mánudagur, 14. nóvember 2011

Ferðin til London var epísk eins og ég hafði spáð fyrir. Ég lagði af stað beint úr vinnu á föstudag og fór beint frá Chester í gegnum Crewe og Milton Keynes til Euston. Þar tókst mér þrátt fyrir að vera sveitalubbi að þræða mig í gegnum tvær Underground stöðvar þar sem ég svo hitti Ástu í Kensington og hún byrjaði á að fara með mig í Whole Foods. Orgasmískur áfangastaður fyrir matarperra eins og mig, ég rölti um rekkana með skoltana gapandi. Ég gat ekki staðist freistinguna og keypti Lúcuma duft og hrátt kakósmjör sem ég ætla að gera smá tilraunir með. 

Þaðan var svo farið með mig á Wagamama. Þar lærði ég að borða núðlur með prjónum eins og sést á einbeitningunni og  fékk að smakka saltaðar edamame baunir. Ég hugsa að líf mitt verði aldrei samt aftur. Ég á núna eftir að eyða öllum mínum  frítíma í að finna ferskar edamame hérna í ómenningunni. Og ekki voru núðlurnar af verri endanum. 

London sést best úr strætó. Og við Ásta vorum svo lukkulegar að fá alltaf sæti fremst uppi, þannig að öll helstu kennileyti blöstu við á ferðum okkar um hin ýmsu hverfi borgarinnar. Það er náttúrulega svo ofboðslega gaman að heimsækja borg með "innfæddan" leiðsögumann, maður sér svo miklu, miklu meira en það sem túristastaðirnir bjóða upp á. 

Á laugardagsmorgun var túban nýtt til að komast í Queens Park þar sem Soca tíminn fór fram. Ég var ægilega hress í joggaranum á meðan Lundúnarbúarnir grúfðu sig afundnir í morgunblöðin. 

Soca er erfiðasta líkamsrækt sem ég hef nokkurn tíman farið í. Nútíma kalypsó tónlist á fullum styrk og svo hoppandi stuð á meðan maður sveiflaði járnum, hoppaði upp og niður, sveiflaði mjöðmum, gerði magaæfingar frá djöflinum sjálfum og æpti og gólaði með hinum í tímanum. Þetta var geðveikt. Stemningin ótrúleg og allir með. Upp úr miðjum tíma var ég farin að skjálfa á beinum og ég rann orðið til í svitanum sem draup á gólfið. Þetta var svakalegt og ég er núna harðákveðin í að vera duglegri að gera líkamsþyngdaræfingarnar mínar; ég get greinilega bætt þolið heilmikið. Við héldum svo á kaffihús og fengum okkur verðksuldaðan kaffibolla og samloku. 

Á rölti um London fann ég svo asics hlaupabúðina og skoðaði allt fína dótið sem maður gerur fengið til að hjálpa manni  til að hlaupa betur. Eða þá að maður getur bara keypt sér dótið frá í fyrra á hálfvirði og lagt meira í að fara bara út og gera sitt besta. 

Soho að degi til er áhugaverð en verður áhugaverðari eftir því sem  líður á nóttina. 

Laugardagskvöld er svo tilvalið til að fara til Camden og fá sér  karibískan mat. Ásta og kærastinn hennar fóru með  mig á Cotton sem er svakalega skemmtilegur veitingastaður sem sérhæfir sig í karabískum mat og rommi. Rommpúns, rommskot, saltfiskbollur, rommskot, lamb og sæt kartöflumús og plantain, rauðvín og romm. Plantain er svipað banana útlits en er steikt og borið fram sem meðlæti með mat. Alveg hrikalega gott og ég á eftir að gera tilraunir með það hér heima. Þaðan héldum við svo í miðbæinn og á Bar Salsa þar sem tequilað var tekið til smökkunar og salsinn dunaði. Ég hafði ekki undan að dansa við hvern herramanninn á fætur öðrum, mér var boðið upp aftur og aftur og ég skal viðurkenna fúslega að fitubollan inni í mér sem aldrei var boðið upp var ægilega glöð. Það er ekki leiðinlegt að vera talin álitlegt fljóð. 

Það var svo nauðsynlegt að taka einn hring um dónahverfið og skoða það sem í boði var.  

Sunnudagsmorgun rann svo upp aðeins fyrr en ég vildi. Hálfþunn og með svakalegar harðsperrur eftir Soca tímann og hnéð hálf laskað eftir salsa var lagt af stað í Brockwell Park í Brixton til að hlaupa mitt fyrsta 10 kílómetra hlaup. Ég var ekki eins vel stemmd og best var á kosið en ég var komin til að hlaupa og ætlaði ekki að gefast upp. Sólin skein í heiði og andavarinn var hressandi. Fullkomið til hlaupa. Eftir aðeins 600 metra var ég við að gefast upp. Ég fann ekki taktinn og kom engri stjórn á andardráttinn. Ég reyndi að hægja á mér en allt fyrir ekki. Við annan kílómetra var ég farin að segja við Ástu að ég gæti þetta ekki. Hún sagðist ekki hlusta á svona vitleysu og áfram héldum við. Við fjórða kílómetra var ég farin að fá angistarkast, ég gat enn ekki stjórnað andardrættinum og þetta var svo erfitt. Eftir fimm km vorum við búnar að fara einn hring um garðinn og vorum byrjaðar á seinni hringnum. Þegar aftur kom að brekku varð ég að hægja alveg á mér og að lokum þurfti ég að labba aðeins. Ásta hvatti  mig stanslaust áfram, minnti mig á hvað ég hafði gert til að komast hingað, hvað ég hef náð langt og hvað ég ætti eftir að gera meira. Á tímabili þurfti hún beinlínis að toga mig áfram. Þegar við svo fórum út úr garðinum var bara einn og hálfur kílómetri eftir og ég sá að ég myndi geta þetta. Ég hljóp ofurhægt og þetta var ennþá hræðilega erfitt en ég var farin að finna taktinn og ég var farin að finna gleðina. Á níunda kilómetra tókst mér svo meira að segja að hraða aðeins á mér þó það hafi verið of seint, ég var búin að sóa of miklum tíma í labb til að ná tímanum sem ég hafði sett mér. Við kláruðum svo 10 km á 75 mínútum. Og ég grenjaði eins og smábarn. Þetta var svona eins og myndlíking fyrir allt sem ég hef verið að gera. Ég hef ekki farið auðveldustu leiðina, ég hef ekki alltaf farið beinustu leiðina, ég geri stanslaust mistök en ég kemst að lokum á leiðarenda. Og ég hefði að sjálfsögðu ekki getað þetta  án Ástu, hún minnti mig á hvað þetta snýst allt saman um og hún hvatti mig áfram allan tíman. Er eitthvað dýrmætara en góður vinur?

Gleðin og léttirinn nánast áþreifanlegur. 

Þrekrauninni lokið og ég er búin að gera mér grein fyrir því að þetta er líka bara byrjunin. 

Eftir sturtu og smá teygjur var svo haldið á Ritzy, sögufrægt kaffihús í Brixton. Ég gæti sjálfsagt lifað lífinu bara farandi á milli kaffihúsa, ég held ég viti fátt skemmtilegra. 

Sveitadurgurinn svo búin að ná tökum á túbunni að ég  fékk módelmynd með hana í bakgrunni. Ekkert mál!

Við fórum svo á Paul´s sem er franskt bakarí sem hefur verið í London síðan 1889. Þar fékk ég loksins að prófa macaroon,  eitthvað sem ég er búin að bíða eftir að smakka síðan ég fór að lesa matarblogg af áfergju. Og ekki var ég svikin, þær voru æðislegar. 

Þeir eru við að setja upp jólin í Covent Garden, og ég ekki frá því að ég hafi komist í smá jólaskap.

Legs of London. 

Við enduðum svo sunnudagskvöldið á ekta ítalskri pizzu, post-hlaup kolvetnin  alveg að gera sig. Nett rauðvínsglas með til að skála fyrir afrekum helgarinnar. 

Svo var ekkert að gera en að halda heim á leið eftir skemmtilegustu og eftirminnilegustu helgi  sem ég hef upplifað. Það var margt skrafað og ráðgert og ég upplifði einn af merkilegri atburðum lífs míns. Þetta var awesome! London baby indeed. 

fimmtudagur, 10. nóvember 2011

Ég varð fyrir gífurlegum vonbrigðum í vinnunni í gær. Öll vinnan sem ég hef lagt á mig svona aukreitis er til einskis og ég hef ekki uppskorið eins og ég hef sáð. En það er ekki þar með sagt að maður leggist þá bara í snickers og snakk, því við vitum öll að það hjálpar ekki neitt. Þess í stað tók ég vonbrigðin og særindin og reiðina og bætti metrametið mitt á 40 mínútum í morgun. Það er ekki eins og að maður leggist bara niður og drepist, það verður bara að halda áfram. Svona er lífið bara. Skítsamloka.

En ekki er öll nótt úti enn, og gvuði sé lof og dýrð; húsmæðraorlof í höfuðborg Englendinga framundan með ljúfustu ljúfunni henni Ástu. Gæti ekki hafa komið á betri tíma. Ég geri ráð fyrir miklu stuði og stáelsi með hápunktinum 10 kílómetra löngu hlaupi á sunnudaginn. Ég er eins vel undirbúin og hægt er og hlakka orðið til að sjá "baseline" tímann minn. Þetta á eftir að vera episkt.

sunnudagur, 6. nóvember 2011

Og þar með er ég búin með námskeiðið; ekkert stendur eftir nema að hlaupa í alvöru hlaupi 10 kílómetra. Ég er á leiðinni til London um næstu helgi til að gera fyrstu tilraun en svo er alvöru hlaupið 4. desember. Ég fór 9 kílómetra á klukkutíma í morgun. Og það var geðveikt. Ég tók því rólega til að byrja með og smá jók hraðann þegar á leið. Og átti meira að segja smávegis púður eftir til að spretta síðustu 500 metrana. Sólin skein á mig allan tímann og ég var sársaukalaus alveg til endaloka. Mér leið eins og ég væri svo hraust og í svo góðu formi. Það er ómetanleg tilfinning, að finnast líkaminn vera til gagns. Ég er þessvegna að gæla við að geta klárað 10 kílómetra á undir 70 mínútum. Það væri geggjað.

