 100% geri mér grein fyrir þessu því betra. Ég er alltaf að bíða eftir að komast á nýtt stig. Ég er alltaf að halda í einhverja von um að einn daginn verði þetta allt sama svo eðlilegt að ég geti bara hætt að spá í þessu. Geti bara breytt blogginu í tölfræðilegar upplýsingar um fótbolta, eða salt eða jafnvel kaffi. En ég þarf að hætta að leita að þessari lækningu. Ég held að þó ég lifi heilsusamlegu lífi þangað til ég verð sjötug, sem myndi þýða að ég hefði verið hraust lengur en ég var fíkill þá eigi mér aldrei eftir að hætta að langa í hitt og þetta, snickers og franskbrauð.  Ég er alltaf að rembast við að þykjast að smávegis af "eðal" sé nóg þegar raunveruleikinnn er að mig langar í milljón af "lélegu".

Súper september heldur áfram

Þegar ég spái í hvernig ég sjálf virka þá er tilgangslaust fyrir mig að hugsa um þetta í hugtakinu "til lífstíðar"...það bara virkar ekki fyrir mig. Það fyllir mig bara skelfingu og ég fæ innilokunarkennd. En þó ég finni ekki eitthvað eitt sem virkar fyrir mig þá þýðir það ekki að ég sér að gefast upp eða fúl eða pirruð - þvert á móti - þessi skilningur hefur gert þetta auðveldara og skemmtilegra fyrir mig. Ég kem alltaf til með að vera með dagatal (hvernig það lítur svo sem út) og til þess að halda þessu lifandi og skemmtilegu þarf ég alltaf að vera með plan, og vera með einhverja áskorun í gangi.

Og sunnudagar eru bestu dagarnir til að setja margfalda krossa í dagatalið. Ég fór út í hlaup í morgun enda veðrið nún alveg fullkomið fyrir mig, smávegis kalt en stillt og bjart. Þegar ég kom heim fannst mér upplagt að taka bjöllurnar og nota hlaupin sem upphitun. Mikið sem mér finnst ég vera kúl þegar ég geri svona dobbel.
Það sem eftir lifir dags er svo bara Lancashire hotpot og afslöppun. Og kannski smá áætlunargerð fyrir næstu viku.

Hraust, en mætti alveg slétta magann aðeins. 

Það er ekki hægt að leggja nógu mikla áherslu á hversu mikilvægt það er að setja sér markmið. Markmiðalaus ráfar maður bara um í tilgangsleysi, hvorki að koma né fara og maður getur sveiað sér upp á að hvorki gengur né rekur. Það er líka algerlega tilgangslaust að setja sér markmið sem ekki er hægt að mæla eða orða. Þannig sé ég lítið gagn í að segja "einn daginn ætla ég að klífa Kilimanjaro". Svo vaknar maður bara dag eftir dag með enga áætlun um hvernig maður ætlar upp fjallið. Og mest lítið gerist. En ef maður gerir áætlun sem segir td að fjóra daga í viku geri maður æfingar sem þjálfa upp fjallgöngufitness, planar inn reglulegar fjallgöngur, prófar að fara upp brekku eina helgina og svo upp lítið fjall þá næstu og byggir upp úthald þá ætti að vera líklegra að lokum standi maður við fjallsrætur Kilimanjaro með súrefniskút á bakinu og fulla tösku af hrökkbrauði.

"Ég ætla að gera það sem ég þarf að gera til að geta gert það sem ég vil gera."

Þetta er það sem ég rígheld í akkúrat núna. Ég er með markmið, skýrt og skilmerkt og er að vinna að því föstum höndum. Ég er svakalega fín og sæt og hraust svona eins og ég er við 90 kíló. En það er bara ekki það sem ég vil vera, ég vil vera 70 kíló og ennþá fínni, sætari og hraustari en ég er núna. Ég ætla því að gera það sem ég þarf að gera til að geta gert það sem ég vil gera. Ég finn nefnilega hvernig  það slaknar aðeins á sjálfstjórnarvöðvanum nú þegar helgin hellist yfir okkur en það er ekki samkvæmt markmiði og ég ætla ekki að láta undan. Ég er með plan.

Gulrótarsúpa og súrdeigsbrauð. 

Eitthvað snúa pólarnir í mér öfugt við flesta sem ég þekki; því dimmara, kaldara og hráslagalegra sem það verður með hverju morgninum þykir mér auðveldara að vakna og rjúka út í hlaup. Já, mér finnst best að hlaupa í kolniðamyrkri helst með lemjandi rigningu í trýni. Kannski er ég smá skrýtin en mér hefur alltaf líkað best við veturinn. Það er engin krafa á manni að "gera eitthvað", maður má bara kúra sig niður með bók í friði. Ryk sést líka verr á veturna, það má draga niður ljós og kveikja kertum. Mér finnst sumartíska líka alveg ömurleg og get oftast ekki beðið eftir að komast aftur í prjónaflíkur. Svart og grátt og dökkblátt og brúnt. Það eru fallegir litir. Ég er byggð til að þola frosthörkur. Ég hafði á tilfinningunni að þetta myndi breytast með breyttum lífstíl en svo virðist ekki vera, dimmir morgnar henta mér enn best til athafna.

