Það tók á öllum mínum sjálfstjórnarvöðvahnykli í sunnudagshádegismatnum að reyna að borða hægt. Ég þurfti stanslaust að hnippa í sjálfa mig, minna mig á að tyggja, að smakka almennilega á, að leggja frá mér hnífapörin, að kyngja áður en ég var búin að hlaða næsta gaffal. Það er ekki hlaupið að því að vera "mindful" yfir hverjum bita, sei sei nei. Ég gerði eins vel og ég gat og svo fann ég að ég var orðin södd. Ég skal alveg viðurkenna að ég borðaði nokkra bita umfram það. En ekki svo marga bita að ég þyrfti að sjá eftir neinu. Ég lagði frá mér hníf og gaffal og sagði við Dave að ég væri bara ekki viss um að þetta væri sniðugt. Vanalega þegar ég graðga í mig svo hratt að skyndilega fæ ég bara illt í magann og verð að stoppa. En þarna sat ég alveg viss um að hafa borðað jafn mikið en eini munurinn væri að í þetta sinnið væri ég ekki með magaverk og myndi örugglega bara fá mér meira að borða á eftir. Þetta væri eins og að pakka niður í ferðatösku. Ef maður hendir bara einhverju drasli í töskuna án þess að raða þá kemur maður ekki jafn miklu fyrir. En ef maður vandar sig, brýtur saman og treður í allar holur þá fer miklu meira í töskuna. Væri þetta bara ekki það sama? Vanalega hendi ég bara eins miklu og ég kem fyri í magann þangað til ég er að springa en núna hafði ég raðað skipulega og hafði þessvegna örugglega bara náð að borða meira en vanalega. En Dave var ekki sammála. Hann sagði að þegar maður hendir í tösku þá hanga druslurnar út fyrir, maður treður í hana umfram getu fyrir utan að setja niður bara eitthvað rugl. Drasl sem manni vantar ekkert með í ferðalagið. En vel skipulögð taska er ekki úttroðin, í henni er bara ákkúrat rétt magn af dóti og í henni finnur maður allt sem maður ætlar að nota. Ekkert mál. Og ég rannsakaði hversu mikið ég hafði í alvörunni borðað og það var bara rétt yfir eðlilegum skammti. Ekkert til að skammast mín fyrir.

Ég stakk samt upp í mig einum og einum bita á meðan að ég var að ganga frá. Og datt í hug að það væri næsta mál að tækla. Þessi vellíðan sem ég finn þegar ég fæ að borða í einrúmi er algerlega rótin að vandamálinu. Það er þar sem ég sleppi mér og smákrakkinn fær bara að ráða. Ég þarf að pæla miklu betur í þessu en ég veit það að þegar ég hugsa tilbaka þá er það algerlega feluleikurinn minn yfir því hvað ég í alvörunni er að borða, allar lygarnar og svindilbraskið sem ég hef stundað til að geta borðað í einrúmi.
Næsta mál á dagskrá. Hressandi sálarferðalag framundan.

Súper september heldur ótrauður áfram og ég komin undir 90 kílójúle. Og undir 90 líður mér vel. Meira en vel, mér finnst ég vera súperskutla. Undir 90 er ég mjó að mínu mati og fyllist súper sjálfstrausti. Ég hlýt líka að geisla því út frá mér því ég fæ flaut og tjékk þegar ég er undir 90 þannig að það er ekki bara mér sem finnst ég vera sæt. Það er búið að taka mig heilt ár að komast hingað aftur. Og það er búið að taka mig heilt ár að sætta mig við hvernig þetta virkar hjá mér. 200 g að meðaltali niður á við yfir rúm þrjú ár eru ekki tölur sem enda sem forsíðusaga á Séð og Heyrt en ef ég á að vera hreinskilin þá tek ég frekar 200g að meðaltali niður á við yfir rúmt þriggja ára tímabil  en 50 kg frá á einu ári og svo 60 kg í plús á því næsta eins og þetta hefur verið hjá mér áður.

Ég tók líka nokkrar æfingar með Jillian Michaels í vikunni. Ef maður lætur Biggest Loser ekki fara í taugarnar á sér þá er Jillian ein vitrasta fittness fríkin sem ég veit um. Hún á td eina þá bestu ráðleggingu sem ég veit um í þessu brölti við að verða mjó (eða heilsuhraust eða jafnvel bæði); "Count your calories, work out when you can and try to be good to yourself. All the rest is bullshit."  (As quoted on http://www.perfectinourimperfections.com/) Í miðri æfingu í gær sagði hún svo dálítið annað sem sló mig. Hún sagði að "transformation is not a future event, transformation is what you are doing NOW." Þetta kom rosalega mikið við mig. Það er svo mikilvægt að vera viðstaddur í lífinu. Að taka þátt í hverju andartaki, ekki bara fylgjast með á meðan maður bíður eftir að eitthvað gerist, eitthvað breytist. Ég er nefnilega enn að ströggla aðeins með þessa hugsun sem segir að ég þurfi bara að komast í gegnum þetta tímabil núna, að lífið byrji þegar ég hef náð markmiðinu. Að þá gerist eitthvað.

Í haustsólinni í Wrexham, 

Nú er ég ekki að segja að ég sé hætt að vinna að markmiðinu, þvert á móti, ég held einmitt að þetta að gefa mig algerlega að augnablikinu sé lausnin til þess að komast að markmiðinu. Maður þarf bara stanslaust að minna sjálfa sig á að taka þátt í augnablikinu. Mín fyrsta æfing til að koma þessari hugsun að er að ég þarf að leggja hnífapörin frá mér á milli hvers bita. Hljómar einfalt en fyrir manneskju sem vanalega borðar eins og togarasjómaður borðar súpu í stórsjó er þetta heilmikið verkefni. Og skemmtilegt. Byrjum á velska sunnudagslambinu sem mallar núna við lágan hita inni í ofni....

Lúkas er í matarboði í hádeginu og ég og Dave aftur á leið á völlinn. Dave spyr mig hvort ég vilji ekki koma með honum og bætir svo við; "my treat". Já, hann kann svo sannarlega að "treat a lady!" Ég ákvað að prófa aðra einfalda Hugh F-W uppskrift, svona af því að það er laugardagur og við á leið á völlinn og ein heima. Mér fannst þurfa að setja smá kúltúr á borðið svona til að vega upp á móti skrílslátunum (í mér) á fótbolta vellinum.

Tagliatelle aglio e olio og smá salat.

Mér fannst eins og að ég þyrfti eitthvað meira en bara pastað, og bjó til salat úr afgöngum sem reyndist svo vera grískt salat þannig að ég borðaði það í forrétt. Ég var þessvegna orðin pakksödd þegar kom að pastanu og gat bara borðað smávegis af því. En maður lærir sína lexíu, næst man ég bara að hætta að vera svona gráðug.

Magn er gefið upp per manneskju

70-100 g pasta
1 hvítlauksgeiri
2 mtsk góð ólívuolía
salt og pipar

Sjóða pasta skv leiðbeiningum þar til al dente. Sneiða hvítlaukinn í þunnar sneiðar og ita olíuna við vægan hita. Setja hvítlaukinn út í olíuna og rétt gylla í 30 sekúndur eða svo. Renna vatninu af pastanu og setja svo hvítlauksolíuna út í pastað og blanda vel þannig að allt verði þakið í gullinni olíunni. Salta og pipra vel með nýmuldum svörtum pipar. Það má svo setja smávegis parmesan eða gruyer eða annan harðan ost út á og kannski smá ferska steinselju. Svarti piparinn er algjört möst og má ekki sleppa.

Ég eignaðist loksins í dag langþráða bók eftir uppáhalds kokkinn og lífskúnstnerinn minn; Hugh Fearnley-Whittingstall. Bókin heitir Three Good Things og er uppskriftabók sem byggir á þeirri hugmynd að góður matur sé einfaldur og að flestar bestu uppskriftirnar séu þrenn brögð. Salt, sætt, brakandi. Skarpt, þykkt, mulið. Bacon, lettuce and tomato. Súrt epli, crumbly haframjöl og rjómi. Ég er alltaf jafn hissa og kát þegar ég fæ einfaldan mat að borða. Ég á það til að hlaða allt of mörgum brögðum saman en man svo þegar ég bý til eitthvað einfalt að það er alltaf miklu betra. Ég held líka að með því að fylgja þessari heimspeki; nota gæðahráefni, leyfa innihaldinu að njóta sín og borða gott í réttu magni, þá geti maður ekki gert mikið vitlaust. Ég er mun hrifnari af þessu en allri hugmyndafræði sem bannar eitt næringarefni eða tímasetningu þegar maður á að borða eða prédikar öfgar á einn eða annan hátt. Hversu vel mér svo gengur að fylgja þessu er svo annað mál. Ég sá samt enga ástæðu til að bíða neitt og eldaði einfaldan kjúklingarétt í kvöld. Kjúklingaleggur, karamellaðir tómatar og tarragon. Ég er enn að smjatta.