Svo er ég líka svo mikil gella núna. Labba bara inn í búðir og kaupi mér gellujakka og gellast bara hægri vinstri. Það er nú ekki leiðinlegt að vera gella. Sei, sei nei. Maður verður náttúrulega að vera fín gella í London sko. Ég get ekki mætt þangað eins og óuppdreginn sveitadurgur!

Ég bakaði svo voðalega fínt brauð í dag. Notaði í grunninn uppskrift að írsku sódabrauði, það er að segja gerlaust brauð þar sem lyftiduft er notað í stað gersins. Þetta er algild, gömul uppskrift hérna. Ég hef ekkert á móti því að nota ger en var að flýta mér og þá er náttúrulega ljómandi að nota bara lyftiduftið, þá þarf ekkert að bíða eftir að degið hefi sig. Það er voða gaman að baka sódabrauð, svona eins og maður sé að gera efnafræðitlraun, sódinn og lyftiduftið freyða þegar þau hittast. Ég bragðbætti svo með smá pestó, grænum ólívum, skreytti svo með graskers-og sólblómafræjum og svo í listamannskasti ákvað ég að búa til holu þvert eftir brauðinu og fyllti hana með parmesan osti. Voðalega smart og gott á bragðið. Nom nom!

3 bollar heilhveiti
1 tsk hunang
1 tsk lyftiduft
klípa af góðu salti
2 msk graskersfræ
2 msk sólblómafræ
2 bollar sódavatn
1 msk pestó
nokkrar ólívur í litlum bitum
70 g rifinn ferskur parmesan

Setja fyrstu 6 efnin í skál og blanda vel saman og hella svo sódavatninu út í. Hræra svo pestó og ólívum og hella svo í brauð form. Búa svo til holu þvert eftir deginu og strá ostinum þar í og loka svo fyrir með degi. Setja svo meiri fræ ofan á brauðið og svo inn í 180 gráðu ofn í 35 mínútur eða svo eða þar til brauðið er gullið og fallegt. Brauðið er þétt og þungt og fellur sérlega vel til að bjóða með sem meðlæti með súpu eða salati.

laugardagur, 5. nóvember 2011

Það er bara ein æfing eftir af þessu átta vikna 10 kílómetra hlaupanámskeiði sem ég hef verið á. Ég tók það saman og síðan í byrjun júní þegar ég byrjaði að hlaupa af alvöru hef ég hlaupið allavega þrisvar sinnum í viku án undantekninga. Ég hljóp þegar ég var í fríi, þegar ég var slösuð, þegar það var rigning og þegar ég þurfti að vakna klukkan tíu mínútur í fimm. Ég er afskaplega stolt af þessu. Mér finnst smávegis eins og þessi staðfesta sé það sem best lýsir því sem ég hef verið að gera hérna. Og er eiginlega heimspekin mín í verki gerð.

Hitt er svo setningin sem ég sá einhverstaðar fyrir nokkru. "Borðaðu mat. Ekki of mikið. Mestmegnis grænmeti."  Allt þetta sem fólk er að velta sér upp úr nútitldags, þessar pælingar allar um spelt og agave, um B-vítamín og kolvetni, um sjeika og frummannamataræði, um hráfæði og lífrænt ræktað. Það eina sem gerist er að venjulegt fólk ruglast bara í ríminu, veit ekki hvað er í tísku og hvað er sannleikur og hvað er rugl. Í alvörunni, það eina sem maður þarf að vita er að það á að borða mat, ekki of mikið af honum og að maður á að reyna að borða sem mest grænmeti. Allt hitt er bara hjal sölumanna. Það eru alltaf allir að reyna að selja eitthvað.

Ég er semsagt að leggja lokahönd á undirbúning fyrir 10 kílómetra kapphlaup. Ég hleyp orðið átta kílómetra svona nokkuð þægilega en það hefur reynst erfiðara að bæta við þessum síðust tveimur. Ég ætla að gera það um næstu helgi í London með Ástu. Meira um það síðar.

Mamma hjálpaði heilmikið til við þjálfunina þegar hún sendi mér hausljós svo ég sjái betur til við hlaupin. Það er kolniðamyrkur á nokkrum köflum og það er miklu betra ekki bara að ég sjái hvað ég er að gera heldur líka að þessir örfáu bilar sem eru á ferli á þessum tíma sjái mig. Ég er nefnilega eins og ninja - í svörtum galla og ekki nokkur leið að sjá mig. Dave var ægilega glaður þegar ég setti á mig ljósið, ekki bara af öryggisástæðum heldur aðallega vegna þess að ég er eins og velskur námamaður þegar ég set það upp. "Down the pits!" æpir hann þegar hann sér mig og fyllist þjóðernisstolti.

Ég tók mér frí í dag. Lúkas á átta ára afmæli á morgun og við buðum hingað heim örfáum vinum hans í snakk og köku. Ég vakti til þrjú í gærnótt við að baka handa honum kökuna sem hann bað um. Hún átti að vera Dalek, sem er karakter úr Dr Who. Ég byrjaði með þvílíkar tilætlanir um að gera hana í þrívídd en eftir mikinn grát og gnístran tanna og tvær kökur í ruslinu gafst ég upp og gerði hana flata. Lúkas var himinlifandi og heiður minn sem móðir og húsmóðir beið enga hnekki.

Partýið var frábært og Lúkas svo ánægður með daginn. Og bíður núna spenntur eftir alvöru afmælisdeginum og pakkanum frá mömmu og pabba. (Lego StarWars Ewok battle -proper geek!) Við Dave erum furðu lostin yfir því hversu vel úr garði hann er gerður. Við erum afskaplega lélegir foreldrar, löt og hugsunarlaus og fylgjum lítið reglum. En hann er þrátt fyrir það kurteis og skemmtilegur, ástríkur og hugulsamur. Við skiljum ekkert í þessu. En erum ægilega þakklát.

fimmtudagur, 3. nóvember 2011

Ég rétt missti af strætó í gærmorgun. Ég og samferðalangur minn hlupum eins og fætur toguðu á eftir helvítinu en allt kom fyrir ekki og að lokum urðum við að gefast upp. "Ah, well," segir hún og snýr sér að mér. "At least we´ve had our excersise today!" Og ég þurfti að taka á öllu mínu til að svara ekki "No, no, I´ve already put in 6K this morning." Það er nefnilega ekki nokkur leið að segja það án þess að hljóma eins og yfirlætisfull tík. En það var samt sannleikurinn. 

mánudagur, 31. október 2011

Í dag einbeiti ég mér að því að vinna að því að fá breiðari herðar, frekar en að óska eftir léttari byrði. 

sunnudagur, 30. október 2011

Í dag lauk næst síðustu vikunni á 10 km hlaupanámskeiðinu sem ég er á. Síðasta vikan byrjar á þriðjudag og svo er það bara að setja fratgeltu í rassgatið og hlaupa 10 kílómetra. Ég endurtók hraðaprófið sem við tókum í viku tvö núna í morgun. Bætti tímann minn um 5 sekúndur. Ekkert stórfenglegt. En samt hraðar en þeir sem enn eru sitjandi á sófanum.

Við Lúkast stússuðumst svo við að búa til hrekkjavöku cupcakes. Skreyttum þær með smjörkremi og nammi. Þetta var að sjálfsögðu voðalega skemmtilegt og það sem var erfiðast var að leyfa honum bara að búa til sín eigin skrýmsli, og vera ekki að fetta fullkomnunarsinnafingur út í vinnuna hans. Sjálf var ég rosalega ánægð með mína hönnun, bjó til legstein úr Oreo kexi, skrifaði R.I.P á hann með bræddu súkkulaði og lét tvo sykurpúða drauga svífa um legsteininn. Og Jack Skellington tóks líka rosalega vel. Þetta var auðveldara verkefni en að skera út grasker eins og við gerðum í fyrra, þó það hafi verið rosalega flott þá var það alveg svakaleg vinna. Og án þess að röfla of mikið um það þá er ég kúguppgefin. Ég er búin að vera að vinna í 10 og 12 tíma á dag, 6 daga vikunnar í dálítinn tíma núna og það er allt komið í hönk hjá mér. Ég hef reynt að passa upp á lífstílinn og hlaupin en annað hefur alveg farið í vaskinn hjá mér. Það er drulluskítugt hérna heima, við búum orðið í sífellt smærri hring í miðjunni þar sem drullug hornin stækka sífellt, ég hef ekki tekið upp skólabækur svo vikum skipti og ég get veitt Lúkasi lágmarks athygli. Ég sé hann í klukkutíma á dag. Það er allt og sumt. Lukkan yfir okkur að hann er vel af guði gerður og þarf ekki mikið að láta ala sig upp.

