Við fórum á ægilegt skrall í gær maðurinn og ég. Mágkona mín og svili buðu okkur að koma með sér á pöbbinn að horfa á fyrsta leikinn í "6 Nations" keppninni í rugby. Eins og allir vita erum við Veilsverjar miklir rugby aðdáendur og það er að sjálfsögðu heimsfrægt að við unnum þessa keppni með "Grand Slam" í fyrra, þeas við unnum alla okkar leiki. Þetta er alvitað. (Eða er rugby jafnfrægt á Íslandi og handbolti er hér?) Við röltum okkur niður til Johnstown þar sem Lúkas fékk að gista hjá nain og taid (ömmu og afa) og hann var heldur betur sáttur við það enda var Cade frændi hans þar líka og ætlaði að gista. Við vissum semsé að það myndi ekki væsa um þá kumpána.

Lee Halfpenny í stuði. 

Við Dave héldum því á pöbbinn og fyrsti bjórinn kominn á borðið klukkan hálftvö um leið og leikur hófst. Ég hafði sagt við Dave fyrr um daginn að nú væri sko aldeilis tími til að sýna framsýni og fyrirhyggju. Fyrst við værum að fara að fá okkur í stórutána svona yfir daginn þá væri nokkuð ljóst að við myndum sjálfsagt vera komin aftur heim snemma. Við myndum líka sjálfsagt vera rallhálf. Og að vera rallhálf er ávísun á kæruleysi og tvöfaldan beikonborgara. Ég fór þessvegna í langan hjólatúr um morguninn og kom við í búð og kippti með mér því sem þarf í heilsusamlegt kalkúnapastalauslasagne. Og hafði það til þar um morguninn þannig að þegar við kæmum heim um kvöldð með mallann fullan af bjór og óstjórnlega löngun í eitthvað djúsí, nú þá þyrfti ég bara að stinga lasagne inn í ofn og hey presto! við hefðum indælis, djúsí mat tilbúinn og enga ástæðu til að fara í chippie. Við hófum því drykkju án nokkurra vandkvæða og vönduðum okkur til við verkið. Wales hóf leik illa, var komið 17 stigum undir Írland þegar þeir loksins tóku þumalputt úr rassgati og byrjuðu að skora stig. En allt kom fyrir ekki, við töpuðum. Og þurftum að sjálfsögðu að drekkja sorgum okkar. Gerðum það vel og vandlega og höfðum gaman af. Horfðum svo á Skota tapa fyrir Englendingum sem er eins hræðilegt og hugsanlegt er og þurftum að sjálfsögðu að skála í sorg fyrir keltneskum bræðrum og systrum í Skotlandi. Þegar hér var komið sögu var farið að halla mikið á hlutföllin stuð versus skynsemi. Eins og allir vita þá segir jafnan að því meira stuð, því minni skynsemi. Það var komið fast að kvöldmat og okkur fannst öllum tilvalið að panta hálfsmetralangar pulsur í brauði og franskar með um leið og við pöntuðum næsta bjór. Og þessu var svo skolað niður með meiri bjór.

Bacon pancake stack. 

 Eftir því sem ég best veit var alveg hrikalega skemmtilegt, ég var með harðsperrur í kinnum þegar ég vaknaði í morgun. Ég á hinsvegar enn tilbúið heilsusamlegt lasagne inni í ísskáp. Það var ekki sjéns að ég fengi mér eitthvað heilsusamlegt. Nei, fita,hveiti og sykur var það sem minn líkami krafðist og það var það sem hann fékk. Við Dave fórum í rómantískan morgunverð á Frankie & Benny´s og fengum ammríska útgáfu af breskum morgunmat og í eftirrétt fékk ég svo möndlucroissant á Café Neró. Ég hreinlega gæti ekki verið sáttari. Stundum þarf maður bara að láta stuðið eftir sér svona til að geta tekist á við alla skynsemina alla hina dagana.

Ég klára janúar með þriggja og hálfs kílóa tapi og byrja febrúar á stærðfræði formúlunni (93.5-71)/11=2.05. Tvö kíló í febrúar. Við sjáum til. Kannski er ég bara hamingjusöm eins og ég er. Bara hamingjusöm.

Ég fékk mér KitKat í dag. Tvo fingur, dökkt súkkulaði. 106 hitaeiningar. Ég var í vinnunni til rétt yfir sex og þetta var svona hálfvegis í hugsunarleysi, hálfvegis í einhverri "á ´etta skilið fyrir að vinna svona mikið, fæ kvöldmat svo seint" hugsunarleysi. Ég er svo búin að eiga smávegis erfitt í kjölfarið í kvöld. Stakk upp í mig nokkrum döðlum á meðan ég hitaði upp afganga frá í gær í kvöldmat. Og er svo búin að fá mér fjórar fíkjukúlur. Þetta er ekkert stórslys, enginn 350 gramma poki af M&M skolað niður með stauk af Pringles og líter af Ben & Jerry, en samt. Þetta var heldur ekki á plani. Samkvæmt mínum útreikningum um það bil 400 hitaeiningar, sem tekur mig dálítið yfir dagskammtinn. Það sem ég er mest að spá í er hvort kom á undan - löngunin í kitkatið eða það sem ég kalla stjórnleysið. Vakti kitkatið stjórnleysið upp eða fékk ég mér kitkatið af því að stjórnleysið var að byrja? Ef mér tekst að muna þetta næst þegar ég teygi mig í Kitkat í "hugsunarleysi" get ég þá náð að þekkja byrjunareinkenni á stjórnleysinu og forðast það eða kemur stjórnleysið hvort eð er og ég get bara reynt að gera mitt besta eins og í kvöld og stjórnað því með nokkrum döðlum sem hljóta að vera skárri hitaeiningar en ýmislegt annað sem ég hefði getað valið? Mér dettur í hug að hér hafi ég dottið niður á milljón dollara spurninguna.

Og ég stóð við það sem ég sagði; ég eyddi deginum í eldjúsinu við að prófa hitt og þetta. Eldaði ljómandi góðar svínakótilettur með hollri lauksósu í hádegismat. En aðalstússið var við hafragulrótaköku, kasjúhneturjóma, fíkjupróteinkúlur og kasjútahinidressingu.

Espresso, gulrótarkaka með kasjúrjóma og ein fíkjukúla. 

Gulrótarkakan er að uppistöðu sú hin sama og ég hef alltaf gert, en með nokkrum breytingum. Og breytingarnar þess virði, ég get náttúrulega ekki alveg svarið fyrir það vegna eftirleguhordropa en ég er samt nokk viss um að hér sé gullkorn á ferð.

200 g grófir hafrar (alvöru jumbo steelcut mean business hafrar)
50 g fínir hafrar (bara eins og duft nánast)
50 g gróft hveiti
50 g kókós
1 tsk lyftiduft
1/2 tsk matarsódi
smá salt
tvær lúkur af rúsínum
1 mtsk kanill
blandað saman til að fá hveitilag á rúsínurnar.
2 mtsk kókósolía í hörðu formi er svo mulin út í hafrablönduna. Með fingrum þannig að olían blandist í hafrana vel og vandlega. Maður brýtur hana niður inn í hafrana (og sleikir svo puttana).
1 egg
300 ml möndlumjólk (eða hvaða mjólk sem er)
1 stór gulrót röspuð
4 mtks hlynsýróp
1 1/2 tsk góðir vanilludropar
Allt hrært saman og svo blandað við hafrana og sett í sílíkónmót og inn í 180 gráðu heitan ofn í svona 45 mínútur. Eða svo. Sú allra besta hingað til. Og hefur örugglega eitthvað að gera með að mylja olíuna út í hafrana. Eða kannski hafði það eitthvað að gera með að ég setti slettu af kasjúhneturjóma á hana. Ég hef náttúrulega séð þetta í svona vegan uppskriftarsíðum en aldrei haft ástæðu til að gera vegna þess að ég borða bara venjulegan rjóma með bestu lyst og góðri samvisku. En af því að ég hafði í hyggju að prófa að nota kasjúhnetur í salatdressingu ákvað ég að leggja aðeins fleiri en ég þurfti í bleyti  og prófa að gera rjóma líka. Og mamma mía! Ég bjó til svona delúx útgáfu, bætti út í útvatnaðar hneturnar möndlumjólk, vanilludropum og  dropa af hlynsýrópi og þetta var svo gott. Svona life affirming gott.

Ekki var dressingin af verri endanum heldur; maukaði saman útvötnuðum hnetum, tahini, hvítlauk, edik, hunangi og vatni þartil ég var komin með kremaða dressingu alveg fullkomna á salatið í hádeginu, hvort heldur sem er með kjúklingi, túnfiski, eggi eða rækjum. Súper eðal.

Fíkjupróteinkúlurnar er svo eiginlega of góðar; blanda af þurrkuðum fíkjum, möndlum, kókóshnetusmjöri (OMG!), kakó, kókósflögum, höfrum og súkkulaðipróteindufti. Ég myndi ekki einus sinni byrja að leggja í að  leggja saman kalóríurnar í einni kúlu, tek því bara sem gefnu að ég borði bara eina í einu, og að hollustan í þeim vegi upp á móti hitaeingunum. Uppskrift er ófáanleg, ég henti bara drasli í skál þar til ég gat rúllað í kúlur og velt upp úr kakó og kókós. Deeeeelish!

Er eitthvað skemmtilegra en dagur í eldjúsinu, ég bara spyr?

Eftir nánast heila viku af stífluðum nefgöngum, hori og almennum kverkaskít byrjaði aðeins að rofa til í þefskyni rétt um kvöldmatarleytið í gær. Ég hoppaði nánast hæð mína af hamingju; sko lífið er bara ekki þess virði að lifa því ef ég finn ekki lykt og bragð af mat. Það verður bara endalaus eyðimörk af vansæld og tilbreytingarlausri eymd. Eymd og volæði. Já, ég sé bara ekki tilgang með þessu öllu saman ef ég finn ekki bragð af neinu. En þegar ég skyndilega fann vott af sápuilmi við uppvaskið tók ég strax  hamingju mína aftur og byrjaði að plotta eldamennsku helgarinnar. Byrjaði á kvöldmatnum og heilsuvæddi semi austurlenskan kjúklingarétt. Eins einfalt og auðvelt og mögulegt er en svona líka ljómandi gott. Ég setti tvær bitaðar kjúklingabringur á pönnu og hellti yfir einum bolla af vatni. Lét það malla á meðan ég skar niður einn rauðlauk, einn lauk og eina gulrót í strimla. Setti það út í pönnuna og lok yfir og lét vera í 35 mínútur. Skar svo niður eina rauða papriku og setti út á pönnuna með 1/4 bolla sojasósu og teskeið af sykri og lét malla óvarið í 15 mínútur. Ég hafði fyrr um daginn sett perlubygg í bleyti. Á meðan kjúllinn mallaði sauð ég byggið svona eins og maður sýður grjón. Og bauð upp á með réttinum í stað grjóna. Þetta var voðalega gott, og meinhollt líka.

