Til að öðlast frelsi frá þráhyggju um mat, mælingar, kíló, spik, æfingar, sjálfshatri, sjálfsásökunum og öllu því sem fylgir óeðlilegu sambandi við mat þarf maður að gefa alla von upp á bátinn.

Það er útilokað að öðlast frelsi á meðan nokkur minnsta vonarglæta bærist með manni um að það sé einhver kúr þarna úti, einhver skammtímalausn, einhver lífstílsbreyting, hvað sem er sem viðheldur fasta-ofát-eftirsjá vítahringnum. Í hvert sinn sem lítil hugsunararða læðist að manni sem hvíslar að ef "ég sleppi kolvetnum í dag" eða "passa hitaeiningarnar" eða "æfi stífar til að léttast" þá verður maður að byrja upp á nýtt. Og verða almennilega reið. Algerlega trítilóð af vonsku yfir lygunum sem manni hefur verið talið trú um. Að maður sé viljalaus, að maður sé ekki nógu dugleg til að "halda kúrinn út". Og algerlega brjáluð af vonsku yfir lygunum að það sé töfralausn í næstu tímaritagrein eða handan næsta horns. "Frænka mín keypti sér hjól og léttist um 70 kíló! Bara rétt sí sonna!" Og maður rýkur út að kaupa hjól. Og grætur svo söltum tárum ofan í snakkpokann sinn þegar það virkar ekki fyrir mann og í enn eitt skiptið er maður lúser sem verður alltaf feitur.

Já, maður má sko bara alveg verða reiður. Yfir öllum lygunum sem maður kaupir og lætur blekkjast af og gera ekkert nema hakka sjálfsálitið niður í réttu hlutfalli við hækkandi kílóatöluna á vigtinni.

Nei, gefðu alla von upp á bátinn. Það er enginn kúr þarna úti sem virkar. Það sem þarf er algert frelsi frá þráhyggjunni. Það þarf að rétta upp hvíta fánann og semja um frið við mat. Matur er ekki óvinurinn.

Hlustaðu á hvað líkaminn er að segjar þér. Byggðu upp traust á ný. Og finndu út hvað þú ert að reyna að fylla upp með ofáti. Hvað er spikið að reyna að segja þér?

Hvað er þetta þá eiginlega? Hvað er það sem gerir það að verkum að meira segja núna, eftir að hafa "fattað þetta alltsaman", og að miklu leyti til tekið á bæði hegðun og hugsanaferli, er ég aftur komin í uppreisn? Uppreisn gegn reglunum sem áttu ekki að vera reglur, uppreisn gegn rútínunni, uppreisn gegn hömlum og höftum sem ég hef sett á sjálfa mig?

Ég verð að segja að það hlýtur bara að vera að þrátt fyrir yfirlýsingar um að skilja, vita og sjá þá var að lokum lítill munur á "lífstílsbreytingum" og "megrunarkúr". Og ég er komin að niðurstöðu. Vandamálið er ekki að vera of feitur, það er einfaldlega einkenni á raunverulega vandamálinu. Og í hvert sinn sem maður reynir að taka á því, laga það sem maður telur að sé vandamálið, reynir að losa sig við aukakílóin, þá er maður bara að lagfæra einkenni alvöru vandamálsins. Það sem þarf að taka á er ofát. Ég veit að þetta hljómar skringilega en þetta bara sannleikurinn. Með því að einblína bara á vigtina er hægt að grennast og léttast. Um tíma. En fyrr en síðar þá þverr viljastyrkurinn og allt það sem maður hefur neitað sér um verður einfaldlega of mikið og ofátið tekur aftur við og af meiri krafti en áður.

