Um  leið og ég kom heim úr vinnu í gærkvöld smellti ég mér í partýgallann, setti krakkann í pössun og við Dave röltum okkur á einn af lókal pöbbunum hérna í næsta þorpi. Þar hittum við mágkonu mína og svila, Tracy og Garry, sem voru að fá sér öl af því að Garry átti afmæli. Ég er búin að búa hér síðan í júní 2003 og enn er það þjóðfélagsstúdía fyrir mig að fara á pöbbinn hérna. Ég veit bara fátt skemmtilegra því menningarmismunur Íslendinga og Breta er hvergi skýrari en á lókalnum. Við fórum á New Inn sem er í Johnstown. Húsið er eldgamalt og var áður hesthús eða etthvað slíkt en hefur verið pöbb núna í rúma öld. Þegar inn er komið blasir við myndarlegur bar úr þykkri eik og vertinn sem nikkar til manns. Við barinn standa fastagestirnir með dökkan bjór og virðast ekki hafa hreyft sig síðan ég sá þá þegar ég síðast kom þangað í október. Á gólfinu er þykkt og fallegt teppi með rósamynstri og af því leggur aldargamall þefur af humlum og hlandi. Lágt til lofts og gestirnir sitja við lítil borð sem er dreift um fjögur herbergi og skot sem mynda allan pöbbinn. Innst er snooker borð og þar eru nokkrir ungir menn að spila. Hljómsveitin í kvöld er úr þorpinu. Aðalsöngkonan er stórglæsileg kona á sextugsaldri. Hún er í þröngum svörtum rokkbuxum og alskreytt hálsmenum og armböndum. Hún er með sítt, hvítt hár sem fer henni vel. Bandið er á aldrinum 40- 60 ára og eru allir í bolum sem lýsa því yfir að þeir hlusti á The Who, Jimi og Creedence Clearwater Revival og með mismikið af hári. Dave fer á barinn og nær sér í uppáhaldið sitt John Smith sem er ekki lager heldur dökkur bjór sem er kallaður bitter. Sjálf er ég að drekka vatn. Ég spurði sjálfa mig spurninganna sem ég hef einsett mér að spyrja áður en ég borða eða drekk eitthvað sem ekki fellur að heilsusamlegum lífstíl. Þ.e. ég þarf að spyrja er þetta hjálplegt til að koma þér nær markmiði þínu? Ef svarið er nei þá þarf ég líka að spyrja hvort þetta sé hjálplegt til að ég geti lifað raunhæfu lífi án þess að vera súr og "deprived" og sé þannig hjálplegt þegar ég skoða  stóra samhengið. Í þetta sinnið var svarið líka nei, því ég sá að ég myndi skemmta mér alveg jafnvel án víns. En það er önnur saga. Við sitjum hjá Tracy og Garry og upp spretta líflegar umræður um ferskan fisk, tónlist, sumarfrí og mataruppskriftir. Garry er ástríðukokkur og getur talað um mat allt kvöldið. Hinir gestirnir eru í svipaðri stemningu, þegar ég lít í kringum mig eru ég og Tracy einu konurnar. Mennirnir eru allir miðaldra og eldri, sumir fullir, sumir hálffullir, allir í góðu skapi, engin læti. Inn koma svo fleiri gestir, nú menn á aldri við Sigga afa og með þeim ein kona, um sjötugt. Þeir kaupa sér allir "pint", hún fær "half pint". Svona er það bara. Svo byrjar hljómsveitin að spila og það er erfiðara að tala saman. Ég tek eftir að gömlu kallarnir syngja með, "I can´t get enough of your love" syngja þeir með gömlu rokkurunum og dilla sér. Ég er alveg dolfallin. Ekki sér maður fólk á þessum aldri á pöbb á Íslandi og hvað þá syngjandi með rokkslögurum. Svo fer unga fólkið að koma, allir heilsast og faðmast, flestir eru úr þorpinu og eru sjálfsagt skyld. Eins og ég færi á pöbbinn og hitti Huldu ömmu. Það þætti mér varið í hugsa ég með mér og set bak við eyrað að heimta að hún fari á Happy Hour með mér næst þegar ég kem heim. Unga fólkið er fyllra en það gamla. Meiri læti í þeim, eldra fólkið er fullt en ekki með læti. Svo sé ég að þau eru öll að klappa fyrir söngkonunni og hún veifar til þeirra allra og knúsar svo á milli laga. Tracy segir mér að hún sé aðstoðarskólastjórinn og velskukennarinn í Grango skólanum í Rhos, þorpinu mínu. Þau eru sjálfsagt öll gamlir nemendur. Svona eins og mamma væri í bandi með Labba í Glóru og væri að syngja á Gauknum (er hann enn til?) og krakkarnir í Þolló kæmu að sjá hana. Frábært. Svo koma inn fjórar konur á fertugsaldri. Greinilega búnar að staupa sig aðeins heima og þær byrja allar að dansa í svaka stuði. Þær eru heldur glyðrulega klæddar að mínum smekki en það er eitt hér í Wrexham sem ég þarf bara að venjast, konurnar eru glyðrur. Svona er það bara. Þær dansa og skemmta sér og undir lok kvölds er ein þeirra komin í hörkusleik við rótarann. Result! Við lokalagið byrja svo tveir ungu mannanna að slást og er hent út. Örugglega eitthvað með sætu, rauðhærðu stelpuna að gera. Eða þá að þeir eru bara knobheads. Það er ekkert ólíklegt. Bandið klárar svo á bítlalagi og við Dave kveðjum Tracy og Garry og stöndum upp til að rölta upp Gutter Hill, Dave örlítið valtur á fótunum. Bráðskemmtilegt kvöld og eins og ég segi, alltaf jafn gaman að sjá hvernig Bretar gera þetta. Mér finnst skemmtilegt hvað kynslóðirnar blandast vel saman, allir á einum pöbb og ekkert mál. Og að sjá eldra fólkið úti líka er svo gaman. Eitt gera þeir þó alveg eins og við Íslendingar; þeir verða alveg blindfullir.

Á meðan Dave svaf svo á sínu rykuga eyra í morgun fór ég út að hlaupa. Hljóp til Wrexham. 7 km á tæpum 50 mínútum. Þurfti að stoppa og labba aðeins, ég er greinilega aðeins að missa þol. Bara mánuður síðan ég hljóp 10 km en núna með jólin í maganum og minna hlaup út af veðri er ég ekki jafn góð lengur. Ekkert mál, það vinnst fljótt upp aftur. Ég rölti aðeins um bæinn, fór í Holland og Barrett að kaupa rúgmjöl, stoppaði við í New Look og skoðaði skó og fór á Café Nero og fékk mér latte og muffin til að laga smá svima sem ég fann fyrir. Það var ekki fyrr en þá sem ég fattaði að ég hafði sem sagt verið að stússast um bæinn og sat nú á kaffihúsi í hlaupagallanum! Ég er ekki í lagi. Tók svo strætó heim og ætla að slaka á áður en við förum í matarboð. Svo er það bara að stíga á vigtina á morgun. Upphafsþyngd eftir jól: 90 kiló. Fjögur í plús sem þurfa að hypja sig áður en ég er aftur komin á sama reit og fyrir jól. Spennandi.

Möndlu- og döðlusmákökur.

1.5 bolli heilar möndlur í hýði
20 döðlur, létt lagðar í bleyti
3 kúfaðar msk náttúrulegt hnetusmjör
1/4 bolli cacao nibs (eða sykurlaust kakó)
salt
1/2 tsk kanill
tsk vanilludropar

Svo er öllu skellt í matvinnsluvél og hakkað þangað til deiglík kúla kemur í ljós. Ég á ekki alvörumatvinnsluvél þannig að ég þurfti að gera þetta í mörgum litlum skömmtum í litlu hakkavélinni minni. Svo bleytti ég hendurnar vel með köldu vatni og vann þannig út lokadeigið. Svo skipti ég því í 14 litlar kúlur, flatti út og setti á bökunarpappír og inn í ofn í svona 15 eða 20 mínútur (tók ekki tímann) við 160 gráður. Þetta var smá drullumall en voðalega gott að eiga í krukku inni í skáp þegar nagþörfin tekur yfir.

Enn og aftur get ég ekki lagt nógu mikla áherslu á að hér er um að ræða fullt af hitaeiningum. Fullt af þeim. Og það má ekki bara leggjast í að éta þessar eins og um grænkál væri að ræða. En á móti kemur að þær eru líka stútfullar af trefjum, próteini og hollri fitu sem hjálpar til við að gefa fyllingu og maður þarf bara eina til að svala græðginni. Og allt er eins og það á að vera.

Í fyrsta sinn síðan ég byrjaði að hlaupa varð ég að játa mig sigraða í morgun. Ég vaknaði stuttu eftir fimm, tróð mér í gallann og var albúin að fara út. En hreinlega varð frá að hverfa vegna veðurs. Ég hef nú bara aldrei séð annað eins. Eftir götunni fuku ruslatunnur og annað lauslegt, regnið lamdi rúðurnar svo ég sá vart út og ég sá í hendi mér að ég myndi ekki komast langt. Og tók þá epísku ákvörðun að skríða bara aftur upp í heitt bólið hjá eiginmanninum. Og svaf á mínu græna eyra í stað þess að hlaupa. Hafði hugsað mér að hlaupa þá bara eftir vinnu en þegar ég kom heim í kvöld var veðrið bara engu skárra. Og Dave sagði mér að hann lenti í umferðaröngþveiti vegna þess að trampólín hafði fokið úr einhverjum garðinum og lá nú þvert yfir hraðbrautina! Spennandi. Og verra er að mér sýnist samkvæmt spám að sama verði upp á teningnum á morgun. En ég ætla reyndar að gera þá pilates frekar en að leggjast bara á hina hliðina.

Ég kom líka heim úr vinnu í kvöl uppfull af eldmóði og réðist beint í að leika mér í eldhúsinu. Ofnbakaði næpur (parsnips). Mikið ægilega sem það var gott, hafði sem meðlæti með bixí afgangi síðan á sunnudaginn. Ætla næst að prófa að búa til snakk úr þeim, skera þunnar sneiðar og baka eins og kartöfluflögur. Svo bjó ég til ægilega fínar möndlu-og döðlusmákökur, hveiti og sykurlausar. Bjó líka til hveiti úr rúgflögum sem ég hef verið að nota í hrágraut að undanförnu og bakaði úr því bananabrauðbollur í morgunmat en var svo æst yfir að hafa búið til hveiti að ég gleymdi að setja í þær lyftiduft og salt þannig að þær urðu dálítið þungar og braglausar. En hugmyndin góð og ég prófa tvímælalaust aftur og þá með lyftiduftinu.

