föstudagur, 23. september 2011

Ég fór aðeins í Tesco eftir vinnu í dag. Föstudagur og sólin í glampandi stuði og mig vantaði svona eitt og annað fyrir helgina. Ég gerði hræðileg mistök um síðustu helgi við tilraunir til að búa til gnocchi úr gulrótum (pjökh!) og um þessa helgi hef ég í hyggju að gera engar tilraunir, bara halda mig við gamalt og gott. (Kannski að ég prófi eina hugmynd sem felur í sér blómkál, egg, skinku og grana padano, sjáum til). Það er fátt sem mér þykir skemmtilegra en að fara í létt matvöruinnkaup. Bara ég og karfa og fimm hlutir á listanum og nógur tími til að skoða allskonar sultur og hveiti og korn og sósur og osta. Og þar sem ég rölti um búðina kom ég að pólsku deildinni. Og ég týndi mér alveg innan um allskonar pylsur, osta, kæfu og prins póló. (Ó já mæ frend, Prins Póló!). Sá svo glitta í glerkrukku með einhverju fjólubláu og kunnuglegu. Jú, rauðkál. Danskt rauðkál. Sem ég er að láta fólk bera með sér frá Íslandi. Og það fæst bara á undir pundi fyrir krukkuna í Tesco. Ég skoðaði hilluna betur og fann þar líka súpujurtir og steiktan lauk og saltlakkrís. Þannig að héðan í frá er harðfiskur það eina sem ég þarf sent að heiman. Jah, nema að Tesco setji upp Nígeríu deild og ég fái bara skreið beint í æð.

fimmtudagur, 22. september 2011

thumbs up!
Í 30 ár er ég búin að vera að bíða eftir töfradeginum. Deginum sem ég verð mjó. Það sem kemur til með að gerast daginn sem ég verð mjó hefur breyst með árunum. Allt frá að finna ástina og verða rokkstjarna upp í að fá óaðfinnanlegt tískuvit, þurfa aldrei framar að raka lappirnar, fá glansandi hár og allt út í að finna frábæra vinnu. Allt þetta gerist daginn sem ég verð mjó. Og dagurinn sem ég lét af þessum draumi er besti dagur lífs míns hingað til. Þegar ég gerði mér grein fyrir þvi að ég hef stjórn á öllu þessu sjálf, og það hvort heldur sem ég er mjó eða feit, breyttist allt. Ég er hætt að bíða og ég geri. Ég er ekki að segja að ég sé búin að fatta þetta allt saman og ég upplifi svo sannarlega slæma daga. (Sjá fyrradag) En ég er að gera allt á mínum eigin forsendum og ég hlusta á innri röddina mína sem vill mér bara vel. Og hún verður sterkari með hverjum deginum. Ég fæ auðvitað enn taugaveiklunarköst yfir því að vera ekki á plani. En málið er að það er kominn heill mánuður núna og ég hef ekki fitnað. Ég hef ekki tapað mér í ofáti. Ég hef ekki misst sjónar á neinum af markmiðum mínum. Ég hef treyst sjálfri mér í heilan mánuð. Og ég þarf ekki lengur að bíða eftir töfradeginum. Allir mínir dagar eru núna töfradagar.

þriðjudagur, 20. september 2011

Þetta hefur alltaf snúist um að finna jafnvægi hjá mér. Þegar ég skilgreini jafnvægi í lífi mínu eins og það lýtur að mat þá myndi ég segja að jafnvægi væri náð ef ég borða þegar ég er svöng og þar til ég er mett, þegar ég borða hreinan mat 98% tímans og nýt svo hinna tveggja prósentanna alveg niður í rassgat samviskubitslaust. Þetta ætlar að vera erfiðara í alvörunni en þetta virkar svona á blaði. Ég hef núna ekki vigtað mig í langan tíma. Og samkvæmt fötum og myndum hef ég ekki fitnað neitt. En ég hef líka greinilega ekkert lést. Og nú er ég farin að spá í því hvort það sé eitthvað til í því að til að ná jafnvægi á einum stað í lífinu þarf kannski einhver annar hluti þess að halla á eina hlið. Mig langar ekkert meira en að lifa planlaust. Ég á nefnilega ofboðslega erfitt með að fylgja plani og byrja ekki að hugsa um planið sem megrun. En planlaust er ég taugveikluð og stressuð un að allar ákvarðanir sem ég tek séu kolvitlausar. Ég sé þessvegna að til að ná þessu jafnvægi þarf ég að búa til þá hugmynd að planið sem ég fylgi sé ekki megrun. Ég er að vinna í því. Mér dettur helst í hug að setja á planið stöku kitkat, eða franskbrauðsneið. Og þá á þriðjudegi ekki um helgi. Svona planað spontaneity. Ég þarf að tækla helgarnar hjá mér. Ég er örlítið slösuð núna, hef í nokkrar vikur verið að meiða achilles tendon (sinina aftan á ökklanum). Ætlaði bara að hlaupa mig í gegnum sársaukann en hef núna verið skipað að slaka á í nokkra daga. Og panikkaði um leið. Ég hef nefnilega verið að nota hlaupin sem afsökun fyrir ofáti. Og nú þegar ég er ekki að hlaupa verð ég að hætta að éta. Það er ekki jafnvægi. Nú er ég algerlega sannfærð um að ég sé komin á þann stað í þessu ferli mínu sem segir að mér er skítsama hvort ég sé 100 kíló eða 60. Það eina sem skiptir máli er að ég sé nógu hraust til að stunda þá líkamsrækt sem ég hef gaman að í það og það sinnið. Akkúrat núna eru það hlaup. Og ég finn það að til að hlaupa eins og ég vil hlaupa þá þarf ég að vera léttari en ég er núna. Ég þarf þessvegna að fara að spá í hvernig ég hef í hyggju að gera þetta. Og hvað ég er eiginlega að gera.

