Og svo koma vikur sem þessar. Ég gerði allt samkvæmt bókinni; matur og hreyfing, var jákvæð og hress. (Nei, ég lýg því, ég var reið inni í mér í tvo daga.) Engu að síður þyngist ég um hálf kíló. En það eru líka vikur sem þessar sem sýna úr hverju maður er gerður. Það skilar engu að hlusta á litlu röddina sem vælir að maður ætti að gefast upp. Að þetta virki aldrei. Þegar það koma vikur sem þessar seilist maður inn í sjálfan sig og nýtur styrksins sem þar er. Það gefur meira að halda ró sinni þegar það koma vikur sem þessar en að fagna þegar lýsið lekur. Ég segist svo bara hafa verið á túr og með hægðatregðu og að þetta fari í næstu viku?

Ég hef tekið eftir að það hefur verið óvenju mikið af viðtölum við fólk eða fréttir af fólki sem hefur misst einhver kíló í fjölmiðlum að undanförnu. Og í kjölfarið hef ég líka tekið eftir nokkrum pistlum og greinum þar sem fólk sér ástæðu til að kvarta yfir þessum fréttaflutningi. Það er kvartað yfir því að um útlitsdýrkun sé að ræða. Eða sá póll er tekin í hæðina að þetta sé lítið til að hrópa húrra yfir; vita þessar hlussur ekki að þetta einfaldlega kalóríur inn, kalóríur út - borða hollan mat?

Ég skil að í stórum atriðum er þetta rétt og satt. Þetta snýst um kalóríur inn og kalóríur út og það er engum hollt að trúa því að fegurð skapi hamingju. En mergurinn málsins er að ef þetta væri jafn einfalt og kalóríur inn og kalóríur út þá væri ekki til feitt fólk og þangað til grönn manneskja prófar að fara í verslun og komast að því að ekki ein einasta flík í búðinni er nógu stór þá hlusta ég ekki á svona kvabb um að útlit skipti litlu máli.

Þegar ég skoða þennan feril minn þá hefur kalóríutalning í raun verið minnsti þátturinn í því að koma mér á þann stað sem ég er á núna. Fyrir mér hefur þetta snúist um miklu flóknari ferli en það, þetta hefur snúist um að finna sjálfa mig og að skilgreina mig og allt sem ég hef trúað á upp á nýtt. Að draga það ferli niður í einfalda kalóríutalningu er lítilsvirðing við vinnuna sem ég hef unnið.

Það er ekki hægt að sjá utan á manneskju hvort hún er réttsýn eða gjafmild eða ástrík eða gáfuð eða gott foreldri eða hvort hún hleypur hratt, er hraust eða notar eiturlyf. En það er hægt að sjá að manneskja er feit og það er hægt að dæma fólk fyrir það. Þannig að þegar feit manneskja kemst loksins í kjólinn sem segir að hún sé venjuleg útlits, að það sé ekki hægt að dæma hana lengur er nema skrýtið að hún vilji fagna þeim áfanga? Það er bara ekki jafn mikilvægt út á við að hreykja sér af því að geta loksins hlaupið kílómetrann á sex mínútum eða tekið 40 kíló í bekkpressu.

Ég veit að vísindin segja að þetta er einfalt mál. En fyrir mitt leyti þá er það eina sem einfalt við þetta að núna get ég verið sæt í kjól sem ég keypti í venjulegri búð.

Hitt og þetta sem ég hef lært. (Things that I have learnt)

• Vatn er góður drykkur. En ef maður setur klaka í glasið verður það ennþá betra.
• Ég trúi engu fyrr en ég hef prófað það á eigin líkama.
• Morgunmaturinn sem ég vel ræður hvernig restin af deginum verður.
• Því meira grænmeti sem ég borða því hamingjusamari er ég.
• Þegar ég segi, "ég má ekki borða..." þá geri ég uppreisn. En þegar ég segi; "ég kýs að borða ekki..." þá er mér alveg sama um að sleppa draslinu.
• Þegar ég stika um og ríf í eldhússkápa er gott að sleikja teskeið af náttúrulegu hnetusmjöri. Það stoppar geðveikina.
• Hreyfing veitir mér gleði sem ég fæ hvergi annarstaðar.
• Mikilvægasta tækið í eldhúsinu er litla vigtin mín. 100 g eru miiiiiiiklu minna magn en maður heldur.
• Excel skjalið mitt þar sem ég skrái hvað ég er þung . Ég elska excel.
• Internetið bjargar öllu. Hér er allt að finna sem þarf. Uppskriftir, samfélag, ráð, sálusorg. Internetið er greinilega komið til að vera.
• Skipulag er lífsnauðsyn. Því betra plan, því betri árangur.
• Sjálfhverfa. Ég hugsa alltaf um sjálfa mig fyrst.
• Kaffi er æðislegt. Ég bý mér til svakalega fínt kaffi og það fullnægir matarþörf fullkomlega.
• Númer eitt, tvö og þrjú er svo að vera í stuði. (Og halda hópinn)

Ég er alltaf að stússast við að búa til meðrétti til að fylgja kvöldmat. Eina skilyrðið (fyrir utan að sjálfsögðu að vera bragðgott) er að það verður að vera eins kolvetnasnautt og mögulegt er, og á sama tíma verður að koma í stað brauðs, kartafla eða hrísgrjóna. Þessi hérna er sérlega skemmtilegur réttur, nothæfur sem meðlæti með kjúklingabringu eða sem léttur réttur með salati. Nú eða bara það sem manni dettur í hug.

2 kúrbítar, skornir langsum og mest innvolsi skafað upp með teskeið. Ég strái svo salti yfir þá og læt liggja á eldhúspappír til að draga sem mestan vökva úr þeim. Eins lengi og mögulegt er.
6 sólþurrkaðir tómatar, fínt skornir niður.
6 svartar ólífur, fínt skornar niður.
nokkur spínatblöð, skorin niður.
2 sveppir, fínt skornir niður.
30 g parmesan ostur, fínt rifinn.
salt og oregano

Græna bakið á kúrbítnum létt makað með dropa af EVOO og settir inn í ofn með bakið upp. Á meðan þeir hitna aðeins (í 7 til 10 mínútur) skal allt annað hakkað niður og blandað saman. Takið kúrbítinn úr ofninum og snúið maga upp og fyllið holuna með tómatblöndunni. Dreifið ostinum yfir og aftur inn í ofn í 25 mínútur. Borðið af bestu lyst.
Hér er að sjálfsögðu einu takmörkin ímyndunaraflið, mér dettur í hug að fylla með mozza, basil og ferskum tómati, með rauðlauk og sveppum, með byggi, sinnepi og rauðri papriku...ji minn eini, nú verð ég að fara og prófa þetta allt saman. Be right back!

Mér þykir þetta afskaplega áhugaverð pæling sem Bill Gates kallar "Spiral of Success". Maður byrjar á einhverju, gerir það endurtekið þangað til að það verður að vana og getur þá bætt við sig meira af góðum venjum. Maður kemst inn í hringrás velgengni. Þegar ég skoða ferilinn minn þá ætla ég að setja upphafið við að hafa hætt að reykja. Hvort sem ég fattaði það þá eða ekki þá hóf ég feril velgengis hvern dag sem ég reykti ekki. Ég var komin inn í rútínu sem leyfði mér svo að bæta við heilbrigðari umgengni við mat og að koma mér upp daglegri rútínu sem fól í sér hreyfingu. Þetta er ósköp einfalt; maður velur sér eitthvað, hvort sem það er hreyfing eða matur eða sígó eða bora í nefið og kemur sér svo upp vana sem felur í sér að gera (eða gera ekki ef nefboranir er það sem um ræðir) umrædda athöfn á reglulega. Það er kannski augljóst en flestir virðast svo klikka á aðalatriðinu. Það er að segja að breyta athöfn í vana. Maður byrjar af kappi og fer í eróbikk á hverjum degi í viku. En svo kemur eitthvað upp á, vinna, frí, vinir, fjölskylda, leiðindi, lífið... og maður hættir að gera athöfnina. Og þar liggur hnífurinn í kúnni. Það má ekki láta lífið koma í veg fyrir að athöfn breytist í vana. Og til þess að um vana sé að ræða verður að gera það reglulega. Þetta er svo einfalt að maður ætti ekki einu sinni að þurfa að tala um þetta. Það þarf bara að plana aðeins. Ákveða að hreyfa sig þrisvar í viku. Það er nóg til að koma upp vana. Ef maður missir úr skipti þá bara gerir maður það daginn eftir. Svo lengi sem maður gerir það. Plana aðeins ef maður veit að eitthvað er að koma upp á. Ekkert mál. Mig langar núna til að bæta inn í spíralinn minn og skoða fjármálin. Mikið væri gaman að koma sér upp vana sem felur í sér að smá saman borga skuldir. Lifa svo bara lífinu þvengmjór, fitt og skuldlaus. Það væri nú alveg alvöru.

Fyrir nokkrum vikum síðan bauð Dietgirl lesendum sínum upp á að skilja eftir skilaboð á blogginu hennar og að hún myndi síðan velja af handahófi einn lesenda úr og verðlaunin yrðu ókeypis aðgangur að átta vikna hlaupanámskeiði sem hún og hlaupaþjálfarinn hennar standa fyrir. Hlaupanámskeiðið fer fram á netinu, þar er umræðuhópur og stuðningshópur og vikulegt þjálfunarplan er sent í gegnum tölvupóst. Ég var svo lukkuleg að vinna aðgang að námskeiðinu. Ég hef fyllilega í hyggju að bæta þvi einfaldlega við þær æfingar sem ég stunda nú þegar. Námskeiðið hófst svo í dag. Þessi fyrsta vika fer reyndar í andlegan undirbúning frekar en líkamlegan. Þáttskendur eru að spjalla saman og kynnast. Ég er virkur þáttakandi í umræðum á spjallrásinni og margt skemmtilegt sem þar kemur fram. Þáttakendur eru allstaðar í heiminum, frá Nýja-Sjálandi til Bandaríkjanna til Belgíu og Svíþjóðar. Og allt þar á milli. Margir hafa reynt við C25K prógrammið en gefist upp. Aðrir eru búnir að reyna aðrar íþróttir. Flestir eru í lélegri þjálfun og of feitir og langar til að verða fitt. En það sem allir eiga sameiginlegt og ég hef sérstaklega hoggið eftir er þessi ímynd sem allir þrá að uppfylla. Undantekningalaust talar fólk um að vilja vera "eitt af þessu fólki", "einn af þessum sem fer út að hlaupa í hvaða veðri sem er", "ein af þessum bjarteygu stelpum, hlaupandi um með tagl sem sveiflast". Öll höfum við einhverja hugmynd um hvernig fólk hlauparar eru og hvernig þeir líta út. Og dáumst að þeim. Þegar ég spái í það þá er ég ekki viss um að ég geti nokkurn tíman staðið undir þessari ímynd sem ég hef af hlaupara. Enda sá ég þegar ég las í gegnum öll skilaboðin að ég hef aðrar hugmyndir um tilganginn. Ég ætla ekki að þjálfa mig upp fyrir eitthvað spes hlaup. Ég geri mér engar grillur um að ég reimi á mig asics skó og ég breytist einn, tveir og þrír í bjarteygan taglsveiflara. Ég ætlast bara til þess að átta viknum loknum að ég hafi öðlast tækni og þol til að geta hlaupið sæmilega vegalengd í einu. Og að átta viknum loknum ætti hlaup að vera enn einn heilbrigður vani sem ég hef einfaldlega tamið mér. Og án þess að þurfa að finna hvatningu fer ég einfaldlega út að hlaupa. Af því að það er það sem ég geri. Alveg eins og allt hitt sem ég bara geri.

