Af feitum konum

Ég hjó eftir um daginn að Ragga Nagli setti inn facebook status þar sem hún agnúast út í fyrirsögn á dönsku slúðurblaði. Fyrirsögin var eitthvað á þá leið að kona léttist um 92 kíló og varð sæt. Þetta fór fyrir brjóstið á Röggu og flestum lesenda hennar sem þótti þetta vera einelti í garð feitra og enn eitt dæmi um kynbundna árás á konur sem krefst þess að við séum grannar til að geta talist sætar. Að við séum öll falleg. Og vanalega er ég sammála Röggu, enda segir hún margt af skynsemi og prédikar sjálfsást sem ég er einmitt uppfull af. En í þetta skiptið gat ég ekki að gert en að finnast hún tala út um rassgatið á sér eins og við segjum hér í Bretlandi. Og það eru mýmargar ástæður fyrir því. 

Það er alþekkt fyrirbæri í sálfræðinni eitthvað sem heitir halo effect, eða geislabaugsáhrifin. Þetta er það sem gerir það að verkum að fallegt fólk er líklegar til að fá hærri laun, styttri fangelsisdóma, eignast fallegri maka og það sem er kannski órettlátast, lifa lengur. Þetta þýðir að burtséð frá einhverjum tískusveiflum þá er einfaldlega betra að flokkast í þann hóp fólks sem telst fallegt samkvæmt standard daglegum stöðlum. 

Það að léttast um 92 kíló hefur ótrúleg áhrif á sjálfið. Sjálfstraustið eykst sem þýðir að maður verður sætari. Maður sefur betur sem þýðir að maður er ferskur og rólegur og þar af leiðandi sætari. Maður getur keypt sér fallegri föt í mun meira úrvali sem þýðir að maður getur haft sig betur til og verið sætari. Maður getur æft af meiri ákafa sem gerir mann ánægðari svo það geislar af manni og verður sætari. Maður getur stundað kynlíf af miklu meiri krafti sem gerir mann sætari. Já, það eru mýmargar ástæður sem gera það að verkum að maður er sætari eftir að hafa lést um 92 kíló. Og ef satt er að segja þá finnst mér ekkert að því að segja það. Mér finnst ég vera rosalega sæt. En gvuð minn góður hvað ég var miklu, miklu, miklu sætari þegar ég var 84 kíló en þegar ég var 140. Það að banna það að leggja standard á fegurðarstuðul þegar maður er kominn upp í svona tölur er ekki bara barnalegt heldur heimskulegt líka.

Ég segi ekkert um að maður sé betri eða verðugri manneskja þegar maður léttist um 92 kíló. En að maður sé sætari? Já, ég ætla að halda því fram. Og mér finnst sigurinn sem finnst við að taka þetta verkefni svona vel nánast niðurlægður ef það má bara tala um að maður sé heilbrigðari eða hraustari, maður er sætari líka. 

Auðvitað er samfélagið klikk hvað útlit varðar, og það eru ótrúlegar kröfur á að konur líti út á einhvern vissan hátt. En ég tel að hér sé ekki um að ræða sama hlutinn þegar maður fordæmir tískuverslanir sem sýna bara gínur í mínusnúll stærð og þegar manneskja sem léttist um 92 kíló er talin sætari. 

Ef þú segir mér að þú sért feit kona vegna þess að það sé lífstíll sem þú velur þá er það fínt og þitt mál. En þegar sama manneskja segir líka að hún sé feit kona þrátt fyrir að borða hollan mat og hreyfa sig reglulega og ég eigi samt að meta líkama hennar sem fallegan renna á mig tvær grímur. Það er það sama og segja að einhver sé fallegur af því að hún sé hvít, eða ljóshærð.

Er semsagt alveg bannað að vera ljótur nú til dags? Og hversvegna þarf endilega að halda því fram að við séum öll falleg? Það hljómar eins og eitthvað sem ljótt fólk segir.

Af sokkaböndum

Þetta mjatlast.

Ég verð að viðurkenna að ég er nokkuð stolt af þessu kílói. Ég þurfti að ferðast fyrir vinnuna og var að heiman þriðjudag og miðvikudag sem hafði áhrif á allt. Á ferðir í ræktina, á matarplan og á valmöguleika. Ég planaði þessvegna eins mikið og ég gat og minnti svo sjálfa mig á að þegar ég hef ekki stjórn á umhverfinu mínu þá hef ég alltaf stjórn á hegðun minni innan þess umhverfis. Og ég hef greinilega gert eins vel og hægt var. 

Það var líka voðalega gaman að hitta vinnufélagana í Brighton. Ein þeirra hafði misst af mér siðast þegar ég kom og sá þessvegna heilmikinn mun á mér. Hún, eins og algengt er, vildi fá að vita "leyndarmálið". Mig langaði voðalega til að segja henni eitthvað hressandi og sexý en varð svo að viðurkenna að "leyndarmálið" er álíka sexý og sokkar í sandölum. Borða minna, hreyfa sig meira. Mér finnst voðalega leiðinlegt að þurfa að segja fólki frá þessu. Ætla þessvegna að fara að vinna í að pakka sannleikanum inn í sokkabönd og kloflaust nærhald og selja þannig. Kannski að þannig gæti ég hætt að vinna hjá Lloyds og unnið bara í að selja "leyndarmálið"? 

Af heilindum

Ég fæ ennþá þónokkuð af tölvupósti frá fólk sem les bloggið mitt. Mér finnst það afskaplega gaman og reyni eftir bestu getu að svara spurningunum sem ég fæ. Ég held nú samt að mér hafi mistekist að svara aðal spurningunni; hvernig á ég að fara að því að ná tökum á spikinu? 

Ekki vegna þess að ég vilji ekki svara, eða að ég sé að halda "leyndarmálinu" fyrir sjálfa mig. Ekki vegna þess að svarið sé of langt eða flókið. Það er aðallega vegna þess að flestir vilja ekki heyra svarið og skilja ekki hvað ég reyni að segja. Ég hika líka við það af ótta við að hljóma hrokafull eða sjálfbirgingsleg. Ég ætla samt að láta á reyna hér og setja niður að hverju ég hef komist.

Það hefur tekið mig mörg ár að komast niður á að sannleikur er svarið. Andartakið þar sem maður hættir að ljúga og öðlast alvöru sjálfsmeðvitund er andartakið sem hægt er að byrja að vinna í breytingum af alvöru.

Ertu búin að "standa þig vel" alla vikuna? Ertu búin að vera "rosalega dugleg"? Ertu búin að afþakka köku í vinnunni? Ertu búin að fara í göngutúr? Og léttist samt ekki? Nú, þá ertu að ljúga. Aðallega að sjálfri þér, en lygi er það engu að síður. Þetta er mjög einfalt.

Ertu búin að skilgreina hvað það þýðir að standa sig vel? Er það huglægt, óskilgreint mat sem felur í sér að borða "hollt"  en gerir ekki neitt ráð fyrir að hollustan inniheldur hnetur og dökkt súkkulaði og kókósrjóma og döðlur og avókadó og allt holla dótið sem er hlaðið hitaeiningum? Ókei, hitaeiningar eru ekki skapaðar jafnar en þegar maður er komin upp í 3000 af þeim yfir daginn skiptir litlu hvort það var með BigMac eða hrárri kasjúhnetukókósolíuhrásúkkulaðihnetubombuköku. Hér er kjörið að hætta að ljúga og taka magnið saman af alvöru. 10 grömm, 10 grömm! af hnetum eru að meðaltali 60 hitaeiningar. Hnetur eða fræ sem maður stráir hugsunarlaust yfir meinhollann hafragrautinn eru oftast um 30 grömm. Það eru 180 hitaeiningar sem maður taldi eflaust ekki með. Númer eitt er þannig að skilgreina hvað er að standa sig vel og gera það svo í alvörunni.

Hvað er það að vera dugleg? Að afþakka köku í vinnunni en raða svo kexpakka í sig í einrúmi heima? Þá hefði verið betra að njóta kökunnar með vinnufélögunum frekar en að lifa með laumuátsskömminni. Þetta var minn akkilesarhæll árum saman. Að halda því blákalt fram að "ég borða ekki svo mikið!" Jú, fyrir framan aðra. Í einrúmi hinsvegar raðaði ég í mig af einurð, skipulagi og festu. Eitt það erfiðasta sem ég hef nokkrum sinnum gert að sýna Dave tóman kexpakkann í ruslinu. Ég þarf enn, eftir 7 ár, að passa mig að fela ekki pakkningar sem ég dæmi sem óhollar undir öðru rusli. Ég þurfti að æfa mig í að borða af ánægju fyrir framan fólk. Og það var heilmikið mál. En það var líka algerlega lausnin að þessu. Fyrsta skrefið að frelsi er að hætta að ljúga. Skýlaust. Allt, allt sem maður gerir í einrúmi, í skömm, allt þarf að draga fram og viðurkenna.

Þegar maður öðlast þessa sjálfsmeðvitund er svo næsta skref að vinna með sannleikanum. Sjálf geri ég það hér og svo með nokkrum öðrum tækjum og tólum. Ég held nokkuð nákvæma dagbók yfir hvað ég borða. Það tók mig langan tíma að þjálfa mig upp í að skrifa allt niður. Ef það er ekki skrifað niður gerðist það ekki gengur náttúrulega ekki upp í heimi sannleikans. Ég skrifa líka niður alla hreyfingu. Þannig veit ég hversu þungu ég lyfti í síðust viku eða hversu langt ég hjólaði og get bætt aðeins við í næstu viku. Ég hripa líka hjá mér hversu vel ég tók á. Af algerum sannleika gef ég mér % af ákefð. Lagði ég í alvörunni allt mitt í æfinguna? Ef svarið er nei þá veit ég það. Og geri betur næst.

Ég held líka heilindaskrá. Heilindaskráin er eitthvað sem ég reyni að gera reglulega. Þar skora ég á sjálfa mig til að koma með sönnun fyrir því sem ég held fram að ég sé að gera. Ég segist vera að borða hollt? Sannaðu það. 

Þessi sjálfsmeðvitund er algert lykilatriði að velgengni. Ef þú veist ekki hvað þú ert að gera þá geturðu ekki breytt neinu. Um leið og þú hættir að ljúga og mælir hegðun, hugsun og gjörðir í einhvern tíma getur sett baseline fyrir góða hegðun. Án sjálfsmeðvitundar og mælinga er ekki hægt að setja markmið, þú veist ekki hver raunveruleikinn er.

Af sálfræði

Ég var svo viss um að ég stæði í stað í þessari viku að ég eyddi þó nokkrum tíma á föstudagskvöldið í að upphugsa allskonar aðferðir sem myndu halda mér á góðu róli þegar ég myndi sjá sömu leiðindatöluna á vigtinni og í síðustu viku. Ég er ekki alveg viss um afhverju ég var svona viss um enga hreyfingu á spiki, ég hafði tvisvar sinnum verið stoppuð á gangi í vinnunni og verið hrósað fyrir sýnilegt fitutap og ég hafði farið í buxur sem ég hef ekki notað áður. Ég hafði einhverntíman tekið þær úr rekka á útsölu án þess að prófa og þegar heim var komið kom í ljós að þær voru aðeins of litlar. Ég nennti ekki að skila og setti bara inn í skáp. Datt svo í hug í vikunni að prófa þær og hey prestó! Smellpössuðu. Út frá því datt mér í hug að þó ég hefði kannski ekki misst nein grömm eða kíló þá gerist það oft hjá mér að spikið svona endurraðar sér utan á mér. Verður svona álitlegra eitthvað. Hvað ef ég kæmist núna aftur í buxur sem ég lagði hljóðlega til hliðar fyrir nokkru síðan þegar ég hætti að geta hneppt þeim? Það myndi nú vera hressandi og hvetjandi æfing, og það meira að segja þó engin hreyfing væri á vigtinni. Sjálfri finnst mér ótrúlegt að nokkrir spintímar og einn og einn pump tími geri það mikinn mun á vöðvamassa að maður léttist ekki. Fólk ofmetur hreyfingu sem þátt í þyngdartapi að mínu mati, það er.   Allt of auðvelt að fara tvisvar í viku og dóla sér á stigavélinni og borða svo tvöfalt meira í verðlaun. Og gapa svo í forundran og svekkelsi þegar vigtin sýnir meira en maður vill. Hreyfing er fyrir sálina, ekki fyrir líkamann, eins skrýtið og það nú er. 