Það er meira en að segja það að veita sjálfri sér leyfi til að borða eftir að hafa stundað megrunarkúra og þvingun í 30 ár. Sérstaklega þegar ofát er vandamálið. Ég get ekki hætt að borða. En þegar ég hugsa um það þá finnst mér það liggja í augum uppi að ég get ekki hætt að borða vegna þess að ég er annaðhvort að reyna að troða í mig eins miklu og ég get í undirbúning fyrir hungursneyð, eða þá að ég er að troða í mig eins miklu og ég get eftir að hafa sprungið á limminu eftir hungursneyð. Hvað ef ég leyfi sjálfri mér bara að borða það sem mig langar í? Ef ég veit að ég get fengið snickers hvenær sem mér dettur í hug hættir mig þá að langa í það?

Hvernig væri að láta á það reyna?

Eftir nokkrar ferðir til læknis er orðið nokkuð öruggt að ég er með brjósklos. Næsta ferð verður í myndatöku til að skera algerlega úr um það. Þangað til þarf ég víst bara að reyna að komast í gegnum daginn eins og ég er. Ég get ekki staðið, á mjög erfitt með að ganga,líður illa þegar ég sit og fæ verki þegar ég ligg. Ég er eiginlega bara ómöguleg. Ég er ekki með neina bakverki, sársaukinn er allur í vinstri fæti, frá rass niður í tær.

Nokkuð ýtarlegar rannsóknir hafa leitt í ljós að pilates eru sjálfsagt einu æfingarnar sem ég get stundað akkúrat núna. Það er að sjálfsögðu sérstaklega mikilvægt að ég hafi líka góð tök á heilbrigðum og fallegum mat í réttu magni. Það síðasta sem brjósklos þarf á að halda er að veltast um með aukakíló.

Ég er aðeins að berjast við það núna, það er kvalafullt að standa við að elda eins og stendur. Ég byrja að kjökra við það og er eiginlega búin að gefast upp á að standa mikla pligt í eldhúsinu. Það er auðveldara og sársaukaminna að rista bara brauð eða láta Dave hlaupa út í chippie.

Góðu fréttirnar eru hinsvegar að mér skilst að fólk venjist bara sársaukanum þartil það byrjar bara að lifa með honum. Það er flott. Um leið og það gerist byrja ég að raða út hempolíubornum hnetusteikum á spínatbeðum hægri vinstri. Ekkert mál.

Það er orðinn vani hér hjá mér að eyða flestum laugardagseftirmiðdögum annaðhvort á The Racecource, sem er heimavöllur Wrexham FC, eða hlustandi á Radio Wales til að heyra lýsingu á leik. Það átti þessvegna að vera heldur betur öðruvísi skemmtun í dag að skella mér til Cheshire að horfa á Póló leik. Samstarfskona mín bauð mér með í kampavíns-og gúrkusamlokupartý og á póló. Þetta hefði að sjálfsögðu verið hin besta skemmtun, kampavín og nasl, Pretty Woman móment þegar maður fær að hlaupa út á völlinn til að laga grasið, skemmtilegur félagskapur og síðast en ekki síst brandarinn við öfgabreyturnar; utandeildarfótbolti í verkamannaborg í Norður-Wales vs Póló leikur meðal milljónamæringa og aristókrata í Cheshire. Ég er líka harðákveðin í að segja já takk við öllum svona nýjum reynslum, ég á það allt of mikið að vera feimin og hrædd (eða löt og heimakær) og láta allt of mikið fram hjá mér fara. Það er gífurlega mikilvægt að fara út fyrir þæginda rammann nokkuð reglulega.

En þess í stað sit/stend/hoppa/ligg ég hér heima, aðframkomin af kvölum í vinstri löpp. Ég er búin að þjást núna í rúmar þrjár vikur, fór til læknis sem sagði mér lítið, gaf mér bara bólgueyðandi og sagði mér að koma aftur ef þetta versnaði. Það er nú svo komið að ég get ekki verið í neinni einni stellingu samfleytt í meira en þrjár mínútur og fóturinn er allur orðin dofinn þannig að ég finn ekki fyrir jörðinni þegar ég geng. Er eins og köttur í sokkum.