Ég fæ oft bréf og kveðjur frá hinum og þessum þar sem ég fæ að heyra að ég sé fyrirmynd og annað fallegt. Ég er afskaplega stolt og ánægð þegar ég heyri svoleiðis. En þetta er líka tvíeggja sverð. Þetta þýðir líka að í hvert sinn sem ég tek lélega ákvörðun finnst mér eins og ég sé ekki bara að svíkja sjálfa mig heldur líka allt þetta fólk sem hefur trú á mér. Hverslags  fyrirmynd er það eiginlega sem stendur bara í stað og léttist ekki svo mánuðum skipti? Ég spyr sjálfa mig líka hvert ég sé að fara með þetta allt saman. Hvað ég sé fyrir sjálfa mig í framtíðinni  og oftast er svarið samofið því að ég þurfi að léttast um 10 kíló í viðbót.

Mig langar ekkert meira en að gefa sjálfri mér tíma til að halda áfram að kanna þetta ferli sem ég er í núna, að treysta líkama mínum til að segja mér hvaða næringarefni ég þarf. En ég þarf líka að taka á þeim hluta af sjálfri mér sem hlustar ekki á líkamann og treður í sig súkkulaðiköku. Ég er ekki í jafnvægi akkúrat núna.

Mestmegnis held ég að ég þurfi að láta af dramatíkinni og hætta að hugsa svona mikið. Kannski að ég þurfi bara að anda aðeins. Inn um nefið, út um munninn.

sunnudagur, 18. september 2011


Ég bý í Wales. Og í Wales rignir. En það skiptir litlu máli þegar maður er með hlaupabólu og á peysu sem blotnar að utan en er þurr að innan. Hverslags vísindi eru það eiginlega? Ég held meira að þetta séu galdrar. Hlaupapeysa hönnuð af galdraköllum. 7 km á 47 mínútum í morgun. Ég er alltaf að spítta í. Og þegar ég hleyp verður allt í lagi með allt hitt draslið. Ég get sett það allt i samhengi og ég sé stóru myndina. Með hausinn í andartakinu. Hvílík gleði. Lífsins tóník og elexír.

laugardagur, 17. september 2011

Það allra, allra besta sem ég man eftir sem lítil stelpa var það sem hét næskvöld heima hjá mér. Nice evening at home. Þá fórum við pabbi út í sjoppu, keyptum einn appolló lakkrís poka og 100 gramma Nóa Síríus súkkulaði plötu með hnetum og rúsínum. Einstaka sinnum keypti pabbi líka það sem hann kallaði eitursnakk, salt og pipar kryddað snakk frá Maruud. Svo var nammið sett í skál og við fjölskyldan horfðum saman á sjónvarpið, örugglega Crosby fjölskylduna, og höfðum það næs. Að mestu leyti er þetta góð minning, ég hef alltaf notið stunda með foreldrum mínum og bróður og mér finnst við vera góð eining. En ég man líka hversu mikilvægt það var fyrir mig að fá það hlutverk að setja nammið í skál og koma með það upp því þá hafði ég tækifæri til að éta upp úr skálinni nokkrum molum meira en þau hin. Og þessi æsingur í að fá sem mest af góðgætinu er það sem ég er enn að berjast við. Hrein og bein græðgi. Og svo það sem ég spyr sjálfa mig stanslaust að hvaðan þessi æsingur kemur. Var það af því að meira segja á þessum aldri var ég búin að gera mér grein fyrir náttúrulögmálinu sem segir að fyrir hverja megrun er óhjákvæmilegt ofát? Að það að gera sætindi að forboðna ávextinum bjagaðist viðhorf mitt svona svakalega? Allavega, þetta er núna stóra verkefnið mitt. Að taka forboðna stimpilinn af sætindum til að sannfæra sjálfa mig um að ég þurfi ekki að oféta þau þegar ég fæ, að nammið verði alltaf til og að ég geti fengið mér hvenær sem ég vil. Ég eigi bara að fá mér þangað til ég er södd. Þetta hefur gengið illa. Það er ekkert smávegis verkefni að breyta 30 ára gömlum hugsunarhætti. En ég ætla ekki að gefast upp.

