Ég held að flestir séu orðnir nógu sjóaðir í megrunarfræðunum til að vita að viljastyrkur er ekki verkfærið sem þarf til að takast ætlunarverkið. Viljastyrkur dvínar alltaf og að lokum er maður útmakaður í súkkulaði, alveg sama hvað maður var ákveðinn í að aldrei borða nammi framar.

Ástæðan fyrir því að það er útilokað að reiða sig á viljastyrk einan saman er að heilinn fúnkerar á þveröfugan hátt við það sem ætlunin er. Látum sem svo að maður ákveði að sigrast á spikinu. Og ákveður að hætta að borða nammi. Og maður endurtekur með sjálfum sér að maður skuli sigrast á namminu, maður verði bara að vera sterkur, sterkur, sterkur. En á sama tíma er heilinn á fullu að ímynda sér súkkulaði, hvernig það er á bragðið, lyktina, áferðina, unaðinn sem átinu fylgir... og ímyndunaraflið vinnur þannig gegn viljastyrknum. Svona eins og þegar maður segir: "EKKI hugsa um bleikan fíl!" Um hvað ertu að hugsa? Jú, bleikan fíl. Ímyndunaraflið er viljastyrknum yfirsterkara. 

Þetta hef ég reynt aftur og aftur. Ég var búin að gera mér grein fyrir að reiða sig á viljastyrk til að breyta einhverju er til lítils. Ég var búin að sjá að eitt besta verkfærið til breytinga var rútína. Það er að segja að bara koma góðum venjum fyrir inni í venjulegri, daglegri rútínu. Þannig að maður þyrfti lítið að grípa til viljastyrks, venjan tók bara yfir.

En það er heldur ekki nóg. 

Það sem ég er svo núna að gera mér grein fyrir er aðalatriðið sem þarf til. Maður þarf að vera fullur sannfæringar. Maður þarf að vera algerlega sannfærður um ágæti aðferðarfræðinnar sem maður notar. Svo sannfærður að breytingarnar, lífstíllinn verður nánast eins og trúarbragð. Og það skiptir engu máli þó maður breyti um trúarbrögð, maður verður alltaf að vera jafn sannfærður. 

Ég er búin að ráfa um í trúleysi núna um dimman dal alltof lengi. Nú er kominn tími á trúarofsa. 

Ég hoppaði upp tröppurnar að húsinu mínu í kvöld. Ég var í strigaskóm og íþróttafötum eftir hjólreiðina heim og hugsaði með mér að það væri gaman að hoppa smávegis. Þannig að ég tók jafnfætishopp upp. Steig svo niður og hoppaði aftur upp. Og svo aftur og aftur. Tólf sinnum og þá varð það erfitt og ég hætti og fór inn.

Og ég mundi hvað mér fannst gaman að hoppa fyrir ekki svo löngu. Hversvegna hætti ég því?

Ég er núna búin að reyna að vera ekki í megrun í þó nokkurn tíma. Það er búið að vera hressandi að minna sjálfa mig á að ég hef leyfi til að meta sjálfa mig frá allskonar sjónarmiðum og eftir öðrum stöðlum en þeim sem mæla vigt og ummál. Það erfiðasta hefur verið að reyna að skilja að þó ég borði þá er ég ekki vond manneskja. Mér hefur reyndar tekist illa að sannfæra sjálfa mig um það. Það er nánast útilokað fyrir mig að aðskilja át frá sjálfsmati.

Af þessum ástæðum hef ég verið að hringsnúast um skoðanir mínar á þessu öllu saman í þó nokkurn tíma núna. Mér leið tvímælalaust betur í líkamanum fyrir 20 kílóum síðan en ég var þá líka heltekin af hugsunum um mat. Á hinn bóginn er ég enn heltekin af hugsunum um mat og er þessvegna svo sem engu betur sett. Ég var að verða geðveik af því að lifa eftir einhverjum reglum og af öllum upplýsingunum sem stangast hver á við aðra. Reglulaus er ég reyndar alveg jafn týnd.

Að vissu leyti er ég enn ákveðin í að halda áfram leytinni að jafnvæginu, þessu sem segir að ég sé hamingjusöm í hvaða líkama sem er, þessu sem segir að það sé ekki hægt að leggja mat á virði mitt sem manneskju eftir því hvort ég borði snickers eða spergilkál, þessu sem segir að það sé gott að hreyfa sig og að það sé líka gott að slaka á. En jafnhendis þessari leit minni að jafnvæginu er orðið nokkuð ljóst að ég þarf á reglunum að halda.

Það var ósköp notalegt í sumarfríinu. Tvær vikur á Spáni þar sem ég fékk mér croissant í morgunmat, bjór í hádeginu og patatas bravas í kvöldmat með rauðvíninu. Ég er líka búin að ná mér upp í 105 kíló. 5 kíló í plús við töluna sem ég sór að myndi aldrei sjást aftur. Og enn er ég full af þversögnum; um leið og ég belja um að vigtin segi ekki neitt til um manngæði fæ ég hland fyrir hjartað við að sjá töluna. En ég er líka uppfull af eldmóð að ná þessu af mér aftur. Það er gott og blessað að vera sáttur í eigin líkama, og göfugt markmið, en það er líka ekkert að því að vilja vera léttari.

Það verður að hafa það þó ég kalli þetta megrun. Eða lífstíl. Eða hvað sem er. Það verður að hafa það þó ég viti að það verði erfið fyrstu skrefin í fyrstu æfingunni. Það verður bara að hafa það þó ég verði grenjandi af sykurfráhvarfseinkennum til að byrja með. Það verður bara að hafa það. Ég ætla ekki að verða feitari en ég er núna.

Mér er eiginlega drullusama þó ég sé í mótsögn við sjálfa mig og það sem ég hef sagt undanfarna mánuði. Ég finn bara þetta helvítis jafnvægi þegar ég er orðin mjó.

Ég er komin í frí. Í fyrsta sinn í áraraðir þar sem ég er bara í fríi og þarf ekki að vera með samviskubit yfir neinu. Ég er búin með námið, skilaði öllu af mér tipp topp í vinnunni og við eigum fyrir því að fara bara í frí. Og í fyrsta sinn í áraraðir ætla ég bara að vera í fríi. Geri ráð fyrir að hafa breyst í smjörpoll að tveimur vikum liðnum. Og er það vel, Spánn bíður í ofvæni.

Þetta er hálfvandræðalegt vandamál þetta með ofátið. Svona þegar maður spáir blákalt í það þá er bara vandræðalegt að rorra um í spiki þegar fólk annarstaðar í heiminum á ekki hreint vatn, hvað þá mat. Það er bara græðgi að troða svona í andlitið á sér og þegar maður spáir í það þá er hægt að lifa af, og það alveg hreint ljómandi vel, á miklu minna magni af mat en maður heldur.

Ég borða allt of mikið. Hollt og gott (og stundum hrikalega óhollt) en mestmegnis allt, allt of mikið. Hluti af þessari þjálfun minni í að skilja hungur og seddu og hvað er nógur skammtur handa venjulegri manneskju er að notast við Gousto þjónustuna. Ég borga 40 pund á viku og fæ sendan heim hráefni í mat sem dugar í þrjár flottar máltíðir handa tveimur. Í kassanum eru uppskriftir og akkúrat hráefnið sem passar í hverja uppskrift, krydd og meðlæti.

Í hvert sinn sem ég elda rétt herpist saman í mér heilinn í angistarkasti yfir því hvað það er lítill matur á borðinu. Tvær kartöflur. Tvær!? Það er ein kartafla á mann! Venjulega myndi ég elda átta. Tveir kjúklingaleggir. Einn á mann! Láttu mig fá þrjá eða fjóra! Tvöhundruð grömm af kjöti, 80 grömm af hrísgrjónum, 80 ml af rjóma og þannig eftir götunum. Ég elda samt og rembist við að bæta ekki við, skammta fallega á diska og ber svo fram. Og undantekningarlaust er nóg á disknum handa mér. Ég er södd og sátt að máltíð lokinni. Græðgin segir meira en þegar ég hlusta á líkamann er komið nóg. Og ég læri á hverjum degi.

Reyndar ekki arða eftir handa hungruðum heimi.

Saffran kjúklingur - einn leggur á mann. 

Kínverskur - uppvartaður og fínn. 

Það er sko meira en að segja það að vera ekki í megrun. Það er óneitanlega strembið verkefni á margan hátt. Frelsinu fylgir nefnilega ábyrgð sem ég á erfitt með að höndla. Grunnhugmyndin er að ég á að sannfæra sjálfa mig um að það komi enginn "fullorðinn" (sem er núna ekki mamma heldur rödd í hausnum á mér) og skammi mig fyrir að borða "bannaðan" mat og taki hann af mér. Þegar mig langar í eitthvað þá á ég að fá mér það. Og þannig á ég að gera mér grein fyrir því að ég hef vald og leyfi til að gefa sjálfri mér það sem mig langar í og þannig verður bannvara ekki lengur freistandi. Og lotuát þar með óþarfi. Án lotuáta þarf ég ekki að kljást við samviskubit og niðurrifstarfsemi ásamt því að borða það sem líkamann vantar í réttu magni. Það að ná kjörþyngd ætti að vera nánast óhjákvæmilegur fylgifiskur.

En eins og ég segi þá fylgir frelsinu ábyrgð sem ég get ekki ráðið við. Ef einhver hefði spurt mig fyrir ári síðan hvort ég myndi valda ábyrgðinni hefði ég sjálfsagt bara móðgast. "Hvurslags er þetta eiginlega? Er ég ekki dæmi um sökksess!? Það er ekkert sem ég veit ekki um holla lifnaðarhætti, ekkert sem ég get lært meira hefði ég sagt. Ég er orðin seif."

Þessvegna á ég ekki að sitja hérna og klóra mér í skallanum yfir því að ég sé aftur búin að þyngjast. Ég vildi óska að ég gæti borið við fáfræði, eða heimsku, gleymsku eða jafnvel geðveilu. Ég vildi óska að ég gæti æpt upp fyrir mig; "Já, en ég bara VISSI ekki að ef ég borða of mikið þá fitna ég!!" Ég vildi óska að ég væri að upplifa þetta í fyrsta skipti. En sannleikurinn er að þetta er ekki í fyrsta sinn. Þetta er ekki einu sinni i annað eða það þriðja. Ég ætti að vita betur.