Rannsóknir (University of Mexico, 2005) hafa sýnt fram á orsakatengls á milli stresseinkenna og þyngdaraukningar. Þegar við erum stressuð eykst adrenalín framleiðsla líkamans. Þetta eru náttúruleg viðbrögð við áreiti, og hönnuð til að láta okkur annaðhvort hlaupa eða berjast. Glycogen er framleitt af miklum krafti í lifrinni til að gefa mikla aukalega orku. Sem er náttúrulega bráðsniðugt ef maður er hellisbúi  þarf að hlaupa undan rándýri til að bjarga lífi sínu eða berjast upp á lif eða dauða við óvini. En ef maður situr á rassagatinu á skrifstofustól og stressið kemur af fjárhagsáhyggjum, hjónabandserjum eða vinnuálagi þá gerist ekkert annað fyrir þessa aukaorku nema að hún breytist í fitu. Hormónið kortisól getur ráðist að vöðvamassa í þeim tilgangi að minnka hann einfaldlega vegna þess að vöðvar þurfa meiri orku til að viðhalda sér og líkaminn gerir ráð fyrir að þurfa að nota sem mesta orku til að berjast eða flýja þegar hann er beraður fyrir stressi. Að auki þá veldur of mikið kortisól því að fita safnast á kviðinn til að eiga sem orku næst þegar stresseinkenni eiga sér stað. En við hlaupum ekkert og berjumst ekki við neitt eða neinn og það eina sem gerist er að við fáum okkur súkkulaði til að slaka á og við fitnum enn meira.

Ég er búin að vera stressuð núna síðan í ársbyrjun 2011. Þá gerði ég mér grein fyrir því að ég myndi ekki finna alvöru vinnu bara svona einn tveir og þrír, fór að hafa gífurlegar áhyggjur af peningum og öllum viðgerðunum sem voru vomandi yfir húsinu. Þetta tímabil helst nokkuð smart í hendur við tímabil þar sem ég er búin að léttast um sömu átta kílóin aftur og aftur. Mér finnst þetta liggja í augum úti. Auðvitað. Ekki nema von að ég hef ekki lést neitt. En nú þegar ég er komin í almennilega vinnu, er búin að komast yfir byrjunarstressið þar og get farið að koma mér fyrir, fjárhagurinn er allur að braggast og húsið er komið í lag... er nokkuð annað en bara að slaka á og taka því rólega?

Á"meðan"

Það er algerlega komið á hreint að "eftir" er þjóðsaga ein. Ég á enn eftir að finna þá manneskju sem hefur lést um merkjanlegt magn af spekki, haldið því af sér og er svo bara í stuði það sem eftir lifir. Samkvæmt mínum rannsóknum þá þyngist uþb 95% þessa fólks aftur, og hin 5% eyða því sem eftir er í að passa sig ásamt því það gersamlega breyta öllum sínum lífstíl. Ég á enn eftir að finna þá manneskju sem bara léttist og þarf svo ekki að pæla meira í þessu. Og því fyrr sem ég 100% geri mér grein fyrir þessu því betra. Ég er alltaf að bíða eftir að komast á nýtt stig. Ég er alltaf að halda í einhverja von um að einn daginn verði þetta allt sama svo eðlilegt að ég geti bara hætt að spá í þessu. Geti bara breytt blogginu í tölfræðilegar upplýsingar um fótbolta, eða salt eða jafnvel kaffi. En ég þarf að hætta að leita að þessari lækningu. Ég held að þó ég lifi heilsusamlegu lífi þangað til ég verð sjötug, sem myndi þýða að ég hefði verið hraust lengur en ég var fíkill þá eigi mér aldrei eftir að hætta að langa í hitt og þetta, snickers og franskbrauð.  Ég er alltaf að rembast við að þykjast að smávegis af "eðal" sé nóg þegar raunveruleikinnn er að mig langar í milljón af "lélegu".

Súper september heldur áfram

Þegar ég spái í hvernig ég sjálf virka þá er tilgangslaust fyrir mig að hugsa um þetta í hugtakinu "til lífstíðar"...það bara virkar ekki fyrir mig. Það fyllir mig bara skelfingu og ég fæ innilokunarkennd. En þó ég finni ekki eitthvað eitt sem virkar fyrir mig þá þýðir það ekki að ég sér að gefast upp eða fúl eða pirruð - þvert á móti - þessi skilningur hefur gert þetta auðveldara og skemmtilegra fyrir mig. Ég kem alltaf til með að vera með dagatal (hvernig það lítur svo sem út) og til þess að halda þessu lifandi og skemmtilegu þarf ég alltaf að vera með plan, og vera með einhverja áskorun í gangi.

Og sunnudagar eru bestu dagarnir til að setja margfalda krossa í dagatalið. Ég fór út í hlaup í morgun enda veðrið nún alveg fullkomið fyrir mig, smávegis kalt en stillt og bjart. Þegar ég kom heim fannst mér upplagt að taka bjöllurnar og nota hlaupin sem upphitun. Mikið sem mér finnst ég vera kúl þegar ég geri svona dobbel.
Það sem eftir lifir dags er svo bara Lancashire hotpot og afslöppun. Og kannski smá áætlunargerð fyrir næstu viku.

Hraust, en mætti alveg slétta magann aðeins. 

Það er ekki hægt að leggja nógu mikla áherslu á hversu mikilvægt það er að setja sér markmið. Markmiðalaus ráfar maður bara um í tilgangsleysi, hvorki að koma né fara og maður getur sveiað sér upp á að hvorki gengur né rekur. Það er líka algerlega tilgangslaust að setja sér markmið sem ekki er hægt að mæla eða orða. Þannig sé ég lítið gagn í að segja "einn daginn ætla ég að klífa Kilimanjaro". Svo vaknar maður bara dag eftir dag með enga áætlun um hvernig maður ætlar upp fjallið. Og mest lítið gerist. En ef maður gerir áætlun sem segir td að fjóra daga í viku geri maður æfingar sem þjálfa upp fjallgöngufitness, planar inn reglulegar fjallgöngur, prófar að fara upp brekku eina helgina og svo upp lítið fjall þá næstu og byggir upp úthald þá ætti að vera líklegra að lokum standi maður við fjallsrætur Kilimanjaro með súrefniskút á bakinu og fulla tösku af hrökkbrauði.

"Ég ætla að gera það sem ég þarf að gera til að geta gert það sem ég vil gera."

Þetta er það sem ég rígheld í akkúrat núna. Ég er með markmið, skýrt og skilmerkt og er að vinna að því föstum höndum. Ég er svakalega fín og sæt og hraust svona eins og ég er við 90 kíló. En það er bara ekki það sem ég vil vera, ég vil vera 70 kíló og ennþá fínni, sætari og hraustari en ég er núna. Ég ætla því að gera það sem ég þarf að gera til að geta gert það sem ég vil gera. Ég finn nefnilega hvernig  það slaknar aðeins á sjálfstjórnarvöðvanum nú þegar helgin hellist yfir okkur en það er ekki samkvæmt markmiði og ég ætla ekki að láta undan. Ég er með plan.

Gulrótarsúpa og súrdeigsbrauð. 

Eitthvað snúa pólarnir í mér öfugt við flesta sem ég þekki; því dimmara, kaldara og hráslagalegra sem það verður með hverju morgninum þykir mér auðveldara að vakna og rjúka út í hlaup. Já, mér finnst best að hlaupa í kolniðamyrkri helst með lemjandi rigningu í trýni. Kannski er ég smá skrýtin en mér hefur alltaf líkað best við veturinn. Það er engin krafa á manni að "gera eitthvað", maður má bara kúra sig niður með bók í friði. Ryk sést líka verr á veturna, það má draga niður ljós og kveikja kertum. Mér finnst sumartíska líka alveg ömurleg og get oftast ekki beðið eftir að komast aftur í prjónaflíkur. Svart og grátt og dökkblátt og brúnt. Það eru fallegir litir. Ég er byggð til að þola frosthörkur. Ég hafði á tilfinningunni að þetta myndi breytast með breyttum lífstíl en svo virðist ekki vera, dimmir morgnar henta mér enn best til athafna.

Hitt er svo líka að með lækkandi hitastigi má fara að elda súpur og kássur. Og svona drullukokkur eins og ég er náttúrulega í essinu mínu þegar kemur að "sletta af þessu" og "dass af hinu" og "handfylli af því sem þú átt til" eldamennsku. Og þannig eldar maður einmitt súpur og kássur. Í kvöld var ég með gulrótarsúpu eftir uppskrift frá 101 Cookbooks sem ég valdi af nokkrum ástæðum. Í fyrsta lagi þá átti ég ógrynni af gulrótum. Í öðru lagi langaði mig í eitthvað svakalega einfalt. Í þriðja lagi er súpan nánast  ókeypis bæði fjárhagslega og í hitaeiningum talið. En aðalmálið fyrir mig var að ég gat hér notað Fleur de Sel til hins ýtrasta. Til að ná fram fínasta gulrótarbragðinu á maður nefnilega að salta súpuna. Salta og smakka til.Mér leið eins og Michelin kokki þar sem ég sáldraði fleur de sel af miklum móð og smakkaði svo spekingslega á. Súpan var æðisleg og skvetta af sítrónusafa út í er punkturinn yfir i-ið. 