Hvað um það, ég lét Dave ná í kassann með "vonandi einn daginn" fötunum mínum í morgun og dró upp buxurnar. Og mér til mikillar ánægju gat ég hneppt þeim. Ég myndi ekki segja að þær smellpössuðu en ég gat hneppt. Ég fór því salíróleg á vigtina. Skipti mig engu máli hvaða tala kæmi upp, ég var róleg í þeirri fullvissu að ég væri á réttri leið. Ég tók því þessvegna mjög rólega þegar ég sá að ég hafði lést um 1.2 kíló. Önnur kúla komin í marmaraskálina, 400 grömmum léttari en um jól og rétt rúm 10 kíló farin á fjórum mánuðum.

Hvernig er það? Á ekkert að fara að keep up with the Jones'?

 Aftur í buxurnar.

Af holdafari

Ég léttisi ekki um eitt gramm í þessari viku. Og var nokkuð ánægð með hvað ég er orðin þjálfuð í að halda kúlinu. Ég auðvitað vonast eftir að sjá lægri og lægri tölu hverju sinni, en þegar það gerist ekki er ég líka alveg sallaróleg. Ég veit ég er að grennast, mér finnst ég slétt og hraust og vigtin er ekki be all and end all eins og þeir segja hér. Mér finnst gott og sjálfsagt að vigta mig til að hafa viðmið en hamingja mín veltur ekki einungis á tölunni. Mér finnst hinsvegar afskaplega skrýtið þegar fólk segir að holdafar tengist ekki hamingju. Nú veit ég að það er hroki einn að áætla að feitir séu ósjálfrátt óhamingjusamir og það er líka rugl að gera ráð fyrir að feitir séu algerlega óheilbrigðir. En það forðar því ekki að holdafar er einn þáttur, og það nokkuð stór, sem spilar inn í hamingju manns. Þannig myndi ég telja að góður nætursvefn myndi stuðla að almenni hamingju. Góður nætursvefn er ekki einfalt mál fyrir of feita. Sama gildir um að vakna og komast fram úr án liðaverkja, bakverkja og annarra slíkara kvilla. Að vera verkjalaus gerir mig allavega hamingjusamari. Svo er alltaf næs að geta farið inn í skáp og valið úr fötum sem eru sniðin og falla vel að líkamanum en eru ekki bara mismunandi útgáfur af tjöldum. Svo er gott að geta setið í lest án þess að fylla upp í tvö sæti, það er næs að enginn stari á mann með viðbjóðssvip og það er gott að geta tekið þátt í íþróttum, í leikjum með börnunum og lífinu yfir höfuð. Allt þetta er helmingi auðveldara með minna spik í farteskinu. Þessvegna finnst mér stórfurðulegt þegar fólk segir að holdafar tengist ekki hamingju. Nei, það er kannski ekki eini þátturinn en maður lifandi hvað það er auðveldara að vinna að hamingju ef maður þarf ekki líka að hafa áhyggjur af spikinu.

Af joie de vivre

 Á Hoffi Koffi, eina sjálfstæða kaffihúsinu í Wrexham.  

Ég hélt upp á árlegan dag Svövunnar í dag. Þetta er í þriðja skiptið sem ég geri þetta, tek mér frí í vinnu og tek dag í að gera vel við sjálfa mig. Ég mæli eindregið með svona "personal" dögum. Það þarf ekkert endilega að heita Svava, eða kalla þetta dag Svövunnar (þó það sé auðvitað líka rosa góð hugmynd) og má notast við hvaða nafn sem er. Aðalatriðið er að hverju sinni sé markmiðið að sinna sjálfinu af alúð. Síðastliðin ár hef ég farið til Liverpool og Chester, skoðað listasafn, gert vel við mig í mat, keypt mér snyrtivörur og skoðað það sem er fallegt í kringum mig. Í ár var mikilvægara að rækta líkamann en sálina. Ég bókaði mig því í tvo tíma í ræktinni sem ég myndi annars ekki komast í. Body pump tíminn var fínn en ég verð þó að viðurkenna að ég er of mikill old school járnmelur til að fíla svona létt en oft æfingar. En verð líka að segja að það var hressandi að hafa fólk í kringum sig. Leiðbeinandinn ruglaði mig aðeins í ríminu. Hann var langt frá í að vera fitt sem mér fannst fyrst gott mál. Ég er jú, talsmaður health at any size. En hann var ekki nógu harður. Hann sagði við mig og aðra að ef við yrðum þreytt þá bara taka pásu og létta lóðin. Það eru ekki leiðbeiningar sem veita mér innblástur. Enda tók ég bara um 80% á. Seinni tíminn var svo annað. Spin xtra. Leiðbeinandinn var eins og skorinn úr marmara og ég strax tók við mér, hér væri einhver sem ég gæti sýnt mig fyrir! Hann var svo alveg mergjaður leiðbeinandi. Talaði allan tímann um formið, hélt okkur algerlega við efnið hvað líkamstöðu varðaði. Þrýsta í gegnum hæl, ekki tá, magavöðvarnir spenntir, axlir slakar, rassinn út. Og það gerir ótrúlegan mun að hafa einhvern til að passa að maður haldi stanslaust forminu, líka þegar maður er þreyttur. Í 50 mínútur spinnaði hann, af meiri og meiri æsingi, byggði upp stemmninguna og kraftinn og tók okkur með allan tíman. Eftir á að hyggja hugsaði ég með mér að þetta var nánast eins og kynlíf, "I´m taking yoou to the top" æpti hann aftur og aftur, "come with me, don´t lose me! Taking you to the toooop!" Geggjað. Ég var alveg heilluð. Velti þessu fyrir mér þegar ég var svo komin niður í bæ á leið í augnpróf. Var þetta bara af því að hann var sætur? Ég held ekki. Spin kennarinn ýtti mér algerlega að mörkunum mínum og svo aðeins þar yfir, ég fann kraft sem ég vissi ekki að ég hafði og ég komst því á nýtt stig. Hann hafði þetta joie de vivre sem er svo smitandi, sem fær mann til að hlæja þó lærin brenni því maður er að hafa svo gaman. Ég þarf svona þrýsting. 

Augnprófið segir svo að ég þurfi tölvugleraugu. Ég er víst orðin svo gömul. Ég skemmti mér því við að skoða umgjarðir en gat ekki alveg valið. Þarf að skoða betur hvað er í tísku. Fór svo og náði í kjól sem ég hafði pantað fyrir jól (og er því löglegur í "engin föt keypt á 2016" áramótaheitinu mínu) og endaði svo á eina sjálfstæða kaffihúsinu hér í Wrexham. Mér finnst frábært að hafa eitt sem er ekki Starbux eða Costa og hef í hyggju að stunda það héðan í frá. Kannski get ég þá haft betri samvisku, Starbux borga engan skatt og ég hata að stunda viðskipti við þá. En elska kaffið. Erfitt á 21 öld.

Dagur Svövunnar var æðislegur í ár sem endranær. Það eru forréttindi að hafa tími til að gera svona en ég bara get ekki hugsað mér betri leið til að endurhlaða batteríin og tengja við sjálfan sig. Kynþokkaspin er bara bónus. 

Af myrkraverkum

Vaknaði þvengmjó í morgun. Ég var örlítið hissa af því að mér fannst ég ekki hafa farið neitt sérstaklega varlega hvað hitaeiningar varðaði og ég komst bara tvisvar í ræktina. Það var því gleðilegt að sjá heilt kíló hypja sig. Stundum er fitutap hálfóútskýranlegt. Það eru vikur sem maður vigtar og telur, hleypur og lyftir, drekkur vatn og grænt te, þvær af sér málninguna áður en maður fer að sofa og tekur þátt í heimspekilegum umræðum við barnið sitt og maður þyngist um kíló. Svo eru vikur sem maður vaknar með maskarann á kinnunum, segir ekki orð við krakkann þó hann hafi verið í þrjá tíma samfleytt á xboxinu, borðar MacDónalds á hlaupum og drekkur bara kaffi og léttist um þrjú kíló. Ég var komin á það að á sama hátt og í stjarneðlisfræði er talað um "dark matter" þá sé svoleiðis líkamanum. Dark matter sést ekki í smásjá en engu að síður virðist vera það sem alheimurinn samanstendur af. Mér þótti því augljóst að ég væri líka búin til úr dark matter, efni sem hlýðir engum vísindum, og gerir bara eins og því sýnist. 

En þegar ég rannsakaði betur hvað ég hafði gert yfir vikuna kom í ljós að ég hafði í raun fylgt nokkrum reglum sem ég hef komist að virka fyrir mig.

Ég borðaði haframjöl. Ég borðaði skyr. Ég drakk ekkert diet kók. Ég drakk vatn. Ég hélt mig undir 1700 hitaeiningum yfir daginn. 

Hafragrautur á morgnana er alger súperfæða fyrir mig. Kolvetnalaus dagur er ónýtur dagur að mínu mati. Á meðan að ég tel að minnkun á hvítu hveiti og sykri sé af hinu góða er algerlega útilokað fyrir mig að sleppa hafragrautnum. Ég er södd og sæl fram að hádegi, ég get leikið með bragðtegundir ad infinitum og hitaeiningarnar eru meira en viðráðanlegar. Skyr eða grísk jógúrt er svo hinn þátturinn í velgengninni. Ég las einhverntíman grein um danska vísindamenn sem sönnuðu að fitusnauð mjólkurvara með háu próteingildi (skyr) ynni þannig í líkamanum að það í raun batt sig við fitu og vann úr henni. Ég léttist alltaf meira þær vikur sem ég passa að borða 200 grömm af skyri á dag. Sama með það og haframjölið, það er eins og ómálaður strigi sem listamaðurinn getur leikið sér að og endað með milljón ólík meistarastykki. Í vikunni hafði ég sameinað bæði og borðað epla og kanilhafraböku með grísku jógúrti alla vikuna. (Eitt epli raspað niður og hálf steikt, hálfsoðið í litlum potti með tsk af smjöri eða kókosolíu. Hrúga af kanil og dass af vanilludropum ásamt 20 grömmum af jumbo höfrum og 30 ml af vatni sett í pottinn og svisað aðeins til þar vatnið hverfur. Svo sett í dós og kælt niður. 100 g af grískri eða skyr útá og hamingjan er vís. Ég bæti stundum við 30 ml af léttum rjóma og er samt að hald þessu um 300 hitaeiningum) Ég meira að segja dúllaðist við að setja þetta í fallega krukku og valhnetur út á til að njóta enn frekar. Fallegur matur er svo miklu meira fullnægjandi.

Ég er ekki búin að snerta á sykurlausum gosdrykkjum núna síðan í september. Og er reyndar algerlega sannfærð um að það sé einn af stærri þáttunum í velgengninni. Ég drekk bara vatn og sódavatn. Ég er algerlega sannfærð um að aspartame sé undirrót alls ills. Ég nenni ekki út í vísindin og er ekki alveg sannfærð um krabbameinstengingar en veit að áhrifin á insúlínframleiðslu, og hvernig það fokkar með hormón og boð um seddu og sykurþörf er satt og rétt. Ég er meira að segja með orthorexiu hvað diet gosdrykki (og annað diet crap) varðar. Drekktu bara kók ef þú þarft gosdrykk, og teldu hitaeiningarnar. En diet drykkurinn fokkar upp öllu innra kerfinu og á að forðast. 

