Við skíttöpuðum fyrir Írum í gær. Við höfum enn möguleika á að vinna allt mótið en ef ég miða við frammistöðu þeirra frá eyjunni grænu þá eru þeir nú líklegri en við að vinna þetta í ár. Þeir voru sterkari líkamlega og við gerðum allskonar tæknileg mistök sem kostuðu víti hægri og vinstri. Veilsverjarnir létu líka skapið hlaupa með sig í gönur, urðu reiðir. Það er skapgerðareinkenni á Keltum sem er ólíkt Englendingum. Hér er ekkert "stiff upper lip" kjaftæði neitt.

Stiwt leikhúsið í Rhos

Ég fór með mágkonu minni og svila að horfa á leikinn á breiðtjaldi í Stiwt (Borið fram "stjúft") leikhúsinu hér í Rhosllannerchrugog. Leikhúsið var byggt af námuverkamönnum hér í þorpinu 1926. Þeir ákváðu að það þyrfti að hafa menningu í þorpinu og eyddu bara sínum frítíma og peningum í að byggja leikhús. Nú er þar pöbb og ýmiskonar sýningar og skemmtilegheit. Við sátum þar í mestu makindum, drukkum Wrexham lager og æptum á velska rugbý landsliðið. Þetta er hin besta skemmtun, leikurinn er hraður, ofbeldisfullur og yfirfullur af dramatík. Eftir fimm stóra bjóra var ég orðin fín og timi til komin að halda heim. Ég fíla þetta breska djammkerfi alveg í botn. Farin út klukkan tvö, orðin full klukkan þrjú og komin heim og runnið af mér fyrir sex. Svo var bara hægt að horfa á sjónvarp með kínverkan takeaway í mestu makindum.

Ég vaknaði reyndar með örlítin hausverk í morgun og er ánægð að geta tilkynnt að það er rétt að endorfín og seratónin sem mynda vellíðunartilfinninguna þegar líkamsrækt er stunduð geta líka læknað hausverk. Já, það er ekkert verið að slaka á hérna, ég kláraði viku tvö í YAYOG kerfinu og líður eins og milljón kalli núna. Svo er bara stúss í eldhúsinu framundan og slökun til að vera tilbúin í vikuna fram undan.

Ég eyddi öllu gærkveldinu í að læra velska þjóðsönginn, Hen Wlad Fy Nhadau, eða Land Feðra Minna. Ekki það að Wales sé land feðra minna, en það er hinsvegar ættleidda landið mitt og ef það er eitthvað sem Veilsverjar gera vel þá er það að syngja. Og hitt sem þeir eru flinkir við er að syngja þjóðsönginn á rugbymóti. Þeir eru reyndar líka helvíti lúnknir við að spila rugbyið sjálft og í dag ætlum við að spila við Íra. Leikur númer tvö í árlegu "6 nations" mótinu. Við erum búin með Ítali, unnum þá nokkuð auðveldlega en núna taka við nokkuð erfiðari leikir. Við höfum unnið mótið síðustu tvö árin og ætlum að reyna það sem aldrei hefur verið gert áður og vinna í þriðja árið í röð. Ég ætla sem sagt að fara með velsku fjölskyldunni á pöbbinn í dag til að syngja þjóðsönginn. Og horfa á leikinn að sjálfsögðu en fyrir mig er aðaltatriðið þegar það er sungið. Lagið er fallegt, textinn lýsir landinu svo vel og það er partur því þar sem maður getur æpt hátt og svo hærra sem er voðalega gaman.

Hitt er svo að á pöbbnum drekk ég örugglega voðalega mikinn bjór og ákvað þessvegna að vigta míg í morgun. Smá svindl en allt í þágu góðs málstaðs. Ég léttist um tæp tvö kíló í vikunni. Ekkert svona sem ég er þannig séð að einblína á en engu að síður þá finnst mér mikilvægt að halda áfram að skrásetja hvað ég er að gera til að sannfæra mig um að ég sé að gera það sem er rétt fyrir mig.

Í áframhaldi af því að undirbúa það sem gæti kannski verið þynnkudagur á morgun ákvað ég að æfa af helmingi meiri krafti í morgun, tók svo skart á að ég er núna með marbletti á fingrum í kringum hringina mína. Ég hefði sjálfsagt átt að taka þá af. Skundaði svo inn í eldhús til að hanna nýja köku. Ég hef ekki gert þetta lengi og verð að segja enn og aftur að ég stend algerlega skilningslaus fyrir framan sjálfa mig þegar ég spyr mig afhverju ég hætti? Ef mér finnst svona gott að æfa og svona gaman að hanna hollustu í eldhúsinu hvað gerist eiginlega til að stöðva þetta? Milljón dollara spurningin ekki satt?

Hvað um það. Kakan er geðsjúklega góð. Ég þarf reyndar að prófa annaðhvort að lækka og baka lengur eða það sem er líklegra að sé betra ráð; vatnsbaka hana.

Hugmyndin byggir á hefðbundum breskum eftirrétt, Sticky Toffee Pudding, sem er döðlukaka með karamellusósu. Ég breytti þónokkuð og þó mér hafi ekki alveg tekist ætlunarverkið þá er kakan sérlega bragðgóð og eins og ég segi þá held ég að uppskriftin sé nánast fullkomin, það þarf bara að skoða bökunaraðferðina. Ég prófaði að nota "Total Sweet" sem er xylitol sykur. Mér finnst hann hvað líkastur venjulegum sykri. En ef ég segi rétt og satt frá þá er óþarfi að hafa hann með út af sætindunum sem koma frá döðlunum í bland við svo karamellusósuna sem maður setur á.

Eins og sést þá náði ég henni ekki heilli upp úr forminu. Og mér dettur helst í hug að næst setji ég hana í form, setji svo vatn í ofnskúffu, formið þar í og baki þannig kökuna í vatnsbaði. Ég held að það sé aðferðin sem er notuð við sticky toffee pud hvort eð er og ég veit ekki afhverju ég fattaði það ekki fyrir.

1 bolli (bolli er amerísk mælieining og ég nota 250 ml bolla) af haframjöli, malað í fínt hveiti
1/2 tsk xantham gum (það má kannski sleppa því, ég var bara að prófa)
1 mtsk lyftiduft
1 tsk kanill
1/2 tsk salt - allt blandað saman

1 bolli döðlur lagðar í bleyti í 3/4 bolla sjóðandi vatni og svo maukaðar í spað

2 stór egg
1/4 bolli xylitol sykur (eins og ég segi þá held ég að það megi bara sleppa þessu, í bland við döðlur og karamellu er kakan bara orðin heilmikið sæt)
1 tsk vanilludropar
1/2 bolli kókósolía, fljótandi - Egg, sykur og vanilla þeytt saman þar til ljóst og létt og hella svo olíunni saman við á meðan þeytt er. Bæta svo döðlumauki þar út í og að lokum hafrablöndunni, bara svona rétt aðeins saman.

Baka í 160 í 45 mínútur, eða eins og ég held að sé betra, hylja með álpappír og setja í vatnsbað og baka þannig.

Karamellusósan er ekki mín uppskrift. Hún kemur frá Elena´s Pantry þó ég hafi aðeins breytt henni.
1/2 bolli kókósrjómi, (þykki hlutinn sem myndast þegar maður lætur dósina inn í ísskáp yfir nótt) 1/2 bolli kókóssykur (þetta er eins og púðursykur og ég fæ sent frá iherb), 2 mtsk kókóssýróp (eins og sýróp og aftur, fæ sent frá iherb) allt látið malla í potti og svo er matskeið af kókósolíu hrært út í. Látið kólna og svo má sulla þessu yfir hvað sem er.

Þó kakan sé nokkuð hollustuleg, þá verður að sjálfsögðu að hafa í huga að það er samt fullt af sykri í henni. Xylitol er skárra en hvítur sykur. Döðlur, eru þær skárri? Það fer eftir því hvaða trúarbrögð (megrunarkúr) þú aðhyllist. Þannig er lágkolvetnafólk alveg á móti þurrkuðum ávöxtum á meðan að Paleo rétttrúaðir finnast þetta allt í lagi. Hafrar eru svo fínasta fæða þeirra sem nota alla fæðuflokka í jöfnum hlutföllum eða telja hitaeiningar, en hellisbúar og kolvetnisleysingar myndu hrylla sig við. Sama með kókóssykur og nectar, þetta er allt sykur alveg sama hversu heilsusamlegt þetta lítur úr fyrir að vera með sína lífrænu stimpla. Það eina sem allir eru sammála um er kókósolían. Öll eigum við að rúlla okkur um í henni.

Hvað um það allt saman, ein svona sneið með kaffibolla er ljómandi góð, og tilgangnum mínum náð; ég er á fljúgandi ferð í eldhúsinu. Og við vitum öll að þar er baráttan við spikið háð, og unnin.

Það gengur rosalega vel hjá mér. Svo vel að ég er farin að hafa smávegis áhyggjur. Ég byrjaði bara að æfa, vakna fyrir fimm, lyfti og hjóla. Ekkert mál. Eins og ekkert hafi í skorist. Ég bý til matarplan, vigta og mæli í það, geri tilbúið á kvöldin og borða svo tilsett yfir daginn. Eins og ekkert hafi í skorist. Ég fór í smá flækju um helgina en það var kannski líka bara eðlilegt. Ég fór til Birmingham að hitta Ástu og ég hugsa að það sé litið óvanalegt við að maður fái sér aðeins út af plani viðsvoleiðis tilefni.

Eins og ekkert hafi í skorist. Eins og þetta ár þar sem ég reyndi við sykurleysi, kolvetnaleysi, hreyfingarleysi og tilraunir til að borða af innsæji hafi bara aldrei gerst. Árið sem ég þyngdist um tuttugu kíló.

Það eina sem eftir situr er þetta að langa til að vera sáttari við sjálfa mig. (Fyrir utan spikið auðvitað) Það er svo flókið og erfitt að útskýra hvað ég á við þegar ég segi sátt við sjálfa mig. Ég er ekkert að berjast við neitt niðurrif. Mér finnst ég voðalega fín. En á meðan að mér er svona illt í hnjánum verð ég að viðurkenna að ég er aðeins pirruð út í sjálfa mig. Ég vildi að ég gæti bara verið hraust og feit og sátt. Svona eins og þessi til dæmis. Hún er æðisleg. En ég get það ekki. Ekki á meðan að mér er illt. Ég er þessvegna að reyna að koma inn nýju markmiði hjá mér. Gleyma bara gömlu töfratölunni, buxnastærðinni eða hvað það nú var sem ég er alltaf að eltast við. Sársaukaleysi er núna það sem ég miða við.

Tvö afvelta

Ég elskaði að vera þessi manneskja. Þessi manneskja sem vaknar klukkan tíu mínútur í fimm á morgnana til að lyfta eða hlaupa. Þessi manneskja sem gerði nesti fyrir vikuna og fann upp hollar uppskriftir. Þessi manneskja sem var hraust og sterk og í stuði. Ég elskaði að vera þessi manneskja.

Ég var minnt á hvað ég var ánægð með að vera sú manneskja í síðustu viku þegar ég vaknaði rúmlega fjögur til að æfa. Það var erfitt að vakna en það var eitthvað inni í mér, einhver gömul tilfinning sem ég mundi eftir sem sagði mér hversu gott mér finnst í alvörunni að vakna snemma og æfa. Hversu mikil vellíðan fylgir því að borða vel og afþakka kexið.

Mér finnst ekki eins og þetta sé alveg sjálfgefið í þetta sinnið. Það er eitthvað júskað við mig núna, ég er ekki alveg jafn bjarteyg og jákvæð og ég var áður. En ég er líka smá saman að sogast inn í velgengnishringrásina. Það er þegar maður gerir eitthvað eitt rétt og gott og það leiðir af sér fleiri betri ákvarðanir og gjörðir sem svo leiða af sér fleiri og fleiri. Svona eins og þegar maður vaknar snemma og æfir og fær sér þá góðan morgunmat af því að maður er búin að æfa og vill ekki skemma það og svo fær maður sér göngutúr til að viðhalda velgengninni og svo þar fram eftir götunum.

Þetta gerist ekki af sjálfu sér, það þarf að viðhalda velgengnishringrásinni en það verður líka alltaf auðveldara og auðveldara.