Ég er búin að vera að spá og spökuléra voðalega mikið þessa vikuna; vanalega væri það komið til að ofáti einhverskonar. Ég borða of mikið og það of mikið af mat sem ég ætti ekki að vera að borða og svo þarf ég að skoða sálina mína til að komast að þvi afhverju ég borðaði of mikið af vitlausum mat. En það hefur ekki verið svo þessa viku, ég get meira að segja sagt að þessi vika var súper hvað mat varðar. Ég fann upp á allskonar áhugaverðum samsetningum, en var á sama tíma ekki heltekin af hugsunum um mat. Á minn mælikvarða það er að segja. Og hvað gerist þegar maður borðar fallegan, hollan og skemmtilegan mat í réttu magni? Jú, maður léttist um hálft kíló. Hver hefði trúað þessu?. Þannig að ég skil ekkert hvaðan spökúleringarnar komu. Definately ekki úr iðrum mér.

Matur átti svo reyndar að vera í aðalhlutverki í dag. Quinoa kakan fullkomnuð og borðuð í morgunmat með hindberjum, bláberjum og grískri jógúrt. Graourrk. (Það er hljóðið sem heyrist í mér á meðan ég borða). Svo ætluðum við litla Jones fjölskyldan í pílagrímsferð til Llangollen. Llan er yndislegur lítill bær hér í næsta nágrenni þar sem er ýmislegt forvitnilegt að sjá og skoða. Í dag ætlaði ég að rölta á milli sérverslana. Af einhverjum ástæðum eru þar búð á búð ofan sem selja forvitnilega matvöru. Fátt veit ég skemmtilegra en bara að skoða og sanka að mér hugmyndum. En við búum í Wales og eins og ég hefði getað sagt mér þegar ég gerði áætlanir þá rignir hér eins og hvergi annarstaðar í heiminum og alltaf þegar maður er búinn að sjá fyrir sér rólegheitarölt í sólskini. Og þó það sé alveg hægt að rölta um í rigningu þá er það óneitanlega ekki jafn skemmtilegt. Ég ætla því að spara mér gúrmei osta og hafrakex bakað með sjávarsalti og balsamic og fara í bíó að sjá Kung Fu Panda 2. Það má vera að Jones-inn sem er 7 ára hafi fengið að velja sunnudags quality time í dag.

Fylltur kjúklingabaunaborgari

Mikið sem ég elska að borða mat. Og þegar maturinn er hollur og góður og veitir líka þennan þrykk sem maður fær vanalega bara frá einhverju óhollu elska ég hann þess meira. Ég er oft með hamborgara á föstudagskvöldum, það er fljótlegt og einfalt og með hrúgu af góðu salati sé ég oftast ekki eftir að fá ekki brauð. En það er óneitanlegt að brauðlausan hamborgara er vart hægt að nefna hamborgara. Það er eiginlega meira bara kjötbolla með salati. Ekki hef ég í hyggju að fá mér brauð en datt í hug að nota hugmynd frá Heidi Swanson á 101 Cookbooks sem er minn uppáhalds kokkur. Ég bjó til kjúklingabaunaborgara og sneiddi svo í tvennt og notaði borgarann sjálfan sem brauð. Sleppti semsagt kjötinu alveg og fékk í staðinn þennan æðislega rétt.

1 dós kjúklingabaunir
1 egg og 1 eggjahvíta
1/3 bolli blómkál, eða broccoli raspað niður
1 lítill hvítlauksgeiri, maukaður
Allt maukað saman í matvinnsluvél.
1 lítill rauðlaukur mjög fínt skorinn
1 mjög gróf brauðsneið tvíristuð og mulinn
1 mtsk hafrar
góð sletta af tabasco, eða hot sauce eða smá chili
salt og pipar og krydd að eigin vali - steinselja, basil, oregano. Ekkert of bragðsterkt, það á að vera milt bragð af borgurunum til að leyfa fyllingu að njóta sín.
Blanda þessu við baunamaukið og láta sitja í ísskáp í hálftíma til að leyfa brauðinu að sjúga í sig vökva. Móta svo 5 lummur og steikja í ólívuolíu við meðal hita í svona 7-9 mínútur á hvorri hlið. Það má líka stinga þeim inn í ofn í smástund til að bakast enn betur.
Svo eru borgararnir skornir þvert með beittum hníf og fylltir með því sem hugurinn girnist. Ég setti smávegis hvítlaukssósu, chilisultu, ost, steikta sveppi, steiktan lauk, tómat, svartar ólífur og spínat. Ég var að spá í að setja smávegis af kjúklingabringu sem ég átti inni í ísskáp en þess þurfti bara ekkert. Og voilá! Maður kominn með fullkominn borgara. Ég borðaði tvær lummur og stakk hinum í frysti. Geri ráð fyrir að það sé lítið mál að hita upp eða grípa með salati til að nota í hádegismat í vinnu. Glæsilegt.

Mér fannst það umhugsunarvirði þetta sem mér datt í hug um daginn að syrgja manneskjuna sem ég áður var. Ég ætla ekki að biðjast afsökunar á naflaskoðuninni, hún er það sem hefur komið mér heillri í gegnum þetta allt saman, hún er "allt hitt er bara hugarleikfimi". Það er tvennt sem mér dettur helst í hug. Í fyrsta lagi sé ég eftir stjórnleysinu. Ég sakna þess stundum að geta ekki bara slakað á sjálfstjórnarvöðvanum og hagað mér eins og ég gerði í den. Ég sakna þess að éta. Að fara út í búð og kaupa þrjú súkkulaðistykki, kexpakka og tvo lítra af ís og setjast svo bara niður með góða bók og éta það allt. Og það algerlega án nokkurrar hugsunar um áhrifin. Ekkert nema ég og bragð og áferð. Ég get þetta ekki lengur. Og ég hef í raun voða lítinn áhuga á því svona í praxis, en fæ enn öðruhvoru svona nostalgíu eftir þessari stjórnleysistilfinningu. Eins massívur og sjálfstjórnarvöðvinn minn er orðinn núna (úr stáli) þá langar mig stundum bara til að slaaaaaaaka á. Í öðru lagi datt mér svo í hug að ég sé sjálfa mig sem landráðamann. Ég er búin að svíkja málstaðinn og mitt fólk. Rétt eða rangt þá hef ég alltaf skipt heiminum í tvennt; feitt fólk og mjótt fólk. Og ekki nóg með að ég skipti heiminum í tvennt þá hef ég sett þessa tvo hópa upp sem andstæður. Ég hef alltaf séð þetta sem Feita á móti Mjóum. Ég vs. Þeir. Nú geri ég mér fyllilega grein fyrir því að það er fullt af mjóu fólki sem berst við fordóma út af því að vera grannvaxið. Ásakað um að borða ekki nóg og að vera með anorexíu. Og svo er líka fullt af grönnu fólki sem er grannt vegna þess að það kreppir sjálfstjórnarvöðvann náttúrulega og hefur unnið vinnuna sem þarf til að halda sér grönnum. En engu að síður þá get ég ekki að því gert en að vera í varnarstöðu gagnvart mjóum. Grannt fólk er ekki ásakað um leti. Eða slóðaskap. Eða sóðaskap. Grannt fólk þarf ekki að biðjast afsökunar á útliti sínu. Grannt fólk þarf ekki að hafa áhyggjur af því að passa í flugvélarsæti eða í sjúkrahússlopp. Grannt fólk getur keypt sér föt þegar því vantar ný föt og þarf ekki að leita að sérverslunum. Grannt fólk þarf ekki að óttast stiga. Eða hitastig úti. Og mjóir skilja okkur feita fólkið ekki. Það segir fáranlegar setningar eins og "þú þarft bara að hreyfa þig meira." Eða "þú ættir að borða aðeins minna." Við deilum lífsreynslu sem mjóir koma aldrei til með að skilja.
Ég hef aldrei beðist afsökunar á útliti mínu. Ég var heilbrigð og mér hefur alltaf þótt ég voðalega sæt. Ég vissi að ég væri feit (ekki hversu feit) en ég var alltaf sjálfsörugg og ánægð með mig. Ég var heil. Það var ekkert að mér. Ég var lreyndar líka rosalega góður lygari og laug mest að sjálfri mér en engu að síður þá var ekkert að mér. En allt þetta var ég þrátt fyrir að vera feit. Það fylgdi alltaf hugsuninni. Og það er eitthvað sem grannt fólk þarf ekki að berjast við.
Nú hef ég unnið vinnuna sem þarf til að lifa heilbrigðari lífi með það að leiðarljósi að vera hraust og heilbrigð. Ekki vegna þess að mig langar að vera sæt í kjól. Að vera sæt í kjól er óhjákvæmilegur fylgifiskur. En það veit guð og lukkan að það er ekkert jafn skemmtilegt og að vera sæt í kjól. Ég hef aldrei áður fengið að prófa það. Og því grennri sem ég verð breytist viðmið mín um hvað er feitt og hvað er mjótt. Spurðu 130 kílóa manneskju hvort 95 kíló manneskja sé mjó og svarið er sjálfsagt já. Spurðu 69 kílóa manneskju og svarið er allt annað. Og að undanförnu þar sem ég sný mér ískrandi af kátínu í hringi í nýjum kjól er ég alltaf að setja sjálfa mig neðar og neðar í fitubollu hópinn. Og ég er farin hugsa ljótt um mitt fólk. "Afhverju borðarðu bara ekki minna?" spyr ég í hljóði þegar ég sé feita manneskju. "Ef ég gat það þá geta það allir." Og veit samt á sama tíma að þetta er ekki svo einfalt. Og þetta er að valda mér vandræðum. Ég get ekki sagt lengur að ég sé í flokki feita fólksins. Það fettir upp á nefið og hugsar með sér að ég skilji það ekki lengur, ég deili ekki daglegum þjáningum feita fólksins lengur. En ég er heldur ekki mjótt fólk. Það fólk myndi aldrei skilja mig. Það er bara eitt sem ég get gert núna. Ég ætla að hætta að flokka fólk í feita og mjóa. Ég get ekki verið manneskja sem viðheldur fordómum. Ég verð að minna sjálfa mig á að ég er enn nákvæmlega sama manneskjan. Ég hef bara bætt í þekkingarsarpinn minn. Ég er betri manneskja, ekki vegna þess að ég er mjórri, heldur vegna þess að ég veit meira og ég get meira.