Þetta allt saman hefur hjálpað mér að díla við sorgina í dag. Ég er nefnilega í ægilegu sykurfráhvarfi núna og það lýsir sér alltaf sem ofboðsleg sorg. Það góða er að ég veit núna að þetta er bara kemísk tilfinning og ég þarf bara að finna mér eitthvað skemmtilegt til dundurs til að dreifa huganum. Og svo líður hún hjá og ég verð aftur eins og ég á að mér. Ekkert mál.

Ársmarkmið:  Að verða 74 kíló. Þetta eru uþb 15 kíló af eða rétt rúmt kíló á mánuði. Ég man ekki eftir því að hafa nokkurntíman verið þetta létt og ég veit ekki alveg afhverju ég hef á tilfinningunni að 74 kíló sé rétta þyngdin fyrir mig en mér finnst það bara. Ég áskil mér að sjálfsögðu 100% réttindum til að breyta um þetta markmið, upp eða niður.

2 og ½ mánaða markmið: Að ná að verða 80 kíló fyrir 13. mars. Þetta eru rétt rúm 3 kíló af á mánuði og er helvíti snart áætlað fyrir mig, en mig langar til að setja mér hressilegt markmið til að byrja með og til að ná upp smá veltihraða.  Sem stendur er ég stemmd fyrir áskorun og fyrir smávegis vinnu.

Mánaðarmarkmið: 3.5 kíló af fyrir Janúar lok. 

Vikuleg markmið:  Ég ætla að byrja aftur að skipuleggja vikumatseðil á sunnudegi, verlsa markvisst í matseðilinn og vera skipulagðari hvað mat varðar. Ég þarf að hafa í huga næringargildi og ég þarf að huga mun betur að magni. Ég þarf að vigta og mæla betur það sem ég borða. Ég ætla að byrja aftur að rannsaka nýjar matartegundir og gera tilraunir. Ég ætla að hlaupa 3 sinnum í viku og gera líkamsþyngdaræfingar 3 sinnum í viku.  Ég ætla að endurtaka 10Km prógrammið með það í huga að ná betri hraða. Ég ætla að verða vöðvastælt og sterk.

Dagleg markmið:  Ég ætla að skrásetja daglega það sem ég borða – og rannsaka hvað hentar best mínum líkama til að léttast. Ég ætla að passa það sem ég sting upp í mig án þess að taka eftir því og taka á því.  Ég ætla að drekka meira vatn. Ég ætla að halda mig innan BMR marka. Og það gildir líka um laugar- og sunnudaga.

Þetta er grófa planið mitt. Það eru að sjálfsögðu allskonar smáatriði sem þarf að huga að og svo þarf að koma þessu líka í framkvæmd.  Mér finnst dálítið erfitt að setja fram svona skýr markmið hvað vigtina varðar, það er langt síðan ég dansaði við þann djöful. En ég er bara í svona stemningu núna. Og ekkert að því að nota svona hressleika til stórverka. 

Það er ekkert sem jafnast á við nýtt ár. Maður sér fyrir sér endalausa möguleika á breyttri og betri hegðan, allt gamalt er gleymt og grafið og framtíðin óskrifað blað. Ég fyllist alltaf sömu ákefðinni í að setja upp nýtt plan, gera betur en í fyrra, verða betri manneskja. Að setja upp nýtt plan á mánudegi eða um mánaðarmót jafnast að sjálfsögðu ekkert á við nýja planið sem tekur við á nýju ári. Og ég er orðin nógu vön núna til að segja að ég geti sett upp nýtt plan og svo staðið við það lengur en rétt út janúar. Eða nógu hrokafull.

Þegar ég leit tilbaka og athugaði hvar ég stóð fyrir ári kom í ljós að ég hef ekki notað 2011 til mikilla verka. Ég léttist um 2 kíló allt í allt. Á heilu ári. Frekar klénn árangur. En það er bara þegar maður skoðar "the random number generator" eins og Ragga Nagli vildi kalla vigtina. Ég byrjaði að hlaupa af alvöru og hljóp 10 km hlaup þrisvar sinnum, þar af einu sinni í skipulögðu hlaupi. Ég hélt uppi heilsusamlegum lífstil og sannaði fyrir sjálfri mér enn einu sinni að ég er í alvörunni breytt manneskja. Ég byrjaði árið í skinny jeans í númer 18 og endaði það í super skinny jeans í númer 14. Og það segir meira en vigtin getur sagt.

Framundan eru svo bara skemmtilegheit.

Ég ætla að halda áfram að rækta sjálfa mig og gera betur í að skilja hvað gerir mig í alvörunni hamingjusama og hvað það er sem veitir mér tímabundna hamingju sem er svo í raun bara glópagull. Ég hef sett mér aftur skýr markmið hvað kílóafjölda varðar. Mér finnst gaman að vinna að skýru verkefni og ég hlakka til að vinna í því að lifa innan ákveðins ramma.  Ég er búin að gera andlegu vinnuna sem ég þurfti og nú er aftur komið að líkamlega þættinum. Ég ætla að vera orðin 80 kíló fyrir 13. mars. Það er best að smella því bara hér inn til að fá aðhaldið sem því fylgir.

Því markmiði ætla ég að ná með því að byrja aftur að vigta og mæla og ég ætla að byrja aftur að njóta þess að stússast í eldhúsinu. Það var kominn ákveðinn leiði í mig þar en núna er ég aftur að fyllast gleði yfir því að prófa og hanna nýjar uppskriftir.

Ein af stelpunum á hlaupanámskeiðinu sagðist ætla að gera 12 á 12. Það er að segja hún ætlar að taka þátt í skipulögðu hlaupi eða skipuleggja sitt eigið fyrir hvern mánuð á árinu 2012. Þetta fannst mér frábær hugmynd og ég ætla að taka hana upp sjálf. Ég ætla að setja upp dagatal þar sem ég ætla að fylla inn þau skipulögðu hlaup sem ég finn hér í grenndinni eða á heimangengt í og taka þátt í þeim. Þá mánuði sem ég finn ekkert ætla ég að hlaupa mitt eigið hlaup. Hvort sem það er bara gamli góði hringurinn minn eða hvort ég geri eitthvað úr því skiptir ekki máli, ég ætla að mæla tíma og gera það eins og um kapphlaup væri að ræða. Þetta finnst mér gífurlega spennandi og fyrsta hlaupið var hlaupið í morgun 1. Janúar 2012. 5K um Rhos á persónulegu Garmin meti; 34:44.

Svona byrjaði ég 2012. Hvað með þig?

Það er aldeilis hvað ég elska Garminn minn mikið. Hann lætur mig vera betri hlaupara. Og er ótrúleg hvatning til að drífa sig út. Ég er svo spennt að safna upplýsingum til að geta borið saman hitt og þetta. Hann er líka örlátur á kaloríur brenndar þannig að mér finnst ég hafa gert ægilega mikið í hvert sinn sem ég fer út með hann. Í morgun ákvað ég að passa að fylgja fyrirmælum hlaupaþjálfarans míns og byrja hægt og auka svo hraðann. Ákvað að hver kílómetri yrði að vera hraðari en sá síðasti. Hljóp þann fyrsta í rólegheitum og kláraði á 7:39. Sá næsti yrði þá að vera betri en það og ég jók aðeins í . Við annan km pípti garmurinn. 7:35. Fín aukning þar, og ég enn  bara að hita upp. Sá að ég gæti alveg haskað mér örlítið í viðbót. Sá þriðji búinn og ég fór á 7:22. Úff, hugsaði ég með mér þá, sá fjórði verður að vera helvíti harkalegur. Ég spitti í og vandaði mig við að halda takti. Píp píp sagði garmur innan skamms. 6:47! Shit! Það þýðir að sá síðasti þarf að vera all svakalegur á minn mælikvarða. En ekki fer ég að gefast upp núna. Og áður en ég vissi af pípir enn í mér. Og ég náði að fara síðasta kílómetrann á 6:22. Frábært! Og ég þarf greinilega að fara að endurskoða hvað ég get og hvað ég held að ég geti. Það býr greinilega miklu meiri orka mér en ég held. Og bara þetta að keppa svona við sjálfa mig hvetur mig áfram.

Ég er að nota síðustu fríklukkutímana mína í dag. Við Lúkas bara heima í nettri Legó stemningu. Ég er búin að þrífa allan kofann og ætla svo að nota daginn í að: 1) líta yfir árið 2011 2) Gera aðgerðaáætlun fyrir 2012.

Það er aftur kominn tími til að huga að sjálfinu.

Ég reiknaði örsnöggt í huganum stærðfræðijöfnu nú áðan þegar ég renndi augunum yfir það helsta á facebook. Einhver vina minna hafði sett inn tengil um frétt af glamúrmódeli íslensku sem hefur þyngst um 3 kíló í jólafríi á Íslandi. Sjálf velti ég lítið fyrir mér hversu klént fréttaefnið væri en einbeitti mér því meira að stærðfræðinni. Gefum okkur að glamúrgellan sé 50 kíló. Þriggja kílóa þyngdaraukning er bara þó nokkuð og ég skil hana vel að hafa áhyggjur. Nú er ég ekki langt frá að vera næstum helmingi þyngri en hún og ég hef áhyggjur af þessum sömu þremur jólakílóum. En hristi það fljótt af mér því stærðfræðin sagði mér að ég ætti enn tvö kíló til góða til að fitna í sömu hlutföllum og glæsikvinnan. Best að ná sér í annað staup af beilís.

