Óbeisluð gleði.

Næstum heil vika síðan ég skrifaði síðast. Ég er búin að vera voða mikið að hugsa þessa vikuna og hef að miklu leyti til verið að sætta heilann við hjartað. Heilinn er hress og kátur og skilur að góðir hlutir gerast hægt, hjartað er alveg trítilótt og neitar að skilja hvað er að gerast. Afhverju ég léttist ekki. Ég sveiflast upp og niður með þeim báðum; stundum salíróleg, stundum fnæsandi af vonsku. Ég er að gera eitthvað vitlaust en drep ekki fingri á það. En það horfir allt til betra vegs núna, ég þarf bara að halda mér við efnið og missa ekki dampinn, halda mér við prógrammið og nota tímann til að rannsaka aðeins matarvenjur mínar. Ég er alltaf jafn kát í ræktinni. Það kom nú samt upp á um daginn að ég var farin að meiða mig í lófunum þegar ég lyfti. Ég var farin að missa gripið áður en ég var búin með vöðvana. Það var ekki hjá komist. Ég trítlaði því í Chester Sports í einu hádegishléinu í vikunni og keypti mér hanska. Ég er búin að vera flissandi yfir því síðan. Ég er svo mikill köggull að ég lyfti með hönskum! En því verður ekki neitað ég get meira með hanskana og ég er ekki frá því að þeir auki eitthvert testesterón flæði.



Koma svo, upp með þig!



Hífa!



Allavega þá "deddaði´" ég 32.5 kílóum plús 20 kílóa stöng í morgun. 3 sett með 10 reps. Og endaði svo á nokkrum pull ups. Ég er með 55 kílóa mótvægi en engu að síður það þýðir að ég er að hosa upp rúmum 40 kílóum. Og það er ekki hægt að neita því að ég er geislandi af kátínu. Ekki veit ég afhverju mér finnst svona gaman að lyfta en það gerir að verkum að ég er sátt við að vakna klukkan fimm á morgnana og dröslast um með íþróttatösku og vera með leðurgrifflur á almannafæri. Mikið vildí ég bara óska að ég gæti komist á þetta stig með mataræðið. Ég þarf að tækla það alveg upp á nýtt, rífa það upp á rassgatinu og tækla með sömu gleði og ég höndla járnin. Það er ekki nóg að vera sterkur að morgni, það þarf að vera sterkur að kvöldi líka.



Eplapíkanpæ og Man U v. Liverpool

Á sunnudagseftirmiðdegi er gott að liggja í leti. Opna tölvuna og fara á léttan bloggrúnt. Og taka út af uppáhaldssíðum nokkra bloggara sem eru hættir að skrifa. Ég finn reyndar alltaf nýja í staðinn, en engu að síður þá er alltaf smá sorglegt að fylgjast með fólki, fólki sem ég þekki ekkert, fólki út um allan heim sem er alveg eins og ég, smá saman hætta að blogga, missa þróttinn og hverfa síðan orðlaust í algleymi veraldarvefsins. Þetta fólk er búið að reyna þetta vel flest, búið að gefast upp og byrja aftur, búið að prófa allar pillurnar, alla hristingana, öll tækin sem lofa að með engri vinnu fái maður þvottabretti í magastað. Dettur svo niður á þetta "borða hollt og gott, hreyfa sig aðeins meira" tæknina en með örfáum undantekningu gefast flestir upp á því líka. Halda í einhvern tíma að með því að blogga sé hægt að viðhalda þessu lengur og það er engin spurning að fyrir marga er þessi ábyrgð gagnvart gerókunnugum mikilvæg til að halda manni við efnið. Engu að síður þá fer oft að líða lengra á milli færsla, bjartýnistónninn hverfur og að lokum hættir maður að nenna að tékka á fólki. Ég skrifa með þá hugsun að það sé enginn nema mamma að lesa. Mér finnst mikilvægt að reyna að halda þeirri hugsun, því ég vil skrifa eins og ég sé að skrifa í dagbókina mína. Ég nota bloggið til að flokka hugsanir, til að reyna að greiða úr flækjunni sem ég kem heilabúinu oft í, og með því að skrifa þetta niður líður mér betur. En auðvitað vona ég að sem flestir lesi. Og því fleiri ókunnugir því betra. Ég veit fátt betra en hrós, og þegar ég skrifa um það sem vel gengur fæ ég hrós í kommentin mín. Frábært. Þegar illa gengur fæ ég hvatningu og það er ekkert betra en hvatning þegar illa gengur. Fyrir mér er engin spurning að bloggið er lykillinn að þessu öllu hjá mér, ég fæ útrás, ég get prófað hugmyndir, ég fæ hrós og ég fæ hvatningu. Og þessvegna er mjög ólíklegt að ég hætti nokkur tíman að skrifa. Stundum fæ ég ógeð á "lífstílnum", og langar ekkert til að skrifa, en svo dettur mér eitthvað í hug sem ég bara verð að setja á blað til að skilja það betur og áður en ég veit af er pistill kominn.

Slátrarinn minn

Láki fær muffin.

Núna er helgi númer tvö án sykurs og hvíts hveitis. Mér líður rosalega vel, finnst ég vera stinn og sterk og hörð og hrein. Ég lyfti af kappi og hlakka til hverrar æfingar. Ég ákvað að það væri samt tími til komin á sunnudegi að kæta aðeins braglaukana, hressa við brennslukerfið og leyfa matardónanum aðeins að flassa. Við skelltum okkur því til Wrexham í gær og heimsóttum slátrarann minn og keyptum smávegis af velskum lambalærisneiðum og svo náði ég í poka af pecan hnetum til að búa til pekanhnetu eplapæ samkvæmt þessari  uppskrift. Ég sleppti reyndar öllum sykri úr uppskriftinni. Mér finnst alltaf voða gaman að þessum bæjarferðum og mér finnst voðalega gaman að fara til slátrarans. Það er svo fínt hjá honum og mér finnst svo mikilvægt að fá þetta svona beint af kúnni. Eða lambinu. Við setjumst oftast niður á kaffihúsi og ég og Dave fáum skinny latte og Láki fær muffin. Ég eldaði svo stórhættulegar kótilettur í raspi í hádeginu í dag. Reyndar bjó ég til raspinn sjálf úr heilhveiti en engu að síður stórhættulegt. Eftir svoleiðis máltíð sem endaði svo með ehem "sneið" af píkanpæ er ég heldur betur sátt. Og sannaði svo hið margkveðna að það skiptir litlu máli þó kakan sé "holl", ef maður borðar 3/4 af henni er lítið eftir af hollustunni!

Að undanförnu hef ég nokkuð markvisst verið að rekast á fyrirbæri sem er kallað "intuitive eating" eða át samkvæmt innsæi. Hugmyndin er að með því að "hlusta" á líkamann geti maður þjálfað sig upp í að skilja hvað hann vantar af næringu og þar með smásaman lagfært brenglað samband við mat. Vandamálið er hinsvegar að á meðan líkaminn hvíslar "prótein, flókin kolvetni og góða fitu takk" þá er önnur og sterkari rödd sem oftast heyrist æpa "Snickers! Núna!" Og sú rödd yfirgnæfir að miklu leyti til mjóróma hvíslið í skynsama líkamanum. Eins gáfulegt og mér finnst innsæjisát vera og hversu aðlaðandi mér finnst tilhugsunin um að geta bara borðað það sem þarf án þess að vera með áráttu yfir því þá ætla ég að láta það vera alla vega eitthvað lengur. Ég treysti sjálfri mér ekki í þetta. Það má vera að það þýði að ég sé kannski ekki í alvörunni að lagfæra brenglaða sambandið mitt við mat en það verður bara að hafa það. Ég er ekki tilbúin til að láta af hækjunum mínum; kalóríutalningu og matseðilsskipulagi svo örlar á áráttuhyggju. Það er mjög áhugavert að skoða þetta ferli allt saman með það í huga að hér berjast tveir persónuleikar. Matarfíkillinn vs. Mataráhugamanninum. Það er kannski gott mál að ég sé mataráhugamaður því ég get skoðað, pælt og stússast þangað til að ég er búin að búa til eitthvað sem mér finnst voðalega gott en er líka hollt. Svona eins og hollustu plokkfiskurinn sem ég eldaði í kvöld. Ég fæ sem sé alltaf eitthvað gott og djúsí. Og það er svo mikilvægt að fá gott og djúsí, lífið er bara ekki þess virði að lifa því þegar maður fær ekki gott og djúsí. En í sömu andrá fæ ég hjartaflökt af áhyggjum yfir því að það sé matarfíkillinn sem ræður þegar ég segi svona setningar. Auðvitað þarf ég ekkert alltaf að fá gott og djúsí, ég þarf bara að fá góða næringu sem viðheldur heilbrigðu ástandi líkamans. Hvar dregur maður mörkin við hvað "má" pæla mikið í því sem maður borðar áður en fíkillinn tekur við af áhugamanninum? Ég finn allavega að það væri óðs manns æði að reyna á innsæjið núna; ég er víst nógu sjálfhverf fyrir þó ég fari ekki bæta við að þurfa að hlusta á sjálfa mig líka!

Gætum ekki verið kátari.

Ég byrjaði á því að hugsa að ég get ekki gert upp við mig hvort það sé gott og hjálplegt að vera svona bjartýn og jákvæð alltaf hreint eða hvort maður geri ekkert nema valda sjálfum sér stanslausum vonbrigðum. Ég held að flest gerum við okkur sek um að áætla hlutina svona frekar lauslega byggða á staðreyndum og verða svo hissa þegar þeir ganga ekki eftir. Það getur verið að það hafi verið Einstein sem sagði að það væri merki um geðveiki að endurtaka sömu athöfnina aftur og aftur og búast við mismunandi útkomu. Ég hef árum saman af jákvæðni og bjartsýni endurtekið sama megrunarferlið til þess eins að fá sömu útkomuna; feitari í ár en í fyrra. Sama virtist ætla að gerast í þetta sinnið. Ég byrjaði full bjartsýni, þurfti að léttast um 50 kíló, það eru 52 vikur í ári, flott er, eitt kíló á viku, ég verð orðin mjó að ári og get meira að segja tekið mér tveggja vikna frí í desember. Sem betur fer fattaði ég snemma að það þyrfti eitthvað nýtt að gerast til að ég myndi ekki enda eins og vanalega með súkkulaði framan í mér og tvö eða tíu kíló í plús. Og ég breytti um plan og ákvað að slaka aðeins á með væntingarnar til sjálfrar mín og ákvað að gera þetta að skemmtilegu verkefni. Svo kom tími þar sem þetta gekk ekki jafnvel og suma daga hélt ég að ég sæji aftur sömu útkomuna. En mér tókst alltaf að snúa þessu aftur í sigur og ég varð aftur jákvæð og bjartsýn. Að undanförnu hef ég svo þrátt fyrir stöðuga líkamsrækt átt í smávegis klandri með matinn. Og ég vissi að það væri tími til kominn að breyta athöfninni til að tryggja nýja útkomu. Ein vika án sykurs og hvíts hveitis, andinn sterkur og glaður og verðlaunin í vikulok alveg af nýju tagi. Ekkert súkkulaðisukk fyrir mig, nei ég fæ nýja íþróttatösku í verðlaun. Næst á dagskrá er svo að kenna sjálfri mér að ég þurfi ekki alltaf "verðlaun" fyrir "góða" hegðun. Verðlaunin er heilbrigð sál í hraustum líkama. En það kemur næst. Þangað til ætla ég bara að kaupa mér dót. Ég elska nefnilega dót. Og halda áfram að vera jákvæð og bjartsýn. Það er það eina sem ég er að hugsa um að breyta ekki. Það er nefnilega örugglega skemmtilegra lífið hjá okkur jákvæðu kjánunum.