Svo gott að það var allt búið þegar myndin náðist. 

Á meðan ég borðaði kjúllann plottaði ég verkefni sunnudagsins. Gulrótamorgunverðarkaka með kasjúhnetukremi, fíkjupróteinkúlur og hnetu-og tahini salatdressingu. Og svo á meðan ég skoðaði í skápana til að passa að ég ætti hitt og þetta og hripaði niður uppskriftir spáði ég í þessu öllu saman. Mér datt í hug eitthvað sem ég las í grein eftir Michael Pollan (af Eat food. Not too much. Mostly plants frægð) sem sagði að það er meira falið í því að borða mat en að annað hvort skemma eða bæta heilsuna. Matur snýst líka um njóta hans, um samveru og hefðir. Og mér gengur svo miklu betur þegar ég leyfi sjálfri mér að njóta matar, frá upphafi til enda.


Það virðist litlu máli skipta hvar maður treður niður fæti núna, maður er hvergi óhultur fyrir "súperfæði". Andoxunarefni, hollar fitusýrur og annað leiðinlegra efni er hvert sem maður lítur. Sjálfri leiðist mér þetta, mér hefur alltaf þótt þetta vera misskilningur og bera vott af hysterísku kaupæði. Acai og goji ber og annað slíkt er rándýr vara sem hefur engar vísindalegar staðreyndar rannsóknir að baki sér sem sanna að það beri með sér einhverskonar heilsusamlega yfirburði. Hefur einhver heyrt talað um lifur sem súperfæðu? Nei, örugglega ekki. En samt er lifur svo súperholl að annað eins hefur sjaldan sést. Hún er bara ekki sérlega sexí eða kúl.

Súperfæði er diskur sem er fullur af mismundandi grænmeti, hreinu óunnu kjöti og ferskum fiski og óunnu kornmeti fullu af trefjum. Heill og sannur matur sem finnst hvar sem er og þarf ekki að kosta hvítuna úr auganu. Súperfæði er matur sem maður eldar af gleði og býður með sér af rausn og nýtur í samveru við annað fólk.

Ég nenni allavega ekki að spá í því lengur hvað stendur í pressunni þann og hinn daginn um nýjasta súperæðið. Ég ætla að borða góðan mat í réttu magni, helst með góðu fólki. Mestmegnis hef ég þó í hyggju að njóta, og það þá hvort sem um súperfæði sé að ræða eða ekki.

Mér sýnist fílósófían í blandi við talnaleikinn minn vera að gera sig, hálft kíló frá í þessari viku. Við bara getum ekki beðið um meira.

Fyrir nokkru síðan fékk ég tölvupóst frá háskólanum sem ég stunda MBA námið við sem tiltók að það liði nú að því að ég hafi verið að í fimm ár og þessvegna tíminn sem ég hef að verða uppurinn. Ég gerði það sem allt venjulegt fólk myndi gera, las póstinn og setti bakvið eyrað að drífa það af að senda inn tillögu að lokaritgerð. Svo leið tími og svo leið aðeins meiri tími og allt í einu var ég nánast runnin út á tíma. Ég er þessvegna sérlega ánægð með frammistöðu mína í þessari viku. Ég er búin að vera algerlega að farast á taugum við að reyna að koma saman ritgerðartillögu, safna heimildum og tala við prófessorinn minn til að geta skilað inn fyrir janúarlok, en á sama tíma hef ég verið algerlega í jafnvægi hvað matarval varðar. Ég verð alltaf ofboðslega ánægð með sjálfa mig þegar ég sýni svona þroska. Og þrátt fyrir að léttast ekki þessa viku (en ekki þyngjast heldur) þá er mér alveg sama. Það er svona eins og það eitt að valið rétt og staðið á mínu séu verðlaun í sjálfu sér, ég þarf ekki að fá neina viðurkenningu frá vigtinni.

Fiskur umvafinn ástúðlega af beikoni og borinn fram með hunangs- og sinnepsgljáðum grilluðum rauðbeðum og næpum. Voðalega gott. 

Ég klappa sjálfri mér oft og mörgum sinnum á bakið fyrir að hafa verið svona sniðug að hafa gifst manninum mínum. Og enn og aftur sannaði hann nytsemina með því að sortera fyrir mig Tvö Kíló. Hann er náttúrulega stærðfræðingur og var fljótur að finna út úr þessu fyrir mig.

Hann sá þetta frá hinum endanum fyrir mig. Ég er búin að setja upp lokamarkmiðið, það er enn alltaf það sama, 71 kíló. Það er svo dregið frá upphafsþyngdinni hvern mánuð. Þannig var ég 97 í byrjun janúar. Mínus 71 kíló og við fá út 26. Ef við svo deilum 26 á 12 mánuði fáum við 2.16. Markmiðið er því að léttast um 2.16 í janúar. Ef ég geri það nákvæmlega hvern mánuð nú þá breytist mánaðarmarkmiðið ekki neitt. Hinsvegar ef ég léttist meira (eða minna) en áætlað var þá breytist mánaðarmarkmiðið. Setjum okkur upp að ég léttist um 1 kíló í viðbót við þessi 2.5 sem nú þegar eru farin í janúar. Þá væri ég 93.5 í febrúarbyrjun. Þá segir stærðfræðin að ég taki 93.5 frá 71 sem gefur 22.5, deilum því í 11 mánuði núna því það eru bara 11 mánuðir eftir og nýja mánaðarmarkmiðið yrði því 2.04. Er ekki skemmtilegt af fá að reikna svona aðeins? 

Þannig er þetta alltaf nýtt og skemmtilegt og ég held mér við prinsippið sem segir "bara tvö kíló í einu". Næsti mánuður er bara næsti mánður og ég þarf ekkert að spá frekar í hann. 

Stærðfræðin alveg að gera sig. 

Tveggja kílóa planið mitt virðist ætla að byrja vel. Tveggja kílóa planið miðar við kenningar sem segja manni að hafa markmiðin smá og sýnileg. Markmiðið er núna að losa mig við 25 kíló af óþarfa spiki. En málið er að ég er búin að vera að reyna að losa mig við á bilinu 17-25 kíló fram og tilbaka núna í tvö ár. Upp og niður um næstum 10 kíló renni ég mér eins og ekkert sé og alltaf á sama staðnum aftur og aftur. En ég neita algerlega að láta þetta ná til mín og ætla að halda áfram að búa til ný plön og nýjar áætlanir þangað til þetta kemur hjá mér. Bjartsýnisröndin höfð að leiðarljósi. Og bjartsýnisröndin segir mér að 25 kíló séu of mikið að kljást við í einu. Ég veit það af reynslu. Þessvegna verðum við að prófa nýja taktík.

Tveggja kílóa planið stefnir á að léttast um tvö kíló. Það er allt og sumt. Ég þarf bara að léttast um tvö kíló. Það er ekkert mál að léttast um tvö kíló, það geta allir. Og tvö kíló eru svo miklu auðveldari að díla við en tuttuguogfimm, tvö kíló eru viðráðanleg. Eiginlega bara skemmtileg.

En maður verður nú víst líka að setja tímamarkmið á þetta og mér þykir mánuður vera góður viðmiðunartími. Markmiðið verður þessvegna tvö kíló á mánuði. Í janúar hef ég í hyggju að léttast um tvö kíló. Mælanlegt, geranlegt, ekkert mál.

(Trixið er svo núna að minnast ekki á að í febrúar, mars, apríl og þar áfram hef ég í hyggju að gera slíkt hið sama. Við segjum ekkert frá því núna til að skemma ekki neitt fyrir litla heilabúinu mínu.)

Ég verð að viðurkenna niðurlút og skömmustuleg að ég náði að verða 97 kíló eftir ofátið um jólin. Það er þessvegna byrjunarpunkturinn núna. En ég get líka glöð skráð 94.5 kíló vigtina í morgun og eins og ég segi þá er tveggja kílóa planið alveg að gera sig. Nú get ég kosið að viðhalda þessu út janúar enda markmiðinu náð. Jah, svo lengi sem ég er undir 95 1. febrúar sko. Nú þarf ég bara að ákveða hvort ég taki nýja byrjunarvigt í hverjum mánuði eða hvort ég geti safnað í sarpinn. Þannig væri ég búin að léttast um hálft af febrúar kílóunum nú þegar (svo lengi sem ég er enn 94.5 1. febrúar). Eða hvort ég tel bara frá hverjum mánaðarmótum.

Ooooooh hvað ég elska að stússast í að búa til nýtt plan.

Það var búið að taka mig heillangan tíma að safna í raun kjarki til að henda mér út í umferðina til að nota hjólið sem fararskjóta í vinnuna. En svo kom loks að því á fimmtudaginn að ég lét slag standa. Ég svaf lengur en vanalega, enda þýða hjólreiðarnar að ég þarf ekki að leggja í hann fyrr en hálf átta þegar vanalega þarf ég að fara út rétt fyrir sjö. Plús númer eitt. Ég fór í hlífðargallann og þetta var ekkert mál. Eldsnögg að skjótast sem leið liggur á lestarstöð, lestin á réttum tíma og ég hoppa um borð með hjólið og er svo komin til Chester á innan við tuttugu mínútum. Munurinn hér að vanalega tek ég tvo strætisvagna og það tekur rétt um einn og hálfan tíma að komast þetta. Hingað til hefur það ekki haft neitt upp á sig að taka strætó til Wrexham og lestina þaðan af því að tímarnir pössuðu illa saman og það var of dýrt að kaupa bæði strætó- og lestarkort. En núna kemst ég á eigin tíma á lestarstöðina og spara strætómiðann.

Ég var svo hamingjusöm. Þrammaði inn á skrifstofuna með rósrauðar kinnar og örlítinn hjálmbrag á hárgreiðslunni en að öðru leyti alveg 100% sátt. Það var svo gott að hreyfa sig aðeins í köldu morgunloftinu og það er líka bara svo gaman að hjóla. Ég ákvað að fara út í hádeginu og taka einn lítinn hring um Chester. Var komin eins langt frá skrifstofunni og ég þorði þegar ég tók eftir að afturdekkið var eitthvað lint. Og á innan við mínútu var það alveg komið í götuna. Ekki loftmólekúl eftir í allri slöngunni. Ég trúi þessu ekki! Fyrsti dagurinn og það springur hjá mér.