Þetta er sjálfsagt bara klemmd taug en ég er bestía og með sérlega lágan sársaukastuðul og kröftugt ímyndunarafl og er núna hrínandi eins og svín og sannfærð um að ég sé með blóðtappa.

Þetta er langt út fyrir þægindaramma en alls ekki á þann hátt sem ég meinti.

Það var dálitið merkileg uppgötvun þegar það rann upp fyrir mér að ég hef aldrei haft ákvörðunarrétt yfir því sem ég borða. Ég er að verða fertug og ég hef aldrei haft sjálfsákvörðunarrétt yfir því sem ég læt ofan í mig. Sko, það er nefnilega þannig að þegar maður er í megrun þá er þessi ákvörðunarréttur tekinn úr höndunum á manni. Við það að fara í megrun er maður að segja að maður hafi ekki vilja, vald eða vit á að borða til að næra líkamann. Þegar maður fer í megrunarkúr er maður að lýsa því yfir að maður hafi ekki rétt á að stjórna sér sjálfur en lætur þess í stað völdin í hendurnar á hverjum þeim reglugerðum sem megrunarkúrinn er byggður á.

Reglurnar fóru svo að lokum alveg með mig. Í hvert sinn sem ég ber eitthvað matarkyns að vörum mér fríka ég örlítið út; "má borða fitu í morgunmat?" "Er ég búin að fá nóg prótein?" "Er klukkan of margt?" "Er ég núna að borða of mikið af kolvetnum?" "Er þetta of mikið?" "of lítið? "of, of, of???"

Það eina sem ég spurði mig ekki að var hvort ég væri svöng. Ég er þessvegna að spá í  að sleppa því að hafa áhyggjur af næringarefnum og samsetningum og tímasetningum og spyrja frekar hvort ég sé að næra mig.

Þegar ég segi næra mig þá á ég við í tvennri merkingu. Þegar mig langar í eitthvað að borða er lágmarkskrafa núna að spyrja mig hvort ég sé svöng. Ef svarið er já við því þá fæ ég mér að borða. Og það sem mig langar í. Skítt með næringarefnin. En ef ég er ekki svöng þá spyr ég sjálfa mig hvaða holu ég er að reyna að fylla upp í. Leiðindi, vanefni, vanmáttarkennd, reiði, pirr. Hvað sem það nú er þá ber mér núna skylda til að reyna að fylla tilfinninguna frekar en bara túlann á mér. Það er ótrúlega oft sem ég finn að ég er ekki svöng. Eiginleg bara alltaf. Mér dettur í hug að það sé eitthvað innra með mér sem er að reyna að vekja athygli á sér, en kann það bara ekki öðruvísi en að benda mér á að fá mér að borða. Ég þarf að læra algerlega að hlusta á sjálfa mig upp á nýtt.

Enn sem komið er heyri ég bara sjálfsvorkunina. Það eru komnir nokkrir mánuðir núna og enn er ég bara á vælustigi. Þessvegna get ég heldur ekki skrifað, mér finnst ég svo ógeðslega leiðinleg.

Slakaðu bara á, reyni ég að segja sjálfri mér. Þetta reddast. Þegar maður er leiður, reiður, niðurdreginn, pirraður eða yfirkominn af hatri á líkamanum þá verður maður bara að slaka á. Taka fimm, anda djúpt og leyfa sér að klára tilfinninguna.

Fyrst og fremst er ég að vinna í því að hætta að rífa í magann á mér og kveina í örvæntingu yfir því að vera feit. Ég verð, bara verð að vera ánægð með mig, bara mig.

Það er aldeilis að maður þarf að raða mikið í hillur. Eitthvað verður þetta snyrtilegt hjá mér.

 Ég eyddi síðustu helgi í London við dans, drykk og daður. Það fannst mér nú heldur skemmtilegt. Og ekki skemmdi fyrir að hitta þar og eyða helginni með góðum vinkonum sem ég hitti allt of sjaldan.