En ég er líka að skilja að ég ber ábyrgðina og ég hef valdið, valið og frelsið. Það að ég er hvorki illa upplýst, heimsk né geðveik þýðir að ég verð bara að axla þessa ábyrgð og halda áfram að rembast.

Ég er eiginlega alveg viss um að síðast þegar ég léttist um töluvert magn kilóa þá tók ég ekki eftir því þegar ég glutraði því svo niður aftur. Ég var "allt í einu" orðin 150 kíló upp á nýtt. Eigum við ekki að kalla það gott að ég tók að minnsta kosti eftir þessu núna og að ég er að gera mitt besta til að snúa þróuninni við?

Frelsinu fylgir ábyrgð. En hugsið ykkur líka allt frelsið sem felst í því að vera laus við helvítis megrunina? Við sjálfshatrið og vanlíðanina sem því fylgir þegar manni mistekst? Frelsið sem felst í því að vita að ákvarðanirnar sem ég tek eru gerðar með mina vellíðan í huga?

Ég ætla þessvegna að halda áfram að vera ekki i megrun. Ég hef svo rosalega mikla trú á sjálfri mér. Ég er alveg viss um að ég eigi eftir að valda ábyrgðinni sem frelsinu fylgir fyrr en síðar.

Mikið er nú alltaf skemmtilegt að skunda héðan úr sveitinni og sjá stórborgina í öllu sínu veldi, með sinn ys og þys. Ásta mín er flutt, frá menningarsuðupottinum Brixton, og alla leið norður til Islington og þessvegna vel við hæfi að heimsækja hana og sjá hvernig hvíta fólkið í London býr.

Mér fannst Islington æði, kaffihús út um allt og allt svona fínna og hreinna en í Brixton. Islington höfðaði til lattemiðstéttarsnobbarans í mér. Þó ég verði nú að segja að mér finnist fátt betra en yfirlætislausu veitingahúsin í Brixton. Þegar ég er komin hingað heim og get hugsað málið þá er ég í raun hrifnari af því að hafa hlutina bara alvöru organíska, ekki svona þvingaða "kúl" eins og mér finnst svo oft gerast á Íslandi til dæmis. Þegar meira er lagt í lúkkið en í innihaldið.

 Við fengum syrlenskan mat á rölti um Shoreditch, og þar með talið eitt besta falafel sem ég hef smakkað.

 

 Í City of London þar sem við fjármálafólki ráðum örlögum almúgans var ég alveg á heimavelli, svona rétt um það leyti sem ég fékk "synjað" á kortinu.

 Það er náttúrulögmál að keyra um í double decker og sitja fremst.

 Meira að segja í St. Pauls er lögmál dagsins að vera SLIM og ekkert að gera en að breyta ósigri í sigur!

 St. Paul´s í þessa átt; Millennium Bridge í hina.

 Búin að fá smá cider í sólinni og farin að brosa nett.

Listrænt skot í Spitalfields.

C

 Luis selur Suður-Amerískan mat í Brixton, hvert sem maður lítur má sjá framandi og skemmtilega þjóðarrétti sem mig langaði til að prófa.

 Komnar á heimaslóðir í Brixton þar sem reggí hljómar og graslyktin liðast yfir í þungu skýji.

 Ég get ekki lýst því hvað mér finnst gaman að koma til London, sjá allt fólkið, matinn, fötin, stemninguna, allt það sem skapar borgina. Best er náttúrulega bara að vera með Ástu, við gætum sjálfsagt skemmt okkur hvort sem það er London eða Laugarvatn. En borgin óneitanlega kryddar hittinginn.

Ég er alltaf til í að gera og prófa eitthvað nýtt og fátt veit ég skemmtilegra en að prófa nýjar matartegundir. Oftast er það nú undir yfirskriftinni heilsusamlegt en í kvöld var það meira bara svona upp á skemmtilegheitin.

Ég keypti smokkfisk og fékk nokkra dropa af bleki með og þessvegna við hæfi að prófa Linguine al Nero di Seppia.

Smokkfiskurinn mallaði niður með lauk og hvítlauk og tómötum á meðan pastað sýður.

 Út á pönnuna fer svo blekið þannig að sósan varð bleksvört. Svona eins og við er að búast.

Lokaútgáfan þannig að smokkfiskurinn týndist í svörtu blekinu og því miður þá var rétturinn meira skemmtilegheit en bragðmikill. Eiginlega alveg bragðlaus. Og ekki fyrr en ég var búin að borða og staðin upp þegar ég fattaði hvað vantaði. Sítrónu. En það var of seint og eftir sitja svona nett vonbrigði.

En svona er nútíminn. Maður heldur að maður sé ægilega smart lattelepjandisúshiétandijógastundandi hipster sem borðar blek en í raun er ekkert eins kúl og töff og maður heldur.

Ég las um daginn grein sem spyr hvort það sé í raun nauðsynlegt að sannfæra ljótar konur um að þær séu fallegar. Innihald greinarinnar var ekki það að tala illa um meðalmyndarlegar eða ljótar konur, heldur frekar að setja spurningarmerki við þetta hvort það þurfi endilega að einbeita sér að því að segja að við séum allar fallegar. Væri ekki bara miklu sniðugra að segja; "Ókei, svo þú ert ekki Beyoncé, en það er bara svo margt meira sem skiptir meira máli en að vera falleg."

Mér finnst þetta svakalega áhugavert. Það er svakalega miklu púðri eytt í það að láta alla vita að það sé í lagi að vera öðruvísi og að við séum öll falleg á okkar hátt og þar fram eftir götunum. En væri í alvörunni bara ekki sniðugra að einbeita sér að því að láta alla vita að það skiptir bara ekki máli hvernig við lítum út, að það að vera fallegur sé bara ekki nauðsynlegt?  Ég get náttúrulega ekki að því gert en að hugsa þetta út frá því að vera feit. Ég man ekki eftir sjálfri mér öðruvísi en helupptekinni við þá iðju að sannfæra sjálfa mig um að ég væri sæt þrátt fyrir að vera feit. Svo þegar ég mjókkaði fannst mér ég vera súper sæt. Og það sem ég er búin að vera að berjast við að undanförnu er að finnast ég vera svo ljót nú þegar ég er aftur feit.

Lúkas tók þessa mynd af mér í dag. Og það eina sem ég gat hugsað var "gvuð minn góður sjá á mér lærin! Sjá yfirmagann! Sjá upphandleggina! GVUÐ MINN GÓÐUR HVAÐ ÉG ER LJÓT!!"

Málið er hinsvegar að það skiptir bara engu máli. Það sem er miklu verra en að vera ljót er að mér líður illa í líkamanum. Mér er aftur svo illt í hjánum. Ég er sveitt og heitt og á erfitt með að þola hitann. Ég er farin að nudda saman lærunum. Mér líður illa líkamlega. Það er það sem ég á að einbeita mér að, ekki hvort ég sé ljót eða sæt. Það skiptir engu máli. Þetta á allsekki að snúast um hversu mikið pláss ég tek upp í heiminum, þetta á að snúast um að ég skipti máli í honum. Að ég hafi eitthvað fram að færa, að ég láti ljós mitt skína. Ég get það ekki á meðan ég hef áhyggjur af appelsínuhúð.

Þegar ég hugsa tilbaka til þess að vera 86 kíló þá er ég alveg sannfærð um að mesta vellíðanin kom frá því hversu hraust ég var. Hversu vel mér leið í líkamanum, ekki hversu sæt mér fannst ég vera.

Mig langar til að vera manneskja sem bætir heiminn, sem leggur eitthvað gott til málanna. Það að velta mér í angistarkasti yfir bingóvængjum bætir ekki neitt. Þeir einfaldlega skipta ekki máli. En að tala fyrir um mikilvægi þess að vera heilsuhraustur er hinsvegar mannbætandi og það ætla ég því að gera.

Venjulega væri ég nú lítt spennt fyrir matvöru sem er merkt "diet", "light", "fat-free", "sugar-free" og myndi hnussa og sveia og halda langar ræður um næringargildi alvöru matvöru. En það er nú með það eins og annað  stundum tekur maður fúllsvíng beygju og breytir alveg um skoðun.

Ég sá fyrir margt löngu einhvern blogga um japanskar núðlur sem eru búnar til úr plöntu sem er svipuð og þang. Núðlurnar eru alveg bragðlausar og kolvetna, fitu, sykur og nánast hitaeiningalausar. Í Japan heitir þetta Shirataki eða Konjak og er alvanalegt til átu. Næringarlega séð eru bara trefjar í núðlunum, ekkert annað. Síðan að ég fyrst sá minnst á þetta er mig búið að langa til að prófa. Tilhugsunin um hitaeiningalausar núðlur var ómótstæðileg.

Það var svo um daginn að ég sá pakka í Holland og Barrett og þrátt fyrir hrikalegt verð, £2.50, ákvað ég samt að prófa.

Nafnið "SLIM PASTA" er alveg út í hött, og mér finnst það draga úr heilsusamlegu innihaldinu. En ég get nú lítið að því gert. Ég var samt ægilega spennt og ákvað að búa til heilsusamlegt sveppa carbonara eitthvað sull.

Þegar maður opnar pakkann gýs upp skringileg lykt, mér fannst helst minna á fiskilykt. Ekki vond, bara skrýtin. Samkvæmt leiðbeiningum á maður að skola vel af núðlunum til að hreinsa þær og ná af þeim lykt. Eftir að hafa hreinsað vel smellti ég þeim á pönnu með ostasósunni og sveppum.

Úr varð þetta líka fína sull. Áferðin er allt önnur en á venjulegu pasta eða núðlum. Maður þarf að bita í og tyggja vel. En þær eru líka alveg bragðlausar sem þýðir að þær taka á sig bragðið af sósunni. Mig grunar nú að ítalski ættboginn minn myndi hrylla sig en það verður nú bara að hafa það. Ég var hæstánægð. Carbónara pasta fyrir 15 hitaeiningar! Það hefði ég nú haldið.