Ég drekk um það bil 3 lítra af vatni á dag. Ég er stanslaust á klósettinu en það er líka bara gott, þá stend ég upp frá skrifborðinu og næ að taka nokkur skref svona yfir vinnudaginn. 

Ég taldi líka samviskulega. Á sunnudaginn langaði mig í breska scone, með clotted cream og jarðaberjasultu. (Þið ykkar sem komið til Bretlands í helgarferð ég mæli með að fá sér scone with clotted cream and jam á testofum, það er ekta breskt og rosalega gott. Helst að finna stað sem segir "home made") Og við skutluðum okkur til Llan þar sem bestu scone á Bretlandseyjum eru til sölu. Með öllu taldi mín rúmar sjöhundruð hitaeiningar, næstum því helmingurinn af dagskammtinum. En þetta var bara það sem mig langaði í og þá var það sem ég fékk mér. Ég aðlagaði bara restina af deginum. Ég ruglaðist líka á föstudaginn og var komin upp í 1300 hitaeiningar um hálfellefu um morguninn. Og það þýddi bara léttur kvöldmatur og ég lærði mína lexíu að reyna að dreifa þessu betur. 

Þetta er svo borðleggjandi. Finna matinn sem passar þér og borða hann svo innan marka sem henta þínum líkama. Og svo bíður maður bara rólegur af sér vikurnar sem maður er fullur af dark matter.

Af marglyttum

Ég fór í ræktina í dag. Það er þó nokkur tími síðan ég gat síðast sagt þetta. Ég er búin að vera svona on/off ræktarrotta síðan rétt fyrir aldamót. Ég man nú ekki til að hafa stundað neina hreyfingu að ráði þegar ég bjó í Þorlákshöfn, einn og einn eróbikktími hjá mömmu og Önnu Lú í félagsheimilinu og svo bara skólasund. Og í menntó var ég eins mikill anti-sportisti og hægt var, öll hreyfing, fyrir utan dans á 22veimur, var geðsjúklega halló. Það var svo ekki fyrr en ég var í háskóla að ég prófaði að fara í rækt fyrst. Var hjá einkaþjálfara í stöð ekki langt frá Frostaskjóli, man ekki núna hvað hún hét. Ég gat labbað þangað þaðan sem ég bjó á Hringbraut. Ég var þar í tæpt ár og lyfti eins og moðerfokker og borðaði á sama tíma undir 1200 hitaeiningar á dag. Léttist um rúm 30 kíló og var geðveik skutla. Svo flutti ég og komst ekki í þá rækt lengur. Prófaði aðra rækt, svakalega lúxusrækt rétt við hótel Esju sem ég man heldur ekki hvað hét. Þar var Ásta mín nuddari og ræktin svo flott að maður gat farið í heitan pott eftir tækjatíma og Ásta og fleiri lærðir nuddarar komu og nudduðu á manni axlirnar. Þar hefði ég sjálfsagt haldið áfram hefði ekki komið upp á atriði sem skildi eftir ör á sálinni. Ræktin var svo fín að maður þurfti ekki einu sinni að koma með sundbol. Það hengu einfaldlega fullt af sundbolum á snögum við pottana sem maður mátti nota að vild. Eftir tíma einhverju sinni ákvað ég að nýta mér þetta og greip venjulegan svartan bol sem hékk þar á snaga. Hann var í smærra lagi en ekkert til að hafa áhyggjur af. Þegar ég kom svo upp úr pottinum stóð í búningsklefanum kona sem þá las fréttir á Stöð 2 að mig minnir, Bergþóra held ég að hún hafi heitið. Og hún var algerlega trítilóð af vonsku, gersamlega apeshit af því að ég hafði tekið sundbolinn hennar. Hún hafði semsagt hengt hann upp á snagana með sameiginlegu bolunum og ég tekið hann án þess að fatta. Hún stóð þarna öskrandi og gólandi um hvernig svona hlussa eins og ég dirfðist að taka sundbolinn, hann væri ónothæfur eftir að ég hafði teygt hann til með öllu þessu spiki og að ég væri búin að rústa fyrir henni deginum með því að vera svona viðbjóðslega feit. Ég gat ekkert gert nema beðist afsökunar á því að vera svona feit og boðist til að borga fyrir nýjan sundbol. Ég man að ég fékk reikningsnúmer hjá henni og þegar ég lagði inn á hana lét ég skrifa "fyrir óbætanlegan sálarskaða" á útskýringuna. Þetta atvik varð til að ég hrökklaðist úr ræktum í langan tíma. Mér fannst þetta vera sönnun á að þetta væri í alvörunni stríð, þetta væri feitir gegn mjóum, og að í þetta sinnið hafði þessa mjóa tussa unnið. 

Eftir þetta fór ég ekki í rækt á Íslandi. Flutti svo til Bretlands og það var svo þar sem ég fann það aftur hjá mér að fara í rækt. Það var eftir að hafa unnið upp kjark og þor með að hreyfa mig í tölvuleik hér heima. Ég var svo rosalega heppin að það var rækt í Lloyds þegar ég byrjaði þar. Pínkulítil og krúttleg rækt sem var rekin af yndislegri stelpu sem vissi ekkert betra en að hjálpa fólki að finna réttu hreyfinguna. Þar byrjaði ég að lyfta af alvöru, fylgdi fyrst bók en fékk svo að fara í fjarþjálfun hjá Röggu Nagla. Það var frábært og innsiglaði ást mina á járninu. Sú rækt var svo rifin niður og bílaplan byggt þar yfir. Bókstaflega "paved paradise and put up a parking lot!" 

Eftir það ráfaði ég um í villilöndum. Fór í Total fitness, sem var fínt en þeir fóru svo á hausinn. Svo reyndi ég ræktina í sundlauginni þar sem maður þurfti að fara í kynningu. Á meðan á kynningu stóð þóttist leiðbeinandinn ekki taka eftir mér, né svaraði spurningum, en eyddi tímanum í að strjúka rassinn á einni af ungu stúlkunum sem var á stigavélinni. Fokk that shit sagði ég og fór ekki aftur. Svo reyndi ég rækt sem var rekin í bílskúrnum hjá einhverju steratrölli og það var áhugavert en smávegis scary líka. Svo reyndi ég að fara í boxrækt en varð að hrökklast frá vegna þess að hún var í raun bara fyrir karlmenn og ég gat hvergi farið í sturtu eða á klósett. 

Ég var eiginlega bara búin að gefa rækt upp á bátinn. Ég hjólaði og hugsaði með mér að ég er og hef alltaf verið einyrki í þessu. En ég gat ekki hætt að hugsa að ég saknaði andrúmsloftsins sem fylgir góðri rækt. Þar sem allir eru að stefna að sama markmiðinu, þar sem maður er hamingjusamur og getur verið maður sjálfur. Og ég sakna þess að hitta fólk. Ég lét því slag standa og prófaði nýja rækt sem opnaði hér í Wrexham um daginn. Hugsaði svo með mér að mig langaði til að prófa eitthvað alveg nýtt og ekki bara lyfta heldur prófa tíma líka. Fór sem sagt í spin í morgun. Og það var geðveikt. Frá fyrstu stundu fann ég að hér væri gott að vera. Allir á fullu, allir tilbúnir að leiðbeina, allt hreint og bjart. Og það var svo gaman í timanum. Ég góla og gala í takt við tónlistina og tempóið á meðan rassherptir Bretarnir skíta á sig af vandræðalegheitum fyrir mína hönd. Greyin kunna ekki að vera í stuði. Og ég stóð mig eins og hetja, þetta var vinna en ekkert sem ég gat ekki haldið uppi. Hélt að ég væri seif og að ég væri kannski bara enn í nokkuð góðu formi. Fór svo í magaæfingatíma á eftir til að prófa. Og ég gat ekkert. Ekki rassgat. Lá bara eins og marglytta á gólfinu, baðaði út öllum öngum í angist og kvíða algerlega hjálparlaus. Fylgdist bara með hvernig spikið á mér hristist og skókst til. Ég ætlaði alveg að fara yfir um að hryllingi yfir þessu öllu saman þegar ég leit upp fattaði að ég þarf bara að fókusa á andlitið á mér, ég er nefnilega svo sæt. 

Ég er semsagt komin í ræktina aftur. Annar tími bókaður á morgun og planið að vinna í þessu marglyttu dæmi. Ég man hvað það var hrikalega gaman að vera stinn og sterk. Að hnykla vöðvana og dást ekki bara að fallegu andliti, heldur að sterkum, þjálfuðum líkama líka. 

Stop/Start/Continue

Í dag strengjum við heit; að verða betri manneskjur á einhvern hátt. Flest okkar vitum að það er að ýmsu að huga og margt sem má gera betur. Og ég held líka að það sé ríkt í íslensku þjóðarsálinni að ryðjast áfram með hamagangi, henda út öllu gömlu og setja allt upp nýtt. Við erum berserkir. Mörg okkar eru líka orðin smávegis júskuð á borðbrúnunum. Við munum einfaldlega of mörg brotin loforð, það eru allt of mörg áramót sem við lofum of miklu og erum svo uppistandandi í mars með ekkert nema samviskubitið.

Ég elska áramót. Fyrir mér er þetta afskaplega mikilvægur tími og ég legg mikla áherslu á að líta yfir farinn veg, þakka fyrir gefna reynslu og setja svo upp plan fyrir nýtt, ónotað ár. Ég elska möguleikana sem bjóða sig fram, allt það sem árið býður upp á. Allt sem maður þarf að gera er að grípa tækifærin.

Og ég settist því niður til að setja mér markmið.

Í vinnunni díla ég við vandamál og lausnir allan daginn. Og eitt verkfæranna sem ég nota þar er æfing sem heitir stop, start, continue. Og mér datt í hug að ég gæti nýtt mér þetta við áramótaheitin. Það er nefnilega heilmikið gott sem ég geri sem ég vil halda áfram að gera, og það er ekkert að því að fagna því sem gengur vel. Svo er ýmislegt sem ég vil byrja að gera og eitt og annap sem ég vil stoppa.

Ég ætla að halda áfram að telja og skrifa niður. Það svínvirkar og mér hefur ekki liðið svona vel í líkamanum í langan tíma. Ég ætla að halda áfram að skrifa hérna. Bloggið er ómetanlegur fjársjóður af reynslu sem ég er búin að gleyma og hef gott af að rifja upp öðru hvoru. Ég ætla að halda áfram að plana matseðla og skipuleggja vikuinnkaup. Ég ætla að halda áfram að hugsa vel um útlitið og ég ætla að halda áfram að rækta hjónabandið. Það felur líka í sér að halda áfram að fara í skipulagðar göngur saman.

Ég ætla að byrja að fara í ræktina. Ég er búin að fá þriggja daga passa í nýju ræktina í Wrexham og búin að bóka mig í þrjá mismunandi tíma. Eitthvað sem ég hef aldrei gert áður. Í ræktinni er ég alltaf ein, lyfti bara með sjálfri mér. Og ég hjóla ein. En mig langar til að vera meira aktív félagslega og það hljóma rosalega vel að æfa með hópi af fólki. Ég er ekki að setja nein markmið sem segja þrisvar í viku eða eitthvað þannig. Nei, markmiðið er að fara og skemmta mér. Og þetta á að vera nógu gaman til að ég setji engin lágmarksviðmið. Ég ætla að byrja að nota rauðan varalit og ég ætla að hlusta betur á alla. Lukas, Dave, vinnufélagana. Ég er alltaf að hugsa um svarið frekar en að hlusta í alvörunni á það sem er sagt. Ég ætla líka að vera meira "visjúal" Í efri hluta skálarinnar eru 30 marmarakúlur, ein fyrir hvert kíló sem ég vil léttast um. Í hvert sinn sem kíló fer ætla ég að færa það yfir í tóma hlutann. Eitthvað svona bara að gamni. Þetta eru líka furðulega fáar kúlur svona þegar maður spáir í því.