Hitt er svo líka að með lækkandi hitastigi má fara að elda súpur og kássur. Og svona drullukokkur eins og ég er náttúrulega í essinu mínu þegar kemur að "sletta af þessu" og "dass af hinu" og "handfylli af því sem þú átt til" eldamennsku. Og þannig eldar maður einmitt súpur og kássur. Í kvöld var ég með gulrótarsúpu eftir uppskrift frá 101 Cookbooks sem ég valdi af nokkrum ástæðum. Í fyrsta lagi þá átti ég ógrynni af gulrótum. Í öðru lagi langaði mig í eitthvað svakalega einfalt. Í þriðja lagi er súpan nánast  ókeypis bæði fjárhagslega og í hitaeiningum talið. En aðalmálið fyrir mig var að ég gat hér notað Fleur de Sel til hins ýtrasta. Til að ná fram fínasta gulrótarbragðinu á maður nefnilega að salta súpuna. Salta og smakka til.Mér leið eins og Michelin kokki þar sem ég sáldraði fleur de sel af miklum móð og smakkaði svo spekingslega á. Súpan var æðisleg og skvetta af sítrónusafa út í er punkturinn yfir i-ið. 

Enn stendur september undir súper nafngiftinni og eiginlega enn meira en ella fyrir það sem gerðist á föstudaginn. Alla vikuna hafði ég siglt í gegnum þetta alltsaman; vakna klukkan fimm, út að hlaupa og hafði gaman af því, salat og ávextir og hafði bara gaman af, súkkulaði fjarri huganum, ég var farin að halda að ég væri læknuð. Eina umkvörtunarefnið var kannski að dagana sem ég hljóp ekki fór ég í vinnnuna fyrr og kom heim seint og gaf mér ekki tíma í neina þverþjálfun. En það lagast vonandi þegar ég er komin með fæturnar betur undir skrifborðið mitt í bankanum. Hvað um það. Á föstudaginn fór ég snemma í vinnuna, hreyfði mig sem sagt ekki og bjóst því ekki við að verða neitt svöng. En um níuleytið var ég búin að borða morgunmatinn og morgunsnakkið mitt og maginn herptist samt saman af hungri. Þannig að ég neyddist til að borða hádegismatinn fyrir klukkan ellefu. Þegar ein af stelpunum í teyminu kom svo úr hádegismat með kassa af smákökum og ég enn að drepast úr hungri byrjuðu hjólin að snúast í hausnum. "Ég er svöng og þegar maður er svangur þá á maður að fá sér að borða." "Það er ekki eins og ein smákaka komi að sök." "Þú ert búin að vera svo dugleg, þú átt skilið að fá eina." Og ég fékk mér eina. Og þá byrjaði stríðið fyrir alvöru. Mig langaði svoooooo í fleiri. "Ég ræð ekki við þetta, ég bara ræð ekki við mig, ég hef enga stjórn á mér" sönglaði í hausnum á mér. Ég sat við skrifborðið að reyna að skilja samning sem fól í sér að ég myndi samþykkja að afskrifa rúmar 120 milljón krónur og það eina sem ég gat hugsað um var hvernig ég gæti réttlætt að borða aðra smáköku. Ég reifst við sjálfa mig en að lokum sigraði smákrakkinn. Ég stappaði niður fótum og grenjaði inni í mér þangað til ég fór og náði í aðra köku. Ég reiknaði út hitaeiningarnar og hugsaði með mér að ég væri enn seif og ætti helst að fá mér aðra. Og greip eina með mér á leiðinni út. Rölti með fram síkinu í Chester og maulaði á kökunni. Sá í hendi mér að best væri að fara í Marks og ná mér í avókadó svo ég gæti búið til súkkulaðimús til að stjórna sætindalönguninni. En auðvitað er Marks sneisafull af gúmmelaði og um leið og ég kom þar inn "ákvað" ég að ég væri stjórnlaus og ætti bara að njóta þess. Og svo snérist ég hring eftir hring að reyna að finna nammið/snakkið/matinn/eitthvaðið sem myndi fylla mig. Tók hvað eftir annað úr hillu og setti í körfuna mína bara til að setja það aftur upp í hillu. Endaði svo á að taka með mér 7up dós, kringlu og hvítt súkkulaðistykki. Borgaði og hljóp í strætó. Og þar sem ég sat í strætó og borðaði súkkulaðið sljákkaði aðeins í mér. Ég fann að það eina sem var að gerast var að ég var með blússandi samviskubit. Hringdi í Ástu til að fá aðeins reality check og hún minnti mig á að ég hefði ekkert til að hafa áhyggjur af. Þessi dagur kemur alltaf öðruhvoru, það sem skiptir máli er hvernig ég díla við hann. Hvort ég segi takk og amen og haldi svo bara mínu striki eða hvort ég leyfi mér að halda áfram að taka þessar slæmu ákvarðanir.