Næst verður prófað bolognese og svo kínverskt stir fry. Lukkan yfir manni alltaf hreint.

Það þýðir víst lítið að fela sannleikann, ég er þessvegna búin að laga myndaseríuna hér til hliðar. Nei, það er því miður ekki hægt að ljúga til um fíkn sem maður ber utan á sér.

Ekki það að ég reyni ekki. Ég held að það sé enn sterkasta áráttan hjá mér það að ljúga, fela og stelast. Ég held að eitt það erfiðasta sem ég geri er að neyða sjálfa mig til að borða opinberlega. Mig langar alltaf mest til að borða ein. Borða þannig að ég geti borðað þar til mig verkjar í lungun, borða skrýtnar samsetningar, borða aðalrétt, eftirrétt, aðalrétt, eftirrétt. Borðað í friði.

Ég reyni alltaf að ljúga um magn og eða gæði. Það er eins og það sé bara í eðli mínu að reyna að fela hvað ég borða í alvörunni, meira að segja núna þegar það er ósköp lítið að fela. Ég stend sjálfa mig lika að því að telja upp allt sem ég hef borðað yfir daginn fyrir Dave svona eins og til að reyna að þröngva sjálfri mér til að ljúga ekki.

Ég var sko að borða ostaköku. Bara þannig að þið vitið það.

"Það gengur rosalega vel á þessum kúr, þetta er bara ekkert mál!" sagði erfiða samstarfskona mín fyrir nokkrum dögum. Hvað kúr er það? spurði ég kurteisislega af því að hún vildi greinilega ræða þetta. Hún er semsagt á þessum allra nýjasta; föstukúrnum. Hann snýst um að tvo daga vikunnar fastar maður, þaes maður borðar 500 hitaeiningar en hina dagana borðar maður bara venjulega. Ekki megrunarmat, ekki ofát, bara venjulega. Og það bara lekur af manni spekið. Fyrirhafnarlaust.

Það er alltaf við þetta orð sem ég stoppa. Fyrirhafnarlaust. Reyndar ekki fyrr en ég hef í smástund hugsað með mér "Ég ætla sko að prófa þetta! Þetta er frábært!!" en það líður fljótt hjá og ég man hvað gerist þegar venjulegt fólk byrjar að fylgja nýjasta kúrnum. Það gengur rosalega vel, en svo gengur illa og svo gleymir maður að maður er á kúr. Það er enginn annar endir. Það er ekki hægt að fylgja nýjasta kúrnum og gera það að eilífu.

Og fólk er alltaf jafn glórulaust. Kúr eftir kúr eftir kúr.

Erfiða samstarfskonan var greinilega á vímunni sem fylgir fyrstu dögunum þegar maður byrjar á nýjum kúr. Núna tekst þetta hjá mér! Í þetta sinnið gengur þetta allt upp! Ég þarf bara að borða ekkert tvo daga vikunnar, hina dagana get ég gert það sem mig lystir! Badabúmbadabing! Og ég verð mjó eftir smástund. Like a boss!

En svo rennur af manni víman. Og það sem var fyrirhafnarlaust verður allt í einu mikið mál.

Ég tók eftir í dag að erfiða samstarfskona mín náði sér í sizzling steak flavour snakkpoka og kitkat úr sjálfvendivélinni rétt fyrir ellefu í morgun. Ekki það að það komi mér neitt við en ég verð að segja að það gengur greinilega rosalega vel hjá henni á kúrnum. Ef miðvikudagur er föstudagur þá er hún búin að nota 500 hitaeiningar heldur senmma. Ef miðvikudagur er ekki föstudagur, nú þá verð ég að segja að það að fá sér snakk og súkkulaði fyrir klukkan ellefu er ekki það sem ég myndi kalla að borða venjulega. Ja, nema fyrir fólk sem er 120 kíló sem erfiða samstarfskonan og er.

Ég vildi óska að þetta væri fyrirhafnarlaust. Að maður gæti bara borðað ekkert tvo daga vikunnar og venjulega hina dagana, eða sleppt kolvetnum, eða bara borðað fyrir klukkan fimm á daginn, eða bara drukkuð sjeik eða hvað það nú er sem er í tísku. En ef þetta væri fyrirhafnarlaust þá VÆRI ENGINN FEITUR.

Hvorki ég né erfiða samstarfskonan.

Svo leið næstum heil vika. Og enn er maturinn ekkert mál. Ég skil þetta ekki alveg, en ætla bara að njóta á meðan ég þarf ekki að hnykla sjálfstjórnarvöðvann. Er þó á varðbergi. Ég er vön að ganga í gegnum svona tímabil þar sem ég get stjórnað magni án þess að það sé neitt tiltökumál en ef satt skal frá segja þá enda svoleiðis tímabil oftast með alveg gífurlegu "binge" partý. Ég er búin að ákveða að það hefur með vöntun að gera. Ég neita sjálfri mér um allt og finnst ég vera svo "góð" og "dugleg". Svo kemur sá tími sem ég er "vond" og "löt" og ég segi sjálfri mér að ég sé ekki nógu góð og dugleg og fæ mér allt sem mig langar í og svo aðeins meira. Af því að ég er hvort eð er vond og löt. Vítahringur fitubollunnar.

En svo datt mér í hug að þetta þarf ekki að vera svona. Hvað ef mér tekst að afnema skilgreininguna á sjálfri mér og hætti að hugsa um mig sem "góða" eða "vonda"? Hvað ef ég er  bara "svöng" eða "sátt"? og öll persónuleikaeinkenni eru bara skilin eftir í samskiptum við aðrar mannverur þar sem þau eiga í alvörunni heima en ekki inni í eldhúsi?

Þetta er ég búin að dúlla mér við í vikunni og gengur vel. Og mér líður vel. Ég er góð manneskja svona að mestu leyti til, og oftast er ég dugleg. Stundum er ég dálítið vond þegar ég hugsa illa til þeirra sem ég kalla Wrexham druslur - ég hef engan tíma fyrir þær og skammast mín smávegis yfir því hvað ég er fordómafull gagnvart þessum greyjum en svona er þetta bara; maður getur ekki verið næs við alla. Stundum er ég löt og geri hluti illa - en það er líka bara þannig.  Það er í lagi að skilgreina sjálfan sig eftir þessu, ekki eftir því hvort maður fær sér snickers öðruhvoru.

Þetta snýst allt um að finna þetta jafnvægi. Þar sem ég fæ nógu mikið magn af mat til að mér líði ekki eins og um vöntun sé að ræða og fríki út, nógu lítið til að ég haldi áfram að léttast. Nógu hollan mat til að líkamanum og sálinni líði vel en nógu djúsí líka til að ég fullnægji átvaglinu í mér og fríki ekki út.

Hjónabandsæla; hið fullkomna hjónaband hnetusmjörs og sultu!

Í gærkvöldi fór ég að hugsa um hjónabandssælu. Ekki veit ég hvað kom þeirri hugsun af stað en engu að síður þá var hjónabandssæla það sem mig langaði í. Ég minnti sjálfa mig á að það að langa í hjónabandssælu væri ekki til þess að ég mætti gefa út skotleyfi á sjálfa mig og kalla mig aumingja, ég þyrfti bara að taka þetta skynsamlega.  Ég ákvað að nota tímann í gærkveldi og aðlaga uppskriftina að hollum lifnaðarháttum og gefa mér tíma til að ákveða hvort ég væri svöng eða ekki og baka svo í dag ef ég væri svöng. Mamma bjó alltaf til voðalega góða hjónabandsælu þannig að ég veit ekki afhverju ég fékk ekki bara uppskriftina hjá henni, ákvað frekar að gúggla uppskriftinni og það kemur í ljós að það eru til ótal margar útgáfur. Með eða án eggja, með smjöri eða olíu, sykri eða púðursykri og mjög mismunandi hlutföll af höfrum versus hveiti.  Ég skipti út hveiti fyrir kókóshnetuhveiti og smjöri og olíu fyrir kókósolíu og hnetusmjör. Hnetusmjörið var snilldarhugmynd, breytti reyndar allri kökunni í eitthvað alveg nýtt og öðruvísi. Gekk svo ekki nógu langt í heilsusamlegheitum og setti púðursykur út í deigið. Átti heldur ekki rabbabarassultu svo ég notaði bara jarðaberjasultu. Hún hefði líka getað verið heilsusamlegri með því að nota sykurlausu St.Dalfour sultuna, en ég átti hana ekki til.

 Útkoman var reyndar alveg hrikalega góð þó það megi enn betrumbæta. En er það ekki bara eins og með allt? Má ekki alltaf gera aðeins betur?

Við Bretar erum alveg eins og við Íslendingar að því leyti til að þegar sólin skín rífum við okkur úr og rjúkum út til að nýta sólargeislana á meðan þeirra nýtur. Maður veit nefnilega aldrei hvenær dýrðinni lýkur. Nú er búið að vera sumar hjá okkur í heila viku, og hámarkinu náð um helgina. Brakandi hiti og glampandi sól. Við litla einingin mín eyddm helginni úti í garði, reyndum að lokka til okkar broddgelti, spiluðum frisbí, lásum og borðuðum allar máltíðir dagsins úti.

Bónus við svona hita er að maður nennir lítið að borða og ég meira að segja afþakkaði súkkulaði. Helgin fór því eins vel og hægt var að hægt að óska sér hvað hitaeiningafjöld varðaði og ég léttari á mánudagsmorgni en á laugardagsmorgni. Eitthvað sem hefur bara aldrei nokkurn tíman gerst áður.

Það var ljómandi þægilegt að þurfa ekkert að spá og spekúlera, og ekkert að þurfa að hnykla sjálfstjórnarvöðvann, bara borða eins og "eðlilegt" er. Mikið hlakka ég til þegar þetta verður normið hjá mér.