Ég ætla svo að hætta að kaupa föt. Þetta er í raun eina alvöru áramótaheitið í ár. Allt hitt er eitthvað sem er engin tími eða vigt eða hæð eða þyngd sett á og maður í raun á bara að gera. En þetta með fötin er annað. Síðan að ég grenntist hef ég keypt mér aragrúa af fötum. Það hefur verið svona eins og þerapía fyrir mig, gæðastimpillinn minn sem segir mér að ég sé "eðlileg". En ég á alveg aragrúa af fötum núna. Og stend sjálfa mig að því að nota oftast sömu flíkurnar. Og mér finnst eins og ég sé orðin allt of föst í svakalegri neyslu. Maður kaupir og kaupir endalaust af einhverju drasli og allar hirslur fyllast og maður finnur ekkert og fer svo og kaupir meira. Ég er búin að skoða það sem ég á núna og sé að það er bara óþarfi að kaupa meira. Þannig að 2016 verða engin föt keypt. Og ég vonandi læri að komast af með það sem ég á nú þegar. 

Fagna því sem maður gerir vel og breyta því sem þarf að breyta, þetta þarf ekki að vera sársaukafullt. Gleðilegt nýtt, hamingjuríkt ár og þakkir fyrir þau liðnu.

Af fitusöfnun á aðventu

Enn mjatlast þetta niður á við og ég heldur betur sátt að renna inn i aðventuna. Hún hefur verið ljúf og góð, og kom alveg þó ég hafi ekki borðað neinar smákökur, eða pissuköku eða makkintoss. Ég er hinsvegar búin að fá mér Nóakropp og panetone og allskonar annað fínt fínerí. Ég tel enn hitaeiningar og hef í hyggju að gera það fram á aðfangadag. En ég er nú líka alveg á því að jólin eru bara einu sinni á ári og að það er ekkert að því að njóta á meðan stendur. Það er bara óþarfi að draga veisluna út allan desember mánuð. Ég flissa þessvegna líka aðeins þegar ég fæ uppástungur á FB um greinar til að lesa sem gefa manni "10 ráð til að forðast fitusöfnun yfir hátíðarnar!!" Ég sé fyrir mér td gamalkunna ráðið að borða afganga standandi með ísskápinn opinn. Allir vita að standandi afgangar eru hitaeiningalausir. Nú eða matur sem er skorinn til að "snyrta". Þannig er ef maður er að borða köku og sker í hana til að hún sé symmetrísk. Snyrtu bitarnir eru að sjálfsögðu hitaeiningalausir. Sama gildir um mat sem er borðaður í boðum, og mat sem maður borðar uppi í sófa og konfekt sem hefur verið gefið í gjöf. Svo er líka mjög sniðugt að drekka eitt vatnsglas yfir daginn. Það hreinsar mann út, virkar með andoxunarefnunum í súkkulaðinu og veitir fullvissu um að maður sé enn á heilsubrautinni. Ég meina! Vatn!!

Ef maður vill hinsvegar vera drulluleiðinlegur þá er líka hægt að borða bara þær hitaeiningar sem viðhalda líkamsþyngd. Oftar en ekki eru það færri hitaeiningar en það sem flestir borða yfir hátíðarnar og nokkur fitusöfnun eiginlega þessvegna nokkuð gefin staðreynd. Þetta eru ekki nein geimvísindi. Þessvegna myndi ég halda að það væri bara best að slaka á hringvöðvanum, borða eins og maður vill, halda hreinskilninni við og ljúga engu að sjálfum manni og taka svo bara aftur upp góða siði annan í jólum. Einfalt.

Afmælispanetone

Vikan var ekki vel fallin til fitutaps, en mér tókst nú samt að hrista af mér 300 grömm og held mér þar með enn undir 100. Dave borgaði £100 verðlaunaféð glaður og ég var mikið snögg að kaupa mér skó og bóka mig í fína klippingu. 

Mér hafði gengið illa að plana vikuna, hún var aðeins úr skorðum vegna vinnunnar hans Dave í ofanálag við að ég þurfti að skila af mér stóru verkefni og mæta á fundi í Brighton á föstudaginn. Það gaf reyndar ástæðu til að stoppa við í London til að fara út að borða með Ástu sem er af hinu góða. Ég var því himinlifandi í gær þegar ég sá að ég gæti verið stressuð, ferðast og farið út að borða án þess að þyngjast. Plan for life kannski? 

Ég strögglaði reyndar aðeins í gærkveldi. Bakaði pizzu, eitthvað sem ég hef ekki gert í að verða tvö ár. Og það kemur í ljós að pizza er einhverskonar krakkkókaín fyrir mig, ég taldi út 750 hitaeiningar sem var alveg nóg til að verða vel södd. En það fullnægði á engan hátt bestíunni minni. Ég hreinlega tók andköf af innra óþoli eftir "einhverju djúsí". Skrýtið að pizza geri þetta. Ég reyndar er ekki nógu spennt fyrir þessari hugmynd að sé pizzan sjálf sem komi af stað einhverju svona brjálæði. Ég er búin að margsanna fyrir sjálfri mér siðustu mánuði að ég er fullfær um að fá mér smá og hætta svo. Og nú þegar ég er búin að uppgötva að ég er ekki svona spes að bara ég ein í heiminum er ekki fær um að borða mat í hóflegu magni hef ég engan áhuga á að hætta því. Nei, pizza er ekki eiturlyf. Ekkert svona fórnarlambs rugl. Pizza er einfaldlega matur sem hingað til ég tengi við ofát og djúsí stemningu og þessháttar. Tilfinningatenglsin eru enn ég sem fitubolla og pizza sem óvinur. Það þarf bara að laga það samband í heilanum á mér. Ekki setja pizzu í flokk með djöflinum.

Þegar ég var búin að upphugsa þetta slakaði ég á. Og ekkert binge. Það þarf bara að setja hlutina í samhengi.

Af öðru hundraði

Ég fór til Birmingham um síðust helgi. Mamma og pabbi voru þar í helgarferð með vinum sínum og það þótti óhæfa að missa af þeim svona fyrst þau voru bara hérna í næsta landi. Við Lúkas fórum því með lest á föstdagskvöldið og gistum eina nótt. Birmingham, líkt og Liverpool, hefur gengið í gegnum gífurlega yfirhalningu á síðustu árum og er orðin heilmikið skemmtileg borg að heimsækja. Kannski ekki ef maður er að leita að listum og menningu, en high street verslun er frábær og í Birmingham fær maður besta madras utan Bangladesh. Ég notaði tækifærið til að knúsa mömmu og pabba vel og vandlega og borða með þeim góðan mat og drekka smá rauðvín og einn fínan kokteil. Ég sakna þeirra alltaf, mér finnst ofboðslega mikið til þeirra beggja koma, bæði sem manneskja og sem foreldra. Vona bara að mér takist að gera Lúkas jafn hrifinn af mér og ég er af þeim. Ég fékk líka að velja mér afmælis-og jólagjöf. Gat hreinlega labbað inn í Cos og keypt ofboðslega fallega kápu. Það var komið þannig að það var ekkert sjálfsagt mál að passa í hvað sem er og ég varð því nokkuð vongóð um að ég væri á réttu róli með að ná undir hundrað innan skamms.

Við mamma keyptum okkur eins kjól, og það ekki í fyrsta skipti.

Eftir yndislegan laugardag þurftum við Lúkas að fara heim. Ég gleymdi því miður ipaddnum mínum á hótelinu og það tók staffið þar viku að senda mér hann tilbaka. Ég gat því ekki skrifað neitt síðasta sunnudag um að ég haldi mig enn innan 1800 hitaeininga yfir daginn og það líka þegar ég er að njóta þess að borða úti með mömmu og pabba. Ekkert mál. Ég skrifaði ekkert um að ég hafi verið komin niður í 101 kíló og að ég væri farin að eygja heldur betur £100 sem við Dave höfðum lagt í púkkið fyrir það okkar sem fyrst kæmist undir hundraðið. Ég hef heldur ekkert skrifað um hversu náttúrulegt þetta er fyrir mér, að hver dagur er auðveldari en sá á undan og að þetta er eiginlega orðið náttúrulegt fyrir mér. Kannski afsökun að skrifa ekki af því að ég hafði ekki ritvélina mína en sannleikurinn er að ég hef ekkert um þetta að segja. Ég er algerlega laus við "binge", hef ekki einu sinni hugsað um mat í einhverju magni síðan í september. Engin löngun. Ég fæ mér bara nammi ef mig langar og hætti þegar ég þarf. Ég get ekki kallað þetta algert frelsi af því að eg skrifa allt niður en þetta er samt það frjálsast sem ég hef verið lengi. En ég get ekki útskýrt þetta. Afhverju núna? 

Og svo gerðist þetta í gærmorgun.

Ég stóð grenjandi inni á baði þegar ég sá töluna. Undir hundrað aftur. Og algerlega sársaukalaust og á innan við þremur mánuðum. Ég hafði ekki gert mér almennilega grein fyrir því hversu mikilvægt þetta var fyrir mig. Og mér datt í hug að þetta skiptið var eiginlega betra en fyrst því ég hef ekki gefist upp allan þennan tíma. Ég get ekki sagt að ég hafi hætt að vinna að þessu, bæði með sál og líkama, síðan 2009 þegar ég fyrst sá rúm 130 kíló á þessari vigt. Ég er, og verð alltaf, live document.

Dagurinn var svo algerlega toppaður með að lokaverkið í umbótum hér heima var unnið og ég komin með almennilega fataskápa. Allt hreint og klárt og fínt og skipulegt og á sínum stað eins og það á að vera. Og lygna vatnið sem hugur minn er enn slétt og ógárað.

Af sléttu vatni

Fyrir nokkru gerðum við Dave samkomulag sem kvað á um að það okkar sem fyrst urði undir hundrað kílóum fengi í verðlaun hundrað pund frá hinu. Ég var 101.5 í gærmorgun, eitt kíló í viðbót farið þessa vikuna. Enn var það með afskaplega litlu erfiði. Ég borðaði spaghetti squash lasagna, túnfisksalat á hvítu brauði, gríska kjúklingasúpu, Daim, linsubaunakássu,M&M, haframúffur, skyr með rjóma, harðfisk og bökuð epli með vanilluís. Nei, þetta er ekki erfitt. Og enn engin þrá eftir "binge". Málið er að þegar ég gerði veðmálið við Dave fannst mér þetta svo fjarlægur möguleiki að ég þóttist bara taka þátt. En núna? Eitt og hálft kíló? Tvær eða þrjár vikur í að halda mínu striki áfram, ekkert mál. Ég var líka búin að setja niður markmið um að ná undir hundrað 19. desember, aftur eitthvað sem eg hélt að væri útilokað. En það markmið sé ég ekki betur en að mér takist að ná. Það er alveg hrikalega skemmtilegt að ná markmiðum. 