Sér í lagi þegar ég hugsa til þess að ég er þessi manneskja.

Eftir japl, jaml og fuður mikið ákvað ég að láta reyna á pæjusímann minn og hef núna í viku stundað líkamsþyngdaræfingar hér heima eftir prógramminu "You Are Your Own Gym". Mér leist lítt á það til að byrja með, skildi ekki hvernig ég átti að telja, æfingarnar virkuðu hrikalega erfiðar og mér fannst kjánalegt að beygja mig eftir símanum eftir hvert rep. En eftir að hafa prófað mig áfram og æft mig á hraðaæfingunum var ég orðin húkkt og setti upp tíu vikna sessjón fyrir byrjendur. 

Prógrammið gerir ráð fyrir fjórum æfingum í hverri viku, 30 mínútur í senn. Eins og nafnið gefur til kynna þá notar maður bara sinn eigin líkamsþunga og svo húsgögn í staðinn fyrir líkamsræktarstöð. Ég er á byrjendastigi, og þykir þó mjög erfitt. Svo eru önnur fjögur 10 vikna erfiðleikastig til að vinna sig í gegnum þannig að prógrammið gæti dugað manni í ár. Hver æfing er sýnd með vídeói og það er líka hægt að lesa útskýringar á hvernig á að beita líkamanum. Hver æfing er tímasett og þó það virki í fyrstu eins og smá vesen að þurfa alltaf að ýta á símann til að gefa til kynna þegar maður er búin með sett þá venst það fljótlega. Og fyrir ókeypis prógramm er varla hægt að kvarta. 

Ekki veit ég hversu oft á á að læra þessa lexíu en enn einu sinni kemur hún; planlaus ertu glórulaus kona.

Ég fór nestislaus í vinnuna á föstudaginn. Hafði bara skipulagt matseðil fram á fimmtudag og vegna álags í vinnunni (ég er aftur að taka við nýju teymi og þarf að setja allt upp frá byrjunarreit) var ég komin í ákvarðanatökuþrot. Það er alvituð vísindaleg staðreynd að mannsheilinn þolir bara visst magn af ákvörðunum yfir daginn. Þannig er það að þegar maður er undir miklu álagi í vinnunni nú þá er ekki líka hægt að taka góðar ákvarðanir hvað mat varðar og heilinn leitar eftir auðveldum, einföldum ánægjugjafa. Hjá fitubollum er það súkkulaði, snakk, kökur og annað slikkerí. Þegar klukkan var að verða fimm var ég búin að vera við skrifborðið mitt í tæpa níu klukkutíma, leysa þrjú stór vandamál, hlusta á viðskiptavin hóta sjálfsvígi og setja upp sex mismunandi stórar spreadsheets. Og án þess að fá neitt að borða. Ég bara gat ekki meira og fór og keypti mér salthnetur og kók. Ef ég hefði verið búin að skipuleggja mig hefði ég ekki þurft að taka neinar ákvarðanir aðrar en þær sem að vinnunni lutu, ég hefði bara verið með gott nesti með mér og hollusta hefði verið sjálfsagt mál án nokkurrar ákvarðana eða erfiðleika. Gott væri ef hefði verið.

Þegar heim var svo komið var ég úrvinda og gat hvorki upp hugsað neitt að elda hvað þá að ég hefði orku til að elda það. Langaði bara í gott, gott, gott djúpsteikt í núll prósent áreynslu. Labbaði út í Co-op og keypti beikon og fékk mér beikon samloku í kvöldmat og skolaði niður með einu twix.

Algjör mínus.

En. Í plús fer að ég fór ekki út í chippie til að kaupa franskar til að borða með beikoninu eins og mér datt í hug og hinn plúsinn er að um leið og twixið var búið bjó ég til vikumatseðil og pantaði heimsendingu frá Asda. Ég læt ekki grípa mig sofandi á verðinum aftur.

Vandræðagangurinn upphófst svo í dag. Ég hef að undanförnu farið á föstudögum á pöbbinn að fá mér snarl með vinkonu úr vinnunni. Hún er fitubolla sú, fitubolla af hjarta og sál og harðsnúin sem slík. Í dag kom föstudagshádegið eitthvað til tals á milli okkar og eftirrétturinn sem við höfum fengið okkur að undandörnu. (Belgísk vaffla með ís og karamellusósu) Eitthvað varð ég herpt á svipinn og hún tók eftir því. Og án þess að nokkuð væri sagt var lína dregin á milli okkar. Ég er núna óvinurinn. Leiðinlega manneskjan sem með því að taka góðar ákvarðanir rústa þeirri ánægju sem hún hefði fengið út úr því að borða vöffluna. Núna hefur hún bara um tvennt að velja; sleppa vöfflunni og þykjast vera "að passa sig" líka en vera með hjartslátt af panikki yfir þessu tapaða tækifæri til að borða (sem endar svo sjálfsagt á enn öflugra binge um kvöldið) eða snúa upp á sig og háma vöffluna í sig fyrir framan mig til að minna mig snarlega á að ég er núna óvinurinn, ég hef svikið minn þjóðflokk.

Svona samskiptaárekstrar eru alþekktir þegar fólk breytir um lífstíl. En ég get ekki leyft annarri feitri manneskju að ráða því hvort ég velji vel eða illa. Ég er meira að segja til í að sleppa því bara að vera vinkona hennar ef vináttan gengur bara út á að fóðra fíknir okkar og réttlæta þær svo fyrir hvorri annarri. Ég þarf svo sjálf að vinna í að láta þetta ekki fara svona í pirrunrnar á mér. Samfélagið allt gerir ráð fyrir því að heilsusamlegt val á mat sé tímabundið ástand. Það er nánast ekki skrýtið að manni mistakist stanslaust þegar þetta eru skilaboðin allt í kringum mann. Það er líka tekið sem gefið að maður sé að "fórna" einhverju eða að maður sé einhverskonar gikkur.Það er svo skrýtið hvað það virðist vera erfitt að fá hollan mat samþykktan sem normið. Hvað ætli að það sé langt í að fólk verði sent út að borða kex svona eins og það þarf núna að fara út til að reykja?

Ég ruglaðist örlítið í ríminu á sunnudaginn. Ákvað að borða poka af karamellum sem var inni í skáp "svo hann yrði búinn áður en ég myndi borða hann." Svona eins og þegar ég eyði pening áður en hann klárast. Það eru svona móment sem ég verð að muna að staldra við og hugsa aðeins. Það er nefnilega trixið; að grípa sjálfan sig við vitleysuna áður en hún er gerð.

Að öðru leyti er allt á grjótmyljandi gangi hjá mér. Fyrstu dagarnir og vikurnar á heilsusamlegu líferni eru svona dálítið eins og þegar maður er fyrst skotin í einhverjum. Maður gengur um með fiðrildi í maganum og býr til loftkastala í huganum um glæsta framtíð. Þessir hveitibrauðsdagar eru svo skemmtilegir. Það skemmtilegir að það er nánast þess virði að klúðra málunum svona bara til að fá aftur þessa tilfinningu. Svona eins og make up sex. En svo byrjar rútínan og maður þarf stanslaust að vinna að því að viðhalda blossanum.

Ég fattaði hvernig prógrammið í símanum virkar og er þessvegna núna komin með þetta líka fína tíu vikna prógramm til að fylgja. Það er alltaf hreyfingin sem er vinna hjá mér, ekki hreyfingin sjálf þaes, heldur þetta að tussast af stað. Ég var hinsvegar sérlega kát að fatta að gamla matarprógrammið mitt er mér svo eðlislægt að ég tók varla eftir því á sunnudaginn þegar ég bjó til matseðil, verslaði í hann og smellti svo í eggjamúffur og salat tilbúið fyrir vikuna. Það virðist sem svo að það að fylgja því plani sé enn fullkomlega eðlilegt. Mér er kannski viðbjargandi enn.

Maður byrjar með plan. Það bara verður að hafa plan.

Ég get ekki "aflært" það sem ég hef uppgötvað á síðustu árum en ég get endurupplifað og nýtt mér það sem ég hef lært.

Ég er búin að prófa allskonar og þegar ég lít til baka þá held ég að ég hafi verið ánægðust þegar ég borðaði alvöru mat með þónokkurri skammtastjórnun. Þannig að það er það sem ég ætla að byrja með núna. Ég elska hafragraut of mikið til að geta frelsast algerlega yfir í lágkolvetni. Ég verð líka að benda sanntrúuðum á að flestar rannsóknir sýna að lágkolvetnafæði er ekki áhrifaríkara til langtímafitutaps, langtíma er lykilorðið, en hvaða önnur megrunaraðferð. Spurning hér er alltaf hin sama; hvað get ég gert í sem lengstan tíma?

Svarið við því fylgir svo svarinu við öllu draslinu. Því lengur sem maður getur gert stórvirkar breytingar á lífsháttum því líklegri er maður til að viðhalda fitutapi. Sem stendur er metið hjá mér frá 2008 til 2012 og verður að teljast nokkuð gott skeið. Það var tímabil þar sem ég borðaði hafragraut, salat og kjöt/fisk ásamt því að gera tilraunir í eldhúsinu í bland við nokkuð markvissa hreyfingu.

Ég get sagt með sanni að blanda öllum stefnunum saman er ávísun á stórslys. Þannig er td ekki sniðugt að setja rjóma út á hafragrautinn í þeirri trú að hitaeiningavigtaður hafragrautur fari vel með lágkolvetna fituneyslu.

Ég er þessvegna búin að búa til vikumatseðil sem gengur út að gott hlutfall kolvetna, fitu og próteins ásamt því að kitla bragðlaukana. Ég get ekki ákkúrat núna dílað við stefnu sem bannar eitthvað og ætla þessvegna að láta vera í bili yfirlýsingar um ekkert brauð og engan sykur. Ef ég fylgi plani þá kemur það svona nokkuð náttúrulega hvort eð er.

Hreyfingin vefst enn örlítið fyrir mér. Ég hjóla náttúrulega í og úr vinnu og fæ þannig um það bil 50 mínútur af ágætis hreyfingu alla virka daga. Mig vantar að bæta inn lyftingum. Engin rækt þýðir líkamsþyngdaræfingar. Sem þýðir að vakna um fimmleytið á morgnana og að finna prógram. Ég setti "You are your own gym" appið í símann minn en er aðeins að vandræðast með að skilja uppsetninguna. Ég finn út úr því.

Hitt er svo að til að lækka stressfaktorinn í vinnunni hef ég tekið heilagt loforð af sjálfri mér að taka mér hádegishlé. Standa upp, fá mér salat og labba svo í hálftíma.

Ég rökræddi fram og tilbaka við sjálfa mig hvort ég ætti að vigta mig og allt það og komst að þeirri niðurstöðu að ég þurfi að sjá töluna á vigtinni til að halda mér við efnið. Í þetta sinni hef ég hinsvegar ekki sett mér lokamarkmið. Það er að sjálfsögðu það sem ég er hvað mest að berjast við, þessi sálræna barátta við hvað maður er mikill lúser og aumingi ef maður er feitur, en ég sver að það er algerlega það sem ég er að fókusa á númer eitt, tvö og þrjú.

Ekki hef ég fyrir reglu að fela eitthvað, það er stór þáttur í ferlinu mínu að segja hreinskilnislega frá. Stundum er ég meira að segja pínlega opinská. Ekki fer ég að breyta því núna. Það ætti þessvegna sjálfsagt ekki að koma á óvart að ég þurfi að segja frá að ég sé búin að vera á svínslegu fylleríi núna í nokkra mánuði. Það má algerlega setja samasemmerki á milli þess að ég skrifi ekki og þess að ég sé að borða.

Ég vildi óska að ég hefði einhverja afsökun, að ég gæti sagt sjálfri mér að ég þurfi að fyrirgefa því ég viti ekki hvað ég gjöri, en það er bara ekki svo gott. Ég veit fullvel hvað ég er að gera en virðist samt ekki ráða við það. Sem aftur bendir svo til þess að kenningar um gen, uppbyggingu fitu, ávanabindingu vissra matartegunda og hormónaröskun hafa vissan rétt á sér. En hvað sem því líður þá  má gefa sér að ég sé nokkuð sjófær þegar kemur að því að vita hvað er hollt og hvað er ekki, að ég sé ágætlega vel gefin, kunni að hreyfa mig og viti hvað mér líður miklu betur þegar ég er grennri.