Svo var það hitt. Ég fékk Appolló lakkríspoka og Nóa súkkulaði sent frá Íslandi um daginn. Og pokinn er agnarsmár. Það eru tvær lúkur í honum, ef það. Súkkulaðið hafði reyndar þyngst um 50 grömm, er orðið 150 gramma stykki. Deildu þessu á 4 og þetta er ekkert mikið nammi. Ég skil ekki alveg afhverju ég var með samviskubit yfir þessu í gamla daga. Ef maður vissi þá sem maður veit núna og allt það...

fimmtudagur, 15. september 2011

Afmælis-og eða jólagjafalistinn. Voðalega sem mig langar alltaf í allskonar dót.

Garmin 305 Eftir miklar pælingar þá er ég komin á að þessi gerð henti mér og minum þörfum best. Ég sá það hjá Ólínu og Hörpu þegar við hlupum um Chester og það er mun nettara en ég hafði haldið. Og þó Nike+ græjan mín geri alveg sömu hlutina þá er það ekki jafn nákvæmt mælitæki. Mig vantar líka púlsmælinn. Fyrir verð er Garmin 305 það besta fyrir mig. Ég fæ svona herping í magann mig langar svo í það.

Nú þegar fer að kólna úti og færðin ekki sú hin sama og var í sumar vantar mig vetrarhlaupaskó. Adidas Kanadia  uppfylla mínar kröfur um verð og gæði og svo eru þeir lika geðveikt flottir.

Hvað get ég sagt? Mig langar bara í  Nike úlpa.

Ég hefði ekki trúað því sjálf að  Sokkar skiptu máli við hlaup en þeir gera það. Ég á tvenn pör af alvöru hlaupasokkum og vantar fleiri.

Ég stal húfu frá Lúkasi í fyrra en langar í mína eigin í ár. Húfa og vettlingar er náttúrulega lífsnauðsynleg til að halda heilsu þegar útivist er stunduð.

Foam roller er svona líka ljómandi sniðug aðferð til að ná úr vöðvum allri þreytu og hnútum. Ég hef líka lesið að foam rolling geti hjálpað svona hnéveiklingum eins og mér.

Og hitt er það svo að það eru kenningar sem segja að það sé betra fyrir hné að hlaupa berfætt. Ég er nú kannski ekki alveg komin á það að vilja spranga um með naktar tær en mig langar engu að síður voðalega til að prófa svona meira minimal hlaup. Svo eru þeir líka bara svo rosalega flottir. Og það er svo gaman eiga flott dót.




þriðjudagur, 13. september 2011

Ég eignaðist um daginn tvær nýjar hlaupapeysur. Báðar eru langerma til að geta hlaupið án þess að verða of kalt  nú þegar það er byrjað að kólna aðeins. Önnur er þunn og ætti að vera fín nú í september og október, hin er þykkari og úr einhverju töfraefni sem heldur manni heitum en er samt létt og þunn. Báðar eru þær með rennilás upp í hálsinn. Það er kannski ekkert merkilegt að eiga peysu með rennilás. En það sem er sérstakt við peysurnar er að á báðum er svona smávegis efnisflipi sem hylur rennilásinn. Og þegar ég sá það gat ég ekki annað en brosað af hamingju. Alvöru hlaupapeysur fyrir alvöruhlaupara. Þetta eru ekki bara peysur með rennilás. Þetta eru peysur sem hafa farið í gegnum þróunarferli hjá hönnuðum, hjá loftaflsfræðingumn, hjá reynslumiklum hlaupurum, hjá vísindamönnum. Allt til að passa það að litli rennilásinn nuddist ekki í hálsinn þegar maður hleypur. Og þegar rennilásinn er ekki fyrir manni þá getur maður bara hlaupið. Og hlaupið og hlaupið. Eða það var allavega það sem ég gerði í morgun. Og andvarpaði af hamingju þegar ég hugsaði um fínu peysurnar mínar sem voru samanbrotnar inni í skáp heima. Ég tími bara alls ekki að svitna í svona fínar flíkur.

mánudagur, 12. september 2011

Það má vera að ég hreinlega gubbi af spenningi akkúrat núna. Ég er búin að skrá mig í og borga þáttökugjald í 10 km kapphlaupi. Og þegar ég segi kapphlaupi þá meina ég kapphlaupi. Ég er nefnilega núna komin í framhaldshópinn í Up & Running og það er aðeins meiri alvara í 10 km þjálfuninni. Aftur þurfum við að taka þátt í hlaupi þegar námskeiðinu lýkur til að marka hversu langt við höfum náð. Og í þetta sinnið samþykkir þjálfarinn ekki svona virtual hlaup eins og ég gerði fyrir 5km lokaverkefnið. Við verðum að finna alvöru hlaup. Helst helgina 5-6. nóv, en hvenær sem er þar í kring er í lagi. Og að sjálfsögðu er ekkert um þessi skemmtilegu Hallóween skemmtihlaup hér í grenndinni á þessum tíma. Ég bý í alvörunni í Rassgati og Bala. Eina skipulagða hlaupið nálægt mér er alvöru kapphlaup. Með takmarkaðri þáttöku 300 manns, peningaverðlaunum og medalíum.  Hér í Wrexham tökum við þetta af alvöru og festu. Í fyrra kom fyrsti maður í mark á rúmum 30 mínútum. (!!!). Fyrsta kona á tæpum 37. (!!!!!) Sá allra síðasti kom í mark á 76 mínútum og meðalhraði var uþb 62 mínútur. Ég er sannfærð um að ég geti gert þetta. Ég verð kannski síðust í mark en ég er harðákveðin í að ég geti þetta. Eina vandamálið er að hlaupið er ekki fyrr en 4. desember. Mig vantar enn að fatta upp á hvað ég geri til að geta skráð 10 km hlaup í nóvember. Það er víst engum ofsögum sagt að ég sé spennt. Hún hafði rétt fyrir sér þjálfarinn; það fókusar alla þjálfunina að hafa kapphlaup að stefna að.