Svona eins og nú um helgina þegar nokkrir langþráðir draumar rættust. Við rifum niður fataskápana í svefnherberginu og hentum allskonar drasli sem er búið að safnast upp í áraraðir. Fylltum heilan ruslagám. Svo fengum við nýja skápa sem verða settir upp eftir tvær vikur. Ég notaði svo tækifærið og hreinsaði út úr öllum skápum og hirslum þannig að húsið er laust við allt óþarfa drasl. Að lokum bókaði ég svo hreingerningarfyrirtæki til að koma eftir að skáparnir eru komnir upp til að djúphreinsa húsið. Taka bara allt í gegn, allt þetta sem ég hef bara ekki tíma til að gera til að viðhalda hreingerningarstandardinum mínum. Þeir koma svo einu sinni í viku og viðhalda. Ég hef aldrei tíma til að taka til, ekki almennilega, þar sem maður ryksugar gólflista og strýkur af eldhússkápum og skrúbbar glerið í sturtunni og allt þetta. Fyrir utan að ég er bara léleg húsmóðir. Léleg og löðurmannleg. En með þessu hef ég tíma til að elda og spila á gítarinn og vera með fjölskyldunni og legg mitt fram til að halda hjólum atvinnulífsins gangandi. 

Þegar allt draslið var komið út í gám og allt hitt arranserað og tilbúið leið mér eins og allt í heiminum væri á sínum stað. Hugurinn fullkomlega sléttur og jafn, eins og lyngt vatn á sumarmorgni. Ótrúleg tilfinning sem ég stoppaði við hjá til að muna og setja í tilfinningabankann minn. Þannig get ég dregið á þessa tilfinningu þegar öldur gárast eða þegar pusar á mann. 

Af neyslubrjálæði

Ég rakst um daginn á hugtakið orthorexia nervosa. Þrátt fyrir að vera ekki enn viðurkennd greining í  sálfræðinni þá er þetta sífellt að verða algengara hugtak. Orthorexia er þegar maður er haldin ofsahræðslu við að borða óhollan mat. Og með þessa ofgnótt af upplýsingum sem eru svo líka ruglandi og þverstæðar er kannski ekki skrýtið að fólk þjáist af þessu. Bætið svo ofan á að það verður að skeina sig reglulega á chiafrælegnum grænkálsblöðum til að haldast í heilsutískunni og þetta er bara búið spil. Þetta er að sjálfsögðu á engan hátt jafn hættulegt og að vera með anorexiu eða bulimiu, enda getur líkamlega lítið verið að því að borða bara hollan mat. En það hlýtur að vera afskaplega erfitt fyrir sálina að vera stanslaust með hland fyrir hjartanu ef einhver minnist á Macdónalds, fyrir utan að ég ímynda mér að svoleiðis fólk sé voðalega leiðinlegt að spjalla við. 

Það er ekkert að því að borða hollan mat, ég myndi heilshugar mæla með því. En það er hinsvegar voðalega furðulegt að fylgja tískusveiflum þegar kemur að hollustu. Þannig finnst mér alltaf furðulegt þegar eitthvað er flokkað sem súperfæða. Það hlýtur að vera súper að borða hvaða grænmeti sem er? Þannig er grænkál komið í guðatölu að undanförnu. Jú, það er rosalega hollt og sneisafulllt af trefjum og A vítamíni. En broccolí er sneisafullt af trefjum og hefur meira c vítamín en appelsínur og enginn röflar um nýjustu broccólí uppskriftina. 

Svo er líka annað sem sjaldan er minnst á þegar kemur að hollustu og það er umhverfis-og efnahagsáhrifin sem fylgja. Möndlumjólk er orðin eðlileg skipti fyrir kúamjólk, sem eins og allir vita kemur frá djöflinum sjálfum. Möndlur er nánast einungis ræktaðar í Kaliforníu. Þar er lítið vatn, en möndlur þurfa einmitt gífurlegt vatnsmagn til að þrífast. Umhverfisáhrifin sem nú eru að sjást vegna ofnýtngu á vatnsveitu í Kaliforniu ættu að láta mann hugsa sig um tvisvar áður en maður skiptir út kúnni. Þannig er líka orðið að engin heilsusamleg manneskja myndi láta grípa sig án þess að geta stunið upp að minnsta kost fimm mismunandi leiðum til að nota súperkornið kínóa. Sala á því hefur nífaldast á síðustu fimm árum og verðið á tonninu hefur margfaldast. Svo mikið reyndar að innfæddir í Bólivíu og Perú sem hafa notað kínóa sem undirstöðu í sinni fæðu í árþúsundir hafa núna ekki efni á að kaupa kornið. Það er miklu betra fyrir bændur að selja það allt til feitra í vestrinu og flytja svo inn ómeti frá ammríku til eigin neyslu. Og allir tapa. Sama staðan hlýtur að bíða súperkornsins teff. Það má vera að það sé ókunnugt núna en bíðið í smástund og það á eftir að taka yfir kínóað. Teff er fullkomið korn, inniheldur fullkomið prótein, er náttúrulega glútenlaust og sneisafullt af góðum fitusýrum og andoxunarefnum. Það er líka varan sem myndar 90% af hitaeiningainntöku Eþíópíubúa, þar sem það er ræktað. Eþíópía hefur sett útflutningsbann á það sem stendur en það er sjálfsagt bara tímaspursmál hvenær banninu verður lyft til að fullnægja heilsuþrá okkar vestræna fólksins. Teff hlýtur jú að vera ekki bara súper, heldur megafæði; ekki sér maður feita Eþíópíubúa?!

Teff er glúteinlaust sem gerir það enn eftirsóknarverðara nú orðið. Sem er líka skrýtið því einungis 1% af heiminum er með glútenóþol. Það stöðvar engu að síður ekki 60% neytenda hér í Bretlandi að kaupa matvöru sem er sérmerkt sem glútenlaus. Meira að segja matur sem aldrei hafði glúten, eins og til dæmis súkkulaði er núna markaðsett sem glútenlaust. Fólk sem er ekki með glútenóþol en neytir engu að síður bara glútenlausrar fæðu þyngist að jafnaði um þrjú kíló yfir þá sem fylgja venjulegu fæði. Þetta skapast bæði af sálrænum áhrifum sem segir manni að maður sé "deprived" og eigi þá meira magn af öðru "skilið" og svo þeim óhjákvæmilega fylgifiski að glúteinlaust þýðir alls ekki hitaeininga, sykur og fitulaust og fólk gleymir að fylgjast með magninu. Glútenlaust? Glórulaust segi ég. Ef þú er með útþaninn maga eftir að borða pizzu er mun líklegra að það sé einfaldlega of mikið að sporðrenna öllum 12 tommunum fremur en að um glútenóþol sé að ræða. 

Hvernig væri nú að við hættum að láta markaðsetningar og blint neysluæði ráða för þegar kemur að ákvörðunum hvað matvöru varðar en fylgdum frekar því sem er í alvörunni gott fyrir okkur og umhverfið; meðalhóf.

Af meðalhófi

Það virðist hafa virkað peppræðan sem ég hélt yfir sjálfri mér um síðustu helgi, peppræðan og svo kannski líka að ég er að gera þetta allt núna í slagtogi með öðrum. Ég og ný vinkona hittumst á netinu og höldum hvorri annari við verkið. Við settum niður markmið og mitt fyrsta var á dagsetningu í gær. Ég hafði einsett mér að vera 103 kíló 14. nóvember og tókst það, var 102.5 og þarmeð 1.2 kíló í viðbót farin. Ég er ósköp glöð yfir þessu öllu saman, mest hvað ég var sniðug að taka rétt á málunum um síðustu helgi þegar ég léttist ekkert. Í stað þess að troða í mig í reiði og vonbrigðum hélt ég bara mínu striki og það gaf af sér núna. Núna á ég inni lúxus klippingu í verðlaun og get glöð unnið að næsta markmiði; 99.9 19.desember.

Og til að ná því markmiði er tilvalið að hafa gaman. Ég hafði fundið "spaghetti squash" í Waitrose á föstudaginn, eitthvað sem ég var búin að sjá í uppskriftum frá ameríku í langan tíma en aldrei fundið hér í Bretlandi. Þetta er grasker, svipað butternutsquash, nema að involsið er í löngum ræmum sem minnir á spaghetti. Og  þó auðvitað komi svo sem ekkert í staðinn fyrir alvöru spaghetti þá er ekkert að því að prófa nýtt, hafa gaman í eldhúsinu og spara sér hundruði hitaeininga. Graskerið er nánast bara trefjar og því fyllandi, meinhollt, hitaeiningasnautt og hjálpar til við meltinguna. Ég skar í tvennt, hreinsaði fræjin, saltaði aðeins og bakaði svo þartil mjúkt. Svo graflar maður innvolsið út og það kemur í löngum strimlum, tilbúið til notkunar. Frábært. 

 

Ég get samt enn ekki vel skilgreint hvað er að gerast. Ég segi að ég setji mér markmið og vinni að þeim en ef ég segi satt frá þá stend ég sjaldnast við innri markmiðin sem eiga að stuðla að stærri markmiðunum. Þannig segist ég alltaf ætla að gera magaæfingar þrisvar í viku. Þetta er eg búin að sega í sex vikur en hef enn ekki gert. Venjulega segir poppsálfræðin manni að það að setja og standa við míní markmið sé lausnin að því að ná stærri markmiðunum. En það virðist ekki skipta mig neinu máli. Ég tel hitaeiningar, og geri það af hreinskilni, ekkert þetta "hitaeiningar sem maður borðar standandi, eða í felum eða á sunnudögum telja ekki" kjaftæði. Nei, allt skráð og skjalfest. Sænsku kjötbollurnar og daimkakan sem ég borðaði í ikea á sunnudaginn, baguette úr hvítu hveiti og eplabakn sem ég gerði í gær. Allt talið og þegar 1800 hitaeiningum er náð er ég búin. Einfalt ekki satt? Hvern hefði grunað að það að borða aðeins minna virki til að grennast? Að það þurfi ekki að forðast öll kolvetni, skera út allan sykur, sleppa glúteni og raða einungis í sig kínóa, chia og goji berjum? Ég er bara orðin sannfærð um að allur öfgaskapur er af hinu vonda, alveg sama hvert maður horfir þá á bara að gæta meðalhófs. 

Svo er líka nauðsynlegt að kitla bragðlaukana eins og með þessari eplaböku sem ég bauð í eftirrétt í gær. Epli flysjað og skorið í helming og svo fínskorið þvert eins og Hasselbäck kartöflur. Burstað með bræddu smjöri, kanil og sukrin púðursykri. Bakað í korter. Mylja svo saman 3 mtsk höfrum, mtsk sukrin og 20 g af frosnu smjöri. Ná í eðlið, mylja hafrablönduna yfir og baka í aðrar 15 mínútur. Bera svo fram með slettu af rjóma og frosnum jógúrtís. Hitaeingar rétt um 200 sem er gott fyrir eftirrétt sem er svo fullnægjandi að ég gleymdi að borða daimið mitt! 

Ristað blómkál

Nett Mið-austrlandastemning með harissa og preserved sítrónum í bökuðu blómkáli.

Ljós ólívuolía eða rapeseed olía

Kanill

Kúmin

Harissa krydd 

Hvítlauksgeiri maukaður

Blómkál niðurskorið

Þekja blómkálið í olíukryddblöndu og baka í ofni þartil gullið. Svona hálftíma í 200 gráðum eða svo.

Blanda saman kjúklingabaunum, rauðri papriku, harissa paste og preserved lemon. Setja með blómkálinu og baka þartil brakandi fallegt.

Svo setja yfir spínat eða salat og nokkrar rúsínur eða pomegranate og jafnvel húmmús og borða af bestu lyst. Voðalega gott.