Ég vann í hring. Það er að segja ég var farin að vinna of marga tíma í einu og átti orðið á hættu að fá yfiryfirborgað og það vill bankinn ekki. Þannig að ég fékk aukadaga í frí, fimmtudag og föstudag. Fór með Lúkas í skólann í morgun, eitthvað sem er sjaldgæft góðgæti fyrir okkur bæði. Hann þarf vanalega að fara í Breakfast Club sem honum finnst ekki gaman enda bætir það klukkutíma við skóladaginn. Ég hinsvegar fæ mjög sjaldan að sjá skólann hans eða koma þangað þannig að fyrir mig er þetta lífsnauðsyn öðru hvoru svona til að halda sambandi við kennarana og starfsemina alla. Það er mjög óþægilegt sem foreldri að vita aldrei hvað er í gangi. Þegar hann var kominn í skólann rauk ég niður til Wrexham og í rækt. Eyddi þar tveimur klukkutímum, hoppaði og lyfti og hljóp bara svona að gamni mínu. Það er þvílíkur munur að stunda líkamsrækt þegar maður hefur nógan tíma. Vanalega er ég með annað auga á klukkunni, þarf annað hvort að komast í vinnu fyrir ákveðinn tíma eða ná síðasta strætó heim. Það er líka mjög fitubolluvænt að koma í rækt á þessum tíma dags, þarna var ég ein og gerði burpees hægri vinstri án þess að nokkur maður sæji til mín. Þannig að ég hoppaði eins og mig lysti algerlega áhyggjulaus um hvernig ég liti út við aðgerðina. Gerði mig svo sæta og rölti um miðbæinn í rólegheitum. Skoðaði í búðir og keypti einn kjól. Mátaði að gamni í 14 og þó hann hafi setið fínt á mjöðum og maga þá voru brjóst ekki alveg sammála og krumpuðust skringilega aftur í herðablöð. En hann var æðislega fínn í 16 og ég skellti mér bara á hann. Sat svo í mestu makindum á Café Nero, drakk skinny latte og las bók. Kom svo heim og hannaði kalkúnakjöthleif áður en ég náði í Lúkas til Cole vinar síns. Nú hef ég það að markmiði að verða "lady of leisure". Mikið sem ég gæti eytt mínum dögum svona. Rækt, búð, kaffihús, tilraunaeldhús. Er enginn til í að borga mér fyrir það?

Það sem skipti sköpum í þetta skiptið, það sem aðskilur þessa tilraun mína til heilbrigðari lífstíls er margþætt og að mörgu leyti í sjálfu sér eitt vert athugunarefni. En ef ég á að velja eitthvað eitt myndi það vera að ég kortlagði ferðalagið örlítið áður en ég lagði af stað. Sem er hefði átt að liggja í augum úti svo sem af því að ég er svo áttavillt. Ég eyddi tíma í að skilgreina markmið mín, og hvernig ég ætlaði að ná þeim. Ég kortlagði heilsu mína og hamingju. Og ég reyni að fylgja þessu korti mínu.

• Ég planlegg matseðilinn minn og spara þannig tíma, pening og áhyggjur af því að lenda í klandri.
• Ég drekk ógrynni af vatni og reyni að halda öðrum drykkjum í lágmarki.
• Ég fylgi matarplaninu mínu 95% tímans.
• Ég borða mjög lítið af kolvetnum fyrir utan hafra og korn.
• Ég borða svívirðilegt magn af grænmeti.
• Ég hreyfi mig af ákveðni á hverjum degi.
• Ég geri allt sem í mínu valdi stendur til að gera þetta skemmtilegt.
• Ég er ekki fullkomin, ég get stanslaust gert betur og ég viðurkenni veikleika mína.
• Ég hef 100% trú á sjálfri mér.

Allt hitt er svo bara hugarleikfimi.



Þetta er ekki ég á myndinni.

 Árum saman núna hef ég misboðið líkama mínum þannig að nú ber hann þess ótvíræð merki. Ég er alþakin sliti og örum og lumpum og klumpum ýmiskonar. Það fer ekki á milli mála að ég var áður miklu stærri en ég er núna. Ég var áður með reið, rauð og ljót slit þvert yfir undir- og yfirmaga, á upphandleggjum niður i olnbogabót og á lærum innanverðum. Ég tók meira að segja eftir því um daginn að ég er með slit á fyrrverandi undirhöku. Eftir því sem ég hef grennst hafa slitin skánað, þau eru öll núna bara hvít, verða reyndar aðeins meira áberandi ef ég tek sólarlit, þá verða þau svona fallega silfurgrá. Þetta er allt annað líf en þegar ég var alsett eldrauðum rákum. Ég er að mestu leyti sátt við slitin mín. Og að mestu leyti sýnist mér húðin öll vera að skreppa saman. En það var nú samt svo að þar sem ég stóð fyrir framan spegilinn (enn sem oft áður) og grannskoðaði sjálfa mig að mér datt í hug að þetta sem ég kalla yfirmaga er kannski meira en bara óbrætt spik. Getur verið að ég sé með poka af aukahúð? Þegar ég dreg inn magann get ég bæði séð og fundið rifbein. En þessi skrýtni poki hangir alltaf framan á mér alveg sama hvað ég held djúpt niður í mér andanum. Nú er ég enn rúmlega 10 kílóum frá lokamarkmiði þannig að ég ætla að bíða eftir að þau fari áður en ég sker endanlega úr um þetta en ég verð að viðurkenna að ég er farin að hallast nokkuð svaðalega að því að hér sé um skinnpoka að ræða.
Nú er það svosem ekkert ólíklegt. Þó ég sé búin að léttast mjög hægt, og þó ég stundi lyftingar, bæði eitthvað sem hjálpa til við að leyfa húðinni að aðlaga sig,  þá þurfti húðin að þekja heldur meira flæmi en hún gerir núna og húð hefur bara visst mikið náttúrulegt stretch.
Og ef þetta er málið, að ég nái 70 kílóum en með skinnpoka hangandi utan á mér þá þarf ég all svakalega að endurskoða ákvörðun mína um að fara ekki í lýtaaðgerð. Sú ákvörðun var tekin tvíþætt. Ég hélt að ég myndi sleppa við svona húðskvap. Ég var sannfærð um að ég myndi öll skreppa saman. Og ég er skelfingu lostin við tilhugsunina um að láta hakka af mér húðina. Reyndar er skelfingu lostin ekki nógu sterkt til orða tekið. Ég er magnvana af skelfingu. En er í alvörunni gaman að berjast við að verða mannsæmandi útlits til þess eins að uppskera skvapaða húðpoka þar sem sexkippan ætti að vera? Ég hef engar móralskar mótbárur við lýtalækningar - þvert á móti- ég er bara lömuð af ótta. En ég er núna komin á undan minni framtíð, sjáum aðeins hvað setur.

Enn og aftur krossaði ég mig og þakkaði öllum góðum vættum fyrir nýja lífstílinn. Við fórum í sund í gær í nýja laug þar sem við höfðum heyrt af heljarinnar vatnsrennibraut sem okkur langaði að prófa. Rennibrautin alveg frábær og í staðinn fyrir að þrykkja sundbol upp á milli kinna til að ná sem mestum hraða (trix sem ég lærði af börnunum í Þolló) þá var farið niður sitjandi á uppblásnum hring. Og ég gat ekki annað en hugsað í tólfta skiptið sem við Láki hlupum upp stigann að rennibrautinni að fyrir tveimur árum síðan hefði þetta sjálfsagt ekki gerst. Ég hefði farið í sundbol og látið mig hafa það að sýna mig í honum, það var kannski ekki skemmtilegt en ég hefði gert það. Og ég hefði sjálfsagt getað klifið stigann tólf sinnum, það hefði verið erfitt en ég hefði gert það fyrir Láka. En ég hefði ekki getað beygt mig niður til að setjast í hringinn. Til þess voru hnén of veikburða. Og ég hefði aldrei komið rassinum fyrir í hringnum. Ég hefði verið skelfingu lostin og séð fyrir mér "America´s funnies homevideos" atriði þar sem feita konan situr föst í uppblásinni slöngunni og getur sig hvergi hrært. Og ég hefði aldrei getað þeyst niður brautina vegna þess að ég hefði ekki getað staðið aftur upp með hringinn á rassinum í sleipu vatninu þegar niður var komið. Og þess vegna hefði ég þurft að sleppa sundferðinni. Ég sit hérna núna og reyni að hugsa upp hluti sem eru jákvæðir við það að vera svona feit. Það er nefnilega að bresta í mér hjartað af sorg yfir því að hugsa stanslaust svona illa til gömlu Svövu Ránar, mér þykir nefnilega svo vænt um hana. Það getur ekki verið að það sé alslæmt að vera feitur. Maður flýtur til dæmis mjög vel. Og svo er manni sjaldan kalt. En það allra jákvæðasta sem mér dettur í hug er að gamla Svava Rán tók alla vega af skarið, steig út úr viðjum vanans og hóf þetta ferðalag. Og fyrir það er hún hetjan mín.

Uuummmm....

Mikið sem ég skil ítölsku þjóðina vel að hafa dottið í hug að blanda saman tómötum við hvítlauk. Það er eitthvað samhengi sem sólin á við tómata, hvítlauk, ólífuolíu og basilíku. Um leið og sólin reigir sig hérna aðeins í gegnum raka grámóskuna sem vanalega ræður hér ríkjum þrái ég ekkert heitar en bruschetta. Ég er nú ekki sleip í ítölskunni en geri engu að síður ráð fyrir að orðið bruschetta vísi reyndar frekar til ristaða brauðsins en til tómatsalatsins sem sett er ofan á brauðið. Tómatarnir væru pomodoro eitthvað. Hvað sem því líður er nú bara stanno tutti bene hjá mér og ég nota tómatsalatið óspart þó ég setji það bara ofan á brauð svona spari á sunnudögum. Ég borða eiginlega ekki brauð nema bara alveg spari og er þá svo hortug að vilja bara mitt eigið heimabakaða sveitabrauð; ekkert annað stenst kröfur mínar um bragð, áferð, lykt og fegurð og það eitt kemst inn á "worth it" listann minn. Í hitanum í þessari liðnu viku er ég búin að borða 13 tómata, 3 hvítlauksgeira, búnt af basilíku og örugglega hálfan líter af EVOO (extra virgin olive oil). Þetta hef ég borðað með grilluðum kjúkling, með marineruðum kjúklingabaunum, með sojapulsu, með ommilettu og með hrökkbrauði. Alger milljón með þessu öllu saman. En svo loksins núna í hádeginu í dag fékk ég svo alvöru bruschettu. Ég bakaði brauðið, ristaði sneið, nuddaði með hvítlauk og hrúgaði svo tómatsalsanu ofan á. Il Paradiso.

Ekki er hægt að slá hendi á móti yfirvinnu á þessum síðustu og verstu og ég fór til vinnu í gær, var þar frá níu til fimm í kæfandi hita og framreiknaði vexti í gríð og erg. Hefði frekar viljað vera að lyfta lóðum, slá garðinn, í lautarferð, drekka kaldan shandy bass í bjórgarði, grilla kjúklingaspjót. En needs must eins og maðurinn sagði og ég gerði þessvegna ekkert af þessu, gerði bara skuldunautum bankans lífið enn leiðara. Náði reyndar að hlaupa einn góðan hring fyrir vinnu og vigtaði mig til að sjá 100 grömm í mínus. Varla marktækt en ég er himinlifandi. Ég hafði gert ráð fyrir að líkaminn myndi frekar aðlaga sig í 100 grömm í plús eftir þriggja kilóa tap í síðustu viku. Ég ætla því að gera fyllilega ráð fyrir því að ég sé komin á fúllsvíng aftur, og ætla ekki að láta mikið koma á milli mín og markmiða minna. I´m back baby!