Bloggið hefur líka þjáðst aðeins, allt sem ég er að spá og pæla kemst aldrei niður á blað almennilega. Ég er með svakalegar pælingar um "Healthy at Every Size" hreyfinguna og hvernig ég passa þar inni í. Sá pistill bíður betri tíma. Ég vigtaði mig reyndar í gær í fyrsta sinn í margar vikur og það er gaman að segja frá því að ef fer sem horfir þá er 85 kg mynd væntanleg innan skamms. Það væri nú skemmtilegt.

miðvikudagur, 26. október 2011

Skink´og ostur hvað!
Mánuðurinn senn á enda, og þar með buddan jafn galtóm og búrið. Ég fæ ofbirtu í augun þegar ég opna ísskápinn, og það má jafnvel heyra þar bergmál. En það er ekki hægt að gefast upp og á þessum síðustu og verstu verður maður að nýta sér það litla sem maður finnur aftast í matarkistunni. Og það verður líka að halda áfram að fylgja lögmálunum um hollustu ofar öllu. Ég á alltaf til dós af kjúklingabaunum. Og hvítlauksgeira og smávegis ólívuolíu. Stundum er ég heppin og á smá tahini líka. Ég get sem sagt eiginlega alltaf smellt í smá húmmús. Og þegar maður á húmmús er allt hægt. Ég á það líka til að passa að eiga alltaf nokkrar gulrætur. Ég átti líka til inni í frysti ægilega góðan hlunk af grófu brauði sem ég hafði bakað fyrir nokkru. Og datt í hug að ég hafði einhverstaðar séð gulrótarsamloku. Þannig að það var það sem ég gerði. Raspaði niður gulrót, blandaði við hana matskeið af húmmús og smurði svo blöndunni á brauðið. Kryddaði aðeins með svörtum pipar og hey prestó! Besta samloka sem ég hef nokkurn tíman borðað. Hádegi í vinnunni var hreinn unaður. Voðalega er gaman að bjarga sér.

sunnudagur, 23. október 2011

Ég var þreytt í dag. Ég er búin að vinna og hlaupa og hlaupa og vinna, og fá lítinn tíma til að slaka á. Og þetta á eftir að halda áfram. Í dag sagði líkami minn því við mig að ég ætti að taka því rólega. Mig langaði smávegis út að hlaupa en ég fann það að það var ekki góð hugmynd. Ég er enn að venjast auknum kílómetrafjölda og með annarri líkamsrækt sem ég stunda er bara nauðsynlegt að leyfa kroppnum að fá smá pásu líka. Og það sem er allra mikilvægast; að leyfa mér að skilja að frídagur er ekki neitt til að hafa samviskubit yfir heldur nauðsynlegir til að geta haldið áfram og orðið betri í því sem ég er að gera. Þannig að ég gerði það sem ég geri best til að slaka á, stússaðist í eldhúsinu. Byrjaði á alveg hrikalega óhollum brauðbollum sem ég kalla norskar enda minna þær mig á brauðbollurnar sem ég fékk hjá Ástu (Tynes) í noregi. (30 ár liðin og ég man enn bragðið). En ekkert veit ég betra en að bera nýbakað og nýuppáhellt á borð og sitja við rólegheitaspjall yfir sunnudagsbrunchi með strákunum mínum. Og finn stressið líða úr líkamanum. Svo var það venjulegt bras við múffur, nú með hnetusmjörsdropum og pestoeggjamúffur. Svo prófaði ég mig áfram með "crackers" bakaðar úr kjúklingabaunum og endaði á bauna-og brokkólí carbonara.

Baunacarbonara
Það er mikill misskilningur að carbonara sé þykk rjómasósa sem er bannvara fyrir okkur fitubollurnar. Alvöru carbonara er búin til úr pancetta, eggi og parmesan. Og það var það sem ég gerði. Breytingin frá hefðbundnum ítölskum rétti var fólgin í að sleppa pastanu og bæta inn baunum og brokkólí. Ég létt steikti örfáa pancetta bita á pönnu með mörðum  hvítlauk og smellti svo dós af smjörbaunum þar út á og hitaði í gegn. Á meðan gufusauð ég tenderstem broccoli. (það er brokkíló með lengri stilk, ég veit ekki hvað það heitir á íslensku. Næst ætla ég reyndar bara að nota venjulegt brokkólí því það er auðveldara að dreifa sósunni um það) Ég hafði hrært saman einu eggi og uþb 35g af rifnum parmesan, saltaði og pipraði og hellti svo pancetta, hvítlauksblöndunni út í brokkoli pottinn. (Ég held reyndar að betra væri að hella eggjablöndunni út á pönnuna eftir að taka hana af hitanum. Hræra út og hella svo brokkólíinu þar út í.) Þar út í fór svo eggjahræran og ég hrærði vel til að láta hitann elda eggið. Skreytti svo með ristuðum furuhnetum. Ekkert pasta, en þetta verður miklu hollara með baunum og alveg frábær máltið. Og ég ætla að fara með með mér kalt í vinnu á morgun.

1 hvítlauksgeiri, marinn
2 msk pancetta bitar eða 2 sneiðar fitulítið beikon, smátt skorið
1 msk EVOO
1 dós smjörbaunir
200 g tenderstem brokkólí (eða venjulegt brokkólí)
1 egg
35 g ferskur parmesan
salt og pipar
ristaðar furuhnetur til skrauts

laugardagur, 22. október 2011

Í þessari viku er ég búin að hlaupa 21 kílómetra. Er það ekki hálft maraþon?

fimmtudagur, 20. október 2011

Mér þykir ekki mikið um að vakna snemma. Það er bara fínt. Það er það sem ég geri. Mér líkar líka ágætlega við rigningu, hún flækist ekki fyrir mér og þá ekki heldur myrkrið. Mér er ekki vel við rok en sem betur fer var ekkert rok í dag. Mér þykir líka bara fínt að mæta þessum örfáu hræðum sem eru á ferli á sama tíma og ég þó flestir stari á mig í forundran. Mér þykir reyndar voða skemmtilegt þegar ég hleyp framhjá náunganum sem stendur á sínu horni að bíða eftir farinu sínu því hann hvetur mig áfram með hrópum og köllum og í morgun æpti hann "go you superwoman you!" Það er ekki klént að vera súperkjelling, ekki ætla ég að efa það. 


Ég var með plan í dag. Ég hljóp hægt í tuttugu mínútur, meðal hratt í næstu tuttugu, hægt í fimm og svo súperhratt og hægt til skiptis í mínútu hvort í síðustu fimm mínúturnar. Og ég hljóp og hljóp, leið eins og milljón kalli og fannst eins og ég hefði hlaupið hraðar og lengra en nokkru sinnum fyrr. Þannig að ég verð að viðurkenna að ég var svekkt þegar ég sá að ég hafði bara farið 7.5 km á 50 mínútum. 

Mig langar til að hlaupa hraðar. Ég er ekki að bera mig saman við neinn, mig langar bara til að geta hlaupið þannig að ég finni almennilega fyrir því í langan tíma. Mig langar til að geta gert eitthvað sem fyrir nokkru síðan var óhugsandi. 

Mig langar til að finna að ég sé að sýna framfarir, að ég sé að verða betri en ég var í gær. Ég sé engan tilgang í að hlussast áfram á 7 mínútum á kílómetrann endalaust. Og ég er komin niður á að ég þurfi að vera léttari til að geta hlaupið hraðar. Að það sé einfaldlega ekki líkamlega mögulegt fyrir mig að auka mikið hraðann á meðan ég er enn þetta þung. Mér finnst það liggja í augum úti. 


Þannig að ég þarf að léttast meira. 



En hér er vandamálið. Ég er, í fyrsta sinn síðan ég var átta ára, í alvörunni hamingjusöm í sambandi mínu við mat. Ég er ekki reið, hrædd, skömmustufull, klikkuð, sár eða full gremju. Við erum í fullkomu jafnvægi. Ég borða hollan, óunninn mat að mestu leyti og öðruhvoru borða ég vitleysu. Ég borða að mestu leyti rétta skammtastærð. Akkúrat núna er ég að borða kalóríur sem viðhalda líkamsþyngd minni. Mér finnst ég voða fína og sæt, og ég er í alvörunni ánægð með sjálfa mig. Og ég er að klandrast með þessar tvær andstæður. Að vilja léttast meira en vera hamingjusöm á sama tíma. Mig langar bara alls ekki til að stugga við þessu nýfundna frelsi mínu frá öllum þessu veseni sem hefur verið að plaga mig í næstum 30 ár en mig langar líka í alvörunni til að léttast meira. Hvernig á ég að koma þessu heim og saman?

miðvikudagur, 19. október 2011

Hugmynd sem þarf að skoða betur; borða ómeti með vinstri hendi. Brýtur vana og gerir átið erfiðari athöfn.

þriðjudagur, 18. október 2011

Pekankubbarnir lukkuðust rosalega vel og ný uppskrift að baunacarbonara komin í undirbúning. Þarf að setja niður á blað áður en ég gleymi.

mánudagur, 17. október 2011

Tomato ketchup cheddar frá Alex James
Ég fékk vikulega matarsendinguna frá ASDA núna í kvöld. Online shopping hefur gersamlega breytt hvernig ég eyði frítíma mínum og bara til hins betra. Sem þáttur í breyttum og bættum lífstíl er matarverslun á netinu gersamlega ómetanlegur. Þegar maður sér ekki vitleysu, kaupir maður ekki vitleysu. Einfalt. Stundum poppa þó upp tilboð og kynningar á hinu og þessu sem ég tek eftir. (Núna eru Quality Street Makkintoss dósir á tilboði; 2 kíló af súkkulaði á fjögur pund og fimmtíu. Gott að ég bý yfir viljastyrk úr stáli!) Um daginn sá ég auglýstan ost sem ég stóðst bara ekki að kaupa. Man einhver eftir hljómsveitinni Blur sem var ægilega vinsæl á níunda áratugnum ? Alex James sem var bassaleikarinn er núna orðinn bóndi og býr til osta. Og ostarnir hans voru á tilboði í ASDA. Ég hreinlega varð að prófa. Og ekki skemmdi fyrir að osturinn er eins og blautur draumur frá mér; með tómatsósubragði.
"Við erum það sem við gerum endurtekið. Að vera framúrskarandi er þar af leiðandi ekki einstakur viðburður heldur vani." -Aristoteles. 

sunnudagur, 16. október 2011

Ég hleyp, ég fer í vinnu, ég kem heim, ég stússast, ég sofna. Ég hleyp klukkan fimm, er farin í vinnu klukkan 7 og kem heim rétt fyrir 7 tólf tímum síðar. Og líka á laugardögum akkúrat núna. Ég er kúguppgefin en þetta er vonandi bara tímabundið ástand. Og þess virði. Hljóp 10 km í morgun. Bara af því mig langaði til að prófa. Tók mig 75 mínútur en þar innifalin er Gutter Hill. Sem er brekka. Er að hanna pekan kubba núna. Er dálítið þreytt.

þriðjudagur, 11. október 2011

Ég eyddi alveg hreint sérstaklega áhugaverðum klukkutíma hjá "osteopath" eftir vinnu í dag. Hann er ekki sjúkraþjálfari, ekki hnykkjari og ekki nuddari. En eitthvað á þá leið. Ég pantaði tíma hjá honum af því að ég er náttúrulega alltaf með smá verki í hnénu og vildi bara fá að vita hvað ég get gert til að stjórna sársaukanum betur, eða hvort það sé hægt að lækna mig eða hvort hún detti kannski bara af mér löppin innans skamms. Aðallega var ég að hafa áhyggjur af því að hlaupin séu kannski ekki það sniðugasta fyrir mig. Og þegar ég fékk síðan verkinn í ökklann um daginn ákvað ég að það væri virkilega kominn tími til að fara í yfirhalningu.