Til þess að reyna að brjóta upp átið og koma mér í einhvern annan gír í dag ákvað ég að fara til Wrexham, fara í Next og ná í stígvél og pils sem ég hafði pantað í gegnum Next Directory og kíkja á útsöluna sem hófst þar í dag. Next útsalan er eitt af þessu sem ég hef alltaf fylgst með af öfund. Þegar ég vann hjá D & A sá ég Next út um gluggann hjá okkur og þessi annan í jólum útsala var alltaf alveg rosaleg. Verslunin opnar um 6 leytið á morgnana og oftar en ekki er fólk búið að standa í biðröð lengi fyrir utan til að komast í bestu leppana. Útsalan er góð, allt á 50% afslætti  og það er ekki slæmt að fá fínni vinnuföt þar, buxur á 20 pund sem áður voru 40 og svo framvegis. Það er nú eiginlega bara í fyrra og svo núna í ár sem ég get samt tekið þátt af einhverju marki. Áður var náttúrulega ekkert til á mig.  Og núna ef ég ætlaði mér að ná í eitthvað í minni stærð hefði ég sjálfsagt þurft að vera í biðröðinni klukkan 6 í morgun af því að 14 og 16 eru greinilega vinsælustu númerin og fara fyrst. Þannig að ég gat ekki að því gert en að fyllast smá spenningi við tilhugsunina um að loksins geta keypt mér föt á þessari frægu Next útsölu. Þegar ég var feit var Next eitthvað sem ég bjó til sem viðmið um þar sem ég þráði að geta verslað. Falleg og klassísk föt, allt svona smart casúal sem passaði vel í vinnuna, ekki of dýrt og svo langt utan seilingar fyrir mig. Ég hef þessvegna alltaf sveipað Next einhverjum töfraljóma, fór þangað inn í nánast hverju hádegishléi og ímyndaði mér hvernig lífið væri ef ég gæti bara labbað þangað inn og keypt mér hvað sem mig langaði í. Ég er enn að venjast því að geta bara labbað inn í hvaða búð sem er og þarf í rauninni að fara að víkka sjóndeildarhringinn og fara að labba inn í fleiri búðir en bara Next.

Tilgangurinn var nú samt ekki bara að kaupa á útsölu, ég var aðallega að ná í pöntunina mína. Fór beint upp og mátaði stígvélin. Og skilaði aftur. Þau pössuðu en voru asnaleg á ökklanum. Skrýtið. Ég hafði einhvernvegin alltaf gert ráð fyrir að þegar maður væri komin í venjuleg númer að allt væri bara fínt á manni. Þannig að ökklakrump á stígvélum fara meira í pirrurnar á mér en ella. Ég átti bara ekki von á þessu. Skoðaði pilsið og var mjög efins um að ég myndi nota en út af útsölunni var ekki hægt að máta þannig að ég ákvað að taka það með mér heim. Fór niður og rölti einn hring um búðina. Varð hálf ringluð af mannmergðinni. Sá rauða jólakjólinn minn sem ég keypti í lok ágúst á 45 pund núna niðursettur á 20. Og varð pirruð. Sá einn ágætan vinnukjól á 18 pund en setti aftur á slána þegar ég sá röðina til að borga. Hikaði fyrir framan ullarvinnubuxnaslána, eftir át síðustu dagana finnst mér ég vera 200 kíló og langar ekki í þykkar buxur. Snerist að lokum á hæli og fór út og heim, nennti þessu ekki. Eftir alla þessa tilhlökkun hrökklaðist ég semsagt tómhent og rugluð út.

Mátaði pilsið þegar ég kom heim og ég hefði átt að skila því strax eins og ég vissi, það er ekki sjéns að fá mig í pils. Veit ekki hvað ég var að spá. Þannig að núna þarf ég að gera mér ferð í búð eftir vinnu á miðvikudag. Fór svo á netið til að skoða útsöluvörurnar á netinu og það fyrsta sem ég sé er þetta pils, sem ég var rukkuð 38 pund fyrir núna hægt að fá á 18 pund. Ekki spurning núna um að því verði skilað. Ég þoli ekki útsölur og skil ekki hvað ég var að öfundast út í fólk að geta verlsað. Ég þarf þá alla vega núna að sleppa því algerlega að versla í Next allt 2012. Þá kannski gæti ég verið ánægð með útsölukaup á annan í jólum næst. Ég er bara ekki hagsýn eða sniðug eða með svona útsölugrams í mér.

Strákarnir mínir rétta mér aðalpakkann.

Ætli þessara jóla verði ekki minnst sem hlaupajólanna miklu. Ég fékk nýja hlaupaskó, hanska og húfu (hanskar of stórir, húfa of lítil -aftur! Ég er greinilega með litlar hendur/stóran haus. Ekki gott kombó), hlaupasokka og hinn langþráða Garmin. Já, ég er komin með Garmin 305 í hendurnar. Hlóð hann í gærkveld um leið og hann kom upp úr pakkanum og setti inn tölvukerfið í löppuna og var þess vegna albúin að fara út í einn hring í morgun. Fór í allt nýtt og út. Ég var smávegis upptekin við að ýta á takka og fatta hvernig allt virkaði þannig að það í blandi við alveg hrikalegt rok þýddi 5 km á 36 mínútum. Eða ég ætla alla vega að afsaka seinaganginn með því (ásamt að sjálfsögðu að vera með svín, malt og appelsín, rjómagraut og konfekt í mallakút síðan í gærkveldi). Ég fór útmælda 5km hringinn minn og Garmin segir hann vera 4.6 km. Þannig að ég er miklu hægari en ég hélt. Ég hef því ákveðið að í dag er dagur eitt í mælingum. Ég byrja bara upp á nýtt. En gott var það að byrja daginn á skokki.

Lukkan yfir einni kjéllingu!

Öll statíkin og tölfræðin sem fylgir úrinu lokkuðu og löðuðu stærfræðinördinn sem ég er gift og nú er ég að vona að ég geti táldregið hann með mér í hlaupin. Maður hleður inn öllum upplýsingum um hlaupin og það er fyrirsjáanlegt að maður fyllist keppnismóð við að grannskoða og analýsera allar upplýsingarnar. Sé fyrir mér að ég stýri 5km prógramminu með honum á kvöldin, hlaupi bara mitt 10 km prógramm á morgnana. Það væri alveg æðislegt að fá hann í þetta með mér, ekki væri leiðinlegt að vera saman hjónin á hlaupum um allt.

Aðfangadagur-og kvöld semsagt að harðíslensku sniði hér í Wales, en með breskara móti á jóladag. Og án þess að lasta ættleiddu fósturjörðina þá bera íslensk jól herðar og höfuð yfir þau bresku. Hér er fólk bara fullt og í joggingöllum. Ég er búin að amast við þessu núna í 9 ár og ætti að fara að slaka á yfir þessu, en virðist bara ekki getað komist yfir þennan menningarmismun. Mjög hrokafullt af mér, ég geri mér grein fyrir því, en mér sýnist ég ekki geta breytt viðmóti mínu úr þessu. Vorkenni Dave reyndar smávegis því ég veit að hann vildi að Lúkas fengi að prófa að vakna á jóladagsmorgun og hlaupa niður í spenninginn við að opna pakka. Ég veit ég er vond að þverneita öllum málamiðlunum en svona verður þetta bara að vera. Það er stundum ekki hægt að þóknast öllum.

Nú ligg ég á meltunni eftir kalkúninn hjá tengdó og þakka gvuði og gæfunni fyrir að hafa hlaupið í morgun. Ekki það að ég hafi náð að vinna mér inn debit fyrir öllu því sem ég át en samt skárra en ekkert. Og nudda saman höndum af tilhlökkun þegar ég verð orðin nógu svöng aftur til að fá mér slettu af jólagraut. Hann tókst með eindæmum vel í ár.

Ég og mamma í Wales sumarið 2006.

Ég var eitthvað að grufla í tölvunni hans pabba og fann þar myndaalbúm sem mamma hafði sett inn af heimsókn þeirra til okkar Dave og Lúkasar sumarið 2006. Þónokkrum árum áður en ég byrjaði að garfa í að breyta lifnaðarháttum mínum á annan hátt en að fara bara öðruhvoru í frantískar megrunir og svo eftirfylgjandi átköst. Mér sýnist ég jafnvel feitari þarna en ég var í mars 2009. Myndin kom sem ágætis áminning í kvöld. Þrátt fyrir að hafa byrja dagana á sama háttinn hér og ég geri heima; með nettum skammti af hafragraut og svo skemmtiskokki með mömmu þá finn ég hvernig ég er alltaf að eiga meira og meira erfitt á kvöldin. Kæruleysið "það eru nú jólin og ég er á Íslandi og ég er svo foxý og ég fæ aldrei Nóakropp" er alveg að fara að taka yfir. Og þrátt fyrir að vera þó nokkrum Nóa kropps pokum frá því að verða aftur eins og ég er á myndinni þá er alltaf undirliggjandi örlítill ótti að ég sé enn fyllilega fær um að koma mér aftur á þennan stað. Og það er oft sem ekkert af trixunum mínum dugar og ég ræ um í skelfingu yfir tilhugsuninni. Ég veit vel að ég get fengið mér smá Nóa kropp og haldið svo áfram mínu striki. En ég get ekki að því gert en að hugsa með mér að ég sleppi bara nartinu þegar ég er minnt svona óþyrmilega á hvernig ég var. Ég man þetta nefnilega vel. Hversu hægt ég labbaði. Hvað ég var með sár lærin af núningi. Hvað ég átti ekkert af fötum sem hentuðu sumarhitanum. Hvað ég svitnaði undir brjóstunum. Hvað ég var skelfingu lostin að setjast í stól á veitingastað sem leit ekki út fyrir að halda þunganum. Hvað þetta var ERFITT. Ég hef sagt það áður og ég segi það enn; það er erfiðara að vera svona feitur en að fara út að hlaupa. Það er erfiðara að vera svona feitur en að neita sér um einn Nóakroppspoka. Það er miklu, miklu erfiðara.

Tilgangurinn er ekki að láta fólki líða illa á aðventunni. Auðvitað fylgir eðlilegu lífi örlítið kæruleysi og smávegis nautnalíf. Mig langar frekar til að minna fólk á að það er alltaf til von. Að það er alveg sama hversu svart þetta virðist að það er alltaf leið út úr ógöngunum. Og að það er alltaf ástæða til að halda áfram.
Þannig að ég ætla bara að leggja frá mér pokann og njóta Íslands á annan hátt en með lúkurnar útataðar í súkkulaði. Til dæmis svona:



Ég og mamma á skokki í morgun.

Það hefði þótt saga til Eyrabakka fyrir nokkru síðan ef ég hefði byrjað afmælisdaginn á léttu skokki um snæviþaktar gangstéttar heimabæjar míns. 37 ára og aldrei verið betri. Opnaði pakka, knúsaði mömmu og pabba og Lúkas og fór svo út að hlaupa. Á Íslandi er kalt og dimmt. Og miklu kaldara og dimmara en manni finnst í minningunni. Mér bregður alltaf smávegis þegar ég kem heim og finn kuldann. Klæddi mig bara aðeins betur en í Rhos og fór út. Þorpið mitt hefur breyst á þessum 9 árum sem ég hef verið í burtu, og það mikið að ég fann allskonar göngustíga og slóða sem ég kannaðist ekkert við. Horið fraus í nefinu við hvern andardrátt og ég verð að viðurkenna að ég hefði átt að klæða lærin betur, þau urðu helblá. En djöfull var þetta gaman. Trax gormarnir svínvirka, ég var öruggari en þegar ég hleyp í rigningu í Wales. Og hnéð fraus bara og ég fann ekkert fyrir bólgu eða verkjum. Frábært. Síðan þá hef ég ekki komist út fyrir veðri. Er meira að segja farin að íhuga að nota bretti út í íþóttahúsi. Ég veit samt að ég þarf að byrja aftur í prógrammi. Síðan ég hljóp 10 km hef ég verið að hlaupa bara svona eitthvað og vantar orðið meiri staðfestu. Ég ætla að endurtaka 10 km prógrammið. Mér finnst best að vera með plan.