Enn stendur september undir súper nafngiftinni og eiginlega enn meira en ella fyrir það sem gerðist á föstudaginn. Alla vikuna hafði ég siglt í gegnum þetta alltsaman; vakna klukkan fimm, út að hlaupa og hafði gaman af því, salat og ávextir og hafði bara gaman af, súkkulaði fjarri huganum, ég var farin að halda að ég væri læknuð. Eina umkvörtunarefnið var kannski að dagana sem ég hljóp ekki fór ég í vinnnuna fyrr og kom heim seint og gaf mér ekki tíma í neina þverþjálfun. En það lagast vonandi þegar ég er komin með fæturnar betur undir skrifborðið mitt í bankanum. Hvað um það. Á föstudaginn fór ég snemma í vinnuna, hreyfði mig sem sagt ekki og bjóst því ekki við að verða neitt svöng. En um níuleytið var ég búin að borða morgunmatinn og morgunsnakkið mitt og maginn herptist samt saman af hungri. Þannig að ég neyddist til að borða hádegismatinn fyrir klukkan ellefu. Þegar ein af stelpunum í teyminu kom svo úr hádegismat með kassa af smákökum og ég enn að drepast úr hungri byrjuðu hjólin að snúast í hausnum. "Ég er svöng og þegar maður er svangur þá á maður að fá sér að borða." "Það er ekki eins og ein smákaka komi að sök." "Þú ert búin að vera svo dugleg, þú átt skilið að fá eina." Og ég fékk mér eina. Og þá byrjaði stríðið fyrir alvöru. Mig langaði svoooooo í fleiri. "Ég ræð ekki við þetta, ég bara ræð ekki við mig, ég hef enga stjórn á mér" sönglaði í hausnum á mér. Ég sat við skrifborðið að reyna að skilja samning sem fól í sér að ég myndi samþykkja að afskrifa rúmar 120 milljón krónur og það eina sem ég gat hugsað um var hvernig ég gæti réttlætt að borða aðra smáköku. Ég reifst við sjálfa mig en að lokum sigraði smákrakkinn. Ég stappaði niður fótum og grenjaði inni í mér þangað til ég fór og náði í aðra köku. Ég reiknaði út hitaeiningarnar og hugsaði með mér að ég væri enn seif og ætti helst að fá mér aðra. Og greip eina með mér á leiðinni út. Rölti með fram síkinu í Chester og maulaði á kökunni. Sá í hendi mér að best væri að fara í Marks og ná mér í avókadó svo ég gæti búið til súkkulaðimús til að stjórna sætindalönguninni. En auðvitað er Marks sneisafull af gúmmelaði og um leið og ég kom þar inn "ákvað" ég að ég væri stjórnlaus og ætti bara að njóta þess. Og svo snérist ég hring eftir hring að reyna að finna nammið/snakkið/matinn/eitthvaðið sem myndi fylla mig. Tók hvað eftir annað úr hillu og setti í körfuna mína bara til að setja það aftur upp í hillu. Endaði svo á að taka með mér 7up dós, kringlu og hvítt súkkulaðistykki. Borgaði og hljóp í strætó. Og þar sem ég sat í strætó og borðaði súkkulaðið sljákkaði aðeins í mér. Ég fann að það eina sem var að gerast var að ég var með blússandi samviskubit. Hringdi í Ástu til að fá aðeins reality check og hún minnti mig á að ég hefði ekkert til að hafa áhyggjur af. Þessi dagur kemur alltaf öðruhvoru, það sem skiptir máli er hvernig ég díla við hann. Hvort ég segi takk og amen og haldi svo bara mínu striki eða hvort ég leyfi mér að halda áfram að taka þessar slæmu ákvarðanir.

Ég læri alltaf eitthvað nýtt. Þetta kast kom mér bara á óvart. Það var enginn aðdragandi. Vanalega er ég byrjuð að plana þetta með nokkra daga fyrirvara. Ég byrja að smá slaka á ákvarðanatökunni og byrja réttlætinguna með góðum fyrirvara. En í þetta sinnið var ég bara svöng. En ég var líka meðvituð allan tímann og ég gat fylgst með því sem var að gerast. Og ég gat stoppað mig af, þó það hafi verið dálítið seint. Og ég fattaði eitt alveg rosalegt þar sem ég snérist í hringi í Marks. Það er ekkert til matarkyns sem nokkurn tíman kemur til með að fylla mig. Ég get étið þar til ég í alvörunni spring í loft upp og holan verður þarna enn þá. Það verður eitthvað annað sem fyllir mig. Ég á alveg örugglega eftir að halda áfram að reyna öðruhvoru að éta mér til óbóta en ég held samt að það verði aðeins öðruvísi héðan í frá.

Ég kom heim eftir þetta alltsaman, fékk syndaaflausn hjá Dave og hélt svo bara áfram. Hljóp fjallahringinn á laugardaginn og svo kom að fyrsta 5 km hlaupinu mínu í langan tíma núna í morgun. Hljóp til Wrexham eins og vindurinn með sólina í augun og með eldmóð hins sanntrúaða. Ég er kannski óeðlilega stolt af þessu hlaupi mínu, það eru jú, bara nokkrir mánuðir síðan 5 kílómetra hlaup var það sem ég gerði fjórum sinnum í viku án þess að spá í því. En málið er að ég var hætt að hlaupa það langt og ég var búin að tapa niður þolinu. Og ég hefði getað gefist upp. Yppt öxlum og talað um liðna tíð þegar ég var nógu fitt til að hlaupa 5km daglega. En ég kaus frekar að leggja á mig vinnuna til að ná þessu aftur upp og ég ætla að fagna uppskerunni, Hell yeah! Og skrái kílóatap þessa vikuna. Ég held að ég sé sátt.

Ég held að súper september sé bara meira súper fyrir svona atvik eins og á föstudaginn.

Ég finn hvergi nokkurs staðar listann minn yfir 12 á 12. Síðasta skipulagða hlaupið var 17. júní í Race for Life og svo í júlí var 5 km hlaup með Wrexham park run hópnum sem þýðir sjö af tólf. Ég hafði í hyggju að telja Mablethorpe strandhlaup sem ágúst innleggið sem þýðir að ég er enn á réttu róli með átta af tólf en ég vildi óska að ég finndi skjalið því ég man allsekki hvað ég gerði í janúar og febrúar og mars. Ég þarf að fá stelpurnar til að taka með mér æfingahlaup í Köben í september og kalla það níu af tólf og svo er Winsford að sjálfsögðu númer tíu. Nóvember er óráðinn en svo tek ég aftur þátt í Helena Tipping 10K í desember. Og ætti að vera góð. En samt. Ég þarf að finna miðann með upphafinu.

Mikið væri nú gaman að standa við þessa áskorun.

Eitt af skemmtilegri trixunum mínum er að einbeita mér bara að einhverju öðru. Öðru en ruslfæði það er að segja. Þannig er ég mikil kaffiáhugamanneskja, er búin að stúdera náttúrleg og grísk jógúrt frá a til ö, hef rannsakað mismunandi hveititegundir til súrdeigsgerðar og hef núna snúið mér að salti. Já, ég ætla að verða áhugamanneskja um salt. Er ekki ljómandi sniðugt að vera saltconnoiseur?

 Þegar maður getur dúllað sér við að pæla í mismunandi salti og áhrifum sem það hefur á eldamennskuna þá hefur maður bara ekki tíma né nennu til að vera að spá í að maður hafi sleppt snickersinu í dag. Ég fór í leiðangur um daginn og skoðaði allt saltið sem er í boði núna. Það kemur í ljós að ég er ekki ein um að langa til að verða salt sérfræðingur; það eru milljón mismunandi fín sölt í boði. Ég ákvað að byrja á því allra frægasta (og dýrasta) og keypti mér krukku af Fleur de sel. Það er saltið sem er safnað saman með handafli einu af efsta laginu af salti þar sem það þornar. Fíngert og smávegis rakt, það bráðnar um leið og það kemur í snertingu við mat og gefur fínlegt bragð enda með flóknari samsetningu steinefna en venjulegt borðsalt.

Salt er eini steinninn sem við mannfólkið borðum. Það er nauðsynlegt steinefni og hjálpar til við ýmis störf í líkamanum. Það er líka nauðsynlegt til að upphefja mat. Það sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir áður var hversu gott það er að setja smá salt út í sætan mat til að ýta fram enn meira sætu bragði. Þannig er ég búin að vera að leika mér að setja smá fleur de sel á avókadó búðinginn minn og það er ótrúlega gott. Næst ætla ég að kaupa svart salt. Og svo bleikt. Bara að gamni.

Súper september heldur ótrauður áfram; mitt besta hlaup í langan tíma í morgun. Hlaup þar sem mér líður eins og ég sé við stjórnvölin, ég hafi yfirráðin yfir heilanum og leyfi líkamanum bara að gera og gera og gera án þess að smákrakkinn inni í mér sé grenjandi. Og ég því búin að krossa yfir tvær æfingar í september. Ég hef í hyggju að setja 14 svona krossa í viðbót í september og svo svipað í október og þá ætti ég að vera tilbúin í 10 km í Winsford.. Og inn á milli koma svo líka ketilbjöllur til að viðhalda styrk. Ég er í þvilíkri uppsveiflu.