Í ljósi þess að fyrir ekki svo löngu síðan var ég búin að "fatta" þetta alltsaman og hélt að ég væri alveg seif er alveg við hæfi að spóla aðeins tilbaka og athuga hvað gerðist. Helst finnst mér áhugavert að skoða viljastyrk alveg sérstaklega. Nú er alveg ljóst að ég er ekki búin að fatta rassgat og er alveg jafn glórulaus og ég hef alltaf verið. Getur það verið að viljastyrkurinn hafi brugðist? Eða varð ég bara kærulaus? Eða var ég að blekkja sjálfa mig og ég var í megrun allan tíman þó ég segðist vera að breyta um lífstíl? Var ég ekki í alvörunni að breyta neinu? 

Ég trúi því staðfastlega að til að gera langvarandi breytingar þurfi að gera meira en að drekka meira vatn og sleppa snickers öðruhvoru. Það þarf að breyta algerlega um innri trú og sannfæringu um hvað sé rétt og gott og hvað skapi langtíma afleiðingar. Ég veit og trúi að það sé betra fyrir mig til langframa að sleppa því að borða snickers, sérstaklega þegar ég borða snickers til að láta mér líða betur. Það sem þetta svo algerlega snýst um er að sjá og skilja orsakir og afleiðingar. Þannig veit ég að þó að það sé ósköp næs núna að liggja lengur upp í rúmi og sleppa því að mæta í vinnu, þá eru langtíma afleiðingar svo inngreiptar í mig að ég myndi aldrei láta það eftir mér. Ég kýs mun frekar að sleppa þægindinum sem kúr upp í rúmi eru og mæti í vinnu af því að ég vil fá útborgað, ég vil fá að eiga hús og eiga fyrir mat og geta boðið fjölskyldu minni upp á öryggi. 

Málið snýst sem sagt um að fá sjálfan sig til að skilja langtíma afleiðingarnar af því að velja hollari kostinn yfir skyndinautnina. Ef ég gæti í alvörunni séð og trúað því sem gerist ef ég vel oftast hollari kostinn þá væri þetta einfalt mál og maður þyrfti ekki að grípa til viljastyrks. Nú segi ég að ég skilji og trúi þessu. En það getur bara ekki verið, ekki í alvörunni. Því ef ég liti á málið á sama hátt og ég mæti í vinnu, eða vaska upp eða bursta tennurnar nú þá væri ég þvengmjó og þyrfti ekki frekar að pæla í þessu. 

Vinnan núna er þessvegna falin í að fá mig til að samþykkja langtíma afleiðingarnar. 

Af því að það er ekki fokkings sjéns að ég verði aftur feit. 

Fokk nei.

Nei! Bara allt í einu kominn föstudagur aftur og vikan var rétt að byrja! Þetta hlýtur að hafa eitthvað að gera með að eldast svona. Dagarnir langir en árin þjóta hjá hraðar og hraðar. En svona er það nú víst bara, öll brjóst hneigjast í suðurátt fyrr eða síðar og ekki þýðir að gráta það. Það forðar því nú samt ekki að ég er alltaf, að því að mér finnst, kúguppgefin.

Ég er ekki alveg viss hvort það sé bara aldurinn sem veldur þessu eða hvort það sé þetta stanslausa samviskubit sem ég er með og hef haft síðan 2003. Það var árið sem Lúkas fæddist og ég fékk minnimáttarkenndina. Mér finnst ég nefnilega vera glatað foreldri. Hann er aldrei í réttum fötum, borðar vitlausan mat, spilar tölvuleiki og horfir á sjónvarp út í eitt. Ég hef nefnilega ekki tíma til að ala hann upp. Ég er alltaf í vinnunni, eða þreytt eða að taka til eða læra eða elda. Og ég er með stanslausa minnimáttarkennd gagnvart öllum öðrum foreldrum sem eflaust leyfa börnunum sínum ekki að drekka kók og láta þau fara í fimleika og þylja svo upp margföldunartöfluna með þeim á meðan að þau leika létta þroskaleiki. Og ég er með samviskubit yfir að hafa hvorki tíma né orku til að sinna honum svona vel.

Þegar ég byrjaði í lífstílnum 2009 var ég í vinnu þar sem ég gat notið morgunmatarins með Láka, labbað svo með hann í skólann og hafði svo tíma til að rækta mig, læra og elda og plana áður en ég mætti í vinnu klukkan tvö. Þetta var fullkomið. Og alger forréttindi að hafa tækifæri til að gera þetta. Þegar ég svo byrjaði hjá Lloyds var þar rækt á svæðinu sem ég hafði auðveldan aðganga að. Og ég var ekki í ábyrgðarstöðu þannig að ég fór heim áhyggjulaus. Núna aftur á móti finn ég að allar mínar prédikanir um að "maður býr bara til tíma til að mæta í ræktina" hljóma hálf hrokafullar. Jú, ég get mætt í ræktina en það er þá til að bæta á samviskubitið sem ég er nú þegar að berjast við hvað son minn varðar.

Ég verð víst að éta ofan í mig margar af þessum hrokafullu yfirlýsingum frá 2009 og 2010.

En það þýðir samt ekki að ég sé hætt að trúa sjálfri mér, það þýðir bara að ég hef lært lexíu hér og að ég hef lært örlitla auðmýkt. Og það er öllum hollt.

Ég get hjólað og ég geri það. Hvað frekari líkamsrækt varðar þá hef ég bara ekki tíma akkúrat núna. Ekki til að gera það nógu skipulega til að það hafi eitthvað að segja. Ég hef því ekki um annað að velja en að einbeita mér algerlega að mataræðinu.

Með því að einbeita mér að mataræðinu í viku léttist ég um 1.3 kíló. En eftir að hafa skráð þau samviskulega í 222 vikur verð ég að viðurkenna að þau hafa orðið litla merkingu fyrir mér. Þetta eru kíló sem ég er búin að sjá koma og fara hundraðmilljónsinnum. Ég ætla þessvegna ekki að telja þau neitt frekar upp. En um leið og ég passa aftur í gallabuxurnar númer 14 skal ég æpa upp yfir mig.

Og núna ætla ég að eyða gæðatíma með Láka og reyna að kenna honum að hjóla.

Það er allt að verða vitlaust í vinnunni. Ég er að sameina tvö teymi, flytja á milli hæða með allskonar mismunandi tölvukerfi, reyna að læra á handvömmina, ásamt því að kljást við sérlega erfiða samstarfskonu. Þetta náði alltsaman hápunkti í dag þegar tölvukerfið brást þegar ég minnst mátti við því. Ég hafði tekið með mér hafragraut og ávexti, ásamt eggjaköku og möndlum. Nýja reglan segir engin unnin matvara. En um 10leytið, eftir að sýna bara rósemd og yfirvegun út á við á meðan að inni í mér hljóp ég hjálparvana og veinandi um í hringi í angistar-og kvíðakasti gat ég ekkert gert annað en að troða hverri kexkökunni á eftir annarri til að viðhalda róseminni út á við.

Ég sá án þess að þurfa mikið að pæla í því að ég var að gera mistök númer eitt. Það er að leyfa tilfinningu að ráða för frekar en að treysta á innri sannfæringu. Innri sannfæring stjórnast af skynsemi sem segir að það að velja heilbrigðari kostinn, að hreyfa mig og sýna jafnaðargeð á raunastundu sé það sem best sé að gera  og það sem veitir langtímahamingju. Tilfinning er ákafari og hömlulausari og segir mér að fullnægja hvaða hvötum sem er núna, núna, núna! Og sér í lagi að það að troða í mig kexi láti mér líða betur. Auðvitað líður mér betur við að troða í mig kexi. Í svona umþaðbil fjórar sekúndur. Og svo er það búið og ekkert stendur eftir en samviskubit.  Og það lækna ég með að troða í mig kexi. Bráðsniðugt alveg hreint.

En sólin skein og þegar ég gat ekki unnið meir rauk ég heim á hjólinu, fór lengri leiðina og náði um átta kilómetrum í blakandi sól og blíðu. Og gaf sjálfri mér svo engan tíma til að hugsa, náði bara í ketilbjöllurnar og fór út í garð að sveifla. Þar með stóð ég við helminginn af loforðum dagsins og þyki bara nokkuð kát með það.

Það var líka ágætis áminning þetta að láta ekki tilfinningar stjórna sér. Ég þarf bara að komast aftur í æfingu með það rétt eins og ég þarf að komast aftur í æfingu með að sveifla bjöllum.

Harðsperrur allan hringinn á morgun.

Ég hef afskaplega lítinn áhuga á að grenja, gnísta tönnum eða rifa í hár mitt eða skegg. Að vera reið, sár og vond við sjálfa mig núna hefur engin áhrif. Og breytir ekki að ég er búin að þyngjast um 15 kiló síðan ég náði að verða léttust 86 kíló.

Þetta er allt saman voðalega skrýtið. Ég var svo viss um að ég væri búin að "ná" þessu. Ég hélt að ég væri búin að koma þessu öllu saman svo inn í eðlilegan feril að ég þyrfti ekki að pæla í þessu neitt frekar. Sko, ég vil nefnilega ekki vera í megrun. Og þessi sannfæring mín um að maður eigi ekki að vera í megrun stangaðist á við að ég var samt í megrun. Og ég get ekki annað en gert uppreisn.

Þegar manni er sagt að það þurfi bara að gera litlar breytingar, labba aðeins meira og sleppa einu og einu snickers þá er verið að ljúga að manni. Það að snúa við öllu sem maður trúir á og velur í hvert einasta skipti sem maður tekur ákvörðun er ekkert að gera smáar breytingar. Og þetta var mér ofviða. En svona er þetta bara. Ég er ekki tilbúin í að færa mig yfir í þetta ástand þar sem maður velur náttúrulega rétta kostinn. Ég þarf að halda áfram að vera í megrun. Akkúrat núna er ég líka bara sátt við það. Mig langar frekar að komast aftur í gallabuxurnar mínar sem eru númer 14 og vera í megrun en að vera ekki í megrun og halda áfram að fitna. Ég hef valið það að halda stríðinu áfram.

Mig langar ekkert frekar en að "lose the diet, love my body, find peace" og allt það en það er bara ekki að gerast. Ég er ekki sátt.

Ég er hinsvegar í stuði. Og það veit alltaf á gott.