Af fenginni reynslu

Laugardagurinn var svona smávegis reynslupróf. Ég vissi á föstudagskvöld að ég myndi ekki léttast neitt, ég bara þekki líkama minn og fann að vikan hafði ekki skilað af sér neinum breytingum. Ég velti þessu aðeins fyrir mér áður en ég fór á vigtina því ég veit líka hvernig ég hef brugðist við áður þegar vigtin hefur ekki sýnt það sem ég vonaðist eftir. Ég minnti sjálfa mig á að svona er þetta bara, sumar vikur bregst líkaminn vísundunum, jah eða þá að vísindin bregðist líkamanum og útreiknaður hitaeiningamissir skiptir ekki máli. Það sem skiptir máli er að fórna ekki höndum og segja að ekkert virki og éta á sig gat. Ég þurfti sérstaklega að minna mig á þetta af því að það var sko ærið tækifæri til að sleppa sér. Lúkas minn varð 12 ára og bauð vinum í pizzu-og kökuveislu á föstudagskvöldið og svo var hann búinn að biðja um að fara með frænda sinn í keilu og á McDónas á laugardeginum. Ég var því með pizzu og köku og McFlurry allt við fingurgómana. 

Og það var eins og ég vissi, ég var enn 103.7. Ég fór yfir í huganum hvað ég hafði gert í vikunni. Eg hélt mig innan marka alla vikuna, hjólaði rúma 90 km og labbaði smávegis. Ég hafði reyndar eytt hitaeiningunum mínum í brauð og smá kex og örlítið af súkkulaði. Og þó ég sé 100% sannfærð um að allt þetta eigi rétt á sér í mataræði í fullu jafnvægi þá er ég líka viss um að það fari mér betur að huga betur að næringarefnunum. Epli með smá hnetusmjöri hefur sömu hitaeingarnar og tvær litlar kexkökur en veitir svo miklu lengri fyllingu og vellíðan í sál og líkama. Ég yppti því öxlum, gerði gróft plan í huganum fyrir matseðil í næst viku sem hallar aðeins meira að hollustu og ákvað að meira þyrfti ég ekki að velta þessu fyrir mér.

Og með það fékk ég mér litla sneið af afmælisköku, taldi hitaeiningarnar og hélt svo mína leið.

Frelsið er yndislegt

Enn léttist ég, aftur um 700 grömm. Ég flökti á milli þess að reyna að skilgreina hvað er að gerast og að vilja ekki hrófla við neinu svona ef það þýðir að ég klúðri öllu. Mér líður bara rosalega vel. Ræð algerlega við allt og það án þess að þurfa að nota viljastyrk á neinn hátt. Í fyrsta skiptiná ævinni líður mér ekkineins og fíkli. Ég fékk mér 9 malteserskúlur á föstudagseftirmiðdaginn. 9 súkkulaðimaltesers. Klukkan hálfþrjú. Sat svo róleg og beið eftir fallinu. Þar sem ég myndi ekki bara graðga í mig afgangnum af pokanum heldur fara og kaupa meira nammi. Þar sem ég myndi hugsa með mér "fokk it, skiptir ekki máli núna, hvort eð er fallin, best að naga mig núna í gegnum Cadbury verksmiðjuna". Þar sem ég myndi finna fyrir þessum líkamlega sársauka sem fylgir því að neyða sig til að hætta. 

En dagurinn leið og ég fór heim með fullan poka af nammi handa hrekkjavökugestum og spáði hreinlega ekki frekar í malteserspokanum, né öðru. Eldaði geðveikislega góða villibráðarborgara í kvöldmatinn og fékk mér ekkert sætt á eftir. Sat bara salíróleg og spjallaði við strákana mína og lék við kettlinginn og spilaði á gítarinn. Spáði ekki einu sinni í þessu.

Og vil helst bara ekki spá. Er mest að hugsa um að reyna bara að vera. Að njóta frelsisins. Það er nefninlega yndislegt.

Af sannleika

Ég hef oft velt fyrir mér afhverju mér virðist ekki finnast neitt mál að tilkynna hversu þung ég er á svona opinberum vettvangi sem þessum. Eins mikið og ég reyni að líta á bloggið sem dagbókina mína þá get ég heldur ekki neitað að ég skil hana eftir opna svo allir geta lesið. Ég var 104.4 kíló í gærmorgun, aftur búin að léttast um 700 grömm og er núna nærri 100 en 110. Mér finnst 110 vera þar sem ég fer yfir eitthvað óyfirstíganlegt. Þar er ég aftur orðin svo feit að það skilgreinir mig á einhvern hátt. Undir hundrað og mér finnst ég bara vera mjó. En hvernig svo sem að mér líður þá er það óneitanlega tabú að segja upphátt hvað maður er þungur, sér í lagi þegar maður er feit kona. 

Það gæti falið í sér vandamál fyrir mig að tilkynna hér svona opinberlega hvað ég er þung. Lesendur fylgjast með og ég gæti opnað fyrir allskonar gagnrýni á mig og hvað ég er að gera, rétt og rangt. Og eins gaman og það er að fá tölvupósta sem hrósa eða biðja um ráðleggingar þá er það gífurlega sárt að fá pósta sem rífa mann niður. 

Fyrir mér er þetta margþætt. Í fyrsta lagi er þetta eins og að segja Voldemort. Að hvísla nafnið eða breyta því gefur honum meiri áhrifavald. Ef ég segi óhikað upphátt hvað ég er þung tek ég aftur völdin í mínar hendur. Ég er ekki hrædd við vigtina og hún stjórnar svo sannarlega ekki tilfinningalífinu mínu. Þetta er tala sem segir mér hvað ég veg, ekki hvers virði ég er sem manneskja. Í öðru lagi er mikilvægt fyrir mig að vigta mig til að gera rannsóknir. Ég get fylgst með hvað gerist þegar ég minnka kolvetni eða drekk meira vatn eða prófa að borða mikið á morgnana og lítið á kvöldin eða fasta eða hvað sem mér dettur í hug að rannsaka. Aðalmálið er samt að segja sannleikann. Fyrir mér er enn alveg gífurlegur léttir sem felst í að fela mig ekki. Um leið og ég hætti að ljúga, um hvað ég borða, um hvað ég er þung, um hvernig mér líður, byrjaði þetta allt að smella saman. Ég er enn, eftir öll þessi ár og öll þessi kíló farin og komin og farin og komin, sannfærð um að þetta snýst algerlega um að hætta að ljúga að sjálfum sér.

Fyrir mér skiptir vigtin máli. Þegar ég hætti að vigta mig eða þegar ég byrja að ljúga er eins og ég sé að segja að það skipti ekki máli hvað ég geri, að ég skipti ekki máli. Og það er bara ekki rétt. Ég skipti heilmiklu máli.

104 kíló.

Af gleri

Ekkert gerir mig hamingjusamari en dót. Ég hef fyrir löngu síðan gert sátt við sjálfa mig um allar ahyggjur af því að vera lágkúrulegur plebbi út af þessu og bara held áfram að elska dót. Ég er alveg nógu spiritúalísk að öðru leyti til að mega elska drasl. Þannig er ég búin að vera alveg róleg, hundrað prósent sátt og hef ekki fundið fyrir nokkurri löngun í nammidrasl um helgina af því að ég gat farið inn á baðherbergi öðruhvoru og stunið af ánægju yfir nýju Orla Kiely handklæðunum mínum. Bara það að sjá glitta í staflann þegar ég labbaði framhjá var nóg til að fylla mig stóískri ró og sátt við gvuð og menn.

Sama gildir um hvernig ég ber mat fram. Ég verð hamingjusöm þegar ég set súpu í fallegar skálar. Kaffibolli sem ég helli í úr koparþrýstikönnunni minni er betri en kaffibolli á fínasta artisan kaffihúsi. Bökuð egg í litlu járn Le Creuset pottunum mínum láta hjarta mitt syngja. Þegar ég er með Marimekko servíettur á borðinu bragðast maturinn betur. Já, hann gerir það. Og ég þarf minna af honum. Þetta kemur aftur að þessum mun á ást og misnotkun. Ást mín a mat og svo þegar ég misnota hann felst í hvernig ég ber hann fram. 

Þetta nær meira að segja til vatnsins sem ég drekk. Í vinnunni er watercooler, þannig að ég fylli bara á hálfslítra flösku nokkrum sinnum yfir daginn og það er fínt. Hér heima gleymi ég að drekka vatn. Þangað til ég mundi eftir hvað ég elska dót. Og að matur sem er borinn fram í fallegu dóti er betri. Og að drykkur úr glerflösku er bestur allra. Trillaði mér út í Waitrose og keypti eina glerflösku af sódavatni. Og fylli svo á hana úr 17 pence plastflösku úr ASDA. 

Ég er búin að drekka sex lítra um helgina.

Af tengingu

Enn léttist ég; 800 grömm í þessari viku sem þykir gott á meðal okkar sem höfum fyrri reynslu af því að léttast. Mér líður alveg rosalega vel. Ég hef alveg haldið því við að telja bara hitaeiningar og er ekkert að hafa miklar áhyggjur af neinu. Ég bý til graut úr quinoa flögum af því að mér finnst gaman að smakka nýtt, ekki vegna þess að ég er að elta trend eða maukast við að forðast kolvetni. Ég set rjóma út á skyr og nýt í botn. Vigta það bara. Já, mér líður vel. Ég er alltaf að venjast betur við þessa hugmynd að ég sé ekki óargadýr og að ég sé hæf til að stjórna magni. Það eru núna komnar þrjár helgar þar sem ég haga mér eins og manneskja. Ekkert binge, ekkert vesen, bara gleði. Það verður alltaf meira og meira virði að vakna hrein og slétt á mánudagsmorgni. Ekkert samviskubit, engin ógleði, engin heitfengin loforð um að standa mig héðan í frá. Nei, bara þessi yndislega tilfinning að ég sé í beinum tengslum við líkama minn. Ég finn hvernig ég sléttist og hvernig ég hreinsast einhvernvegin. Húðin skýrist og neglur vaxa og allt er auðveldara einhvernvegin. Svona eins og maður sé meira lifandi. Þetta er skrýtið af því að öfugt við það sem maður gæti haldið þá tengist ég betur við líkama minn þegar mér líður vel. Þegar ég er þung og ómöguleg aftengist ég alveg, svona eins og til að reyna að verða fyrir minni áhrifum. Erfitt að útskýra. 

Þessi sannfæring mín um að það sé gott að hugsa um mat, elda hann og njóta hefur fengið mig til,að halda áfram að vera forvitin um nýjungar. Ég eignaðist um daginn svona tagine pott, til að elda rétti frá mið-austurlöndum. Eitt af því sem gerir það sérstaka bragð eru súrsaðar (preserved) sítrónur. Maður fattar ekki alltaf hvað það er sem gerir þetta "rétta" bragð, en ég er sannfærð um að sítrónurnar séu það sem gerir kjúklinga tagine-ið mitt "authentic". Og góður skammtur með kúskús fyrir 500 hitaeiningar! Ekki kvarta ég yfir því.

Af tilraunum

Ævintýrin með spíraliserann halfa ótrauð áfram. Og við bætist, nú er ég komin með æði fyrir rauðrófum, brakandi ferskum í salati með geitaosti og karamelluðum pekanhnetum. Hvað segirðu? Karamelluðum pekanhnetum? Já, það er ótrúlega gott kombó: muskulegt, þungt bragðið af rauðrófunni blandað saman við mjúkan rjómakenndan ostinn og svo krönsjið í sætri hnetunni. Hrikalega gott. Það er líka voða auðvelt að búa til. Teskeið af smjéri og slurkur af þessum snilldar puðursykri frá Sukrin (nánast hitaeiningalaus) steikt á pönnu í smástund með hnetunum. Ég er líka búin að prófa að nota hann í bakstur og tókst svona vel upp. Þarf að prófa i anzac kexið. Síðasti séns. 