Þetta er svarið við öllum spurningunum. Ég held að oftast vilji fólk fá að vita hvað það er sem heldur mér við efnið. Og ég er búin að rannsaka þetta fram og tilbaka. Ég er orðin nokkuð sannfærð um að ég sé búin "visualisation" tækni svona frá náttúrunnar hendi og það er eitthvað sem ég hef verið að nota og þróa í áratugi. Mér datt nefnilega í hug um daginn að bjartsýnisröndin mín er og hefur alltaf verið svoleiðis tæki. Ég get séð fyrir mér inni í mér logandi ljós bjartsýni og ég get hækkað ljósið og hitann sem frá henni stafar. Að undanförnu hef ég verið að leika mér að nota hitann frá bjartsýnisröndinni til að bræða spik. Og það virðist virka því ég hef lést um 2.4 kíló í þessari viku. Ég nota líka tækni sem jaðrar við að vera sjálfsdáleiðsla. Ég endurtek aftur og aftur setningar sem mér finnast hjálpa mér til að bæla niður sjálfseyðingarhvötin. Að auki er ég orðin helvíti lúnkin við að "finna tilfinninguna". Það er að segja ef ég er með heimþrá þá grenja ég bara og er með heimþrá. Ég veit nefnilega að ég drepst ekki úr heimþrá, sorgin líður hjá og það eina sem myndi gerast ef ég fengi mér nammi er að ég væri með heimþrá og samviskubit. Þetta er eitthvað sem er bæði erfitt og flókið og tekur áraraðir að geta gert og ég get þetta ekki alveg alltaf en oftar en ekki tekst mér þetta núna.

En ef ég á að svara spurningunni "hvernig heldurðu þér við efnið?" þá bendi ég á dagatalið hér að ofan. Skýrt og greinilegt markmið, markmið sem er mælanlegt og skipulagt, markmið sem ég get brotið niður í vikulegt plan, og get svo unnið markvisst að því. Þannig var ekki nóg fyrir mig að svona vagurt hugsa með mér að ég vildi "léttast meira." Það er bara ekki markmið sem segir mér nóg. Ég þurfti að setjast niður og mæla hvað ég hef í hyggju að grennast mikið meira og hvernig ég hef í hyggju að gera það. Svo þurfti ég að skrifa það niður viku fyrir viku með eins miklum smáatriðum og ég gat. Hluti af því var að komast aftur í 10km form. Eina leiðin að því var að setja sjálfri mér tímatakmark og svo sett prógram sem ég verð að fylgja eftir. Um leið og þetta er komið á blað þá fokkings fylgi ég planinu. Og það þýðir ekkert væl, maður bara gerir þetta. 

 Þess á milli skemmtir maður sér svo vel, fer í verslunarleiðangur til Liverpool og fær edamame og núðlur á Wagamama og fer svo til Chester daginn eftir og fær sér gommu af kjöti á brasilísku churrascaria. Lífið er bara gott.

September á eftir að vera súper mánuður. Ég sá það í hendi mér um leið og ég kom inn eftir hlaup í morgun. Sólin skein og ég mætti bara einum hundi, það veit alltaf á gott. Um leið og ég kom heim krossaði ég yfir viku 7, æfingu eitt og gerði mig svo til í smá útstáelsi til Liverpool. Já, ég finn það skýrt og greinilega að september verður alveg súper.

Ég bara stóðst ekki mátið í gær þar sem ég var stödd inni í Marks & Sparks og sá þar í pakka frosna ýsubita tilbúna í neytendapakkningu. Ekki það að ég sé með óstjórnandi fíkn í frosna ýsubita, þessi freisting hafði meira með einhverjar leifar af þjóðarrembing að gera vegna þess að pakkningin var rembilega merkt "Icelandic haddock" í bak og fyrir.

Hingað til hefur mér gengið illa að fá ætan fisk hérna. Það var eiginlega þannig komið að ég var hætt að reyna. Ég var búin að reyna allt, steikja úr raspi og lauk, drekkja honum í rótsterkum sósum til að fela ýldubragðið, krydda og marinera en allt fyrir ekki. Enda get ég svarið að ég sá ekki betur en ég væri að mestu leyti til að kaupa blokk sem ég hafði sjálf ormatínt og beinhreinsað í Meitlinum sumarið ´88.  Ekki til manneldis að mínu mati. Þannig að ég nennti þessu bara ekki lengur og allur minn fiskur er bara túnfiskur úr dós. 

En eitthvað sagði mér að ég ætti að prófa. Í fyrsta lagi þá er gæðastjórnunin innan M&S ein hin þéttasta af matvælaframleiðendum í Bretlandi og í öðru lagi þá var luðran samlandi minn. Íslenskur fiskur. Þetta hlaut að virka. 

Til að hafa vaðið fyrir neðan mig ákvað ég samt að búa til netta bragðblöndu til að fela óbragð svona just in case. 

1 laukur, smátt saxaður

250 g sveppir, sneiddir

1 skvetta af ólívuoliu (sprey)

Steikt á pönnu þar til glært og gullið og tilbúið.

4 ýsubitar raðað í eldfast mót

1 egg

2 msk fitulaus grísk jógurt

30 g gruyere, fínt rifinn (eða hvaða annar harður ostur eins og parmesan eða grana padano eða aged gouda)

allt hrært saman þartil mjúkt

smyrja svo egg-jógurtblöndunni á fiskinn, krydda með salti, pipar, smá steinselju og hella svo sveppa-laukblöndunni yfir. Baka inni í ofni í hálftíma við 190 gráður. 

Bera fram með grænu salati og blómkáls-hvítlauksmús. (bita niður blómkálshaus, setja i skál og hylja með plasti, inn í örbylgju í rúmar fimm mínútur, sletta msk af fitulausum sýrðum rjóma og smá hvítlaukssalti og mauka með töfrasprota)

Fiskurinn brást ekki, ferskur og hvítur næstum jafngóður og nýveiddur fiskurinn sem pabbi kom með með sér síðast. Eldamennskan var í raun óþarfi, smávegis af grænmeti hefði verið fínt, en uppskriftin var líka alveg hrikalega góð og þess virði að prófa.

Eftirréttur; frosin bláber. Namm. 

Um daginn komst ég að því að ég væri alveg herfileg mannvera. Ég var að flakka um á netinu og las af áfergju blogg eftir blogg þar sem bloggarinn hafði tekið ákvörðun um að breyta lífi sínu í eitt sinn fyrir öll, og byrjaði svo að telja hitaeiningar/hlaupa/hætti að borða brauð/skipti um hugsunarhátt/byrjaði að lyfta/nota duft í staðinn fyrir mat/hætti að borða sykur/baðar sig upp úr morgundögginni og þar fram eftir götunum. Og lof og dýrð! þremur mánuðum seinna er allt spik horfið sem dögg fyrir sólu og lífið er dans á rósum að eilífu amen, fokk og enter. Og ég herptist öll saman af öfund og afbrýðissemi; afhverju virðist þetta ekki vera svona einfalt fyrir mig??????? (Um leið herptist ég saman af vonbrigðum með hversu mikil leiðindapíka ég er, hvernig dirfist ég að lesa það úr öllum þessum bloggum að þessir sigrar hafi verið einfaldir og auðveldir fyrir allt þetta fólk, ég veit að þetta er gífurleg vinna og ég á að vera glöð fyrir þeirra hönd og ekki vera öfundsjúk.)

En ég bara gat ekki stillt mig. Og ég þurfti að minna sjálfa mig á að öll tökum við á þessu á mismunandi hátt. Ég virðist ætla að taka heila öld í þetta. Ég er sveimhugi og verð fljótt leið á öllu þannig að ég þarf stanslaust að breyta til. Það þýðir að stundum er ég að gera hluti sem ekki virka. Eða þá að ég er bara að gera einhverja vitleysu. En hvað með það þó ég ætli að taka öld í þetta? Ég er enn að. Ég hef enn ekki gefist upp. Ég get kannski bara verið bloggarinn sem fólk les þegar það vill fá að vita að það er allt í lagi að ruglast alveg í ríminu og gera allskonar mistök og gera vitleysur og gera tilraunir sem virka ekki.Og halda svo bara áfram. Ég þarf alla vega ekki að öfunda sjálfa mig.

Mikið var. Ég er loksins búin að skrá mig í næsta kapphlaup. Annað svona alvöru hlaup, 10 km í Winsford sem er rétt fyrir utan Chester. Hlaupið fer fram 28. Október þannig að ég hef núna tvo mánuði til að losa mig við átta kíló og komast í 10 km form. Akkúrat núna get ég ekki einu sinni farið 5 km skammlaust.

En vitiði hvað? Það skiptir bara engu máli. Ég er búin að eyða núna allt of löngum tíma í að 1) vera reið út í sjálfa mig fyrir að vera ekki "búin og 2) syrgja hversu fitt ég var orðin og hversu auðveldlega ég lét það renna úr greipum mér. Ég get haldið því áfram. Og ég get reynt að grafa inni í sjálfri mér eftir þessari ofur hvatningu sem ég tók sem sjálfsögðum hlut fyrir nokkrum mánuðum síðan. Eða ég get skráð mig í hlaup og notað það sem hvatningu til að koma mér aftur í gang.