Samkvæmt talningu í morgun er ég rétt um hálfnuð með mastersritgerðina. Hún er enn ljót og þarfnast allrar minnar athygli til að ég nái að klára að skrifa, laga og setja upp fyrir maí lok. Í ofan á lag fékk ég stöðuhækkun í vinnunni og þarf núna að vera með mannaforráð yfir tólf manneskjum auk þeirra átta sem ég sá um áður. Það er ásamt því að taka yfir Professional Negligence deildinni (handvömm?) og þarf því að læra allt sem því  fylgir. Þetta er auðvitað svakalega spennandi og sýnir sjálfsagt að það hefur einhver tekið eftir mér og treystir mér til starfsins. Launahækkun er þó lítil og þetta er frekar stökkpallur til frekari starfa. En samt, þetta hefði ekki getað gerst á verri tíma. Ég var búin að plana vinnu/heimalíf jafnvægið þannig að hallaði á vinnuna í maí og júní til að einbeita mér að ritgerðinni. Það verður víst lítið um það og ég þarf bara að halda áfram að skrifa á kvöldin og um helgar. Bloggið hefur óneitanlega þjáðst fyrir. Ég klára alla mína ritfærni í skýrslugerð og ritgerðarsmíð.

Hluti af mér er líka dálítið nervös yfir nýjustu hugmyndinni minni. Um leið og ég hef skilað af mér ritgerðinni ætla ég að byrja að æfa fyrir þríþraut (tri-athlon).Bara sprint vegalengd sem er 500-750 metra sund, 20 km hjól og 5 km hlaup. Ég er ekki alveg tilbúin í járnkarlinn. Ég er búin að finna mér plan, á sundbol, hjól og hlaupaskó og sé því ekkert mér að vanbúnaði. Ég verð reyndar að labba meira en að hlaupa út af hné en það er það sem er svo brilliant við þríþrautina að maður þarf ekki að vera sérfræðingur í neinu, bara ágætur í öllum þremur. Hugmyndin er enn ómótuð og eins og ég segi þá er ritgerðin og vinnan í fyrirrúmi núna en ég er byrjuð að plana lengri hjólatúra og að vinna aftur í að labba/hlaupa. Næst kemur svo "brick" æfingar þar sem ég sameina sund/hjól og hjól/hlaup. Og svo er það að finna keppni og setja dagsetningu.

Ég er mikið búin að vera að velta fyrir mér hvort bragðlaukarnir í mér hafi breyst með hollari lífsháttum eða hvort það að eldast einfaldlega breyti því sem mér finnst gott. Aðallega er ég búin að vera að spá í þetta síðan að Ólína sagði mér að hún hafði prófað að baka kjúklingabaunasmákökurnarir sem ég setti hér inn fyrir nokkru og að hún hafi aldrei smakkað neitt jafn hræðilegt á lífsleiðinni. Mér datt fyrst í hug að þær væru barra fyrir áunna bragðlaukur, eitthvað sem maður venst bara þegar maður borðar bara hollt. Svo hugsaði ég með mér að kannski var ég bara svona helsvelt af sætindum að jafnvel eitthvað jafn vitlaust og kjúklingabaunasmákökur yrðu bragðgóðar. Svo varð ég að taka það til skoðunar að kannski hefði Ólína rétt fyrir sér og að kökurnar væru bara hrikalegar til átu. Og ég varð að prófa.

Skolaði af og hreinsaði kjúklingabaunir. Setti í skál og bætti svo við fullt af hnetusmjöri. Og svo líka dálítið vel af kókóssmjöri. Svo sullaði ég saman við þetta hlynssýrópi. Og svo aðeins meira af því. Vanilludropar, salt, lyftiduft og matarsódi. Aðeins meira af kókóssmjöri. Svo datt mér í hug að gera þetta að súkkulaðibrownies frekar en smákökur og setti fullt af Hershey´s kakó út í. Maukaði og maukaði. Svo sá ég það í hendi mér að það væri við hæfi að setja fullt af súkkulaðibitum út í. Bætti svo við meira af hnetusmjöri og súkkulaðibiðum. Setti svo í form og bakaði og skar svo í búta eins og um brownie´s væri að ræði. Borðaði svo með rjóma.

Mér fannst þetta ægilega gott. Ég er greinilega með svona háþróaða heilsubragðlauka.

En verð líklegast líka að viðurkenna að viðbæturnar eru heilmargar.

Það eru bráðum komin 10 ár síðan að ég flutti hingað til Wales og það hefur margt gerst á þessum tíma. Mörg kíló komið, farið, komið aftur og farið enn einu sinni. Ég er búin að vera með heimþrá eiginlega allan tímann líka. Það er eitthvað alveg sérstakt við að vera Íslendingur, meira að segja þó að það séu bara við Íslendingar sem segjum að það sé alveg spes að vera Íslendingur. Heimþráin hefur reyndar alltaf skánað meira og meira með árunum. Frá því að vera nánast eins og líkamlegur sársauki niður í það sem hún er núna; svona smávegis eftirsjá. Fyrir utan hvað ég sakna mömmu og pabba stanslaust. Það breytist ekkert. Ég og Lúkas erum núna að fara í stutt frí til Íslands. Við erum að fara til Benidorm í sumar og vegabréfin okkar renna út bráðum og það þarf að redda því. Þetta er ágætis afsökun fyrir vikufríi heima.

Vanalega væri ég nánast lömuð af spenningi. Allt fólkið! Harðfiskurinn! NÓAKROPPIÐ! Skyrið!Mamma og  pabbi! En núna er ég líka með smávegis fyrirvara. Fyrirvara sem ég skammast mín ægilega fyrir. Síðast þegar ég var á Íslandi var ég 86 kíló. Ég hljóp 10 km án þess að finna fyrir því og lyfti þungum lóðum. Ég prédikaði hægri vinstri um staðfestu, sannfæringu og góða vana. Núna er ég 10 kílóum þyngri, með ónýtt hné og get ekki hlaupið og hef algerlega dottið út úr þeim góða vana að lyfta þungum lóðum.

Þetta er ekkert til að skammast sín fyrir. Ég er í gífurlegu ferli akkúrat núna, ferli sem ég þarf að ganga í gegnum til að komast heil frá þessu öllu saman. Ferlið fól í sér tímabil þar sem matur var aftur gerður löglegur og það óhjákvæmilega hafði í för með sér tilraunaát. Ég gerði mér fyllilega grein fyrir að ég myndi þyngjast Og ég stend við þetta ferli mitt, ég er sannfærð um að ef ég fari í gegnum það allt komi ég út úr því sátt við það hver ég er. 100% hamingjusöm og það hvort sem ég er 100 kíló eða 60.

Og þessvegna finnst mér leiðinlegt að ég sé smá nojuð yfir því að fólkið heima sjái mig og hugsi með sér að ég sé hætt að hugsa um heilsuna. Í fyrsta lagi þá segir mín heimspeki það að það eigi ekki að skipta fólkið mitt máli hvort ég sé feit eða mjó, það eigi að pæla í því hvort ég sé kát eða leið. Í öðru lagi þá segir heimspekin mín það að það eigi ekki að skipta mig máli hvort fólk sé að hafa áhyggjur af því hvort ég sé feit eða mjó. En ég bara get ekki að því gert.

Ég er að reyna að hætta því en það skiptir mig enn máli hvort ég sé feit eða mjó.

Ég keypti mér um daginn svona litlar ofnskálar eða "ramekins" til að búa til "einhleypa eplaköku". Þetta snýst allt um skammtastærðir ekki satt? Ég er búin að nota skálarnar stanslaust síðan ég fékk þær. Um síðustu helgi bjó ég til grænkáls og feta ídýfu. Gufusauð 200 g af kálinu þartil það var skærgrænt og hristi og kreisti svo af því allt vatn. Maukaði svo saman 100 g af feta, þrjár vænar matskeiðar af grískri jógúrt, matskeið af olífuolíu og einn maukaðan hvítlauksgeira, salt og pipar. Blandaði svo við kálið, setti í litlu skálarnar og bakaði inni í ofni í 25 mínútur. Borðaði heitt með hrökkbrauði og brokkóli og svo settí ég afganginn kaldan út á salat daginn eftir. Ég er líka búin að baka parmesan-egg og einn skammt af bökuðum kókós-og trönuberjahafragraut. En mig vantar enn epli.

Bakaður hafragrautur fyrir einn. 

Eftir nokkuð langt frí frá öllu, mat og mér og megrun, er eiginlega kominn tími til að finna pennann minn aftur. Hvar ætli hann sé?

Jógúrtsósa - hnetusmjör

Þá er selléríið komið í hús og ég búin að skilgreina hvaðan ótti minn við stöngulinn kemur. Lyktin er sú sama og af hvönn. Og þegar ég finn hvannarlykt ber minning mig tilbaka í útilegu í bernsku þar sem Kalli bróðir reif upp það sem mér finnst hafa verið mannhæðarhá hvönn og lamdi mig með stönglinum svo undan sveið. Svona tengir maður lykt við atburði og þetta var þess valdandi að ég hef hef ekki getað borðað sellerí. En ég er búin að komast yfir þetta og get núna nagað mig í gegnum heilu búntin. Lukkan yfir mér! Hrikalega gott með bbq salsa, best með sólþurrkuðu tómatasósunni. En ljómandi gott með jógurtsósunni líka. Varð fyrir smá vonbrigðum með hnetusmjörið; var búin að ímynda mér annað. Svo er það líka svo smart og fullorðins að borða sellerí. Mér finnst ég hafa þroskast svo í vikunni.

Þjóðsöngurinn sunginn.