Í London keypti ég mér lítið plaststykki sem hefur heldur betur fengið mig til að hugsa. Þetta er ósköp einföld lítil plasthilla sem maður hengir á hleðslutækið og svo getur síminn legið á hillunni í snyrtilegu ró og næði á meðan hann hleðst. Svo einfalt. Svo áhrifaríkt.

Svona nokkurn vegin eins og heilbrigð rútína ætti að vera. Einföld og áhrifarík.  Í rúman mánuð núna er ég búin að mæta í ræktina, best 3 sinnum í viku, verst einu sinni en ég hjóla á hverjum degi. Að mæta í ræktina er bæði einfalt og áhrifaríkt en af einhverjum ástæðum get ég ekki sett það á litla snyrtilega plasthillu í heilanum og komið ræktarferðum algerlega fyrir í daglegu rektsri lífsins. Sama með matinn, kolvetni og prótein, prótein og kolvetni, prótein og fita. Einfalt og áhrifaríkt og virkar fínt fimm daga vikunnar. Um helgar breytist ég svo í eitthvað brenglað nagdýr og allt sem ég hafði áorkað yfir vikuna fýkur út um gluggann.

Ég tók þessvegna aðeins til í heilanum í dag og setti það sem þarf á snyrtilega plasthillu. Það sem þarf til er að búa til hugsanaakkeri, eitthvað sem festir vana og hegðun svo það gerist á hverjum degi. Setning eða orð sem ég nota og segi upphátt þegar ég finn upp afsökun til að fara ekki í ræktina. Ég þarf líka að hugsa um minningu sem færir mig aftur að tilfinningunni sem hreysti færði mér og á sama tíma slæ ég með fingrunum á viðbeinin. Allt þetta er akkeri, festing við vana.

Smáatriði eins og að kaupa nokkra nýja boli og nýjar buxur, skrifa niður nýja lyftingarútinu og gera vikumatseðil eru svo lokaþættirnir sem festa rútínuna í sessi.

Og já eitt í viðbót.

Just do it.

Mér þykir alltaf jafn skrýtið þegar talað er um að það þurfi bara að gera smávægilegar breytingar til að ná varanlegum árangri í heilsusamlegu líferni. Skipta út einhverju óhollu fyrir eitthvað hollt, hreyfa sig smávegis, halda sig við heilsusamlegri kostinn 95% tímans.

Ef maður spáir aðeins í því þá er það bara heilmikið átak að vera heilsusamlegur 95% tímans. Við getum til dæmis sett þetta upp í einfalt reiknisdæmi. Gefum okkur að í vikunni séu sjö dagar og að ég borði 3 máltíðir á dag. Það gefur mér 21 máltíð ef ég man þrisvar sinnum töfluna rétt. 95% af 21 er 19.95. Sem þýðir að til að vera heilsusamleg 95% tímans yfir vikuna þá get ég tekið verri ákvörðun hvað mat varðar 1.05 sinnum yfir þá viku. Það er ein máltíð. Ein máltíð. Það er allt og sumt. Allar hinar máltíðarnar þurfa að halda sig innan marka sem eru annaðhvort minna magn en mig langar í eða eru ekki djúpsteik pizza.

Fyrir fólk sem er vant að taka betir ákvörðun 70% tímans, er semsagt meira heilsusamlegt en ekki, þá er breytingin einar 6 máltíðir. Ef maður er heilsusamlegur 70% tímans getur maður semsagt borðað rugl 6 sinnum. Að breyta frá 70% til 95% er semsagt breyting á einum 5 máltíðum. Þannig að við erum ekki einu sinni að tala um að fara frá 0% til 95% og það er samt heilmikið mál.