Þollararnir fríðu.

Afmælispartýið var svo líka alveg frábært þó sjálf hafi ég orðið aðeins of spennt og æst og þurfti að lokum að leggja mig. Ég er bara ekki í þjálfun! Áfengi er eitt af því sem mér fannst fínt að sleppa, ég sakna þess ekki að fá mér eitt og eitt glas, get alveg sleppt því og sparað mér hitaeiningarnar.

Ég er svo bara á fullu í að njóta þess að vera heima. Fæ öðruhvoru svona kast inni í mér þar sem ég hugsa að ég verði að hlaupa út í búð að kaup Nóa kropp og Lindubuff á meðan ég hef tækifæri til, en stoppa sjálfa mig svo af vegna þess að ég finn að þetta er tilbúin tilfinning. Mér finnst bara að ég þurfi að fá þetta en langar ekki í í alvörunni. Ég held að mig vanti alltaf smá drama. Áður fyrr hefði ég látið dramann ráða ferðinni og eftir ákvörðunina um að hætta að borða mat og drekka bara laxerolíu á meðan ég tjaldaði í ræktinni hefði óhjákvæmilega fylgt dramatískt atriði þar sem ég myndi troða í andlitið til að bæta upp skortinn. Ég held mig enn við dramatíkina. Tek mismunandi ákvarðanir, ríf í hár mitt og skegg og kveina um að léttast hægt, breyti um skoðun og taktík stanslaust. Munurinn er að undir dramanum núna er stöðugur grunnur sem ég get alltaf leitað til og heldur dramanum í skefjum. Draminn kryddar þetta bara og gerir spennandi. En það að vita að undir niðri er ég samkvæm sjálfri mér er það sem þetta snýst um í alvörunni.

Hrossabjúgu í kvöld. Namm.

Við Lúkas erum búin að pakka niður Legó jóladagatalinu, gommu af sokkum og nærbrókum úr Primark og kuldaskóm. Þorlákshöfn bíður í ofvæni.

Það var alveg voðalega gaman á laugardagskvöldið og ekki síður fyrir það að mér fannst ég vera ægilega foxý. Og ekki bara foxý heldur líka mest kúl af öllum kellingunum á svæðinu. (Það var ekki jafn gaman á sunnudagsmorgun og ég var hvorki kúl né foxý þá en við látum það liggja á milli hluta.)

Ég er rétt um 86 kíló. Og án þess að vera eitthvað að segja að nú sé ég hætt og búin að gefast upp og gefa sjálfri mér veiðileyfi á næstu Makkintossdollu nú á jólavertíðinni þá verðum við líka að vera raunhæf. Það er stundum bara betra að láta sig berast með straumnum frekar en stanslaust að vera að berjast á móti með pusið í andlitið endalaust. Í stað þess að einblína á vigtina nú næstu dagana ætla ég að halda áfram að skemmta mér.

Mér finnst nefnilega gaman núna. Tengdó gaf mér pening í afmælisgjöf og ég fór í Next á sunnudaginn og keypti mér gallabuxur; slim fit, númer 14. Mig langaði til að fá mér feitan borgara og Pringles í þynnkunni en rétti mig við með buxunum. Það er kannski dálítið drasktískt en mig vantaði eitthvað áþreifanlegt til að minna mig á að það er svo miklu betra að passa í slim fit buxur en að fá feitan borgara. Og það allt án þess að finnast ég vera undir einhverri pressu. Ég borða KitKat og fæ smá samviskubit, en svo jafna ég það út með hreyfingu og með skynsamlegum ákvörðunum í þynnku og með 95% súperhollu fæði að öðru leyti.

Svo er ég farin að hlakka til að koma heim. Er með snjógormana tilbúna á hlaupskónum þannig að ég ætti að geta hlaupið smávegis á milli þess sem ég borða pissuköku og hitti vini og fæ mér göróttan drukk og sýni Láka jólaljósin á Íslandi. Og ég og alheimurinn erum í jafnvægi.

Þegar maður er að berjast við feituna og/eða ljótuna þykir mér skynsamlegast að gera þveröfugt við það sem manni langar til að gera. Tilhneigingin er að fara í joggarann eða mussu, setja hárið í lufsulegt tagl, sleppa málningunni og láta augabrúnir missa lit og lögun. Þetta hjálpar ekki til við ljótu og feitu. Eins erfitt og það er þegar þessi skaðvaldur ber á dyr þá er alveg lífsnauðsynlegt að taka á því sem allra, allra fyrst og lita og plokka, fara helst í partýgallanum  út í Kaupfélag og mála sig enn meira en vanalega. Kaupa jafnvel rauðan varalit, eða byrja að nota kinnalit. Varast skal þó öfgar og ég mæli eindregið gegn róttækum aðgerðum eins og klippingu á þessum tímapunkti. Það getur aldrei endað vel.

Sjálf er ég búin að berjast við eitthvað sem ég held að ég ein í heiminum þjáist af. Ég er búin að vera með  mjóuna alla vikuna. Mér finnst ég svo mjó. Það er náttúrulega alveg ljómandi tilfinning og það eina slæma sem mjóunni fylgir er hálfgert kæruleysi. Þetta byrjaði allt með hringunum mínum á mánudagsmorgun. Vanalega hef ég fengið mér eitthvað skrýtið á sunnudegi en öfugt við öll mín plön eftir kapphlaupið sem sögðu að ég gæti étið eins og mig lysti eftir hlaup, þá bara gleymdi ég að troða í mig. Þannig að þeir hringluðu á beinunum á mánudeginum. Og ég sá að ég var þvengmjó. Á þriðjudeginum fékk ég svo að heyra frá samstarfsmanni mínum að ég væri alltaf að grennast. Hann sæji mun á mér dag frá degi. Og þar með kom það. Ég er mjó og þarf ekki frekar að pæla í þessu. Í sambland við þetta er svo búið að vera brjálað að gera í vinnunni þannig að ég hef verið að borða á hlaupum lítið og illa. Er eiginlega búin að vera svöng alla vikuna sem náttúrulega endar með því að ég fæ mér kitkat á miðvikudegi. Og fimmtudegi.Og eftilvill á föstudegi líka.  Hlaup voru bara tvö 5 km spretthlaup sem er einn þriðji af því sem ég vanalega geri.

Partýgallinn útpældur og tilbúinn

Þetta allt samanlagt þýðir að ég vakna svo í morgun með feituna. Er að fara í svakalegt jólapartý í kvöld í galla sem krefst þess að ég sé ekki bara mjó heldur með mjótt hugarfar líka. Þannig að ég er núna búin að gera gagnárás. Er komin í feitustu fötin mín og ætla ómáluð og hrikaleg til Wrexham með Láka í klippingu. Þannig verð ég feit og ljót í allan dag og þegar ég svo fer í mjóa gallann minn og set á mig stríðsmálningu kem ég til með að finna svo svakalegan mun að ég verð aftur þvengmjó. Up there for thinking!

Við byrjunarreit. 

Og svo rann hann upp. Sunnudagurinn þar sem ég tók þátt í alvöru kapphlaupi. Helena Tipping minningarhlaupið er árlegur viðburður hjá hlaupurunum hér í Wrexham og nágrenni og það var greinilegt á allri skipulagningu og uppsetningu. Við skildum Láka eftir hjá tengdó og keyrðum þangað sem hlaupið var haldið í útjaðri Wrexham. Þar voru samankomnir uþb 300 manns og mér féllust smávegis hendur þegar ég var komin á byrjunarreit; ég var sennilega ein sem leit "venjulega" út. Allir hinir voru greinilega margreyndir hlauparar í hlírabolum og knallstuttum stuttbuxum í grenjandi rigningu og roki. En það var of seint að hætta við, ég var komin til að hlaupa.

Ég kom mér fyrir alveg aftast til að vera ekki fyrir neinum og áður en ég vissi af var flautað og við lögðum af stað. Á undir þremur mínútum fóru allir fram úr mér og ég var komin alveg aftast. Var alveg síðust. Ég hugsaði með mér að það skipti í alvörunni ekki máli, ég myndi örugglega sjá fólk hægja á sér og byrja að labba von bráðar ef það ætlaði að byrja svona skart. Hélt mér á tæpum 7 mínútna hraða og naut þess þegar sólin skein skyndilega í gegnum skýin og rigningunni slotaði. Það var smávegis skrýtið að vera öftust, sjúkrabíll keyrði löturhægt á eftir mér og ég gat ekki gert neitt nema haldið tempói. Ég sá alltaf í aftari hópinn á þessum tíma og naut þess bara að vera úti og hlaupandi. Tók svo fram úr tveimur hlaupurum og var þá að minnsta kosti ekki síðust lengur. Nikeplus pípti svo til að láta mig vita að ég hafði hlaupið í hálftíma og ekki löngu eftir það sá ég 3ja mílna merkið. Það voru engin kílómetra merki svo ég reiknaði fljótt út að ég þyrfti að fara rétt rúmar 6 mílur.

Rétt að komast í mark

Það var á þessu marki sem ég tók eftir að ég var ein. Ég sá engan á undan mér og ég heyrði ekki lengur í þeim sem voru fyrir aftan mig. Ég fann að ég var að hlaupa dálítið hratt og hægði á mér til að eiga orku lengur. Skyndilega sá ég 4 mílna merkið og hugsaði að þó ég væri orðin þreytt þá gæti ég örugglega komist 2 mílur í viðbót. En svo byrjaði að rigna. Og rigna og rigna og rigna. Þykkt lag af grárri rigningu svo ég sá vart úr augum. Og sjúkrabíllinn fór fram úr mér, bílstjórinn gaf mér thumbs up og keyrði svo í burtu. Mér datt helst þá í hug að þessi tveir sem voru fyrir aftan mig hefðu gefist upp og nú væri ég aftur orðin síðust. Skiptir engu, ég er hérna, ég er hlaupandi, ég hef ekki stoppað og ég held bara áfram. Skiptir ekki máli þó það sé smá vandræðalegt.