Ég hafði ekki um neitt að velja en að teyma hjólið í vinnuna og teyma svo aftur um borð í lest og svo kom tengdó og náði í mig á stöðina. Ég var jafn niðurlút og dekkið. Kannski voru örlögin að segja mér að sleppa því að hjóla, það var svartaþoka þegar hér var komið sögu og ég hefði kannski ekki verið sýnileg öðrum í umferðinni. Hvað sem því líður var ég ósköp döpur yfir þessu og aðallega yfir eigin vanmætti til að laga dekkið.

Það var því um lítið að velja á laugardagsmorgun en að henda hjólinu í bíl og fara á verkstæði. Þar var mér kennt að skipta um slöngu, laga slöngu og ýmsilegt annað ásamt því að ég keypti flotta pumpu og slöngubætur. Mér ætti ekki að vera neitt til ama núna.

Þegar hjólið var aftur komið í lag ákvað ég að fara í góðan hring í vetrarsólinni. Það er svo skrýtið með hjólreiðarnar, kálfarnir og lærin brenna og ég er kófsveitt þegar ég legg aðeins á mig en samt líður mér aldrei eins og að ég sé að "líkamsræktast". Ég er bara að skemmta mér.

Ég byrjaði á rúmum 7 kílómetrum til Wrexham og hringsólaði þar aðeins um áður en ég ákvað að stoppa og fá mér einn góðan latte. Sat á Neró og sötraði bollann og las blaðið og skoðaði fólkið.

Ákvað svo að fara nýja leið heim. Kanna aðeins umhverfið í kringum mig. Í staðinn fyrir að fara í gegnum Rhostyllen og Johnstown beygði ég til Bersham og fór sveitavegina heim.

 Það var áður náma í Bersham og nú er þar hægt að fara og skoða sig um og sjá hvernig þetta fór allt saman fram. Mér þykir námugröftur óhuggulegasta starf sem ég get ímyndað mér og ég er ósköp fegin að minn maður þurfti ekki að fylgja forfeðrum sínum í pyttina. Í Bersham sá ég lika voðalega mörg falleg hús sem greinilega var búið að gera upp.

Þaðan lá svo leiðin í gegnum Legacy þar sem ég var alveg forundra við að sjá eitthvað sem heitir Legacy Tower. Ég veit ekkert hvað þetta er en flott var það. Ég þarf að fletta þessu upp.

Í Legacy fann ég líka þetta fína hús sem ég sá að var til sölu. Mig vantar einmitt nýtt hús og fletti upp á netinu en það kostar hálfa milljón punda og mig vantar þau líka. Þannig að við bíðum aðeins með að flytja til Legacy.

Þaðan hjólaði ég svo sveitavegina heim og kom til Rhos sveitt og sátt, himinlifandi með túrinn og allt sem ég sá á leiðinni. Ótrúlega skemmtilegt að finna svona nýtt hérna rétt hjá manni.

Það sem þarf að gerast. Í þessari röð.

Ritgerð
2 kíló
Tré/Garður
2 kíló
Ísland
2 kíló
Spánn
2 kíló
Þak
2 kíló
Fataskápur/henda drasli
4 kíló
Peningar
2 kíló
Eldhús eða nýtt hús.
2 kíló.

Lítið mál að rumpa þessu af á 12 mánuðum eða svo.

Ljómandi kvöldverður þegar það er rigning. Eða rok. Jafnvel í þoku. Veit ekki með sólskin.

(4 skammtar á uþb 360 kal hver skammtur)
4 sætar kartöflur, flysjaðar og skornar í þunnar sneiðar (á þykkt við tíkall)
1 msk góð olía
200 ml 10% sýrður rjómi
100 g fitusnauður rjómaostur
100 - 200 ml léttmjólk (gæti hafa verið minna eða meira, tilgangurinn er að hræra út sýrða og ostinn þar til þykktin er eins og á rjóma)
1/4 tsk chili
3 litlir hvítlauksgeirar, maukaðir
salt og pipar

Hræra saman allt nema kartöflur þartil minnir á rjóma. Setja kartöflurnar út í skálina og þekja vel. Leggja helminginn í léttsmurt eldfast mót.

1 msk hnetusmjör, ósætt
Sletta af olíu
1 tsk sítrónusafi

Allt hrært saman þartil "runny" og svo slett yfir kartöflurnar. Hinn helmingurinn af þeim svo settur í mótið og svo inn í 190 gráðu heitan ofn með álpappír. Baka þannig í 20 mínútur og svo taka af álpappírinn og baka óvarið í 40 mínútur.

Borið fram með grillaðri kjúklingabringu og gufusoðnu brokkólí. Sérlega ánægjulegt. Og fyllandi þegar maður er að venja mallakút við minni skammt eftir gósentíð í desember.

Ég er búin að vera að æfa mig í að hjóla að undanförnu. Ég ætlaði að rjúka í að hjóla í vinnuna strax á gamlársdag en fann að ég var aðeins smeyk í umferðinni og hugsaði með mér að það væri ekkert að því að venjast þessu aðeins áður en ég helli mér út í traffíkina svona bara villevæk. Á meðan að ég hef verið að æfa mig er ég líka búin að vera hugsa mikið um markmiðasetningu.

 "Að geta hjólað í vinnuna" samræmist fyllilega hugmyndum mínum um tilganginn með þessu öllu. Sjáið til mér þykir nefninlega alveg ferlegt þegar líkamsrækt er stundum með fitutap eitt í huga. Ég hef meiri áhuga á að hugsa eins og íþróttamaður með lengra markmið í huga. Markmiðið "að geta hjólað í vinnuna" er þannig frábært allífs markmið. Að vera "í formi" þýðir ekki að vera grönn með magavöðva. Þessir magavöðvar verða að vera nýtanlegir. Það þýðir að geta gert það sem þarf í daglega lífinu án þess að standa á öndinni. Hlaupið upp stigann í vinnunni, borið bókakassana þegar maður flytur í stærra hús, hlaupið á eftir strætó, sloppið við hjartaáfall og sykursýki. Ég get samt ekki að því gert en að langa til að finna mér einvhern viðburð til að taka þátt í. Ég er svo vön að vera að æfa hlaup fyrir eitthvert ákveðið kapphlaup að það er erfitt að hafa ekki einhvern einn ákveðinn atburð í huga. Hver einasti mánudagur til föstudags er bara ekki "viðburður" í sjálfu sér. Markmiðasetning er líka betri ef maður getur brotið stóra markmiðið (að geta hjólað í vinnuna) niður í smærri einingar. Ég þarf þessvegna að setja niður nokkra áfanga, hvort sem það eru vegalengdir eða áfangastaðir.

Það er ekkert að markmiðinu "geta hjólað í vinnuna" en ég verð í að setja niður fyrir mig hvernig ég ætla að verða nógu fitt til þess. Í lausu lofti markmið eru tilgangslaus. Ég gerði því það sem mér er eðlislægt og leitaði að plani sem stefnir á markvissan hátt að bættu líkamsástandi með því að hjóla. Ég fann plan sem er svipað og hlaupaæfingarnar mínar og miðar að einum mjög löngum túr og tveimur styttri en snarpari ásamt einni til tveimur brekkuæfingum á viku. Geranlegt og fínt að blanda við tvær ketilbjöllu æfingar á viku. Og þar með er ég komin með hvernigið. Svo er það bara að finna einn kappakstur eða svo. Ég var orðin húkkt á að fá medalíur sko. Maður fær víst ekki medalíu fyrir að mæta á réttum tíma í vinnuna.

1. janúar 2013

 2013 tók mér fagnandi. Eftir linnulausa rigningu síðustu fjórar vikurnar vaknaði ég í morgun loksins við glampandi vetrarsól. Ég rauk til, setti upp hjálminn og fór út í túr. Prófaði að fara Pen-Y-Cae/Ruabon hringinn og það var svona ægilega skemmtilegt. Það eru þónokkrar brekkur, flestar upp í mót, og ég þakklát manninum að hafa keypt hjól með almennilegum gírum. Ég þarf aðeins að venjast hjólinu, bæði sem hluta af umferðinni og svo sem þætti í heilsusamlegri lífstíl, ég finn það t.d að ég er örlítið smeyk við bílaumferðina hér en ég er líka alveg viss um að ég venjist fljótt. Í huganum er ég farin að skipuleggja túra hingað og þangað, Llangollen kemur helst upp í hugann. Það væri gaman að sjá hvort ég gæti hjólað meðfram skipaskurðinum þangað. Ég er allavega spennt og kát með þetta allt saman.

Ég leit aðeins tilbaka og sá að ég byrjaði 2012 á nánast sama hátt; ég fór í 5 km hlaupatúr um þorpið á Nýjársdag það árið. Og þessvegna ætla ég að segja að ég kveðji 2012 með gleði og þakklæti; ég er enn að.

Ég hlakka svakalega til að kanna landið með þessum fararskjóta. Nú þarf ég bara að stilla Garminn góða af hlaupum og á hjól.

Annáll (en frekar klénn)

Það er bráðsniðugt að halda úti svona bloggi. Ég ætlaði að skrifa langan pistil um hversu illa ég hafi staðið mig árið 2012 og lofa allskonar fögru um 2013 en þegar ég skoðaði árið í rituðu máli kemur í ljós að ég hef bara staðið mig ágætlega. Ég sagði sjálf að ég ætlaði að hætta að sjá þetta fyrir mér í hugtökunum að takast eða mistakast, þetta er allt saman tilraun og ef mér líkar ekki útkoman þá breyti ég innlegginu.

2013 verður hjólaár, ég get ekki hlaupið en það þýðir ekki að ég sé hætt að hreyfa mig. Nei, nú er komið að hjólinu.

Þá eru síðustu tölur komnar í hús og ekki meira hægt að gera til að breyta eða bæta úrslitin. Allt í allt söfnuðust 341 spikprik á tilsettum tíma. Ekki nógu mörg til að ég geti eytt neinum pening í vitleysu en nóg til að ég sé ánægð. Ég léttist líka um tvö kíló á þessum fjórum vikum og get ekki annað verið en ánægð með það. Aðallega er ég ánægð með að áskorunin varð til þess að ég gat fínpússað velgengisstuðulinn minn og ég veit núna hvernig "góður" dagur lítur út og hvaða skilyrði ég þarf að uppfylla til að ég sé ánægð, til að  mér líði vel í líkamanum, mér líði vel í sálinni og til að halda samt áfram að léttast aðeins.

Ég þarf að hreyfa mig í að minnsta kosti 20 mínútur á hverjum degi.
Ég þarf að gera eitthvað sem reynir aðeins á mig.
Ég þarf að drekka líter af vatni.
Ég þarf að verða svöng allavega einu sinni yfir daginn.
Ég þarf að fá mér bara einu sinni á diskinn.
Ég þarf að sleppa nammi.