 Það var spenna í loftinu um allt Wales í gær. Það var komið að lokaleik okkar í 6 Nations Rugby keppninni í ár. Og lokaleikurinn hafði allt til að bera sem lokaleikir þurfa að hafa. Andstæðingurinn var England, sem hingað til höfðu unnið alla sína leiki. Ef þeim tækist að vinna okkur þá myndu þeir ekki bara vinna alla keppnina heldur myndu þeir vinna hana með "Grand Slam" þ.e. vinna alla sína leiki. En ef við myndum vinna með átta stiga yfirburðum myndum við vinna alla keppnina. Og það sem mikilvægast var; stöðva sigurgöngu Englendinga. Við höfðum byrjað keppnina illa, hræðilegar fyrstu 20 mínúturnar á móti Írlandi þýddu að þrátt fyrir frábæran seinni hálfleik náðum við ekki að draga á þá og töpuðum 30-22. En síðan þá byrjuðum við að vinna, fyrst Frakkland, svo Skotland og Ítalíu. Og svo var komið að Englandi. Það er erfitt að útskýra hversu heitt Walesverjar þrá að skáka Englendingum. Í rugby er andrúmsloftið allt annað en í fótbolta, áhangendur andstæðra liða sitja saman og það er allt í góðu, en engu að síður, þá er bara eitthvað alveg sérstaklega mikilvægt að sýna gömlu kúgurunum hvert þeir geta stungið yfirburðum sínum. 

Garry og Tracy í velskum peysum

Við fórum til Wrexham til að vera með Tracy og Garry og horfa á leikinn á stórum skjá. Vorum komin á pöbbinn rétt um þrjúleytið. Dave skundaði reyndar á Wrexham v Luton og byrjaði daginn á að fylgjast með leiðinlegum 0-0 fótboltaleik sem dregur heldur úr vonum Wrexham um að komast upp úr deildinni átómatískt.  En á pöbbnum var ægileg spenna sem stigmagnaðist. Bæði menn og konur voru í rauðum velskum rugby peysum og velski fáninn með rauða drekanum blakti hvarvetna. Allir héldu þétt um glösin sín og vonin var áþreifanleg; hvað ef við getum unnið þá? Leikurinn fór fram í Cardiff, á heimavelli sem er óneitanlega betra því það gefur liðinu aukakraft að hafa meirihluta áhorfenda á sínu bandi. Walesverjar eru þekktir fyrir söng og það var óneitanleg gæsahúðin sem hríslaðist um mig þegar Hen Wlad y Nhadau, eða Land of my Fathers ómaði um allt. Liðið allt, áhorfendur í Cardiff og hver einasti maður á pöbbnum stóðu og sungu hástöfum með. Og svo byrjaði leikurinn. Ef handritahöfundur í Hollywood hefði skrifað söguna hefði henni verið hafnað sem ótrúlegri. Frá fyrstu mínútunni voru yfirburðir Wales gríðarlegir. Við gerðum allt rétt á meðan enska liðið gat ekkert gert nema fylgjast með hvernig á að spila rugby. Andrúmsloftið á pöbbnum var ólýsanlegt. Við hvert stig skorað hoppuðum við öllu upp og niður af hamingju. 

Þjóðhetjan Alex Cuthbertson skorar "try"

Og enskir geta ekkert gert en horft á þar sem Wales fagnar.

Þegar við náðum svo að skora "try" (þegar einn leikmaður hleypur með boltann alla leið yfir endalínu) ekki einu sinni heldur tvisvar, varð allt vitlaust. Gleðin yfir að vinna, gleðin yfir að hafa skemmt allt fyrir Englandi, gleðin og stoltið yfir því að vera best var ólýsanleg. Ég veit bara ekki hvort það er hægt að skilja þetta sem Íslendingur, við vonum jú að við vinnum Dani og Svía í handbolta, en þegar við dettum svo úr keppni byrjum við að halda með þeim. Það myndi aldrei gerast hér. "Swing low, sweet chariot" er lagið sem enskir rugby áhangendur syngja og í gærkveldi sungum við Walesverjar "You can stick your chariots up yer arse". 

Brjálað stuð - velski fáninn í bakgrunni. 

Blindfull og kát. 

Svo var tekið á því frameftir kvöldi. Við hlógum og drukkum og borðuðum gúrmet hamborgara. Fórum svo aftur til Johnstown þar sem mig grunar að eitt sambúca skot hafi verið það sem fór alveg með mig. Dave fór þessvegna með mig heim og gaf mér kínverskan takeaway sem lagaði mig alveg. 

Í dag er þjóðin svo að vakna upp, með dálitið rykugan haus, en hamingja enn allsráðandi. Við erum 6 Nations Champions, enn einu sinni. 

Við pöntuðum okkur forrétt þegar við fórum út að borða á sunnudaginn. Með forréttinum (kjúklingastrimlar) komu þrír sellerístilkar. Og ég bara get allsekki útskýrt það en stilkarnir voru svo lokkandi og djúsí útlits að áður en ég vissi af var ég búin að grípa einn og taka stóran bita. Ég hata sellerí. Sellerí er grænmeti djöfulsins og hann notar það til að skafa úr eyrunum eftir því sem ég best vissi. En þarna var ég, kjamsandi á stilknum eins og enginn væri morgundagurinn. Og það var gott. Meira en gott.  Ég hef ekki komist í búð síðan en hef um lítið annað hugsað en sellerí. Og um leið og ég kemst í búð ætla ég að ná mér í búnt. Ég er búin að setja upp fyrir sjálfa mig allskonar mismunandi ídýfur; jógúrt og hvítlauks, sólþurrkaðir tómatar og möndlusósu, chili, bbq... möguleikarnir eru endalausir. Mest hlakka ég til að dýfa selleríinu í hnetusmjör. Ég bara finn það á mér að það er epísk blanda áferðar, bragðs og lyktar.

Rosalega er ég þroskuð.

Á meðan að ég bíð eftir selleríinu þarf ég að láta heimatilbúið bounty duga. Ástand er þetta.

Í dag er mæðradagur í Bretlandi og ég fékk þessvegna knús og fínt kort frá syni mínum. Hann stendur fastur á því að við þurfum líka að fara eitthvað út, en mig grunar reyndar að það verði hálftilgangslaus ferð því hér er löng hefð fyrir að fara með mömmur út að borða á þessum sunnudegi og því ólíklegt að við fáum borð nokkur staðar. Endum sjálfsagt á McDonalds. Sem er kannski líka bara ágætt.

Við mægðin á góðri stund. 

Ég hef allt sem ég þarf hér heima, strákana mína tvo og kaffi vikunnar; Australian Basalt Blue. Sjaldgæft kaffi sem flestir Ástralir vita ekki einu sinni að sé ræktað í Ástralíu. Verðmiðinn aðeins hærri en uppáháldskaffið hingað til, Blue Sumatra, en engu að síður vel viðráðanlegt. Sumir kaffiáhugamenn vilja meina að Australian sé jafn gott og hið margrómaða, rándýra, Jamaica Blue. Sjálfri fannst mér það vera létt með krydduðum ilmi. Miðlungs sýra og vægur hnetukeimur. Vottur af sýrópi. Ljómandi gott morgunkaffi með nýju kókós og trönuberjakökunni minni.

Ég skal viðurkenna að ég hélt aðeins niðri í mér andanum í morgun þegar ég steig á vigtina. Ég veit reyndar ekki alveg afhverju ég var að vigta mig, það er ekki partur af prógramminu. Það hefur eitthvað með excel skjalið mitt að gera. Ég á samviskusamlega skráða vikulega þyngd síðan 2009 og skjalið er orðið eitthvað  meira en bara vitnisburður um það sem ég borða. Ég hélt niðri í mér andanum því það er núna liðinn smá tími síðan ég gerði síðustu uppreisnina og sór að hætta þessu öllu saman. Auðvitað er risastór hluti af mér sem liggur flöt af skelfingu og áhyggjum yfir því hvað áráttuætan myndi gera þegar hún fengi frelsi. Ég hélt að ef mér væri gefinn laus taumurinn myndi ég ekki hætta að éta.

Á hverjum gefnum tíma er sagt að 80 milljón manns séu í megrun eða með einhverjar áætlanir um að breyta lögun sinni. Og billjón króna megrunariðnaðurinn elskar okkur öll og pumpar okkur full af nýjustu kúrunum um leið og þeir hlæjandi taka við peningunum okkar. Að undanförnu hefur það verið lífstíll og hægar breytingar og allt það en að lokum er tilgangurinn alltaf hinn sami; að breyta því sem þú ert núna. Og skilaboðin er þau hin sömu, að við séum óásættanleg eins og við erum.

Og þannig tæklar maður ástandið. Ég segi sjálfri mér að ég sé feit. Og að það sé vegna þess að ég sé veikgeðja, að ég sé ekki jafn dugleg og allt mjóa fólkið. Að það sé eitthvað að mér og að ég verði að breyta því. Og ég fer í megrun og um stund líður mér vel. Ég hef stjórn á sjálfri mér, ég borða minna. Mér er hrósað fyrir sjálfsstjórnina sem ég sýni, mér er hrósað fyrir að hafa vald yfir sjálfri mér. En svo liður tími og það verður erfiðara og erfiðara að fylgja reglunum. Ég hef einhvern tímann sagt að megrunarkúrar virki, það sé fólk sem virkar ekki. En það er líka hægt að horfa á þetta með meiri samúð og kærleika í garð okkar mannfólksins og segja að megrunarkúrar hafi innbyggt bilunarkerfi og að óhjákvæmilega komi fólk til með að gera uppreisn. Að við erum komin svo langt frá náttúrulegu hungur - næra merkjunum eftir áratuga megrunarkúra-ofáts hringsólið að það er ekkert skrýtið að við gerum uppreisn.

Ég er feit. En það er líka ekkert að mér. Ég er ekki veikgeðja eða eitthvað minna dugleg en annað fólk. Ég hef einfaldlega kosið að nota mat sem hækju í gegnum lífið. Og það er fullkomlega skiljanlegt val. Sem ungabarn er manni gefið að borða ef maður grætur og það er auðvelt að sjá samasemmerkið á milli matar og vellíðan. Það er ekkert rangt við að kjósa mat sem hækju. Og ég er ekki slæm manneskja þegar ég kýs að gera það.

Að segja sjálfum sér að maður sé vondur, slæmur, veiklundaður eru vondar tilfinningar og hvað geri ég þegar mér líður illa? Jú, ég fæ mér að borða. Hér liggur sumsé hundurinn grafinn. Ég borða, ég er feit, ég æpi á sjálfa mig fyrir veikleikann, mér líður illa, ég fæ mér að borða. Sjálfsásakanir og harka hafa aldrei leitt til breytinga. Forvitni og gæska leiða til breytinga.