Samt borða ég.

Og þegar ég borða þá borða ég. 

Ég get þessvegna ekki annað er reynt að skilgreina hvað fór úrskeiðis. Hvað breyttist við manneskjuna sem í September 2012 var búin að viðhalda rúmlega 40 kílóa fitutapi í heilt ár ogi lýsti yfir hamingju og sátt?

Ég er 107 kíló. Það er satt best að segja alls ekki langt frá 136 kílóum og í framkvæmd miklu nær þeirri tölu en þeim 86 kílóum sem ég hafði komið mér í. Ég get ekki leyft þessu að gerast án þess að berjast aðeins. Ég bara get ekki lagst niður og hætt að reyna.

Mig langar til að skilja þetta. Ég er ekki viss um að lausnin felist í að skilgreina hvað fór úrskeiðis (ég er reyndar orðin nokkuð sannfærð um að það sé engin lausn) en ég gæti kannski notað það til að stoppa mig af fyrr næst þegar þetta gerist. Og það verður næst. Það er engin spurning um það. Við vitum öll að staðreyndirnar hafa enn ekkert breyst þrátt fyrir að nú séu allir frelsaðir og éti engin kolvetni og tali um leptín og ghrelin af sama kunnugleika og um prótein og fitu. Staðreyndin er enn sú að af þeim okkar sem ná af sér mælanlegri fitu eru bara 3% sem ná að halda því af sér um lengra skeið en 3 ár. Við erum enn feit og fitnum bara.

Þegar ég fyrst tókst á við spikið hafði ég tíma. Ég vann frá tvö á daginn til tíu á kvöldin og hafði nógan tíma til að æfa, elda og plana. Svo skipti ég um vinnu og þar hafði ég rækt í vinnunni og mætti ekki fyrr en níu þannig að það var nógur tími á morgnana. Ég var líka ekki í nokkurri ábyrgðarstöðu og var bara stressuð út af peningum. Núna er ég í ábyrgðarstöðu með stórar áætlanir um klif upp metorðastigann, er mætt í vinnu rétt eftir sjö og er oft þar til eftir sex á kvöldin. Tek mér ekki hádegishlé. Ræktin er lokuð og ég hef enn ekki fundið rækt sem passar mér. Hnén ónýt og hreyfing takmörkuð. Það er allt helmingi flóknara í framkvæmd. Ég er ekki að segja að það sé ekki hægt, en það vita líka allir að fyrsta regla lífstílsbreytinga er að gera þetta hvorki flókið né erfitt.

Ég hef semsagt engan tíma, er stressuð og finn enga handhæga æfingu til að stunda. Þetta er svona basic stöff.

Það sem ég held samt að sé allra mikilvægast er að ég gafst upp. Ég veit að ég sagði allskonar hluti sem núna ég verð að draga til baka. Það er allt í lagi, ég lifi með þvi að vera stanslaust örlítið vandræðaleg yfir yfirlýsingunum mínum. Ég sagði milljón sinnum að ég væri búin að fatta þetta, að ég skildi að þetta væri fyrir lífstíð, að þetta væri eilífðarverkefni. En ég skildi það ekki í alvörunni. Ég var alltaf að bíða eftir endapúnktinum. Eftir töfrakílóatölunni (71) svo ég gæti hætt. Og þegar það hægðist og hægðist á fitutapi varð ég reiðari og reiðari og fórnarlambið, greyið litla sex ára stelpan inni í mér, fór að stappa fótum í jörð og heimtaði að fá sitt. Afhverju er þetta svona erfitt hjá mér? Hvað hef ég gert til að eiga svona erfiðleika skilið? Og í staðinn fyrir að segja henni bara að slaka á þá leyfði ég þessari hugsun að taka yfir. Hvað það sé óréttlátt að ég megi ekki borða nammi eins og allir hinir.

Út frá þessu tapaði ég svo gleðinni og lönguninni til að rannsaka og gera tilraunir. Hvað væri hægt að kenna mér um megrun? Piff! Það er ekkert sem er hægt að kenna mér um þetta.

Jæja. Hversu rangt hafði ég fyrir mér? Það er greinilega ótal margt sem ég á enn eftir að læra. Fyrst af öllu auðmýkt. Hversu vandræðalegt er það að hafa verið í fjölmiðlum með stórar yfirlýsingar og vera svo bara aftur orðin feit? Hversu vandræðalegt er það að endalaust að þurfa að segja við sjálfa mig; jæja, dagur eitt. (á morgun, er dagur eitt) Það er heilmikið vandræðalegt og auðmýkjandi. En það er líka bara þannig. Það stendur nefnilega enn það sem ég sagði þá að þrátt fyrir allt þá er það auðveldara að grenna sig en að vera þetta feitur.

Ég sagði við Ástu mína um daginn að ég sæji eftir því að hafa grennst. Að ég væri óhamingjusamari núna heldur en ég var þegar ég var bara feit. En það er ekki satt. Auðvitað er það hræðilegt að glutra þessu svona úr höndunum á sér, auðvitað. Og það er að láta mér líða mjög illa. En það var hræðilegra að vera 140 kíló. Og ég hefst þessvegna handa aftur. Smávegis með skottið á milli lappanna, smávegis stolt af því að geta enn þurrkað súkkulaðið úr munnvikjum og byrjað upp á nýtt, en aðallega með gleði í hjartanu. Þetta að hrasa svona svakalega er nefnilega bara enn einn viskusteinninn sem ég legg í vörðurnar mínar sem marka mína lífsleið.

Hjólinu mínu var stolið um daginn. Það var bara ekki á sínum stað í skúrnum einn morguninn. Það var eins og það bara færi úr mér allt loft við þetta, ég hafði verið að ströggla við að hreyfa mig en hafði þó alltaf hjólreiðarnar. Hjóllaus geri ég ekkert. Mér þykir óskaplega leiðinlegt að vita til þess að fólk geti verið svona vont. Tilhugsunin um að einhver hafi verið að snuðra um í garðinum hjá mér, hafi labbað upp tröppurnar og farið inn í skúrinn til að taka hjólið er alveg hræðileg. Og varð til að ég missti örlitla trú á mannkynið.

Ég get ekki látið svona atvik buga mig þó og fór í gær og keypti nýtt hjól. Fæ það reyndar ekki afhent fyrr en milli jóla og nýjárs en engu að síður, betra en ekkert.

Svo varð ég líka 39 ára í gær. Og er búin að hugsa mikið um hvort ég verði ekki að setja mér eitt, gott markmið til að ná áður en ég verð 400 ára.

Upphífingar heilla mest.

Síðustu nokkur jól hef ég haft mjög ákveðnar hugmyndir um hvað mig langaði í (og sárvantaði) í jólagjöf. Nike+ og ipod, garmin, reiðhjól... Og elskulegasti maðurinn hefur alltaf orðið við óskum mínum. Í ár bað ég um gullúr eða gullhring eða gullarmband. Ég veit ekki hversu táknrænt það er um hvernig ég er stödd ákkúrat núna svona hvað áhuga minn á hreyfingu varðar. Mig langar til að vera prinsessa með gullhring sem er bara sæt en þarf ekki að vinna fyrir því.

Það hefur alltaf verið kappsmál hjá mér að vera fín. Alveg sama hvernig ég hef verið í laginu og hversu erfitt það hefur verið að finna föt þá hef ég engu að síður lagt mikið í að vera fín. Það var oft erfitt og oftast þurfti ég að vera í einhverju sem bara passaði frekar en því sem mig í alvörunni langaði til að vera í. Þetta hefur leitt núna til þess að ég er hálf stíllaus, veit hvað ég vil en kann ekki að kaupa hlutina sem þarf til. Og enda alltaf á að kaupa allskonar drasl sem svo passar ekki saman og skapar engan heildstæðan stíl.

Ég ákvað því um daginn að takast á við þetta á sama hátt og ég tókst á við spikið; skipulega og með áætlun til að fylgja. Það bara verður að vera með plan.

Ég setti saman "mood board", liti, efni, tilfinningar, sem helst lýsa mér og hvernig ég vil að fólk sjái mig. Ég tók tillit til starfsins míns og þess að þar þarf ég að fylgja ákveðnum reglum. Ég vil líka að fólk í vinnunni taki eftir mér fyrir stíl því ég trúi þvi að fötin skapi manninn að vissu leyti og að ég eigi auðveldara með að komast upp metorðastigann ef ég klæði mig rétt.

Grátt, svart, kamel, bleikt, ull, silki, leður og gull er það sem helst kemur upp á mood borðinu mínu og ég fór þessvegna skipulega í gegnum skápinn minn og setti frá allt sem er teygt, togað, götótt eða of stórt eða of lítið. Svo raðaði ég öllu upp þannig að litir og efni eru augljós. Ég hef engan áhuga á að rembast við að komast í eitthvað í framtíðinni og tók í burtu allt sem ekki passar á mig núna. Ég er ánægð með mig eins og ég er og ætla að klæða mig þannig að best passi á mig og fari mér vel eins og ég er núna.

Svo tók ég til það sem eru lykilflíkur í skápnum. Ég á ekki mikið af fötum og hef mikinn áhuga á að láta það sem ég á duga með smá tilfæringum. Svartar buxur í vinnunna og tveir fallegir jakkar, einn svartur, hinn grár. Falleg hvít skyrta sem er aðeins meira kúl en bara venjuleg hvít skyrta. Nokkrir kjólar, sem geta staðið sjálfir eða verið undir jakka. Gallabuxur, leðurbuxur, leðurjakki og flott svört kápa. Þykk grá prjónapeysa og röndóttur bolur. Hnéhá stígvél, hælar, támjóir lágir skór, stutt stígvél og kúrekastígvél.

Ég fattaði svo að með litlum aukahlutum eins og fallegu úri eða armbandi, áberandi eyrnalokkum eða flottum trefli má gera hvað búning sem er flottan.

Það er líka bráðsniðugt að skoða tískublogg, og ég er eiginlega alveg dottin úr því að lesa lífstílsblogg, skoða frekar myndablogg. Eins og þetta. Hún er flott fyrir helgarfötin, meira svona casúal.  Þessi er uppáhaldið mitt. Hún er í Hollandi sem er strax plús og allt er í mínum litum og efnum. Ég er líka svo hrifin af hárinu á henni, rosaleg náttúrulegt en samt flott. Ég komst að því að ég get lagað mitt hár mjög svipað með því að þvo það ekki í tvo til þrjá daga. Á þriðja degi er ég fín.  Þessi er fín og mjög aðgengileg. Og þessi er svo kannski svona meira Carrie Bradshaw en flottar hugmyndir. Ég skoðaði og setti hjá mér þau átfitt sem mér fundust flott og setti svo saman úr fataskápnum mínum. Ég skrifaði líka niður lista af samsetningum sem ég skoða og finn til saman galla á kvöldin, tilbúinn fyrir daginn eftir. Virkar kannski dálítið OCD en þegar maður fer út klukkan sex á morgnana er best að vera búin að redda þessu fyrirfram.

Ég er búin að vera svona skipulögð í tvær vikur núna og mér finnst þetta vera algjör snilld. Ég fæ hrós á hverjum degi í vinnunni fyrir útlitið og ég er viss um að það er bara vegna þess að ég skín af sjálfstrausti og fólk tekur eftir því.  Ég er rosalega sátt við fataúrvalið mitt, og finnst eins og ég eigi bara nóg af fötum. Ég veit líka hvað það er sem vantar til að fullkomna og mér finnst því eins og ég hætti núna að kaupa bara eitthvað sem svo passar ekki við yfirallt stílinn minn. Sen stendur vantar mig bara köflóttan trefil, Michael Kors gullúr, Ray-Ban sólgleraugu og gulleyrnalokka. Allt og sumt. (Og hirðljósmyndara til að taka af mér almennilegar myndir - hér td sést ekki hvað ég er með fína hárgreiðslu!)

Laugardagur í Wrexham; hnéháleðurstígvél, þröngar svartar buxur, stór bleik peysa, svört kápa og bleikur trefill, gullúr og Chanel varalitur. 