Við fimmtu mílu var ég alveg búin á því. Þurfti þá að nota hugsanir sem snérust um hvað ég væri dugleg. Hvað ég hefði gert miklar og góðar breytingar á lífi mínu. Og svo pípti tækið og sagði að ég hefði hlaupið í klukkutíma.Gat ekki annað en kíkt á nikeplus til að sjá hvað það væri langt eftir. Og sá að ég hafði farið rúma 9 kílómetra. Vissi þá að nikeplus var ekki að mæla þetta rétt, eins og ég reyndar vissi alveg eftir að hlaupið með Hörpu og Ólínu í Chester og garmin tækin þeirra sýndu allt annað en græjan mín. Fylgdist eftir það vel með og þegar tækið mitt sýndi 10 km hafði ég hlaupið í 67 mínútur. Sem miðað við hin vitlaust mældu hlaupin mín er náttúrulega gífurleg bæting. Svo var ekkert annað en að halda áfram í gegnum rokið og rigninguna.

Lokamarkið kom svo nokkuð óvænt. Dave beið eftir mér, stóð úti í rigningunni til að hvetja mig áfram og ná af mér mynd.

Ég fann lítið fyrir adrenalíni eða hvatningu frá öðrum hlaupurum af því að ég var alltaf ein. Næst myndi ég vilja taka þátt í hlaupi þar sem fleiri á mínu leveli taka þátt. Og ég ætla að nota næstu 12 mánuðina til að léttast og æfa mig og næst þegar ég tek þátt verð ég ekki öftust.

Fyndnast er að þetta var mitt fyrsta 10 km hlaup. Hin skiptin sem ég hljóp þessa vegalengd hef ég sjálfsagt bara farið 9.5. Þannig að ég ætla að taka þessu sem persónulegu meti. Samkvæmt opinberum tímamælingum skipuleggjaranna hljóp ég 10 km á 70:24. Og var fimmta frá botni. Ég skil þessvegna alls ekki hvar hinir fjórir hlaupararnir voru, ég tók alls ekki eftir því að það væru fleiri en tveir á eftir mér.

Ég er gífurlega stolt af sjálfri mér. Þetta var alveg svakalega skemmtilegt og nú hef ég alvöru markmið til að koma 10 km hraðanum mínum niður fyrir 70 mínútur. Og ég er líka búin að vera rosa góð stelpa í ár og fæ vonandi garmin frá jólasveininum. Mér finnst ég eiga það skilið.

Það hreinlega rýkur af mér akkúrat núna. Ég er hoppandi um af æsingi og þarf að reyna að róa mig niður. Vegna vinnu hef ég ekki komist út að hlaupa síðan á þriðjudagsmorgun og með hugann við að ég ætla að taka þátt í kapphlaupi á sunnudag var ég farin að iða að komast í eitt gott æfingahlaup til að vera viss um að ég væri í formi. Þannig að þegar ég kom heim, leyfði ég bara þvottinum að vera ósamanbrotinn og Legó að liggja á gólfinu og tannkremsklessunni að vera í vaskinum, fór frekar í gallann og beint út að hlaupa. Og ég veit ekki hvað það var, hvort allt fólkið sem var á ferli hafði þessi áhrif á mig, eða hvort það henti mér betur að hlaupa seinnipartinn eða hvort ég sé einfaldlega að verða betri hlaupari en ég setti persónulegt hraðamet. 5 km á 32 mínútum. Jása! Þetta var æðislegt. Í hvert sinn sem mig langaði til að hægja á mér, hugsaði ég um buxurnar sem ég keypti í gær.

Enn sem áðurhafði ég  misst af strætó. Í stað þess að sitja fúl og pirruð á stoppistöðinni minni ákvað ég að taka 5 mínútna röltið niður í bæ í Chester og skoða jólaljósin, skrautið og fólkið og ná svo strætó heim þaðan. Af einhverjum ástæðum álpaðist ég inn í New Look og fann þar alveg óvart buxur sem ég er búin að vera að leita að síðan í september. Greip þær í 16 og mátaði. Var í þykkum sokkabuxum en nennti ekki úr þeim og fór í buxurnar yfir. Og þær voru nokkuð rúmar. En alveg jafn flottar og ég var að vona. Ákvað að spreða pening sem ég á ekki til í þær. En á leiðinni að kassanum fór ég að hugsa. Þessar voru rúmar. Væri ekki gáfulegra að eyða pening sem ég á ekki til í buxur sem eru smá litlar núna en duga þá allavega lengur? Skilaði 16 á rekkann og greip 14. Hafði ekki tíma til að máta og fór bara og borgaði og tók andköf af spenningi. Myndi ég geta farið í buxurnar strax eða þurfti ég að bíða? Hugsa með sér! Buxur, úr efni, í stærð 14 (FJÓRTÁN!) og ég í þeim. Ótrúlegt. Og það gekk eftir. Um leið og ég kom heim reif ég mig úr sokkabuxunum og í buxurnar og voílá! Ég er í þeim. Hneppi án þess að halda í mér andanum og er svo fín.

Að hugsa sér. Þegar öll von er úti og það er ekkert eftir nema að drekkja sér í súkkulaðibaði, er hægt að snúa öllu við og enda í buxum í stærð 14. Það er vinna og það er erfitt og stundum er það óréttlátt og einstaka sinnum leiðinlegt en mestmegnis er vinnan bara skemmtileg. Og gefandi. Og upplífgandi. Og maður endar í buxum í stærð 14. Ég held ég geti ekki lagt nógu mikla áherslu á það. Að meira að segja gersamlega glötuði keisi eins og mér er viðbjargandi. Ég gat slitið ævilöngu ástarævintýri mínu með súkkulaði og fundið betra og meira gefandi samband. Við sjálfa mig.

Og þar var ég í kvöld. Á hundrað kílómetra hraða, hlæjandi í vindinum. Taglið sveiflaðist í takt við fótatökin og í hvert sinn sem andardrátturinn varð þungur eða lungun kvörtuðu hugsaði ég um buxurnar mínar. Þetta fléttast nefnilega allt saman. Hamingjan sem ég finn einfaldlega vegna þess að ég get hlaupið á hundrað kílómetra hraða. Og hamingjan sem ég finn þegar ég er sæt í buxum úr efni.

Það er allt hægt.

Og ég vaknaði á mánudagsmorgun, hljóp sex kílómetra, pakkaði niður útmældan og útpældan hádegismatinn og pældi ekki meira í sunnudeginum og ofátinu sem honum fylgdi. (Note to self; setningarmyndun sýnir fjarlægð frá ábyrgð á ófáti. Verð að skoða) Ég veit nefnilega hvernig það hugsanaferli virkar. Einn slæmur dagur er bara einn slæmur dagur, ég get alveg haldið áfram að borða í einn eða tvo daga. Eða, þetta er bara eitt súkkulaðistykki, ég get alveg fengið mér annað. Eða, þetta er bara ein æfing sem ég er að sleppa, ég get alveg sleppt annarri og annarri. Og annarri. Og einni eftir það. 


Ég hef gert það svo oft núna að ég veit að til þess að viðhalda velgengni í leit minni að heilsu og hamingju get ég bara leyft eina slæma ákvörðun í einu. Og svo verð ég að skrifa hana á lífsreynslu, brosa og halda áfram. 


Ég trúi af algerri festu á meðalhóf og að hlusta á mína innri rödd. Að hún viti hvað mér er fyrir bestu. En ég veit líka að röddin sem biður um spínat og líkamsrækt er ósköp mjóróma og það er oft erfitt að heyra í henni í gegnum öskrin í hinni röddinni sem heimtar annað Snickers. Það er enn eins og það sé smávegis fórn að gefa Snickersið upp á bátinn en ég er að vinna að því.


Tvö æfingahlaup í viðbót og svo alvöru kapphlaup á sunnudaginn. Spennandi!

Ég skil ekkert í því hvað ég er róleg akkúrat núna. Venjulega væri ég komin í angistarkast og að mestu leyti búin að gefast upp. Búin að segja sjálfri mér að hætta bara að rembast við heilsuna, þetta komi aldrei til með að virka. Nú er nefnilega komin heljar langur tími þar sem ég er að léttast á jarðflekahraða. Eða bara ekki að léttast neitt. Meðalhófið er bara að gera sig hjá mér í andlegu hliðinni. En hvað þá líkamlegu varðar er annað upp á teningnum. Upp og niður, upp og niður, sömu þrjú kílóin. Ég er búin að vera mjög ánægð með vinnuna sem hefur farið hér fram undir nokkuð luktum hurðum, ég er búin að vera að lagfæra svakalega margt í heilanum og hef ekki fundið neina þörf til að setja það allt saman niður á blað.

Allt of langur texti án þess að hafa mynd.

En því miður þá finn ég samt að það er ansi oft sem ég er á brúninni. Það er allt of oft sem ég þarf að segja við sjálfa mig "jæja, þá er það að byrja upp á nýtt" þegar mér þykir mikilvægara að geta sagt "jæja nú held ég bara áfram."  En þegar ég stend á brúninni hvað geri ég til að toga mig tilbaka? Ég er orðin það sjóuð núna að ég þarf einhvern vegin ekki að gera það núna. Ég þarf aldrei að tala sjálfa mig til í að fara út að hlaupa. Ég þarf aldrei að halda langar rökræður við sjálfa mig um hvort ég ætti að fá mér hollari kostinn. Ég geri það bara. En ég þarf stanslaust að passa magnið. Ég get enn borðað endalaust.

Og svo koma dagar eins og dagurinn í dag. Þar sem ég vakna með blús í sálinni. Og alveg sama hvað tækni ég nota (klappa viðbein, sýna sjálfri mér ást og hörku á sama tíma, skoða myndir, máta minnstu fötin mín, spjalla við stelpurnar í hlaupagrúppunni, setja "þú finnur það ekki hér það sem þú leitar að" merkið á ísskápinn) þá held ég samt áfram að troða í mig og það langt fram yfir seddu og velsæmismörk. Og ég sé fyrir mér að innan þriggja mánaða væri ég búin að sóa næstum þremur árum af vinnu.

Ég hef svona per se ekki áhyggjur af því að ég geti ekki stoppað. Það er ekki vandamálið. En ég sé líka ekki tilganginn í þessum dögum hjá mér. Þeir gera afskaplega lítið fyrir mig. Fullnægja ekki neinni sykur-eða átþörf því undantekningarlítið er ég ekki að borða það sem mig langar í. Ég er bara að ryksuga upp hvað sem á vegi mínum verður - þegar ég ætti bara að sleppa því og fara út í búð og kaupa Ben & Jerry og snickers og njóta þess. Nei, þessir dagar gera ekkert nema að auka á blúsinn, gera mig eilítið grama og fresta því að ég nái markmiðum mínum.