Hva! Voðalegt andleysi er þetta!? Ekki skrifaður stafur? Ég er svo hissa.

Að undanförnu hef ég verið að vinna hörðum höndum að því að breyta um hugsunarhátt. Ég er búin að vera að "gaintain" (vinna staðfastlega að því að viðhalda líkamsþyngd en þyngjast samt) núna í að verða eitt og hálft ár. Og ég stóð sjálfa mig að því að vera farin að trúa þvi að ég gæti bara ekki lést meira. Og ég held að ég hafi verið farin að haga mér í samræmi við það. "Ég stenst ekki brauð" "Ég má ekki eiga nammi inni í skáp þá ét ég það stjórnlaust" "'Eg hef enga stjórn á átinu" "Svona er ég bara" og þar fram eftir götunum voru hugsanir og setningar sem ég sagði við sjálfa mig og aðra. En svo rann upp fyrir mér ljós. Ég er ekki bara að reyna að breyta matnum sem ég borða og magninu af honum, heldur er ég að reyna að breyta grundvallartrú, skoðun og hegðan sem ég hef. Og ef ég TRÚI því ekki að ég geti NOKKURN tíman orðið grönn hversvegna í ósköpunum ætti það þá að gerast? "Sko!" get ég sagt. "I told you so!". Og þarf þá ekkert frekar að bera ábyrgð á ákvörðunum sem ég tek sem halda mér feitri. Það er heilmikið verkefni að breyta þessari trú minni en ég ætla að reyna.

Ég loka augunum og ég slétti úr öllum misfellunum á maganum og lærunum og upphandleggjum og höku. Ég sé fyrir mér hlaupara í stuttbuxum og topp og með sléttan maga. Ég splæsi svo hausnum á mér á þann kropp. Og ég ímynda mér að ég sé að hlaupa og hlaupa og hlaupa. Fimm og hálf mínúta kilómetrinn. Og ég ímynda mér hvernig mér kemur til með að líða þegar þetta er raunveruleikinn. Og ég lofa sjálfri mér að það að hlaupa í stuttbuxum og topp sé milljón sinnum betra en allt súkkulaði í heiminum. Það er engin ást, það er engin vellíðan, það eru engin verðlaun fólgin í því að éta sér til óbóta. Ég kem ekki til með að finna neitt svar við neinu við það að raða í mig kökum og sætmeti. Það er engin lausn í því að borða. Engin endapunktur, ekkert svar. Ef svo væri þá hefði ég fundið það úr þessu.

Það er voðalega sniðugt að elda mat sem dugar í marga daga. Þá þarf maður bara að hita upp aftur og aftur og sparar sér þannig mikilvægan tíma sem nota má til að hlaupa eða henda til ketilbjöllum eða skipta um á rúmunum eða tala við barnið sitt eða kela við manninn sinn eða lesa bók eða fleygja sér eða íhuga málin eða jafnvel stoppa í sokk eða tvo. Það er margt sem má gera við tímann.

Eiginmaður minn er Breti og þykir því að sjálfsögðu breskur matur voðalega góður. Ég geri stundum vel við hann og elda eitthvað breskt. Í fyrradag var það "Cottage pie". Cottage pie er nautahakk steikt með lauk og gulrótum og Worcestershiresósu og svo er kartöflumús sett ofan á hakkið og allt bakað í ofni í smástund. Mér þótti fínasta mál að búa þetta til handa honum þar sem rétturinn hentar sem tveggja máltíðamatur ásamt því að bjóða upp á möguleika á að endurbæta hann með heilsuna í huga.

500 g nautahakk
2-3 gulrætur
1 stór laukur
5 stórir sveppir
tvær vænar lúkur af spínati eða kale
1 hvítlauksgeiri
1 dós tómatar
1 msk worcesterhsiresósa
1 nautateningur
1 msk tómatkraftur
rúm tsk timjan
salt pipar
1 msk kartöflumjöl
1 msk vatn

1 haus blómkál
1 tsk smjör
salt

Steikja smátt skorinn lauk og smátt skornar gulrætur á pönnu þartil laukur er gullinn. Setja hakk á pönnuna og steikja þar til brúnt. Setja sneidda sveppi og marinn hvítlauk út í og steikja aðeins. Hella tómatdós, tómatkrafti, nautateningi, worcestershire, timjan og salt og pipar og láta bubbla aðeins. Hræra vatni og mjöli saman og hella svo út á pönnuna og láta þykkna aðeins. Á meðan kjötið mallar er sniðugt að skera blómkálið í búta, setja í skál, setja plast yfir og inn í örbylgju í sjö mínútur. Taka það svo út úr bylgjunni, skella smjörinu ásamt örlitlu af salti þar í og mauka svo með töfrasprota. Setja svo kjötsósuna í eldfast mót, setja blómkálsmúsina þar ofan á og ef maður er í voða góðu skapi er gott að setja niðurrifinn ost þar ofan á. Hafa inni í ofni þar til allt er orðið gullið og fallegt og maður er að drepast úr hungri.

Ég spara hérna olíu með því að steikja laukinn upp úr örlítilli ólívuolíu. Ég set meira grænmeti en venjulegt cottage pie býður upp á. Aðallbreytingin felst náttúrulega í að breyta út kartöflum fyrir blómkál og minnka eða jafnvel sleppa ostinum. Þetta var voðalega gott og einfalt og dugði í tvo daga fyrir okkur tvö með smávegis salati. Dave reyndar vildi ekki kalla þetta cottage pie, vildi meina að þetta væri kannski frekar semi-detached pie.

Eftir laugardagshlaupið með hlaupahópnum mínum hef ég ákveðið að ég hef engan áhuga á langhlaupum. Ég er öll fyrir hraðann. Ég hljóp með Angie sem heldur vanalega um 5 mínútna hraða á kílómetrann. Hún hægði snarplega á sér til að ég gæti haldið í við hana og ég hljóp eins hratt og bústnir leggirnir gátu borið mig. 6 og hálf mínúta á kílómetrann og ég komst bara fjóra og gubbaði þegar við kláruðum en engu að síður þá var þetta besta og skemmtilegasta hlaup sem ég man eftir í langan tíma. Ég var öll uppveðruð og víruð þegar ég kom heim og er núna búin að ákveða æfingaplan sem miðar að hraðaaukningu frekar en vegalengd. Eftir að hafa fylgst með Ólympíuleikunum af miklum áhuga núna hef ég líka ákveðið að mér finnast spretthlaupararnir hafa til að bera þá hreystilegu líkamsbyggingu sem ég myndi vilja hvað helst líkjast. Hraustlegar og vænar.

"WREXHAAAM, WREXHAM, WREXHAM!!"

Ég var svo uppveðruð að ég ákvað að halda uppi íþróttaandanum og bauð Dave mínum á fyrsta fótboltaleik þessarar vertíðar, heimaleikur Wrexham á móti Woking. Ég hef ekki farið á The Racecourse Ground, heimavöll Wrexham AFC, síðan 2003 þegar ég horfði á Wrexham tapa 3-1 fyrir Macclesfield. Þá var Wrexham á uppleið, voru við það að komast upp úr annarri deild og allt lék í lyndi. Síðan ég sá þann leik þá hefur liðið fallið niður um þrjár deildir og spilar núna fyrir utan deild í Blue Square Premier og er nánast gjaldþrota. Það er þessvegna ekki skrýtið að hjátrúafullur knattspyrnuaðdáandinn Dave hafi sett mig í vallarbann. En eitthvað lá vel á honum í gær og hann samþykkti að ég tæki hann með á völlunn. Og í glampandi sólskini fylgdumst við, ásamt tæplega 5000 öðrum gallhörðum Wrexham aðdáendum, liðinu vinna sinn fyrsta leik á vertíðinni. Sjálf fylgist ég lítið með fótboltanum sjálfum, til þess er ég of upptekin við að syngja hástöfum. "Who are you? Who are you?" hrópum við að fámennum hópi stuðningsmanna Woking og bendum á þau í leiðinni. "OOOOOOoooooo you´re shit aahhhhhhhh" æpum við þegar markmaðurinn reynir að sparka boltanum frá markinu. "Three one to the sheepshaggers, three one the sheepshaggers" syngjum við með ánægju þegar við skorum og núum þannig ensku liðinu því enn meira um nasir að ekki nóg sé með að þeir séu að tapa heldur eru þeir að tapa fyrir Walesverjum. Fyrir utan allan hinn sönginn. Ég var hás þegar leik lauk.

Við fórum svo til mágkonu og svila og fengum grillmat og bjór. Ég drakk of mikið, var eitthvað kærulaus og í stuði og greiddi fyrir það með heilu kílói upp á við í morgun. En ef satt skal segja þá er mér eiginlega sama, ég skemmti mér of vel til að hafa áhyggjur af smáatriðum. Verra er að í dag er ég búin að halda kæruleysinu áfram, bauð strákunum mínum á Frankie & Bennie´s eftir keilu og nagaði þar heilan grís og súkkulaðiís í eftirrétt.