Þarna um daginn þegar að ég fattaði að ég er ekki gölluð, ég er bara feit, fóru hlutirnir að smella saman fyrir mig. Ég er bara feit. Það er í raun hálf kómískt að hugsa til þess að í öll þessi ár hafi ég séð þetta sem persónuleikabrest eða eitthvað sem ég þurfti að "takast á við". En síðan þá hafa forsendurnar breyst. Ég er hætt að reyna að laga sjálfa mig, það er nefnilega ekkert að mér til að laga. Ég er hvorki verri né betri manneskja en hver meðaljón. Það er ekki að segja að ég sé hætt að reyna að grennast, það er bara á allt öðrum og þægilegri forsendum sem ég er að rembast við það. Þó svo að ég sé genatískt forrituð til að fitna, sitja á sófanum og nýta sem minnstu orkuna til brennslu þýðir það heldur ekki að ég geti ekki unnið að því að vera heilsuhraustari. Og það er líka ekkert að því að langa til að geta keypt föt hvar sem er.

Ég hef líka gefið sjálfri mér leyfi til að brjóta allar reglur og mér hefur bara sjaldan liðið betur eða verið sáttari við stússið. Ég fylgi enn að mestu leyti lágkolvetnalífstíl en hef aðlagað að mínum eigin líkama. Þannig þoli ég vel að borða kartöflur, haframjöl í nokkru magni, nokkuð af hrísgrjónum og quinoa. Hveiti og sykur leggst frekar illa í mig og ég reyni að sleppa. Sama gildir um flesta ávexti og ávaxtasafi er algert nó nó. Það sem best hefur hentað mér núna er það sem á engilsaxnesku er kallað intermittent fasting. Það er að segja ég gef líkamanum bara hvíld frá mat í nokkra klukkutíma á sólarhring. Ég hætti að borða klukkan átta á kvöldin og byrja aftur eftir klukkan tólf á hádegi. Innan þessa ramma fæ ég mér það sem mig langar í að mestu leyti en reyni að hafa það frekar skynsamlegt. Ég bæti líka ekki upp föstuna, þaes ég fæ mér bara venjulegan hádegismat, er ekki að bæta við því sem ég að öllu jöfnu hefði borðað í morgunmat. Þetta virðist henta mér afskaplega vel. Ég er orðin svöng rétt um eittleytið og nýt hádegismatarins mikið og svo er ég bara sátt það sem eftir lifir dags. Ég er hætt að stika um á kvöldin í örvæntingafullri leit að "einhverju", fæ mér bara góðan kvöldmat og jafnvel eftirrétt og svo er ég bara hætt.

Það fá eflaust margir sem lifa og hrærast í heilsusamlegum lífstíl hland fyrir hjartað við að lesa að ég borði ekki morgunmat, að ég borði bara tvær stórar máltíðir á dag í stað sex smærri, að ég borði kolvetni, að ég leyfi mér að verða svöng, að ég fasti... Þetta eru allt skýr viljabrot á "reglunum". En málið er að reglurnar breytast svo ört núna að ég bara get ekki lengur fylgst með. Það bara er ekki hægt að fylgja þeim öllum því að lokum fattar maður að helmingurinn af þeim stangast á við hvora aðra og afgangurinn hentar ekki. Hversu oft hef ég ekki "gert allt rétt" samkvæmt reglunum en samt fitnað? Fyrir utan að um leið og ég er búin að lesa mér til um eina kenninguna (með tilheyrandi vísindalegum staðreyndum, sönnunum og tilraunum) þá afsannar næsti vísindamaður sannindin og maður situr eftir ægilega hallærislegur enn að reyna að klára restina af lífrænu hnetusmjörskrukkunni (eða agave flösku eða chia fræpoka eða hvað svo sem það var) sem maður keypti þegar hnetusmjör var svarið.

Nei, ég er búin að prófa þetta allt og það eina sem ég veit fyrir víst er að ég verða að trúa mínum eigin sannleik.

Velmegun á sér ýmsar myndir. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir því að ég væri velmegandi neitt sérstaklega fyrr en um daginn. Á mínu heimili lýsir velmegunin sér í ruslapokunum. Þegar ég var hagsýn húsmóðir sem þurfti að velta hverju penníi á milli fingra keypti ég rúllu af Co-Op eigin tegund (own brand) "smart price" ruslapokum. Á rúllunni voru tuttugu 40 lítra pokar. Fyrir rúlluna borga ég rétt undir tveimur pundum. Þeir eru þunnir og lélegir og hanga asnalega í ruslatunnunni minni sem er Brabantia tunna og einir 50 lítrar.

Fyrir nokkru síðan fór ég inn í búsáhaldaverlsun og sá þar til sölu rúllu með tíu 50 lítra Brabantia ruslapokum á tvö pund og fimmtíu. Ég man að ég hugsaði með mér að þetta væri nú bruðl en það væri gaman að nota poka sem væru sér hannaðir fyrir tunnuna og ákvað að splæsa. Nú verða íslenskir lesendur að gera sér grein fyrir að í Bretlandi er ekki sama sýstem og heima þar sem öll heimili eru með litla ruslatunnu í skáp undir vaskinum. Hér erum við öll með stórar tunnur með loki á miðju eldhúsgólfi og þessvegna mikilvægt að vera með góða tunnu og poka sem virka.

Þegar um það bil tveir pokar voru eftir á rúllunni segir Dave við mig að við þurfum að gera okkur ferð í búsáhaldaverslunina til að ná í fleiri Brabantia ruslapoka. "Veistu cariad" segir hann við mig "síðan að við byrjuðum að nota þessa poka hefur það hreinlega verið gaman að fara út með ruslið. Það þarf ekki að nota tvöfalt lag, þeir rifna ekki, þeir halda helmingi meira af drasli, þeir eru með tilbúnum hanka til að halda á þeim, þetta er bara allt annað líf!" Og ég gerði mér grein fyrir því að allan þennan tíma hef ég verið að nota falskan sparnað. Með því að kaupa ódýru pokana þurfti ég einfaldlega að kaupa helmingi fleiri. Fyrir utan pirringinn sem fólst í að setja tvo poka í einu, reyna að láta þá passa og það til þess eins að reyna svo að hlaupa með þá út í tunnu áður en þeir rifnuðu og bananahýði og kaffikorgur hryndu út um allt eldhúsgólf.

Já, velmegunin er í rusli.

Ég fann rækt um daginn. Ræktin er í Ruabon sem er þarnæsta þorp við mig og ég á þar leið um nú þegar ég hjóla heim. Þetta lá því við að það væri við hæfi að allavega kanna hvað er í boði. Ég fattaði um daginn að það eru að verða komin tvö ár síðan ég tók í járn, ár síðan að ég hljóp síðast. Þegar ég uppgötvaði þetta verð ég að segja að mér þótti ég bara nokkuð góð að hafa náð að halda mér rokkandi svona undir hundraðinu, ég hlýt að hafa náð að breyta mataræðinu að heilmiklu leyti svona fyrst ég er enn ekki orðin tonn.

Hvað um það ég stoppaði við á leiðinni heim úr vinnu í dag, albúin með prógrammið mitt gamla úr "Lift like a man, look like a goddess" bókinni minni. Ég held að ég geti með sanni sagt að ekkert þyki mér skemmtilegra en að lyfta þungt. Ég er búin að prófa allskonar hreyfingu en járnið er alltaf skemmtilegast. Og hentar mér vel. Mér finnst bæði töff og kúl að vera ógeðslega sterk.

Ræktin er algerlega heimagerð, þetta er svona nánast eins og að lyfta bara í skúrnum heima hjá nágrannanum. Engin meðlimagjöld, maður bara borgar tvö pund í hvert sinn sem maður kemur. Fær pin númer sem maður getur notað til að komast inn og út þegar manni sýnist sjálfum, hvort sem er opið eða ekki og maður á þá bara að skilja pundin eftir á afgreiðsluborðinu. Það bætir aldeilis trúna á mannkynið þegar maður veit að enn finnst svona traust og velvild.

Ég rölti um og sá að hér ætti ég heima. Allt svæðið undirtekið af lóðum og stöngum og ekkert fínerí. Ekkert vesen eða pjatt. Ég hitaði upp í smástund og setti svo stöng á bakið til að taka hnébeygjur. Ég gat bara helminginn af því sem ég gat síðast þegar ég lyfti, en andskotakornið það er líka helmingi meira en ég gerði í gær.

Þegar ég var hálfnuð eða svo með settið byrjuðu fastakúnnarnir að tínast inn. Hver strákurinn á fætur öðrum, allir enn í rafvirkja eða smiðsvinnugallanum í vinnuskóm með stáltær. Ekki nokkur ástæða til að skipta yfir í íþróttaföt, ekki þegar maður er kominn til að hnykla upphandleggsvöðvana og taka nokkur pump í bekkpressunni! Allir með yfirbyggingu á handleggjum en örmjóa fótleggi. Karlmenn. Þeir eru svo fyndnir.

Ég flissaði bara svona með sjálfri mér á meðan að ég kláraði æfinguna mína, teygði vel á (sem uppskar nokkrar augngotur, enda örugglega eitthvað sem aldrei hefur sést þarna áður) og hjólaði svo heim, kófsveitt og hamingjusöm.

I´m baaack!

Það sem er að bærast innra með mér akkúrat núna er eiginlega of viðkvæmt, of framandi og of nýtt til að ég geti myndað setningar og sett á blað. Allt síðan að ég ákvað að ég væri ekki gölluð, ég væri bara feit, hefur ný og ókunnug stemning verið innra með mér. Ég er sátt. Mér líður vel. Ég þarf ekki að vera mjó.

Sko! Ég sagði það. Ég bara þarf ekki að vera mjó.

Eins og ég segi þá er þetta afskaplega nýtt og viðkvæmt ennþá og ég þarf að næra tilfinninguna vel og hlúa að henni. Ég gleymi mér enn oft á dag og ætla að rjúka í megrun. En oftast næ ég að grafa upp tilfinningarsprotann sem segir að ég þurfi ekki að vera mjó og í hvert sinn verður tilfinningin sterkari.

Nei, ég get ekki skrifað um þetta ennþá. Allar setningar hljóma skinheilagar eða eins og að ég hafi fundið einvherja lausn og það er ekki rétt eða satt. Þetta hefur með þann aldargamla sannleik að gera að þegar maður sættist við sjálfa sig eins og maður er þá er loksins hægt að gera breytingar. Þetta hefur með það að gera að þegar keppikeflið er ekki kíló heldur heilbrigði þá er þetta hægt. Þetta hefur með það að gera að þegar ég eitra ekki fyrir sjálfri mér með sykri og hveiti þá get ég hugsað skýrt.

Mér líður rosalega vel.

Eru ekki einhver lög sem segja til um að maður eigi að borða nammi á laugardögum? Mér finnst endilega að ég hafi heyrt það einhverstaðar. Og ekki er leiðinlegt að fá Pipp.

Ég fann þessa uppskrift á netinu og breytti aðeins til að henta mér betur og hef í hyggju að nasla á þessu í kvöld yfir Strictly. Fyrst þarf ég reyndar að vefja trefli um háls og horfa á Wrexham taka Woking í bakaríið. Og allt þetta í nýjum kúrekastígvélum, lukkan yfir mér alltaf hreint.

Settu í skál 120 ml kókósolíu, 1/4 bolla möndlusmjör, 4 mtsk kakó, 1 mtsk hreint hlynsýróp, 1 tsk vanilludropar og 1/2 tsk piparmyntudropar og hræra saman. Smella svo í örbylgju í svona 40-50 sekúndur og hræra svo þar til allt er orðið smooth og glansandi. Hella svo út í mallið hálfum bolla af kókós og hálfum bolla af niðurmuldum, ristuðum, blönduðum hnetum (eins og pekan, möndlum og macadamia). Setja í sílíkónform inn í frysti og skera svo niður í hvernig svo sem bita sem maður vill. Ef ég væri einhver svona dúllerí kokkur hefði ég sjálfsagt sett í lítil form, eða í súkkulaðimót en ég er bara ekki þannig. Hvað sem því líður þá er þetta ógeðslega gott.

Maður lifir víst ekki á brauði einu saman og það er víst heldur ekki hægt að gefa bara kökur. Brauðlaust er nesti alltaf smávegis umhugsunarefni, sér í lagi þegar manni bara langar ekki í salat. Ég hef því að undanförnu verið að gera tilraunir með blómkálstortillakökur sem er auðvelt að hantera með í vinnuna.