Ekkert nema góðar fréttir. Ég er með laust hné. Allar sinar og það í kringum hnéð er teygt og togað og það skrollar allt til. Þannig að ég læsi hnénu allt of mikið til að reyna að koma í veg fyrir hnykk. Þetta er ekki hægt að laga en það er hægt að gera ástandið skárra með því að styrkja alla vöðva þar í kring. Ég fékk nokkrar æfingar hjá honum til að gera til að styrkja mig. Ökklinn er bara eðlilegt hlaupara mein og með því að teygja betur á get ég komið í veg fyrir að það gerist aftur. Og ég má hlaupa eins og mig lystir. Ég gæti sjálfsagt valið skárri líkamsrækt, með minna álagi á hnén. En ef ég geri æfingarnar mínar og reyni að halda líkamsþyngd í eðlilegu horfi þá er ekkert því til fyrirstöðu að ég hlaupi eins og vindurinn.


Og talandi um að hlaupa í vindinum; men hvað það var mikið rok í morgun! En ég læt það ekki á mig fá, treð mér bara í húfu frá Láka mínum og rúlla mér út. Tæpir átta á 50 mínútum. Allt að koma.

sunnudagur, 9. október 2011

Ég bakaði pizzu í gærkveldi. Laugardagskvöld, við þrjú saman hér heima, horfandi á laugardagsskemmtiefni í sjónvarpinu og maulandi heimagerða pizzu. Næskvöld. Lúkas fékk svo súkkulaðimús í eftirrétt, ég og Dave heimagerðan latte. Voðalega gott. Það var ýmislegt sem var frábrugðið við þessa pizzu og aðrar sem ég hef gert. Vanalega myndi ég setja volgt vatn, ger og olíu í skál og sulla svo hveiti þar út í þar til ég var ánægð með áferðina. Þessi aðferð skilaði mér vanalega tveim vænum pizzum þannig að ég gat gert tvær bragðtegundir ásamt því að borða þangað til ég gat ekki meir og samt átt afgang til að fá kalda sneið í morgunmat. Það var mjög mikilvægt að búa til sem stærstu deiglummuna til að fá sem mestu pizzuna út úr því. Í kvöld breytti ég til. Í fyrsta lagi þá fylgdi ég uppskrift. Það er mjög óvanalegt fyrir mig. En mig langaði bara til að fá "rétta" skammtastærð. Og ég verð að viðurkenna að pizzudeig samkvæmt ítalskri uppskrift sem á að fæða fjóra virkaði oggulítið. Svo lítið að gamall svitaskjálfti tók sig aftur upp örsnöggt. (Það er ekki möguleiki að þetta sé nóg, ég fæ ekki nóg að borða ómægod ómægod ómægod) en svo sló ég á þá hugsun og minnti sjálfa mig á að ég hreinlega þarf ekki allt þetta magn lengur, þetta snýst um gæði ekki magn. Og ef ég verð aftur svöng, nú þá fæ ég mér bara meira að borða. Bjó til eina pizzu fyrir okkur þrjú, setti í hana alla mína ást og hún var alveg hrikalega góð. Við fengum öll nóg að borða og öllum leið vel í maga og sál á eftir. Hitt sem var svo eiginlega enn meira frábrugðið því sem vanalega gerðist var það að ég bakaði pizzu yfir höfuð. Pizza er nefnilega einn af kveikjumatnum mínum. Eitthvað sem ég borða og það verður svo til þess að ég get ekki hætt að borða. Og ekki bara pizzuna, það að borða hana virtist alltaf bara vera byrjunin, það sem gaf mér grænt ljós á að troða hverju sem mér datt í hug í andlitið á mér. Þannig að ég forðaðist bara orðið að hafa pizzu á boðstólum. En í gærkveldi gaf ég sjálfri mér leyfi til að borða pizzu, njóta hennar í botn og minna sjálfa mig á að ég gæti fengið mér pizzu hvenær sem er þannig að það var engin ástæða til að haga mér á "síðasta pizzan ever" mátann. Og svo hitt að ég væri ekki viljalaus aumingi. Að ég get fengið mér pizzu og látið þar við sitja. Að pizza er pizza og hún er rosalega góð en þýðir ekki open season á nammirekkann í kaupfélaginu. Og það var það. Ég átti mitt næskvöld með minni míní fjölskyldu með pizzu í eðlilegri stærð og það var allt og sumt. Hversu frábært er það?


Í morgun var svo sunnudagur samkvæmt venju; ég úti að leika mér með sippuband, (þarf ég að útskýra það eitthvað frekar?) bakstur fyrir vikuna, tilraunir með sætabrauðsbakstur úr sætum kartöflum og gulrótum (geggjað ristað með hnetusmjöri og jarðaberjasultu) þrif, heimanám (ég og Lúkas) og almenn afslöppun. Læt uppskriftina fylgja. Þurrt saman. Í annarri skál blanda olíu og hunangi og svo eggjunum einu í einu. Svo vanilla, kartöflumauk og gulrætur þar út í. Svo þurrt smá saman við og blanda varlega. Í aflangt brauðform og baka í 45 til 50 mínútur. No problem.




1/4 bolli kókosolía
1/2 bolli hunang
2 egg
120 ml sojamjólk
1/2 bolli sæt kartöflumauk
1 bolli rifin gulrót
1 tsk vanilludropar
1 og 3/4 bolli heilhveiti
1/2 bolli grófir hafrar
1/4 bolli flax (ég veit ekki hvað þetta heitir á íslensku, þetta eru "flaxseeds" sem hafa verið mulin niður í hveitikennt ástand, sneisafullt af omega3)
1 tsk lyftiduft
1/2 tsk matarsódi
1/2 tsk salt
3/4 msk kanill
1/2 tks múskat

fimmtudagur, 6. október 2011

Það beið mín hérna umslag þegar ég kom heim úr vinnu í kvöld. Númerið mitt í kapphlaupinu 4. desember! Nú er þetta sko orðið alvöru.

miðvikudagur, 5. október 2011

Ég fattaði að djúpúðgan og viskan sem ég lét frá mér í gær gæti leitt fólk til að halda að ég hafi ekki farið út að hlaupa. Þvert á móti þá hljóp ég og hljóp. Og hljóp. 8.2 kílómetra allt í allt á klukkutíma. Svartamyrkur úti klukkan fimm að morgni til. Það var eins og ég væri ein í heiminum. Bara ég og skugginn minn og stjörnurnar. Ég horfði á skuggann minn á gangstéttinni og reyndi að greina hvaða hlaupastíl ég hef. Ég er nánast í 90 gráðu vinkli, mig grunar að brjóstin togi mig niður á við. Bölvað þyngdaraflið. Ég verð að reyna að rétta úr mér. Ég nota hné og fætur kolvitlaust, hoppa allt of mikið. Ég naut hinsvegar í botn að sjá pínkulítið mittið mitt ásamt mjúkri línu mjaðmanna. Stórglæsileg. Ég er alltaf að verða þolmeiri og þolmeiri, hljóp í 40 mínútur án þess að stoppa í síðustu viku og plana 45 í fyrramálið. Eins mikið og ég nenni ekki að telja kalóríur þá gat ég ekki annað en tekið eftir að i-pod hafði talið til einar 700 kalóríur brennt á síðasta hlaupi. Ekki slæmt. Það er stundum skrýtið að hugsa til þess að það er ekki svo langt síðan að svona líkamsrækt var út úr myndinni. Ég gat varla labbað hvað þá hlaupið. Ég man í fyrst sinnið sem ég hugsaði þessa hugsun var þegar ég fór á trampólín í fyrra sumar. Ég var þá rétt undir hundrað kílóum og aðvörunarmiðinn sagði max weight 100 kíló. Það var þá sem ég í alvörunni skildi frelsið sem felst í því að geta hreyft sig óhindrað. Það var geggjað, upp og niður, boing boing. Og það er ennþá geggjaðra að fara út að hlaupa. Nei, það er sko ólíklegt að ég sleppi því að hlaupa.

þriðjudagur, 4. október 2011

Það er ólíklegt að maður sjái eftir því að fara út að hlaupa. Að ákveða að sleppa því er hinsvegar líklegra til að bera með sér eftirsjá.

sunnudagur, 2. október 2011

Mér fannst ég vera ægilega sniðug í dag. Þrátt fyrir vott af þynnku sem þýddi að ég nennti alls ekki að taka skemmtiskokkið mitt í dag, var ég ægilega skipulögð hvað matseld varðaði. Ég eldaði létta sunnudagsteik og útbjó í leiðinni salatið fyrir næstu viku. Ég sauð quinoa og þegar það var tilbúið hellti ég einni dós af blönduðum baunum þar út í. Kryddaði svo til með bláberjasaltinu góða, teskeið af hunangi og teskeið af ólífuolíu. Ég hafði líka skorið niður eitt butternutsquash (hvað heitir það á íslensku?), einn rauðlauk, eina rauða papriku og nokkra hvítlauksgeira. Velti svo upp úr balsamic, olíu, hunangi og kryddi og grillaði svo inni í ofni í 45 mínútur. Hellti svo þar út í afgangnum af gulrótum og rósakáli sem var í hádegismat og blandaði svo að lokum þessu öllu saman við quinoa - baunablönduna. Á núna inni í ísskáp salat sem ég get gripið með mér í hádegismat alla vikuna. Set bara mismunandi kál eða spínat með og breyti kannski um dressingu. Prófa tahini sósu, eða set balsamic sýróp. Gríp svo með mér rósmarín bollu og ég eins hamingjusöm og hægt er. Fallegt og hollt. Það má vera að ég hafi fengið einum og mörgum bjórum í gær (segi kannski þá sögu síðar) en ég er nú samt enginn vitleysingur og læt þynnku- fitu og sykurlöngunina slá mig út af laginu. Ekki hana mig.