Í ljósi allra þessara vandræða sem ég hef lent í með að komast í likamsræktarstöðvar hefur mér verið mikið hugsað um hver tilgangurinn sé með hreyfingunni hjá mér. Hvað gerist ef ég kemst ekki í rækt?

Ég hef ekki í hyggju að verða íþróttamaður, ég hef engan áhuga á að þjálfa mig upp fyrir eitthvað sérstakt mót eða keppni eða maraþon eða neitt þessháttar. Ég hef ekki neina sérstaka vöðvauppsöfnun í huga. Það eina sem ég hef áhuga á er að verða fitt. Ég vil vera sterk og ég vil vera hraust. Ég vil geta hlaupið, ekki til að geta tekið þátt í kapphlaupi heldur vegna þess að ég vil geta hlaupið með Lúkasi, ég vil geta hlaupið á eftir strætó, ég vil geta dansað alla nóttina, ég vil geta hlaupið hraðar en uppvakingarnir þegar þeir taka yfir heiminn. (Sjá up and running) Ég vil bara vera í góðu formi. Á sama hátt þá sé ég mig ekki fyrir mér í vaxtarræktarkeppni. Ég vil bara vera sterk svo ég geti lyft sófa ef ég þarf að flytja, ég vil geta borið þunga innkaupapoka, ég vil geta borið Lúkas á öxlunum ef hann verður þreyttur. Ég vil vera hraust og sterk þegar ég er orðin gömul kona, ég vil vera hraust og sterk eins lengi og möguleiki er á. Hreyfingin kemur tilraunum mínum til að léttast litið við. Ég trúi nefninlega staðfastlega að ef maður byrjar að telja kaloríum brennt sé maður að koma sér á hálan is. Ég þarf að hlaupa á 7 minútna meðalhraða á  kílómetra í 35 minútur til að brenna 300 kalorium. Hafragrauturinn minn sem ég borða svo á eftir er vel rúmlega það. Ef ég byrja að hafa áhyggjur af því að brenna ekki nóg er ég komin á þann stað sem geðsýki tekur völd og það endar bara á ég lafi á hlaupabrettinu í endalausri keppni við likama minn sem að lokum ég gefst svo upp á. Hreyfing eykur við brenndar kaloriur en það er sorglega lítið nema hangið sé klukkutímum saman við verkefnið og ef tilgangur minn er að skapa fitutap þá geri ég það 95% í eldhúsinu.

Vísindin eru sammála um eina staðreynd; það er betra að gera eitthvað en að gera ekki neitt. Út frá því er síðan hægt að deila endalaust um hvað sé best og hvernig sé best að gera það til að ná fram sem mestum kalóríubruna. Nánast á degi hverjum má lesa stórar fyrirsagnir í blöðum sem greina frá því nýjasta; hlaupa á fastandi maga! Ekki hlaupa á fastandi maga! Langar brennsluæfingar! Stuttar og snarpar æfingar! Brenna fitu svona og hinsegin og þannig og svona. En málið er að þetta eru bara fyrirsagnir, gerðar til að selja blaðið. Vísindin sem liggja að baki eru oftast allt of flókin til að útskýra fyrir meðalgreindum og þar fyrir neðan almenningi eins og mér. Þannig að kjarninn er styttur og beyglaður og brotinn þangað til að eftir stendur ekki steinn yfir steini. 

Sjálfri er mér drullusama um hvað vísindin segja um hvernig sé best að gera þetta. Ég veit að það sem er selt sem heilög sannindi í dag eru bábiljur á morgun. Það eina sem skiptir máli fyrir mig er að ég fylgi fyrsta lögmálinu að það sá betra að gera eitthvað en ekki neitt. Og það að gera eitthvað verður að passa inn í afganginn af lífinu.

Í þessu endalausa keppikefli við að grennast er ég sannfærð um að það sé nauðsynlegt að setja sér markmið sem hafa ekkert með vigtina að gera. Það getur nefnilega verið mannskemmandi að puða og puða við þetta og sjá svo lítinn og eða hægan árangur á vigtinni. En ef maður er líka að stefna að markmiði eins og að mæta í þrjá mismunandi æfingtíma (t.d bodyfit, zumba og spinning) á tveimur vikum, eða geta labbað Laugaveginn eða klifið Esjuna, eða tekið x mörg kíló í bekkpressu þá getur maður verið stoltur og ánægður með árangur þó vigtin hreyfist ekki.

Ég hleyp af því að ég vil vera í góðri þjálfun. Og ég hleyp vegna þess að hlaupin eru táknræn fyrir mig. Í hvert einasta skipti sem ég reima á mig skóna og fer út fyllist ég undrun, gleði og stolti. Fyrir tveimur árum siðan hefði ég pissað á mig af hlátri ef einhver hefði stungið upp á að einn dag væri ég úti hlaupandi. En mér finnst ekki "gaman" að hlaupa. Ég sé mig ekki fyrir mér sem hlaupara. Ég er með of stór brjóst og ég er með ónýt hné. Og þó það að hafa lést svona mikið hafi tekið daglegan sársauka niður úr 8 í 4 þá er engum blöðum um það að fletta að hlaupin eru ekki góð fyrir hnén. En engu að síður þá eru þau sú hreyfing sem er aðgengilegust fyrir mig. Og ég held því áfram að hlaupa.

Ég á heima í pínkulitlu húsi. Þannig að þangað til að ég flyt er út úr myndinni að kaupa bara bekk og lóð og söong og byrja að lyfta hér heima. En mér datt í hug að ég hef pláss fyrir tvær eða þrjár ketilbjöllur. Með staðfestu og þeirri einurð sem ég hef tekið á hreyfingu hingað til sé ég enga ástæðu afhverju ég ætti ekki að geta notað þær til að halda áfram að vera sterk.. Og mér finnst rosalega gaman að vera sterk.

Ég kemst í bootcamp hóp á laugardögum og þó það sé bara einu sinni í viku þá er það enn og aftur betra en ekki neitt. Og bootcamp uppfyllir skilyrði mín um að þjálfa ekkert sérstakt annað en almenna hreysti.

Og þannig leysi ég málið. Ég er búin að skoða tilganginn og markmiðin og samræma leiðina sem ég hef í hyggju að nota til að komast þangað. Meikar sens, nó?

Úúú með stút!

Ég var mjóa Svava þegar ég vaknaði í morgun. Mikið sem ég elska mjóu Svövu, hún er öll svona pouty og kúl og mjó og nett og æðisleg. Ég fór að spá í  það sem gerist í líkamanum þá daga sem mjóa Svava horfir á mig tilbaka úr speglinum, ekki var neinn munur á vigtinni frá í gær og í morgun en engu að síður þá var gífurlegur munur á hvernig mér fannst ég sjá sjálfa mig. (Mjóa Svava er reyndar smávegis kjánaleg líka, hún sýgur inn kinnarnar, setur stút á munninn og kreppir saman rassinn og blikkar og snýr sér í hringi. Það er alltaf best að reyna að skilja mjóu Svövu eftir heima. Nógu erfitt er nú að díla við það þegar Krafta Svava tekur yfir og byrjar að hnykla vöðva eða tekur eina og eina hnébeygju fyrir framan fólk. Óumbeðin. Bara vandræðaleg Krafta Svava.) Ég er búin að vera að taka verkefnið af alvöru núna að undanförnu. Og kannski er Mjóa Svava á svæðinu út af því. Ég er búin að vera að kynda bálið. Það er rétt og satt að það þarf að skara í eldinn. Það þarf að passa að glóðirnar deyji ekki út. Og það gerir maður bara með því að fæða eldinn. Maður þarf að mæta í ræktina og gera æfingarnar sínar. Það þýðir lítið að taka frí og pásu og láta eldinn inni í manni deyja út. Á sama hátt þarf að æsa upp eldinn í manni með spennandi mat og nýjum samsetningum. Það þarf að halda áhuganum á hollustufæði brennandi og það gerir maður bara með því að prófa nýtt, prófa sig áfram, halda eldinum við. Svo er það hinn eldurinn sem helst þarf að reyna að slökkva. Og það er nú alveg merkilegt hvað það er erfiðara að slökkva þennan eld en það er að kveikja hinn. Eins og glóandi kol inni í mér þessi stanslausa löngun í sætindi. Alveg sama hvað ég forðast þau og hvað ég er dugleg og hvað ég er flink í huglægu æfingunum, alltaf logar þessi eldur. Alltaf og ávallt. Baráttan við spikið er háð í heilanum. Og það er skrýtið að hugsa til þess að það virðist líka alveg vera huglægt matið á því hvernig mér finnst ég líta út. Og ég fattaði í framhaldi af þessum hugsunum afhverju Mjóa Svava mætti í morgun. Þegar ég kyndi góða bálið og leyfi hinum glóðunum bara að vera í friði þá færist vellíðanin í heilanum yfir í huglægt mat á útlitinu. Og akkúrat núna standa hreinlega af mér eldglæringar.

Gufusoðið spergilkál með eggi og pecorino romano.

Nú er ég náttúrulega á fullu að nýta mér ræktina á meðan tækifæri gefst, tók núna eftir vinnu alveg rosalega æfingu þannig að rigndu af mér svitadropar hægri vinstri. Og það í samblandi við tuttugu og eitthvað smá hita gerði það að verkum að kvöldmatur varð að vera léttur og auðmeltur. Það er nú varla hægt að kalla þetta uppskrift, reyndar þá finnast mér ekki neitt af því sem ég geri vera uppskriftir, þetta er bara samsetningur á mat. Þessi uppfyllti öll mín skilyrði; fallegt, bragðgott, samleikur bragða og áferða allt í hárréttum hlutföllum.Prótein og fita. Litirnir bjartir og sumarlegir, jarðneskur tónn úr spergilkálinu, saltið úr pecorino romana ostinum og næstum því sætt eggið...fullkomið. Eða svona eiginlega. Næst ætla ég að hafa þetta sem léttan hádegisverð og bjóða með nýbakað sveitabrauð.

Ég ætla í alvörunni núna að leggjast niður og gefast upp. Hvað hef ég eiginlega gert á hlut hinna kosmísku afla til að eiga það skilið að vera einhverskonar líkamsræktarstöðvarsvarthol? Þegar ég mæti í nota bene nýju ræktina mína í gær var mér tilkynnt að frá og með 30. júní væri hún ei lengur. Lokað. Öllum sagt upp. Búið. Basta. Takk hatt þinn og staf og gakk. Rækt þessa fann ég eftir langa leit, margar tilraunir til að prófa samgöngur og mikið upphaflegt fjárútlát sem ég átti allsekki fyrir. Stöðin þessi er í alvörunni eina líkamsræktarstöðin sem ég kemst í vegna tíma og fjarlægðar. Það er allt fullreynt núna. Fyrst loka þeir vinnustaðarræktinni og núna þessari! Hvers á ég eiginlega að gjalda? Kosmíkin vill að ég sé feit. Hvur andskotinn!