Mikið eru vísindin dásamleg! Nú er búið að sýna fram á að það er ekki hægt plata heilann og líkamann. Þegar maður borðar mat eða drykk sem eru gerðir sætir með gervisykri þá greinir heilinn að maður er að reyna að plata hann með því að gefa bragð sem vanalega myndi líka innihalda orkugefandi kalóríur. En þegar orkan kemur ekki þá gerir heilinn okkur bara aftur svöng. Rannsóknir sýndu að þeir sem fengu gosdrykk með sykri borðuðu um það bil 140 kalóríum minna í næstu máltíð en þeir sem fengu diet gosdrykk. Er þetta ekki frábært?

Fullkomin nytjahönnun.

Það er margt sem mér finnst ægilega skringilegt hér í Bretlandi. Mörgu er ég orðin vön, en annað fer enn í taugarnar á mér. Ég á t.d enn alveg svakalega erfitt með að fara í sund hérna þar eð (skítugir) Bretar sjá ekki ástæðu til að skrúbba sig áður en haldið er ofan í laug. Þar er allir með þurrt hárið og hafa jafnvel farið í sundbolinn heima og eru bara í honum undir fötunum þangað til í vatnið er komið. Hræðilegt. Óþarfi er að tala um gólfteppi út um allt, baðherbergi og eldhús meðtalið og áráttu þeirra til að setja edik á franskar. Eitt sem ég man sérlega eftir að hafa farið í pirrurnar á mér er eitthvað sem þeir kalla washing bowl. Þetta er lítið plastfat sem er sett ofan í eldhúsvaskinn og heitt vatn er sett í fatið til að vaska upp frekar en að setja bara vatn í vaskinn og tappann í. Fyrir utan að skapa minna pláss þá fannst mér þetta vera enn eitt bakteríusöfnunin, undir plastskálinni safnast alltaf einhver slikja af drullu og þarf reglulega að vaska upp vaskaskálina. Öll heimili sem ég hef komið inn á hér eru með svona og ég þurfði að díla við þetta sjálf  í staffa eldhúsinu í Dollond & Aitchison. Það segir því víst mikið um hvað mér finnast hlutir æðslegir þegar við vorum i Pedlars um daginn að skoða að ég sá þar hlut sem mig langaði í. Jú, það er til washing bowl sem er svo smart hönnun að mig dauðlangaði í. Það er ekki alveg í lagi með mig. Þannig að annaðhvort er kominn tími til að ég flytji heim áður en ég breytist í Breta eða ég þarf eitthvað að fara að skoða "langar í allt!" syndrómið sem ég greinilega þjáist af.

Hver getur staðist svona krúttbúð?

Við fórum með nýbúana í smá sunnudagsrúnt í gær, keyrðum um uppsveitir Wrexham County Borough og til Denbighshire og enduðum í Llangollen. Þangað er nauðsyn að fara með gesti og gangandi enda allt þar eins og á póstkorti. Ég var enn í smá losti eftir tilraunirnar í lok vikunnar og gerði þau mistök að fara inn í Cottage Cream ´n Candy. Þar er selt fudge. Fudge er búið til úr rjóma, smjöri og sykri. Og hvað gerði ég? Jú, keypti mér hálft kíló af óskapnaðinum og sagði svo OG TRÚÐI ÞVÍ að "ég á þetta svo bara heima svona þegar það koma gestir." Ég er enn með harðsperrur af hlátri. Þvílíkt djók. Hvað entist klumpurinn lengi? Til hálftíu á sunnudagskvöld. Komu gestir? Neibb. Og ég með magaverk og samviskubit og niðurgang og sjálfshatur og allt sem svona óhófnaði fylgir. Og kíló í refsingu. Ég barðist svo við sjálfa mig í smástund í morgun þegar ég ætlaði að halda áfram að vera með samviskubit og sjálfsásakanir (tilhvers ertu eiginlega að fara í ræktina, ég veit ekki hvern þú ert að reyna að blekkja, þú borðar kíló af fudge og þykist svo ætla að vera einhver líkamsræktar gúru? Meiri kjáninn) en neyddi sjálfa mig til að láta af þessum hugsunum, það er augljóst að þær hjálpa ekki meðan það er örugglega betra að skilja þessi mistök bara eftir heima og drífa sig í að lyfta smávegis. Og það stóð heima. Um leið og ég er búin að setja stöngina á rekkann er ég hamingjusöm aftur og er alveg sama um gærdaginn. Það er dagurinn í dag sem skiptir máli og ég ætla að láta hann skipta máli. Svo skemmti ég mér konunglega við að prófa planka æfinguna sem Ragga Nagli sýndi á blogginu sínu í gær. Þeir hópuðust í kringum mig strákarnir sem vanalega eru fyrir mér þar sem þeir standa við endalaus bicep-curl og allir vildu þeir fá að prófa. Mér fannst bera nokkuð gott vitni um hvað þeir eru illa að sér í fræðunum því þeir skildu ekki hvaða vöðva ég var að reyna að æfa, gátu ekki séð að þetta er core æfing. Merkilegt alveg hreint. Góður dagur í dag.

Ég tók gífurlega áhættu í þessari viku og kannaði hversu mikið hvítt hveiti og sykur ég má borða án þess að bíða skaða af. Ég er mjög dofin gagnvart orsök og afleiðingu svona vanalega, hafði t.d aldrei pælt í því að ég fæ í magann ef ég drekk mjólk og fæ óþægilegt slím í munninn þegar ég borða ís. Sumir hefðu sjálfsagt dregið einhverskonar lactósa-óþols ályktanir en ég fattaði ekki þetta samhengi. Þegar það kemur að hveiti og sykri hinsvegar hefur mig engu að síður að undanförnu grunað að í mínu tilfelli er það meira en bara að hvítt hveiti og sykur eru engar sérlegar hollustuvörur. Ég geri ráð fyrir að flest eðlilegt fólk (hvað svo sem það nú þýðir) geti fengið sér eina ristaða brauðsneið eða eina kökusneið eða jafnvel nammi án þess að það hafi nein svakaleg áhrif. Flestir vita að það er betra fyrir meltinguna, tennurnar og blóðsykurinn að fá sem minnst af þessu efni en geta líka notið þess í meðalhófi. Ég vissi að ég ætti erfitt með að stoppa að borða við vissar aðstæður en hafði alltaf reynt að setja mig í tilfinningaátshópinn og útskýra afbrigðilegt samband mitt við mat sem tilfinningabrenglun. En núna eftir þessa mjög svo tvísýnu tilraun þar sem ég fórnaði nánast lífi og limum í nafni vísindanna er niðurstaðan empirísk og óhrekjanleg. Þegar ég borða hvítt hveiti og eða sykur get ég ekki hætt að borða. Bara líkamlega get það ekki. Og því meira sem ég fæ því ómögulegra er það að hætta. Ég fékk mér brauð í morgunmat einn daginn og eftir allskonar ævintýri endaði sá dagur á heilum kexpakka sem var ryksugaður upp á nó tæm. (Note to self; afhverju var til kexpakki?) Allavega, niðurstaðan er sú að ég ætla að losa mig algerlega við hveiti. Eins mikið og ég er á móti því að banna eitthvað, þá er þetta að því að er ég tel eina lausnin fyrir mig. Og ég get ekki séð að það sé neitt svaka mál að sleppa hveitinu. Nýbakað snittubrauð um helgar, ein og ein pizza, ég drepst ekki við að sleppa þessu. Sykurinn aftur á móti meira mál. Ég ætla því að byrja á að taka út vörur sem eru með sykur í fyrstu þremur sætunum í upptalningu á innihaldi. Ég er mjög sátt við þessa tilraun mína. Ég lagði nokkur kíló í sölurnar og kom með svarið. Ég neita algerlega að ég sé fórnarlamb eða að ég sé ekki sterkari en hveitið og sykurinn, ég tek alltaf 100% ábyrgð á gjörðum mínum. En að sama skapi þá get ég heldur ekki séð að það þjóni neinum tilgangi að vera eitthvað að reyna að borða þetta í meðalhófi ef ég veit að áhrifin eru sú að ég geri sjálfri mér erfiðara fyrir. Ég veit líka að það er smávegis erfitt til að byrja með og svo verður það auðveldara og auðveldara. Mig langar ekki til að borða sætindi, mig langar frekar til að borða spírað brauð og hnetusmjör, ég gleymi því bara stundum eins skringilega og það hljómar. Ég er skilyrt til að halda að sætindi séu eftirsóknarverð, að þau séu verðlaun fyrir góða hegðun, að þau séu "trít" sem ég "á skilið" þegar sannleikurinn er sá að mér líður best andlega og líkamlega þegar ég er ekki með sykur í blóðinu. Ég myndi gefa hægra heilahvelið til að geta borðað drullu í hóflegum skammti. Ég er bara ekki þannig. Þannig að sykur er ekki bannaður, mig langar bara ekki í hann lengur. Það hljómar betur.

Ég tók eftir ókunnugri íþróttatösku í ræktinni í síðustu viku. Og með töskunni kom ný kona. Hávaxin og mjög þrekleg og hún hafði greinilega ekki hugmynd um hvað maður á að gera í ræktinni. Hún settist á hjólið og hjólaði í smástund og sat svo á róðravélinni í smástund áður en hún hvarf inn í búningsklefann. Ég kláraði settið mitt, teygði aðeins á og fór svo í sturtu. Hún var að klára að klæða sig og ég spurði hvort hún væri ný og hvernig henni litist á. Og eins og mig grunaði þá var hún stressuð yfir þessu öllu saman, hafði tekið ákvörðun um að léttast um 50 kíló og hafði séð fyrir sér að léttast um tvö kíló á viku og taka næstu 25 vikurnar í þetta verkefni. Hvernig hún ætlaði að gera það var ekki alveg jafn ljóst. Ég sagði henni hvað ég væri búin að vera að gera og henni brá dálítið þegar ég sagði henni hvað þetta er búið að taka mig langan tíma. Henni brá enn meira þegar ég æpti upp yfir mig þegar hún sagði mér að hún borðaði 1200 kalóríur á dag. 120 kílóa manneskja á 1200 kalóríum! Þegar ég sagði henni að þetta væri bara geðveiki og ávísun á geðsjúkt binge um helgina viðurkenndi hún lika að hún væri banhungruð, máttlaus og niðurdregin. Og það eftir tvo daga! Hún spurði mig spjörunum úr og ég, sjálfhverfa ég, var meira en glöð að láta smávegis af viskunni uppi. Aðallega sagði ég að þegar maður er búinn að koma sér svona kirfilega fyrir í offitu og ofáti þá þarf meira til en bara að dútla á hjóli í tíu mínútur og taka tvo daga í megrun. Það þarf áætlun og rannsóknir og tilraunir og mistök og ofurgleði og örvæntingu og nýtt sjónarhorn og bjartsýni og ákveðni og stuðning og stuð og vinnu og vinnu og vinnu og vinnu. Svo óskaði ég henni velgengis og að ég hlakkaði til að hitta hana aftur á morgun í ræktinni. Það er óþarfi að taka fram að ég hef ekki séð hana síðan. Þetta er víst meira en að segja það.

Lúkas nýtur morgunverðarins.

Ein að fríka út!