sunnudagur, 11. september 2011

Ég reyni eftir fremsta megni að borða hreint. Og til að borða hreint er best að útbúa matinn sinn sjálfur. Þar sem morgunmatur er mikilvægasta máltíð dagsins er sérlega mikilvægt að leggja alúð við hann. Ég trúi ekki öðru en að þessar múffur eigi eftir að vera frábært eldsneyti fyrir daginn, bæði fyrir sál og líkama. Grunnhugmyndin er haframúffurnar mínar en eru hér eiginlega í öðru veldi. Haframúffur fyrir fullorðna. Og með bolla af flóaðri sojamjólk og þéttu kaffi frá Súmötru hreinlega táraðist ég af hamingju yfir því að hafa lært nógu mikið til að geta greint að þetta er svo miklu, miklu betra en Lucky Charms.


1 1/2 bolli grófir hafrar
1/2 bolli heilhveiti
2 msk flax (malað) Þessu má sleppa, mér finnst gott að hafa það með fyrir góða fitu og almenna hollustu
1/4 bolli sólblómafræ (eða graskersfræ eða hvað sem er)
1/4 bolli ristaðar pekanhnetur, gróft hakkaðar (eða hvaða hnetur eða möndlur sem er, vil bara benda á að rista þær er milljón sinnum betra)
1/4 bolli þurrkaðir ávextir (ég notaði blöndu af rúsínum, apríkósum og kirsuberjum)
1/4 bolli cacao nibs (þeim má sleppa eða nota öggulítið af sykurlausu súkkulaði)
1/2 tsk gott salt
1 tsk kanill
1 tsk lyftiduft
Allt í skál og blandað saman.

1 egg
11/2 bolli sojamjólk (eða mjólk sem til er, soja er bara svo góð af því að það er svona "feitt" bragð af henni. En það er nú kannski bara ég.)
rúm tsk vanilludropar
1 væn msk kókósolía
1/4 bolli pálmasykur (eða 2 msk hunang)
Allt blandað saman og svo blandað nett við hafrablönduna. Sett í sílíkon muffins form og bakað í 30 mín við 190 gráður. 8 múffur allt í allt. Blandan virkar þunn og blaut en treystið mér, þær eru æði.

laugardagur, 10. september 2011

Lúkas byrjaði aftur í sundtímum í morgun. Sundkennsla er ekki hluti af skólastarfinu og við foreldrarnir sjáum um að finna sundtíma og koma honum þangað. Honum finnst þetta sem betur fer voðalega gaman þannig að ferð til Wrexham á laugardagsmorgni er bara eitthvað til að hlakka til. Við notum oftast tækifærið og gerum eitthvað í bænum og endum svo oftast á kaffihúsi. Það er svo gott að fá góðan kaffibolla. Í dag fórum við á Starbucks. Ég hafði haft í hyggju að fara á Caroline´s, nýtt, sjálfstætt rekið kaffihús sem ég hafði tekið eftir fyrir nokkru. Það leit voða vel og svona "lífrænt" og "local" út og virtist líka vera bakarí með fjarskafallegt brauð til sölu. En þegar við skoðuðum nánar þá var að eins og mér finnst svo oft vera með veitingastaði hér í Bretlandi, það leit allt vel út á yfirborðinu en svo ekkert í það varið þegar á hólminn er komið. Þannig var auglýst "Expresso" til sölu. Nú má kalla mig snobbaða að vilja hafa þetta rétt en espresso er stafað með essi, ekki exi. Þegar ég spurðist eftir súrdeigsbrauði þá vissi bakarinn ekki um hvað ég var að tala og þegar ég spurði svo eftir grófu og eða kornóttu brauði þá var heilhveitibrauð það besta sem boðið var upp á. (Það er í alvörunni kominn tími á að ég fari að opna mína eigin matvöru-veitingasölu.) Allt brauðið var bara hvítt brauð í hringlaga dulargerfi og ég varð enn einu sinni fyrir vonbrigðum. Við röltum því á Starbucks þar sem ég veit allavega hvað það er sem ég fæ. Þar var svo auglýstur nýr kaffidrykkur fyrir haustið; Roasted caramel macchiato. Nammi namm hugsað ég með mér um leið, kaffi, karamella, feit mjólk. Æðislegt. En sem betur fer hafði ég smá umhugsunarfrest í röðinni. Ég hef að undanförnu bara fengið mér soy latte. Er alveg hætt í þessu sæta drykkja sulli. Það var nefnilega svo komið að ég pantaði mér grande skinny caramel latte macchiato og fannst bara ekki gott. Hann var of sætur. Og ég hugsaði með mér að heilinn í mér hefur ekki náð að fylgja eftir líkamanum. Bragðlaukarnir mínir hafa breyst svo mikið undanfarna mánuði að ég er bara ekki hrifin af sætu lengur. En heilinn hugsar enn að mig langi í sætindin. Þannig ætla ég að hætta á landráð og lýsa því yfir að mér finnst Nóa súkkulaði eiginlega bara orðið vont. Það er alltof ljóst og það er í alvörunni hægt að bryðja sykurinn í því. Nei, látið mig miklu frekar fá einn eða tvo mola af Green & Black´s dökku espresso súkkulaði en heilt kíló af Nóa. En heilinn minn er ekki búinn að fatta þetta þó líkaminn sé með þetta á hreinu. Þannig langar mig rosalega mikið í súkkulaðið sem er uppi í skáp núna þrátt fyrir að vera búin að gera mér grein fyrir því að mér finnst það ekki gott. Hvaða geðveiki er það eiginlega?