Þegar mér datt í hug 2 kiló planið fannst mér ég vera ægilega sniðug. Og ég lagði enn einu sinni í að reyna að berja sjálfa mig til að breyta lögun minni. En inni mér saup ég hveljur. Ekki einu sinni enn. Ég bara get þetta ekki einu sinni enn. Ekki í eina mínútu. Ég get ekki haldið áfram að hatast við hver ég er, hvernig ég er, hvað ég geri. Ekki meira. Ég bara get það ekki. Og ég gerði uppreisn.

Og ég setti stjórnina aftur í mínar hendur. Ég er síðan þá búin að segja sjálfri mér daglega að ég sé bara ágæt. Ég spyr sjálfa mig hvort ég sé svöng. Ef ég er svöng þá fæ ég mér það sem mig langar í. Stundum er það salat. Stundum er það snickers.

En það er ekki þar með sagt að mig langi til að verða 130 kíló aftur. Mér fannst afskaplega óþægilegt að vera svo feit. Enda er ég alls ekki að mæla með því. En ég er hinsvegar að mæla með því að við slökum öll aðeins á. Að við hættum að segja sjálfum okkur að ef bara (setjið inn að eigin vali) gerist þá verði lífið betra. Að við séum ómöguleg eins og við erum núna. Það er eiginlega bara alveg merkilegt að hugsa til þess að vel gefið fólk allstaðar í heiminum skuli segja að jú það sé erfitt að halda sig við kúrinn, að maður falli af vagninum aftur og aftur. En undantekningalaust segir það svo með vonarglampa í augunum að "einn daginn mun mér takast að halda mér við efnið!"

Af hvaða ástæðum sem það var svo, það er erfitt að breyta vana, þá stóð ég á vigtinni í morgun. Og ég hef lést um hálft kíló. Ég er semsagt ekki brjálæðingur sem er ekki treystandi í nálægð við ísskáp. Ég er fær um að sjá um sjálfa mig.

Það er alltaf sama klandrið þetta að reyna að vera örlítið heilsusamlegur. Ég er núna búin að hjóla í og úr vinnu alla þessa viku og ég sé ekki annað en að þetta fyrirkomulag sé komið til að vera. En. Bölvað vesen þetta með föt og málningu. Ég hef enga aðstöðu í vinnunni til að skipta um föt eða hafa mig til utan bara það sem ég get pukrast með svona inni á klósetti. Þannig að ég þarf helst að fara máluð og í vinnufötunum. Nú er ég búin að sannreyna að það er nánast útilokað því ég get ekki verið í venjulegum buxum, þær flækjast fyrir mér og ef ég krumpa þeim saman ofan í sokkana eru þær krumpaðar þegar ég kem í vinnu. Ég get illa hjólað í kjól, til þess er hjólið ekki nógu dömulegt. Ég er þessvegna búin að vera í leggings við smart peysur og fer svo í háa hæla þegar ég er komin í vinnuna. Ég er bara ekki leggings kona, og finnst ég vera að ýta vinnufatareglunni alveg í ystu mörk með þessu. Hárið er náttúrulega bara alveg út úr kú. Til að vera með hjálminn get ég eiginlega bara verið með lágt tagl eða fléttu. Toppurinn klessist allur niður og ég er alveg í vandræðum með mig allan daginn. Málningin hefur verið ókei svona þangað til í morgun. Það rigndi aðeins á leiðinni og það var svo þar sem ég sat í lestinni salíróleg að ég tók eftir spegilmynd minni í glugganum sem sýndi að ég var með maskarann lekinn niður á höku. Sérlega smart. 

Ég er allt of hégómagjörn til að vera tilbúin til að hætta að mála mig. Ég get sætt mig við að vera með hárið bara í snyrtilegu tagli, en fötin eru smá vandamál. Ég hef verið að prófa að fara í hjólagalla og skipta svo inni á  klósetti. Það er sjálfsagt það sem ég þarf að venjast á að gera en mér finnst það ekki skemmtilegt. Það er reyndar gott að hafa hjólagallann með til að fara í á heimleiðinni því hún er öll upp á mót og ég verð vel rauð í framan við áreynsluna. En mér fínnst erfitt að byrja vinnudaginn á að hlaupa inn á klósett og rífa mig úr og í, allt á fimm mínútum. 

En samt. Það er skemmtilegra að hjóla en það er leiðinlegt að vera asnalega klædd. 

Gutter Hill stendur enn alveg jafn tignarleg og mikilfengleg og hún var áður. Hún rís frá jafnsléttu í Johnstown og svo í góðum, jöfnum halla í rúma 1.2 kílómetra með ekki einum einasta slétta parti alla leið til Rhos. Og verður meira og meira aflíðandi eftir því sem lengra er komið. Ég fór út rétt eftir átta í morgun og tók langan hring þannig að mér til varnar var ég búin að fara rúma 20 kílómetra þegar að brekkunni kom. Og ég gafst upp rétt um hálfa leið. Djöfullinn sjálfur. En, engu að síður, gott að hafa svona andstæðing til að halda sér við efnið. Ég mun sigra!

Mér líður afskaplega vel núna. Það er alveg merkilegt hvað andleg vellíðan smitar út frá sér í hugmyndir manns um hvernig maður lítur út og hvernig aðrir sjá mann. Þegar mér líður vel finnst mér ég líta vel út. Þegar ég fór að spá í það þá var alveg útilokað að ganga um líðandi eins og ég væri að drukkna í spiki þegar mér hafði ekki liðið þannig þegar ég var 10 kílóum þyngri. Ég stoppaði þessvegna og átti örlítið samtal við sjálfa mig um það sem er mikilvægt í lífinu og það sem er aukaatriði. Að vera mjór er aukaatriði. Annars væru allir sem eru mjóir hamingjusamir. Og því miður þá er nú víst ekki svo.

Ég er núna á fullu að reyna að finna út hvað virkar fyrir mig. Reyna að finna þegar ég er svöng og skilja muninn á þvi að vera södd og að fá nóg. Ég á það voða mikið til að hella mér út í að troða í mig í hugsunarleysi af því að ég má núna borða allt sem mér dettur í hug. En ég er líka á sama tíma að minna mig á að það að borða hvað sem er er ekki endilega það besta fyrir mig. Ég hef að leiðarljósi að mér eigi að líða betur þegar ég er búin að borða en þegar ég byrjaði. Það er eiginlega ótrúlegt hvað ég stend sjálfa mig oft að því að líða verr eftir að ég borða. Þetta er afskaplega einföld hugmynd en áhrifarík.

Það er enn voðalega skrýtið að lifa án reglanna. Ég er búin að lifa eftir þeim svo árum skiptir og ég er hrædd og týnd án þeirra. En ég er líka algerlega með á hreinu að það er innbyggt bilunarkerfi í reglunum sem gerir það að verkum að að lokum virka þær ekki út af því að ég geri uppreisn gegn þeim. Þetta, að treysta á sjálfa mig, á eftir að vera betra fyrir mig að lokum.

Fiets bergopwarts.

Það er nú svo komið að veðrið er orðið skaplegt hér í Wales. Enda tími til kominn, í dag höldum við upp á dag heilags David sem er dagur okkar Veilsverja og því gott að miða við vorkomu svona um þetta leyti. Og í skaplegu veðri er gott að hjóla. (Það er reyndar rosa gaman að hjóla í rigningu líka en það er önnur saga) Og gaman er það líka. Ég er núna orðin nokkuð viss um mig á hjólinu og er búin að hjóla í vinnuna þessa vikuna. Ég er enn að venjast því hvað mér finnst skemmtilegt að hjóla, og kúl líka. Ég er svona smávegis eins og ég var með vöðvahnyklingu, ég á það til að skransa og gera trix. "Awkward" eins og sonur minn myndi segja.

Það eru fimm inngönguleiðir inn í Rhos, þorpið mitt. Og allar þessar fimm inngönguleiðir eru upp á við. Mismunandi mikið upp á við en upp á við engu að síður. Ég er búin að vera að æfa mig síðan rétt eftir jól að hjóla upp á við svo ég komist heim aftur. Það er nefnilega ekkert mál að þruma að heiman, ég rýk um á þyngdaraflinu einu saman, allt niðrávið svo það hreinlega hvín í mér. En að komast heim hefur verið þrautinni þyngri. Ég byrjaði á bakleiðinni. Þar er bara ein stutt en snögg brekka og svo ein aðeins lengri en meira aflíðandi. Og ég var komin með hana alveg á hreint. Og svo tæklaði ég þá næstu. Þrjár snöggar brekkur, en mjög snarpar og það var ekki fyrr en ég lærði aðeins betur á gírana að mér tókst að komast alla leið heim án þess að stíga af. Og þegar maður hefur sigrast á einni brekku byrja þær allar að falla, ein af annarri. Um helgina fór ég upp þá þriðju og í kvöld þrusaði ég upp Stryt Las. Þá stendur bara Gutter Hill eftir ósigruð. Síðasta brekkan. Sú verður tekin um helgina. Tekin og jöfnuð við jörðu.

Mér finnst rosalega gaman að gera mig fína. Með lakkaðar neglur, plokkaðar augabrúnir og í háum hælum líður mér vel. Sem er ljómandi gott þar sem ég er í vinnu sem krefst þess að ég sé fín alla daga nema föstudaga þegar það er "casual Friday". En það krefst ægilegrar staðfestu og tíma og viðhafnar að vera fínn stanslaust og ég verð að viðurkenna að ég get aldrei haldið bjútí rútínunni uppi. Ég pússa og lakka neglurnar og dáist að þeim, tek jafnvel af mér lakkið og set nýtt lag en svo gleymi ég því. Og þremur dögum seinna er ég með hálflakk á annarri hvorri nögl og er druslulegri en ef ég hefði bara sleppt lakkinu.