Það var bank holiday eða almennur frídagur hér í Bretlandi í gær. Og samkvæmt venju þá rigndi hér allan daginn eins og bara getur rignt hér í Wales. Við ákváðum að stússast bara hér heima við, ég hef ekki þrifið húsið svo vikum skiptir og fannst upplagt að gera það og Láka langaði til að raða upp Star Wars köllunum sínum á hillu svo þeir væru allir fínt til sýnis. Hann er að verða eðal nörd eins og pabbi sinn. Og svo bað hann mig um að baka með sér súkkulaðiköku. Það er athöfn sem við höfum bæði voðalega gaman af, ég spila ekki með honum tölvuleiki og hef takmarkaða þekkingu á Star Wars; pabbi sér um þær deildir. En við getum hoppað og klifrað, við byggjum Lego og við bökum kökur. Og dagurinn fullkominn til þess, hellidemba úti, allt húsið hreint og fínt, Dave upptekinn við að fylgjast með Swansea reyna að komast inn í Úrvalsdeildina, eðal aðstæður til að eyða gæðatíma saman í eldhúsinu. Ég hikaði nú samt dálítið. Ég tók nammidaginn minn á sunnudaginn, borðaði ammrisku smákökurnar mínar og fékk vel góðan skammt af söltuðum pístasíu-hnetum. Það var svo sannarlega ekki súkkulaðikaka á planinu. Ég veit líka hvernig Láki "borðar" súkkulaðiköku, hann fær sér sneið á disk, rífur hana í sundur og sleikir kremið. Og lætur þar við sitja. Sem þýddi að hér myndi vera heil súkkulaðikaka fyrir greyið Dave að berjast við og fyrir mig að langa í. En svo hugsaði ég með mér að hvaða fútt væri í þessu ef ég þyrfti ekki að standast smá freistingar? Það væri nú lítið varið í að segja sögu mina ef ég hefði ekki nokkrar sögur líka sem lýstu því hvað ég var dugleg að berjast? Lítið gaman að segja frá að þetta væri bara ekkert mál. Ég get ekki hugsað mér að gefa upp á bátinn þetta sem við Láki deilum í eldhúsinu, guð veit að hann verður örugglega orðinn unglingur sem nennir ekki að púkka upp á mömmu sína áður en ég veit af. Þannig að ég skellti í köku með honum, horfði á hann sleikja sleif og skál og skreyttum svo með kremi. Horfði svo á hann og Dave fá sér sneið og setti svo í ruslið sneiðina hans Láka. Andaði að mér súkkulaðigufum allan daginn. Og setti kökuna svo í stamp og sendi í vinnuna með Dave. Þetta gerði ég allt saman með smá herping í maganum og með viðstöðuvöðvann þaninn svo klukkutímum skipti. En ég á líka núna fallega minningu með syni mínum og  þegar ég vaknaði í morgun og gat ég klappað sjálfri mér á bakið. Mikið er ég dugleg. Hann skilur nefnilega eftir sig miklu betra bragð í munninum sigurinn en súkkulaðið.

Tilraunadagurinn í eldhúsinu fór svona líka vel. Ég bjó til nokkuð af nýjum réttum og eyddi deginum í endalaust smakk, varð aldrei svöng allan daginn út af stanslausu narti hingað og þangað. Sem er kannski ekki alveg það sniðugasta.

Fyrst á listanum voru amerískar smákökur. Svona risastórar, stökkar utan með en seigar í miðjunni smákökur. Þær eru vanalega búnar til með gommu af smjöri og púðursykri til að ná þessari djúsí, seigu áferð. Ég ákvað að mínar gætu ekki verið þannig alveg vegna þess að mig langaði til að skipta út hveiti fyrir hafra, og þar með er áferðin strax orðin önnur. Og þær urðu ekkert eins og ammrískar smákökur. En rosalega góðar engu að síður. Ég á náttúrulega þennan pálmasykur og hann er fullkomin staðgengill fyrir púðursykur. Smjörið vafðist ekki lengi fyrir mér; kókósolía. Mér finnast bestar svona súkkulaðibitakökur og ákvað því að i þær færu smávegis af svarta súkkulaðinu mínu. Það er sykurlaust og geðveikt í allan bakstur. En eiginlega óætt eitt og sér. Ég hripaði niður hugmyndina og sá að þetta var allt saman að smella saman á blaði. Ég ákvað svo að setja nokkrar rúsínur til að gera þetta sætt.

1 og 1/4 bollar hafrar
1/4 bolli heilhveiti
3/4 tsk salt
3/4 tsk lyftiduft
1/ tsk matarsódi
2 góðar mtsk kókósolía í föstu formi
1/3 bolli pálmasykur
1 egg
1 tsk vanilludropar
1 kubbur Baker´s unsweetened súkkulaði
lófafylli af rúsínum.
Allt þurrt sett í skál. Sykur og kókosolía hrærð saman og svo eggið og vanillan út í það. Sett saman við þurrt og svo sex lummum skellt á bökunarpappir og bakað við 180 g  í svona 15 mínútur þar til gullið. Mér fannst þetta hrikalega gott. Næst ætla ég reyndar að sleppa rúsínunum, þær eru óþarfi. Og ég ætla að bæta við hnetum. Það vantaði. Ekki má ætla að hér sé heilsufæði á ferðinni, þetta er sneisafullt af hitaeiningum en næringarefnin skárri en í venjulegum smákökum og maður afsakar sig þannig.

Á meðan að ég gerði þetta endurbætti ég morgunverðar gulrótarkökuna mína þannig að núna er hún fullkomin. Bæði orðin hollari og einfaldari í meðhöndlun.

250 g hafrar
50 g heilhveiti
1 tsk lyftiduft
1/2 tsk sódi
1/4 tsk salt
næstum mtsk kanill
rúmur hálfur bolli af sojamjólk hrærð saman við náttúrulega jógúrt
2 mtsk matarolía
mtsk hlynsýróp
1 egg
1 tsk vanilludropar
2 þroskaðir bananar
2 raspaðar gulrætur
góð lúka af rúsínum, (hálfur kubbur af Baker´s unsweetened chocolate.Ef maður er í góðu skapi)

Blautt maukað, þurrt út í blautt, bara rétt að blanda saman, ekkert hræri vesen, í sílikón form inn í ofn í alveg 40 mínútur. Skera í 12 sneiðar og borða 2 í morgunmat.

Quinoa eplakakan tókst líka ágætlega. Setti hana reyndar í vitlaust form og þarf að gera hana aftur í réttu formi. Ég var búin að sjá þessa hugmynd að baka upp úr soðnu quinoa á nokkrum grænmetisætu bloggsiðum en notaði uppskrift frá Anja´s food 4 thought sem byrjunarreit. Breytti þangað til ég var ánægð. Ofan á kökunni er svo svona "streusel" sem ég er lengi búin að vera að mauka við að hanna til að setja ofan á haframúffurnar mínar og er núna loksins orðin ánægð með.


1/4 bolli hafrar
1/2 bolli heilhveiti
1/2 tsk lyftiduft
1/4 tks sódi
1 tsk kanill
1/4 tsk salt
2 góðar mtsk pálmasykur
3 mtks sólblómafræ
1 stórt epli, raspað gróflega niður
1 mtsk kókósolía
1 bolli soðið quinoa
1 tsk vanilludropar

"Streusel"
1/4 bolli grófir hafrar
1 tsk kanill
rúm tsk pálmasykur
1 tsk kókosolía         Allt mulið saman.

Epli, kókósolíu, quinoa og vanilla blandað saman og svo út í þurrt. Sett í lítið sílíkón form. Ég notaði ferkantaða mótið mitt en næst ætla ég að nota brauðformið. Svo er streusel dreift ofan á og bakað í 40-50 mín við 180 g.

Ég bjó svo til rosalega góðar kjúklingabaunir sem henta bæði heitar sem meðlæti og kaldar sem aðalatriði í salat. Ég setti á pönnu smá olívuolíu, balsamic edik, sinnepsslettu og hunang. Dós af kjúklingabaunum og smá vatn og paprikukrydd. Leyfði þessu svo bara að malla aðeins áður en ég setti gommu af spínati og lét það malla niður. Bar þetta fram með fiskbita. Og er búin að prófa núna kalt á salat. Bæði alveg hrikalega gott. Er líka að prófa mig áfram með að nota bygg (barley) í staðinn fyrir pasta og grjón í salat og súpur. Það lofar allt góðu.

Bújakasja! 88 kíló bæði í gærmorgun og í dag. Það eru 3 kíló í mínus þessa vikuna. Það finnst mér nú skemmtilegt. Og þá er bara 1.2 kíló eftir af prófstresskílóum og ég er aftur komin af stað.

Að öðru leyti er ég voðalega fegin að í dag er sunnudagur og ég æfi ekki á sunnudögum. Ég fór nefnilega í ræktina í gær og átti þar stefnumót við einkaþjálfara. Það fylgdu með í byrjendatilboðinu þrjár æfingar með þjálfara. Ekki það að ég hafi neinn áhuga á að láta þá búa til fyrir mig plan eins og boðið er, ég er hæst ánægð með planið sem ég fylgi núna, en mér datt hinsvegar í hug að það væri kannski sniðugt að gera æfingarnar með þjálfaranum, láta hann kommenta á formið mitt og svo að láta hann kenna mér varaæfingar fyrir þau skipti sem ég kem í ræktina og lóðin eða tækið sem ég ætla að nota er upptekið. Hann var hæst ánægður með þetta, enda minni vinna fyrir hann, og við fórum í gegnum æfinguna saman. Ég er búin að gera allar mínar líkamsæfingar ein hingað til. Og ég fæ oft hrós fyrir dugnaðinn að gera þetta svona bara sjálf.  Og ég tók því hrósi alltaf og þakkaði fyrir mig enda fannst mér ég alltaf keppa heilmikið við sjálfa mig og ég var sannfærð um að ég ýtti mér alltaf að endamörkum. Ég þarf ekki á neinum að halda til að þrýsta mér áfram. En svo kom í ljós í gær að svo er ekki. Í hvert sinn sem ég ætlaði að hætta og hann sagði :"I´m sure you can do another one" eða "are you sure you can´t set the weights heavier?" þá gerði ég eins og hann sagði. Og ég gat það alltaf. En það verður líka að segjast að eftir æfinguna vegna áreynsluskjálfta í öllum líkamanum gat ég líka varla labbað yfir í Waterworld þar sem Láki var að fara í sundtíma og ég er með harðsperrur alltstaðar í dag. Þar með talið á augnlokum. Og ég hef eitthvað beytt bakinu vitlaust í rúmensku lyftunni þvi það er bogið og kreppt í dag. Keppnisskapið er svo gríðarlegt að ég er frekar tilbúin til að vinna mér skaða en að segja stopp. Og þessvegna ætla ég að eyða deginum í rólegheitum í eldhúsinu.  Mín bíða tilraunir með kjúklingabaunir, eplaköku bakaða úr quinoa og heilsusamlegar ammrískar smákökur. Smjör, smjör, hvað í veröldinni kemur í smjörs stað?