Líkami minn veit nefnilega miklu betur en heilinn minn. Síðustu nokkrar vikur er ég búin að vera að gera tilraunir að lifa lífinu planlaust. Það er að segja ég borða þegar ég er svöng, og ég borða það sem mig langar í   og ég hætti að borða þegar ég er södd. Þetta er öfugt við að borða fyrirfram ákveðinn skammt af ákveðnum fæðutegundum á vissum tíma dagsins. Ég er enn skelfingu lostin yfir þessu, ég á enn rosalega erfitt með að finna fyrir hungri, og enn erfiðara með að skynja þegar ég er orðin södd. En ég er líka harðákveðin í að halda þessu áfram. Ég hef ekki lést neitt á þessum vikum  en ég hef heldur ekki þyngst eins og ég hélt að myndi gerast. Ég ætlaði ekki að treysta sjálfri mér að lifa svona planlaust. Eins og ég væri krakki eða stjórnlaus hálfviti. En það er bara svo mikilvægt að treysta sjálfum sér. Auðvitað veit ég hvað er mér fyrir bestu og það er bara af hinu góða að segja við sjálfa mig að ég sé nógu góð manneskja, nógu vel gerð til að velja það sem er best fyrir mig. Það sem hefur helst gerst er að þegar ég er svöng þá langar mig í mat. Mig langar í grófa hafra og grænmeti og gott kjöt og gæða mjólkurvöru. Þegar ég er svöng þá langar mig ekki í nammi. Og þar hef ég lokaverkefnið mitt. Ég borða þegar ég er svöng og ég borða góðan mat þegar ég er svöng og ég borða hann þangað til ég er södd. Samkvæmt þessu er ekki pláss fyrir nammi af því að mig langar ekki í það þegar ég er svöng og ég er að reyna að borða ekki þegar ég er ekki svöng. Það, eins og allt þetta hjá mér, gengur upp og ofan. Ég er t.d enn skilyrt til að hugsa að það sé laugardagskvöld og X-Factor í sjónvarpinu; þá fær maður smá súkkulaði og snakk. Og langa rosalega í það þó ég sé ekki svöng. Og fá mér það þvert betri vitund. En ég tek að minnsta kosti meðvitaðar ákvarðanir um það sem ég geri og skelli skuldinni ekki á hömluleysi eða skapgerðarbresti. Og þetta er í alvörunni allt að koma hjá mér. Eins lengi og það tekur.

miðvikudagur, 7. september 2011

Þegar ég vaknaði í morgun eygði ég vigtina mína með fjandsamlegum svip. Þrátt fyrir að hafa bara borðað eins og flest eðlilegt fólk alla helgina þá drakk ég tvímælalaust meira áfengi en eðlilegt fólk (eða meira áfengi en eðlilegt fólk ætti að drekka) og eins og alþjóð veit er fátt hitaeiningaríkara en áfengi. Mér hafði nú svosem líka áskotnast örlítið af lakkrís og át góðan hluta hans á mánudagskvöld. Allt svona til þess fallið til að tryggja "nei hvur andskotinn!" viðbrögð á vigtinni. Ég hugðist þvi bara sleppa því að stíga á hana. En svo varð forvitnin fjandanum yfirsterkari og ég sté á tækið. Og fattaði að mér hefur tekist að breyta sambandi mínu við vigtina mína. Í fyrstu var ég háð vigtinni til að sjá kílóin fjúka. Mig vantaði að fá að sjá töluna breytast til að fá staðfestingu á að ég væri að gera rétt. Það er erfitt að nota fatnað til að mæla mun á tveggja eða þriggja kílóa tapi þegar maður er 130 kíló. Það sér ekki högg á vatni. En svo fór vigtin að vera mér fjötur um fót, hún fór að stjórna þessu öllu hjá mér; ég var brjáluð ef ég léttist ekki, ofurkát ef eitthvað fór. Og ég lét hana segja mér til um hvort dagurinn yrði góður dagur eða slæmur. Ég prófaði þá í þó nokkuð langan tíma að sleppa vigtinni og notaði aðrar aðferðir til að mæla árangur. Og sá tími var góður að því leytinu til að mér tókst að setja ákveðinn forvara við það sem vigtin sagði. En svo fannst mér aftur vera tími á að vigta mig. Ég saknaði rútínunnar og ég saknaði kunnugleikans. Og aftur fór ég að láta hana segja mér hvort ég væri glöð eða reið og pirruð. En að undanförnu hef ég tekið eftir að ég er hætt pirringnum. Ég vigta mig á hverjum degi, en ég er hætt að spá í töluna sjálfa. Ég nota vigtina meira til að skilja líkama minn, hvernig hann bregst við salti, við vatnsdrykkju, við svefni, við líkamsrækt og ýmsum fleirum þáttum. Í stað þess að einblína skelfingu lostin á TÖLUNA er ég farin að sjá dagleg flóð og fjöru líkamans og ég get betur stjórnað sjálf hvað ég geri. Þegar maður sér að það er hægt að þyngjast og léttast um fjögur kíló yfir daginn (já ég sagði fjögur kíló) þá skilur maður skyndilega betur hvað lokatalan, lokatakmarkið er hjákátleg. Og þá er ekkert mál að gera almennt hreysti og vellíðan að lokatakmarkinu.