Dagurinn hófst á alveg dásamlegan máta þar sem Jones fjölskyldan safnaðist saman við morgunverðarborðið til að gæða sér á nýsteiktum ammrískum pönnukökum með ýmsu meðlæti. Þar bar hæst súkkulaði-og bláberjasósa frá Blue Sauce. Blue Sauce er framleidd hér í nágrenninu og er eitt dæmi um hvað er hægt að gera þegar maður neyðist til að finna sér eitthvað til að lifa af. En það er önnur saga. Ég setti líka á borðið fersk bláber og banana, hnetusmjör, hlynsíróp, sultur og annað fleira gott. Við fáum voða sjaldan tækifæri til að setjast svona og njóta stundar saman út af löngum vinnudegi okkar hjóna og þessvegna finnst mér lífsnauðsyn að gera smávegis úr sunnudagsmorgunmatnum. Veðrið úti var ekkert sérlega spennandi og þessvegna ákváðum við að í dag myndum við ekki fara í neina langa göngutúra en frekar að skoða eitthvað nýtt sem væri mestmegin innandyra. Það er rosalega margt að sjá og gera hér í kringum okkur og maður þarf að hafa sig allan við til að fylgjast með öllu. Í dag er hinsvegar aftur komin "matardagur". Ég hafði heyrt um Hawarden Estate Farm svona út undan mér fyrir nokkru og lengi langað að kíkja. Þar eru þeir með Farmer´s market og lítinn veitingastað ásamt að vera með útibú frá Pedlars sem er uppáhaldsbúðin min í öllum geiminum. Hawarden er lítið þorp aðeins fyrir utan Chester. Það er engu að síður í Flintshire og þar með innan Wales. Við erum rétt um 25 mínútur að keyra þangað, mest megnis eftir litlum sveitavegum, þar sem maður getur séð náttúruna alveg óspillta. Þegar við komum að búðinni vissi ég að ég væri að fara í gósenland. Byggð úr endurunnu efni og allt öðru vísi byggingarstíll en allt sem ég hef séð hér í Bretlandi. Og það stóð heima. Þegar inn var komið varð ég að draga djúpt inn andann til að róa mig niður.

Olíu"bar"

Ég hefði getað eytt hundruðum punda þarna inni. Hægt að tína sitt eigið grænmeti, hænurnar röltu um bílastæðið, skemmtilegir fítusar eins og olíubarinn þar sem maður fyllir sjálfur á olíuflösku, allskonar brauð og ostar í tonnavís. Ég lét mér nægja hvítlauksblandað heilkorna sinnep, porcini sultu, chili sultu, smá grænmeti, kaffiís, velskan brie og það sem ég er spenntust fyrir; sjávarsalti frá Cornwall. Alveg náttúrulegt og óunnið salt og þegar maður er kominn með svona háþróaða og fíngerða bragðlauka (sem eru að jafna sig eftir áralanga misnotkun) þá verður allt í einu spennandi að finna mismunandi bragð og áferð af einhverju jafn einföldu og salti. Ef ég mætti velja mér atvinnu akkúrat núna þá myndi það vera að eiga svona delicatessen sem selur bara svona djúsí óþarfa. Ég held að það sé bara ekkert sem gerir lífið skemmtilegra en fallegur og góður matur. Þetta er svo sannarlega búinn að vera dagur sem fullnægjir matardónanum í mér. Hann er aldeilis sáttur og kátur núna.

Mægðin á leið í bæjaferð.

Ég keypti mér hjá henni Auði minni þennan dýrindis jakka nú þegar ég var á Íslandi. Jakkinn er klárlega uppáhaldsflík, það er alveg sama í hvað ég fer undir hann, hann gerir afganginn af átfittinu flott. Og ég virka alveg þvengmjó í honum. Hann er eins lítill og hann má vera á mér án þess að vera of lítill og ég hugsa að ég eigi dágóðan tíma eftir í honum ennþá áður en ég verð of hoj og slank. Mér datt samt í hug um daginn þegar ég var að dást að jakkanum að ég á fullt af fötum sem voru uppáhaldsflíkur sem nú eru of stór. Fíni Donna Karan jakkinn minn, leðurjakki úr New Look, buxur sem mér leið alltaf eins og milljón dollurum í þó þær væru í stærð 24, svarti kjóllinn sem ég var í

á síðasta Þollaradegi. Það er bara svo skrýtið hvað sjónarhornið breytist hjá manni. Og það er svo skrýtið að segja frá því en ég sakna þessara plagga stundum. Ég sakna þeirra reyndar ekki jafn mikið og mér finnst gaman að kaupa nýtt. Og vonandi get ég líka lagt þessum jakka fyrr en síðar. En ég ætla sko að gera mér aðra ferð til Auðar að kaupa hann þá í næstu stærð fyrir neðan. Klárlega uppáhaldsflík.

(Nota bene, þetta er ekki ég á myndinni!)

Það er búið að vera ægilegt puð á mér að undanförnu, ég er búin að vera að mæta í ræktina allt í lagi með það, en það er bara ekki búið að vera gaman þar í dálítinn tíma. Þó að það væri aldrei spurning um að hætta að mæta, það kom ekki inn í jöfununa, en engu að síður þá vantaði allt stuð í mig. Ég ákvað því að það væri aftur kominn tími til að hrista upp í þessu öllu og fann þetta sex mánaða prógramm eftir langar rannsóknir sem ég byrjaði svo á í morgun. Ég bjóst við að bara það eitt að byrja á nýju setti væri nóg til að koma mér aftur í stuð þannig að ég var mjög hissa þegar ég vaknaði í morgun og var bara alls ekki í stuði. Ég skrönglaðist í tríkótí gallann og niður í tannburstun. Fann til hrágrautinn minn og hádegismatinn með hangandi hendi og puðaðist svo í lestina. Geispaði og gapaði og hugsaði með mér hvað þetta væri allt tilgangslaust. En ákvað svo í lestinni að fyrst ég væri ekki spennt og hress og í stuði í alvörunni þá myndi ég bara þykjast vera það. Ég laug að sjálfri mér að ég væri svona líka hress. Og svaraði svo þegar ég var spurð "how are you today?" "Fanbloodytastic". Byrjaði svo að hita upp og eftir mínútu eða svo var ég hætt að ljúga og komin í svona líka fínan gír. Svínvirkaði. Eftir upphitun tók ég tvö sett af hnébeygjum, 15 reps með 20 kílóa stöng og svo 15 reps með 10 kg viðbót. Tvö sett af armbeygjum á móti tveimur settum af sitjandi róðri með 40 kg lóð. Svo  tvö sett af step up með 10 kg lóðum á móti "prone jack knife". Þar setur maður hendur á gólf og sköflunga á bolta og rúllar svo hnjám að maga. Þetta var frábært og ég púlaði heilmikið, en hefði sjálfsagt getað tekið aðeins betur á því, ég gleymi því hvað ég er sterk og geri þessi reginmistök sem konur eiga mikið til að gera í ræktinni og tek ósjálfrátt upp Barbie lóðin. Ég hlakka nú til á föstudaginn þegar næsta æfing er plönuð og ég get bætt í þyngdir. Eftir þetta gat ég svo farið í vinnu blístrandi af alvöru kátínu. Haldiði að það sé munur?

Lúkas byrjar aftur í skólanum í næstu viku og þar sem hann er að fara í "Year 2" þá er tími kominn á nýjan skólabúning. Við erum að sjálfsögðu að passa upp á hvert penný og keyptum þessvegna ekki búninginn beint af skólanum í ár heldur fórum á laugardaginn í stórmarkað hér í Wrexham sem selur búninginn meira en helmingi ódýrari. Eftir smá stúss í bænum settumst við á kaffihús og slökuðum aðeins á. Sumarið hafði ákveðið að sýna sig aftur í nokkra tíma og það var voðalega næs að sitja í sólinni og horfa á Wrexham-búa trítla hjá. Þar á meðal ung stúlka með barn í kerru. Sem er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi. Nema að þar sem þau labba framhjá okkur segir barnið hátt og skýrt; "Mamma, mig langar í tyggjó!" Lúkas leit á pabba sinn og sagði honum að "these people are Iceland people." Dave fannst það ólíklegt og sagði að hér færu Pólverjar. En nei, ég var alveg viss um að þetta hafi verið íslenska og hljóp því á eftir stúlkunni og spurði. Og jú, hér er loksins komin Íslendingur til náms í Glyndwr háskóla í Wrexham. Við snarlega buðum þeim í sunnudagslærið hingað til Rhos. Og áttum góðan dag saman. Ég get vonandi aðstoðað hana við að koma sér vel fyrir hérna svo að hún verði sem lengst. Og mér datt í hug að það væri kannski bara vitleysa að vera að gæla við að flytja heim, það er svo miklu auðveldara fyrir mig að sem flestir flytji bara hingað. Þetta er frábær staður að búa á og verður alltaf betri.

Akkúrat núna sit ég uppi í svefnherbergi á meðan Safestyle UK setur upp hjá mér nýjar útidyrahurðir. Ég fékk frí í vinnu til að sjá um að þetta fari allt vel fram og ég hlakka voða til að sjá hvíta hurð inni í stofu í stað brúna plankans sem er þar núna. Ég hugsa að þetta geri stofuna léttari og ljósari yfirlitum. Svo þarf ég að fara að huga að ritgerðarsmíð frekar en bloggskriftum. Reyndar skemmtilegt efni sem ég er með í huga og ef hún kemur vel út þá hugsa ég að ég noti hana sem grunnhugmyndina fyrir masters-ritgerðina. Engu að síður. Þá langar mig ekki til að nota svona óvæntan frídag í lærdóm. Ég þarf svo líka að mæla mig alla og skrá niður. Héðan í frá ætla ég ekki að skrá kíló í mínus en setja frekar niður kíló í plús. Það er að segja kíló í plús sem ég get lyft. Og sentimetra sem hverfa. Matarplanið nýja er einfalt, ég er reyndar að reyna að sætta heilann í mér sem er skilyrtur til að skilja bara kalóríusvelti hvað ég má í alvörunni borða mikinn mat. Maður hefði haldið að maður yrði himinlifandi yfir fréttunum en neibb, ég er svo skemmd af áratuga áróðri um að skrapa af sér kalóríur að ég get ekki hætt að vera nett stressuð yfir að auka inntöku þeirra. Æfingarplanið er mikið og ég þarf að koma mér upp excel skjali til að halda skrá yfir hvað æfingu ég er að gera og hvað ég bæti í þyngdina en það er nú bara spennandi verkefni. Já, nú er sko gaman að vera til.

Það er sena í Toystory 3 þar sem leikföngin hafa lent í ofni sem brennir rusl og þrátt fyrir tilraunir þeirra til að krafla sig út úr ógöngunum færast þau hægt og sígandi nær eldinum. Að lokum líta þau hvert á annað, takast í hendur, kreista aftur augun og bíða þess óhjákvæmilega. Þau sætta sig við örlög sín. Þau munu brenna og það er ekkert frekar sem þau geta gert. Ég var ósköp fegin því að vera með 3D gleraugu á mér í bíóinu þegar ég horfði á myndina því tárin runnu niður kinnarnar í stríðum, svörtum, maskarablönduðum straumum. Ég man nefnilega eftir svona mómenti í lífi mínu þar sem ég sætti mig bara við örlög mín og hætti að berjast. Ég var, hafði alltaf verið og yrði alltaf offitusjúklingur. Það var einfaldlega ekkert frekar sem ég gæti gert til að breyta mér og hvernig líf mitt yrði. Ég var ekki sátt við þessa ákvörðun mína en ég hélt að ég hefði reynt allt, kannað alla möguleika og allar útgönguleiðir til þrautar og að ég væri bjargarlaus. Af einhverjum ástæðum eitt kvöldið sló ég samt inn leitarorðinu "binge eating support" á google og var agndofa yfir magninu af upplýsingum sem ég fann. Mest fannst mér um að finna allt þetta fólk út um allan heim sem bloggaði um lífið á mismunandi stigum "nýs lífstíls". Sumir voru búin að léttast um yfir hundrað kíló allt bara með einfaldri aðferð; borða minna, hreyfa sig meira. Ég ákvað að prófa. Ég væri jafndauð fyrir. Það breytti öllu að fatta að ég var ekkert spes, allt þetta sem ég skammaðist mín svo fyrir, allt þetta sem ég hélt að ég væri ein að berjast við, var bara algilt hjá öllum hinum fitubollunum. Og 30 kílóum seinna er ég enn að klóra í bakkann. Mitt aðalstuðningstæki er ennþá internetið. Ég "rannsaka" fyrst allt sem ég geri. Og núna er ég búin að rannsaka þetta næsta stig mitt í lífstílnum. Ég er búin að finna mér lyftinga prógramm sem ég ætla að fylgja næstu sex mánuðina. Allt svona no nonsense og engin loforð um flatan maga á einni viku. Ég geri hinsvegar ráð fyrir að brenna fitu og stækka vöðva sem er það sem ég vil gera. Og ég hlakka svo til að byrja. Ég geri líka ráð fyrir að þessi fasi gangi eins og hefur hingað til hjá mér. Stundum gengur vel, stundum gengur illa en það sem er alveg óbreytanlegt er að ég ætla aldrei að kreista aftur augum og bíða þess óhjákvæmilega. Ég, eins og Woody, Buzz og félagar, á mér alltaf von.