Eftir að lesa milljón mismunandi útgáfur er ég komin á það að það er engin ein uppskrift sem er best en það er hinsvegar eitt sem er algerlega nauðsynlegt að gera. Það er að vinda vatnið úr blómkálinu. Ég sker það niður og gufusýð svo í örbylgjunni. Mauka svo niður og legg í múslín klút. Svo vindur maður og vindur allt vatn úr. Þegar maður getur bara ekki undið meira þá bætir maður út í eggi eða tveimur, osti og eða kryddi að lyst, fletur út í litlar tortilla kökur og bakar svo þartil gullið. Svo er hægt að geyma í ísskáp í nokkra daga. Það er reyndar líka voðalega gott að smella á pönnu og rista aðeins, þannig kemur enn betra bragð. Svo er bara að nota hugmyndaflugið, túnfisksalat eða skinka og ostur, lifrakæfa eða grænmeti og sósa eða bara ostur og tómatsósa. Rúlla upp eða brjóta saman og maður er búinn að fá grænmetisskammt án þess að taka eftir því!

Maukað kálið komið í klúinn og byrjað að leka úr því.

Svo bara vinda og kreista, vinda og kreista.

Blómkáls"deigið" og allt blómkálsvatnið. Þetta er bara hálfur haus þannig að sjá má hvað það er mikið vatn.

Tortilla! Namm!

Við Láki fórum í bæinn í dag. Það er 18 stiga hiti og blíðskaparveður og þar sem við erum bæði sammála um að eitt það skemmtilegra í heimi hér er að kaupa hluti ákváðum við að skilja veikan Dave eftir heima og kanna hvort við gætum keypt okkur einn eða tvo hluti. Ég fór í gallabuxur, jakka og stígvél, setti hárið í hnút og svo röltum við okkur af stað. Þar sem við löbbuðum um Wrexham sá ég sjálfa mig endurspeglast öðruhvoru í gluggum og í hvert sinn hríslaðist um mig ánægjuhrollur. Í dag er mjór dagur.

Það sem ég elska mjóa daga.

Ég get ekki annað en verið steinhissa á að það sé mjór dagur í dag og ég verð eiginlega að nýta hann til að læra mikilvæga lexíu. Það eru nefnilega búnir að vera feitir dagar núna að undanförnu. Eiginlega bara heil feit vika. Ég er búin að leyfa vigtinni að ná tökum á greyið litla heilanum mínum í þessari viku. Þrátt fyrir kolvetnaleysi og lengri hjólreiðar í vikunni er ég búin að þyngjast um kíló. Ég vigta mig og vigta og smá saman nær meiri og meiri örvænting tökum á mér. Afhverju virkar þetta ekki? spyr ég sjálfa mig í angist. Það er alveg sama hvað ég geri, hvað ég fórna miklu, hvað ég reyni ég verð alltaf feit.

Og ég bara má ekki leyfa sjálri mér að hugsa þannig. Í fyrsta lagi þá skiptir það bara engu máli þó ég sé bara alltaf feit. Ég horfi á sjálfa mig og ég hugsa með mér hvað ég sé eiginlega að væla þetta? Það er bara ekkert að mér. Og mjóir dagar sanna það. Ef mér líður vel með sjálfa mig í dag, hversvegna ekki bara að líða vel með sjálfa mig alltaf? Ég er alveg jafn feit (eða mjó) í dag og ég var í gær.

Í öðru lagi þá líður mér rosalega vel með mataræðið mitt núna. Ég borða þannig að ég er alltaf södd og sátt. Hvað með það þó ég sé ein af þessu fólki sem bara grennist aldrei, alveg sama hvað er reynt. Þó ég sé með "set point" sem er í yfirvigt?

Í þriðja lagi þá er bara allt í fína lagi að bæði læra að sættast við líkama minn eins og hann er og á sama tíma halda áfram að betrumbæta heilsuna. Þetta þarf ekki að vera aðskilið. Ég þarf ekki að hata líkama minn þó ég vilji vera léttari, og ég þarf ekki að hætta að vilja grennast aðeins þó ég elski mig eins og ég er.

Ég ætla ekki að skrifa um hvað ég er þung á morgun. Ég bý til of mikla pressu á sjálfa mig að sanna að kolvetnalítill lífstíll sé sannur og réttur.  Ég bý líka til þessa pressu sem segir að ég verði að léttast um x kíló á viku og að ég verði að ná x þyngd fyrir jól og svo framvegis. Og ég ætti að vita betur núna að þetta snýst ekki um það. Það að byrja að lifa kolvetnasnauðu lífi átti aldrei að verða að megrun. Það átti að láta mér líða betur ekki verr. Um leið og ég byrja að keppast við sjálfa mig um að léttast þá byrjar mér að líða illa.

Og ekki ætla ég að skemma mjóan dag með einhverjum leiðindum.

Hingað til er ekki hægt að segja að hópíþróttir hafi átt mikið upp á pallborðið hjá mér. Ég hef frekar stært mig af því að vera ein og einstök frekar en að taka þátt í einhverjum múgæsing. En svo varð ég ástfangin og þegar maður er ástfangin þá vill maður taka þátt í áhugamálum þess maður elskar. Og maðurinn er fótboltaáhugamaður. Og það er ekki eins og hann velji sér lið sem er auðvelt að halda með, lið sem að minnsta kosti vinnur öðru hvoru. Nei. Hann er Wrexham áhangandi. Og ég, góða eiginkonan sem ég er hlustaði á hann tala um liðið og hvernig gekk, hvatti hann til að fara á völlinn, huggaði þegar illa gekk og fagnaði þegar vel tókst til. Svo kom að því að ég fór að fara með honum. Og svo fór ég að hafa gaman af. Og svo fór ég að hlakka til. Og svo fór ég að bera velferð liðsins fyrir brjósti, mér leið illa þegar við töpuðum og vel þegar við unnum.

Það er eitthvað alveg sérsakt við að halda með sínu eigin liði. Að finna fyrir smá fiðringi í maganum af því að maður veit bara ekki hvort maður verði himinlifandi eða heartbroken eftir leik. Samkenndin sem maður finnur fyrir þegar maður labbar í gegnum bæinn og smásaman sér maður fleiri og fleiri á leið á völlinn og svo er maður orðinn hluti af stærri heild, hluti af þúsundum manns í rauðum peysum. Söngurinn, gleðin, sorgin.

Ég er nógu stór manneskja til að viðurkenna að ég er núna Wrexham fótboltaaðdáandi eins hallærislegt og það er. Ég er nógu stór til að viðurkenna að það er í lagi að taka þátt í hjarðhegðun svona annanhvern laugardag. Það er ekkert að því að vera fótboltabulla. En vandinn sem ég er í núna er mun flóknari en svo.

Mig langar svo að vera í búningi eins og allir hinir.

Mig langar í Wrexham peysu svo ég geti verið eins og allir hinar fótboltabullurnar. Og það bara gengur ekki upp. Það er ekkert í heimi hér jafn ljótt og kjélling i fótboltapeysu.

Ég á í nógu miklu klandri bara að velja í hvaða fötum ég á að fara í á völlinn (þau eiga að vera töff, þægileg, smá sportí en engu að síður smart og snyrtileg, hvernig í ósköpunum setur maður það saman?) þó að í ofan á lag bætist ekki við rauð peysa í kallasniði!

En samt. Mig langar svo að vera með. Ég tók því hikandi skref í áttina á laugardaginn og keypti mér trefil. Hélt honum hátt á lofti og söng Wrexham, Wrexham þegar við skoruðum á móti Cambridge United. Bar hann stolt um hálsinn þegar ég gekk í gegnum bæinn og sönglaði Wreeexham, Wreeexham með sjálfri mér svona öðru hvoru.

Ég ætlaði að skrifa ægilega fyndinn pistil um fótboltabullur og tísku og mig. En sé það núna að það er ekkert fyndið við þetta. Þetta er grafalvarlegt.

Og allt er komið í sínar vanalegu skorður; eftir ofur fitu (og vatns-)tap fyrstu vikurnar er ég núna komin á eðlilegt ról með um það bil kíló í missi. 97.5 kg í morgun og það orðið alveg ljóst að hormónaendursetning virkar ekki á mig, þ.e.a.s ekki ef tilgangurinn er að léttast. Í þessari viku borðaði ég lambalæri með sósu og grænmeti, bolognese með hrúgu af parmesan, eggjabökur og beikon, kjúklingakorma með blómkálsgrjónum, kjúklingaleggi og salat,  steinaldarbrauð með osti eða lifrakæfu, flaxgraut með rjóma, avókadómús með rjóma, chia búðing með rjóma, kókósbúðing með rjóma, rjóma með rjóma.... Ég gæti ekki verið ánægðari. Bara sleppa hveiti og sykri og ég er góð. Ég borðaði mikið af hnetum í vikunni en sleppti jógúrti alveg. Ætla ð gera tilraunir í næstu viku með að bæta við jógúrti til að sjá hvaða áhrif það hefur.

Prófaði í morgun að baka smákökur úr möndlusmjöri. Möndlurnar eru kolvetnaminni en til dæmis jarðhnetur og gefa auðvitað nýtt og skemmtilegt bragð. Þessar tóku 17 mínútur allt í allt að henda saman og baka og komu ljómandi vel út.

170 g hreint möndlusmjör
1 egg
1 tsk lyftiduft
30 ml hlynsýróp
salt
pekanhetumulningur

Allt blandað saman í deig og svo hnoðað í litlar kúlur og sett á silíkón bökunarplatta.Uþb 13-15 kúlur.  Hver kúla flött út og skreytt með kókósflögum, eða meiri pekanhnetum eða pístasíum. Það er líka voðalega gott að strá smá salti yfir líka. Það mætti líka alveg setja dökka súkkulaðibita í degið, það þarf örugglega ekki mikið meira en 30, 40 grömm til að gera gott. Baka svo við 180 g í 8-10 mínútur og láta svo kólna á grind.
Ég á enn eftir að finna upp smákökur sem eru í alvörunni stökkar, þessar verða mjúkar á degi tvö. En með tæp 3 grömm af kolvetnum í hverri smákökur er mínum tilgangi svo sem náð.

Þegar ég stóð sem hæst á hrokafjallinu mínu, þegar ég var á fullu í svelti og í stöðugum æfingum, lýsti ég því yfir að ég væri einfaldlega löt og gráðug. Að það væri út í hött að trúa því að allar fitubollur heimsins væru fitubollur út af einhverju sálrænu áfalli úr barnæsku. Þetta var þegar ég horfði enn á offituvandamál sem andlegt ástand til að tækla fremur en líkamlegt. Að maður þyrfti einfaldlega að ná tökum á manni sjálfum og skikka mann til að haga sér.

Núna, eftir að hafa lagt allt mitt í að reyna að grennast er ég ekki svo viss lengur um að þetta sé andlegt, sálrænt eða neitt til að gera með persónuleika. Ég er meira að segja komin svo langt að þurfa að biðja sjálfa mig (og allar hinar fitubollurnar) afsökunar fyrir að hafa haldið því fram að ég sé löt og gráðug.

Hefði ég lagt sama kappið í nám og ég hef lagt í megrunarkúra og líkamsrækt síðustu þrjátíu árin væri ég sjálfsagt post-doc og fremsti sérfræðingur á hverju því svið sem ég hefði kosið mér. Hefði ég lagt sama kapp í að safna peningum og ég hef lagt í megrunarkúra og líkamsrækt síðustu þrjátíu árin sæti ég sjálfsagt á milljóna innistæðu í bankanum. Hefði ég lagt sama kapp í starfsframa og ég hef lagt í megrunarkúra síðustu þrjátíu árin væri ég sjálfsagt bankastjóri.

Alveg sama hvað ég reyni þá get ég ekki grafið upp einn einasta þátt í lífi mínu sem ég hef lagt meiri vinnu, alúð, hugsun og verk en þetta að reyna að verða mjó. Og samt dirfðist ég að halda þvi fram að ég væri bæði löt og gráðug?

Ég vinn fulla vinnu, var í fullu námi, elda og baka flest frá grunni, el upp barn, rækta hjónaband, stunda hreyfingu og samt dirfðist ég að kalla sjálfa mig lata?