þriðjudagur, 6. september 2011

Ég fékk mér fyrsta heita hafragraut haustsins í morgun. Eftir sólríka helgi í Chester þar sem drukkið var og étið út í eitt, var við hæfi að taka smá detox í dag. Og veðrið bauð upp á graut í dag. Ég hljóp 4 kílómetra á 32 mínútum og ætla að kenna svakalegu roki og lemjandi rigningu um hægaganginn. Já, það er ekki annað að sjá en að haustið sé komið til Wales. Og það var eitthvað svo traustvekjandi að setja hafra og vatn í pott, bæta kókósolíu út í og skreyta svo með flax og kókóskurli. Svona eins og þegar ég fyrst byrjaði að breyta lífsháttum mínum. Ég var eiginlega búin að gleyma hvað það er gott að fá heitan graut í kroppinn, hvað hann fyllir vel og veitir mikla vellíðan. Ég djúphreinsaði svo kofann, náði í skólabækurnar og setti niður drög að tillögu að mastersverkefni. Mér hefur alltaf þótt haustið góður tími til athafna og ég hef í hyggju að standa í stórræðum núna fram á næsta vor. Já, það er komið að heimsyfirráðum. Eða dauða.

föstudagur, 2. september 2011

Það er nú ekki margt í heimi hér í sem er betra en góðir vinir. Og ég er  svo lukkuleg að eiga að einn glæsta vinahóp sem sést hefur norðan Alpafjalla. Þollararnir mínir sem ég er búin að eiga að síðan ég man eftir mér, vináttan hófst á leikskóla. Og fyrr. Og við höfum alltaf gert eitthvað úr þvi þegar við hittumst sem hópur nú síðustu árin þegar forsendur vinskaps hafa breyst með tilkomu eiginmanna, barna, húsbréfa og annars óáran.  Það er semsagt komið að Þollaradegi. Í ár verður hann haldinn hátíðlegur í Chester og eiginmenn fá að taka þátt. Ég er búin að panta borð á nokkrum veitingastöðum, plotta út svaðalegt pöbbarölt, plana fótboltaferð á Wrexham v Kidderminster fyrir strákana, menningarlega söguskoðun um rómverskar minjar og smá athugun á Cromwell ásamt búðarölti og endalausum stoppum á kaffihúsum, pöbbum, börum, krám og knæpum. Ég geri ráð fyrir miklum hlátri, spjalli og stuði. (Og nú þegar við höfum mennina með er kannski hægt að ná mynd af okkur öllum saman í einu!)

Ég er búin að pakka, búin að senda barnið í pössun og er tilbúin. Nú skal dansinn hefja.

miðvikudagur, 31. ágúst 2011

Hún var tvíþætt ástæðan fyrir því að ég byrjaði að hlaupa. Í fyrsta lagi vegna þess að mér þótti áskorunin ómótstæðileg; hlauparar virtust vera allt það sem ég var ekki, langir og mjóir og með gífurlegt úthald. Í öðru lagi þá áttu hlaupin að vera aðgengileg og allra mikilvægast ódýr íþrótt sem ég get stundað hvar sem er og hvenær sem er. Ég á í mesta basli með að komast í rækt þannig að geta bara reimt á sig skóna og farið út var mjög aðlaðandi. Og það var óneitanlega jákvætt að þurfa ekki að borga neitt fyrir að fara út að hlaupa. En ég gerði alls ekki ráð fyrir öllu dótinu. Ég er gersamlega heltekin af öllu dótinu sem fylgir hlaupunum. Ég ligg á netinu alla daga og skoða svitaþurrkandi, vindmótstöðueyðandi, höggdempaða og straumlínulagaða sokka og úlpur og peysur og buxur. Mig langar að eiga nokkur pör af skóm til að geta skipt um lit eftir skapi og veðráttu. Mig langar í hlaupasokka og hlaupapeysur og hlaupaúlpu og hlaupavettlinga og hlaupahúfu. Nú er ég eiginlega alveg viss um að ég geti alveg hlaupið í sokkum, peysu, úlpu, vettlingum og húfu, og að ef ég sleppi "hlaup" formálanum þá kosti græjan einn áttunda af því sem félagi minn Nike vill að ég borgi fyrir. En hvaða fútt er í því? Ég sver sárt við að ég hleyp betur og nýt hlaupanna meira eftir því sem ég er í flottara átfitti. Maður bara verður að eiga réttu græjuna. Það lítur út fyrir að afmælis- og jólagjafalistinn í ár verði auðveldur.