laugardagur, 1. október 2011


View Larger Map


Af því að það er laugardagur og ég hef meiri tíma en ella ákvað ég í gærkveldi að skora aðeins á sjálfa mig í dag. Í dag var komið að því að hlaupa til Wrexham. Ég er búin að búa hérna í 8 ár og hef aldrei farið þessa leið á tveim jafnfljótum. Ekki neitt svakaleg skrýtið við það, þetta er svona eins og að rölta úr Árbænum og niður í bæ og ég held að fólk geri það ekkert reglulega.  En samt. Spáin sagði 30 stiga hiti, það er laugardagur og mig bráðvantaði að setja sjálfri mér eitthvað til að keppa að. Það eru bara um það bil 7 kílómetrar frá Rhos, þar sem ég bý, og niður í miðbæinn í Wrexham. Ég herptist öll upp við af spenningi við tilhugsunina. Hluti af mér hugsaði að þetta væri styttra en ég héldi, hluti af mér hugsaði að þetta væri lengra en ég sé fyrir mér.Tilhugsunin um að hlaupa leið sem ég hef alltaf séð fyrir mér sem keyrslu var mjög skrýtin.  Ég ákvað að setja strætókortið í vasann þannig að ég gæti farið eins langt og ég kæmist og tekið svo bara strætó til baka. Setti svo 2 pund í vasann lika af því að ég er ekki vön að hlaupa með vatn og datt í hug að ég gæti þurft að kaupa mér eitthvað að drekka þegar þessu væri lokið. Reiknaði svo smávegis í huganum, og sá fyrir mér að þetta ætti að taka 50 mínútur. Ég á að fara með Láka í sundtíma klukkan 9:45 þannig að til að komast til Wrexham og aftur til Rhos með strætó, í sturtu og svo aftur til Wrexham til að fara í sund, væri best að leggja í hann ekki mikið eftir 7:00.

Lagt af stað í glampandi sólskini
Ég spratt á fætur, hress og kát, gerði morgunverkin, smellti mér í gallann og lagði af stað. Ákvað að labba niður Gutter Hill og að Johnstown þar sem ég myndi byrja að hlaupa. Gutter Hill er snarbrött brekka og mér fannst einhvernvegin eins og það væri að svindla að hlaupa niður brekku. Strategían var svo  10 mínútna hægt upphitunarhlaup og svo þrír 10 mínútna meðalhraðir kaflar með röskri tveggja mínútna hvíldargöngu inn á milli. Ég labbaði því niður í Johnstown og byrjaði að hlaupa hjá New Inn pöbbnum. Og átti í mesta klandri með að hægja á mér. Það var svo gaman að hlaupa í nýju umhverfi, og ég var svo spennt að sjá hversu langt ég kæmist. Ég mætti nokkrum öðrum hlaupurum á leiðinni og allir brosa og segja hiya! sem mér fannst voða skemmtilegt. Ég stoppaði hjá Dee Vallley Water eftir 10 mínútur og teygði vel á. Lagði svo aftur af stað og hljóp súperhratt í 10 mínútur alla leið að Rhostyllen. Blés í eina mínútu og lagði svo aftur af stað. Næsti kafli framhjá Erddig og kirkjugarðinum var rosalega erfiður enda hrikaleg brekka upp á við á þar. Ég fór hana nú samt og var nú komin í Wrexham. Pústaði aftur í eina mínútu og lagði svo aftur í hann. Var greinilega orðin þreytt þegar þar var komið því ég var á 7 mínútna á km meðalhraða en sá samt að ég þyrfti að bæta við smá hring um Bellvue Park ef ég ætlaði að enda á strætóstoppistöðinni. Tók 800 metra hringsól þar um og svo aftur á aðalgötuna inn í miðbæinn og endaði hjá slökkviliðstöðinni. Allt í allt 40 mínútur af hlaupum og 6.02 km á hlaupum. Með labbi var þetta 7 kílómetrar. Ég get enn ekki hætt að brosa ég er svo ánægð með sjálfa mig og afrekið. Þetta var ekki neitt hrikalega langt og ég á eftir að hlaupa lengra í framtíðinni en svona sem andlegt afrek var þetta alveg frábært. Ég hefði aldrei trúað að ég gæti hlaupið þessa leið. Tilhugsunin er svo framandi.

Mmm brunch!
Við fórum svo í sundtíma og ég fékk síðan brunch í Wrexham. Hér er hitinn farinn að slaga upp í 30 stig. Ótrúlegt í október en engu að síður mjög velkomin sumarauki. Við sátum úti og borðuðum croissant og drukkum fínt kaffi og nutum sólarinnar. Í kvöld ætlum við svo að skella okkur á pöbbinn. Lúkas er að fara í sleepover og við ætlum að rölta á New Inn og hitta Tracy og Garry og fá okkur nokkra kalda. Ég er búin að setja Bulmer´s í kæli og hlakka ægilega til. Það er ekki oft sem við förum út. En hver getur setið inni í svona veðri?

miðvikudagur, 28. september 2011

Vúhú!
Í stað þess að virða fyrir sér það sem ég hef gert hingað til og flokka það í "góð tímabil" og "slæm tímabil" er mjög mikilvægt að skilja að ég sé þetta alls ekki þannig. Ég sé þetta allt sem þróun. Þetta er allt ferli þar sem allt það sem hefur gerst á einhvern rétt á sér.

Ég ætla núna að halda því fram blákalt að megrunarkúrar eru nánast eina ástæðan fyrir offituvandamáli nútímans. Síðan megrunarkúrar komu til sögunar höfum við gert lítið eitt nema að fitna. Við erum gerð þannig að líkaminn ver sig gegn hungursneyð og um leið og "viljastyrkurinn" dvín eftir nokkra daga á hvítkáli og sjeik hrópar líkaminn á næringu og flestir byrja að troða í sig sem enginn væri morgundagurinn. Og sitja svo eftir með sárt ennið og kenna sjálfum sér um. Að viljastyrkinn hafi ekki verið nægilegur. En það er ekki manneskjan sem bregst, það er kúrinn. Eftir allt þá töldu nasistar í Auswich-Birkenau að 900 kalóríur á dag væru undir hungurmörkum. Samt eru enn til megrunarkúrar sem mæla með 800-1200 kalóríum á dag! Nei, það er ekkert að viljastyrknum hjá fólki þegar það gefst upp á kúrnum.

Það er ólíklegt að öll séum við tilfinningahræætur. Um leið og ég er sannfærð um að mikil hluti offitusjúklinga (og þá í stórum hluta konur) séu að borða af einmanaleika, depurð, leiðindum eða stressi, þá getur bara ekki verið að allar nútímafitubollur búi yfir einhverju lamandi andlegu áfalli sem veldur ofáti. Sum okkar eru bara löt og gráðug og þá þarf að díla við vandann út frá því.

Þegar ég byrjaði á þessu öllu saman þá byrjaði ég í megrunarkúr, ég kallaði það lífstíl og kúrinn var mín eigin uppfinning en engu að síður þá var ég að fylgja settum reglum. Síðan þá hefur þetta allt saman þróast og breyst hjá mér. Og akkúrat núna er ég komin á einhvern stað þar sem ég er eins hamingjusöm og sátt og ég held að ég bara geti orðið. Það er eins og að ég sé búin að ná markmiðinu. Mér líður satt best að segja þannig. Nú snúast markmiðin mín um eitthvað miklu mikilvægara en tölu á vigt.

Ég er sannfærð um að það sé ekki hægt að komast á þennan punkt sem ég er á núna án þess að ganga í gegnum þetta ferli.. Ég veit hvað það er sem gerir það að verkum að ég hef getað haldið spikinu af mér í allan þennan tíma. Og ég get líka sagt ykkur hvað það er. En ég er líka alveg viss um að með þá vitneskju að vopni þurfið þið samt líka að ganga í gegnum ykkar ferli og fatta það sem ég get sagt ykkur núna sjálf. Þessi djúpstæða breyting sem hefur átt sér stað á viðhorfi mínu gagnvart sjálfri mér, gagnvart mat og hreyfingu er lykillinn að þessu öllu saman. En sú breyting hefur átt sér stað í kjölfarið á gífurlegri vinnu. Ég get prédikað þangað til að ég verð fjólublá í framan að megrunarkúrar séu verkfæri djöfulsins en ég held samt að flest ykkar sem lesi séuð á einhverjum kúr. Sem er fine and dandy. Svo lengi sem þið lofið mér að þegar að kúrnum lýkur, þegar líkaminn gefst upp, að þið haldið áfram að vinna vinnuna og komist á næsta stig. Þar sem þar hefur orðið varanleg breyting á viðhorfum til þess hvers sem maður borðar og hvernig maður borðar. Það er frábært að vera hérna. Sól og sangría.

þriðjudagur, 27. september 2011

-Ef þú gerir það sem þú hefur alltaf gert, færðu það sem þú hefur alltaf fengið. 
                                                                                                                Ókunnur

mánudagur, 26. september 2011

Í allan dag er ég búin að stara út um skrifstofugluggann. Veðrið var alltaf að verða betra og betra, það sem byrjaði sem frekar grámóskulegur haustmorgun var óðum að breytast í sólríkan sumardag. Ég hafði planað að hlaupa í fyrramálið en eftir því sem leið á daginn varð löngunin til að komast út meiri og meiri. Fyrsta æfingi í þessari viku er ein af þessum sem er yfirfull af valhoppi og hraðabreytingum og allskonar fram og tilbaka æfingum og ég sá fyrir mér að ég þyrfti að hafa dagsbirtu til að sjá til hvað ég væri að gera. Hér er orðið svartamyrkur klukkan 5 á morgnana þegar ég er að hlaupa. Lausnin lá þessvegna í augum úti; drífa mig út í hlaup þegar ég kæmi heim úr vinnu.