Það eru nefnilega enn markmið sem ég hef í sigtinu. Mig vantar enn að losna við 20 kíló. Mest megnis til að auðvelda hlaupin. Að hluta til vegna þess að mig vantar minna álag á hnén. Smávegis af hégóma. Mig langar bara svo til að sjá hvernig ég er alveg mjó. En hvað er ég er að gera í að ná þessum markmiðum? Og hvernig á ég að fá þau til að samræmast meðalhófinu?

Ég næ alltaf að stoppa sjálfa mig í niðurrifi - ég þekki orðið einkennin og ég kem núna alltaf fram við sjálfa mig af ástúð og væntumþykju. Það virkar miklu betur en hitt. Ég lifi líka í sannfæringunni um að það sé í lagi með mig. Að mér sé viðbjargandi og að ég sé þess virði að leggja þessa vinnu í mig. Og það er grundvöllurinn.

Hitt er svo framkvæmdin.

Ég ætla að byrja að vigta mig aftur. Ég er viss um að ég sé núna orðin nógu sterk til að geta höndlað tölurnar á vigtinni þannig að upp á við tala rústi ekki fyrir mér deginum eða vikunni. Að ég geti séð tölu upp á við og frekar skilgreint hvað ég gæti þá verið að gera betur.

Ég ætla að borða minna. Ég er að borða hollan og góðan mat; ég borða einfaldlega of mikið af honum.

Ég ætla að vera markvissari í annarri líkamsrækt en hlaupunum. Mig vantar að byggja upp miklu betra "core".

Ég ætla að byrja aftur að gera tilraunir og stunda rannsóknavinnu. Og þar ber hæst módelið sem ég er að byggja fyrir breyttan lífstíl. Ég verð að lifa eftir prédikunum mínum.

Hljómar vel? Mér líður alltaf best þegar ég er með plan.

Það kemur nú aldeilis fyrir að maður leiti langt yfir skammt. Þannig er ég núna búin að leita logandi ljósi að edamame baunum síðan ég fór á Wagamama með Ástu í Lundúnum. En finn hvergi hér í sveitinni. Á leið heim úr vinnu í dag kom ég við í Marks & Spencer. Þar er hægt að fá allskonar fínerí, aðeins of dýrt svona til að versla dagligdags, en ef manni vantar óvenjulegt krydd eða sósu í krukku eða gott kex þá er allt í lagi að fara þangað svona spari. (Mig vantaði reyndar bara klósettpappír í dag og notaði það sem afsökun til að fara inn og skoða jóladótið.) Og fann þar poka af sugarsnap peas. Ekki veit ég hvað þær heita á íslensku, þetta eru bara ferskar, grænar baunir í belg. Þetta eru nú bara ofurvenjulegar baunir, sem er hægt að fá hvar og hvenær sem er. Greip með til að hafa með kvöldmatnum, grillað butternutsquash og sausage. Og ég er hæstánægð með þær sem staðgengil fyrir edamame. Gufusauð og saltaði og þær voru bara ljómandi alveg hreint. Og þarf þá ekki að hafa frekari áhyggjur af því.

Í þessari sömu ferð fann ég svo líka míní makkarónur. Og ég sem hélt maður þyrfti að vera í Brussel eða New York eða París fyrir svoleiðis fínerí. Ekki aldeilis.  Bauð upp á þær sem eftirrétt í kvöld með latte. Reyndar þá voru þær ekki jafn geðveikislega góðar og þessar sem ég fékk hjá Paul´s en samt, nógu góðar. Ég held að mér finnist mest varið í hvað þær eru fallegar, það hefur meiri og betri áhrif en bragðið. Og hver þeirra er einn munnbiti og samræmast hugmyndum mínum um meðalhóf fullkomlega.

Ég er nefnilega orðin helvíti lunkin við meðalhófið. Ekki alveg fullkomin en það er sko allt í áttina. Ég er alls ekki búin að ákveða mig með hvort þetta sé málið fyrir mig, þetta frelsi, en það er að virka sem stendur. Við sjáum svo til í framtíðinni.

Ég þarf oft að passa í mér pirringinn. Það kemur mér nefnilega ekkert við hvað annað fólk gerir og hvað því hentar best til að ná af sér einhverjum aukakílóum. Hvað veit ég svosem? Það er hálfkjánalegt að láta hluti fara í pirrurnar á sér og samræmist engan veginn minni lífsýn og heimspeki. Engu að síður þá verð ég alltaf ægilega pirruð þegar matur og ákveðnir matarkúrar komast í tísku. Ég bara skil ekki afhverju fólk sér ekki að þetta snýst um að "borða mat. Ekki of mikið af honum. Helst grænmeti." Þetta er svo einfalt. Að eltast við eitthvað sem er "fram að jólum" eða " í nóvember" eða "engin kolvetni" eða "bara grænn matur" eða það sem ég verð allra, allra pirruðust á "sjeik í hádeginu". Mér ber engu að síður skylda til að kanna allt saman. Ég get náttúrulega ekki verið með sleggjudóma byggða á mínum fordómum ef ég hef ekki rannsakað málið og það nýjasta sem ég hef verið að skoða er frummannamataræði, eða Paleo diet.

Hér er kenningin sú að forfeður okkar og mæður hafi borðað þann mat sem best hentar mannslíkamanum. Það er að segja kjöt, fisk og egg ásamt hnetum, grænmeti og ávöxtum. Ekkert kornmeti og enga mjólkurvöru. Nú hef ég ekki rannsakað þetta nóg til að geta sagt af eða á, ég veit bara út frá eigin reynslu að mataræði sem bannar mér að borða ákeðna fæðutegund er algert nó nó fyrir mig. Ég er ekki tilbúin til að gefa upp á bátinn haframjöl og gríska jógúrt. No way, no how.

Það forðar því ekki að þegar ég horfi á daglegan matardiskinn minn þá á ég alltaf í mesta basli við að fá rétt hlutföll á prótein og kolvetni. Ég er kolvetnakelling mikil. Eins og algengt er með fitubollur. Mér þótti þessvegna ekkert að þvi að skoða Paleo með það í huga að fá hugmyndir að kolvetnaminni uppskriftum.

Granola er í algeru uppáhaldi hjá mér. En ég hafði um daginn séð hugmynd (ég finn ekki greinina þar sem ég sá þetta og gerði uppskriftina bara eftir besta minni) að granola sem notaði bara hnetur og fræ, sleppti alveg haframjölinu svona í anda frummanna og datt í hug að það gæti verið gaman að prófa. Þetta tókst alveg ljómandi vel, svo vel að ég efast um að ég borði mikið af þessu í morgunmat, hér er frekar um að ræða eftirrétt eða millimálasnarl.


1/2 bolli döðlur, gróft skornar
1/2 bolli vatn
1/2 tsk kanill
1/2 tsk vanilludropar

Allt sett í pott og mallað þar til hægt er að mauka döðlurnar með gaffli. Sett til hliðar til að kólna aðeins.

Hita ofn í 160 gráður.

2 bollar möndlur í hýði
1/2 bolli aðrar hnetur (mér finnst voðalega gott að nota heslihnetur og pistasíur, ekki jafn hrifin af valhnetum)
1 bolli fræ (ég nota blöndu af sólblóma, grasker, sesam og furuhnetum)

1/2 bolli kókós

Hneturnar gróft skornar og allt nema kókós blandað saman í skál, döðlumaukið blandað við þar til allt er þakið í því. Sett á bökunarpappír á plötu inn í ofn í hálftíma. Fylgjast vel með því þetta getur auðveldlega brunnið. Taka út og blanda kókós strax við. Nota svo út á jógúrt eða sem snakk til að maula á. Ég gerði þetta ægileg fínt í morgun, setti lag af granola og svo lag af jógúrti og jarðaberjum nokkrum sinnum. Jógúrtið lak svo aðeins til áður en ég náði að taka fína mynd. Engu að síður, þá var þetta nú varla morgunmatur, eiginlega ætti þetta að vera eftirréttur.

Það rosalega margt gott að segja um að léttast. Heilsan og líðan líkamlega er öll önnur. Til lengri tíma litið er það afskaplega mikilvægt. En það eru líka atriði sem eru kannski ekki jafn göfug eða háleit sem engu að síður eru svakalega skemmtileg. Ég er að tala um að vera loksins orðin gella. Ég hef alltaf passað mig að vera snyrtileg. Æfði mig árum saman í að stíga létt til jarðar, bera mig teinrétt og bera af mér góðan þokka. (Kannski að ég hefði átt að eyða tímanum sem ég eyddi í að æfa göngulag í að fara út að hlaupa!) En að lokum var alltaf komið að því að það var bara svo mikið sem ég gat falið og hulið og 130 kíló sitja ekki fallega á neinum líkama alveg sama hversu fislétt göngulagið er. Þannig að núna, þó ég sé enn í stærð UK16 finnst mér ég vera eins sexý og sæt og Claudia Schiffer. Kannski að ég ætti bara að halda mér hér, ég veit um konur sem eru í stærð 8-12 og eru samt alls ekki ánægðar með sjálfar sig, Craazyy!

Ég er vön því að vera alveg takmörkuð við hvað er í boði til að fara í. En nú þegar það takmark minnkar og úrvalið magnast er ég jöfnum höndum skríkjandi af gleði og lömuð af valkvíða. Ég veit orðið nokkurn vegin hvað ég vil og hvaða stíl ég er hrifnust af og get núna loksins passað í  föt. Ég á það samt enn til að kaupa bara eitthvað rugl til að prófa hvort mér líki. Ég er voðalega mikil kjólakerling, er eiginlega alltaf í kjól og líður vel í þeim. 

Bankagrúppan mín er núna búin að bjóða í allsherjarjólapartý í desember. Matur, diskó og ókeypis vín allt kvöldið. Og mig langar til að fara í einhverju alveg spes. Mig langar ekki í LBD eins og ég veit að allar hinar corporate druslurnar sem ég er að vinna með ætla í. Nei, mig langar til að nota þetta nýfundna frelsi mitt til hins ýtrasta og fara bara í rokkgalla. Og er núna búin að vera aðleika mér við að púsla honum saman. Hvít blússa og glimmer veski úr Zara, gervileður skinny buxur úr Next, killer háir hælar og svo skreytt með risastóru gullarmbandi. 

Bara þetta að geta farið búð og búð og púslað saman svona búningi er eitthvað sem fær mig til að taka andköf af ánægju. Og það er líka eitthvað sem gerir mig þakkláta fyrir að hafa verið feit. Ef ég hefði aldrei verið feit þá myndi ég líka ekki skilja hvað þetta eru mikil forréttindi. Að hafa tækifæri til að velja að vera rokkpía á bankaballi. Ótrúlegt. 