Á nákvæmlega sama hátt og mér finnast það vera lygar þegar það er sagt við fólk að það þurfi bara að gera smávægilegar breytingar á hreyfingu til að ná fram árangri. Það er bara ekki rétt. Það þarf að gera gífurlegar breytingar á öllu hugarfari til að ná árangri og til að viðhalda honum. Með smávægilegum breytingum nær maður einungis tímabundum árangri og svo fer allt í sama farið aftur. Ef ég hef í hyggju að vera hraust og halda spikin af mér þá þarf ég að breyta mér í íþróttamann, manneskju sem hreyfir sig á hverjum degi, Og það er gífurleg breyting á öllu hugarfari, allri hegðun sem þarf til að ná svoleiðis fram.

Það er ekki nema von að það eru bara einhver 3% útvaldra sem ná að halda af sér spikinu í einhvern tíma.

Þetta er sko meira en að segja það.

Maður þarf að nota stærðfræði og allt.

Mikið voðalega finnst mér gaman að lyfta lóðum. Og skórnir eru alveg að gera sig.

Alla vikuna er ég búin að vera að gramsa í gegnum íþróttafataskúffuna mína - já, ótrúlegt en satt, ég á skúffu fulla af íþróttafötum. Sem er meira en ég get sagt um flestan annan fatnað. Hvað um það, gramsið hefur fært það heim sanninn um að öll íþróttafötin mín í téðri skúffu er of lítil, of slitin og götótt eða hafa þróað með sér sérlega aðlaðandi ilm sem getur einungis verið lýst sem þvegnum svita. Ég sá í hendi mér eftir síðustu viku þar sem ég lenti ekki einu sinni og ekki tvisvar í því að vera hálfkjánaleg við lyftingarnar út af gati á vandræðalegum stað á innanverðu læri eða því sem einungis getur verið lýst sem magabol að ég þyrfti eitthvað að taka til í skúffunni.

Ég er núna búin að flokka þetta til og sýnist að ég geti komist í gegnum viku án þess að þurfa að kaupa neitt nýtt. Nema reyndar skó. Ég hef alltaf bara notað hlaupaskóna mína i ræktinni, fer bara úr þeim þegar ég er að lyfta þungu. Það er nefnilega vont að lyfta í skóm eins og mínum sem eru svona mikið dúðaðir. En núna þegar ég er komin í svona kallarækt þar sem ég er bara ein á meðal allra þess steramassa finnst mér eitthvað skrýtið að rífa mig alltaf úr skónum á milli. Ég fór þessvegna í dag og varð mér úti um alvöru strigaskó. Þeir eru reyndar svo sætir að ég á örugglega bara eftir að vera í þeim við gallabuxur og litla sumarkjóla í allt sumar.

Fjórar vikur mínus tveir dagar. Sykurvímu fylgir sykurþunglyndi.

Mikið sem þetta er góður sársauki þessi sem kemur eftir góða törn í ræktinni. Það er aðeins öðruvísi stemning þetta að fara eftir vinnu, mér finnst einhvernvegin eins og ég sé ekki að leggja jafn mikið á mig eins og þegar ég lyfti eldsnemma. Svona eins og það væri eitthvað meira kúl að vera mætt og búin áður en flest venjulegt fólk var komið á fætur. Samt er ég í raun að gera meira núna en hér áður fyrr af því að núna þarf ég líka að hjóla heim. Það var ekki með áður. Ég er enn algjör tappi.

Tappar taka líka þátt í Iron Man keppnum. Ég er nú kannski ekki alveg komin á það stig að geta synt 3.8 km, hjólað 183 km og hlaupið svo 42 km á tólf klukkutímum, en ég gæti nú kannski gert það ef ég fengi aðeins lengri tíma. Einn mánuð til dæmis. Hvernig væri að taka þátt í Iron May fremur en Iron Man?