En ég hef engar áhyggjur. Ég er búin að sitja við í dag að gera markmiðin mín skýr fyrir sjálfri mér, og ég veit hvað ég ætla að gera næst. Skilmerkileg, mælanleg og innan seilingar. Mikið skemmtilegt framundan.

Ég er mikil listakona. Og þá á ég ekki við olíu á striga og batík heldur það að ég skrifa niður lista. Um eiginlega allt sem ég geri. Ég geri óskalista, og "að gera" lista, innkaupalista, gjafalista, æfingalista. Í strætó á leiðinni heim úr vinnunni geri ég lista yfir það sem ég þarf að gera þegar ég kem heim. Í vinnunni geri ég lista yfir það sem ég þarf að gera yfir daginn, ég geri lista fyrir vikuna, fyrir mánuðinn, fyrir árið. Ég geri lista yfir föt sem mig langar í, yfir bækur sem ég ætla að lesa, kíló sem ég ætla að léttast um.

Ég held ekki að þetta sé merki um skipulag og stálaga. Ég held frekar að ég sé að reyna að koma einhverskonar skikki á flækjuna sem eru hugsanir og tilfinningar mínar. Ég er nefnilega búin að fatta að þegar um lógík er að ræða er ég með allt á hreinu. Vandamálið mitt er að ég leyfi oftast tilfinningum mínum að ráða yfir lógíkinni.

Þannig liggur það í augum uppi að það er lítil lógík í að fá sér súkkulaðistykki klukkan sex, rétt fyrir kvöldmat. Lógíkin segir mér að ég hafi valkost. Ég get valið að fá mér súkkulaðið og tekið svo afleiðingum þess. Afleiðingarnar eru samviskubit (það er alveg sama hvað ég reyni, ég get ekki borðað súkkulaði án þess að fá samviskubit, til þess er skömmin bara of djúpgróin í mig), ásamt því að vita að það að borða súkkulaði færir mig ekki nær markmiðinu mínu. Hinn valkosturinn er að sleppa súkkulaðinu. Það myndi þýða stolt og gleði yfir að ráða við langanir mínar, það myndi færa mig skrefi nær markmiðinu og færa með sér almenna vellíðan. Eini ókosturinn er væg tilfinning um að ég þurfi að takmarka mig eitthvað smávegis.

Lógíkin segir mér líka að það sé eðlilegt ástand að takmarka sig eitthvað smávegis. Þannig myndi ég helst kjósa að fara ekki í vinnu, en eyða frekar deginum á kaffihúsi, eða við lestur eða í ferðalög. Að mæta til vinnu skapar takmörkun á því lífi sem ég vil lifa. En ég veit að ef ég fer ekki til vinnu þá fæ ég ekki útborgað og ég myndi ekki geta gert neitt af því sem ég vil. Þannig kýs ég að mæta í vinnu. Á sama hátt á ég að geta hugsað með mér í hvert sinn sem ég kýs að takmarka matarval mitt við það sem er hollt og gott að afleiðingarnar af því vali eru það góðar að takmörkunin verður smávægileg í samanburði.

Þetta meikar allt svo mikinn sens að annað eins hefur bara sjaldan sést á prenti. En eins og ég sagði áður þá er ég ekki að efast um lógikina. Lógíkin vefst ekkert fyrir mér. Mitt vandamál er að ég er að éta tilfinningar mínar. Og þær ráða oftast yfir lógíkinni. Það er hola inni í mér sem ég er að reyna að fylla. Það er eitthvað inni í mér sem segir að ég sé ekki nógu klár, nógu fyndin, nógu sæt, nógu sniðug, nógu dugleg, nógu góð. Og eins vitlaust og það er, eins öfugsnúið og það er þá reyni ég að fylla upp í þess vöntun með því að borða.

En með því að gera lista og skipulag og strika út það sem ég er búin að gera kem ég smávegis skikki á tilfinningarnar inni í mér. Með því að strika út atriðin á listanum fylli ég í holuna mína. Og læt sjálfa mig vita að ég sé nógu góð. Að ég sé nóg. Og smásaman get ég látið lógíkina taka yfir.

Ég er líka alls ekki ein um að búa til lista. Uppáhalds "to do" listinn minn kemur frá engum öðrum en Johnny Cash; "...cough, pee, eat, not eat too much..." Kannski að ég sé að flækja hlutina of mikið?...

Í heila viku er ég búin að nostra við, næra og hlúa að súrdeigsbyrjunardeiginu mínu. Ég skipti á því, passaði að nota bara trésleif til að hræra í því, mældi hitastigið í húsinu, talaði fallega til þess, hugsaði til þess á meðan ég var í vinnunni, lagði í það alla mína ást. En allt kom fyrir ekki og ég náði ekki að kveikja líf í því. Á laugardagskvöld var ekkert í skálinni nema sorgleg hveitiklessa.

Á sama hátt hef ég lagt allt mitt í mataræðið þessa vikuna. Skrifaði upp matseðil, fylgdi honum af kostgæfni, vigtaði, taldi og mældi. Eldaði af áhuga, ástúð og innlifun, hugsaði og pældi. En allt kom fyrir ekki, ég var 93.3 kíló í morgun, sem er það sama og ég var síðasta sunnudag.

Séð aftan á pramma siglandi eftir Ponctysyllte Aquaduct

Ég gerði eins mikið og ég gat hvað líkamsrækt varðar, ég hljóp á þriðjudag og hitti hlaupahópinn minn á laugardagsmorgun og hljóp með þeim. Ég skemmti mér konunglega við það og ég var glöð og þakklát fyrir að hafa fundið þetta fólk til að deila ánægjunni við að hreyfa sig með þeim. Ég fór svo með strákana mína í ægilega fjallgöngu upp á Pontctysyllte Aquaduct. Það er hægt að ganga yfir hana meðfram skipaskurðinum og horfa yfir alla sveitina. Þetta var svakalega skemmtilegt og fallegt og aðeins lengra en strákarnir mínir eru vanir að fara þannig að ég var voðalega stolt af þeim. Við lentum svo í úrhellisdembu á leiðinni tilbaka og komum heim þannig að það var ekki þurr þráður á okkur. Ég lagði allt mitt, allt sem ég átti aflögu í að hreyfa mig þessa vikuna. Engu að síður þá hljóp ég hægt þegar ég hlóp og það var erfitt og ég þufti að taka á öllu mínu til að gera það sem ég gerði og ég get varla labbað núna fyrir sársauka í hnénu.

Og hvað er best að gera? Jú, ég ætla að setja í nýtt súrdeig, ég ætla að fara yfir hvað ég gerði og hverju ég get breytt til að reyna að kveikja líf í lögnum. Svo ætla ég að þétta aðeins matseðilinn og vigta aðeins meira og telja aðeins betur. Ég ætla líka að gera nýjar æfingar í þessari viku. Ég ætla að leyfa hnénu að jafna sig og gera því meira af vöðvaæfingum.

Ég er engin hveitiklessa neitt.

Alveg frá því ég fyrst smakkaði súrdeigsbrauð hefur það uppáhaldsbrauðið mitt. Svo mikið uppáhald að ég hélt að það væri óhollt, það hlyti bara að vera þannig því ég vanalega vel alltaf óhollari kostinn svona að eðlisfari.

Planið inniheldur lítið af brauði. Mest megnis af tveimur ástæðum; ég fæ litla næringu fyrir allt of margar hitaeingar úr brauði og það sem mikilvægara er að brauð vekur upp hjá mér endalausa löngun í meira. Betra er að sleppa bara. En ég hef reyndar tekið eftir að svo er ekki með súrdeigsbrauð. Það fyllir upp í einhver göt í sálinni minni og ég þarf bara eina eða tvær sneiðar til að vera sátt.

Ég lagðist í örlitlar rannsóknir og hef komist að því að það er skýring á þessu.

Súrdeig er búið til með náttúrulegri gerlun brauðsins án gers. Þetta ferli étur upp þónokkuð af harðgerasta hluta kornsins og gerir það auðveldara fyrir okkur að melta brauðið. Því lengur sem brauðið fær að súrna/gerjast því meira brotnar niður af glúteninu í korninu sem þýðir að margir þeirra sem eru með glútenóþol geta borðað súrdeigsbrauð. Eins og með önnur svona sýru/gerjunar ferlin þá étur bakterían í ferlinu upp sykrur og sterkju úr deiginu (þessvegna er jógúrt hollasti matur í heimi) Þetta minnkar kolvetni í brauðinu sem þýðir jafnari áhrif á blóðsykur. Á sama tíma eru fleiri vítamín og steinefni til staðar en í hefðbundnu brauði. Mjólkursýran sem skapast brýtur niður sterkjuna og meltir í raun kornið fyrir þig. Að lokum þá brýtur ferlið einnig niður "phytic acid" sem er and næringarefni sem er í öllu kornmeti. Phytic acid skemmir steinefni í líkamanum og hefur skaðleg áhrif á meltingu.