mánudagur, 29. ágúst 2011

Þegar ég vaknaði í morgun var mín fyrsta hugsun sérlega áhugaverð. Nei, mín önnur hugsun. Sú fyrsta var hvort veðrið væri gott fyrir hlaup. Önnur hugsun var hinsvegar leiðinlegri. Hún var hversu yfirkomin af samviskubiti ég væri. Svo hristi ég það af mér eins og hverja aðra vitleysuna og fór út að hlaupa. Það var rosa skemmtileg æfing. Ég er að reyna að bæta 5 km hraðann minn svo ég standi mig betur þegar að lengri vegalengdum kemur. Það geri ég með að gera endurteknar hraðabreytingar og æfingar sem þróa betri skreflengd. Og á meðan ég hljóp velti ég gærdeginum fyrir mér. Ég gat nefnilega ekki hætt að borða. Og varð að stoppa mig með miklu átaki til að hætta þegar ég var orðin mett. Mig langaði svo til að halda bara áfram. Borðaði morgunmat og stússaðist og beið með andagt eftir að verða svöng aftur. Og varð svo að þröngva mér með líkamlegu valdi til að hætta að borða þegar mettun var náð. Og svona gekk þetta allan daginn. Hugsanir sem snérust um að ég má borða hvað sem er þannig að ég ætti að gera það, nei það þýðir ekki að éta þér til óbóta, en þú verður að æfa þig að borða án þess að fá samviskubit, besta leiðin til að æfa át án samviskubits hlýtur að vera að borða heila súkkulaðiköku, en ég þarf ekki að borða heila súkkulaðiköku því ég veit hvað ég fæ illt í magann af því samviskubit eða ekki, GODDAMNIT VILTU BARA ÉTA SVO ÞÚ GETIR KOMIÐ ÞESSU ÁTKASTI FRÁ ÞÉR TIL AÐ ÞÚ GETIR HALDIÐ ÁFRAM MEÐ EÐLILEGT LÍF!!!! Og ég snarstoppaði við þessa hugsun. Ég er orðin svo vön þessum hring að halda í við mig og taka svo eitt kast og komast svo aftur í viðhald að ég vil bara koma átinu frá til að geta svo haldið áfram. Eins og það sé óhjákvæmilegt. Eins og það sé óhjákvæmileg leiðindi! Ég er ekki að njóta þess að borða, ég er að gera það af einhverri afvegaleiddri uppreisn. Og ég hugsaði með mér að það væri enn mikilvægara að halda áfram á þessari braut minni sem segir að ekkert sé bannað. Það er eina leiðin til að ég geti komist út úr þessum hring.

Hlaupin í morgun koma mér á réttan kjöl og ég get núna aftur farið í eðlilegt horf. En ef ég horfi fram á að eðlilegt horf beri með sér svona átköst þá ætla ég að breyta eðlilega horfinu mínu. Ég hef engan áhuga á að éta 3000 kalóríur án þess að njóta þess. Næst þegar ég borða 3000 kalóríur ætla ég að smjatta, umma og ahha, sleikja puttana og segja með tilfinningu að ég hafi notið hvers einasta bita.

sunnudagur, 28. ágúst 2011

Ég aulaðist til að missa myndavélina mína í gólfið í gær og hún laskaðist þónokkuð. Við fórum með hana í viðgerð sem gæti tekið dálítinn tíma. Og jafnvel ekki svarað kostnaði. Ég þarf að bíða með úrskurð um það. Ég er eins og handleggsbrotin svona myndavélarlaus, gat ekki myndað kvöldmatinn í gær (Grænmeti bakað með smjörbaunum, geðveikislega gott) né quinoa brauðið sem ég bakaði í morgun. Þetta er bara alveg ómögulegt.

Það er svo löng helgi hjá okkur núna, frí á mánudegi. Ekki er ég nú alveg með á hreinu afhverju, þessir bank holiday mondays virðast hafa glatað merkingu sinni að mestu leyti hjá fólki. Ég segi bara já takk og slaka á heima. Við ætluðum að fara á "Hog Roast" á Horse & Jockey, einum af hverfispöbbnum okkar en það er hálfleiðinlegt veðrið í dag og ég nenni ekki að borða heilgrillaðan grís úti ef það er engin sól. Sjáum aðeins til, það er ennþá snemmt. Annars þá er ég löt í dag, er enn í náttfötunum og hef ekki gert neitt af þeim húsverkum sem ég hafði sett mér fyrir. En hver nennir svo sem alltaf að vera að strjúka af þessu drasli heima hjá sér? Ég hef meira að segja ekki hugsað mikið í dag. Og það er líka stundum bara ljómandi gott að fá frí frá pælingunum.

laugardagur, 27. ágúst 2011

Öfugt við það sem ég geri venjulega ætla ég í dag að láta hugarástandið stjórna vigtinni frekar en að láta vigtina segja til um hugarástandið. Og þar höfum við það. Lausnin á þessu öllu saman.