Ég læri alltaf eitthvað nýtt. Þetta kast kom mér bara á óvart. Það var enginn aðdragandi. Vanalega er ég byrjuð að plana þetta með nokkra daga fyrirvara. Ég byrja að smá slaka á ákvarðanatökunni og byrja réttlætinguna með góðum fyrirvara. En í þetta sinnið var ég bara svöng. En ég var líka meðvituð allan tímann og ég gat fylgst með því sem var að gerast. Og ég gat stoppað mig af, þó það hafi verið dálítið seint. Og ég fattaði eitt alveg rosalegt þar sem ég snérist í hringi í Marks. Það er ekkert til matarkyns sem nokkurn tíman kemur til með að fylla mig. Ég get étið þar til ég í alvörunni spring í loft upp og holan verður þarna enn þá. Það verður eitthvað annað sem fyllir mig. Ég á alveg örugglega eftir að halda áfram að reyna öðruhvoru að éta mér til óbóta en ég held samt að það verði aðeins öðruvísi héðan í frá.

Ég kom heim eftir þetta alltsaman, fékk syndaaflausn hjá Dave og hélt svo bara áfram. Hljóp fjallahringinn á laugardaginn og svo kom að fyrsta 5 km hlaupinu mínu í langan tíma núna í morgun. Hljóp til Wrexham eins og vindurinn með sólina í augun og með eldmóð hins sanntrúaða. Ég er kannski óeðlilega stolt af þessu hlaupi mínu, það eru jú, bara nokkrir mánuðir síðan 5 kílómetra hlaup var það sem ég gerði fjórum sinnum í viku án þess að spá í því. En málið er að ég var hætt að hlaupa það langt og ég var búin að tapa niður þolinu. Og ég hefði getað gefist upp. Yppt öxlum og talað um liðna tíð þegar ég var nógu fitt til að hlaupa 5km daglega. En ég kaus frekar að leggja á mig vinnuna til að ná þessu aftur upp og ég ætla að fagna uppskerunni, Hell yeah! Og skrái kílóatap þessa vikuna. Ég held að ég sé sátt.

Ég held að súper september sé bara meira súper fyrir svona atvik eins og á föstudaginn.

Ég finn hvergi nokkurs staðar listann minn yfir 12 á 12. Síðasta skipulagða hlaupið var 17. júní í Race for Life og svo í júlí var 5 km hlaup með Wrexham park run hópnum sem þýðir sjö af tólf. Ég hafði í hyggju að telja Mablethorpe strandhlaup sem ágúst innleggið sem þýðir að ég er enn á réttu róli með átta af tólf en ég vildi óska að ég finndi skjalið því ég man allsekki hvað ég gerði í janúar og febrúar og mars. Ég þarf að fá stelpurnar til að taka með mér æfingahlaup í Köben í september og kalla það níu af tólf og svo er Winsford að sjálfsögðu númer tíu. Nóvember er óráðinn en svo tek ég aftur þátt í Helena Tipping 10K í desember. Og ætti að vera góð. En samt. Ég þarf að finna miðann með upphafinu.

Mikið væri nú gaman að standa við þessa áskorun.

Eitt af skemmtilegri trixunum mínum er að einbeita mér bara að einhverju öðru. Öðru en ruslfæði það er að segja. Þannig er ég mikil kaffiáhugamanneskja, er búin að stúdera náttúrleg og grísk jógúrt frá a til ö, hef rannsakað mismunandi hveititegundir til súrdeigsgerðar og hef núna snúið mér að salti. Já, ég ætla að verða áhugamanneskja um salt. Er ekki ljómandi sniðugt að vera saltconnoiseur?

 Þegar maður getur dúllað sér við að pæla í mismunandi salti og áhrifum sem það hefur á eldamennskuna þá hefur maður bara ekki tíma né nennu til að vera að spá í að maður hafi sleppt snickersinu í dag. Ég fór í leiðangur um daginn og skoðaði allt saltið sem er í boði núna. Það kemur í ljós að ég er ekki ein um að langa til að verða salt sérfræðingur; það eru milljón mismunandi fín sölt í boði. Ég ákvað að byrja á því allra frægasta (og dýrasta) og keypti mér krukku af Fleur de sel. Það er saltið sem er safnað saman með handafli einu af efsta laginu af salti þar sem það þornar. Fíngert og smávegis rakt, það bráðnar um leið og það kemur í snertingu við mat og gefur fínlegt bragð enda með flóknari samsetningu steinefna en venjulegt borðsalt.