Það er allt og sumt.

Og nú get ég haldið upp á afmælið mitt kát og glöð.

Lúkas fékk að halda á uglu. En hitti engan jólasvein. 

Við lentum í ægilegu klandri hérna um daginn. Lúkas er alinn upp að hluta til að breskum sið og þar á meðal hefur Father Christmas (eða Farmer Christmas eins og hann kallaði sveinka)  verið stór þáttur í jólahefðunum. Hann er sá sem kemur með gjafirnar. Við höfum farið á hverju ári til Erddig á jólahátíðarmarkað þar sem Lúkas getur hitt Jólasveininn sjálfan og beðið hann um að gefa sér eitthvað fallegt. Og hann hefur staðfastlega trúað á Sveinka. Hann er núna orðinn 9 ára og ég hreinlega gerði ráð fyrir að á þessum aldri myndi hann ræða þetta við vini sína og komast að þeirri niðurstöðu að jólasveinninn væri ekki til. Hann myndi ekki endilega þurfa að spá neitt frekar í það hvað þá heldur að ég þyrfti eitthvað að ræða þetta við hann. Að undanförnu hefur hann svo verið að koma heim úr skólanum segjandi að "Santa Claus probably isn´t real" og "I don´t really believe in him" og "Cole says he isn´t real" og þar fram eftir götunum. Við foreldrar hans höfum ekki svarað beint, fannst að hann ætti að taka ákvörðun um þetta sjálfur enda orðaði hann þetta alltaf eins og þetta væri búið spil, Jóli væri ekki til. Þangað til um daginn. Lúkas króaði pabba sinn af og spurði já eða nei, er hann alvöru? Og Dave hafði ekki um neitt að velja en að segja nei, hann er ekki alvöru. Og það var eins og heimurinn hefði farist. Barnið var óhuggandi. Dave reyndi að segja að það þýddi ekki að töfrarnir væru ekki til staðar en Lúkas hlustaði ekki. Það kom semsagt í ljós að hann var að reyna að fá staðfestingu á að Jóli væri til, að vinir hans hefðu rangt fyrir sér.

Hann grét og grét yfir fréttunum. Sá engan tilgang í jólunum lengur, hann væri búin að fara á ári hverju að hitta þennan mann og svo er þetta bara gamall kall í búningi. Það væri búið að hafa hann að fífli öll þessi ár. Um hvað annað höfðum við logið vildi hann svo fá að vita. Easter bunny? Not real, svöruðum við. Tooth fairy? Not real svöruðum við. Sandman? Nei, ekki til. GUY FAWKES? Jú! Hann var til! Hann var alvöru!! Og við töluðum við hann lengi, lengi um að við trúum bæði á táknræna merkingu jólasveinsins. Þó hann þurfi að fá hjálp frá foreldrum þá skipti það engu máli. Hann táknar von og ást og gleði. Og að einn daginn fengi Lúkas sjálfur vonandi að hjálpa jólasveininum að kaupa gjafir fyrir sín börn. Og smá saman róaðist hann þó Dave greyið sé núna eyðilagður yfir því að hafa drepið Father Christmas.

Ég guggnaði svo á þessu þegar það kom að þvi að Lúkas setti skó út í glugga. Hann heldur sem sagt að íslensku jólasveinarnir séu alvöru. Ég bara get ekki meira heartbreak þessi jólin. Díla við það í janúar.

Eftirlýstir Jólasveinamorðingjar. 

Við ætlum nú samt að fara til Erddig í dag. Það er jólahefð hjá okkur að fara þangað, skoða ljósin og skreytingarnar, ná okkur í mistiltein og eitt lítið skraut á tréð og borða pork pie og ristaðar chestnuts. Við förum örugglega ekki inn til Sveinka í ár. Enda er það bara gamall kall í búningi. Alvöru jólasveinninn hann býr innra með okkur öllum og það er undir okkur komið að skapa töfrana.

Mistilteinninn kominn upp.

Vissuð þið að það eru bara visst margir kossar á hverjum teini? Það á að taka eitt ber af honum við hvern koss og þegar berin eru búin er ekki hægt að stela fleiri kossum. Við Dave gerðum þetta alveg vitlaust í fyrra og eyddum mestum desember mánuði í sleik. Uss og svei!

Frostleginn bakgarðurinn í dag. 

Ég er í fríi í dag og eftir að hafa hreinsað til inni hjá Láka, farið með gömul leikföng í Charity Shop (hvað heita svoleiðis búðir á íslensku?) og stundað nett heimilistörf ákvað ég að það væri við hæfi að hella upp á einn léttan latte og setjast niður með Hávamál. Ég hef alltaf átt í smá heimspekilegu klandri með jólin. Ég er trúleysingi en elska engu að síður allt sem viðkemur hátíðinni. Og að undanförnu hafa trúarbrögð farið meira og meira í pirrurnar á mér, eða öllu heldur hvað fólk gerir marga slæma hluti í nafni trúarbragða. En fattaði svo loksins um daginn að svarið blasti við mér allan tímann. Jólin eru miklu eldri en kristni og það er ekkert sem segir að ég geti ekki fagnað vetrarsólstöðum með því að gefa gjafir, et, drekk og ver glaðr.

Út frá þessari yfirlýsingu minni að ég sé bölvaður heiðingi fór ég að rannsaka meira þessa víkinga arfleifð mína og komst að því að það væri mikið góður heimur að búa í ef við myndum öll lifa eftir tillögum þeim sem finnast í Hávamálum. Þar má finna leiðbeiningar um hvernig sönn og góð manneskja hagar lífi sínu. Hvernig maður á að koma fram við vini, hvernig maður á að haga sér hvað peninga varðar, orðstír og framgöngu alla.

Og nýji lífstíllinn er þar engin undantekning. Í erindi númer 21 segir:

Hjarðir það vitu
nær þær heim skulu
og ganga þá af grasi.
En ósvinnur maður
kann ævagi
síns um mál maga.

Þeas beljur úti í haga hafa vit á að ganga heim þegar þær hafa fengið nægju sína en heimskinginn kann ekki sitt magamál. 1000 ára gamall vísdómur og við étum okkur enn til óbóta! Ótrúlegt alveg hreint. Ég ætla að reyna að hafa þetta að leiðarljósi héðan í frá og læra mitt magamál. Ég er jú, víkingur er það ekki?

Mér datt í hug í dag að ég hef ekki sett niður hvernig velgengni lítur út í mínum huga. Þegar ég segist fá hin eða þessi mörg spikprik, þegar ég segist hafa átt "góðan" eða "slæman" dag, við hvað er ég að miða? Hver er velgengisstuðullinn minn?

Það er víst að flest okkar getum við litið tilbaka og fundið stað eða tímabil eða atvik eða ástand þar sem manni leið vel, þar sem við vorum hamingjusöm. Ég get nefnt ýmiskonar tímabil - árið mitt í Belgíu, atvik - þegar ég fyrst fékk Lúkas í fangið, stað - þegar ég setti lokahönd á nýja baðherbergið mitt, ástand - daglega lífið mitt með Dave. Og svo það sem hvað mest varðar bloggið - þegar ég hljóp fyrst 5 kílómetra, þegar ég komst fyrst í buxur númer 14. En málið er að að þessi vellíðan eða hamingja líður hjá. Við venjumst tilfinningunni og setjum okkur nýja viðmiðun. Það sem áður veitti hamingju er orðið normið og okkur vantar eitthvað meira. Við setjum okkur svo nýja stuðla; nú er ekki nóg að hlaupa 5 kílómetra, það þarf að komast 10 og buxur í 14 eru bara fyrir fitubollur, nú vantar að komast í númer 10.

Ég hugsaði um allt þetta þegar ég reyndi að setja fyrir mér velgengisstuðulinn minn. Góður dagur er dagur þar sem ég hreyfi mig, þar sem ég borða "hreinan" mat í magni sem lætur mér líða vel og þar sem ég læri eitthvað nýtt. Og mér datt í hug að ég er örugglega að fokka þetta fram og tilbaka ekki til að láta mér líða illa heldur til að hægja á velgengninni svo ég taki hana ekki sem sjálfsögðum hlut og geti notið alls hins góða lengur. Ef ég held sjálfri mér á tánum þá get ég í alvörunni notið velgengninnar þegar hún kemur. Og ég get notið hennar lengur. Ég tek engu sem gefnum hlut og ég geri mér grein fyrir að hamingja er líka undir því komin að hrista upp í hlutunum öðru hvoru.

Vikan endaði í 27 spikprikum, en engu að síður þá var þetta góður dagur samkvæmt mínum stuðli; ég lærði eitthvað nýtt.

"Endurance" á ís. 

"Hvað myndi Shackleton gera?" spyr maður sem ég þekki sjálfan sig þegar syrtir í álinn hjá honum. "Hvað myndi Shackleton gera?" Shackleton þessi var breskur landkönnuður sem fór í sína þriðju för á suðurpólinn 1914. Skipið hans, Endurance, festist í ís og var fast í 10 mánuði áður en það svo sökk 1915. Hann fór þá með menn sína í opnum bátum að Fílaeyju þar sem hann svo tók með sér fimm skipsverja í áframhaldandi leiðangur til að ná í hjálp. Þeir eyddu rúmum tveimur vikum í að fara yfir ís lagðan sjó og gengu svo 1300 km þar til þeir komu að hvalastöð.Þaðan var svo sendur hjálparleiðangur til að ná í afganginn af mannskapnum. Ekki einn maður í leiðangrinum dó. Þannig að það er nokkuð ljóst að svarið við spurningunni "hvað myndi Shackleton gera?" er að Shackleton myndi halda áfram og aldrei gefast upp.

Ég er búin að safna mér inn tuttuguogtveimur spikprikum það sem er af  þessari viku. Það er af hundraðsjötíuog fimm mögulegum. Algjört klúður semsagt. Og á meðan að spikprikasöfnunin á að sjálfsögðu að vera til gaman gerð þá er þetta engu að síður skýrt merki um hvar ég er stödd akkúrat núna. Ég sit pikkföst í is og er að horfa á mitt "Endurance" sökkva í sæ. Alla vikuna er ég búin að segja "æji fokk it, það eru að koma jól" og taka þátt í súkkulaðiáti í vinnunni ásamt því svo að fara út að borða á fimmtudagskvöldið og fá mér vel af rauðvíni. Sem náttúrulega þýddi súkkulaði í morgunmat á föstudaginn.

Að ná í hjálp.