Ég lét alveg fallast fyrir malinu í stelpunni í Clinique deildinni í Boots um daginn. Hún lét mig setjast niður, tók mig í mini make-over, sýndi mér hvað húðin á mér er hrikalega flögnuð, blettótt og alveg laus við öll andoxunarefni, og til að varna þessu öllu ásamt hrukkumynduninni, nuddaði hún mig með allskonar kremum, sápum og tóner þangað til að ég keypti allan pakkann af henni. Ég skjögraði svo út, með afskaplega létta pyngju, sannfærð um að ef ég nota ekki allt draslið þá hreinlega detti af mér andlitið fyrir fertugt. Hún æpti á eftir mér; "money back guarantee" og af einhverjum ástæðum situr það i mér. "Better skin or your money back". Ég er búin að nota sápuna, tónerinn, kremið og hitt kremið af trúarofsa núna í tæpa viku. Og ég ætla að skila öllu draslinu á morgun. Fyrir utan að hafa ekki hálftíma aflögu kvölds og morgna í verkið þá sé ég engan mun. Ég er alveg jafn sæt og ég var á fimmtudaginn.

Ég var ekki gömul þegar ég lærði fyrst að mér væri ekki treystandi þegar um mat var að ræða. Ég man ekki lífið öðruvísi en með skömmustutilfinningu yfir því hvað mig langar til að borða mikið. Mig langaði alltaf í meira. Ég skildi mjög snemma að ég var að gera eitthvað "rangt" þegar mig langaði í meira og það var líka mjög snemma á lífsleiðinni sem valdið var tekið frá mér og ég þurfti að fylgja settum reglum, settum matseðli. Og ég hef trúað því síðan að ég sé bestía, að ég sé magnvana gagnvart mat, að ég hafi enga stjórn á mér, að mér sé ekki treystandi, að ég geti ekki lifað nema eftir settum reglum. Ég trúði því frá unga aldri að ef mér væri gefin laus taumurinn myndi ég bara éta og éta þangað til ekkert stæði eftir af heiminum.

Og þannig borða ég. Ég trúi því inni í mér að ef ég flýti mér ekki, ef ég troði ekki í mig eins fljótt og mögulegt er þá taki einhver matinn frá mér. Þannig kemur til þessi löngun mín til að borða í einrúmi. Ef enginn sér hvað ég er að borða þá get ég bara borðað og borðað og borðað í friði.

En hvað ef ég veit að enginn hefur í hyggju að taka neitt frá mér? Og væri ekki enn betra ef ég segði við sjálfa mig að það eru engar reglur til að fylgja? Að ekki bara að ég geti borðað það sem mig langar í heldur að ég geti borðað það hvenær sem er?

Ef það væri málið myndi ég þurfa að borða af þessari ákefð? Myndi ég þurfa allt þetta magn?

Ég gæti sagt sjálfri mér að ég geti loksins hætt að fylgja reglunum sem ég er búin að reyna og mistakast við að fylgja síðan ég var krakki. Að ég geti bara slakað á því ég sé núna fullorðin manneskja sem veit hvað er mér fyrir bestu. Hvað ef ég treysti bara sjálfri mér?

Ég er ekki vandamál. Ég er ekki biluð.

Í dag héldum við Dave upp á kærustuparadag. Það er ægilega skemmtilegt að vera kærustupar þegar maður er giftur; það er svona smá risqué. Ég gæti farið út í of mikil smáatriði en við skulum bara segja að það eru um þetta leyti 10 ár síðan Lukku-Láki Jones varð meira en glampi í augunum á pabba sínum. Þegar maður er giftur en heldur upp á kærustuparadag er mjög mikilvægt að gleyma því að maður eigi krakka. Maður bara skilar þeim af sér í skólann og gleymir þeim svo bara. (En bara til klukkan þrjú, annars kemur sósjallinn og tugtar mann til). Svo gerir maður það sem manni finnst skemmtilegt að gera saman.

Í okkar Dave tilviki er það aðallega að fá okkur kaffi og nördar sem við erum, að lesa bækur. Mikil lukkan sem var yfir mér þegar ég fann mann sem nennir að sitja bara og lesa og stundum tala um það sem maður er að lesa. Það er bara ekki sjálfgefið að allir skilji hversu mikilvægt það er að sitja bara í þögn og lesa. Að njóta andartaksins fyrir það sem það er, ekki fyrir það sem það ætti að vera.

Hundrað milljón sinnum hef ég lést um og þyngst um sömu kílóin. Hundrað þúsund milljón sinnum. Það er bara komið gott núna. Það er mér mun eðlislægara að vera ánægð með sjálfa mig, eins og ég er, frekar en að vera að rembast þetta að breyta sjálfri mér og enda bara full af vonbrigðum. Ég bara á ekki því að venjast að vera óánægð með sjálfa mig. Ég er þessvegna hætt. Hætt að rembast og reyna. Hætt í lífstíl, hætt í megrun. Hætt.

Það er algerlega tilgangslaust að finna upp á enn einni megrunaraðferðinni, trixinu eða viljarstyrksæfingu þegar það sama gerist trekk í trekk; ég finn upp megrunaraðferð, verð glöð og léttist um nokkur kíló, fyllist svo vanþurftartilfinningu, fæ mér nammi, kalla sjálfa mig aumingja og þyngist aftur um öll kílóin.

Ég hef þessvegna núna einungis áhuga á að láta mér líða vel. Ég sé enga frekari ástæðu til að halda áfram að kvelja sjálfa mig. Ég er hraust og ég er sæt, hvað annað þarf ég? Jú, ég væri til í að skilja hvað það er sem lætur mig borða þegar ég er ekki svöng. Það þykir mér áhugavert. En bara alls ekki í þeim tilgangi að léttast um þessi endalausu tuttugu kíló. Þau mega vera ef þeim sýnist svo. Þetta snýst ekki um hvað ég er þung. Þetta snýst reyndar heldur ekki ekki um hvað ég er þung. Ég hef engan áhuga á að verða hundrað og fimmtíu kíló aftur - enda er það að vera hundrað og fimmtíu kíló klénn vitnisburður um sjálfsást.

Nei, ég hef bara enga áhuga á að argast út í sjálfa mig lengur. Ég er búin að reyna að pína sjálfa mig í þrjátíu ár núna og það er ekki að virka. Það að vera hraustur og sætur er bara nóg. Ég, er nóg.

Það sem ég hef áhuga á er að komast að því afhverju ég segi að mér finnist matur bara svo góður, mér finnist bragðið svo gott þegar ég svo borða þannig að ég finn ekki bragð. Ég borða svo hratt að ég finn ekkert bragð. Afhverju ég segi að mér finnist matur svo fallegur þegar ég svo er búin að troða honum svo hratt upp í mig að ég sé ekki hvernig hann lítur út. Það getur bara ekki verið að mér finnist þetta mikið varið í mat ef ég borða hann þannig að ég hvorki sé hann né finn bragð.

Héðan í frá ætla ég að njóta hvers einasta bita sem ég set upp í mig. Ég ætla að spyrja mig hvort ég sé svöng. Og ef ég er svöng þá ætla ég að borða það sem mig langar í. Og ég ætla að hætta að borða þegar ég er orðin södd. Og ég ætla að vera ánægð með sjálfa mig.

Við Dave ákváðum að stjarna vikunnar ætti skilið að fá að kaupa sér eitthvað smotterí og buðum honum þessvegna í smá rúnt til Wrexham til að kíkja í dótabúð. Ég notaði tækifærið og hjólaði til Wrexham í kappi við strákana mína í því sem stjarnan kallaði "The race to Wrexham". Ég kom bara sex mínútum á eftir þeim þannig að það er augljóst að það er allt sem mælir með því að nota hjólið til að komast á milli staða. Við byrjuðum á að fara með hjólið á verkstæði til að láta setja á það bretti og til að laga gírana. Ég veit ekki hvað veldur en það festist alltaf í fyrsta gír og svo dettur keðjan af. Þetta þurfti að laga. Ég skildi hjólið eftir á verkstæðinu og við röltum um Wrexham. Þegar Lúkas var búinn í sinni dótabúð var komið að okkur Dave. Nei, ekki þannig dótabúð, nammibúð öllu heldur. Það var komið að vikulegum innkaupum á kaffi. Það er voðalega skemmtilegt að fara inn í Wrexham Just Tea and Coffee, eigendurnir eru gott fólk og mikil uppspretta visku um allt kaffi-og tetengt.Við förum þangað inn svona á viku til tveggja vikna fresti og kaupum poka af Draig Espresso (Dreka Espresso) sem er sérbrennt fyrir verslunina og svo veljum við okkur eitt nýtt drykkjarkaffi. Drekinn fer í latte gerð, tilraunakaffið er fíni morgunbollinn. Þetta er bráðskemmtilegt áhugamál, við fáum að prófa nýtt kaffi og það er svo gaman að fylgjast með þeim í búðinni mala kaffið og tala um það á meðan ilmurinn af nýmöluðum baununum fylla vitin. Við höfum enn ekki tímt að kaupa Kopi Luwak kaffi (þetta sem kötturinn skítur) og höfum heldur ekki lagt í að leggja út fyrir Jamaican Blue Mountain en fundum í dag kaffi frá Súmötru sem notar sömu baun og þessi frá Jamaica. Og þó það sé aðeins dýrara en hin "köffin" í búðinni þá er það langt í frá að vera jafn dýrt og Blue Mountain en býður engu að síður upp á ótrúlega þétt bragð. Ríkur ilmur sem lofaði bragði af karamellu, súkkulaði og berjum og með þessu jarðarbragði sem kaffi frá Súmötru eiga sameiginlegt. Besta kaffi sem ég hef smakkað hingað til.

Við verðum svo stanslaust meiri heimsborgarar hér í rassgati; nú er komið Starbucks í Rhostyllen, sem er næsta þorp hér við okkur. Við ákváðum því að ég myndi fá svona "pit-stop" á leiðinni heim þegar hjólið var tilbúið. Ég rauk því til Rhostyllen og vann keppnina. Traffíkin var orðin slík að þeir sátu fastir í bílnum á meðan ég skaust um, frí og frjáls, og var komin á kaffihúsið langt á undan þeim. Okkur finnst voða gott að sitja á Starbucks, þó ég myndi ekki mæla með því fyrir kaffifólk sem bara drekkur espresso þá er það gósenland fyrir okkur sem hafa gaman af mjólkurblönduðum kaffidrykkjum.