Það gekk ekki upp að komast í ræktina í síðustu viku. Þar sem ég hafði ekki fengið borgað fyrir að vera í fríi átti ég lítilla kosta annarra en að taka að mér eins mikla yfirvinnu og ég mögulegast komst í. Þegar leið á vikuna og ég enn ekki farin í rækt fór ég að verða smávegis stressuð. Hvað ef ég nota þetta frí sem afsökun til að byrja bara ekki aftur? Annað eins hefur nú gerst og nánast þriggja vikna frávera væri vanalega fullkomið tækifæri til að láta alltaf lengri og lengri tíma líða hjá og svo allt í einu er komið ár síðan maður síðast hreyfði sig. Svoleiðis gerist það. Mataræðið er búið að vera alveg á hreinu síðan fríinu lauk og kílóin þrjú sem ég bætti á mig nánast öll farin aftur. Engar áhyggjur þar. Það var því mikill léttir að vakna í morgun, hendast í trimmgallann og skjótast í ræktina. Það var líka mikill léttir þegar ég fann að mig langaði til að fara. Og þar sem ég hamaðist á brettinu laust niður í mig sú hugsun að ég er bara fín eins og ég er. Ég sá sjálfa mig fyrir mér í fötunum sem ég hafði planað fyrir daginn og hugsaði með mér að ég er bara fín. Ég þarf ekki að léttast meira. Ég þarf ekki að svitna til að mjókka. Ég get keypt mér falleg föt og mér líður vel með sjálfa mig. Allt það sem áður angraði mig, að geta ekki gert hitt og þetta fyrir spiki er bara ekki þannig lengur. Og ég sagði við sjálfa mig að það er orðið alveg ljóst að ég er ekki að þessu lengur til að léttast um kíló. Ef ég léttist ekki meir þá er það bara allt í lagi. Svo lengi sem ég get hlaupið hraðar, lyft þyngra og farið í dýpri jógapósu. En til að ná framförum og árangri í ræktinni þarf ég að leggja mig meira fram þar. Ég þarf að koma af stað æfingaprógrammi sem miðast að því að geta lyft þyngra og þyngra. Mér er mikill léttir að fatta þetta, það er miklu fargi af mér létt að þurfa ekki að halda áfram að puða við að friðþægja baðvogina. Hún er harður húsbóndi. Og ég er alveg viss um að það er miklu meira gefandi að skrá niður framfarir í fittness. Mig vantar bara prógrammið. Nú þarf ég að leggjast í rannsóknir.
Ps. er ég ekki bara fín ;)?

Lífstíllinn þróast og breytist eftir því sem tíminn líður. Þegar ég fyrst byrjaði að spekúlera í þessu lét ég mér nægja að telja kalóríur. 15-1800 á dag og skipti litlu máli hvernig þær voru samsettar. Allt sem var "low-calorie" var gott því þá fékk ég meira magn fyrir minni kalóríur. Svo fór ég að spá aðeins í samsetningu kalóríanna og þá fór allt "diet" og "light" drasl í ruslið því þegar maður fer að skoða t.d. sykurmagn í afurðum sem eru fitusnauðar og aukaefnin í fitulausu og þar frameftir götunum fyllist maður hálfgerðum viðbjóði. Ég fór því að velta meira fyrir mér næringarinnihaldi frekar en hitaeiningum. Hvað fæ ég mikla næringu og hversu lengi heldur maturinn mér ósvangri frekar en hvað má ég borða mikið af honum. Þar kom hafragrauturinn minn yndisgóði inn í spilið. Svo kom samsetning næringarefna, hversu mikið á maður að fá af próteini, kolvetnum og fitu? Hitaeiningar, kom í ljós, eru nefnilega ekki skapaðar jafnar. Svo varð mikilvægt að afurðirnar væru lífrænar og óunnar sem mest og því grófara því betra. Í dag smakkaði ég svo loksins hinn heilaga graleik. Ég er búin að vera að lesa mikið um brauð búið til úr spíruðu korni en fann hvergi hér í kringum mig. Og ef satt skal segja þá hafði ég ekki áhuga á að spíra korn sjálf. Þangað til í gær þá sá ég að það leyndist einn hleifur falinn í Holland og Barrett. Spírað brauð er búið til úr spíruðu korni eða sojabaunum og er ekki bakað úr hefðbundnu hveiti. Sjálf kaupi ég ekki hypið í kringum að brauðið sé gert samkvæmt uppskrift úr biflíunni, Ezekíel 4:9. Eftir því sem ég kemst næst þá inniheldur sú uppskrift mannaskít sem mér þykir óskemmtilegur í brauð hvort sem það er lífrænn kúkur eður ei. Það þarf ekkert að selja mér þá hugmynd að eitthvað sé hollt bara vegna þess að það er 2000 ára gamalt. Ég kaupi bara inn í hugmyndina að ég fái meiri trefjar, meira prótein, meiri vítamín, auðmeltari mat. Brauðið sem ég keypti hefur mjög suttan innihaldslista: Sprouted wheat. Það er allt og sumt, ekkert hveiti, enginn sykur, ekkert ger, engin olía, engin egg, ekkert. Bara spírað korn. Með mun hærra hlutfall af trefjum og próteini ásamt vítamínum er enginn vafi að það er betra að fá sér sneið af því en aumingjabrauði. Það er auðmeltara og heldur blóðsykri jöfnum. What´s not to love? Ég var því líka dauðfegin þegar í ljós kom að það er líka ljúffengt. Ég fékk mér í morgunmat eina sneið með osti og eina sneið með hnetusmjöri og St.Dalfour sultu. Massíft og dálítið rakt og nánast sætt á bragðið, sneiðin með ostinum var góð en þegar bætt var við grófu hnetusmjöri og sultu var ég að borða manna. (Af himnum, ekki hinsegin) Nú hlakka ég bara til að prófa með húmmús á morgun.

Enn spila ævintýri í grænu út með trompi. Lárperur, eða avocado, er eitthvað sem ég hef keypt nokkrum sinnum en alltaf látið malla í ávaxtaskálinni þangað til það var orðið seif að henda þeim bara. Mig óaði eitthvað við áferðinni, litnum og framandleikanum. Af einhverjum ástæðum ákvað ég að nú væri komið að því að prófa sem þátt í grænum ævintýrum enda margsannað að þrátt fyrir að vera nokkuð hitaeiningaríkt er það meinhollt. Það er nánast 20 sinnum meiri fita í lárperum en í öðrum ávöxtum en þetta er að sjálfsögðu meinholl fita sem hjálpar við að halda frá hungri og hjálpar til við brennslu. Að öðru leyti má nefna að lárperur hjálpa til við andremmu, lækka blóðþrýsting og kólesteról og geta hjálpað til við að róa magasár ásamt ýmsu öðru svona fíneríi. Ég fann svaka fína uppskrift að einföldu kjúklingasalati með lárperu bitum. En þegar ég skar það í tvennt kom í ljós að það var orðið vel þroskað og mér fannst það vera of mjúkt til að hafa í bitum í salati. Ég smakkaði og mér fannst meira til um áferðina en bragðið. Þetta færi ekki í salat hjá mér, ég þarf að hafa salat "crunchy". Hvað var þá að gera við gripinn? Annarshugar skrapaði ég kjötið úr berkinum og setti í skál. Ýtti svo í það með gaffli, ýtti því til og sneri aðeins. Klóraði mér í hausnum og velti þessu fyrir mér. Og skyndilega var í skálinni grænt mauk. Og þá kom það. Út í maukið fór ein túnfiskdós, hakkaður laukur og smá chili pipar ásamt pipar og smokey paprika. Þetta maukaði ég svo alveg með magimixer. Harðsoðið egg og skeið af chilisultu. Besta túnfisksalat sem ég hef nokkurn tíman smakkað. Og alveg laust við majónes en alveg jafn djúsí. Sletta á þýska brauðið mitt og hamingjan er alger. Ég vissi að lárperur væru notaðar sem uppistaða í svona ífdýfum, þær eru jú aðalmálið í guacamole, en að það væri hægt að skipta út majónesunni, það vissi ég ekki. Alltaf lærir maður eitthvað nýtt.

Ég man ekki annað en að ég hafi alltaf borðað í laumi. Þ.e.a.s ég faldi það sem ég borðaði, laug til um það, kom sönnunargögnum fyrir kattarnef (nema auðvitað spikinu utan á mér- það sjá allir) plottaði og planaði næsta skammt sem ég gæti borðað ein og án þess að neinn sæji til mín. Þetta faldi í sér t.d. að setja "næs kvöld" nammið í skál en borða upp úr skálinni á leiðinn upp stigann til að fá sem mest. Fara út í sjoppu og borða helminginn á leiðinni heim til að láta sem svo að keypt hafði verið helmingi minna. Fara í tvær til þrjár sjoppur í sömu sjoppuferðinni svo sjoppukellingin sæji ekki magnið. Plotta út hvenær maður er einn heima til að geta borðað í friði. Fela umbúðir vandlega. Borða hratt inni í eldúsi á meðan maður eldar og borða svo kvöldmat líka. Finna tilfinninguna sem er jafnhendis alsæla og alger hryllingur. Ég er ekki með á hreinu afhverju þetta byrjaði, ég man bara ekki eftir mér öðruvísi en hugsandi um næsta skammt og um leiðir til að aðrir föttuðu ekki hvað ég borðaði mikið. Eitthvað sagði mér bara að þetta væri ekki eðlileg hegðun. Hvað mig langaði svakalega mikið í "eitthvað gott". Í mínum huga er hreint samasem merki á milli laumuáts og geðveikinnar minnar. Ef ég núna borða í laumi eða lýg eða plotta þá er ég óbreytt og get bara aftur orðið 130 kíló. Búið spil. Það er skýrt að daginn sem ég kom heim úr C0-Op og sagði Dave frá því að ég keypti í alvörunni alltaf þrjú snickers, eitt handa mér á leiðinni heim, eitt handa mér og eitt handa honum, var dagurinn sem ég breytti hegðun minni til betri vegar. Það var hræðilegt að viðurkenna þetta en frelsandi á sama máta. Það er svo mikilvægt fyrir mig að vera gegnsæ og þessvegna verð ég líka að viðurkenna það þegar ég borða of mikið. Ég fann að mamma og pabbi voru farin að horfa á mig með áhyggjusvip í fríinu en það er svo mikilvægt að það sé allt til sýnis, warts and all. Ef ég ætla að borða rugl þá verður það að vera uppi á borði, fyrir framan alþjóð og ég verð að standa með ákvörðun minni að borða ruglið. Um leið og ég byrja að ljúga er þetta búið spil. Mig langar alltaf til að fá að vera í friði með nammið mitt og ég hugsa að það breytist aldrei, svona eins og mig langar alltaf smávegis í sígó. En baráttan er þess virði. Þetta er allt á batavegi.