Það er samt eitthvað inni í mér, bjartsýnisröndin mín sjálfsagt, sem segir mér að ég hafi ekki um neitt að velja en að halda áfram. Reyna bara mitt besta til að finna út úr þessu öllu saman, snúa trýni í suðurátt og leggja svo bara aftur í hann. Það má vera að ég þurfi smá hjálp núna. En aðallega ætla ég að gera það sem Shackleton myndi gera. Ég ætla að halda áfram.

Mitt glas? Hálffullt. Ekki spurning.

Í þessari viku söfnuðust rétt um 95 spikprik. Þegar ég lít tilbaka yfir vikuna þá er augljóst hvar ég hefði getað gert betur; ég hreyfði mig afskaplega lítið. Ef ég á að segja satt og rétt frá þá hef ég litlar afsakanir aðrar en að mér leiðist allt sem mér stendur til boða. Já, mér finnst allt sem ég geri leiðinlegt. Og því miður þá virðist spikprika söfnunin ekki orðið til að endurvekja hjá mér neina ástríðu hvað hreyfinguna varðar. Það að hætta að hlaupa virðist einhvernvegin hafa orðið til þess að mig bara langar ekki til að gera neitt.

Ég hugsaði mikið um hlaupin í dag. Fyrir ákkúrat ári síðan í dag tók ég þátt í fyrsta alvöru hlaupinu mínu, 10km Helena Tipping minningarhlaupinu hér í Wrexham. Ég gat ekki látið vera að kíkja tilbaka á færsluna sem ég skrifaði um hlaupið og þar segi ég eitthvað á þá leið að það skipti ekki máli þó ég hafi verið síðust í mark, ég hafi núna 12 mánuði til að léttast meira og verða fljótari tilbúin til að taka þátt að ári. Það fór ekki eins og planað var árið 2012. Mig langaði rosalega mikið til að verða sorgmædd yfir því að hafa ekki staðið við það sem ég sagðist ætla að gera. En ég ætla ekki að leyfa mér það. Ég er með ónýt hné. Ég get ekki hlaupið. Og ég verð bara að komast yfir það og finna mér eitthvað annað að gera sem vekur hjá mér sömu ástríðu. Og ég veit að þetta hljómar alltaf smávegis eins og afsökun en ég get ekki annað gert en að vera þakklát fyrir að annað ár er liðið og ég hef ekki fitnað af neinu marki. Ég nota enn buxurnar sem ég keypti í New Look síðasta desember og eru númer 14.

Það má vera að ég finni enn ekki leiðina til að léttast meira, en ég er bara svo þakklát að mér takist þó að lafa hér þar sem ég er. Já, ég er bara sátt.

Já, bara helvíti sátt við þetta allt saman. 

Ég er búin að glutra hverju einasta spikpriki dagsins úr höndunum á mér. Og það fyrir helbert hugsunarleysi, akkúrat það sem ég var að reyna að forðast! Til að byrja daginn þá svaf ég aðeins of lengi til að geta skoppað. Sleppti því sem sagt alveg. Ég fór svo með konfektkassa í vinnuna í dag, það er svona smávegis "ætlast" til þess að stjórinn geri vel við starfsfólkið á aðventunni og ég lét undan þrýstingi (hvort sem hann var raunverulegur eða hugarburður minn) og keypti Roses dós og gaf teyminu. Svo áður en ég vissi af var búið að rétta mér kaffibolla og ég er að stinga upp í mig mola númer tvö í miðri sögu um íslenska jólasveina áður en ég fatta hvað ég var að gera. Sjift! hugsaði ég og kyngdi. Sagði svo við sjálfa mig að þetta væri nú varla heimsendir, ég tapa fimm spikprikum og held svo bara áfram mínu striki. Og það gekk ljómandi vel. Í uþb hálftíma. Þegar heilinn í mér byrjaði röksemdarfærsluna sem byrjaði á "þú ert hvort eð er búin að fá þér tvo mola þannig að þú getur alveg fengið þér fleiri" og endaði einhvernvegin í ósköpunum á því að "og svo passar akkúrat að stoppa við í Thornton´s og kaupa súkkulaðihúðaðar karamellur á leiðinni í Marks til að ná í hálft dúsín af möndlucroissant" vissi ég að ég var komin í klandur.

Ég gerði ekkert af þessu en ákvað samt að taka af mér öll spikprik. Fyrir syndsamlegar hugsanir, græðgi, öfundsýki og ólæti á almannafæri á aðventunni. Ég er að reyna að kenna sjálfri mér eitthvað hérna og það lærist ekkert ef maður verðlaunar sig stanslaust fyrir ekki neitt.

0 spikprik. Nú verða leikar spennandi.

Mánudagur : 20 spikprik. Engin hreyfing - maturinn ljómandi fínn. Þakið lekur í allri rigningunni og ég hringdi í tryggingarnar. Smá nojuð að bíða eftir því að heyra hvað gerist næst. Ég var smá leið yfir því að borða ekki brauð. Og nojuð yfir því að virka leiðinleg af því að ég borða ekki brauð eins og venjulegt fólk. En svo mundi ég eftir Barney Stinson og ákvað að hætta að vera venjuleg og vera ofur í staðinn.

Þriðjudagur: 20 spikprik. Engin hreyfing en maturinn aftur outstanding. Ég ákvað að hafa engar áhyggjur af tryggingum og leka, það þýðir ekkert að eyða tíma sínum í að hafa áhyggjur. Af nokkrum sköpuðum hlut. Awesome!

Miðvikudagur: 22 spikprik. Hreyfing var göngutúr - matur tipp topp. En ég var smávegis döpur, langaði í eitthvað sem ég vissi ekki hvað var. Chester er orðin svo jólaleg og það er súkkulaði út um allt og allt á frikkin tilboði. Súkkulaði út um allt! En svo ákvað ég að hætta að vera leið og var bara æðisleg í staðinn. Sönn saga.

Fimmtudagur 22 spikprik. Hreyfing langur göngutúr og matur  eins og hjá einhverjum heilsugúru.  Ég er á svo rúllandi sving núna að ég á skilið high five. Tek kvöldið í nefið. 

Vikan endar í 124 spikprikum. Ekki amalegt það. Ég tapaði heilum fimmtán prikum í dag. Fimm fyrir að fá mér tvær brauðsneiðar. Grófkorna artisan brauð með graskersfræjum og trönuberjum. Og svo öðrum fimm fyrir að fá mér spaghetti bolognese í kvöldmat. Enn öðrum fimm tapaði ég fyrir að borða þegar ég var ekki svöng eða nokkurn staðar nálægt því að vera svöng. Prikunum tapaði ég bara fyrir kurteisissakir, brauðátið og pastað var planað. Það er bara gott fyrir líkamann að fá smá sterkju öðruhvoru til að sjokkerast og sjálf var ég tilbúin í slaginn ef ég ætlaði eitthvað að fara að baula og hrista mig til í fíkilskasti, en það gerðist ekki þannig að ég er bara alveg hress með þetta. Það að tapa prikum fyrir græðgi er svo bara til að minna sjálfa mig á að þetta á líka að vera smávegis vinna.

Ég fór og keypti í matinn fyrir vikuna og náði mér líka í jólin. Mandarínur og hnetur komnar í skál á borðið og aðventan má þessvegna bara alveg koma. Ég meira að segja setti upp aðventukransinn og kveikti a einu kertinu þar til ég fattaði að ég var viku á undan áætlun. Alltaf á undan minni framtíð. Eða kannski að ég fylgi bara því sem mamma stakk upp á og hef fimm aðventusunnudaga í ár. Ekkert mál.

Hér er bjart og fallegt úti, nokkuð kalt en sólríkt. Ljómandi fallegur sunnudagur. Ég hafði í hyggju að fara út í göngutúr en vaknaði með ónot í maganum og ákvað að styrktaræfingar heimavið væru meira við hæfi. Fimm spikprik því komin í pottinn þar sem ég sest niður við morgunverð og kaffibolla.

Ekki get ég kvartað yfir árangrinum fyrstu vikuna í áskoruninni minni. 1.9 kíló farin og ég hef lítið þurft að ströggla í vikunni. Hef einhvernvegin komið þeirri hugsun að hjá mér að mér þyki það mikilvægara að reyna að léttast og losa um þetta gamla spik en að fá ristað brauð.

Ég er líka nokkuð viss um að ég hafi náð að halda þessu öllu á léttu nótunum hjá mér. Ég hef engan áhuga á öfgum eða á því að fá skitu yfir því að fá mér einn heitan kakóbolla með strákunum mínum eða hvíta kartöflu með fiski eða yfir því að það sé kannski sykur í Worcestershiresósudropanum sem ég set út í cottage pie. Ég er ekki að fylgja neinum lífsreglum hellisbúa eða lágkolvetnaflokks. Ég les mikið um hellisbúafæði og á meðan  að ég er mjög hrifin af mörgum kenningum sem þar lifa, og þá sérstaklega hvað hreyfingu varðar, þá finnst mér alveg ómögulegt þegar fólk verður alveg fanatískt í skoðunum sínum á því hvað sé "rétt" og "rangt" hvað mat varðar. Mér þykir algerlega út í hött að persónugera mat og áætla honum gæði eða illsku. Ef maður er 168 cm og uþb 60-70 kíló og getur hlaupið 5 km án þess að drepast, haldið á þremur fullum innkaupapokum upp nokkrar hæðir í blokk og leikið úti á róló með krökkunum í klukkutíma, nú þá sé ég bara ekkert að því að fá sér croissant í morgunmat á laugardegi og snakkpoka í bíó öðruhvoru og pizzusneið þegar pizza er í boði. Matur er hvorki góður né slæmur. Hann er bara. Franskbrauð hefur engar illar fyrirætlanir í huga til að fá mig til að borða það til að skemma fitutap hjá mér. Ég hinsvegar er þannig gerð að franskbrauð einfaldlega hentar mér illa. Fyrir utan að vinna illa úr því þá vekur það upp í mér fíkilshegðun. Það tekur ofurmannlegt átak fyrir mig að fá mér bara eina sneið. Og þessvegna er betra fyrir mig að reyna að sleppa því að mestu leyti. En franskbrauð er hvorki gott né illt.

Áskorunin er ekki til þess gerð að "hætta að borða hvítt hveiti og sykur að eilífu, amen" heldur er hún frekar til þess gerð að minna mig með áþreifanlegum hætti hvað gerist þegar ég er "mindful" yfir því sem ég set upp í mig og því sem gerist þegar ég hnykla vöðvana og hreyfi mig af ákveðni yfir daginn.

Spikprik eða ekki, þetta er bara svo miklu betra svona.