Bara smella post-it á etta!


Að manni hafi ekki verið sagt frá þessu fyrr! Þetta heitir að taka málin í eigin hendur. Góða helgi.

fimmtudagur, 25. ágúst 2011

Hungrið nagaði mig að innan og utan þegar ég kom heim úr vinnu. Og ég hugsaði mig um í tvær sekúndur áður en ég ákvað að fá mér ristað brauð með jarðaberjasultu. Ristað brauð með jarðaberjasultu hefur hingað til verið á bannlista, og alveg sérstaklega bannað klukkan hálf sex á fimmtudagseftirmiðdegi. En nú þegar ég má borða það sem mig langar í án samviskubits er ristað brauð með jarðaberjasultu sjálfsagt mál. Ég ákvað að rista bara eina sneið, það er bara vani að setja brauð í báðar rifurnar á ristavélinni, og svo ef ég væri enn svöng eftir eina sneið, nú þá fengi ég mér bara aðra. Málið er að borða þegar ég er svöng, mat sem mig langar í, en borða bara þangað til ég er mett. En svo tafðist ég við stúss, fór svo að sópa eldhúsgólfið og fattaði þegar ég var að því að ég var ekki svöng. Mig langaði i eitthvað í munninn en vantaði ekkert í magann. Og beið þessvegna aðeins. Og beið. Og beið. Og ég var ekki svöng fyrr en rúmlega sjö. Eldaði þá bara mat, maísstöngla og sloppy joes og borðaði þar til ég var mett. Þetta var gífurleg upplifun. (Vá, hvað ég lifi spennandi lífi!) Ég þarf greinilega að vinna heilmikið í að læra að þekkja hungur, og svo það sem er flóknara að þekkja þegar ég orðin södd. Það er næsta mál.

miðvikudagur, 24. ágúst 2011

Ég steinsvaf í morgun. Sjálfsagt svefni hinna réttlátu. Svo sannarlega ekki hinna auðmjúku. Mjög óvanalegt fyrir mig, vanalega sprett ég á fætur við fyrsta hanagal og rýk út. En ég lá bara á hinni hliðinni og rumskaði ekki við vekjaraklukku. Sem þýddi að þegar ég svo loksins druslaðist af stað var of seint að hlaupa, ég hljóp bara á eftir strætó. Ég hlakkaði svo til í allan dag að komast heim til að fara út. Ég er alltaf að bæta við og taka af; metrum og sekúndum. Í dag fór ég svo 7.5 km á 50 mínútum. Sem þýðir að ég ætti að geta hlaupið 10 km á rúmum klukkutíma ef ég held áfram að æfa mig. Hversu geggjað væri það nú? Ég var hálffegin að hafa sofið, sólin skein og ég ákvað að fara annan hring en vanalega. Það var yndislegt að spretta úr sporí í glampandi sólskininu og sjá ýmislegt nýtt. Ég gleypti fjórar flugur (prótein) og æpti á broddgölt, þurfti að hlaupa á undan reiðum hundi og high fivaði gamlan kall. Þvílík gleði.

Ég er svo búin að borða allt sem mig langaði í í dag. Og eftir nettan svitaskjálftann sem ég fann fyrir þegar ég sagði við sjálfa mig að ég mætti borða allt sem mig langaði í (hvað ef mig langar bara í snickers??) þá róaði ég mig niður og minnti mig á að ef mig langar í snickers þá met ég það bara þá stundina en að ég ætlaði að treysta mér til að velja rétt. Og þetta er það sem mig langaði í; Eggjahvítuommiletta og gulrótahafragrautur. Nektarína, salat með kalkúnasteik, quinoa eplakaka og möndlur. Próteinsjeik og hnetusmjörsletta. Ekki slæmt það.

þriðjudagur, 23. ágúst 2011

Merkilegt en ég er ennþá þvengmjó. Eins og það að hafa tekið ákvörðunina að vera bara ánægð og samið frið við sjálfa mig sé bara nóg. Ég er skelfingu lostin líka, ég hef náttúrulega ekki hugmynd um hvernig það virkar að treysta sjálfri mér. Hingað til hefur mér þótt ég vera heldur ótraustverðug og notað allskonar lög og reglur til að fylgja svo ég haldi mér á beina og breiða veginum. Ég náttúrulega þekki ekki annað en að vera annaðhvort á plani eða út af plani (út á plani bara), í megrun eða í ofátskasti. En þetta. Þetta er alveg nýtt. Ég má allt. Það er að segja ég má borða allt. Allt sem mér dettur í hug, það er allt leyfilegt. Eina sem ég ætla að gera er að spyrja sjálfa mig hvort það sé góð hugmynd að fá mér áður en ég sting upp í mig. Ég ætla að prófa að treysta að ég svari þannig að ég sé greinilega að hugsa um alvöru vellíðan mina, ekki tímabundna vímuna sem súkkulaðið veitir. Ég ætla að treysta sjálfri mér. Og ég er svo kát, og ánægð akkúrat núna, svo spennt að sjá hvernig mér gengur að það hreinlega ískrar í mér.