Ég ætla að gefsast upp á leitinni að hollum sykri. Nýjasta tilraunastarfsemin fólst í "palm sugar" eða sykri unnum úr kókóspálmatré. Þessi sykur er mest notaður í asíska matargerð og nú er ég svo lukkuleg að Wrexham verður stanslaust menningarlegri og nú höfum við hér sérverslun með asískar matvörur. Það er af  sem áður var þegar ég fyrst kom hingað og hér var ekki einu sinni kaffihús. En það er önnur saga. Ég var i fyrstu ægilega spennt og hélt að ég hefði fundið hér heilaga graleikinn. Sykurinn er nánast ekkert unninn og minnir því meira á hrásykur eða púðursykur. Og ég held að hér fari næsta tískumatvaran. Kókóssykur er seldur bæði hreinn og svo er lika hægt að kaupa hann blandaðan saman við hvítan sykur. Það er það fyrsta sem maður þarf að vara sig á. Hitt er svo að hreinn kókóssykur er betri næringarfræðilega séð en venjulegur sykur. Maður fær stein- og snefilefni úr honum. Svo er hann líka rosalega bragðgóður, dýpt og tónar sem ekki fást í venjulegum sykri og hann er "low glycemic" sem á að þýða að hann fer hægt út í blóðstreymi og skapar ekki svona ris í blóðsykri. Að auki er framleiðslan á honum lífvænleg (sustainable), sem er gott fyrir umhverfið. En engu að síður þá er kókóssykur að upplagi mest súkrósi og glúkósi,  sem sagt sama uppbygging og hvítur sykur. Ég á dós af honum og hef í hyggju að prófa mig áfram með nokkrar uppskriftir um helgina en það má sko aldrei missa sjónir á að sykur er sykur er sykur er sykur. Og það er allt sem þarf að vita.

BURPEE!

Og ég guggnaði á ræktinni í dag. Æfing dagsins innihélt meðal annars stökk mikið sem kallast froskahopp eða "burpees" á engilsaxnesku. Maður hoppar í einskonar armbeygju stellingu á gólfið og stekkur svo upp (hæð sína í fullum herklæðum) og svo þaðan aftur í gólfhopp. Og svo framvegis. Ég hreinlega gat ekki hugsað mér að gera þetta fyrir framan fólk. Ég sá fyrir mér bolinn flettast upp fyrir yfirmaga við hvert stökk og hvernig hvítt spikið myndi þá vella yfir joggingbuxnastrenginn. Þetta voru ljótar hugsanir um sjálfa mig. En suma daga er maður með ljótuna og verður bara að vinna með því. Eitthvað var ég líka lítil inni í mér í morgun og ákvað að ég myndi bara gera settið hér heima. Þurfti aðeins að aðlaga eina eða tvær æfinganna og endaði á að hanga öfug á borðstofuborðinu í tilraun til að búa til smith vél en að öðru leyti fór þetta ágætlega fram. Ég held líka að það hafi smávegis angrað mig tilhugsunin um að kannski gæti ég ekki hoppað svona. Ég er ekki byggð til að skoppa um. Hvað ef ég stæði ein og óvarin á miðju gólfi fyrir framan hundrað manns og reyndi að hoppa og ég hreinlega myndi ekki takast á loft? Það þótti mér vandræðaleg tilhugsun. En svo enn og aftur kom ég sjálfri mér á óvart og það eina sem stoppaði mig í að hoppa enn hærra var lofthæðin í litla húsinu mínu. Mikið var þetta ánægjulegt. Hoppsasa.

Ég man þegar ég kom fyrst inn í likamsræktarstöð. Ég var nánast lömuð af skelfingu þetta var mér svo framandi. Þar inni var fólk sem talaði nánast annað tungumál en ég, leit að sjálfsögðu allt öðruvísi út en ég og  hafði allt aðrar skoðanir á hvað væri mikilvægt í lífinu. Ég er náttúrulega svo sjálfhverf að ég fékk hland fyrir hjartað við tilhugsunina um að þetta ljósabekkjabrúna eróbikklið myndi annað hvort benda á mig og hlæja eða benda á mig með fyrirlitningu; "hlussa! út með ´ana!" En svo er bara þannig að þegar í rækt er komið eru voða fáir eitthvað að spá í hinum í kringum sig, maður er mestmegnis með hugann við sig sjálfan.

Ein af búbótunum við vinnuna mina var ræktin sem henni fylgdi. Það var svo þægilegt að hafa hana svona rétt við vinnustaðinn og svo var hún frekar ódýr. Svo þegar vinnutíminn breyttist breyttust allar mínar forsendur, ég komst ekki á morgnana og þar með datt aðeins botninn úr þessu hjá mér. Ræktin er pínkulítil og það var orðið bölvað vesen að berjast um lóðin við alla hina sem lyfta eftir vinnu. Svo um daginn kom tilkynningin að það ætti að loka. Og ég þurfti því að gera það sem ég hefði átt að gera fyrir nokkru síðan; finna mér stóra rækt með öllum græjum.

Ég fann aðeins fyrir þessu "fyrsta skipti" stressi við að fara í nýju ræktina. Hún er stór og þar eru fullt af svona mjóum stelpum sem virðast ferðast saman í flissandi hópum. Sjálfsagt allar á leið í zumba eða spinning eða eitthvað svoleiðis. En ég er alltaf ein eitthvað að dútla í þessu. Ég stika að sjálfsögðu beint að lóðunum. Þar eru bara strákar. Flestir mjóir strákar að reyna að byggja sig upp og einn og einn svona vöðvabolti. Ég uppsker eitt og eitt augntillit en að mestu leyti gera þeir bara það sama og ég; horfa á sjálfa sig í speglinum. En þetta er líka smá stressandi. Við lyftingar getur maður ekki falið síg aftast í hópnum,  það er ekkert skjól. Ég er enginn byrjandi og ég veit hvað ég þarf að gera til að ná árangri og ég er tilbúin til að stíga aðeins út úr "comfort zone" til að ná þeim árangri. Og ég stikaði mér því út stað, náði mér í lóð og byrjaði að lyfta. Og gleymi öllu í kringum mig, bara ég og vöðvar og sviti. Mér datt svo í hug þegar ég var á leiðinni heim að það að spóka mig á meðal strákanna er ekkert mál. Það er kannski kominn tími til að ég prófi að fara í zumba með mjóu stelpunum; það væri sko að fara út úr comfort zone.



Alveg brjáluð!

 Ég náði að verða 86.8 kíló sem er það léttasta sem ég hef verið í fimmtán ár eða svo núna í lok apríl. Og tók svo upp frá því trekk í trekk alveg hreint frámunalega lélegar ákvarðanir. Ég ætla ekki að afsaka mig. Ég hef í raun engar afsakanir. Það eru nefnilega engar slíkar til. Annað hvort er þetta hér það sem maður gerir, eða maður er bara eitthvað að fokka úti í horni. Ég nenni þessu fokki ekki lengur. Og ég nenni ekki að reyna að skilgreina þetta heldur. Þetta er ósköp einfalt; ég borðaði of mikið og hreyfði mig ekki nóg og leyfði sjálfri mér að trúa því að einn dagur í viðbót  þar sem ég tæki lélegar ákvarðanir væri allt í lagi. Það eru núna 17 kíló í pottinum og ég hef ekki í hyggju að láta þau eitthvað veltast hér um. Ég ætla því að byrja hér með upp á nýtt. Ég get ekki verið með eftirsjá eða móral yfir því sem ég ákvað sjálf að gera. Ég nenni heldur ekki að berja höfuðinu upp við vegg. Það eina sem ég get gert er að gefa sjálfri mér get out of jail card, frítt spil og byrjað aftur á byrjunarreit. Erase and rewind. Ég var 91 kíló í morgun. Og þannig hefst dagur númer eitt.

Áttavillt hjón heima hjá JP og Ó.

Það þykir nú heldur betur lukkulegt þegar örlögin skaffa manni förunauti í lífinu. Og einhvern vegin finnst mér eins og að lukkuleg sambönd hafi innanborðs aðila sem eru að mestu leyti líkir og sammála um hvernig hlutirnir eigi að vera en að einhverju leyti séu þeir líka ólikir og þá helst til að bæta hvorn annan upp. Þannig erum við Dave sammála um helstu málefni, um hvernig maður á að haga sér sem manneskja og við höfum gaman af því að gera sömu hlutina. Við erum líka eina fólkið sem ég þekki sem eru með 70 millimetra á milli augasteina og ég get því horfst í augu við hann einan manna. Mjög hentugt. Og rómantískt. Og svo greinir okkur á um hvernig maður eyðir peningum, ég er af alíslenskum "þetta reddast" skóla á meðan hann er varkár og varfærin með fjármuni. Og þar hjálpum við hvoru öðru: hann heldur í við mig á meðan ég sannfæri hann um að suma hluti verður bara að eyða pening í til að njóta lífsins. Ég er óbilandi bjartsýnisdýr; hann sér svartnætti eitt. Þegar við leggjum það saman og deilum í tvennt komumst við oftast niður á ásættanlega útkomu. Eitt er þó vandamál sem örlagadísin fór alveg með þegar hún úthlutaði okkur hvoru öðru. Í öllum samböndum sem ég veit af er annar aðilinn það sem kallast "navigator" eða lóðsari. Annar aðilinn er með innbyggðan skilning á áttum og vegakortum og hvernig landið liggur. En við Dave erum hvorugt þannig. Við erum bæði gersamlega áttavillt.Við erum tvisvar sinnum búin að reyna að finna þorp hér rétt fyrir utan Wrexham sem heitir Tattenhall og tvisvar höfum við komið aftur heim án þess að finna staðinn. Við keyrðum einu sinni um með mömmu og pabba í baksætinu í leit að veitingastað sem ég hafði komið á áður en urðum frá að snúa vegna þess að við fundum ekki. Við höfum aldrei komist beint á flugvöllinn í Manchester. Við tökum alltaf einn aukakrók. Hafa ber í huga að það er bein leið frá Wrexham til Manchester. Það var þessvegna auðvitað bráðskemmtilegt að keyra frá Wrexham til Leicester á laugardagsmorgun þar sem háskólinn minn er. Þangað þarf maður að fara suður og svo sveigja í vestur. Maður fer framhjá Birmingham og í kringum Coventry áður en maður kemst til Leicester. Við tókum að sjálfsögðu rúnt um miðbæinn í Birmingham og skoðuðum Solihull smávegis áður en við komumst til Leicester. Sem vanalega hefði verið gaman en þegar rúntinum var bætt við prófstress var mér eiginlega nóg um. Ég tilkynnti manninum að það væri núna bara tvennt í stöðunni. Annaðhvort skiljum við og ráfum um áttavillt i sitthvoru lagi eða annað okkar tekur það á sig að verða lóðsari. Hann var fljótur til að sanna ást sína og keypti handa mér þetta líka forláta kort af vegakerfinu á Bretlandseyjum. Ég er núna búin að stika út leiðina til Tattenhall. Geri fastlega ráð fyrir að enda í Carlisle.

Ég var heima í dag að læra fyrir próf. Byrjaði daginn klukkan 7 í morgun á 24 mínútna spretthlaupum. Svo hófst lestur og  þurfti ég því að fóðra heilann með nokkuð reglulegu millibili. Þetta er nokkuð venjulegur matardagur, eini munurinn er að ég fékk betra kaffi og gat borið fram á diskum. Í vinnunni fer ég með þetta með mér í plastdöllum.

Morgunmatur. Grískkrydduð (mynta, oregano, ólífur) hvítuommiletta og gulrótahafraka. Gott kaffi.

Millisnarl. Hrágrautur (jumbo hafrar í sojamjólk) með grískri jógurt, hind-og bláberjum og smá kókos.

Hádegismatur. Einfalt kjúklingasalat með papriku meze og hálfri grófri beyglu með fitulausum rjómaosti.

Eftirmiðdegishressing. Prótein frappucino.

Kvöldmatur. Moussaka búið til úr afgöngum.