 Ah! 20 spikprik í dag. Fimm í plús í morgun, fimm í mínus í dag. En hver getur svo sem staðist praline mocha á Starbucks eftir jólalegt rölt um Wrexham með uppáhaldsstrákunum mínum? Alveg þess virði. 

Föstudagur fór eins og áætlað var, ég fór í langa göngu þrátt fyrir óveður og leiðindi og maturinn var tipp topp. Varð aðeins erfitt um þegar helgarstuðið lagðist í mig og mig langaði til að hafa eitthvað "meira djúsí" en bláber til að nasla á. Ég minnti sjálfa mig þá á að "eitthvað djúsí" getur vel verið hollusta líka og svo lagði ég frekari drög að matseðli helgarinnar sem inniheldur allskonar djúsí drasl og ég hætti að hafa áhyggjur. Ég er löngu búin að sætta mig við að það þýðir ekkert fyrir mig að reyna að hugsa EKKI um mat, það gerir hlutina bara verri. Miklu betra að stýra orkunni bara í áttina að hollari uppfinningum og leyfa mér bara að velta mér upp úr ástríðunni. Svo lengi sem ég missi ekki sjónar á aðalmarkmiðinu. H.L.Hunt sem er vellríkur viðskiptajöfur gaf þessi ráð um hvernig á að ná árangri. Hann sagði að það þyrfti að ákveða hvað maður vill, ákveða hvað maður er tilbúinn að gefa upp á bátinn til að ná því, forgangsraða og skipuleggja og að lokum vinna. Og það er það sem ég er að gera. Ég veit hvað ég vil, hverju ég þarf að sleppa til að fá það, ég er búin að forgangsraða og skipuleggja og ég er að vinna. 22 spikprik í gær. 

Í dag var svo vöðvaæfing og rösk heimilistörf ásamt göngutúr sem bíður mín. Svo þarf sjálfsagt líka að kíkja á jólaljósin í Wrexham seinna í dag. Morgunmaturinn algerlega bjútífúl og setur tóninn fyrir daginn. Ég er meira en kát. Stefni á 25 spikprik í dag. 

Mikið voðalega var erfitt að vakna í morgun. Ég hefði alveg getað sofið lengur. Ýtti á snús tvisvar og rökræddi við sjálfa mig. Það eru fimm spikprik í boði minnti ég sjálfa mig á. En það var ekki nóg. Ég hugsaði með mér að ég hefði nógan tíma til að safna spikprikum. Og ég ýtti aftur á snús. Það sem var svo til að fá mig fram úr var minning. Ég man hvernig það var að vakna klukkan fimm og byrja að hreyfa mig var jafn sjálfsagður hlutur og að geispa og pissa. Ég man líka hvað ég gerði til að koma því þannig fyrir. Það var ósköp einfalt. Ég neyddi sjálfa mig til að gera það fyrstu vikuna, svo varð það eðlilegra og eðlilegra. Þessi minning var það sem kom mér fram úr. Ef ég fer fram úr í dag þá er ég mun líklegri til að gera það á morgun og daginn þar á eftir og þar á eftir.

Þegar sprikli lauk datt mér í hug að eins næs og það nú er að eiga inni fimm auka spikprik þá er ég strax farin að ná því sem er aðalmarkmiðið; að koma mér aftur inn í heilsusamlega rútínu.

Maturinn fylgdi svo eins og ekkert væri í dag, og lauk í kvöldmat með íslenskum fiski og grænmeti. Ég fæ mér svo örugglega frosin bláber með rjómaslettu (já, gleymdi ég að segja að rjómi er ekki á neinum bannlista?)  í eftirrét og hreyki mér af heilum 25 spikprikum í dag.

Rétt náði að skrapa saman 15 spikprikum í dag; þetta var ofur langur dagur í lest og á fundum, ég rétt náði að afþakka boðnar samlokur og skófla í mig eigin salati og stinga nefi út í 15 mínútna labb um Manchester til að framfylgja grundvallarreglum. Flaskaði svo rétt undir lokin þegar ég þurfti að bíða í 40 mínútur í Crewe og fékk mér heitt kakó af einskærum leiðindum og kulda. Ekki þess virði. Mínus fimm prik þar og engin inn unnin. Ah well, you win some, you lose some.

Þreytt núna.

Ég vaknaði rétt eftir þrjú í morgun böðuð í svita og ónotum eftir heldur óskemmtilega martröð. Og gat engan vegin sofnað aftur af áhyggjum yfir allskonar skrímslum og öðru verra. Lak svo loksins út af rétt eftir fimm og gat bara allsekki vaknað í pilates eins og planað var. Reyndi að bæta úr því með löngum göngutúr í hádeginu (Chester er svo falleg núna í síðhaustveðrinu) og tók svo bara pilates tíma eftir kvöldmat. Ekki mikið vandamál.

Spikprik dagsins standa því í 22. 20 stig fyrir óaðfinnanlegt mataræði, 2 stig fyrir pilates.

Svo verður spennandi að sjá hvernig mér tekst til í Manchester á morgun. Er búin að pakka hollum nestispakka en veit bara ekki hvort það verður við hæfi að draga boxið upp ef okkur verður boðið upp á mat. Ég er að hugsa um að segjast bara vera með ofnæmi og brosa svo bara.

Verkefni morgundagsins er þessvegna að halda sínu striki þrátt fyrir að lífið sé óútreiknanlegt.

Spikprikin hreinlega hrúgast inn og ég er himinlifandi í uppsveiflunni sem nýrri áskorun fylgir. Ég vaknaði ofurhress í morgun og rauk til í snarpa líkamsþyngdaræfingu. Hef greinilega misst niður heilmikið þol því ég var pungsveitt og másandi að æfingu lokinni. Engu að síður þá voru 5 spikprik komin í sarpinn og það allt fyrir klukkan sex í morgun. Maturinn fór svo alveg eins og planað var og ég bætti við röskri göngu fimm stoppistöðvum lengra en nauðsynlegt er þannig að sem stendur eru öll 25 spikprik dagsins söfnuð og seif.

Á morgun ætla ég að vakna 10 mínútum fyrr en nauðsynlegt er. Þannig hef ég gefið sjálfri mér nægan tíma til að sleppa við allt stress og hamagang í morgunsárið. Ég hef þannig líka tíma til að teygja vel á öllum kroppnum og ætti þannig að vera búin að leggja grunn að öðrum súper spikprik degi.

Góðar stundir.

Þá er aldeilis farið að hitna í kolunum í undirbúningi fyrir spikpriksöfnunina. Ég ákvað að þar sem að aðaltilgangurinn með verkefninu er að komast aftur almennilega inn í góða siði og venjur fyrir fullt og allt þá væri alveg fatalt að gera það sem ég stundum geri og fríka út dagana á undan. Svona eins og þegar maður ákveður að fara í megrun á mánudaginn og borðar svo heila rjómaköku á sunnudeginum. Nei, ekkert svoleiðis hér og vikan var bara fínasti undirbúningur.

Í morgun var ég 95 kíló og það verður notað sem viðmiðunartalan. Ég hef margoft reynt að mæla mig en fæ alltaf mismunandi svör út þannig að ég sé engan tilgang þar í. Buxnastærð er líka dálítið erfið til viðmiðunar. Þannig á ég gallabuxur úr Next í stærð 14 sem passa fínt og ég geng líka í buxum úr Zara sem eru númer 18 og eru eiginlega of þröngar. Þannig að mér finnst það ekki marktækt. En vigtin mín segir mér hvað ég er þung, í engum fötum, eftir piss á morgnana. Og er nokkuð samkvæm sjálfri sér. Þannig að vigtin er viðmiðunin.

Það er líka alveg útilokað að vaða út í svona án þess að vera með plan. Og ég er búin að setja upp stundatöflu fyrir hreyfingu og mat.

Mánudagur - Frí/Ganga
Þriðjudagur - Bjöllur/Zumba
Miðvikudagur - Pilates/Ganga
Fimmtudagur - Bjöllur/Shred
Föstudagur - Ganga
Laugardagur - Bjöllur/Pilates/Shred
Sunnudagur - Bjöllur/Ganga/Shred

Hér ætti að vera nóg úrval til að leyfa mér að velja aðeins eftir skapgerð hvers dags og gefa mér möguleika á að gera meira en eitt ef ég svo vil. Svo er það bara undir mér komið að safna sem flestum spikprikum.

Maturinn er gróflega áætlaður svona;

Mánudagur - Sæt ommiletta með kókós
                     Big Ass Salat og sæt kartöflu"brauð"bolla
                     Gulrótarsúpa - Bláber
Þriðjudagur - Grísk jógúrt með pomegranate
                     BAS, bolla - "gulrótarkaka"
                     Grænmetishlaðiðkalkúna chili - ber
Miðvikudagur- Sæt ommiletta
                        BAS, bolla - kaka
                       Chili
Fimmtudagur- Grísk og ávöxtur
                      BAS, bolla
                     Fiskur og grænmeti
Föstudagur- Sæt ommi
                    BAS, bolla - Kaka
                    Sirloin með sveppum og lauk - sæt kartafla - Avókadómús
Laugardagur - Quinoa morgunbaka
                      Hlaðin ommiletta
                      Kjúklingafajitas - Avókadómús
Sunnudagur - Quinoa morgunbaka
                      Bakaður lax með aspas og blómkálsmús - Hnetur og rúsínur/
                      Afgangar - Kókóshnetuís

Þetta er að sjálfsögðu bara grunnplan og breytist alltaf smávegis en er mjög hjálplegt engu að síður. Breytingarna sé ég helst á miðvikudaginn þegar ég þarf að fara til Manchester á fund og fer snemma að heiman og verð komin seint heim aftur. Ég þarf líka að setja inn nokkrar uppskriftir eins og t.d að brauðbollunum sem ég bakaði í morgun úr sætum kartöflum, osti og kókóshnetuhveiti, sykur-og hveitilausu gulrótarkökunni og sætri morgunommilettu.

"Ætlar þú að vera með?"

Frekari útskýringar

Það sem hvað mest hefur vafist fyrir mér í sambandi við áskorunina var stigagjöfin. En í samtali við Ástu núna áðan kom nafnið; Spikprik. Ég er semsagt að safna spikprikum. Og um leið og maður er komin með smá rím  og vott af stuðlum nú þá er ekkert eftir en að vera í stuði.

Þess ber að geta að vilji einhver annar fara að safna spikprikum nú þá er hið besta mál að gera svo. Mér dettur helst í hug að hver þáttakandi sníði reglurnar eftir sínum stakki. Þannig er hveiti og brauð kannski í fínu lagi hjá sumu fólki en það þyrfti að taka eitthvað annað út. Segjum tildæmis 5 spikprika frádráttur fyrir of mikið rauðvín. Eða mjólkurvörur. Eða snakk eða McJónas.