Ég man ekki eftir einum einasta degi þar sem ég barðist ekki við sjálfa mig, neitaði mér um eitthvað, hætti áður en ég var í alvörunni södd og samt kalla ég sjálfa mig gráðuga?

Nei, þetta reikningsdæmi gengur bara ekki upp. Ég er hvorki löt né gráðug. Ég er samansett úr genum sem hafa tilneigingu til að upptaka insúlín í meira magni en fólk sem er náttúrulega grannt og framleiða meira fitulag. Ég laðast ósjálfrátt að matartegundum sem ekki bara gera mann feitan heldur kalla síðan líka stanslaust á meira. Og þrátt fyrir þennan fyrirvara hef ég engu að síður tekist að berjast við sjálfa mig og er að grennast.

Þetta er ekki persónuleikabrestur, þetta að vera feitur. Það hefur ekkert með að gera hvernig manneskja ég er. Ekkert. Ég er hvorki löt né gráðug. Eða öllu heldur ég er ekki latari né gráðugri en hvaða næsta manneskja. Að vera feitur er líkamlegt ástand, hefur með hormóna, frumur, gen og mólekúlur að gera og þarf að tækla út frá því sjónarmiði.

Nei, ég er ekki gráðug og ég svo sannarlega ekki löt. Andskotakornið.

Mitt allra helsta uppáhald er haframjöl. Ég elska haframjöl. Mér finnst það ómissandi í kjötsúpu, ég gæti lifað af hafrakökum, hafrakex er himnasending og best af öllu er hafragrautur. Mér finnst hann allra bestur kaldur. En þar sem ég hef ákveðið að sleppa haframjölinu, alla vega svona á meðan ég finn út nákvæmlega hvað ég þoli af kolvetnum nú þá varð ég að fatta upp á einhverju í staðinn. Flaxið kemur sterkt inn, ég er búin að nota það í brauð og kökur, í mínútumúffur og annað sniðugt og ákvað að prófa að melda það sem hafragraut. Setti 3 matskeiðar af mjölinu, eitt egg, uþb 200 ml af möndlumjólk, 1 matskeið kókósolía, smá salt og smá kanil í lítinn pott og hrærði saman. Setti svo á hellu og hitaði upp og hrærði í allan tímann. Og úr varð svona líka fínn grautur. Ég skreytti hann með ristuðum kókósflögum, smávegis af kókóssmjöri (ekki olía) og vænni slettu af rjóma. Ljómandi gott alveg hreint.

Fyrir rúmum mánuði síðan ákvað ég að prófa að draga mikið úr kolvetnaneyslu, eitthvað sem ég er búin að dúlla mér við í langan tíma en fannst vera kominn tími á að taka af meiri alvöru. Ég tók til við plan sem heitir CarbNite og er ægilega vinsælt um þessar mundir. Það er sjálfsagt vinsælt af sömu ástæðu og ég laðaðist að því, einu sinni í viku má maður borða nammi og pizzu og lasagna og brauð og kökur að vild. Svo lengi sem maður heldur sig undir 30 grömmum af kolvetnum yfir vikuna er nánast allt leyfilegt einu sinni í viku. Auðvitað er þetta aðlaðandi. Hvað annað? Ég vissi reyndar alveg að þetta myndi ekki virka fyrir mig. Ég vissi að lágkolvetnin myndu svínvirka og að ég myndi léttast um hundrað kíló til að byrja með en eftir tvo, kannski þrjá sunnudaga af nammi myndi ég byrja að þyngjast meira en ég næði að léttast yfir vikuna. Ég varð samt að prófa. Ekki ætla ég að fara að halda því fram að ég sé ónæm fyrir svona loforðum um spikrennerí á sama tímaa og maður fær að troða í andlitið á sé!

Ég var 97.7 kg síðasta sunnudag og þann dag tók ég carbnite hleðslu. 7 tommu pizzu, Nóakroppspoka og smá lakkrís. Á mánudagsmorgun var ég 100.9 kg. Og alla vikuna er ég búin að vinna í að ná þessum rúmu þremur kilóum af mér aftur. En tókst bara að losa tvö. Ég var 98.7 kg í morgun. Vikuna þar á undan var ég líka 97.7 kg og þyngdist um tvö kíló eftir sunnudagshleðsluna og rétt náði þeim af mér fyrir vigtun á sunnudagsmorgun. Ég er viss um að fyrir fullt af fólki virka þessi vísindi sem segja að með því að sjokka kolvetnasveltan líkamann með massavís af glúkósa einu sinni í viku renni spikið enn hraðar. En það bara virkar ekki fyrir mig. Hefur aldrei gert. Ég hef reynt þetta milljón sinnum áður, ég bara vissi ekki að þetta væru einhver fræði.

Ég ætla að halda mig við lágkolvetnin. Ég er sannfærð um að það virkar fyrir mig, sér í lagi af því að það virðist halda geðveilunni minni að mestu leyti í skefjum. En að endurvekja klikkunina einu sinni í viku er bara rugl.

Á þessum árstíma er einungis ein spurning sem brennur á vörum bresku þjóðarinnar; ertu búin að kynda? Á hverjum morgni spyr einhver mann sposkur á svip og svo er beðið eftir svarinu með andagt. Keppikeflið er að forðast sem allra, allra lengst að kveikja upp í. "Þegar ég kom heim í gær var kalt og hráslagalegt í húsinu en svo fór ég í sturtu og fékk mér te og það var allt í lagi fram eftir kvöldi" sagði ein samstarfskona mín við hópinn í dag og allir hrósuðu henni í hástert fyrir hugvitið. Á eftir henni fylgdu sögur frá þeim öllum. "Ég bara kveiki ekki undir fyrr en í nóvember!" sagði ein og hnykkti til höfðinu. Og allir jánkuðu þessu. Það er bara svo dýrt að kynda húsin að þetta er orðin þjóðaríþrótt að rembast við að lafa fram að allavega Bonfire Night áður en British Gas fær að taka í pyngjuna. Sjálf kinka ég bara kolli og úa og aa með hinum yfir hversu klár þau eru. Og fer svo heim í funheitan kofann minn sem er búinn að vera upphitaður síðan í Júlílok. Ekki ætla ég að segja þeim að Íslendingurinn í hópnum sé kuldaskræfa.

Hitt umræðuefnið er svo nánast óhjákvæmilegt. Nú er ég kannski lélegur feministi þegar ég kalla þetta óhjákvæmilegt. Ég stjórna 18 manna hópi sem skiptist í 13 konur og 5 karla. Og þegar 13 konur sitja saman í 7 klukkutíma á dag virðist það vera óhjákvæmilegt að tala um megrun. Það byrjaði ein ný hjá mér á mánudaginn. Hún er svona að aðlagast hópnum og gengur ágætlega. Í dag var smá spjall í gangi og hún snýr sér að mér og spyr hvernig mér gangi í megruninni. Mig rekur ekki minni til þess að hafa neitt sérstaklega minnst á megrunarkúr við hana, né reyndar neinn annan. Fyrir mér er þetta svo stórt og flókið málefni að ég bara get ekki spjallað um "megrun" svona á léttu nótunum. Og alls ekki á þeim forsendum sem hópurinn minn ræðir málefnið. "Ég verð að byrja í megrun" stynur ein. "Oh, ég var á þessum frábæra kúr í vor, borðaði bara mat sem hét eitthvað sem byrjar á stafnum C, léttist um sjö kíló. En svo fór ég i frí og gleymdi og nú er það allt komið aftur". "Ég ætla að fasta á mánudaginn" "En maður á nú líka skilið að fá gott öðruhvoru" "Já, auðvitað." "Ég ætla að ná mér í snickers....."
Ég, skiljanlega, bara get ekki hlustað á þetta og hvað þá tekið þátt í umræðunum. Og verð að viðurkenna að ég var hálf kjaftstopp þegar ég var spurð rétt sí sonna á hvað kúr ég væri. Er það í alvörunni svo sjálfsagt mál að maður sé bara í megrun? Og þegar ég spáði í því þá eru líkurnar mun hærri á að kona svari því til að hún sé í megrun en að hún segist ekki vera í megrun. Í hreinskilni, þekkið þið einhverja konu sem er ekki "að passa sig, í megrun, búin að breyta um lífstíl, er að gera litlar breytingar, ætlar að hreyfa sig meira....."

Ég er ekki í megrun. En að reyna að útskýra hvað ég er að gera er samtal sem ég get ekki leyft á meðan ég er með fólk á tímakaupi þannig að ég sagðist vera hæstánægð með megrunina mína. Hæstánægð. Hún fælist í að stunda svetti í stofunni heima. Ég væri nefnilega með kyndinguna á fullu blasti.

Það var eins og mig grunaði, flaxbrauðið var brilljant í kryddbrauðsmynd. Ég bara stóðst ekki mátið í morgun og bakaði einn hleif.  Verð bara að vera aðeins klárari og muna að drekka vatn með hverri sneið til að forðast klandur.

4 egg, hrærð
1/2 bolli möndlumjólk
1 tsk vanilludropar
1/3 bolli kókósolía, fljótandi
20-30 g pálmasykur (eða hvaða annað sætuefni)
2 bollar flaxmeal
1 matskeið lyftiduft (já ég sagði matskeið)
fingurgrip salt
1 matskeið kanill
1/2 teskeið negull
1 teskeið múskat (hafa ber í huga að þetta er vel kryddað og hver og einn má aðlaga að sínum smekk. Ég vil hafa mikið kanil, múskat, negul bragð)

Allt hrært saman og sett í aflangt sílíkón form og bakað við 180 í 40 mínútur. Undursamlegt með stórri smjörklessu, og jafnvel ostsneið. Ef reiknað er með 10 sneiðum eru uþb 7 g af TOTAL kolvetnum í sneið, 3g af NET kolvetnum. Þeir sem telja kolvetni myndu telja 3g. Ef pálmasykrinum er sleppt fer þetta niður í <1g a="" af="" bara="" drekka="" g--="" kolvetnum.="" me="" muna="" net="" vatn="">

Lukkan liggur yfir mér; kúkaði kílói og allir sáttir. Áfram veginn fetum.

Í gær og í dag er mig búið að langa í.....eitthvað. Ég er líka á sama tíma með ægilegan "innri þrýsting" af því sem ég tel að sé ofneysla trefja. Trefjar eru lífsnauðsynlegar til að viðhalda eðlilegri meltingarstarfsemi í gangi, en ef maður gerir eins og ég, og borðar ofgnótt af þeim án þess að drekka vatn með, nú þá klessast þær bara hressilega í meltingarveginn og allt stoppar. Trefjar eru líka voða fínt orð. Mér dettur í hug að það gæti orðið eitt af þessum nýmóðins íslensku mannanöfnum, svona eins og Gnær eða Blámi. Trefjar Gnær Davíðsson gæti ég skírt ef ég eignast annað barn. Nei, nú er ég komin út fyrir efnið. Ég vona reyndar að ég komist yfir innri þrýstinginn því ég er með killer uppskrift að kryddbrauði i huga sem notar einungis flaxmjöl, sneisafullt af trefjum.

Allavega. Mig langaði sem sagt í eitthvað. Þegar ég segi eitthvað þá á ég að sjálfsögðu við nammi. Og kannski kex. Jafnvel köku. En nammi hefði dugað. Að vissu leyti var ég glöð, því ég var farin að hafa áhyggjur af þessu ægilega lystarleysi. Á hinn bóginn var ég hundfúl því lystarleysið hefur hentað vel. Þessi vika er reyndar búin að vera dálítið öðruvísi hvað mat varðar. Ég er búin að vera að gera tilraunir með kolvetnamagn og hef verið að fara upp undir 40 og 50 grömm á dag. Hnetur, flaxmeal (ég bara get ekki munað hvað það heitir á íslensku), grísk jógúrt, allt í lagi svona smávegis og öðruhvoru en greinilega ekki í því magni sem ég hef verið að borða það. Mér finnst einhvern vegin að það að snarla svona á hnetum og jógúrti hafi endurvakið matarlystina. Sem stendur er ég líka búin að þyngjast um kíló í vikunni, held reyndar enn fingrum krosslögðum fyrir velheppnaðri klósettferð sem allra fyrst, en engu að síður. Það er nokkuð ljóst að allt yfir 30 grömmum af kolvetnum yfir daginn stöðvar fitutap hjá mér.