Kvöldsnarl. Hvítupönnukaka með kanil, grískri jógúrt, ristuðum pekanhnetum, sykurlausu sýrópi og smá svindli; 1/3 lítill banani.

Ég á eftir að massa þetta próf. Það er alveg á hreinu.







Það hefur reynst afskaplega erfitt að kenna Láka að tala íslensku. Ég hef allt frá upphafi bara talað íslensku við hann, lesið bækur og reynt að láta hann hlusta á tónlist og myndefni. En allt fyrir ekki, þó hann skilji vel flest þá verður það alltaf erfiðara og erfiðara eftir því sem enski orðaforðinn hans eykst og ég næ ekki að halda í við hann. Enska virðist vera tungumál sem "tekur yfir" og í ofan á lag þá finnst mér eins og það að hafa ensku að fyrsta tungumáli skemmi einhverja heyrn sem greinir hljóð eins og nn í einn og ll í drulla. Það kemur í ljós að það að hafa bara mig eina er ekki nóg til að læra tungumál. Að hafa mig eina sem málsvæði dugar ekki til. Ég hef líka þrýst dálítið á hann og hann þrjóskast við; honum finnst tungumálið erfitt og nú er þetta orðið að svona smá baráttu. Ég varð þessvegna ekkert nema glöð þegar hann bað mig í gærkvöld um að kenna sér að blóta á íslensku. Hér ríkja strangar reglur um hvað má og má ekki segja og hann er búinn að reikna út að "bad words" eru spennandi. Og datt í hug þetta líka þjóðráð til að komast í kringur reglurnar að læra bara að blóta á íslensku. Og ég gat ekki annað en kennt honum. "Hevvíddis!" "Djöööössins!" sönglaði hann hástöfum fyrir sjálfan sig. "Heeeeellvvíidddis, heelvvíiddis" og hló mikið rosalega. "I´m going to teach all the kids in my class" sagði hann svo og hló, helvíddis. "Þetta er öðruvísi á íslensku!" hvein í mér þegar eiginmaðurinn vildi fá að vita hvað mér gengi til. "Hann verður að læra þetta einhverstaðar!" Hurðarlaust helvíti, er þetta ekki hluti af þjóðararfinum, tungumálið? Móðurmálið? Það eina sem við Íslendingar eigum? Það hefði ég nú haldið!

Ég þrýsti saman herðablöðunum, legg stöngina yfir þau, stíg skref aftur á bak og sest svo á hækjur mér og stend svo aftur upp. Allir vöðvar líkamans þandir til hins ýtrasta og um heilann flæðir vellíðan; engin hugsun, bara vellíðan. Ég hækka aðeins í i-pod og eyk hraðann þar sem ég hleyp, set aðeins í axlirnar þegar ég fer upp brekkuna hjá Maes-Y-Mynnydd og finn hjartað pumpa hraðar; engin hugsun, bara vellíðan. Líkami minn er skapaður til að hnykla vöðva. Hjartað á að pumpa. Þetta er eins og að komast á fætur eftir veikindi. Maður er búinn að liggja í rúminu í nokkra daga, svitna og kólna til skiptis, eins og veikburða kettlingur. En þegar manni fer að líða betur og fer í sturtu og svo í hrein náttföt, þykka sokka og setur nýtt á rúmið líður manni eins og nýrri manneskju. Þannig líður mér núna. Eins og ég sé að standa upp úr veikindum. Líkami minn veit hvað honum er fyrir bestu, hann vill bara fá hollan og góðan mat sem styrkir og nærir. Hann vill fá að hreyfa sig, beygja og sveigja. Ég er enn í vímu eftir ræktina i kvöld. Ég er að uppskera því sem ég hef sáð. Og ég hef í hyggju að leggja enn meira í þetta núna. Ég veit nefnilega af reynslu að því meiri alúð sem ég legg í hverja æfingu, í hvert hlaup, í hvern matmálstíma, uppsker ég enn meira af góðgætum.

Ég er með plan, og planið virkar. Djöfull sem það svínvirkar.

Alltaf skiptist þetta í skin og skúri hjá mér. Ég féll á konunglegan hátt á Júróvisjónkvöldið. Sko svo um munaði. Á svo glæsilegan hátt að bara fitubolla sem er fitubolla í hjartanu myndi skilja. Svona þegar maður borðar þangað til að maður fær verk í rifbeinin. Þegar maður heldur áfram löngu eftir að maður er hættur að finna bragð. Ég ákvað að skipta á nammidegi út af júróvisjón og baka pizzu. Og borðaði fimm stórar sneiðar. Með tómatsósu. Svo fékk ég mér þrjár lúkur af Nóa kroppi og tvær lúkur af Sambó lakkrís. Og ég þurfti að handleggsbrjóta Dave til að fá nammið enda hafði ég falið honum það verkefni að geyma það þar sem ég vissi ekki af því. Og svo þegar ég var búin að því þá fékk ég mér Ben & Jerry´s cookie dough ís. Eitthvað ruglaðist ég í kollinum þegar ég var úti í Co-opi fyrr um daginn og féll fyrir "buy 1 get 1 free". Eða var búin að ákveða að ég væri ekki í skapi til að berjast. Hvað svo sem kom til þá verður að viðurkennast að þetta er mjög tilkomumikið át. Verst að ég fæ engin verðlaun fyrir að klára matinn minn. Þetta allt gerist á sama degi og ég fann nýja rækt. Sem ég er svo spennt yfir að ég hoppaði upp og niður af spenningi fyrr um daginn. Hvernig er hægt að samræma þessa hegðun? Hopp af spenningi yfir nýjum lóðum og sjúklegt ofát? Ég varð bara smávegis rugluð í kollinum þegar ég reyndi að hugsa um þetta hegðunarferli. Og hreinlega komst ekki að neinni niðurstöðu. Svona er þetta bara; maður er á fljúgandi siglingu svo bara plúpp! og maður er dottinn um koll. Engin sérstök ástæða. Og þið kunnið predikunina sem hér kemur... bara dusta af sér og halda ótrauð áfram. Allir með þetta á hreinu? Gott.

Fór í kynningu í nýju ræktina í morgun, lyfti af gríðarlegum krafti og vann úr ofátsfráhvörfum með því að búa til skotheldan matseðil og versla inn í hann. Svo verð ég bara að takast á við þessa viku eins vel og ég get. Ég er enn í stresskasti fyrir þetta helvítis próf og líður voðalega illa inni í mér akkúrat núna. Einhvern vegin er hjartað ekki með í lífstílnum þó svo að líkaminn sé á sjálfstýringu og gerir það sem gera þarf sjálfkrafa. Ég ætla bara að treysta á þennan autopilot inni í mér á meðan heilinn undirbýr markaðsáætlanir og viðskiptalíkön. Svo held ég að það sé tími til að stoppa aðeins og skoða hvað ég tel að sé mikilvægt í lífinu. "Hvernig er það nú Svava Rán mín," ætla ég að spyrja sjálfa mig. "Ertu ekki með 85 kíló, og svo 80 og svo 75 í sigtinu? Sambó lakkrís, Ben og Jerry og að vera illt inni í sér hafa sjaldan skilað þeim árangri. Er ekki kominn tími til að stika í áttina AÐ markmiðunum, frekar en FRÁ þeim?"

Jú, tvö kíló í plús og haggast ekki. Og það þrátt fyrir afar takmarkaðan matseðil þessa viku, lyftingar og hlaup. Fer bara næst, ekki ætla ég að eyða tíma í að hafa áhyggjur af þessu, hef nógar áhyggjur af öllu öðru. Ekki hafði ég reyndar áhyggjur af kvöldmat í gær, ljómandi góður matur sem þetta var og gaf mér gleði í bæði hjarta og maga. Kjötbollur í sveppa-tómatsósu með hvítlauks og parmesan blómkálspasta á spínatbeði. Þarf ég að fara að finna upp meira grípandi nöfn?

Kjötbollur eru voða einfaldar að gera, og hægt að gera einfaldari eða flóknari eftir tíma og vesenisgeni. Ég bleyti smá brauð í mjólk og mauka það svo saman við kalkúnahakk ásamt eggjahvítu, hægsteiktum lauk, ólívuolíu, oregano og salti og pipar. Mynda bollur og baka í ofni áður en ég set á pönnu með steiktum sveppum, papriku,lauk og tómatdós, kryddi og smá kartöflumjöli til þykkingar. (Eða bara Dolmío krukku). Og læt malla. Spínatbeð hljómar voðalega flókið en ég tek bara tvær lúkur af spínati og legg á disk. Ekki flóknara en það. Svo raspaði ég niður hálfan blómkálshaus, setti 2 tsk ólífuolíu á pönnu, hitaði í henni 2 maukaða hvítlauksgeira og setti svo blómkálið þar út í og steikti til í svona 5 mínútur. Matskeið af parmesan og ég komin með þetta líka fína "pasta" með kjötbollunum. Buon appetito!

En skrýtið? Síðasti pistill virðist hafa bara horfið? Ekki er hægt að segja það sama um mig. Íslensku kílóin haggast enn ekki enda hafa þau núna breyst í stresskíló. Þrátt fyrir að hafa farið beint aftur í holla lífshætti virðist það ekki hafa nein áhrif núna. Þetta eru viðbrögð sem líkami minn virðist sýna við svona miklu álagi; hann rígheldur í pund, únsur og kíló. Ég er meira segja of stressuð til að hafa áhyggjur af þessu. Þá er nú mikið sagt, vanalega væri ég kjökrandi af hugarangist en ég bara get ekki bætt þessu við í áhyggjupottinn minn. Reyndar þegar ég hugsa um það þá er engin ástæða fyrir mig til að hafa áhyggjur af nýju Svövu Rán. Hún plumar sig alveg virðist vera. Vanalega myndi nú gamla Svava Rán taka yfir og segja að vegna taugastrekkings væri nú alveg upplagt að fá sér súkkulaðihúðaðar rúsínur, Sambó lakkrís og Rískubba og að vegna tímaþrengdar væri alveg útilokað að komast í rækt. Namminu var ég búin að gleyma og ég er alltaf búin að hlaupa eða lyfta áður en ég man að ég hef ekki tíma. Ég gleymdi líka að hrósa sjálfri mér fyrir þetta.  Og það gengur ekki upp. Þannig að ég ætla að taka núna fjórar mínútur í að óska sjálfri mér til hamingju með velgengnina, minna sjálfa mig á að ég er ekki vitleysingur, strjúka mjaðmabein og brosa í spegilinn. Og reyna að slaka aðeins á.

Ég er að læra fyrir próf. (Greinilega). Er að fara í lokapróf í þessu blessaða námi mínu núna 21. maí. Ég hlakka ekki til. Ég er illa undirbúin og vitlaus. Hef lítinn tíma aflögu fyrir námið. Hef engan áhuga á náminu. Það var eiginlega vont fyrir mig að uppgötva að ég er "scanner" því nú hef ég afsökun til að vera áhugalaus á náminu. Ég er voðalega stressuð núna. Er að borða kotasælu. Datt nú samt í hug að heilinn vill fá kolvetni til að fúnkera vel. Það sést best á að samkvæmt steríótýpunni er próteinsvolgrandi vöðvatröllið vanalega grannt að viti. Við fitubollurnar erum hinsvegar gáfað fólk og gott. Getur verið að vitleysið útskýrist ekki af því að ég er "scanner" en heldur af ört lækkandi greindarvísitölu vegna próteinneyslu og skorti á kolvetnum? Örugglega.