Fyrir mér er þetta sérlega skemmtileg leið til að koma heilsusamlegri vana aftur í réttan farveg. Maður er með svona áþreifanlegt og visjúalt daglegt verkefni og margþætt verðlaun að áskorun lokinni. Þannig má gera ráð fyrir spikbræðslu, léttara skapi, hraustlegra útliti og því að eftir fjórar stanslausar vikur í góðum vana að sá góði vani haldist við lengur. Það eru auðvitað aðalverðlaunin.

Tilhugsunin um að spreða 300 pundum í vitleysu er reyndar voða ljúf líka.

Áskorunin

Nú hef ég oft heyrt að skilgreiningin á geðveiki sé að gera sama hlutinn aftur og aftur og búast við mismunandi niðurstöðu. Og af því að ég er ekki geðveik þá ætla ég að gera eitthvað alveg nýtt. Alveg ný áskorun sem ég held að sé skemmtileg og hressandi og aðeins öðruvísi en annað sem ég hef gert hingað til.

Ég ætla að gefa sjálfri mér stuðpunkta fyrir góða frammistöðu. Ég hef alltaf virkað betur á jákvæðum nótum frekar en neikvæðum.

Þannig byrjar dagurinn sjálfkrafa á 20 stigum. (Alltaf gott að byrja í plús!)

Hægt er að fá 5 aukastig fyrir 20 mínútna hreyfingu eða 2 aukastig fyrir 40 mínútur á hverjum degi. 20 mínútna hreyfing þarf að vera nokkuð áköf, þeas ketilbjöllur, crossfit eða bodyweight æfingar af krafti. 40 mínútur geta verið lengri æfingar af minni ákafa. Þó má ekki telja eðlilega hreyfingu eins og göngur á milli staða eða ráp í búðum til hreyfingar. Það er bara bónus.

5 stig tapast ef maður borðar hveiti, brauð, pasta, kornmeti.
5 stig tapast ef maður borðar sykur.
3 stig tapast ef maður borðar meira en 25 grömm af hnetum yfir daginn.
10 stig tapast ef maður borðar nammi.
10 stig tapast ef maður borðar hvaða mat sem er í óeðlilegu magni.

Þannig er mögulegt að enda daginn á mínus stigagjöf.

Haframjöl og quinoa er undanskilið kornmetisbanninu.
Annar sykur eins og hunang, hlynsýróp, döðlusýróp og þurrkaðir ávextir ber að forðast eftir fremsta megni þó ekki tapist stig fyrir neyslu. Semsé löglegt en siðlaust.
Óeðlilegt magn er fyrir hvern og einn að dæma, það er eins og klám; maður þekkir það þegar maður sér það.

Mest er hægt að vinna sér inn 25 stig yfir daginn. Áskorunin stendur yfir í 4 vikur, frá sunnudeginum 18. nóvember til mánudagsins 17. desember. Þannig eru 700 stig í pottinum.

400-500 stig gefa £150 í verðlaun til að eyða í vitleysu á afmælisdaginn minn 17. desember.
501-600 stig gefa £200 í verðlaun til að eyða í vitleysu á afmælisdaginn minn 17. desember
601-700 stig gefa £300 i verðlaun til að eyða í vitleysu á afmælisdaginn minn 17.desember

Djöfull verður þetta skemmtilegt!

Upp- og niðursveiflur

Ég er búin að vera í algerri niðursveiflu síðan að ég las þessa árans grein um tilgangsleysi þess að setja sér tímaskilyrt markmið. Nú er ég sammála vísindamönnunum sem skrifuðu, og ég veit manna best hvernig þetta fúnkerar þetta hringsól á milli markmiðasetningar og ofurkátínu og hyldýpi örvæntingarinnar þegar maður svo tekur feilspsor og markmiðin færast fjær en ekki nær. Að sjálfsögðu er þetta erfitt og slítandi.

Og ég tók þessu þannig að ég væri bara alveg ómöguleg manneskja sem er háð adrenalíninu sem fylgir því að setja sér markmið en gæti svo aldrei haldið neitt út.

Hætti svo bara öllu. Hætti að æfa, hætti að vigta og telja, hætti að setja mér markmið. Það er jú, hvort eð er tilgangslaust af því að í kjölfar háleits markmiðs fylgir bara óhjákvæmilega brotlending raunveruleikans.

Í gær fékk ég svo algerlega upp í kok.

Hvað með það þó ég setji mér markmið sem fara svo kannski á annan veg en áætlað var? Já, hvað með það!? Var það ekki með markmiðasetningu sem ég náði af mér því sem ég er þó búin að ná af mér? Ég veit vel hvernig ég er og ég veit vel að ég missi áhuga og tapa athyglinni fljótlega inn í nánast hvaða verkefni sem er. En þannig er ég bara og ég vil frekar taka nokkur skref í átt að aðalmarkmiðinu og mistakast svo smá og klára ekki og byrja svo bara á einvherju nýju sem færir mig fleiri skref í átt að aðalmarkmiðinu en að sleppa þessu bara alveg.

Þannig að núna ætla ég að setja mér markmið. Eitthvað sem hefur með ákveðið margar æfingar, afmælið mitt, vissan kílóafjölda að gera. Ég þarf aðeins að hugsa það betur.

Ég veit það eitt að mér leið skítt í gær. Í dag hinsvegar er ég himinlifandi.

Það verður bara að hafa það þó það sé tímabundið.

Út á þekju

Ég hugsa að stundum ofhugsi ég hlutina. Það er tilgangslaust fyrir mig að reyna að ljúga því til að það sé allt í fínu lagi hérna megin af því að það er það ekki. Mig langaði svo til að hafa öll svörin og á tímabili var ég með á hreinu að ég væri búin að fatta þetta allt saman. En af einhverjum ástæðum hef ég ekki haft döngun í mér til að halda mér við efnið. Mig langar bara til að borða nammi og lesa bók. Ég hef engan áhuga á að elda mat og hreyfa mig. Og ég skil það ekki vegna þess að mér líður ekki vel núna. Og ég veit að mér líður vel þegar ég elda mat og hreyfi mig. Ég man vel hvernig það var að vera 140 kíló. Og ég veit vel að næst þegar ég fitna þá verð ég ekki 140 kíló, ég verð 160. Og ég hef engan áhuga á að láta það gerast. ....

Og svona hélt ég áfram ad nauseum. En þegar ég leyfi sjálfri mér svona sjálfsvorkunnarinnhverfisíhugunarvæli þá gerist líka lítið annað.

"... næst þegar ég fitna..." !!!!! Hvur andskotinn!!! Næst þegar ég fitna!!! Eins og það sé valmöguleiki eða á dagskránni! Hvað er ég að spá?!!

Ég var 140 kíló. Ég ætla ekki að verða það aftur. Mér er alveg sama hvort ég verði bara 95 kíló og hraust eða hvort ég nái að verða 70 kíló og hraust. Það skiptir í alvörunni engu máli.

Og það er bara ein leið þangað og það er ekki að halda áfram að borða nammi og lesa bók.

Ég er farin út að labba.

Fokk og enter.

Heilbrigð skynsemi

Hvernig væri að skoða tjékklistann núna til að taka púlsinn og tjékk´ á stöðunni?

Sjálfskoðun er ekki bara mikilvæg, hún er lífsnauðsynleg. Skyn samlegt er að rannsaka sjálfið til að komast að því hversvegna maður er að gera það sem maður er að gera. Er það fyrir heilsuna, fyrir útlitið, fyrir eitthvað annað, fyrir einhvern annan? Best er að skrifa markmiðið niður og setja það þar sem það er auðsjáanlegt.

Sumar vikur eru betri en aðrar og það er forkastanlegt að ætlast til þess að þetta komi allt bara af sjálfu sér. Það tók tíma að éta þetta á sig; það tekur tíma að ná þessu af sér. Og það er ekki sjálfgefið að maður finni taktinn og gleðina bara rétt sí sonna. Það er nauðsynlegt að vera forvitinn og tilbúin að prófa nýja hluti til að höggva ekki stanslaust í sama knérunn. Prófa nýjan rétt, nýja matartegund og nýja hreyfingu eins oft og hægt er.

Það er voðalega sniðugt að vera ábyrgur fyrir gjörðum sínum. Skrifa markmiðin niður þar sem maður sér þau og þar sem aðrir sjá þau líka. Einnig er sniðugt að setja niður á blað það sem maður borðar yfir daginn til að sjá svart á hvítu hvað maður er að gera. Getur maður staðið reikningskil í lok dags?

Raunsæi er æskilegt í alla staði. Ef sett eru raunsæ markmið er mun auðveldara að halda sér við efnið. Að keyra sig út á æfingum eða svelta sig er einungis til þess fallið að fella mann. Smáar breytingar og staðfesta er svarið alla leið. Það sem þetta snýst um er að gera sér grein fyrir að breytingar fela oftast í sér afturför og að þegar syrtir í álinn er enn mikilvægara að halda áfram að trukka.

Sko! Ekkert mál.

James Prochaska og Carlo Diclemente (1982) þróuðu líkan fyrir breytingar. Ég held að upphaflega hafi líkanið verið gert til að lýsa breytingum sem reykingafólk fer í gegnum en líkanið virkar til að lýsa hvað hegðunarbreytingum sem er. Þannig lýstu höfundarnir að það er nauðsynlegt að fara í gegnum öll fimm stigin til að gera varanlegar breytingar á hegðun. Það er líka eðlilegt að þurfa að fara nokkrum sinnum í gegnum stigin. Þannig má líta á mistök, eða afturför sem eðlilegan þátt í breytingarhegðun.

1. Pre-contemplation (for-íhugun) Hér er breytingin hugmynd sem er ekki alvarlega íhuguð.
2. Contemplation (Íhugun) Hér er hugmyndin um breytingar íhuguð og skilningur kemur á nauðsyn þess að breyta hegðun en engin skref eru tekin til að gera eitthvað.
3. Determination (Ákveðni) Hér ákveðum við að gera eitthvað og kaupum hlaupaskó, eða mánaðarkort í ræktina, kaupum undanrennu í staðin fyrir mjólk og segjumst aldrei framar ætla að borða brauð.
4. Action (Virkni) Hér gerum við svo það sem við ætluðum; við förum út að hlaupa og mætum í ræktina, notum undanrennu út á múslíið og snertum ekki á brauði.
5. Maintenance. (Viðhald) Hér er svo virkninni haldið svo vikum eða mánuðum skiptir. En flestir virðast ekki getað haldið þessu stigi út og færast aftur tilbaka á stig númer 1 eða 2.