Ein af stelpunum á tíu kílómetra námskeiðinu var viku á eftir áætlun og átti eftir að hlaupa sitt lokahlaup. Hún fann hvergi skipulagt hlaup og var ekki jafn heppin og ég að hafa vinkonu til að hlaupa með sér og hvetja sig áfram. Ég og tvær aðrar á námskeiðinu buðumst þessvegna til að hlaupa með henni í anda. Hún býr í Ástralíu þannig að tímamismunurinn var of mikil til að gera það alveg nákvæmt en engu að síður þá vaknaði ég í morgun klukkan sex og rauk út með það í huga að bara hafa gaman að þvi að hlaupa. Ég var ekki með neina áætlun í huga, ekki með neitt tímamarkmið, ég meira að segja sá ekkert sérstaklega fyrir mér að hlaupa alla tíu kílómetrana, ég ætlaði bara að vera úti að hlaupa til að styðja vinkonu.

Ég horfði á sólina koma upp sem er alveg spes fyrir mig af því að ég er vanalega hlaupin og farin áður en hún kemur upp. Ég hlustaði á fuglana syngja og greip eina dömu sem var "doing the walk of shame", glimmerkjóll og maskari út á kinn. Ég fór örlítið nýja leið, heilmikið hæðótta en sá líka ref. Svo áður en ég vissi af pípti tækið til að láta mig vita að ég hafði hlaupið í klukkutíma. Ég leit á það og sá að ég hafði farið 8.6 km og því engin ástæða til að hætta. Ég ákvað meira að segja að haska mér aðeins til að athuga hvort ég gæti ekki náð þessu á undir 70 mínútum. Og jú, það tókst; 69:28. Frábært! Núna ætla ég að láta þessi lengri hlaup í friði fram að kapphlaupinu og einbeita mér bara að valhoppinu og þeim æfingum.

Ég er smávegis þreytt í hnjánum. Ég finn að ég er að leggja dálítið á þau núna. Er þessvegna líka voða fegin að ég er (hægt og rólega) að skafa af mér spik aftur núna.

Þegar ég fór í sokkubuxurnar eftir sturtu í morgun fann ég ægilega til í einni tánöglinni. Ægileg eymsli og þrýstingur. Getur verið að ég sé að fá svona hlauparaneglur sem verða svartar og detta svo af? Það væri nú aldeilis spennandi! Ég myndi rífa mig úr og sýna við hvaða tækifæri og ótækifæri sem er.

Þetta er samt allt að verða eðlilegra. Ég þarf ekki jafn svakalega mikið á viðurkenningunni og aðdáuninni að halda núna og fyrst þegar ég byrjaði. Það er eiginlega það skrýtnasta við þetta. Tilfinningin um að þetta var mér svo framandi og svo ótrúlegt að ég þurfti að fá klapp og hrós við hvert skref er farin. Núna nýt ég þess bara að hreyfa mig og þó ég sé stolt af vegalengdunum þá er það líka að verða eðlilegt. Hver hefði trúað því að það að setja einn fót fram fyrir hinn og endurtaka það svo færði manni svona mikið?

Ég er afskaplega stolt af hlaupinu mínu á sunnudaginn. Og það skrýtna er að ég er stoltust af því hvað það var ófullkomið. Það er nefnilega heilmikill munur á því hvernig maður sér fyrir sér og ímyndar sér velgengi og hvernig velgengi lítur út í alvörunni. Velgengi þýðir að maður skoðar mismunandi möguleika og prófar sig áfram, rekur sig á þegar maður gerir mistök og maður lærir af mistökunum. Og fyrir mér hefur það allra mikilvægasta verið að ég hef alltaf fléttað markmiðin mín við lífið eins og það er. Markmiðið var að hlaupa 10 kílómetra, en það markmið er líka bara eitt lítið skref í allsherjar prógramminu; hreysti fyrir lífstíð. Eitt 10 kílómetra hlaup er bara einn þáttur í stóru myndinni. Og stóra myndin inniheldur nefnilega líka vináttu og salsadans og romm og rölt og pizzu og lyftingar og allt hitt sem gerir lífið þess virði að taka þátt í því. Ég veit ekki hvað ég á að segja það oft en þetta er ekki tímatakmarkað verkefni. Þetta er lífið.

Og eins stolt og ég var af hlaupinu mínu á sunnudaginn var ég ennþá stoltari af því að á þriðjudagsmorgun, nákvæmlega eins og ég hef gert í marga mánuði núna, vaknaði ég klukkan fimm, reimdi á mig hlaupaskóna og fór úr að hlaupa eins og ekkert hefði í skorist. Og það er það sem þetta snýst um.

Ferðin til London var epísk eins og ég hafði spáð fyrir. Ég lagði af stað beint úr vinnu á föstudag og fór beint frá Chester í gegnum Crewe og Milton Keynes til Euston. Þar tókst mér þrátt fyrir að vera sveitalubbi að þræða mig í gegnum tvær Underground stöðvar þar sem ég svo hitti Ástu í Kensington og hún byrjaði á að fara með mig í Whole Foods. Orgasmískur áfangastaður fyrir matarperra eins og mig, ég rölti um rekkana með skoltana gapandi. Ég gat ekki staðist freistinguna og keypti Lúcuma duft og hrátt kakósmjör sem ég ætla að gera smá tilraunir með. 

Þaðan var svo farið með mig á Wagamama. Þar lærði ég að borða núðlur með prjónum eins og sést á einbeitningunni og  fékk að smakka saltaðar edamame baunir. Ég hugsa að líf mitt verði aldrei samt aftur. Ég á núna eftir að eyða öllum mínum  frítíma í að finna ferskar edamame hérna í ómenningunni. Og ekki voru núðlurnar af verri endanum. 

London sést best úr strætó. Og við Ásta vorum svo lukkulegar að fá alltaf sæti fremst uppi, þannig að öll helstu kennileyti blöstu við á ferðum okkar um hin ýmsu hverfi borgarinnar. Það er náttúrulega svo ofboðslega gaman að heimsækja borg með "innfæddan" leiðsögumann, maður sér svo miklu, miklu meira en það sem túristastaðirnir bjóða upp á. 

Á laugardagsmorgun var túban nýtt til að komast í Queens Park þar sem Soca tíminn fór fram. Ég var ægilega hress í joggaranum á meðan Lundúnarbúarnir grúfðu sig afundnir í morgunblöðin. 

Soca er erfiðasta líkamsrækt sem ég hef nokkurn tíman farið í. Nútíma kalypsó tónlist á fullum styrk og svo hoppandi stuð á meðan maður sveiflaði járnum, hoppaði upp og niður, sveiflaði mjöðmum, gerði magaæfingar frá djöflinum sjálfum og æpti og gólaði með hinum í tímanum. Þetta var geðveikt. Stemningin ótrúleg og allir með. Upp úr miðjum tíma var ég farin að skjálfa á beinum og ég rann orðið til í svitanum sem draup á gólfið. Þetta var svakalegt og ég er núna harðákveðin í að vera duglegri að gera líkamsþyngdaræfingarnar mínar; ég get greinilega bætt þolið heilmikið. Við héldum svo á kaffihús og fengum okkur verðksuldaðan kaffibolla og samloku. 

Á rölti um London fann ég svo asics hlaupabúðina og skoðaði allt fína dótið sem maður gerur fengið til að hjálpa manni  til að hlaupa betur. Eða þá að maður getur bara keypt sér dótið frá í fyrra á hálfvirði og lagt meira í að fara bara út og gera sitt besta. 

Soho að degi til er áhugaverð en verður áhugaverðari eftir því sem  líður á nóttina. 

Laugardagskvöld er svo tilvalið til að fara til Camden og fá sér  karibískan mat. Ásta og kærastinn hennar fóru með  mig á Cotton sem er svakalega skemmtilegur veitingastaður sem sérhæfir sig í karabískum mat og rommi. Rommpúns, rommskot, saltfiskbollur, rommskot, lamb og sæt kartöflumús og plantain, rauðvín og romm. Plantain er svipað banana útlits en er steikt og borið fram sem meðlæti með mat. Alveg hrikalega gott og ég á eftir að gera tilraunir með það hér heima. Þaðan héldum við svo í miðbæinn og á Bar Salsa þar sem tequilað var tekið til smökkunar og salsinn dunaði. Ég hafði ekki undan að dansa við hvern herramanninn á fætur öðrum, mér var boðið upp aftur og aftur og ég skal viðurkenna fúslega að fitubollan inni í mér sem aldrei var boðið upp var ægilega glöð. Það er ekki leiðinlegt að vera talin álitlegt fljóð. 

Það var svo nauðsynlegt að taka einn hring um dónahverfið og skoða það sem í boði var.  

Sunnudagsmorgun rann svo upp aðeins fyrr en ég vildi. Hálfþunn og með svakalegar harðsperrur eftir Soca tímann og hnéð hálf laskað eftir salsa var lagt af stað í Brockwell Park í Brixton til að hlaupa mitt fyrsta 10 kílómetra hlaup. Ég var ekki eins vel stemmd og best var á kosið en ég var komin til að hlaupa og ætlaði ekki að gefast upp. Sólin skein í heiði og andavarinn var hressandi. Fullkomið til hlaupa. Eftir aðeins 600 metra var ég við að gefast upp. Ég fann ekki taktinn og kom engri stjórn á andardráttinn. Ég reyndi að hægja á mér en allt fyrir ekki. Við annan kílómetra var ég farin að segja við Ástu að ég gæti þetta ekki. Hún sagðist ekki hlusta á svona vitleysu og áfram héldum við. Við fjórða kílómetra var ég farin að fá angistarkast, ég gat enn ekki stjórnað andardrættinum og þetta var svo erfitt. Eftir fimm km vorum við búnar að fara einn hring um garðinn og vorum byrjaðar á seinni hringnum. Þegar aftur kom að brekku varð ég að hægja alveg á mér og að lokum þurfti ég að labba aðeins. Ásta hvatti  mig stanslaust áfram, minnti mig á hvað ég hafði gert til að komast hingað, hvað ég hef náð langt og hvað ég ætti eftir að gera meira. Á tímabili þurfti hún beinlínis að toga mig áfram. Þegar við svo fórum út úr garðinum var bara einn og hálfur kílómetri eftir og ég sá að ég myndi geta þetta. Ég hljóp ofurhægt og þetta var ennþá hræðilega erfitt en ég var farin að finna taktinn og ég var farin að finna gleðina. Á níunda kilómetra tókst mér svo meira að segja að hraða aðeins á mér þó það hafi verið of seint, ég var búin að sóa of miklum tíma í labb til að ná tímanum sem ég hafði sett mér. Við kláruðum svo 10 km á 75 mínútum. Og ég grenjaði eins og smábarn. Þetta var svona eins og myndlíking fyrir allt sem ég hef verið að gera. Ég hef ekki farið auðveldustu leiðina, ég hef ekki alltaf farið beinustu leiðina, ég geri stanslaust mistök en ég kemst að lokum á leiðarenda. Og ég hefði að sjálfsögðu ekki getað þetta  án Ástu, hún minnti mig á hvað þetta snýst allt saman um og hún hvatti mig áfram allan tíman. Er eitthvað dýrmætara en góður vinur?