Það hefur verið sjéllega klént sumarið hér á Bretlandseyjum. Og ef ég má segja mína meiningu þá bara nenni ég ekki þessu lengur og vona bara að veturinn fari að koma. Mér finnast sumarföt alveg glötuð á miðað við haust-og vetrarlínurnar og ég á líka svo fínan hatt frá Farmer´s Market sem ég bara get ekki beðið eftir að byrja að nota. Hvað sem því líður þá var hér núna bara afskaplega fallegt sumarkvöld. Og ég hugsaði með mér að það væri að fara að líða að síðasta sjens á að bera fram sumarlega rétti. Eins og þennan geðveika eggaldinrétt sem ég aðlagaði að mínum ísskáp frá uppskrift á netinu. Skera niður eitt eggaldnin í 2 cm þykkar sneiðar. Salta aðeins og leggja svo á eldhúsrúllu til að sjúga út vökva. Láta vera í hálftíma. Þegar sneiðarnar eru orðnar þurrari velta þá upp úr eggi og svo smávegis röspuðum parmesan. Steikja á báðum hliðum upp úr smá olívu olíu eða rapeseed olíu. 3 mín á hvorri hlið eða svo. Hrauka spínati á disk og leggja sneiðarnar þar ofan á. Ofan á hverja sneið fer sneið af ferskum mozzarella og tómatsneið. Rifið yfir ferskan basil og svo slettur af balsemic. Geðveikt, geðveikt. Dave fékk smá kjúklinga bringu með en ég fékk mér bara sneið af þýsku brauði. Það er örugglega gott að nota þetta sem forrétt eða þá eins og ég gerði sem aðalrétt og þá með salati og smá brauði. Mmmmmmmm.

Ég er með út í garði hjá mér runna nokkra sem á vaxa svona líka fín brómber (eða ég held að þetta séu brómber.) Nokkur síðustu ár hef ég leyft sígaununum að eiga þau, eða sko þau ákváðu að ég myndi leyfa þeim að eiga berin og voru alltaf bara mætt inn í garð hjá mér með dalla og poka til að losa mig við berin. Ekki ætlaði ég að rífast við fólkið. Ég borgaði bara frekar £2 fyrir dall af berjum í ASDA til að setja í smoothie eða út á jógúrt. En nú eru sko aðrir tímar og maður verður að halda fast í pundin sín. Ég hef alltaf þráð að verða grænmetisræktandi hænueigandi en drep allar plöntur og er með fóbíu fyrir fuglum þannig að ég ætti að fara fagnandi út í garð að tína þær afurðir sem þó vaxa í garðinum þrátt fyrir skortinn á ást og umhyggju frá eigandanum. Þannig að þegar ég vaknaði í morgun við sólargeislana datt mér strax í hug að byrja daginn á berjatínslu og að það myndi svona setja tóninn fyrir sjálfbæran dag. Önnur hugsun var reyndar að setja berin svo í ávaxtaköku en við erum ekkert að dvelja við það neitt. Ég fór því í hippalegustu fötin mín, setti blóm í hárið og greip tupperware dall og fór út. Þar sá ég í röndóttar skuplurnar á tveimur sígaunakellingum sem voru í óðaönn að klára berin af runnanum mínum. Ég brosti ofurfallega til þeirra og sagði þeim að ég ætti berin. Þær voru nú ekki á því. Jú, það má vera að garðurinn sé minn en þær eru búnar að tína hér ber á hverju ári og aldrei neinn kvartað. Ég útskýrði að ég hefði ekki notað berin hingað til en að núna væri ég fátæk og ætlaði að borða þau. Sem fékk þær til að hlæja ógurlega. Sá sem á hús og bíl og ber er ekki fátækur fékk ég þá útskýrt fyrir mér. Við gerðum því díl. Þær skilja eftir nóg svo ég geti fryst í nokkra smoothie og í eina köku. Svo sturtaði ein úr poka í dallinn minn og ég valhoppaði aftur inn í eldhús. Og líður hálf kjánalega. Eins gott að kakan verði góð.

Þetta var besta sumarfrí til Íslands frá upphafi sumarfría. Dagsferð til Eyja með stórfjölskyldunni, pjattrófuferð í Borg Óttans, frænkuhittingur, útilega, Gullfoss og Geysir, kokteilboð, vinir, fjölskyldan og frábært veður. Og það þrátt fyrir að ég hafi algerlega sleppt af mér beislinu og gert það sem ég hafði ekki í hyggju að gera og nagaði mig í gegnum Suðurlandið. En það hefur bara eitthvað breyst í heilanum á mér sem þýðir að ég get ruglast svona í smátíma án þess að verða geðveik. Sem bara einhvern vegin þýðir að ég hef alltaf tök á að hella mér aftur í hreyfingu og hollustu fyrr en síðar. Ég þyngist kannski um um einhver x kíló en ég missi aldrei sjónar á sjálfri mér og því sem ég vil ekki kalla lokatakmarkinu vegna þess að þessu lýkur aldrei, en frekar svona lífsástæðunni minni. Það er stundum hægt að snúa sér við og fara í hina áttina og svo langt að maður sér ekki leiðina tilbaka. En ég virðist vera búin að koma mér upp einhverju innbyggðu hollustu GPS kerfi sem kemur mér á réttu brautina aftur. Allt þetta þýðir að ég skemmti mér konunglega og komst aftur hingað heim án þess að synda um í sykur-og hatursþokunni minni. Ég sakna Íslands og það er ekki hægt að neita því að mig langar aðeins meira að eiga heima þar en hér, en mér líður líka rosalega vel hér og á erfitt með að slíta mig upp. Og ég er ekki viss um að ég sé nógu sterk til að búa á landi sem selur ís með dýfu og Nóakroppi. Mamma mía! Ég ætla ekki að nota söknuðinn til að afsaka meira át, ég er enn í sumarfríi og kemst kannski ekki hundrað prósent inn í rútínuna mína, (enda með nýja rútínu í farvatninu) en það er heldur engin afsökun fyrir einhverju endalausu rugli. Við erum með ýmisleg planað fyrir þessa viku; Chester Zoo, Toystory 3, Fjallganga og Sund. Og ég þarf að komast í matvöruverslun. Það er ekki sjéns að reyna að vera heilbrigður ef það er ekkert í ísskápnum. Það er bara ávísun á Fish and Chips.

Við Láki sitjum hér með naríur til skiptanna og tannburstann í tóbaksklútum og bíðum bara eftir Airbus flugvél. Manchester - London - Keflavík - ÞORLÁKSHÖFN!! Láki er spenntur af því að hann á tíu pund og hann ætlar að kaupa sér múmíu mörgæs (don´t ask!), hann ætlar að knúsa ömmu og afa, hann ætlar í útilegu og hann ætlar að hitta Viktor. Ég get ekki beðið eftir að anda að mér íslensku lofti, eftir að knúsa mömmu og pabba, hitta fólkið mitt, fara í útilegu. Og svo auðvitað að fá mér bragðaref og lakkrís. Ég er búin að vera að æfa mig dálítið að undanförnu. Ég er búin að vega og meta valmöguleikana. Ég get farið í frí. Og étið mig í gegnum Suðurland. Og það væri örugglega bara fínt og ég efast ekki um að ég myndi byrja ótrauð aftur í lífstílnum þegar fríi lýkur. En ég er að undanförnu búin að vera gera æfingar sem lúta að því að ímynda sér útkomuna á ýmsum aðstæðum. Og með því að sjá fyrir sér útkomuna gerir maður sér frekar grein fyrir þeim hlutum sem maður hefur vald yfir sjálfur og hefur þar með sýn á að maður ræður sjálfur útkomunni. Það er til dæmis ekkert óhjákvæmilegt að fara til Ísland og þyngjast um fjögur kíló. Ég ræð sjálf hvort ég borða matinn sem þyngir mig um fjögur kíló eða hvort ég bara sleppi því. Ég ímynda mér því að ég fari til Íslands og ég fer í ræktina með Huldu, ég fer og syndi, ég fer í skokk með mömmu, ég fæ mér einn bragðaref og smá lakkrís, en hver gerir það svo sem ekki? Og ég fer aftur heim sátt við sjálfa mig. Og það kemur í ljós að ég verð algerlega við stjórnvölin, engar aðstæður sem eru úr mínu valdi. Þannig að ég held að það sé fríið sem ég ætla í. Frí þar sem ég held áfram að vera stolt af sjálfri mér fremur en að koma aftur heim umvafin haturs-sykurþokunni minni. Osló bíður í ofvæni. Eða Þolló.

Við eigum hús sem er óskaplega gamalt og lúið. Við hefðum átt að hugsa okkur betur um áður en við keyptum það svona vitandi að gömul hús þarfnast mikils viðhalds og við erum bæði gersamlega ófær um allt dytt og aðhald, nei viðhald. En krúttlegt er það og þegar það dimmir aðeins og ég kveiki á kertum er það voðalega notalegt. Allt er fallegt við kertaljós. En erfitt er að þrífa það og á sumrin sýnir sólin alveg sérstaklega vel allan skít og drullu. Láki vakti mig á laugardagsmorgun rétt eftir sex og þar sem morgunsólin baðaði rykið allt var ekkert annað að gera en að drífa sig í smá skúr, skrúbb og bón. Og þegar þrifum er lokið er gott að setjast niður og dást að hvítþvegnum veggjum og glansandi gólfi. Í fimm mínútur. Og svo er komin sletta af mjólk og seríós gumsi niður eftir eldhúsborðlegg. Og brauðmylsna. Og puttafar á hurðarhún. Og skítugt handklæði á baðherbergisgólfið. Og hálftómur kaffibolli á stofuborð. Og sandur á gólfið. Og og og og og... og maður man að það er bara hægt að dást að handverkinu í smástund. Það má bara slaka á í eina mínútu áður en verkið byrjar upp á nýtt. Hann var líka ljúfur dagurinn í dag til að byrja með. Ég bakaði grófar sex korna bollur, straujaði tuttugogfjórar skyrtur og svo fórum við til Wrexham á rölt og með Láka að keyra smá í go-kart. Settumst svo inn á Starbucks og fengum gott kaffi. Og síðan að við komum heim er ég búin að borða stanslaust. Stanslaust. Grófar brauðbollur og brauð með sultu og brauð með osti og brauð með smjöri og brauð með tómatsósu og sausage og hálfan pakka af dark chocolate digestives og diet kók og nokkrar oreo kexkökur. Var ég svöng? Nei, ekki rassgat svöng. Ég hlakka til á morgun þegar ónotatilfinningin yfirgefur magann og það sem mikilvægara er þegar hún yfirgefur hugann. Og án þess að geta skilgreint hvað það er sem gerist á svona dögum, dögunum sem ég ruglast svona svakalega í ríminu þá er mikilvægast fyrir mig að muna að það er bara hægt að setjast niður og dást að sjálfum sér í fimm mínútur. Ef maður stoppar og slakar á þá safnast ekki bara fyrir brauðmylsna á eldhúsborðinu heldur líka á bringunni. Þetta er verkefnið endlausa og það þýðir bara ekki að slaka á. Ekki í eina mínútu.

Önnur löng vika rétt hálfnuð og ég alveg kúguppgefin. Blanda af yfirvinnu og svefnleysi er að gera mér dálítið erfitt fyrir. En það eru alltaf einhverjir bjartir punktar; Lúkas er "non-uniform" núna síðustu tvo dagana í skólanum fyrir sumarfrí þannig að ég þarf ekki að þvo og strauja skólabúning núna í einn og hálfan mánuð. Það er ekkert planað þessa helgi svo ég get vonandi náð að sofa smávegis. Ég er aðeins farin að leyfa mér að byrja að hlakka til að koma heim. Og akkúrat núna hlakka ég svakalega til að prófa morgunmatinn minn á morgun. Ég hef ekki tíma á morgnana til að elda hafragrautinn minn þar eð ég er rokin út rétt um 6 leytið. Og ég sakna hans alveg svakalega. Ég er meira að segja farin að hallast að því að pattstaða og skortur á hafragraut séu eitthvað samtvinnuð. Þannig að ég setti núna áðan í skál gróft haframjöl, möndlumjólk og rúsínur og setti svo inn í ísskáp. Þetta ætti svo að vera orðið að gómsætum graut í fyrramálið. Mmmm..hafragrautur að hætti hrámenna. Ég bara get ekki beðið.