Þetta eru stig sem ég þekki vel og virðist einmitt ganga í gegnum í reglulegum hring. Það sem ég virðist ekki ætla að læra á þessu hringsóli mínu er að það er eðlilegt að fara frá 5 og til 2 aftur og aftur. Ég verð alltaf jafn pirruð og fúl út í aumingjann mig þegar ég hætti viðhaldi. Það að mistakast er hinsvegar hluti af ferlinu. Það er allt í lagi að mistakast. Það sem ég þarf að skilja er afhverju ég færist frá 5 að 2 og 3. Ég skil ekki ennþá hvað ég geri sem fær mig til að byrja að leiðast og langa til að gera eitthvað nýtt. 

Ég las alveg rosalega áhugaverða grein um daginn sem útskýrir þetta að hluta til. Þannig er það nóg fyrir mig að ákveða að hreyfa mig, eða borða hollan mat til að láta mér líða betur. Mér finnst ég vera við stjórnvölinn, ég hef stjórn á hegðun minni og það eitt að ákveða mig lætur mér líða eins og ég geti náð markmiðum mínum. Það sem svo gerist er að þegar fyrsti ástarbríminn líður hjá þá kemur í ljós hversu mikil vinna felst í að viðhalda breytingunni. Maður setur sér markmið þegar maður er langt niðri. Á sunnudagskveldi þegar maður er búin að liggja í sófanum allan daginn, raða í sig ristuðu brauð, lambalæri og köku er auðvelt að setjast upp og segja hingað og ekki lengra! Á morgun fer ég í megrun! Og það eitt að ákveða það lætur manni líða betur. Ég er manneskja sem setur sér markmið! Ég er ekki glötuð. En svo gerist það óhjákvæmilega; það eitt að setja markmið er besti hluti ferilsins, vinnan sem felst í  að ná markmiðinu er erfið og löng og færir ekki þá tilfinningalegu vellíðan sem maður gerði ráð fyrir. 

Þannig að ég verð að spyrja sjálfa mig hvort ég sé að reyna að forðast tilfinningalegt niðurrif frá sjálfri mér með því að setja mér tímabundin markmið eða hvort ég sé í alvörunni að reyna að ná markmiðinu? Akkúrat núna er ég nokkuð viss um að ég sé föst í að fá kikkið og vímuna sem markmiðasetningunni fylgir fremur en að ég sé í alvörunni að reyna að verða heilbrigð. Ég veit fátt betra en mánudag, mánaðarmót, nýja dagbók eða nýtt excel skjal. Allt eitthvað sem markar nýtt upphaf, nýtt markmið. En endalausa vinnan, streðið sem kemur svo á eftir? Ekki jafn hrifin. 

Þetta er gífurleg uppgötvun fyrir mig. Ég er háð ákvarðanatökunni en get ekki haldið út viðhaldinu. Ég ber mér á brjósti og lýsi yfir hinu og þessu og líður vel í smástund en þegar allt fer svo í klessu líður mér aftur illa og allt þetta byrjar upp á nýtt. Ég þarf að finna það sem fær mig í alvörunni til að vilja breyta hegðun minni og þá get ég hætt að kvelja sjálfa mig með þessum tilfinningarússibana. 

Fallegi strákurinn minn.

Ég er óttaleg kjélling þegar að tölvuleikjum kemur. Ég er mikið búin að reyna að vera kúl mamma sem getur spilað með en ég í alvörunni verð eins og hreyfihömluð þegar ég fæ stjórntækið í hendurnar. Ég get engan veginn ýtt á tvo takka í einu, ég ber engan skilning á samhenginu á milli þess sem ég geri og því sem gerist á skjánum, ég hef enga þolinmæði til að plana mitt næsta skref en er á sama tíma sein og hægfara. Dave er miklu betur til alls þessa falinn og hefur tekið yfir þetta hlutverk. Ég fæ enn að byggja Legó með Lúkasi en þar sem að tölvuleikir eru að mestu hluta það sem hann gerir í frítíma sínum er ég oftast í því hlutverki að fylgjast með og spyrja aulalegra spurninga.

Ammæliskaka

Það lá því við að ég myndi elda handa honum uppáhaldsmatinn hans til að halda upp á afmælið. Dave gæti leikið með honum á Minecraft, ég myndi færa þeim allskonar skemmtilega rétti. En svo kom babb í bátinn. Það kemur í ljós að Lúkas á engan uppáhaldsmat. Fyrir honum er matur bara matur, eitthvað sem maður fær þegar maður er svangur og borðar þar til maður er saddur. Hann er matvandur, en hann er jafnhendis matvandur á ruslfæði og heilsufæði. Þar gerir hann ekki upp á milli. Ég stóð sjálfa mig þannig að því í gær að búa til mat sem ég lýsti yfir að væri uppáhaldið hans en sannleikurinn var að mig langaði bara í þetta sjálf. Byrjaði á amerískum pönnukökum með hlynsýrópi í brunch. Bakaði svo og skreytti súkkulaðiafmælisköku. Svo var það gomma af góðgæti frá "Chippie" í kvöldmat. Lúkasi gæti ekki verið meira sama. Hann setur ekkert samasem merki á milli matarins og þess að við séum að halda upp á afmælið hans. Þetta var allt gert fyrir mig. Ég vona bara að hann haldi þessu sambandsleysi á milli matar og fagnaðar því ég dauðöfunda hann af þessum hæfileika. Kannski ef ég þyrfti að stjórna átinu með X-box stjórnpinna þá væri þetta í lagi hjá mér?

Með tækið góða.

Lúkas Þorlákur verður 9 ára á þriðjudaginn komandi. Hann verður í skólanum þann daginn og við foreldrar hans í vinnu. Við ákváðum þessvegna að við myndum flýta fögnuði og halda upp á afmælið í dag. Við vorum búin að fá það hjá honum að hann væri til í að sleppa veislu og fá í staðinn stærri gjöf sem ég verð að viðurkenna að mér þóttu góðar fréttir, ég er búin að vera með hland fyrir hjartanum síðustu þrjú árin yfir þessum partýum. Við veltum fyrir okkur lengi hvað stór gjöf væri og komumst svo niður á að kaupa handa honum X-Box 360 og gefa honum tölvuleik sem hann er búin að langa í lengi. Við vorum ægilega spennt að mausa við að halda þessu leyndu og að byggja upp spenning og eftirvænting. Við ákváðum líka að setja allt draslið upp og tilbúið í gærkveldi svo hann gæti bara komið niður og byrjað að spila.

Við eyddum því gærkveldinu í að koma öllu í gang. Og þar sem Dave sat við að tengja saman kapla datt mér í hug hvað allt hefur breyst á því sem mér finnst vera skammur tími. Við getum núna horft á sjónvarpið og DVD diska í gegnum X-boxið og talað við vini í leiðinni sem líka eru að spila leik á sínu x-boxi. Við getum stoppað sjónvarpið í miðjum þætti og farið á klósettið. Við getum ýtt á takka og tekið upp heila seríu af sjónvarpsefni ásamt því að spóla fram og tilbaka. Við erum með 600 sjónvarpstöðvar. (Og ekkert sem er þess virði að horfa á.) Við getum horft á sjónvarp í gegnum tölvu og talað við fólk í gegnum skype og séð það í leiðinni. 1996 eyddi ég ári í háskóla í Antwerpen í Belgíu. Ég hafði þá aldrei notað internetið. Ég var ekki með gemsa og hringdi heim úr peningasímum. Hringdi í skiptiborð þar sem ég var stundum heppin og hitti á Ástu eða Hörpu og gat spjallað við þær áður en þær tengdu mig kollekt við mömmu. Nokkrum árum þar á undan var kerfið heima hjá mér þannig að við áttum vídeótæki og mamma setti númer á spólurnar. Svo var þar stílabók með númeruðum síðum og maður átti að skrifa á tilheyrandi síðu hvað maður hafði tekið upp á spóluna. Svo átti maður að strika yfir og skrifa nýtt efni ef maður tók yfir eitthvað. Fyrir utan mömmu þá vorum við hin á heimilinu léleg við útstrokin og það endaði alltaf á að maður þurfti að horfa á allar spólurnar til að finna það sem leitað var að. Við fengum fyrst vídeó tæki 1979 eða 1980 og ég man eftir stílabókinni upp undir 1990 þannig að þetta er ekki langt síðan. Ég hristi höfuðið yfir því hvað mér finnst þetta allt vera breytt. 9 ára og Lúkas er vanur heimi sem er svo ólíkur þeim sem ég ólst upp í. "Ótrúlegt alveg hreint" sagði ég um leið og Dave lagði lokahönd á uppsetninguna. "Nei," sagði Dave um leið og hann stóð upp. "það eina sem er ótrúlegt er að við séum saman. Ef ég hefði vitað að þú værir manneskja sem notaði ekki fullkomna kerfið hennar mömmu þinnar, sem er sama kerfið og ég notaði á mínar spólur, þá hefði ég aldrei gifst þér!"

Og þannig leið október, hálfvegin í pásu, hálfvegin sannfærð um að ég sé bara að lifa lífinu, engar stórfenglegar uppgötvanir, engar hyldjúpar pælingar. Vigtin stóð í stað en mér finnst ég sjálf hafi fleygt áfram í þessum hugsunarhætti sem segir að ég sé bara alveg hreint ágæt. Að ég sé nógu góð til að vera ánægð með mig eins og ég er en að ég geti líka á sama tíma unnið að því að laga samband mitt mat. 

Notalegur nóvember framundan.

Ég fer ekki ofan af því að Október haldi nafngiftinni ofur þrátt fyrir sérlega værð í þessari viku. Meira en værð, ég hef ekki gert nokkurn skapaðan hlut. Ég ætlaði að ljúga mig út úr þessu, bera við stressi og löngum vinnudegi í samblandi við hnjask og meiðsl en ákvað svo að sannleikurinn væri sagna bestur. Ég bara nennti ekki að gera neitt. Mig langar ekki til að vakna á morgnana og á kvöldin þegar heim er komið ströggla ég við að elda hollt, langar bara til að fá brauð. Ég hef einhvern vegin ekkert um þetta að segja, svona er þetta bara núna. Ekki vont, ekki gott. Bara ekkert.

Ég er eins og Rauða Drottingin úr Through the Looking Glass eftir Lewis Carroll, hún hljóp og hljóp til þess eins að standa í stað enda hreyfðist umhverfið með henni. Ef ég stoppa þá fer ég aftur á bak, þegar ég held áfram að hlaupa þá stend ég í stað.

Stundum þarf maður bara að stoppa, hlaða batteríin og skoða umhverfið.