Salt er eini steinninn sem við mannfólkið borðum. Það er nauðsynlegt steinefni og hjálpar til við ýmis störf í líkamanum. Það er líka nauðsynlegt til að upphefja mat. Það sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir áður var hversu gott það er að setja smá salt út í sætan mat til að ýta fram enn meira sætu bragði. Þannig er ég búin að vera að leika mér að setja smá fleur de sel á avókadó búðinginn minn og það er ótrúlega gott. Næst ætla ég að kaupa svart salt. Og svo bleikt. Bara að gamni.

Súper september heldur ótrauður áfram; mitt besta hlaup í langan tíma í morgun. Hlaup þar sem mér líður eins og ég sé við stjórnvölin, ég hafi yfirráðin yfir heilanum og leyfi líkamanum bara að gera og gera og gera án þess að smákrakkinn inni í mér sé grenjandi. Og ég því búin að krossa yfir tvær æfingar í september. Ég hef í hyggju að setja 14 svona krossa í viðbót í september og svo svipað í október og þá ætti ég að vera tilbúin í 10 km í Winsford.. Og inn á milli koma svo líka ketilbjöllur til að viðhalda styrk. Ég er í þvilíkri uppsveiflu.

Þetta er svarið við öllum spurningunum. Ég held að oftast vilji fólk fá að vita hvað það er sem heldur mér við efnið. Og ég er búin að rannsaka þetta fram og tilbaka. Ég er orðin nokkuð sannfærð um að ég sé búin "visualisation" tækni svona frá náttúrunnar hendi og það er eitthvað sem ég hef verið að nota og þróa í áratugi. Mér datt nefnilega í hug um daginn að bjartsýnisröndin mín er og hefur alltaf verið svoleiðis tæki. Ég get séð fyrir mér inni í mér logandi ljós bjartsýni og ég get hækkað ljósið og hitann sem frá henni stafar. Að undanförnu hef ég verið að leika mér að nota hitann frá bjartsýnisröndinni til að bræða spik. Og það virðist virka því ég hef lést um 2.4 kíló í þessari viku. Ég nota líka tækni sem jaðrar við að vera sjálfsdáleiðsla. Ég endurtek aftur og aftur setningar sem mér finnast hjálpa mér til að bæla niður sjálfseyðingarhvötin. Að auki er ég orðin helvíti lúnkin við að "finna tilfinninguna". Það er að segja ef ég er með heimþrá þá grenja ég bara og er með heimþrá. Ég veit nefnilega að ég drepst ekki úr heimþrá, sorgin líður hjá og það eina sem myndi gerast ef ég fengi mér nammi er að ég væri með heimþrá og samviskubit. Þetta er eitthvað sem er bæði erfitt og flókið og tekur áraraðir að geta gert og ég get þetta ekki alveg alltaf en oftar en ekki tekst mér þetta núna.

En ef ég á að svara spurningunni "hvernig heldurðu þér við efnið?" þá bendi ég á dagatalið hér að ofan. Skýrt og greinilegt markmið, markmið sem er mælanlegt og skipulagt, markmið sem ég get brotið niður í vikulegt plan, og get svo unnið markvisst að því. Þannig var ekki nóg fyrir mig að svona vagurt hugsa með mér að ég vildi "léttast meira." Það er bara ekki markmið sem segir mér nóg. Ég þurfti að setjast niður og mæla hvað ég hef í hyggju að grennast mikið meira og hvernig ég hef í hyggju að gera það. Svo þurfti ég að skrifa það niður viku fyrir viku með eins miklum smáatriðum og ég gat. Hluti af því var að komast aftur í 10km form. Eina leiðin að því var að setja sjálfri mér tímatakmark og svo sett prógram sem ég verð að fylgja eftir. Um leið og þetta er komið á blað þá fokkings fylgi ég planinu. Og það þýðir ekkert væl, maður bara gerir þetta. 

 Þess á milli skemmtir maður sér svo vel, fer í verslunarleiðangur til Liverpool og fær edamame og núðlur á Wagamama og fer svo til Chester daginn eftir og fær sér gommu af kjöti á brasilísku churrascaria. Lífið er bara gott.

September á eftir að vera súper mánuður. Ég sá það í hendi mér um leið og ég kom inn eftir hlaup í morgun. Sólin skein og ég mætti bara einum hundi, það veit alltaf á gott. Um leið og ég kom heim krossaði ég yfir viku 7, æfingu eitt og gerði mig svo til í smá útstáelsi til Liverpool. Já, ég finn það skýrt og greinilega að september verður alveg súper.