Ég verð stundum svo reið út í lífið að hafa gert mig eins og ég er. Mér finnst þetta svo óréttlátt. Að þurfa að vigta, telja, mæla. Að mega aldrei bara slaka á... En þegar ég byrja að hugsa þannig (og kreeiiiiisí hugsanir eins og að ég ætti bara að byrja að reykja aftur til að léttast) þá er tími til kominn að minna mig á af hverju ég er að þessu. Þá skoða ég myndir eins og þessa hér til hliðar og man að ég er laus úr fangelsi. Fanglelsi vegna þess að ég var ekki frjáls til að gera allskonar hluti, hreyfa mig, beygja mig og sveigja, ég var ekki frjáls til að líða vel. Þegar ég man eftir svita á milli fitulaga, að geta ekki beygt mig niður til að raka fótleggina, og svo sérstaklega þegar það er tilefni til að hafa sig til. Við fórum út að borða í gær í tilefni 5 ára brúðkaupsafmælisins og ég get varla líst tilfinningunni að smyrja mig alla með kremum án nokkurra vandkvæða, að smeygja mér í pínulítinn kjól og 10cm hæla og líta svo í spegil og segja við sjálfa mig að ég sé fín og flott og að Dave sé stoltur að hafa mig upp á arminn. Þetta er svo gott. Og þetta er allt þess virði. Og þegar ég lít í spegilinn og er svona stolt af sjálfri mér þá hugsa ég með mér að lífið sé bara alls ekki óréttlátt. Ég er nefnilega svo heppin að vera svo vel gerð að ég get talið, vigtað og mælt. Ég er nógu vel gefin til að skilja hvernig þetta virkar. Ég er nógu sterk til að gera það flesta daga.Hvað ég er þakklát fyrir að þurfa að vigta, telja, mæla því það hefur frelsað mig og það gerir mig að manneskju sem finnur tilfinningar sínar en borðar þær ekki. Þetta er allt annað líf. Bókstaflega.

Bankinn minn og ég vorum ekki alveg sammála um hvernig hlutirnir ættu að vera. Og eftir heillangt japl, jaml og fuður þá viðurkenndi bankinn minn að hann hefði rangt fyrir sér og að ég hefði rétt fyrir mér. Sem er náttúrulega voðalega skemmtilegt. Bankinn minn virðist hinsvegar ætla sér að eiga síðasta orðið því þegar ég kom heim úr vinnunni í kvöld beið mín hér sending. Afskaplega fallegur kassi, innpakkaður í skínandi rauðan pappír, bundinn með silkislaufu og risastórt kort sem á stóð "Sorry! For all the inconvenience caused." Í kassanum er að sjálfsögðu stærsta tegund af konfekti frá Thornton´s, dökkt-, mjólkur- og hvítt súkkulaði, allt búið til eftir ýmsum evrópskum desert uppskriftum. Eitthvað finnst mér eins og bankinn minn sé bara allsekkert sorrí. Nei, því ef þeir sæju mig núna, með geðveikisglampann í augunum, og hvítglóandi hnúana greipta um stofuborðið til að passa að ég fari ekki inn í eldhús og ryksugi kassann í mig þá væru feitir bankakarlarnir sko örugglega skellihlæjandi að aumingja mér. En ég læt ekki undan! Þeir ná mér sko ekki. Þeir mega taka af mér vexti og vaxtavexti og ávaxta þá síðan í ofanálag, en þeir troða ekki í mig súkkulaði!

Ég var 94.5 kíló á laugardagsmorgun. Undir 95. Síðan í mars er ég búin að rokka upp og niður 97-95-97-95. Aftur og aftur og aftur. En mér líður eins og því tímabili sé að ljúka og þetta sé allt að koma núna aftur. Ég veit að þetta eru bara 500 grömm per se en akkúrat núna líður mér eins og að þessi 500 grömm hafi sömu merkingu og hin 30 kílóin sem ég er búin að léttast um. Það sem ég er ánægð með að ég hafi nennt að pusast þetta áfram án þess að sjá neinn árangur í allan þennan tíma. Það hlaut að koma að þessu fyrr eða síðar. Hugsa með sér ef ég hefði gefist upp og fitnað aftur! Það hríslast um mig svona viðbjóðshrollur við tilhugsunina. Ég var orðin vön því að vera feitust hvert sem ég fór. Allstaðar var ég stærst. Og það var bara hundleiðinlegt að vera alltaf feitust. En núna leik ég mér oft í leiknum "Hver er feitari en ég?" og það er bæði gaman og leiðinlegt að segja frá því að ég þarf ekki að leika lengi áður en ég finn feitu kellinguna. Gaman fyrir mig en leiðinlegt fyrir feitu kellinguna. Er ég rosalega vond?

Skólinn hans Lúkasar hélt skemmtun á föstudaginn. Um leið og ég kom heim úr vinnu röltum við okkur aftur upp í skóla til að vera með. Skólinn þarf að safna pening fyrir ýmsum hlutum sem bæjarfélagið borgar ekki og svona hátíðir eru ágætis fjáröflunarleið. Lúkas fór í hoppukastala og fékk ís og svo fengu allir grillmat. Það sem var merkilegt við þetta að það var boðið upp á bjór og vín. Foreldar voru þarna röltandi um skólalóðina með bjór. Ekki held ég að það myndi gerast á Íslandi. Og svo var líka svona líka fínt að leika leikinn minn þarna. Ég bara vann og vann og vann. Jíha!

Ég hef að undanförnu rekist á nokkrar greinar þar sem leiddar eru líkur að samhengi á milli liðaverkja (joint pain), bólgu í líkamanum og sykurneyslu. Ég hef reyndar ekki rannsakað nógu vel hversu vel þetta hefur verið kannað á vísindlalegan máta en engu að síður þá er þetta mjög áhugavert. Þegar ég borða hollan og góðan mat þá líður mér vel en ég hef hingað til sett það í samhengi við andlegt ástand mitt. Þegar ég sleppi sykri þá er ég að "standa mig vel" og get hrósað sjálfri mér og líkamleg vellíðanin kemur frá þeirri tilfinningu. Ég var búin að gera mér grein fyrir að vellíðanin sem ég finn fyrir eftir líkamsrækt er núna bæði andleg og líkamleg, ég hreinlega finn orðið fyrir endorfínum renna um æðarnar eftir góða sessjón í ræktinni ásamt vellíðaninni sem kemur með "mikið ertu dugleg" tilfinningunni. En núna þarf ég að fara í tilraunastarfsemi. Ég hef mikinn hug á að athuga hvort ég geti sett sykurneyslu í samhengi við verki í hné. Prófa eina viku án sykurs og eina viku með sykri, búa til sársaukaskala og reyna að merkja inn á hann hvar ég stend. Og ef það kemur í ljós að ég er betri í hnénu þegar sykur er skorinn við nögl þá hlýtur það að vera þess virði að sleppa honum. Aðrir fylgifiskar eins og fitutap væru nú bara smá bónus á miðað við að vera ekki illt. Alltaf dettur manni eitthvað nýtt í hug. Hippocrates var reyndar búinn að fatta þetta allt saman löngu á undan mér; "If we could give every individual the right amount of nourishment and exercise, not too little and not too much, we would have found the safest way to health."

Það hef ég grun um að ég sé góð eiginkona. Fótboltinn í sjónvarpinu, ég strauja vinnuskyrtur fyrir manninn, sem steinsefur í stólnum sínum og ég skipti ekki um rás. Hann þarf nú reyndar að sama skapi að þola margt frá minni hendi. Hann getur setið rólegur og hlustað á mig tala um mat, lífstíl, kolvetni og prótein, um milljón mismunandi aðferðir til að létta sig og hann kinkar kolli á réttum stöðum. Hann hvetur mig áfram og leyfir mér að svindla þegar ég þarf á því að halda. Hann dáist að vöðvunum mínum og best af öllu hann leyfir mér ekki að gefast upp þegar ég er alveg búin á því. Í allan þennan tíma núna sem ég er búin að vera í pattstöðu hefur hann hlustað á mig pæla í þessu fram og til baka algerlega að spýjubökkum og alltaf segir hann eitthvað uppörvandi og hvetjandi. Og núna þegar ég hef fundið kraftinn aftur, þegar ég er á útopnu og allt er glampandi hamingja minnir hann mig á að það er ekki lífspursmál að hafa lést um einhver x kíló á laugardaginn til að passa að ég verði ekki fyrir vonbrigðum svona ef ekkert gerist. Það er margsannað að fólk sem breytir um lífstíl í samvinnu við aðra, fær sér "megrunar-félaga" eða gerir þetta opinbert á einhvern hátt gengur mun betur en þeim sem ætla sér að gera þetta aleinir og upp á eigin spýtur. Þannig að þeim sem eru með aðdáendaklúbb heima hjá sér hlýtur að ganga alveg sérstaklega vel.

Gífurlegur sumarhiti hefur líka í för með sér geigvænlega bjórdrykkju. Við vorum mætt til Kelly og Craig um 3 leytið í gær þar sem okkur þótti veðrið gott til grill og gleði. Krakkarnir hlaupandi um í garðinum með vatnsbyssur og hoppandi á trampólín og við fullorðna fólkið tókum þátt í vatnsslagnum líka. Þegar maður stendur við grillið í 30 stiga hita og fær "shandy" í hendurnar er ekki mikið annað að gera en að svolgra í sig. Shandy er uppáhaldssumardrykkurinn minn; bjór blandaður í límónaði. Létt og sumarlegt, en vandinn er að maður glúggar bara í sig og skyndilega var ég orðin svona líka ægilega hress. Sem betur fer fór eins fyrir hinum líka og ég hreinlega vissi ekki af mér af gleði og kátínu fyrr en klukkan var að ganga tvö um nóttina og ég og Kelly vorum farnar að gera æfingar á trampólíni. Þá er tími til að rölta sér heim á leið. Svona drykkju fylgir vanalega samviskubit og það sem ég kalla kemísku depurðina mína. En sem betur fer hefur það ekki komið í dag, ég er eins kát og get orðið. Það eina sem gerðist í dag var að ég var kannski ekki alveg með skynsemis takkann stilltann rétt og er búin að naga mig í gegnum einn Magnum ís, þó nokkuð af Pringles (oj bara) og smávegis af Cadbury´s Fruit and Nut. En mér er eiginlega alveg sama í dag, ég stend enn í stað, og er farin að hugsa með mér að ég eigi kannski bara að vera 95 kíló. Svo lengi sem ég fitna ekki er ég eiginlega bara sátt. Ég er hraust og fitt og falleg og 95 er damn side better en 130. Fyrir utan að þetta er eiginleg orðið svo niðurbrjótandi. Þessi stanslausa vinna, þetta stanslausa púl og ekkert gerist. En ef ég set heilann bara í þann gír að ég sé að vinna þetta mikið til að standa í stað þá líður mér kannski betur. Bara halda ótrauð áfram og munda að láta daginn í dag vera þess virði. You may delay, but time will not.

Sumarhitinn hefur í för með sér meiri löngun í létta rétti og einfaldar tilfæringar í eldhúsinu. Ég bauð upp á tabbouleh í gær og í kvöld var það moussaka. Ég ferðast um allan heiminn í eldhúsinu. Moussakað tókst rosalega vel og þetta yndislega gríska bragð greinilegt með aubergine og oregano. Og fyrir rúmar 200 kalóríur í skammtinum er þetta ekki leiðinlegur fylgifiskur með grillaðri kjúklingabringu. Aubergine, courgette, paprikur og laukur grófskorið, saltað og piprað og smá ólívuolíu hellt yfir og svo inn í ofn í 25 mínútur. 100 g feta maukaður með gaffli og svo 200 g grísk jógúrt og 1 egg hrært saman við. Grænmetið tekið úr ofnum og dós af tómötum (hökkuðum) hellt yfir, kryddað með oregano og svo feta gumsinu hellt yfir. Aftur inn í ofn í 30 mín og svo bara hakka í sig! Venjulegt grískt moussaka er nú búið til með kjöti og sósan ofan á er búin til úr miklu fitumeira efni en núll prósent jógúrti en þegar maður er að telja kalóríur verður maður bara að bjarga sér!