Ef þetta sannfærir mann ekki um yfirburði súrdeigsins yfir venjulegt brauð þá ætti bragðið, lyktin og áferðin að gera það. Að ekki sé talað um hversu ánægjulegt það er að búa til súrdeigsbrauð. Ég er núna í marga daga búin að vera að hlúa að og næra "starter". Ég kem heim úr vinnunni og er ægilega spennt að sjá hversu mikið líf hefur kviknað í skálinni. Nú er svo komið að hann er tilbúinn, farinn að bubbla vel og sæt bjórlykt farin að leggja af honum. Ég ætla því að leggja í deig á föstudagskvöld svo ég geti bakað mitt fyrsta súrdeigsbrauð á laugardagsmorgun. Með allri þessari ást sem ég hef lagt uppskriftina, get ég sveiað mér upp á gott brauð um helgina.

Ég er á fullu í vinnunni nýju og skemmti mér konunglega.

Ég hef loksins byrjað að búa til súrdeig. Súrdeig.

Ég skrifaði loksins ritgerðina sem er búin að hvíla þungt á herðum mér í þrjá mánuði.

Ég er með plan.

Planið skilaði 2.9 kg niður á við hjá mér, 4 kg hjá Dave.

Success consist of going from failure to failure without loss of enthusiasm. - Winston Churchill. 


Það  er ágætt að minna sig á þetta á svona tímabilum. Ég, eins og Winston, er í stuði. Það sem ég þarf að muna er að ég er ekki undir neinni skyldu bundin að fá mér súkkulaði þegar ég er glöð. Ég verð ekkert glaðari við það. Á sama hátt er það hvergi skrifað í stjörnunar að ég þurfi að fá mér kleinuhringi og köku til að láta mér líða betur ef mér líður illa. Ef mér líður illa þá þarf mér bara að líða illa þangað til það líður hjá. Ef mér leiðist þá er hægt að finna sér ýmislegt til dundurs áður en maður graðgar í sig í hugsunarleysi það fyrsta sem maður nær í. Svo er líka allt í lagi að leiðast öðruhvoru. Ég þarf ekki að nota tilfinningar mínar, góðar eða slæmar, sem réttlætingu á ofáti.

Ég hugsa að þetta sé það allra erfiðasta við þetta allt saman. Það er erfiðast að vera þolinmóð á meðan skapsveiflurnar líða hjá. En ég hef líka lært að það er ekkert sem segir að mér eigi eftir að líða eins í dag og mér kemur til með að líða á morgun. 

Ég þarf stanslaust að minna sjálfa mig á að þessi tímabil niðurrifs koma og þau fara. Það sem ég þarf að gera er að muna að vanalega læri ég eitthvað mikilvægt þegar þessi tímabil koma. Svo þarf maður bara að pakka sér saman og halda áfram. Ég trúi því að það sé meira varið í það sem er framundan en það sem á undan hefur farið. 

Eftir sumarfrí tekur alvara lífsins aftur við. Nýja vinnan bíður, ég búin að kaupa killer hælaskó til að líta út eins og ég sé að taka á verkefnunum af alvöru og ég hlakka ægilega til að sjá hvaða áskoranir bíða mín. (Ég er ekki vön að ganga um á átta og hálfum sentimetrum svona dagligdags.)

Þetta var fjórða sumarfríið mitt EL. (Eftir lífstílsbreytingar) Ég hef alltaf þyngst eitthvað smávegis, á bilinu fjögur til tvö kíló eða svo. Í ár var engin undantekning þar á og ég er búin að éta á mig fimm kíló. Ég ætlaði að fá angistarkvíðakast yfir þessu en svo kom í ljós að ég hef ekki áhyggjur af kílóum per se. Ég hef meiri áhyggjur yfir hugarástandinu sem hefur fylgt þeim. Ég hef trekk í trekk staðið mig að því að venja mig af góðu venjunum sem ég var komin upp á. Einföldu hlutirnir sem ég hélt að væru orðnir inngrónir og ég þyrfti ekki lengur að leggja á mig neitt til að viðhalda. En það kemur í ljós að rúm þrjátíu ár af ósiðum eru yfirsterkari þremur af góðum siðum.

Pulsa og kók. "Worth it" matur? Ekki viss. 

Þannig er ég farin að svíkjast undan hreyfingu. Jú, ég fer út að hlaupa en vegalengdirnar eru alltaf að styttast. Og það sem verra er að ég hef litla sem enga ánægju af því að hlaupa lengur. Ég sé þetta orðið sem kvöð núna. Ég er nánast alveg hætt að gera líkamsþyngdaræfingar og pilates er aðeins gert til hátíðarbrigða. Mér finnst ég  vera að gera fullt en það eru margir dagar þar sem ég geri ekki rassgat og ég er svo sannarlega ekki að hreyfa mig hálft á við það sem ég gerði fyrir sex mánuðum síðan. Ég var búin að koma þessu þannig fyrir hjá mér að ég vaknaði bara á morgnana, fór í hlaupagallann og út. Engin umræða, ekkert val, bara út. En ég er búin að leyfa sjálfri mér að rökræða þetta eitthvað við sjálfa mig og það er oft sem Hlussan vinnur þær rökræður. (Hún sest bara ofan á mjóu Svövu sem getur sig þá hvergi hrært.)

Krispy Kreme donut. Soooooo worth it!

Á sama hátt er það alltof oft sem ég stoppa við í kex- eða súkkulaðirekkanum í Co-Opinu. Og gríp eitthvað með mér. Það er ekki langt síðan ég var búin að koma því þannig fyrir að ég tók ekki einu sinni eftir þessum rekkum, labbaði bara framhjá. En núna teygir Hlussan feita puttana eftir einhverju gúmelaðinu og kjamsar á því um leið og hún kemur heim. Og mjóa Svava bara fylgist með. Segist ekki ráða neitt við neitt.

Það er merkilegt að hugsa þannig. Ráða ekki neitt við neitt. Ég var farin að hugsa að þetta væri ekkert mál. Að ég væri búin að breyta mér og hvernig ég hagaði mér í vissum aðstæðum þannig að ég þyrfti ekki að kreppa sjálfstjórnarvöðvann lengur. Hélt að ég gæti jafnvel notað innsæið eitt til að stjórna hverju ég borða og hvernig ég hreyfi mig. (Því miður þá virðist sem svo að innsæjið segi mér að borða eins og skógarhöggsmaður.) Kveinkaði mér svo í máttleysi þegar ég leyfði lélegum ákvörðunum að ráða för. Klóraði mér í höfðinu og sagðist ekkert skilja í þessu. Málið er að ég var búin að gleyma að þetta var heilmikið mál. Þegar ég fyrst byrjaði að hreyfa mig þurfti ég að pína sjálfa mig til þess. Bókstaflega rífa sjálfa mig upp á feitu rassgatinu til að tussast til að gera eitthvað. Sama var með kexrekkann. Ég tvísté oft lengi fyrir framan hann og kvaldist þangað til ég neyddi sjálfa mig til að labba í burtu. Þetta voru sigrar. Svo varð þetta eðlilegt og svo fór ég allan hringinn og hélt ég gæti sleppt hreyfingunni og fengið mér súkkulaði öðruhvoru. Að ég gæti gert bæði í einu. En ég hef ekki forgangsraðað á réttan hátt að undanförnu.

Nú er svo komið að ég þarf að byrja aftur. Ég þarf að neyða sjálfa mig út og ég þarf að labba grátandi framhjá kexinu án þess að grípa með mér pakka. Þetta hljómar eins og ég sé að refsa mér eða gera eitthvað slæmt en það er ekki svo. Ég veit hver verðlaunin eru fyrir að gera það, ég veit hvernig vellíðanin er sem kemur eftir smástund. Ég þarf bara að halda mér við efnið í nokkra daga.

Þetta er ég í svörtu fötunum. Búin að klifra og klifra. 

Ég þarf að koma mér aftur í skikkanlegt ástand. Og með skikkanlegu ástandi á ég ekki við einhver x kíló. Ég er meira að tala um að vera aftur í því hugarástandi þar sem mér leið eins og milljón dollurum. Þar sem flestar ákvarðanir sem ég tók voru í mína eigin þágu, ekki gegn sjálfri mér. Mér finnst þetta nefnilega skemmtilegt. Meira að segja þegar þetta er erfitt þá er þetta gaman. Mér finnst gaman að ögra sjálfri mér og það er í alvörunni ekkert betra en þegar maður getur gert eitthvað eins og að klífa vegg eða keypt sér eitthvað i minni stærð en maður er vanur. Það verður bara að hafa það hversu vandræðalegt það er að enn einu sinni byrja upp á nýtt. Ég kaus sjálf að gera þetta svona opinberlega.

Þetta er rússbíbanareið en hversu erfitt sem það virðist að hanga á þá er það oftast það eina sem er í boði. Ég er ekki fullkomin en þetta snýst heldur ekki um að vera fullkomin. Þetta snýst um að sýna sjálfum sér virðingu, samhyggju og þolinmæði. Þetta snýst um að hafa úthald, halda sér við efnið og að lifa lífinu, skemmta sér og reyna að velja besta kostinn við hvert tækifæri. Og þannig skapar maður besta lífstílinn fyrir sig. Og vonandi getur maður lifað lífinu án samviskubits, án skammar og af fullkomnum gleðilátum.