Það var ekki eftir neinu að bíða og um leið og ég kom heim dreif ég mig í gallann og út. Hitaði upp með því að hlaupa rólega í 20 mínútur og svo hófust nokkuð stífar hoppæfingar. Þegar upp var staðið hafði ég hreyft mig í 58 mínútur og farið yfir 7.66 km. Og brennt 640 kalóríum. Ekki að ég sé að telja þær svo sem. Það sem ég tel er tilfinningin eftir 10 mínútna hlaup á meðan ég er enn að finna taktinn og rétta andadráttinn. Þangað til ég finn það er ég uppfull af neikvæðum tilfinningum um að ég geti þetta ekki. En svo smellur eitthvað og ég finn rétta taktinn og ég get bara notið þess að hlaupa. Í dag fór ég alveg nýja leið, hljóp í kringum rúgbý völlinn og um skógarslóða. Sólin skein, fuglar sungu og ég fann í hverri einustu frumu líkamans hvað ég er lukkuleg manneskja.  Að ég hafi getað sleppt öllum afsökununum og bara byrjað að gera og haldið því svo áfram er í raun og veru alveg ótrúlegt. Just do it. Þetta er ekkert flóknara en það. Just do it.

sunnudagur, 25. september 2011

Sunnudagstilraunaeldhúsið fór bara beint á Pressuna, setti það ekki inn sem pistil hér. Er líka búin að búa til linsubauna og hvítlaukssalat til að fara með í vinnuna á morgun og þessar rósmarín múffur henta svakalega vel með sem meðlæti. Hlakka strax orðið til að fá hádegismat á morgun! Best að fara í heimanám stúss með Láka núna, maður verður víst að gera lexíurnar sínar ef maður ætlar að verða geimfari.

föstudagur, 23. september 2011

Ég fór aðeins í Tesco eftir vinnu í dag. Föstudagur og sólin í glampandi stuði og mig vantaði svona eitt og annað fyrir helgina. Ég gerði hræðileg mistök um síðustu helgi við tilraunir til að búa til gnocchi úr gulrótum (pjökh!) og um þessa helgi hef ég í hyggju að gera engar tilraunir, bara halda mig við gamalt og gott. (Kannski að ég prófi eina hugmynd sem felur í sér blómkál, egg, skinku og grana padano, sjáum til). Það er fátt sem mér þykir skemmtilegra en að fara í létt matvöruinnkaup. Bara ég og karfa og fimm hlutir á listanum og nógur tími til að skoða allskonar sultur og hveiti og korn og sósur og osta. Og þar sem ég rölti um búðina kom ég að pólsku deildinni. Og ég týndi mér alveg innan um allskonar pylsur, osta, kæfu og prins póló. (Ó já mæ frend, Prins Póló!). Sá svo glitta í glerkrukku með einhverju fjólubláu og kunnuglegu. Jú, rauðkál. Danskt rauðkál. Sem ég er að láta fólk bera með sér frá Íslandi. Og það fæst bara á undir pundi fyrir krukkuna í Tesco. Ég skoðaði hilluna betur og fann þar líka súpujurtir og steiktan lauk og saltlakkrís. Þannig að héðan í frá er harðfiskur það eina sem ég þarf sent að heiman. Jah, nema að Tesco setji upp Nígeríu deild og ég fái bara skreið beint í æð.

fimmtudagur, 22. september 2011

thumbs up!
Í 30 ár er ég búin að vera að bíða eftir töfradeginum. Deginum sem ég verð mjó. Það sem kemur til með að gerast daginn sem ég verð mjó hefur breyst með árunum. Allt frá að finna ástina og verða rokkstjarna upp í að fá óaðfinnanlegt tískuvit, þurfa aldrei framar að raka lappirnar, fá glansandi hár og allt út í að finna frábæra vinnu. Allt þetta gerist daginn sem ég verð mjó. Og dagurinn sem ég lét af þessum draumi er besti dagur lífs míns hingað til. Þegar ég gerði mér grein fyrir þvi að ég hef stjórn á öllu þessu sjálf, og það hvort heldur sem ég er mjó eða feit, breyttist allt. Ég er hætt að bíða og ég geri. Ég er ekki að segja að ég sé búin að fatta þetta allt saman og ég upplifi svo sannarlega slæma daga. (Sjá fyrradag) En ég er að gera allt á mínum eigin forsendum og ég hlusta á innri röddina mína sem vill mér bara vel. Og hún verður sterkari með hverjum deginum. Ég fæ auðvitað enn taugaveiklunarköst yfir því að vera ekki á plani. En málið er að það er kominn heill mánuður núna og ég hef ekki fitnað. Ég hef ekki tapað mér í ofáti. Ég hef ekki misst sjónar á neinum af markmiðum mínum. Ég hef treyst sjálfri mér í heilan mánuð. Og ég þarf ekki lengur að bíða eftir töfradeginum. Allir mínir dagar eru núna töfradagar.

þriðjudagur, 20. september 2011

Þetta hefur alltaf snúist um að finna jafnvægi hjá mér. Þegar ég skilgreini jafnvægi í lífi mínu eins og það lýtur að mat þá myndi ég segja að jafnvægi væri náð ef ég borða þegar ég er svöng og þar til ég er mett, þegar ég borða hreinan mat 98% tímans og nýt svo hinna tveggja prósentanna alveg niður í rassgat samviskubitslaust. Þetta ætlar að vera erfiðara í alvörunni en þetta virkar svona á blaði. Ég hef núna ekki vigtað mig í langan tíma. Og samkvæmt fötum og myndum hef ég ekki fitnað neitt. En ég hef líka greinilega ekkert lést. Og nú er ég farin að spá í því hvort það sé eitthvað til í því að til að ná jafnvægi á einum stað í lífinu þarf kannski einhver annar hluti þess að halla á eina hlið. Mig langar ekkert meira en að lifa planlaust. Ég á nefnilega ofboðslega erfitt með að fylgja plani og byrja ekki að hugsa um planið sem megrun. En planlaust er ég taugveikluð og stressuð un að allar ákvarðanir sem ég tek séu kolvitlausar. Ég sé þessvegna að til að ná þessu jafnvægi þarf ég að búa til þá hugmynd að planið sem ég fylgi sé ekki megrun. Ég er að vinna í því. Mér dettur helst í hug að setja á planið stöku kitkat, eða franskbrauðsneið. Og þá á þriðjudegi ekki um helgi. Svona planað spontaneity. Ég þarf að tækla helgarnar hjá mér. Ég er örlítið slösuð núna, hef í nokkrar vikur verið að meiða achilles tendon (sinina aftan á ökklanum). Ætlaði bara að hlaupa mig í gegnum sársaukann en hef núna verið skipað að slaka á í nokkra daga. Og panikkaði um leið. Ég hef nefnilega verið að nota hlaupin sem afsökun fyrir ofáti. Og nú þegar ég er ekki að hlaupa verð ég að hætta að éta. Það er ekki jafnvægi. Nú er ég algerlega sannfærð um að ég sé komin á þann stað í þessu ferli mínu sem segir að mér er skítsama hvort ég sé 100 kíló eða 60. Það eina sem skiptir máli er að ég sé nógu hraust til að stunda þá líkamsrækt sem ég hef gaman að í það og það sinnið. Akkúrat núna eru það hlaup. Og ég finn það að til að hlaupa eins og ég vil hlaupa þá þarf ég að vera léttari en ég er núna. Ég þarf þessvegna að fara að spá í hvernig ég hef í hyggju að gera þetta. Og hvað ég er eiginlega að gera.

Ég fæ oft bréf og kveðjur frá hinum og þessum þar sem ég fæ að heyra að ég sé fyrirmynd og annað fallegt. Ég er afskaplega stolt og ánægð þegar ég heyri svoleiðis. En þetta er líka tvíeggja sverð. Þetta þýðir líka að í hvert sinn sem ég tek lélega ákvörðun finnst mér eins og ég sé ekki bara að svíkja sjálfa mig heldur líka allt þetta fólk sem hefur trú á mér. Hverslags  fyrirmynd er það eiginlega sem stendur bara í stað og léttist ekki svo mánuðum skipti? Ég spyr sjálfa mig líka hvert ég sé að fara með þetta allt saman. Hvað ég sé fyrir sjálfa mig í framtíðinni  og oftast er svarið samofið því að ég þurfi að léttast um 10 kíló í viðbót.

Mig langar ekkert meira en að gefa sjálfri mér tíma til að halda áfram að kanna þetta ferli sem ég er í núna, að treysta líkama mínum til að segja mér hvaða næringarefni ég þarf. En ég þarf líka að taka á þeim hluta af sjálfri mér sem hlustar ekki á líkamann og treður í sig súkkulaðiköku. Ég er ekki í jafnvægi akkúrat núna.

Mestmegnis held ég að ég þurfi að láta af dramatíkinni og hætta að hugsa svona mikið. Kannski að ég þurfi bara að anda aðeins. Inn um nefið, út um munninn.

sunnudagur, 18. september 2011


Ég bý í Wales. Og í Wales rignir. En það skiptir litlu máli þegar maður er með hlaupabólu og á peysu sem blotnar að utan en er þurr að innan. Hverslags vísindi eru það eiginlega? Ég held meira að þetta séu galdrar. Hlaupapeysa hönnuð af galdraköllum. 7 km á 47 mínútum í morgun. Ég er alltaf að spítta í. Og þegar ég hleyp verður allt í lagi með allt hitt draslið. Ég get sett það allt i samhengi og ég sé stóru myndina. Með hausinn í andartakinu. Hvílík gleði. Lífsins tóník og elexír.

laugardagur, 17. september 2011

Það allra, allra besta sem ég man eftir sem lítil stelpa var það sem hét næskvöld heima hjá mér. Nice evening at home. Þá fórum við pabbi út í sjoppu, keyptum einn appolló lakkrís poka og 100 gramma Nóa Síríus súkkulaði plötu með hnetum og rúsínum. Einstaka sinnum keypti pabbi líka það sem hann kallaði eitursnakk, salt og pipar kryddað snakk frá Maruud. Svo var nammið sett í skál og við fjölskyldan horfðum saman á sjónvarpið, örugglega Crosby fjölskylduna, og höfðum það næs. Að mestu leyti er þetta góð minning, ég hef alltaf notið stunda með foreldrum mínum og bróður og mér finnst við vera góð eining. En ég man líka hversu mikilvægt það var fyrir mig að fá það hlutverk að setja nammið í skál og koma með það upp því þá hafði ég tækifæri til að éta upp úr skálinni nokkrum molum meira en þau hin. Og þessi æsingur í að fá sem mest af góðgætinu er það sem ég er enn að berjast við. Hrein og bein græðgi. Og svo það sem ég spyr sjálfa mig stanslaust að hvaðan þessi æsingur kemur. Var það af því að meira segja á þessum aldri var ég búin að gera mér grein fyrir náttúrulögmálinu sem segir að fyrir hverja megrun er óhjákvæmilegt ofát? Að það að gera sætindi að forboðna ávextinum bjagaðist viðhorf mitt svona svakalega? Allavega, þetta er núna stóra verkefnið mitt. Að taka forboðna stimpilinn af sætindum til að sannfæra sjálfa mig um að ég þurfi ekki að oféta þau þegar ég fæ, að nammið verði alltaf til og að ég geti fengið mér hvenær sem ég vil. Ég eigi bara að fá mér þangað til ég er södd. Þetta hefur gengið illa. Það er ekkert smávegis verkefni að breyta 30 ára gömlum hugsunarhætti. En ég ætla ekki að gefast upp.