Helst í fréttum er að ég er loksins búin að fá miða til Íslands. Vanalega er það tímaþröng sem varnar heimkomu en í þetta sinnið voru það gömlu, góðu blankheitin. Til að reyna að spara smávegis er Dave því miður kyrrsettur. Hann er ómögulegur yfir þessu, heldur að fólk fari að segja að hann vilji ekki koma en ég vona svo sannarlega að enginn haldi það. Launalækkunin mín þýðir einfaldlega að það er ekki úr miklu að moða sem stendur. Alla vega þangað til að ég fæ alvöru vinnu. Eða þangað til á laugardag þegar ég vinn lottóið. Og nú get ég farið að byrja að dreyma um Lindu Buff, flatkökur með hangikjöti, Appelsín og bragðaref... Og já, verslunarmannahelgi á Íslandi.

Ég fór aftur í rækt í morgun eftir viku hlé. Hnéð orðið svaka fínt og ég búin að ákveða að það sé nóg að vinna yfirvinnu í gegnum hádegishlé, ég vil frekar mæta í rækt en að mæta í vinnu. Ég ákvað að fara bara á cross trainer, ætla að láta hlaupin vera enn sem komið er. Er eitthvað að melda með mér að vera duglegri í brennsluæfingum og kannski lyfta bara tvisvar í viku. Annars hef ég ekki miklar áhyggjur af ræktinni, ég var orðin óþreyjufull að komast aftur þangað en ég er viss um að áður fyrr hefði það verið heilmikið átak að byrja að mæta aftur eftir svona hlé. Svitanasistinn var þar og alveg á útopnu. Ræddi lengi við mig um greyið Roger sem svitnar svona mikið og veldur henni svona ofboðslegu hugarangri. Ég enn og aftur reyni að brosa og segja sem minnst enda hlýtur hún í alvörunni að vera að tala um mig þó hún segist vera að tala um Roger, ég svitna sko helmingi meira en hann. Í dag var hún svo að reyna að segja mér að ég ætti að fá mér handklæði eins og hún notar. Svona frotté motta með frönskum rennilás til að halda því föstu utan um líkamann. "Þá getur maður svo auðveldlega farið í og úr nærfötum undir handklæðinu." Og þá skildi ég að hún var að benda mér á að ég er að særa blygðunarkennd hennar með því að strípast í búningsklefanum. 7 ára búvera hér og enn gleymi ég hvað bretar eru feimnir með líkama sína. Ég þakkaði ábendinguna en sagðist ekki þola svona mjúk handklæði, þau valdi bara sveppasýkingu. Hún sagði ekki meira eftir það.

Eftir aðra góða törn í yfirvinnu og engri rækt fékk ég frí á föstudegi. Það finnst mér gaman. Ég fór með Láka í skólann og fór svo í bæjarferð. Gemsinn minn sem ég erfði frá tengdamóður minni gafst loksins upp og mig vantar nýjan. Ég nota hann svosem ekkert svakalega mikið en finnst vond tilhugsun að vera alveg án og nú sérstaklega þegar ég vinn í Chester. Það er betra að geta hringt heim til að láta vita þegar lestinni seinkar um klukkutíma. Og það hefur gerst oftar en einusinni núna. Ég hringsnérist nú um símabúðirnar, það eru svo svakalega mörg mismunandi tilboð í gangi að það var heilsdagsdjobb að ráða í hvaða tilboð hentaði mér best. Ég endaði á pay as you go systemi og keypti Tocco Lite snertiskjá síma. Mig langaði mest í Blackberry en hann var ekki hægt að kaupa án þess að vera á samning hjá eina fyrirtækinu sem er með símsamband í Rhos og á samning var dýrast að senda smess til Íslands. Ég sagði að þetta væri flókið! Hvað um það. Ég er í algjörum vandræðum með sjálfa mig. Það er svo gaman að kaupa föt nefnilega. Og svona þegar ég er bara ein að stússast og hef nógan tíma til að skoða og spekúlera enda ég alltaf með poka fullan af einhverju glamúrdressi. Ég er eiginlega alveg viss um að ég þurfi á því að halda núna að kaupa mér föt. Það er nefnilega sú athöfn sem minnir mig mest á að halda mér við efnið. Ég er ekki viss um að það sé hægt að gera sér grein fyrir hvað þetta er erfitt. Að erfiða í ræktinni, að pæla allan daginn í kalóríum inn og kalóríum út, að reyna að breyta um áætlun, að halda sig við gömlu áætlunina, nota sálfræði, nota skynsemi, prófa viku án þess að borða neitt, allt þetta vesen og samt er enginn árangur á vigtinni. Ég sver að það eina sem ég dreg mörkin við er stólpípa. Þannig að þegar ég labba inn í verslun, tek af slá kjól í 16 og hann passar þá man ég eftir því hversvegna ég er enn að. Afhverju ég er ekki búin að gefast upp. Af því að er nánast ekki neitt sem jafnast á við að vera í mátunarklefa og vera í alvörunni ánægður með það sem maður sér í speglinum. Ekki bara ánægður með að maður er bara fínn á miðað við að vera 130 kíló, heldur í alvörunni ánægður með mann miðað við hvern sem er.

Ég er rosalega mikið búin að spá í þessu afhverju ég stend bara í stað. Ég les rosalega mikið af erlendum bloggurum og samkvæmt mjög óvísindalegri könnun komst ég að því að fólk sem aldrei hefur farið í megrun, fitnar bara í gegnum árin og svo einn daginn ákveða hingað og ekki lengra, gengur miklu betur að léttast en okkur hinum sem erum búin að vera í megrun alla ævi. Við megrunaratvinnumennirnir kunnum öll trixin, allar lygarnar, og ég er komin á þá skoðun að líkaminn hlusti ekki á okkur lengur. En ef ég held bara áfram, gefst ekki upp þá bara hlýtur þetta að fara einhvertíman. En ég verð að finna mér eitthvað annað til að minna mig á að halda áfram vegna þess að ég á ekki pening fyrir öllum þessum fötum. Bíllinn ónýtur núna og við þurfum að fara á morgun að kaupa nýjan. Sem þýðir að það er enginn peningur eftir til fyrir flugmiðum eða nýjum fötum. Er það nú ástand. En ég get samt ekki annað verið en glöð, það er föstudagur, ég spókaði mig um bæinn í pínlulitlum sumarkjól með sólgleraugu og fannst ég vera algjör gella og það er góð tilfinning. Mjög góð tilfinning.

Ekki vissi ég að það væru til milljón mismundandi tegundir af eplum. Eftir því sem ég vissi best þá voru til rauð epli og græn epli. En kemur svo bara ekki í ljós að það er endalaust val. Ég hélt alltaf að maður væri bara heppinn ef maður hitti á brakandi, safaríkt eintak og óheppinn ef bitið væri í lint og mjölmikinn óskapnað. En nei, nei það eru til granny smith og delicious red og bramley og chisel jersey og fern pippin og það besta í öllum heiminum; Pink Lady. Þau eru að sjálfsögðu þau dýrustu en ég smakkaði eitt óvart og nú er ekki aftur snúið. Pink Lady það er fyrir mig. Það er svo komið að þessi epli eru eiginlega uppáhalds ávöxturinn minn. Eftir öll ævintýrin í grænu og ég enda á gamla góða eplinu. Hitt sem ég er svo afskaplega svekkt yfir er að ég er bara alls ekki hrifin af sætum kartöflum. Þær eru svo hollar og góðar og ættu að vera eitthvað sem er fastur liður á matseðlinum og ég hef reynt allt, bakað, steikt, grillað, maukað, í súpu, í kássu, hvað sem er en, það er eitthvað sem ég gúddera ekki við bragðið og áferðina. Mjög leiðinlegt en svona er þetta bara. Það er bara ekki hægt að elska allt.

Kvöldmaturinn í gær var ægilega góður og meira að segja Dave var hæstánægður þó svo að kjötið hafi vantað. Ég svissaði bara á pönnu lauk, hvítlauk, papriku, courgette og aubergine og kryddaði aðeins til. Hellti svo út á pönnuna dós af tómötum og smá vatni og lét þetta þykkna. Bjó svo til fjórar holur og skellti eggi í hverja holu og lét malla þar til eggin voru elduð. Bar fram með grófu brauði og húmmús. Ég keypti mér grænmetisréttamatreiðslubók sem er uppfull af svona djúsí uppskriftum og ég er uppveðruð í tilraunastarfsemi. Fjarlægð frá mat er ekki góð fyrir mig. Í tvær vikur hélt ég mig frá mat, gerði sálrænar æfingar sem áttu að kenna mér að matur er bara eldsneyti ekkert meira, og það gekk vel og ég held að ég hafi haft mjög gott að setja hlutina aftur svona í samhengi en það sem mikilvægast er að ég er alveg orðin sannfærð að fyrir mig virkar miklu betur að vera í nálægð við mat. Matur verður fyrir mér aldrei bara eldsneyti. Mér finnst gaman að elda og spá og spekúlera og mínum tíma er miklu betur varið í að finna bara holla og góða uppskrift, hugsa um matinn og hlakka til að borða hann í eðlilegri skammtastærð frekar en í æfingar sem að lokum skila mér bara í geðveikiskasti sem endar í dós af Ben and Jerry´s.

Ekki veit ég alveg afhverju ég ákvað að ég ætti að vera 74 kíló. Svona þegar ég pæli í því þá hugsa ég að mér hafi fundist það vera hæfilega bjartsýnislegt og á sama tíma nógu þungt til að það væri ekki hægt að segja að ég væri að reyna að verða eitthvað örmjótt skar. Það er líka óskaplega þungt í mér pundið, eitthvað sem pabbi segir að sé í ættinni. Og þó ég segi sjálf frá þá hugsa ég að það sé ekki fjarri lagi, þegar ég er fallega klædd eru örugglega ekki margir sem giska á að ég sé næstum hundrað kíló. Ég setti upp plan þar sem ég vann að því að léttast um 10% líkamsþyngdar á hverjum þremur mánuðum. Þannig átti ég að léttast um 13 kíló frá mars og út maí, 11.7 kíló frá júní og út ágúst og svo koll af kolli. Þannig átti þetta að taka mig rétt um 18 mánuði. Það tímamark er nú útrunnið en ég er svo sem ekkert nojuð yfir því. Ég gerði alltaf ráð fyrir að þetta myndi í alvörunni taka lengri tíma. Og fór svo líka að skilja að "þetta" tekur meira en langan tíma, "þetta" er lífstíðarverkefnið mitt. Þetta er búið að vera upp og ofan hjá mér, sjálfri finnst mér ennþá að mér gangi rosalega vel og það án þess að vera að sýna fram á svakalegt fitutap að undanförnu. Jú, auðvitað öfunda ég smávegis fólk sem hríðléttist eins og fyrir kraftaverk, ég er jú enn með 74 kíló í huga, en mér finnst líka oft eins og að ég sé að þessu fyrir eitthvað svo miklu meira og merkilegra en að verða 74 kíló. Eins og til dæmis þetta. Ég grét allan daginn á miðvikudag af sársauka og af því að mér leið eins og ég væri svo mikill aumingi að þurfa að gefa hlaupin upp á bátinn. Á fimmtudag mætti ég ekki í ræktina heldur ákvað að leyfa líkamanum að jafna sig aðeins. Í morgun bætti ég svo 2.5 kílóum við hnébeygjurnar. 35 kíló plús 20 kílóa stöng. Djöfull er ég kúl. Ég hugsa að ég taki með mér myndavél næst. Og just like that hætti ég að gráta og finn mér nýtt takmark. Þessar tölur allar eru nefnilega bara teknar úr loftinu. Ég veit og sætti mig við að ég léttist afskaplega hægt og get bara ekki leyft mér að hengja hamingju mína á tölu á vigtinni. Það er einfaldlega of erfitt, of heartbreaking. Ég er ekki megrunarrokkstjarna, frekar svona megrunarþjóðlagasöngvari.