Ég er svo ánægð með tilraunastarfsemina að hún hefur teygt sig í hárið á mér og ég er farin að nota þessa hentugu leið til að krulla yfir nótt. Ægilega sniðugt. Og Rambó.

Af framgangi

Ég léttist um 700 grömm í þessari viku sem er rúmlega vikumarkmiðið. Ágætt alveg og svona nokkuð áreynslulaust. Ég sleit keðjuna á hjólinu mínu á þriðjudaginn og hef ekki komist í að láta laga það þannig að hreyfing var af skornum skammti. Ég stend reyndar enn á því að hvað þyngdartap varðar skiptir hreyfing afskaplega litlu máli og enn fastar á að öll hreyfing sem er gerð af einskærri þrá til að léttast eða í samviskubits/refsingarskyni er verri en engin hreyfing. Hjólreiðarnar er mín geðheilsa. Ekki leið til að léttast. Ég hélt nokkuð nákvæma skrá yfir það sem ég borðaði og hélt mig við 1800 hitaeiningar yfir daginn. Ég hélt þessu líka uppi yfir helgi sem ég er svakalega stolt af, vanalega fer ég alveg yfir strikið um helgar. En, þessi nýja uppgötvun mín um að ég sé hæf til að stjórna mér og magninu sem ég borða þýðir að núna get ég fengið mér tvær kexkökur, eða eina kökusneið eða hvað sem mig langar í án þess að fríka út. Þvílík breyting. 

Ég hugsa enn rosalega mikið um mat, en hef ákveðið að það sé bara allt í lagi. Ég er að plana matseðla og uppskriftir og hanna nýjar uppskriftir og spekúlera. Það er bara allt í lagi. Ég er gífurleg áhugamanneskja um mat og uppskriftir og það er ekkert óeðlilegt að ég spái í. Þetta er áhugamál, ástriða jafnvel, og ég þarf ekki að taka því að þessi áhugi sé bara tengdur við að ég sé of feit. Hver veit, kannski verður þetta meira en áhugamál einn daginn? Ég eyddi smá tíma í að reyna að laga anzac kexið en þrátt fyrir að bragðið sé rosalega gott er áferðin enn röng. Mer tókst hinsvegar að búa til hrikalega gott hnetusmjörskex úr quinoa flögum.

Ég ákvað að ég ætti skilið smá verðlaun og keypti mér loksins Orla Kiely handklæði og handsápu svona til að skreyta baðherbergið aðeins. Betra en nammi.

Af linsubaunum

 Cottage pie er einn af þessum klassísku bresku réttum sem ég hef lært að meta á þessum árum sem ég hef búið herna. Cottage pie er einfaldur réttur, nauthakk steikt með gulrótum, bragðbætt með Worcestershiresauce og svo bakað með lagi af kartöflumús. Hjartanlegt og djúsí. Og nokkuð hitaeiningaríkt. Það er langt síðan að ég byrjaði að spara mér kartöfluhitaeiningrnar með að setja lag af blómkálsmús í staðinn, en þegar ég svo fattaði að skipta út helmingnum af hakkinu fyrir rauðar linsubaunir varð ég eiginlega að gefa sjálfri mér high five. Ekki bara hitaeiningar heldur peningur sem sparast líka, double whammy! Ég nenni ekki að setja inn alvöru uppskrift, enda hendi eg bara einhverju í pönnuna hverju sinni. Laukur, gulrætur, nautahakk, rauðar linsubaunir, tómatpúré, skvetta af Worcestersósu, súputeningur og smá vatn steikt á pönnu. Salt og pipar. Blómkálsmús með smá parmesan osti smurt yfir og svo bakað í ofni í hálftíma eða svo. Og borið fram með grænum baunum. Saðsamt, djúsí og dugar í tvo daga. Namm.

Af handjárnum og hnúum

"Það er rigningarsuddi sem úðar göturnar í kvöldhúminu á þessu þriðjudagskvöldi í rólegum iðnaðarbæ í Norður-Wales. Óeirðarlögregla stendur í þéttri röð meðfram lestarstöðinni og þvert yfir umferðargötuna þar hjá. Venjulegir "Bobbies" með auðkennanlegan háan hjálminn rölta um tveir og þrír saman. 6 sjúkrabílar eru kyrrstæðir við götuna. Ýlfur og urr heyrast allstaðar að þar sem illúðlegum lögregluhundum er haldið aftur af og yfir öllu heyrast svo þúmp þúmp hljóðin úr þyrlunni sem sveimar yfir. Hvað er í gangi? Yfirvofandi stríð? Heimsókn frá páfanum? Uppvakningainnrás? Nei, Tranmere Rovers ætla að spila fótboltaleik við Wrexham AFC. 

Tranmere er bær rétt utan við Liverpool sem, eins og flestir bæjir norður í Bretlandi hafa séð fífil fegri. Atvinnuleysi og menntunarleysi og hátt hlutfall bótaþega eru eftirstöðvar af Thatcher árunum og erfitt hefur reynst að spýta atvinnu og möguleikum inn í þessa staði öfugt við stærri borgirnar eins og Manchester og Liverpool sem undanfarin ár hafi verið í stanslausri uppgöngu. Fótbolti hefur verið ódýr og þægileg lausn frá hversdagsleikanum fyrir fólkið á þessum stöðum og hefur líka verið vettvangur fyrir útrás á uppsafnaðri gremju og/ eða fávitaskap, hvernig svo sem maður lítur á það.

Tranmere Rovers féllu niður um deild í vor og eru því núna komnir í utandeildarstöðuna sem Wrexham hefur verið í síðust átta árin. Við höfum ekki mæst í leik í 10 ár. Eins og alltaf með lið sem eru nágrannar skapast gífurleg spenna í kringum leikina. Fleiri stuðningsmenn hafa tök á að koma af því að ferðalagið er stutt og það er skilningur á aðstæðum hvors annars. Ég hafði nú samt ekki alveg gert mér grein fyrir lögregluviðbúnaðinum. Dave var búinn að útskýra þetta fyrir mér en ég satt best að segja trúði honum ekki. Hann var að tala um leiki á níunda áratugnum þegar fótboltabullur léku lausum hala, þetta væri ekki svona núna. Ég missti því andlitið þegar við gengum framhjá lestarstöðinn þar sem Tranmere áhangendur voru stíaðir af á meðan löggan beið eftir að Wrexham áhangendur löbbuðu framhjá og að vellinum. Hróp og köll og krepptir hnefar heyrðust og sáust og mér varð um. Sér í lagi þegar kom í ljós að við þurftum að fara inn annarstaðar en vanalega og við enduðum á að ganga í flasið á hóp af Trannies sem voru syngjandi af spennu. Rauði trefillinn minn hefði getað komið mér í klandur en sem betur fer komumst við framhjá þeim óséð og inn á völl.

Leikurinn var svakalega spennandi og endaði 2-2 eftir mikla baráttu. Við vorum nokkuð sátt þó sigur á heimavelli sé alltaf æskilegri, en Tranmere eru í öðru sæti í deildinni, við í áttunda þannig að við gátum alveg búist við erfiðum leik. 

Tranmere fólkið söng okkur út sem olli mér vonbrigðum. Vanalega syngjum við allan tímann og þöggum niður í öllum mótbárum en þeir höfðu okkur þar. "He left cause you're shit" góluðu þeir á okkur þegar Jay Harris, fyrrverandi leikmaður okkar kom á völlinn, en hann spilar núna fyrir Tranmere. Gamalkunnugt sheepshaggers söngl og þessháttar. Einn af þeim var svo reyndar handtekinn fyrir að æsa upp kynþáttahatur sem mér fannst ægilega fyndið því kynþátturinn sem um ræddi var velskur. Ég vissi ekki að það mætti ekki djóka þannig með Veilsverja! Allavega, við reyndum að svara með "sign on, sign on, with hope in your heart and you will never work again" sungið við You'll never walk alone. Tilvísun í að Tranmere er bara stoppistöð í Liverpool og hversu illa stödd þau eru hvað atvinnuleysi varðar.

Að leik loknum lentum við svo aftur í klandri þar sem festumst með Tranmere fólki fyrir innan lögreglumúr. Tranmere fólkið var pirrað og í leit að slag eftir jafnteflið og yfir að vera haldið aftur. Við náðum svo að láta eina lögguna hleypa okkur í gegn og komumst aftur í hóp Wrexham fólksins. Héldum svo heim nokkuð sátt með frammistöðu okkar manna. 

Ég skil að vera ástriðufull þegar kemur að velgengni liðsins þíns. Ég skil hópsamstöðuna og ég skil vellíðanina sem fylgir skoruðu marki og unnum leik. Ég skil meira að segja sorgina sem fygir þegar illa gengur og pirring gagnvart sérstöku liðið. En slagsmál? Fyrir slagsmálanna sakir?

Fyrir utan að ég skildi hnúajárnin eftir heima og gat ekki tekið þátt.

Af næringu

Á laugardagskvöldi horfir gamalt, leiðinlegt fólk eins og ég er á Strictly come dancing á BBC1 og sofnar svo í sófanum. Það hvað helst hressir uppá tilveruna og veitir tímabundna lausn frá eintóna leiðindum lífsins er nammi. Ég var búin að plana veisluna allan daginn, taldi út hitaeiningar og vigtaði næringarefni í tilraun til að fá hvað mest "bang for my buck." En þegar að kveldi kom var lítið eftir af hitaeiningum úr að moða. Ég sat með 25 grömm af karföfluflögum og hálft chunky Kitkat. Þvílík vonbrigði! Þetta var ekki upp í nös á ketti. Ég maulaði engu að síður á "veislunni" minni, kláraði og leit svo í kringum mig í forundran. Ég var sátt! Þetta var nóg fyrir mig. Þegar ég svo vaknaði á sunnudagsmorgun varð ég að stoppa við og þakka góðum vættum hversu vel mér leið. Ekkert kolvetnakóma. Engir liðverkir, engin ónot í maga og best af öllu, ekkert samviskubit. Og ég fattaði að ég hef verið að ljúga að sjálfri mér í áratugi. Hvenær sannfærði ég mig að ég væri fíkill? Að ég gæti ekki bara fengið mér einn? Hvenær byrjaði ég að trúa lyginni um sjálfa mig? Að ég væri þessi óalandi og óferjandi bestía sem hefði enga stjórn á sér?

Þetta var svona algert uppljómað móment þar sem ég sá sjálfa mig í algerlega nýju ljósi, allar "reglur" breyttar. Ég velti þessu fyrir mér í allan dag. Nýjar reglur, hvernig virka þær þá? Þýðir þetta að eg geti farið að treysta sjálfri mér, að ég geti í alvörunni valið það sem er best fyrir mig.

Það forðaði því reyndar ekki að ég fann aftur fyrir tómleika tilfinningu í dag. Mig vantar enn eitthvað í lífið sem veitir næringu. Ég vel það orð vegna þess að ég hef hingað til valið að borða til að fylla upp í tómarúmið. En það er ekki næring í formi matar sem mig vantar heldur frekar andleg næring. Ég þarf að hugsa þetta betur en mer finnst eins og að þetta sé alveg beisikk stöff. Eina skiptið sem ég hef grennst án þess að hugsa um það var árið sem ég bjó í Belgíu. Það var vegna þess að ég var fullkomlega nærð allt það ár, vinir, tónlist, menning og listir og ómælt magn af bjór. Ég þarf að finna út hvað nærir mig.

Nýjar reglur. Spennandi.