Hvað um það. Einhvern veginn varð ég að fá mér eitthvað til að láta mig hætta að langa í eitthvað. Og þó mér hafi nú ekki tekist að búa til alveg kolvetnalaust nammi þá er þetta nú samt skárra en snickers.

Kókóssmákökur. Þessar eru eins og smjörkökur, ekki of sætar en með skemmtilegu kókósívafi. Macadamia hneturnar búa til þetta smjörbragð.Tvær eða svo með góðum kaffibolla og maður er búinn að fá "eitthvað". (Breytt og endurbætt frá( http://kateshealthycupboard.com )

1 bolli kasjúhnetur
1/2 bolli macadamia hnetur
1 bolli kókósmjöl (ég notaði bland af kókósmjöli og kókósflögum)
20 grömm pálmasykur (hér má að sjálfsögðu nota eitthvað af þessum sætuefnum, og minnka kolvetnamagnið, ég myndi mæla með 1/3 bolla)
1/2 tsk lyftiduft
fingurgrip af salti
1 tsk vanilla
1 mtsk bráðin kókósolia
2 mtsk feitur rjómi

Hnetur í matvinnsluvél og malaðar í duft, allt hitt sett út í og maukað þar til helst saman. 18 litlar kúlur settar á sílókon bökunarflet og flattar aðeins út. Bakað við 190 gráður í 8 mínútur. Látið kólna aðeins til að harðna og færið svo á grind til að kólna og storkna. 2.7 grömm kolvetni á hverja smáköku sem gæti verið betra, en gæti líka verið mikið, mikið verra. Ég er glasið er hálffullt kjélling.

Ég er svo mikil skutla í nýju stígvélunum að ég get ekki einu sinni hjólað í vinnuna. Þegar ég vaknaði í morgun urðu þau til þess að ég setti extra mikinn eyeliner og últra mikinn maskara og hengdi meira að segja á mig allkonar glingur. Og svo byrjaði að rigna og ég bara gat ekki hugsað mér að mæta útrignd og hrikaleg í vinnuna. Ekki þegar ég var í háum stígvélum með lökkuð augnhárin. Snaraði mér bara í strætó og sat þar með krosslagða fætur og dinglaði stígvélunum í hvert sinn sem nýr farþegi kom um borð. Bara fínt.

Ég fór svo í Zara og mátaði nokkra kjóla. Og hrökklaðist aftur út öfug. Lét það reyndar ekki taka frá mér hvað mér finnst ég vera mikil skutla en ef satt skal frá segja þá bognaði sjálfsálitið öööggulítið. Í fyrra, skv. bloggfærslu frá því í Október, var ég 95 kíló og komst í gallabuxur í númer 14. Núna, tveimur kílóum síðar og ég kem þeim ekki upp yfir lærin á mér. Bara tvö kíló. En gætu allt eins verið tvöhundruð. Þetta bendir skilmerkilega til þess hversu mikilvægt það er að hreyfa sig til að fá straumlínur á líkamann. Vigtin skiptir mun minna máli þegar maður er vöðvastæltur og hraustur. Og ætti að verða til þess að minna mig á að byrja að hreyfa mig almennilega aftur. Eða að minnsta kosti ekki láta hégómagirnd hindra þá litlu hreyfingu sem ég þó fæ.

Hann Láki minn verður 10 ára núna í nóvember. Stundum finnst mér erfitt hvað hann er nú þegar orðinn mikill unglingur; þannig erum við foreldrar hans mjög oft "embarrassing" og hann mjög oft svarar beiðnum um hitt og þetta með hnussinu "can´t be bovvered". En hann er líka oft bara litli strákurinn minn sem safnar Halo köllum og vill enn láta mig láta sig fljúga. Við Dave erum reyndar ósköp klén sem foreldrar, ég held að við höfum tvisvar eða þrisvar eitthvað reynt að ala hann upp og það endaði alltaf með ósköpum. Við erum reyndar algerlega með lukkuna yfir okkur af því að hann virðist ósköp vel gerður frá náttúrunnar hendi, rólegur og kurteis og algerlega laus við mörg þau vandamál sem virðast vera svo algeng hjá börnum í dag. Þegar við foreldrar hans gerðum okkur grein fyrir því að hans raunveruleiki er svo ólíkur þeim sem við ólumst upp í varð þetta allt saman miklu auðveldara og við hættum að rembast þetta. Þó að við Dave eyddum allri okkar barnæsku með nefið í bókum þýðir það ekki að það sé eitthvað að Láka þó hann kjósi ekki að gera slíkt hið sama. Dave ólst upp með tvær sjónvarpsstöðvar, ég eina. Láki getur valið um 620. Auðvitað er hans daglega líf ólíkt barnæsku okkar tveggja. Fyrir utan menningarmismuninn á milli okkar. Og við leyfum honum þessvegna bara að þróa tölvukunnáttu og höfum litlar áhyggjur af skriffærni. Hann er fluglæs og klár í stærðfræði. Er það ekki nóg? Nei, við ákváðum að tilraunir til að þrýsta á hann uppeldisaðferðum sem voru gildar fyrir 30-40 árum væru ekki við hæfi lengur. Það er bara ekki hægt að bera okkar reynslu saman við hans og það eina sem við getum gert er að passa að hann viti hvað okkur finnst hann geðsjúklega flottur gæji og hvað við elskum hann mikið.

Eitt veldur mér þó örlitlu hugarangri. Mér finnst svo erfitt að útskýra fyrir honum að flest myndefni sem hann sér af stúlkum og konum í fjölmiðlum eur annað hvort brenglaðar fantasíur eða hreinlega rangar. Við horfðum á MTV um daginn og ég komst í heilmikið klandur með að reyna að stanslaust að kommenta á öll myndböndin; þú veist að svona kemur maður ekki fram við stelpur í alvörunni, er það ekki? Hann er líka búinn að pikka heilmikið upp og virðist kominn með hvolpavit því hann tilkynnir mér oft að hitt og þetta sé "sexual". Og að hann sé "embarrassed" og líði skringilega. Þrátt fyrir að vera glatað foreldri og hafa gefist upp á að ala hann upp svona per se þá er þetta eitt sem ég get ekki látið vera. Sonur minn á að vita hvað er rétt og hvað er rangt í samskiptum kynjanna.

Hann hefur líka gífurlegan áhuga á málefninu. Um daginn heimtaði hann að fá að vita af okkur Dave "exactly" hvernig börnin koma til. Ég útskýrði á vísindalegan hátt að karlmaðurinn stingi typpi inn i konuna til að koma sæðisfrumum í egg konunnar þar sem eggið og sæðið mynduðu svo barn. "Very interesting", segir hann að máli mínu loknu, "could you two demonstrate?" og bendir á okkur pabba sinn. Ég hélt ég myndi drepast úr hlátri. Vísindalegri skýringu hlyti að fylgja vísindaleg tilraun að hans mati.

Þetta er flókið mál. Verst að ég á ekki eintak af Sjafnaryndi sem hann getur bara stolist í svona eins og ég gerði í den til að læra á þetta allt saman svona sjálfur. Og best við þá bók eru fyrirsæturnar sem valda engum ranghugmyndum um hvernig mannslíkaminn lítur út og tvær flugur þar með slegnar í einu höggi og hann, eins og ég, getur verið feminískur pervert af hjartans lyst.

97.7 í morgun. Það eru 7.3 kíló væk síðan talning hófst aftur fyrir þremur vikum síðan við byrjunarreitinn 105 kg. Ég hef bara aldrei séð annað eins! Er farin í fjallgöngu.

Þrátt fyrir svona örlítil mishöpp með náttúrusykrur eins og steviu þá held ég ótrauð áfram með lágkolvetnalífstílinn og líður rosalega vel. Ég hef mestmegnis haldið mig við innan 20 grömm af kolvetnum á dag (ég tel reyndar ekki grænt grænmeti) og sé að með því að halda mig þar þá gersamlega lekur af mér spekið. Það er því komin tími til að hækka aðeins magnið til að sjá hvað ég kemst upp með.

En áður en lengra er haldið er ekki við hæfi að útskýra þetta aðeins meira? Kolvetni eru ástsælt umræðuefni og hafa sjálfsagt verið síðan Atkins kúrinn varð frægur hér um árið. Það virðist sem svo að einhver bóla sé í gangi núna og ég efast ekki um að með henni fylgi margskonar misskilningur og hundavísindi.

Kolvetni eru eitt af þremur meginnæringarefnunum sem byggja upp allan mat. Hin tvö eru svo prótein og fita. Kolvetni eru í mat eins og ávöxtum og grænmeti, brauð- og kornmeti, pasta, baunum og sælgæti. Líkaminn kýs kolvetni allra helst til að nýta sér sem orkugjafa. Kolvetni eru byggð upp af sykrum, eða sykurmólekúlum (molecules) sem binda saman kolefni, vetni og súrefni. (CHO). Líkaminn brýtur niður allar tegundir af kolvetnum og breytir í glúkósa og nýtir síðan sem orku.

Kolvetnunum sjálfum má svo skipta niður í ýmsar tegundir, einföld og flókin, hæg og fljót eða jafnvel góð og slæm! Einföld kolvetni eru fljótt niðurbrotin í líkamanum og fara hratt í blóðið og eru til dæmis ávextir, sykur og hvítt hveiti. Flókin kolvetni eru búin til úr fleiri mólekúlum (aðallega trefjum) og taka lengri tíma að brotna niður og eru þannig einnig talin "betri". Hér er tildæmis um að ræða grænmeti, baunir og hafra.

"Venjulegur" líkami getur yfir daginn brotið niður og nýtt sér til orku um það bil 300g af kolvetnum. Allt um fram það án þess að hreyfa sig últra mikið myndi valda því að líkaminn offramleiðir glúkósa sem hann hefur ekkert við að gera annað en að breyta í fitu.

Þeir sem aðhyllast lágkolvetnalífstílinn halda fram að með því að takmarka inntöku kolvetna hafi líkaminn ekki um neitt að velja en að nýta sér fitu og prótein sem orkugjafa og eftir nokkurn tíma fer líkaminn á stig sem kallast "ketosis" þar sem líkaminn nýtir sér fituforða líkamans til orku og breytir henni í orkuforða sem kallast ketones. Að vera "í ketosis" þýðir að líkaminn hefur brennt stórum hluta fituforða í andsvari við þá staðreynd að hann hafði engan glúkósa til að vinna úr.

Til að kanna hvort matvara sé há- eða lágkolvetna er best að lesa á innihaldslýsingu. Einhver misskilningur er í gangi með "total" og "net" kolvetni, en munirinn þar á er að í "total" kolvetnum eru trefjar (fibre) taldar með en í "net" er búið að mínusa þær frá. Öll lönd hafa mismunandi reglugerðir um hvað þarf að taka fram og ég myndi hvetja fólk til að lesa vel og vandlega á miðann. Þannig eru breskar matvörur alltaf með "net" kolvetni og trefjar hafa þegar verið dregnar frá. Amerískar hinsvegar telja oft upp total carb en eiga það til að segja bara til um skammtastærð frekar en "í 100g". Góð þumalputtaregla er að passa að í hverjum 100g séu ekki fleiri en 20g af kolvetnum (carbohydrates). Segjum sem svo að þú ætlir að fá þér gulrætur og húmmús. Í 100g af gulrótum eru tæp 8g af kolvetnum þegar trefjar hafa verið teknar frá og í 100g af húmmús eru um 16g. Þú fær þér 80 g a gulrótum og 50 g af húmmús og ert þar með búin að fá  14.4g af kolvetnum. Eða umþ helming af því sem ég leyfi mér yfir daginn. Þannig er auðveldast að telja saman yfir daginn. (Og persónulega myndi ég kalla húmmús spari!)

Þegar fyrst er á litið mætti ætla að lágkolvetnamatseðill virðist vera lausnin á fituvandamáli heimsins en það verður einnig að taka það fram að margar rannsóknir hafa sýnt að fólk gefst alveg jafnmikið upp á þessum megrunarkúr og hverjum öðrum. Fitutap er gífurlegt til að byrja með en minnkar svo og jafnast út á við aðra kúra sem takmarka hitaeiningar, eða fitu eða hvað annað.