Ég er hætt að hlaupa. Ég er með grátstafinn í kverkunum og er búin að halda aftur af tárum í allan dag en ég bara hef ekki um neitt annað að velja. Ég kláraði hnéð í morgun. Það er þannig komið að ég komst varla í vinnuna, skrönglaðist þangað einhvernvegin og þurfti að taka lyftuna upp á hæðina mína. Sat svo í allan dag hálfvolandi við skrifborðið mitt. Það er ekki að ég komi til með að sakna hlaupanna sjálfra svo mikið per se, mér finnst margt annað skemmtilegra í ræktinni, það sem er að hrjá mig er að tilfinningin er að ég geti ekki hlaupið af því að ÉG ER OF FEIT! Og ég hélt að mér myndi aldrei þurfa að líða þannig aftur. Það er hræðilegasta tilfinning í öllum heiminum, þessi ótti um að passa ekki í sloppinn, að brjóta plaststólinn, að geta ekki fest bílbeltið, að komast ekki í gegnum hliðið, að vera of feitur fyrir daglegt líf. En ég bara get ekki sett aðra hreyfingu í hættu fyrir hlaupin. Það er mikilvægara að ég haldi áfram sársaukalausri hreyfingu en að hlaupa. Mér finnst bara svo kúl að segjast hlaupa, ég held að fyrir utan að telja upp kíló í bekkpressu finnist mér ekkert flottara en að segjast hlaupa hina og þessa vegalengdina. Það er einhvernvegin toppurinn á að vera í góðu formi. Svo eru hlaupin líka svo tilfæranleg, það eina sem þarf eru góðir skór og i-pod og off you go. En svona er þetta, ég er bara of mikil hlussa. Ég er að reyna að sannfæra sjálfa mig um að ég sé öfug við alla aðra í heiminum og að það að ég hafi hætt að léttast þegar ég byrjaði að hlaupa. Það passar svona nokkurn vegin, ég byrjaði að hlaupa fyrir 4 mánuðum og hef staðið í stað síðan þá. Já, ég er örugglega eina manneskjan í öllum heiminum sem léttist ekki við að hlaupa. Að hugsa með sér! Einhvern vegin finnst mér það nú samt klén útskýring. Búhúhú!

Hér er spennan aldeilis farin að magnast fyrir Heimsmeistarakeppni í fótbolta. Og ég sé aðeins meira af þessu í ár af því nú er ég að vinna í Englandi. Veilsverjarnir eru ekkert of spenntir fyrir að Englandi gangi of vel, ég man fyrir fjórum árum þegar allir hér í Wrexham flögguðu fánanum frá Trinidad og Tobago af því að einn af þeirra mönnum spilaði þá fyrir Wrexham. Og af því að Trinidad spilaði við England og allir hér vonuðu að England myndi tapa fyrir þeim. En af því að Wales er ekki með þá er lítið skreytt. En á vinnustaðnum mínum eru flestir enskir og þessvegna eru núna komnir fánar og blöðrur upp um allt. Við erum öll byrjuð að veðja um hitt og þetta og allskonar leikir í gangi. Ég dró út Grikkland og vantar núna að þeir vinni svo ég fái £100. Frekar ólíklegt en þeir unnu jú Evróputitilinn fyrir nokkrum árum síðan þannig að það má alltaf vona. Dave minn tekur þessu aðeins alvarlegra en ég og er búinn að plotta út alla leiki sem þarf að taka upp og er búinn að fara til veðmangarans og byrja að veðja. Svo notar hann það sem hann vinnur til að veðja meira og svo framvegis. Hann að sjálfsögðu óskar Englandi alls hins versta eins og sannur Veilsverji, þó það sé nú svona smá "tounge in cheek." Það er nú ekki jafn svakalegt eins og Simon vinnufélagi minn sem er Englendingur er vonaði að England tapi vegna þess að hann getur ekki hugsað sér að sjá liðsmann úr Man. U sem fyrirliða landsliðsins lyfta heimsmeistarabikarnum! Svona er það að vera frá Liverpool. Sem er reyndar allt breytt nú þegar Stevie G er orðinn kapteinn. Jæja. Ekki nóg með að ég hlaupi, lyfti lóðum og borði spínat heldur er ég núna farin að röfla um fótbolta. Ég er farin að ná í naglalakkið mitt til að vega aðeins upp á móti þessari vitleysu.

Ekki er laust við að ég hafi barist við heimþrá um helgina. Það er alltaf verra svona þegar eitthvað sérstaklega íslenskt og svo sérstaklega Þorlákshafnarlegt er að gerast eins og núna að missa enn og aftur af Sjómannadegi og Hafnardögum. Þannig að ég þurfti að passa að ég væri upptekin til að vera ekki í fýlu. Það er svo mikil tímasóun að eyða deginum í fýlu. Skrýtið samt hvað ég er enn ekki alveg tilbúin til að flytja heim. Ég og Lúkas fórum þessvegna í glampandi blíðu til Chester á meðan Dave greyið fór í vinnu. Og gerðum það sem okkur finnst allra skemmtilegast í öllum heiminum: eyddum peningum sem við eigum ekki til. Það er nefnilega svo gaman núna að geta bara labbað inn í búðir og séð eitthvað á rekkanum, farið og mátað og það ekki bara passar heldur er stundum of stórt! Hver hefði trúað að þetta myndi einhverntíman gerast? Við eyddum dágóðum skilding í GAP, enda barnafötin þar æðisleg og Láka bráðvantaði stuttbuxur og boli. Sjálf fékk ég afskaplega fallega blússu og svo æðislegan kjól í Next. Við spókuðum okkur um, það er alltaf svo gaman að labba um Chester, ég mæli eindregið með henni sem helgarferðarborg, frábært að versla, æðislegir veitingastaðir, gott skemmtanalíf og svo ofboðslega fallegar byggingar. Og svo er náttúrulega hægt að heimsækja mig. Reyndar mæli ég með Wrexham líka, hér er ódýrt að versla og mikið stuð um helgar en kannski ekki jafn menningarlegt og í Chester. Hér búa nefnilega mestmegnis druslur og dólgar. Við fengum okkur Frappucino og Lúkas fékk sér ostaköku. Spekúleraði svo mikið í því afhverju honum þætti ostur vondur en ostakaka góð. Ég er í góðum gír með "fjarlægð frá mat" æfingarnar mínar. Er komin á það stig þar sem mér er svona nokkuð sama um mat, borða bara af því að ég á að gera það. Þetta hentar mér rosalega vel núna, mig vantaði að taka allan æsing og spenning úr neyslunni, til að reyna að læra að þekkja líkamlegt hungur frá sálrænu hungri. Þetta er sko allt í heilanum á mér. Ég varð síðast svöng í alvörunni 1983. Síðan þá hef ég borðað af því að mig "langar í eitthvað gott" en ekki af því að ég er svöng. Og er núna ófær um að þekkja skilaboð frá líkamanum um að ég sé svöng. Ég get sleppt því að borða í tvo til þrjá daga án þess að finna sérstaklega til hungurs svo lengi sem ég fæ að drekka. Og það er náttúrulega ekki eins og það á að vera. Þannig að þessar tilfæringar allar hafa skilað mér svona ágætis skilning á líkamann og hvað hann þarf. Og svo er ég að læra að aðskilja það sem heilinn segir mér að ég þurfi. Og "eitthvað gott" er oftast skilaboð frá heilanum, ekki mallakút. Ég er aðeins búin að léttast þessa viku en ég er meira að fylgjast með hvernig ég passa í buxur sem eru núna aðeins of litlar frekar en vigtinni. Ég vigta mig eiginlega bara af gömlum vana núna og til að setja það inn í spreadsheetið mitt. Ég get ekki hætt að fylla það inn núna, ekki eftir svona langan tíma.
Í dag ætlum við svo í göngutúr, við ætlum að fara á opin sveitabæ þar sem hægt er að rölta um, tína jarðaber og gefa litlum dýrum gras. Það er alltaf gaman að gefa kanínum. Alveg jafn gaman og að vera á Hafnardögum.

Nú er það ljótt. Ég gersamlega maukaði á mér hnéð í morgun. Og ef þetta væri ekki svona vont þá væri ég flissandi yfir hvað ég er mikill gonkóli. Ég var komin á góðan sprett, var rétt að komast að erfiða kaflanum á þriðja kílómetra þegar eitt af "guilty pleasures" hallærislegu lögunum mínum kom á i-poddinn. Og án þess að muna eftir því að ég var á 10 km hraða byrjaði ég eitthvað að slá trommutaktinn út í loftið, missti hlaupataktinn og snéri upp á hnéð svona líka svaðalega. Það er núna fjórfalt á þykkt og það er meira að segja blár blettur á því sem hefur aldrei gerst áður, svona eins og það hafi blætt eitthvað þarna inni í því. Þannig að enn eru hlaupin komin á smá pásu. Ég get illa labbað, hvað þá hlaupið. Ég er ekki hætt, andskotakornið ég hætti ekki að hlaupa fyrr en það detta af mér táneglurnar, en ég verð að taka smá pásu. Verst þykir mér ef þetta þýðir að ég geti ekki gert hnébeygjur (squats) því ég er komin upp í 40 kíló þar og vil allsekki stoppa núna. Ég er nefnilega ekkert smá kúl með stöngina á öxlunum. Sjáum til í fyrramálið.

Mér datt í hug í morgun að ég er lukkunnar pamfíll. Lukkan er yfir mér. Það er fullt af fólki út um allan heim sem á sér draum, draum sem er ólíklegt að nokkurn tíman rætist. Eins og til dæmis allt þetta fólk sem þráir ekkert nema að verða frægt. Og reynir alla ævi en samt endar það bara sem kennarar eða útvarpsmenn eða sjómenn eða leigubílstjórar eða þjónar. Eða fólk sem dreymir um að komast til tunglsins. Það eru nú ekki margir sem geta látið þann draum rætast. En minn draumur er algerlega undir mér kominn. Hann hefur ekkert með heppni, eða annað fólk eða að vera réttur maður á réttum stað að gera. Það er ekkert í mínum draumi sem er undir örlögum komið. Það eina sem ég þarf að gera til að láta minn draum rætast er að borða rétt og hreyfa mig. Er ég ekki bara svo heppin alltaf hreint?

Já, já, enough of the mumbo jumbo. Hvað er planið? Júmm ég er þessa dagana að þjálfa hugann. Ég er að reyna að skapa ákveðna fjarlægð frá mat. Ég er að gera allskonar æfingar sem sýna mér og kenna að matur er bara matur, bara eitthvað til að veita líkamanum orku. Matur skiptir ekki svo miklu máli og er ekki það sem lífið snýst um. Ég er að prófa mig áfram með þetta og so far, so good. Mest megnis er ég bara að borða svona frekar leiðinlegan mat. Ekkert sem æsir mig upp, en nógu mikið til að ég sé ekki svöng og vonsvikin. Og svo geri ég æfingar sem neyða mig til að hugsa ekki um mat. Smá erfitt það. En batnandi manneskju er best að lifa og svona er þetta núna; ég er batnandi. Það væri ósköp gaman ef ég gæti bara gert þetta án allra þessara æfinga, ef ég gæti hætt að þurfa að pæla svona mikið í þessu öllu saman. Stundum hugsa ég með mér að ef ég hætti bara að pæla og fer að gera þá væri þetta kannski bara auðveldara. En svo man ég að það var það sem ég gerði þangað til ég varð næstum 130 kíló og umfaðma bara allar æfingarnar. Réttstaða, lyfta!