Svo var það hitt. Ég fékk Appolló lakkríspoka og Nóa súkkulaði sent frá Íslandi um daginn. Og pokinn er agnarsmár. Það eru tvær lúkur í honum, ef það. Súkkulaðið hafði reyndar þyngst um 50 grömm, er orðið 150 gramma stykki. Deildu þessu á 4 og þetta er ekkert mikið nammi. Ég skil ekki alveg afhverju ég var með samviskubit yfir þessu í gamla daga. Ef maður vissi þá sem maður veit núna og allt það...

fimmtudagur, 15. september 2011

Afmælis-og eða jólagjafalistinn. Voðalega sem mig langar alltaf í allskonar dót.

Garmin 305 Eftir miklar pælingar þá er ég komin á að þessi gerð henti mér og minum þörfum best. Ég sá það hjá Ólínu og Hörpu þegar við hlupum um Chester og það er mun nettara en ég hafði haldið. Og þó Nike+ græjan mín geri alveg sömu hlutina þá er það ekki jafn nákvæmt mælitæki. Mig vantar líka púlsmælinn. Fyrir verð er Garmin 305 það besta fyrir mig. Ég fæ svona herping í magann mig langar svo í það.

Nú þegar fer að kólna úti og færðin ekki sú hin sama og var í sumar vantar mig vetrarhlaupaskó. Adidas Kanadia  uppfylla mínar kröfur um verð og gæði og svo eru þeir lika geðveikt flottir.

Hvað get ég sagt? Mig langar bara í  Nike úlpa.

Ég hefði ekki trúað því sjálf að  Sokkar skiptu máli við hlaup en þeir gera það. Ég á tvenn pör af alvöru hlaupasokkum og vantar fleiri.

Ég stal húfu frá Lúkasi í fyrra en langar í mína eigin í ár. Húfa og vettlingar er náttúrulega lífsnauðsynleg til að halda heilsu þegar útivist er stunduð.

Foam roller er svona líka ljómandi sniðug aðferð til að ná úr vöðvum allri þreytu og hnútum. Ég hef líka lesið að foam rolling geti hjálpað svona hnéveiklingum eins og mér.

Og hitt er það svo að það eru kenningar sem segja að það sé betra fyrir hné að hlaupa berfætt. Ég er nú kannski ekki alveg komin á það að vilja spranga um með naktar tær en mig langar engu að síður voðalega til að prófa svona meira minimal hlaup. Svo eru þeir líka bara svo rosalega flottir. Og það er svo gaman eiga flott dót.




þriðjudagur, 13. september 2011

Ég eignaðist um daginn tvær nýjar hlaupapeysur. Báðar eru langerma til að geta hlaupið án þess að verða of kalt  nú þegar það er byrjað að kólna aðeins. Önnur er þunn og ætti að vera fín nú í september og október, hin er þykkari og úr einhverju töfraefni sem heldur manni heitum en er samt létt og þunn. Báðar eru þær með rennilás upp í hálsinn. Það er kannski ekkert merkilegt að eiga peysu með rennilás. En það sem er sérstakt við peysurnar er að á báðum er svona smávegis efnisflipi sem hylur rennilásinn. Og þegar ég sá það gat ég ekki annað en brosað af hamingju. Alvöru hlaupapeysur fyrir alvöruhlaupara. Þetta eru ekki bara peysur með rennilás. Þetta eru peysur sem hafa farið í gegnum þróunarferli hjá hönnuðum, hjá loftaflsfræðingumn, hjá reynslumiklum hlaupurum, hjá vísindamönnum. Allt til að passa það að litli rennilásinn nuddist ekki í hálsinn þegar maður hleypur. Og þegar rennilásinn er ekki fyrir manni þá getur maður bara hlaupið. Og hlaupið og hlaupið. Eða það var allavega það sem ég gerði í morgun. Og andvarpaði af hamingju þegar ég hugsaði um fínu peysurnar mínar sem voru samanbrotnar inni í skáp heima. Ég tími bara alls ekki að svitna í svona fínar flíkur.

mánudagur, 12. september 2011

Það má vera að ég hreinlega gubbi af spenningi akkúrat núna. Ég er búin að skrá mig í og borga þáttökugjald í 10 km kapphlaupi. Og þegar ég segi kapphlaupi þá meina ég kapphlaupi. Ég er nefnilega núna komin í framhaldshópinn í Up & Running og það er aðeins meiri alvara í 10 km þjálfuninni. Aftur þurfum við að taka þátt í hlaupi þegar námskeiðinu lýkur til að marka hversu langt við höfum náð. Og í þetta sinnið samþykkir þjálfarinn ekki svona virtual hlaup eins og ég gerði fyrir 5km lokaverkefnið. Við verðum að finna alvöru hlaup. Helst helgina 5-6. nóv, en hvenær sem er þar í kring er í lagi. Og að sjálfsögðu er ekkert um þessi skemmtilegu Hallóween skemmtihlaup hér í grenndinni á þessum tíma. Ég bý í alvörunni í Rassgati og Bala. Eina skipulagða hlaupið nálægt mér er alvöru kapphlaup. Með takmarkaðri þáttöku 300 manns, peningaverðlaunum og medalíum.  Hér í Wrexham tökum við þetta af alvöru og festu. Í fyrra kom fyrsti maður í mark á rúmum 30 mínútum. (!!!). Fyrsta kona á tæpum 37. (!!!!!) Sá allra síðasti kom í mark á 76 mínútum og meðalhraði var uþb 62 mínútur. Ég er sannfærð um að ég geti gert þetta. Ég verð kannski síðust í mark en ég er harðákveðin í að ég geti þetta. Eina vandamálið er að hlaupið er ekki fyrr en 4. desember. Mig vantar enn að fatta upp á hvað ég geri til að geta skráð 10 km hlaup í nóvember. Það er víst engum ofsögum sagt að ég sé spennt. Hún hafði rétt fyrir sér þjálfarinn; það fókusar alla þjálfunina að hafa kapphlaup að stefna að.

sunnudagur, 11. september 2011

Ég reyni eftir fremsta megni að borða hreint. Og til að borða hreint er best að útbúa matinn sinn sjálfur. Þar sem morgunmatur er mikilvægasta máltíð dagsins er sérlega mikilvægt að leggja alúð við hann. Ég trúi ekki öðru en að þessar múffur eigi eftir að vera frábært eldsneyti fyrir daginn, bæði fyrir sál og líkama. Grunnhugmyndin er haframúffurnar mínar en eru hér eiginlega í öðru veldi. Haframúffur fyrir fullorðna. Og með bolla af flóaðri sojamjólk og þéttu kaffi frá Súmötru hreinlega táraðist ég af hamingju yfir því að hafa lært nógu mikið til að geta greint að þetta er svo miklu, miklu betra en Lucky Charms.


1 1/2 bolli grófir hafrar
1/2 bolli heilhveiti
2 msk flax (malað) Þessu má sleppa, mér finnst gott að hafa það með fyrir góða fitu og almenna hollustu
1/4 bolli sólblómafræ (eða graskersfræ eða hvað sem er)
1/4 bolli ristaðar pekanhnetur, gróft hakkaðar (eða hvaða hnetur eða möndlur sem er, vil bara benda á að rista þær er milljón sinnum betra)
1/4 bolli þurrkaðir ávextir (ég notaði blöndu af rúsínum, apríkósum og kirsuberjum)
1/4 bolli cacao nibs (þeim má sleppa eða nota öggulítið af sykurlausu súkkulaði)
1/2 tsk gott salt
1 tsk kanill
1 tsk lyftiduft
Allt í skál og blandað saman.