Af réttum hlutföllum

 

Ég er nokk viss um að flestir væru mér sammála þegar ég segi að góð sambönd byggja á málamiðlun. Þannig fá báðir samningsaðilar einhverju sínu framgengt og geta auðveldlegar látið gossa það sem þarf. Og ég hugsa að flestir geta líkað kinkað kolli þegar ég segi að þetta snýst að miklu leyti til um litlu hlutina, litla amstrið í hversdeginum sem endar svo á því að skipta hvað mestu máli. Ég held að ég og útlendingurinn minn séum orðin nokkuð lunkin við málarekstur þennan. Málamiðlunin felst mest í að ég gaf Ísland upp á bátinn og fæ þessvegna að hafa allt annað eins og ég vil hafa það. En svo eru svona einn og einn smahlutur sem við rekumst á með. Uppvaskið er einn slíkur. Ég vil að uppþvottaburstinn liggi í vaskinum, Veilsverjinn leggur hann alltaf á vaskbrúnina. Ég labba framhjá og ýti honum ofaní vaskinn, hann býr sér til kaffi og veiðir hann aftur upp og leggur nett á brúnina. Og så videre. Og ég er ekki að kalla þetta skilnaðarsök, en anskotakornið ef þetta skapar ekki netta spennu svona yfir daginn.

Við fórum í dag í smá göngutúr, fengum okkur morgunmat og röltum svo einn hring um búsáhaldaverslun hér í Wrexham. Fann þar þennan forlata uppþvottabursta. Hann er með litlu haki þannig að hann hvílir bara nett á vaskbrúninni. Algerlega fullkomin málamaiðlun; hvorki í vaski né upp úr. Glöð keyptum við burstann og kysstumst svo fyrir utan búðina og óskuðum hvort öðru til hamingju með hvort annað, það eru jú litlu hlutirnir sem skipta máli.

Ég léttist um tvö kíló í vikunni. Að hluta til vegna þess að ég hef tekið ábyrgð, á sjálfri mér og gagnvart öðrum. En líka vegna málamiðlana. Ég þarf að gefa og taka, fá réttu næringuna og réttu saðninguna í sambland við rétta djúsí faktorinn.

Ég finn svo út úr þessu með klósettsetuna og tannkremstúpuna næst.

Af Pinterest

Ég eyði miklum tíma á Pinterest, og að mestu leyti er það hið besta mál og hin besta skemmtun. Þar er hægt að finna uppskriftir að öllum andskotanum, allskonar húsráð og hugmyndir. En hitt er svo að Pinterest gerir mig svo öfundsjúka út í allt og alla. Það er allt svo miklu fínna hjá öllum öðrum, maturinn fallegri og hollari og fataskápurinn svo miklu meira töff. Það er því ágætis skemmtun að skoða Pinterest vs. nailed it myndir til að minna sig á að fæst stenst manns eigin væntingar. 

Og þá ekki síst maður sjálfur. Ég geri stanslausar Pinterest kröfur til sjálfrar mín. Sér í lagi þegar kemur að hollustunni. Mér þætti afskaplega gaman hefði ég getað pinnað "50 kíló farin" söguna mína og snúið mér svo að einhverju öðru. En það er nú víst ekki svo og ég held áfram að klóra mér í hausnum yfir þessu öllu saman. Og minna sjálfa mig á að samanburður er dauði gleðinnar. Fyrir utan að mitt "nailed it!" Gæti verið einhvers annars pin.

Af Ottolenghi

Ég þurfti að vera á fundum í Brighton miðvikudag og fimmtudag í síðustu viku. Það þótti því þjóðráð að stoppa við í London á leiðinni og hitta Ástu mína. Stoppið var stutt en hún náði þó að fara með mig á Yotam Ottolenghi deli og veitingastað í Islington. Ottolenghi er einn af þessum kokkum sem eg elska að skoða myndir af matnum sem hann gerir og fletta í gegnum bækurnar hans. Ég hafði nú samt aldrei lagt í að prófa að elda. Og það var nánast eins og að koma í mekka að komast þarna inn. Allt sem mér finnst fallegt var þarna uppsett á fallegasta máta. Ég á erfitt með að lýsa hvað fallega uppraðaður matur hefur mikil áhrif á mig, hvað mér líður vel í svoleiðis umhverfi. Allar áhyggjur og sorgir dagsins flutu tímabundið í burtu og eg leyfði visjúalinu að hrífa mig með á annan og betri stað. 

Ég gat heldur ekki farið út án þess að versla smá. Keypti mér poka af anzac kexkökum með það í huga að ég gæti notað sem morgunmat á leið til Brighton. Ég fekk þær í fallegum sellófan poka bundnum sman með trademark rauðum Otttolenghi borða.

Anzac eru astralskar að uppruna, hannaðat fyrir ástralska hermenn í fyrra stríði og eiga að duga lengi. Otttolenghi útgáfan er mun meira djúsí en upprunalega uppskriftin og sennilega bestu smákökur sem ég hef smakkað. Uppfullar af höfrum, kókos, rusínum og appelsínuberki. Ég vissi við fyrsta bita að eg myndi þurfa að reyna að gera mína útgáfu, og þá kannski aðeins hollari. Þær eru nefnilega heldur hitaeiningaríkar og ég err hrædd um að þær hafi stuðlað að því að ég þyngdist aðeins í vikunni. Rétt er að það er flóknara að halda uppi hollum háttum þegar maður er ekki heima hjá sér, en það hjálpar víst ekki að raða í sig bestu kexkökum í heimi þegar manni leiðist í lest.

Quinoa hveiti, kókosolía og hunang og ég er komin með rétta bragðið. Áferðin hinsvegar ekki rétt og ég þarf að halda áfram með tilraunastarfsemi. Og það er bara gaman. 

Gamechanger

Sumarið var yfirfullt af skemmtilegheitum. London, Reykjavík,  Barcelona, Berlin og Brighton. Endalaust stuð, og mikið af mat og enn meira af drykk. En nu slutter festen eins og maðurinn sagði og mál að linni.

Ég vóg 110 kíló á sunnudaginn síðasta. Það er nær því að vera feitasta ég en að vera mjóasta ég. Er það nokkuð hægt? Mér finnst ekki. Ég stend mig að allskonar fitubolluhegðun sem mér líkar illa; gera grín að sjálfri mér, forðast myndavélar, hafa áhyggjur af hvort stólar beri mig, forðast verslanir sem ég veit að selja föt í smærri stærðum, toga í peysuna til að fela bumbu...og þar fram eftir götunum. Ég þoli þetta ekki, þetta er allt eitthvað sem ég taldi af alvöru að ég hafði skilið eftir í reyk. 

Skiptir ekki máli, það eru þrír mánuðir til jóla og ekkert stórvægilegt planað utan vinnuferða og Dave er enn á full swing í sínum lífstíl og ekkert sem stöðvar mig í að taka smá rassíu núna. Eigum við að segja að þessi 10 kíló sem skilja á milli þess sem ég sé sem venjulega og vellíðandi og að vera hlussa verði farin um jól? Ég held það. Snýst þetta ekki allt um að halda áfram, byrja aftur, gefast ekki upp? Hversu vandræðalegt eða frústrerandi svo sem það er að endalaust segja sama hlutinn aftur og aftur.

Ég fann líka gamechanger um daginn. Ég er ástríðukokkur, og það er fátt sem veitir mér eins fölskvalausa gleði og að stússast í eldhúsinu. Það er eitthvað töfrum líkast við hvernig hlutir breytast úr einu í annað; mjólk í skyr, hveiti í brauð. Ég keypti mér spiralizer, lítið tæki sem sker grænmeti í örmjóa strimla. Þannig bar ég á borð í gærkveldi kalkúna bolognese með kúrbítsspaghetti. 425 hitaeiningar í sneisafullri skál með parmiggiano. Og rosalega gott. Ég hlakka til í kvöld, þá ætla ég að spírala sætar kartöflur og mixa einhvernveginn inn í kókoskarrí eitthvað. 

Neikvætt reinforcement virkar ekki á mig. Þannig er tilgangslaust fyrir mig að skoða hlussumyndir af mér. Þá verð ég bara sorgmædd og vil borða til að róa mig niður. En að skapa gleði, gleði í lífinu virkar sem tæki fyrir mig. Og það veitir mér gleði að raspa niður grænmeti. Eigum við ekki bara að rúlla með það?

Af Bretum og loðlöppum

Það er margt sem mér líkar mjög vel við hér í Bretlandi. Sem er nú eins gott svona af því að ég er búin að búa hér í 12 ár og sýnist líkurnar á að ég komi heim minnka með hverju árinu. Hér er gott að versla og rosalega margt að skoða, með söguna sýnilega við hvert götuhorn. Fólkið er allt húmoristar og spjallar mikið. Bretar eru líka afskaplega kurteisir. Og þeir eru líka sérlega vandræðalegir og ég gruna þá um að kurteisin sé til að reyna að forðast vandræðalegheit. Ef allir fylgja reglunum þá þarf enginn að vera vandræðalegur. Um leið og breytt er út af vananum fer allt í keppni um að halda andliti. En ef ég segi rétt og satt frá þá fer kurteisi smávegis í pirrurnar á mér. Ég er Íslendingur og ef við viðurkennum það bara þá erum við villimenn inn við beinið. Verst finnst mér áráttan sem samstarfsfólk mitt finnur hjá sér til að halda hurðum opnum fyrir alla. Í vinnunni minni eru langir gangar og skiptir með millihurðum. Til hliðar á göngunum eru svo klósettin. Þannig að ef maður er á leið á kamarinn og einhver labbar á undan manni sem er á leið í gegnum millihurðina þá stoppar sú manneskja undantekningalaust, heldur hurðinni opinni og bíður svo eftir að maður komi. Ég þarf þá að benda á klósetthurðina og gefa til kynna að ég ætli ekki í gegnum millihurð heldur að ég ætli að beygja af leið og inn á klóið. Ef maður svo ætlar í gegnum millihurð en ekki á kló þá stend ég mig að því að byrja að svona hálfhlaup, hálfvalhoppa svo manneskjan sem heldur hurðinni þurfi ekki að bíða á meðan ég rölti mér niður ganginn. Þetta er bara pirrandi. Ég er að undanförnu tekið upp á að að tilkynna hárri röddu að ég sé að fara að pissa. Að ég sé alveg i spreng. Geri jafnvel hreyfingu, krosslegg fætur og beygi mig upp og niður með þjáningarsvip í sambland við kumpánlegt bros. Þetta svínvirkar, fólk snarfölnar og snýst á hæl og hleypur burtu sem fætur toga. Ég hef líka tilfinnanlega tekið eftir að færri reyna að halda hurðum fyrir mig.

Svo koma stundum atriði þar sem ég verð hjákatleg. Við fórum á uppistand í Llangollen um daginn, sem er svo sem ekki í frásögur færandi. Meðan við biðum eftir að sýning hæfist varð mér starsýnt á konu sem sat rétt hjá okkur. Hún var nefninlega í stuttbuxum og með loðnar lappir. Sko kafloðnar. Og löng svört hár, ekki eins og ég verð á veturna, með svona smá fuzz. Nei, hún var með þéttan hárvöxt á báðum leggjum sem hún svo krosslagði svo ég sá enn betur. Ég varð geðsjúklega hneyksluð og pirruð á sjálfri mér að taka eftir þessu og verða svona mikið um. Er ég ekki feministi? Er mér ekki slétt sama um hvort konur raka á sér lappirnar? Nei, það kom í ljós að mér fannst þetta skrýtið og ég starði eins og álka. Sem þýddi svo að ég álpaðist til að svara spurningu frá uppistandaranum sem notaði svo kvöldið til að gera grín að mér. Gott á mig.

Ég þarf greinilega að víkka sjóndeildarhringinn og lækka fordómana mína. Ég er ekki jafn víðsýn og jafngeðja og ég taldi. En ég ætla nú samt að raka á mér lappir áður en ég fer til Spánar. Ég vinn í víðsýninni á einhverjum öðrum velli.