Mikið svakalega sem hann var þungur á mér rassinn í morgun. Ég vaknaði og hafði sem betur fer búist við því að ég yrði illskeytt og ómeðfærileg og hafði sett hlaupagallann á bókahilluna við rúmið mitt. Ég var þessvegna komin í hann áður en ég vaknaði almennilega og hafði rænu á að mótmæla af einvherju ráði. Svo leyfði ég mér ekki að fá mér morgunmat; ég hefði stoppað við heima ef ég hefði tafið fyrir mér í eina sekúndu. Minnti sjálfa mig á að ég hafði downloadað nýju lagi á i-podinn og ég myndi heyra það ef ég drifi mig út. Lagði svo af stað. Get ekki logið því að ég hafi hlaupið, þetta var meira labb og skokk en hlaup en betra en ekkert. Og þannig fór ég styttri hringinn minn, þann sem er rétt um fjórir km. Fannst ég vera hundrað og tuttugu kíló, móð og másandi og pungsveitt. Þuldi stanslaust upp fyrir sjálfa mig; "þetta er það sem ÞÚ predikar, það eina sem skiptir máli, að halda alltaf áfram. HALTU ÁFRAM! Nóa kroppið og fylltar lakkrísreimar í gærkveldi (heimþrá) hafa ekkert að segja ef þú kemst inn í góðu rútínuna þína aftur. Þú er meistarinn, þú hefur valdið."

Það er svo auðvelt að láta þetta líta úr fyrir að vera ekkert mál. Ég er alltaf svo jákvæð og bjartsýn. En mergurinn málsins er að að mestu leyti er þetta erfitt og þó þetta verði auðveldara þá forðar það því ekki að hver einasta stund sem maður er vakandi er maður að vinna. Og þessi leið sem ég hef kosið að fara hefur óhjákvæmilega í för með sér að ég þarf stundum að berjast meira en ef ég myndi kjósa algert fráhald. Ég borga margfalt fyrir bestíuhegðun þegar ég þarf að stremma mig svona af. En með smávegis áætlanagerð (hafa gallann tilbúinn, verðlaun í nýju lagi), örlitlu af hörku (drullastu af stað hlussa!) og heilmiklu af loforðum um nýjan kjól (hugsaðu um þennan bleika í stærð 14!!) er þetta hægt. Þetta er ekki auðvelt. En ég get bara ekki gefist upp núna.

Láki og bestu amma og afi í heimi við Almannagjá

Mikið rosalega sem það er alltaf gott að koma heim. Ísland er eitthvað svo hressandi. Og að fá að vera þar þegar sólin skín og allir svo kátir og hressir eru hrein forréttindi. Dave hefur ekki komið þangað síðan um áramót 2007 þannig að það var yndislegt að sjá landið aðeins í gegnum hans augu og svo hafði ég voðalega gott af því að gera aðeins meira úr ferðinni en ég geri vanalega þegar ég kem heim og negli mig bara fasta í Þolló. Gullfoss og Geysir slógu náttúrulega alveg í gegn og Þingvellir eru núna með velskan gæðastimpil. Sundlaugin í Þolló er svo að mati Lúkasar Þorláks það sem næst kemst himnaríki á jörðu. Sjálf er ég að sjálfsögðu hæstánægð með aðstöðuna þar en fékk örlítinn hroll í veskið mitt við að borga £7.57 fyrir einn stakan ræktartíma. Ég lét semsé einn stakan tíma nægja. Hljóp úti einu sinni og synti 200 metra, og með túrista göngutúrum var það allt og sumt af líkamsrækt þessa viku.

Í annarri skálminni á 125 kg buxum

Það var bara svo margt annað að gera. Hitta fjölskylduna, fara í skoðunarferðir, út að borða, í sushi partý, í svartfugl og gítarpartý, miðbæjarrölt, listinn er endalaus. Svo náttúrulega að halda fyrirlesturinn minn. Mér fannst þetta takast með ágætum, tæplega sextíu konur komu að hlusta á mig tala og ég vona að flestar hafi þær haft gaman ef ekki gagn af. Ég tók þann pól í hæðina að lýsa bara ferlinu mínu frekar en að vera að prédika eitthvað mínar skoðanir og ég held að það hafi tekist ágætlega. Lokaatriðið kannski það sem mér fannst skemmtilegast, enda er svona "visual" atriði alltaf mjög áhrifarík. Sjálfri finnst mér þetta ótrúlegt að ég geti í alvörunni farið öll í eina skálmina, ég sem á svo mikið eftir.

Hvað lífstílinn varðar er ég bæði ánægð og ekki ánægð. Þegar ég kom heim síðasta sumar var ég með svakaleg plön um fráhald og líkamsrækt sem svo stóðust ekki og ég varð reið út í sjálfa mig fyrir að bregðast planinu. Í þetta sinni var ég ekkert búin að spá eða ákveða, lagði bara af stað. Keypti ekkert nammi á flugvelli, öfugt við það sem ég gerði síðast. Fattaði það ekki einu sinni sem ég var ægilega ánægð með. Datt svo aðeins í nammipoka sem var til þarna heima en ekkert í magni sem ég hafði áhyggjur af. Hreyfði mig alls ekki nógu mikið og það sem verra var drakk ekki einn dropa af vatni (hugsa með sér og ég á Íslandi!). Datt svo út úr prógrammi með uppröðun næringarefna en magn var alltaf innan skynsamlegra marka. Drakk svo ársframleiðslu Ítalíu af léttvíni. Borðaði nánast bara fisk og skelfisk allan tímann. Fékk svo reyndar líka ís með dýfu. Þannig að það voru góðir punktar og það voru slæmir.

Svaka fín mynd af Dave við Öxará.

Ég hef tekið það á mig að lifa samkvæmt meðalhófsreglunni. Það þýðir að einu sinni eða þrisvar á ári fer ég í frí sem þetta. Ég tel að það sé mun skynsamlegri ákvörðun fyrir mig að fara bara í frí, gera mitt besta til að leggjast ekki algerlega í rugl en gera líka mitt besta til að leggjast ekki í samviskubit yfir nokkrum óskynsamlegum ákvörðunum. Þetta er lífið mitt. Í fyrramálið vakna ég klukkan 6:30 fæ mér vatn og hleyp svo 5 kílómetra. Svo baka ég bananamúffur og bý til eggjahvítuommilettu og rútínan mín hefst upp á nýtt. Ég jafnvel tek annan sykurlausan mánuð til að koma öllu aftur í 100 % svíng. Og þetta er það sem ég tel að "venjulegt" fólk geri. Eins og Ólína mín segir; "maður tekur skrens öðruhvoru og svo passar maður sig bara smávegis meira í dálítinn tíma þar á eftir." Eins og talað út úr mínu.

Síðasta kvöldið á eyjunni fögru. 2 kíló í plús, ræðum það síðar.

Þegar maður kemst ekki í rækt svo dögum skipti vegna konunglegs brúðkaups og verkalýðs, byrjar maður að stika um húsið og rífur í hitt og þetta lauslegt sem verður á vegi manns; eldhússtól, skrautmuni, stofuborð, krakka...allt þetta má nýta sér í að viðhalda vöðvamassa þegar maður er óbeislaður bolti svona rétt eins og ég. Láki er rétt um 35 kíló, og ég tek það í aðra nösina í hnébeygjum, þannig að ég minntist á við eiginmanninn elskulega að mig vantaði eitthvað þyngra til að taka almennilega á því. 35 kíló er barnaleikur einn.

Hann fölnaði örlítið greyið og án þess svo sem að vita hver Gyða Sól er, lýsti því yfir að hann hefði ekki áhuga á að vera giftur henni eins mikið og hann styddi mig í lífstílnum. En svo heyrði ég ekki hvað hann sagði næst, ég var of upptekin að henda honum þvert yfir garðinn, svona eins og trjádrumbi í hálandaleikunum. Djöfuls rosalegur bolti sem ég er. Best að henda einhverjum lörfum í tösku. Ísland bíður í ofvæni.

1. maí hlaup í sólskini.

Í dag er 1. Maí. (Til hamingju allir kommúnistar til sjávar og sveita.) Og ég hef þar með gert það sem ég lagði af stað með; að fara í gegnum Apríl sykurminni. Það kom í ljós að ég borða afskaplega lítinn unninn hvítan sykur svona dagsdaglega en helsta breytingin fólst í að ég hef ekki borðað ís eða nammi, eða kex eða köku þessa fjóra sunnudaga. Ég vaknaði ekki í morgun og rauk út í Co-Op til að kaupa ís og nammi. Það var engin rífandi þörf til að svala neinni sykurfíkn nú þegar ég hef aftur leyfi til að borða nammi. Ég sé eiginlega enga ástæðu til þess að vera eitthvað að fá mér ef mig langar ekkert sérstaklega í. Og ég ætla svo sannarlega að viðhalda þeirri tilfinningu eins lengi og kostur er á. En ég er líka búin að ákveða að þetta er of öfgakennt fyrir mig. Það að segja; "''Ég mun aldrei framar láta sælgæti, ís eða kökur inn fyrir mínar varir" samræmist ekki mér og mínum lífstíl. Og mér er eiginlega alveg sama ef þetta hljómar eins og "cop-out". Ég er mannleg og ég get ekki hugsað mér lífið án þess að fá mér nammi öðruhvoru og ég er það sjálfsörugg núna að ég veit  að ég ræð nokkurn vegin við dópið. Ég get dottið í það, skemmt mér konunglega og hætt daginn eftir. Ég þarf enga afréttara. Þetta er eflaust hroki og það má vera að ég breyti um skoðun einhverntíman en þetta er niðurstaðan núna.

Það er heldur ekki rétta afstaðan að skella skuldinni á sykurinn. Já, hann er ávanabindandi og það vita fáir betur en ég hver áhrifin eru. En málið er engu að síður það að sykurinn hefur engan sjálfstæðan vilja eða djöfullega áætlun um að troða sér ofan í kokið á manni. Að éta er ákvörðun sem ég tek sjálf og framkvæmi og það verður hreinlega að taka ábyrgð á því. Ég get ekki bara yppt öxlum og emjað út um fullan munninn "ég er fíkill, ég get ekki að þessu gert." Aftur smá hroki, en mér finnst að ég hafi unnið mér inn réttinn til að vera hrokafull hér; ég er búin að ganga í gegnum minn dimma dal.

Ég er 86.8 kíló núna, 100 g farin sem er ekkert meira en ég hefði búist við þær vikur sem ég borðaði ótæpilega af nammi á sunnudegi, aðeins minna ef eitthvað er. Ég bætti mér alltaf upp sparaðar kalóríur með hnetum, döðlum og meiri fitu. Líkamlega get ég ekki sagt að ég hafi fundið einhverjar ofurbreytingar, það er of margar breytur í myndinni til að ég geti sagt fyrir víst að góðu áhrifin séu sykurleysinu að þakka. En sálrænu áhrifin voru ómetanleg. Að komast að því hvað ég er fær um að gera, að ég er ekki viljalaust verkfæri í höndum djöfulsins skiptir mig öllu máli. Þetta er þekking og vitund sem á eftir að vera mér stoð í verkefninu fyrir lífstíð. Og ég hef bætt við enn einum þekkingarmolanum í safnið mitt.