Gleðin og léttirinn nánast áþreifanlegur. 

Þrekrauninni lokið og ég er búin að gera mér grein fyrir því að þetta er líka bara byrjunin. 

Eftir sturtu og smá teygjur var svo haldið á Ritzy, sögufrægt kaffihús í Brixton. Ég gæti sjálfsagt lifað lífinu bara farandi á milli kaffihúsa, ég held ég viti fátt skemmtilegra. 

Sveitadurgurinn svo búin að ná tökum á túbunni að ég  fékk módelmynd með hana í bakgrunni. Ekkert mál!

Við fórum svo á Paul´s sem er franskt bakarí sem hefur verið í London síðan 1889. Þar fékk ég loksins að prófa macaroon,  eitthvað sem ég er búin að bíða eftir að smakka síðan ég fór að lesa matarblogg af áfergju. Og ekki var ég svikin, þær voru æðislegar. 

Þeir eru við að setja upp jólin í Covent Garden, og ég ekki frá því að ég hafi komist í smá jólaskap.

Legs of London. 

Við enduðum svo sunnudagskvöldið á ekta ítalskri pizzu, post-hlaup kolvetnin  alveg að gera sig. Nett rauðvínsglas með til að skála fyrir afrekum helgarinnar. 

Svo var ekkert að gera en að halda heim á leið eftir skemmtilegustu og eftirminnilegustu helgi  sem ég hef upplifað. Það var margt skrafað og ráðgert og ég upplifði einn af merkilegri atburðum lífs míns. Þetta var awesome! London baby indeed. 

Ég varð fyrir gífurlegum vonbrigðum í vinnunni í gær. Öll vinnan sem ég hef lagt á mig svona aukreitis er til einskis og ég hef ekki uppskorið eins og ég hef sáð. En það er ekki þar með sagt að maður leggist þá bara í snickers og snakk, því við vitum öll að það hjálpar ekki neitt. Þess í stað tók ég vonbrigðin og særindin og reiðina og bætti metrametið mitt á 40 mínútum í morgun. Það er ekki eins og að maður leggist bara niður og drepist, það verður bara að halda áfram. Svona er lífið bara. Skítsamloka.

En ekki er öll nótt úti enn, og gvuði sé lof og dýrð; húsmæðraorlof í höfuðborg Englendinga framundan með ljúfustu ljúfunni henni Ástu. Gæti ekki hafa komið á betri tíma. Ég geri ráð fyrir miklu stuði og stáelsi með hápunktinum 10 kílómetra löngu hlaupi á sunnudaginn. Ég er eins vel undirbúin og hægt er og hlakka orðið til að sjá "baseline" tímann minn. Þetta á eftir að vera episkt.

Og þar með er ég búin með námskeiðið; ekkert stendur eftir nema að hlaupa í alvöru hlaupi 10 kílómetra. Ég er á leiðinni til London um næstu helgi til að gera fyrstu tilraun en svo er alvöru hlaupið 4. desember. Ég fór 9 kílómetra á klukkutíma í morgun. Og það var geðveikt. Ég tók því rólega til að byrja með og smá jók hraðann þegar á leið. Og átti meira að segja smávegis púður eftir til að spretta síðustu 500 metrana. Sólin skein á mig allan tímann og ég var sársaukalaus alveg til endaloka. Mér leið eins og ég væri svo hraust og í svo góðu formi. Það er ómetanleg tilfinning, að finnast líkaminn vera til gagns. Ég er þessvegna að gæla við að geta klárað 10 kílómetra á undir 70 mínútum. Það væri geggjað.

Svo er ég líka svo mikil gella núna. Labba bara inn í búðir og kaupi mér gellujakka og gellast bara hægri vinstri. Það er nú ekki leiðinlegt að vera gella. Sei, sei nei. Maður verður náttúrulega að vera fín gella í London sko. Ég get ekki mætt þangað eins og óuppdreginn sveitadurgur!

Ég bakaði svo voðalega fínt brauð í dag. Notaði í grunninn uppskrift að írsku sódabrauði, það er að segja gerlaust brauð þar sem lyftiduft er notað í stað gersins. Þetta er algild, gömul uppskrift hérna. Ég hef ekkert á móti því að nota ger en var að flýta mér og þá er náttúrulega ljómandi að nota bara lyftiduftið, þá þarf ekkert að bíða eftir að degið hefi sig. Það er voða gaman að baka sódabrauð, svona eins og maður sé að gera efnafræðitlraun, sódinn og lyftiduftið freyða þegar þau hittast. Ég bragðbætti svo með smá pestó, grænum ólívum, skreytti svo með graskers-og sólblómafræjum og svo í listamannskasti ákvað ég að búa til holu þvert eftir brauðinu og fyllti hana með parmesan osti. Voðalega smart og gott á bragðið. Nom nom!

3 bollar heilhveiti
1 tsk hunang
1 tsk lyftiduft
klípa af góðu salti
2 msk graskersfræ
2 msk sólblómafræ
2 bollar sódavatn
1 msk pestó
nokkrar ólívur í litlum bitum
70 g rifinn ferskur parmesan

Setja fyrstu 6 efnin í skál og blanda vel saman og hella svo sódavatninu út í. Hræra svo pestó og ólívum og hella svo í brauð form. Búa svo til holu þvert eftir deginu og strá ostinum þar í og loka svo fyrir með degi. Setja svo meiri fræ ofan á brauðið og svo inn í 180 gráðu ofn í 35 mínútur eða svo eða þar til brauðið er gullið og fallegt. Brauðið er þétt og þungt og fellur sérlega vel til að bjóða með sem meðlæti með súpu eða salati.

Það er bara ein æfing eftir af þessu átta vikna 10 kílómetra hlaupanámskeiði sem ég hef verið á. Ég tók það saman og síðan í byrjun júní þegar ég byrjaði að hlaupa af alvöru hef ég hlaupið allavega þrisvar sinnum í viku án undantekninga. Ég hljóp þegar ég var í fríi, þegar ég var slösuð, þegar það var rigning og þegar ég þurfti að vakna klukkan tíu mínútur í fimm. Ég er afskaplega stolt af þessu. Mér finnst smávegis eins og þessi staðfesta sé það sem best lýsir því sem ég hef verið að gera hérna. Og er eiginlega heimspekin mín í verki gerð.

Hitt er svo setningin sem ég sá einhverstaðar fyrir nokkru. "Borðaðu mat. Ekki of mikið. Mestmegnis grænmeti."  Allt þetta sem fólk er að velta sér upp úr nútitldags, þessar pælingar allar um spelt og agave, um B-vítamín og kolvetni, um sjeika og frummannamataræði, um hráfæði og lífrænt ræktað. Það eina sem gerist er að venjulegt fólk ruglast bara í ríminu, veit ekki hvað er í tísku og hvað er sannleikur og hvað er rugl. Í alvörunni, það eina sem maður þarf að vita er að það á að borða mat, ekki of mikið af honum og að maður á að reyna að borða sem mest grænmeti. Allt hitt er bara hjal sölumanna. Það eru alltaf allir að reyna að selja eitthvað.

Ég er semsagt að leggja lokahönd á undirbúning fyrir 10 kílómetra kapphlaup. Ég hleyp orðið átta kílómetra svona nokkuð þægilega en það hefur reynst erfiðara að bæta við þessum síðust tveimur. Ég ætla að gera það um næstu helgi í London með Ástu. Meira um það síðar.

Mamma hjálpaði heilmikið til við þjálfunina þegar hún sendi mér hausljós svo ég sjái betur til við hlaupin. Það er kolniðamyrkur á nokkrum köflum og það er miklu betra ekki bara að ég sjái hvað ég er að gera heldur líka að þessir örfáu bilar sem eru á ferli á þessum tíma sjái mig. Ég er nefnilega eins og ninja - í svörtum galla og ekki nokkur leið að sjá mig. Dave var ægilega glaður þegar ég setti á mig ljósið, ekki bara af öryggisástæðum heldur aðallega vegna þess að ég er eins og velskur námamaður þegar ég set það upp. "Down the pits!" æpir hann þegar hann sér mig og fyllist þjóðernisstolti.

Ég tók mér frí í dag. Lúkas á átta ára afmæli á morgun og við buðum hingað heim örfáum vinum hans í snakk og köku. Ég vakti til þrjú í gærnótt við að baka handa honum kökuna sem hann bað um. Hún átti að vera Dalek, sem er karakter úr Dr Who. Ég byrjaði með þvílíkar tilætlanir um að gera hana í þrívídd en eftir mikinn grát og gnístran tanna og tvær kökur í ruslinu gafst ég upp og gerði hana flata. Lúkas var himinlifandi og heiður minn sem móðir og húsmóðir beið enga hnekki.

Partýið var frábært og Lúkas svo ánægður með daginn. Og bíður núna spenntur eftir alvöru afmælisdeginum og pakkanum frá mömmu og pabba. (Lego StarWars Ewok battle -proper geek!) Við Dave erum furðu lostin yfir því hversu vel úr garði hann er gerður. Við erum afskaplega lélegir foreldrar, löt og hugsunarlaus og fylgjum lítið reglum. En hann er þrátt fyrir það kurteis og skemmtilegur, ástríkur og hugulsamur. Við skiljum ekkert í þessu. En erum ægilega þakklát.

Ég rétt missti af strætó í gærmorgun. Ég og samferðalangur minn hlupum eins og fætur toguðu á eftir helvítinu en allt kom fyrir ekki og að lokum urðum við að gefast upp. "Ah, well," segir hún og snýr sér að mér. "At least we´ve had our excersise today!" Og ég þurfti að taka á öllu mínu til að svara ekki "No, no, I´ve already put in 6K this morning." Það er nefnilega ekki nokkur leið að segja það án þess að hljóma eins og yfirlætisfull tík. En það var samt sannleikurinn.