Og um leið og ég eignast alvöru espresso vél og get búið til latte macchiatos hægri vinstri tek ég ástríðu við kaldbruggað kaffi. Týpiskt!

Það er ekki það sama að nota kaffi sem maður hefur soðið og bruggað og látið kólna og kaffi sem maður bruggar kalt frá byrjun. Kalda kaffið hefur ekkert biturt eða súrt við sig, öll sýra einhvernvegin verður ekki til staðar og eftir verður bara þetta mjúka bragð sem maður heldur að maður fái bara ef maður borgar fjögur pund á kaffihúsakeðju.

Búin að kaldbrugga og setja í krukku. Og alveg að verða búin að drekka það allt. 

Kaffi, klakar, teskeið af hlynsýrópi, matskeið af léttmjólk, teskeið af rjóma.

Himnaríki í glasi! Næstu bragðtilraunir; möndlumjólk, kókósmjólk, karamellusýróp, súkkulaðisýróp....

Ég á rosalega erfitt með að skrifa núna. Mér finnst mér hafa tekist að halda uppi tveimur þriðju hlutum af heilsusamlegum venjum að undanförnu og ég held að ég geri það svona nokkurn vegin ósjálfrátt. Ég fer út að hlaupa, ég geri pilates eða bodyweight æfingar og ég er meðvituð um það sem ég er að velja að borða. Ég bara er ekki alltaf að velja það besta fyrir mig. Ég virðist ekki geta farið í frí án þess að slaka á sjálfstjórnarvöðvanum. Og þetta þýðir líka að ég er alls ekki að ná neinum markmiðum, ég er ekki að gera neinar uppgötvanir og ég hef ekkert fram að færa eða til málanna að leggja í umræðunni um heilsusamlegan lifstíl.

Mér finnst einhvern vegin eins og ég missi alltaf sjónar á því sem ég er að reyna að gera. Hlutirnir fara í einhverja rútínu og svo gleymi ég hvað ég er að gera. Ég byrja að trúa ruglinu í sjálfri mér. Bara af því að ég er hætt að borða í offorsi (binge) þýðir það ekki að ég sé ekki enn að raða í mig án þess að veita því nógu mikilli athygli.

Ég hef tapað þessari örvæntingu sem var fyrst minn stærsti hvati til að léttast. Mér finnst ég bara voðalega fín. En svo passa ég ekki í eitthvað eða er kjökrandi af sársauka í hnjánum eftir hlaup og þá man ég að ég er enn ekki nógu létt til að viðhalda þeim lífstíl sem ég vil lifa.

Við erum að fara í burtu í viku. Þegar ég kem tilbaka ætla ég að setjast niður og skoða hvað það er sem ég vil fá út úr lífinu og hvað ég er tilbúin að gera til að fá það.

 Ég fór í klippingu í dag. Sat bara salíróleg í stólnum og bað stúlkuna um að klippa á mig topp. Mig langaði í eitthvað nýtt og spennandi án þess að klippa neitt af síddinni. Ég er með mjög sítt hár núna, það nær eiginlega niður í mitti og mig langar til að halda því á meðan ég er enn nógu ung til að geta sveiflað því um án þess að vera kjánaleg. Einn lítill hluti af mér hafði örlitlar áhyggjur að ég væri að gera svona drastískar breytingar í einhverri tilraun til að draga athyglina frá því að ég er smávegis að þyngjast. En stærsti hlutinn af mér fannst ég bara vera ægilega trendí. Ég díla svo við hitt þegar ég er búin í fríi. Fo´ sure!

Þegar maður klikkast svo smávegis í hausnum og fer að finnast það ægilega góð hugmynd að prófa allar nýju Cadbury´s súkkulaðibragðtegundirnar sem hafa verið settar á markað í takt við Ólympíuleikana er kominn tími til að bretta upp ermar og prófa eitthvað nýtt í eldhúsinu.

Avókadó ís með sykurlausri súkkulaðisósu

Avókadó ís með kanilsteiktum eplum.

Delonghi Icona espresso

Við Dave héldum upp á sjö ára brúðkaupsafmæli í gær. Við gerðum ekkert merkilegt, fórum með Lúkas í skólann, fórum svo á rölt um bæinn, fengum okkur að borða og keyptum okkur svo voðalega fína espresso vél í brúðkaupsafmælisgjöf til hvor annars. Hér í Wrexham er ljómandi góð sérverlsun með kaffi og te og það er ágætis áhugamál að deila saman að drekka gott kaffi. Okkur er líka búið að langa rosalega lengi í vélina, vorum meira að segja með mynd af henni uppi við heillengi bara svona af því að við héldum ekki að við myndum tíma að kaupa hana. En svo koma svona spes dagar eins og ullarbrúðkaupsafmæli, frí og smá kæruleysi og við keyptum ekki bara kaffivélina heldur líka brauðrist og ketil í stíl.  Við erum bara að njóta þess að vera í fríi, ásamt því að reyna að nýta tímann vel til að gera hluti sem við fáum annars ekki tækifæri til að gera. Eins og að búa til geðveikan kaffibolla með ekta crema lagi og sitja saman og spjalla yfir morgunmatnum og drekka kaffi.

Allt klabbið. 

Ég er að ströggla aðeins með hreyfingu og mataræði núna. Frí hefur aldrei farið vel í mig hvað það varðar. Ég tók ægilega syrpu í brauðáti og það þýðir bara eitt fyrir mig; þyngdaraukning, harðlífi og samviskubit. Ég nenni því síðan alls ekki, hef engan áhuga á að eyða friinu mínu í samviskubit. Hef reyndar heldur engan áhuga á að eyða fríinu mínu í að þyngjast um fimm kíló. Ég hef þessvegna valið. Leyfa mér örlítið meira en ella í mataræðinu og nota meiri frítíma í að hreyfa mig meira eða taka betri ákvarðanir hvað mataræði varðar ef ég er spenntari fyrir að liggja í sófanum og lesa bók.

Þetta hefur alltaf verið mitt val. Og útkoman hefur alltaf oltið á því hvað ég vel sjálf.

Þá er endurbótum lokið í bili og við að verða búin að setja allt á sinn stað. Þetta horn í stofunni fékk rakavörn og nýtt gifs til að slétta veggina. 

Sama hornið nýmálað. Allt annað líf. 

 

Í stigaganginum var rakavörnin líka löguð og nýtt gifs sett á vegginn. Það er rosalega hátt til lofts þarna og við höfum aldrei málað almenninlega. 

Þannig að það er ótrúlega gaman að hafa þetta allt loksins hreint og skínandi  nýmálað. 

Veggurinn í eldhúsinu sem var allur að molna í burtu. Húsið er byggt í kringum 1870 og það er kominn tími til  að dytta að því all svakalega. Verst að við Dave erum glötuð hvað DIY varðar og verðum að fá mann í öll verk. 

Hér er búið að laga vegginn, en af því að hann var svo ónýtur þá er gifsið enn að þorna. Gæti tekið 2 vikur að þorna alveg. En maðurinn kemur aftur til að klára að mála. 

Mitt fyrsta verk í nýja eldhúsinu var að sjálfsögðu að bjóða upp á nýbakað brauð í morgunmat. Fyrsta brauðið sem ég borða í tvær vikur. 

Ég er núna loksins búin að raða þannig að það er hægt að nota breakfast bar almennilega. 

Svefnherbergið fékk aðeins andlitslyftingu, málað og allar bækur teknar og rykhreinsaðar. Ótrúlegt hvað þær safna miklu ryki. Við eigum nú orðið Kindle og Kobo og ég sé ekki fram á að fleiri bækur verði keyptar. Nema kannski Pratchett. Við eigum hann allan hingað til og maður verður að halda því við.  

Svo var málað og veggir jafnaðir í milliherberginu. Það vantar núna bara nýtt á gólfið. Sennilega eina verkefnið sem er pressandi í húsinu núna. 

Bjart og fallegt og vantar bara herslumuninn á gifsið að þorna.
Það var svo ánægjulegt að fá mann til að gera þetta fyrir okkur. 

Ég er núna búin í gömlu vinnunni og komin í sumarfrí. Ég kláraði á föstudaginn og fékk falleg kort og gjafir og margt fallegt sagt við mig. Við fórum svo á pöbbinn þar sem ég hafði um lítið að velja en að verða rallhálf þar sem hvert glasið á fætur öðru var lagt fyrir framan mig. Allir vildu kaupa handa mér glas í kveðjuskyni. Við skrölluðum um Chester, fórum í karaoke og svo var dansað fram eftir nóttu. Sérlega skemmtilegt allt saman og gaman að enda á skemmtilegheitum með gömlu vinnufélögunum. Ég var frekar framlág í gær enda orðin gömul kona og þoli illa svona útstáelsi. 

Ég byrja svo í nýju vinnunni eftir tvær vikur. Og hlakka alveg voðalega til. En fyrst. Sumarfrí. Ahhhhhh.....