Ég tel sjálf að lágkolvetnin henti mér vel vegna þess að geðveikin mín stjórnast af kolvetnum. Með því að sleppa þeim kemst ég hjá klikkuninni. En hver og einn verður að gera upp við sig hvað er best fyrir sig. Ég ætla svo allsekki að sitja hér og segja að eitt sé betra en annað.

Mér þykir auðvelt að halda mig innan við þessi 10-30g á dag. Í morgunmat fæ ég mér smjörsteikta ommilettu, oftast með mismunandi kryddblöndu. Hádegismaturinn er svo salat með kjöti og feitri dressingu. Eða lifrakæfa. Kvöldmatur er svo kjöt eða fiskur með grænmeti. Ég borða ost og kjöt í snakk og snarl. Og ég fæ mér frosin bláber með rjóma eða chia búðing í eftirrétt. Grísk jógúrt stundum. Ég hef mestmegnis sleppt hnetum og fræjum því það er svo auðvelt að óverdósa á þeim. Ég nenni ekki að telja kolvetni í grænmetinu sem ég borða, passa bara að velja lágkolvetnagrænmeti eins og blómkál, brokkólí og kál.

Þetta er ekkert mál.

Ég hef enn ekki nennt mikið að vera að stússast í bakstri. Ég sakna ekki að fá mér brauð og kökur. Ég get ekki hugsað mér svona "substitute" brauð úr möndlu, flax eða kókósmjöli, því það er bara ekki brauð. Vil frekar bara sleppa því. Ég var nú þegar orðin lúnkin við að baka kökur úr kókóshveiti, ég á góða grunnuppskrift sem ég nota stundum, en enn sem komið er hef ég ekki mikið gert af þvi. Ég held að það sé eitt af þvi sem fólk flaskar á, það byrjar að búa til öll þessi kruðerí úr "alternative" hveiti og endar svo bara með gommu af kolvetnum án þess að taka eftir því.

Það eina sem ég sakna er haframjöl. Ég ákvað því í morgun að búa mér til hnetugranóla sem er svona spari. Ég er ófær um að nota steviu og hef notað hér pálmasykur, en bara 25g þannig að heildar uppskriftin er um það bil 40 g af kolvetnum. Skipt niður í 10 skammta út á skyr eða jógúrt og bara 4 g af kolvetnum í skammtinum.

1 bolli kasjúhnetur
1 bolli möndlur
fingurgrip af góðu salti
hakkað aðeins þannig að það eru mismunandi klumpar af hnetum
3 mtsk smjör
25 g pálmasykur
1 tks góð vanilla
3 mtks sykurlaust bökunarkakó
allt brætt saman og hellt yfir hnetublönduna
40 g kókósmjöl svo blandað saman og allt flatt út á plötu og sett inn í 80g heitan ofn í 4 tíma.

Út á skyr í morgunmat eða millisnakk eða jafnvel eftirrétt og hamingjan syngur í lífinu.

Ég er haldin þeirri áráttuhugsun að halda stanslaust að hlutirnir geti alltaf batnað. Það er í sjálfu sér svo sem ekkert vandamál, það þykir seint vont að vera bjartsýnn, en minn Akkilesarhæll er sá að mitt bjartsýni er ósköp hluttengt. Þannig hugsa ég mjög mikið að "ef þetta bara gerist þá yrði þetta hér svo miklu betra." Sem dæmi má nefna að ég hugsa oft með mér að ef ég bara væri mjó þá væri allt hitt svo miklu auðveldara. Oftast nær er þetta þó meira materíalískt. Þannig er ég þessa dagana algerlega sannfærð um að ef ég bara eignist þessi stígvél:

þá lagist fataskápurinn minn algerlega og ég breytist í óaðfinnanlega tískudrós (sem er líka flatbrjósta af einhverjum ástæðum). Mér þykir líklegt að ég fari um helgina og kaupi stígvélin. Ég finn það á mér að ég á ekki eftir að sitja róleg fyrr en ég er búin að eignast þau. Til þess eins að finna út að það eina, það einasta eina sem nú vantar er köflóttur kjóll. Eða eitthvað annað.

Á svipaðan hátt hef ég ekki getað á mér heillri tekið út af steviu leysinu. Ég hafði fyrir rúmum tveimur árum síðan þegar ég fyrst sannfærðist um að sykur og hveit væri undirrót alls ills, beðið Ástu um að finna steviu, náttúrusykur, í stórborginni og senda mér. Sem hún og gerði. Og ég reyndi tvisvar eða þrisvar að nota en bara gat það allsekki vegna þess hversu ógeðslega vond stevian er á bragðið. Bara hreint ógeð. En nú þegar ég er í alvörunni að lifa eftir lágkolvetnalífstílnum kom stevian aftur inn. Allt "gervi" bakkelsið notar steviu til að ná sætubragðinu. Ég ákvað að ég hlyti bara að hafa verið eitthvað rugluð þegar ég síðast prófaði og pantaði flösku af vanillu steviu í fljótandi formi.

Ég er búin að bíða svo spennt. Allt mitt lágkolvetnalíf myndi umturnast með þessari litlu flösku! Sweet mama! Ef bara ég á steviu þá verður allt hitt í lagi. Þegar ég var svo loksins komin með gripinn í hendurnar rauk ég beint í að búa til avókadóbúðinginn minn. Venjulega myndi ég nota hlynsýróp en nú skyldi stevian sko blífa! Ég smellti búðing í skál, þakti með rjóma og sleikti svo skeiðina með áfergju. Og ekkert hefur breyst síðustu tvö árin. Stevia er enn algjört ógeð. Ógeð. Það vottar ekki fyrir sætubragði, einungis bitur gervibragð sem skilur eftir sig rammt munnvatn og geðstirðleika í sálinni.

Ég hef alltaf haft illan bifur á svona "substitute" matargerð. Og þetta var alveg til að sannfæra mig. Ef ég ætla að lifa án kolvetna, nú þá geri ég það bara. Ég venst því að vera sykurlaus. Og ef ég fríka út og fæ mér eitthvað sætt, þá ætla ég líka að passa mig á að það verði eitthvað sem er þess virði.

Mikið sem ég hlakka til að kaupa stígvélin. Ég verð svo mikil gella!

Þetta voru ljómandi veikindi alveg hreint. Svona dálítið eins og frir passi niður fyrir 100 kiló án þess að þurfa að hafa fyrir því. Mér finnst eins og ég hafi fengið gefins viku þyngdartap alveg ókeypis og er heldur betur sátt við það. Fyrir mér skiptir það öllu að vera undir hundrað. Undir hundrað er ég "venjuleg" og líður ágætlega vel í líkamanum. Undir nítíu er ég svo mjó. En það er önnur saga.

Nú er náttúrlega erfitt að segja til um hvort lágkolvetnafæðið hafi hjálpað til líka en mér tókst að halda þvi alveg í gegnum veikindin og ónotin sem fylgdu á eftir. Það eina sem eftir stendur núna er reyndar að ég er enn hálf viðkvæm í maganum og á erfitt með að taka inn alla fituna sem ætlast er til.

Ég hlakka til að verða aftur góð í maganum til að geta haldið betur áfram tilraunum. Ég var komin á dáltinn svíng inni í eldhúsi, búin að hanna chia graut og beikon salat og ýmislegt annað áhugavert en lystarleysið gerir það að verkum að ég vil ekki vera í eldhúsinu.

Mér sýnist lystarleysið líka vera að skila sér í ritstíflu. Voðalega er ég eitthvað bleh.

Ég er búin að vera fárveik núna síðan á sunnudagskvöld. Sem betur fer voru bæði Dave og Lúkas veikir líka annars hefði ég orðið sannfærð um að lágkolvetnalífstíll væri kannski ekki fyrir mig. Ég er semsé búin að vera afvelta uppi í rúmi í móki svona rétt á milli þess sem ég hleyp á klósettið. Það er svona rétt að brá af mér í dag og hvað var það fyrsta sem ég gerði? Jú, ég vigtaði mig. Rétt skrapa undir 100 kílóum þannig að ég er voðalega sátt við veikindin. Eða svona þannig. Vandamálið er að ég þyrfti að byrja að borða aftur, ég er máttlaus og þreytt og vantar orku. Það eina sem ég get hugsað mér að borða er ristað brauð. Á ég að láta undan þeirri löngun og byrja svo bara upp á nýtt í lágkolvetnunum á morgun, eða á ég að reyna að finna eitthvað sem passar inn í lágkolvetnin sem lætur mig ekki langa til að gubba?

Nú veit ég ekki.

Mér finnst hálfleiðinlegt að líkaminn skuli kalla svona hátt á þurrt ristað brauð þegar ég trúi af sannfæringu að það geri mér lítið gott. En svona er maður fastur í viðjum vanans.

Ég hugsa að ég fái mér bara cup a soup í dag og láti brauðið vera.

Undir hundrað. Kannski að ég hætti bara að borða. Það er greinilega rót vandans.

Það er mér ekki neitt nýtt að takmarka inntöku kolvetna. (Né er það nýtt í heimi vísindanna, lágkolvetnafæði var notað til að stemma við flogaveiki svo langt aftur sem 1920) og það er mikið langt síðan ég prófaði fyrst að nota kókóshnetuhveiti. Það sem er nýtt er að takmarka þau svona algerlega og svo fara í gegnum stutt "re-feed" tímabil.

Ég hef alltaf vitað að ég er viðkvæm fyrir pasta og brauði og sykri. Allt þetta veldur ekki bara þyngdaraukningu hjá mér, heldur einnig geðveikinni minni þar sem ég í alvörunni get ekki hætt að borða.

Það sem er allra, allra best við lágkolvetnalífstíl er að hann er akkúrat það; ekki megrun, heldur lífstíll.

Ég var 105 kg síðasta sunnudag. 102.9 í morgun.

Tengdamamma mín borðar nánast engin kolvetni. Eftir að hafa verið í endalausri megrun árum saman, telja hitaeiningar, drekka hristinga, taka út fitu og það eina sem gerðist var að hún fitnaði meira, heyrði hún af Atkins kúrnum og ákvað að prófa. Og síðan eru liðin fimmtán ár, 42 kíló og hún enn kolvetnalaus. Hún tók þau niður í 5 grömm á dag til að byrja með og prófaði sig svo áfram þar til hún komst að magninu sem hentaði henni og hún hefur haldið sig við það síðan. Fimmtán ár og rétt um 25g af kolvetnum yfir daginn.

Hún borðar fullt af grænmeti, en ekki kartöflur, næpur eða rófur. Hún borðar ost en notar ekki mjólk. Hún borðar beikon en ekki brauð og hún snertir ekki ávexti. Hún sagði mér að hún hafði líka komist að þvi að þegar hún borðar of fá kolvetni þá þyngist hún. Þegar það gerist fær hún sér súkkulaði og réttir aftur úr sér. Merkilegt alveg hreint.

Það má sem sé vera að lágkolvetnalífstíllinn sé nýjasta æðið og að enginn sé maður með mönnum nema að eiga steviu, xanthan gum og möndlumjöl upp í skáp, en sannleikurinn er að hér er alls ekki um nýjan boðskap að ræða. Og ég hef fyrir framan mig fyrirmynd sem léttist um rúm 40 kíló og hefur haldið þeim af sér vandræðalaust í rúman áratug.

Ég er búin að vera að hugsa um þetta í langan tíma. Svo kom svo til fyrir um mánuði síðan að mamma byrjaði að fikra sig áfram í CarbNite fræðum og ég er búin að vera hugsa um þetta síðan.

Vandamálið er að ég var búin að sverja að ég myndi hætta þessu öllu saman. Hætta að rembast við að megrast og læra frekar að finnast ég fín eins og ég er og blah blah blah blah. En samblandið af því sem mamma segir mér og sönnunin sem ég hef í tengdó hefur kveikt í mér löngun til að prófa. Og síðan ég kom heim frá Spáni er ég búin að vera að fikra mig áfram með lágkolvetnalífstíl.

Ég er eiginlega bara dálitið hrædd við hvað ég er spennt. Ég er að prófa mig áfram með nýjar uppskriftir. Ég les allt sem ég finn mér til um fræðin. Ég er alltaf að verða spenntari og spenntari. Ég held nefnilega að í lágkolvetnalífstíllnum sé að finna allt sem þarf til að verða sannfærður, til að lifa af sannfæringu.