1 egg
11/2 bolli sojamjólk (eða mjólk sem til er, soja er bara svo góð af því að það er svona "feitt" bragð af henni. En það er nú kannski bara ég.)
rúm tsk vanilludropar
1 væn msk kókósolía
1/4 bolli pálmasykur (eða 2 msk hunang)
Allt blandað saman og svo blandað nett við hafrablönduna. Sett í sílíkon muffins form og bakað í 30 mín við 190 gráður. 8 múffur allt í allt. Blandan virkar þunn og blaut en treystið mér, þær eru æði.

laugardagur, 10. september 2011

Lúkas byrjaði aftur í sundtímum í morgun. Sundkennsla er ekki hluti af skólastarfinu og við foreldrarnir sjáum um að finna sundtíma og koma honum þangað. Honum finnst þetta sem betur fer voðalega gaman þannig að ferð til Wrexham á laugardagsmorgni er bara eitthvað til að hlakka til. Við notum oftast tækifærið og gerum eitthvað í bænum og endum svo oftast á kaffihúsi. Það er svo gott að fá góðan kaffibolla. Í dag fórum við á Starbucks. Ég hafði haft í hyggju að fara á Caroline´s, nýtt, sjálfstætt rekið kaffihús sem ég hafði tekið eftir fyrir nokkru. Það leit voða vel og svona "lífrænt" og "local" út og virtist líka vera bakarí með fjarskafallegt brauð til sölu. En þegar við skoðuðum nánar þá var að eins og mér finnst svo oft vera með veitingastaði hér í Bretlandi, það leit allt vel út á yfirborðinu en svo ekkert í það varið þegar á hólminn er komið. Þannig var auglýst "Expresso" til sölu. Nú má kalla mig snobbaða að vilja hafa þetta rétt en espresso er stafað með essi, ekki exi. Þegar ég spurðist eftir súrdeigsbrauði þá vissi bakarinn ekki um hvað ég var að tala og þegar ég spurði svo eftir grófu og eða kornóttu brauði þá var heilhveitibrauð það besta sem boðið var upp á. (Það er í alvörunni kominn tími á að ég fari að opna mína eigin matvöru-veitingasölu.) Allt brauðið var bara hvítt brauð í hringlaga dulargerfi og ég varð enn einu sinni fyrir vonbrigðum. Við röltum því á Starbucks þar sem ég veit allavega hvað það er sem ég fæ. Þar var svo auglýstur nýr kaffidrykkur fyrir haustið; Roasted caramel macchiato. Nammi namm hugsað ég með mér um leið, kaffi, karamella, feit mjólk. Æðislegt. En sem betur fer hafði ég smá umhugsunarfrest í röðinni. Ég hef að undanförnu bara fengið mér soy latte. Er alveg hætt í þessu sæta drykkja sulli. Það var nefnilega svo komið að ég pantaði mér grande skinny caramel latte macchiato og fannst bara ekki gott. Hann var of sætur. Og ég hugsaði með mér að heilinn í mér hefur ekki náð að fylgja eftir líkamanum. Bragðlaukarnir mínir hafa breyst svo mikið undanfarna mánuði að ég er bara ekki hrifin af sætu lengur. En heilinn hugsar enn að mig langi í sætindin. Þannig ætla ég að hætta á landráð og lýsa því yfir að mér finnst Nóa súkkulaði eiginlega bara orðið vont. Það er alltof ljóst og það er í alvörunni hægt að bryðja sykurinn í því. Nei, látið mig miklu frekar fá einn eða tvo mola af Green & Black´s dökku espresso súkkulaði en heilt kíló af Nóa. En heilinn minn er ekki búinn að fatta þetta þó líkaminn sé með þetta á hreinu. Þannig langar mig rosalega mikið í súkkulaðið sem er uppi í skáp núna þrátt fyrir að vera búin að gera mér grein fyrir því að mér finnst það ekki gott. Hvaða geðveiki er það eiginlega?

Líkami minn veit nefnilega miklu betur en heilinn minn. Síðustu nokkrar vikur er ég búin að vera að gera tilraunir að lifa lífinu planlaust. Það er að segja ég borða þegar ég er svöng, og ég borða það sem mig langar í   og ég hætti að borða þegar ég er södd. Þetta er öfugt við að borða fyrirfram ákveðinn skammt af ákveðnum fæðutegundum á vissum tíma dagsins. Ég er enn skelfingu lostin yfir þessu, ég á enn rosalega erfitt með að finna fyrir hungri, og enn erfiðara með að skynja þegar ég er orðin södd. En ég er líka harðákveðin í að halda þessu áfram. Ég hef ekki lést neitt á þessum vikum  en ég hef heldur ekki þyngst eins og ég hélt að myndi gerast. Ég ætlaði ekki að treysta sjálfri mér að lifa svona planlaust. Eins og ég væri krakki eða stjórnlaus hálfviti. En það er bara svo mikilvægt að treysta sjálfum sér. Auðvitað veit ég hvað er mér fyrir bestu og það er bara af hinu góða að segja við sjálfa mig að ég sé nógu góð manneskja, nógu vel gerð til að velja það sem er best fyrir mig. Það sem hefur helst gerst er að þegar ég er svöng þá langar mig í mat. Mig langar í grófa hafra og grænmeti og gott kjöt og gæða mjólkurvöru. Þegar ég er svöng þá langar mig ekki í nammi. Og þar hef ég lokaverkefnið mitt. Ég borða þegar ég er svöng og ég borða góðan mat þegar ég er svöng og ég borða hann þangað til ég er södd. Samkvæmt þessu er ekki pláss fyrir nammi af því að mig langar ekki í það þegar ég er svöng og ég er að reyna að borða ekki þegar ég er ekki svöng. Það, eins og allt þetta hjá mér, gengur upp og ofan. Ég er t.d enn skilyrt til að hugsa að það sé laugardagskvöld og X-Factor í sjónvarpinu; þá fær maður smá súkkulaði og snakk. Og langa rosalega í það þó ég sé ekki svöng. Og fá mér það þvert betri vitund. En ég tek að minnsta kosti meðvitaðar ákvarðanir um það sem ég geri og skelli skuldinni ekki á hömluleysi eða skapgerðarbresti. Og þetta er í alvörunni allt að koma hjá mér. Eins lengi og það tekur.

miðvikudagur, 7. september 2011

Þegar ég vaknaði í morgun eygði ég vigtina mína með fjandsamlegum svip. Þrátt fyrir að hafa bara borðað eins og flest eðlilegt fólk alla helgina þá drakk ég tvímælalaust meira áfengi en eðlilegt fólk (eða meira áfengi en eðlilegt fólk ætti að drekka) og eins og alþjóð veit er fátt hitaeiningaríkara en áfengi. Mér hafði nú svosem líka áskotnast örlítið af lakkrís og át góðan hluta hans á mánudagskvöld. Allt svona til þess fallið til að tryggja "nei hvur andskotinn!" viðbrögð á vigtinni. Ég hugðist þvi bara sleppa því að stíga á hana. En svo varð forvitnin fjandanum yfirsterkari og ég sté á tækið. Og fattaði að mér hefur tekist að breyta sambandi mínu við vigtina mína. Í fyrstu var ég háð vigtinni til að sjá kílóin fjúka. Mig vantaði að fá að sjá töluna breytast til að fá staðfestingu á að ég væri að gera rétt. Það er erfitt að nota fatnað til að mæla mun á tveggja eða þriggja kílóa tapi þegar maður er 130 kíló. Það sér ekki högg á vatni. En svo fór vigtin að vera mér fjötur um fót, hún fór að stjórna þessu öllu hjá mér; ég var brjáluð ef ég léttist ekki, ofurkát ef eitthvað fór. Og ég lét hana segja mér til um hvort dagurinn yrði góður dagur eða slæmur. Ég prófaði þá í þó nokkuð langan tíma að sleppa vigtinni og notaði aðrar aðferðir til að mæla árangur. Og sá tími var góður að því leytinu til að mér tókst að setja ákveðinn forvara við það sem vigtin sagði. En svo fannst mér aftur vera tími á að vigta mig. Ég saknaði rútínunnar og ég saknaði kunnugleikans. Og aftur fór ég að láta hana segja mér hvort ég væri glöð eða reið og pirruð. En að undanförnu hef ég tekið eftir að ég er hætt pirringnum. Ég vigta mig á hverjum degi, en ég er hætt að spá í töluna sjálfa. Ég nota vigtina meira til að skilja líkama minn, hvernig hann bregst við salti, við vatnsdrykkju, við svefni, við líkamsrækt og ýmsum fleirum þáttum. Í stað þess að einblína skelfingu lostin á TÖLUNA er ég farin að sjá dagleg flóð og fjöru líkamans og ég get betur stjórnað sjálf hvað ég geri. Þegar maður sér að það er hægt að þyngjast og léttast um fjögur kíló yfir daginn (já ég sagði fjögur kíló) þá skilur maður skyndilega betur hvað lokatalan, lokatakmarkið er hjákátleg. Og þá er ekkert mál að gera almennt hreysti og vellíðan að lokatakmarkinu.

þriðjudagur, 6. september 2011

Ég fékk mér fyrsta heita hafragraut haustsins í morgun. Eftir sólríka helgi í Chester þar sem drukkið var og étið út í eitt, var við hæfi að taka smá detox í dag. Og veðrið bauð upp á graut í dag. Ég hljóp 4 kílómetra á 32 mínútum og ætla að kenna svakalegu roki og lemjandi rigningu um hægaganginn. Já, það er ekki annað að sjá en að haustið sé komið til Wales. Og það var eitthvað svo traustvekjandi að setja hafra og vatn í pott, bæta kókósolíu út í og skreyta svo með flax og kókóskurli. Svona eins og þegar ég fyrst byrjaði að breyta lífsháttum mínum. Ég var eiginlega búin að gleyma hvað það er gott að fá heitan graut í kroppinn, hvað hann fyllir vel og veitir mikla vellíðan. Ég djúphreinsaði svo kofann, náði í skólabækurnar og setti niður drög að tillögu að mastersverkefni. Mér hefur alltaf þótt haustið góður tími til athafna og ég hef í hyggju að standa í stórræðum núna fram á næsta vor. Já, það er komið að heimsyfirráðum. Eða dauða.

föstudagur, 2. september 2011

Það er nú ekki margt í heimi hér í sem er betra en góðir vinir. Og ég er  svo lukkuleg að eiga að einn glæsta vinahóp sem sést hefur norðan Alpafjalla. Þollararnir mínir sem ég er búin að eiga að síðan ég man eftir mér, vináttan hófst á leikskóla. Og fyrr. Og við höfum alltaf gert eitthvað úr þvi þegar við hittumst sem hópur nú síðustu árin þegar forsendur vinskaps hafa breyst með tilkomu eiginmanna, barna, húsbréfa og annars óáran.  Það er semsagt komið að Þollaradegi. Í ár verður hann haldinn hátíðlegur í Chester og eiginmenn fá að taka þátt. Ég er búin að panta borð á nokkrum veitingastöðum, plotta út svaðalegt pöbbarölt, plana fótboltaferð á Wrexham v Kidderminster fyrir strákana, menningarlega söguskoðun um rómverskar minjar og smá athugun á Cromwell ásamt búðarölti og endalausum stoppum á kaffihúsum, pöbbum, börum, krám og knæpum. Ég geri ráð fyrir miklum hlátri, spjalli og stuði. (Og nú þegar við höfum mennina með er kannski hægt að ná mynd af okkur öllum saman í einu!)

Ég er búin að pakka, búin að senda barnið í pössun og er tilbúin. Nú skal dansinn hefja.