Mér datt þetta í hug um daginn og er núna búin að setja þetta upp fyrir sjálfa mig. Maí er aðeins meira en fjórar vikur. Ef ég syndi einn kílómetra á hverjum laugardegi í maí, fer út að labba einn og hálfan kílómetra á næstum hverjum degi og hjóla tæpa sjö kílómetra þá eftir mánuðinn ætti ég vera búin að safna mér í einn járnkarl.

Það væri nú skemmtilegt. Að vera járnkarl.

Það eru núna komnar þrjár vikur þar sem ég hef sniðgengið unnan sykur eins mikið og ég hef mögulega getað. Á þessum tíma hef ég ekki fengið neitt nammi eða kökur og hef reynt að sleppa augljósum, og ekki svo augljósum, matvörum, sem innihalda sykur. Ég skal viðurkenna að ég hef á þessum þremur vikum borðað um það bil 200 grömm af rúsínum, tvær matskeiðar af tómatsósu og nokkrar teskeiðar af St Dalfour rifsberjasultu. Að auki hef ég fengið mér fjóra Quest bar sem innihalda erythrithol.

Ég sakna þess ekkert að borða nammi. Mér er alveg sama um það. Ég hef hinsvegar tvisvar núna verið í stöðu þar sem mig langaði alveg hrikalega að fá mér bakkelsi. Var á kaffihúsi og það hefði verið við hæfi að fá mér eitthvað nett með kaffinu. Það sem kom út úr því sem var sérlega jákvætt var að ég fór heim og bakaði haframúffurnar mínar, breyttar og endurbættar svo eini sykurinn í þeim eru nokkrar apríkósur og rúsínur. Mér datt í hug að næst þegar ég fer á kaffihús, nú þá hef ég bara múffu með mér. Ekkert mál.

En maður verður sko að passa sig. Ég varð uppiskroppa með vanilludropa í morgun og skokkaði út í Co-Op að ná í nýja flösku. Ég er vön að nota hreina vanilludropa og þegar ég sá flösku sem innihélt Madagaskar vanillu hélt ég að ég væri nú aldeilis að fá eitthvað fínerí. Það var ekki fyrr en ég var búin að hella teskeið út í múffurnar þegar ég sá innihaldið.

Inverted sugar syrup og glucose syrup í fyrstu tveimur sætunum! Tvennskonar sykur á undan vanillunni. Hvaða rugl er þetta eiginlega?

Ekki að það sé mikið vandamál. Ég er ekki að gera sykurleysið af einhverjum öfgum, mér er alveg sama um smá sykur í tómatsósu eða í sojasósu. Ég vil einfaldlega forðast það sem gerir mig klikkaða. Ég sé ekki fyrir mér að sletta af sojasósu út á grjón verði til þess að ég fari út í búð og kaupi líter af ís og sex snickers og borði í einu. En samt, þetta minnti mig á hvað sykur er lævis og laumar sér hvert sem er.

Ég hef ekkert grennst á þessum vikum, enda var það heldur ekki tilgangurinn. Tilgangurinn var að komast upp úr þessari klikkun sem ég var búin að koma mér í með gífurlegum binge tímabilum.Mér líður líka miklu betur núna og er fír og flamme að tækla það sem á eftir kemur.

Og ekki skemmir það daginn að fá grískar kjötbollur í kvöldmat. Fetahvítlaukssósan stal þó senunni.

Mmmmmm..... ekkert betra en sletta af grískri jógúrt í minnkandi hnetusmjörskrukku. Svona til að ná örugglega upp hverri örðu sem eftir er.

Eitthvað hef ég danglað höfðinu harkalegar í jörðina en ég hélt í fyrstu því ég er búin að vera með dynjandi hausverk og ógleði í dag. Endaði hreinlega á að fara heim heldur snemmhendis úr vinnu. Lagðist fyrir með kaldan bakstur. Fékk mér svo panódíl og líður nú heldur skár. Nú er bara að krossa fingur að ég verði betri á morgun svo ég komist í rækt, þau lyfta sér víst ekki sjálf þessi lóð.

Það verður að segjast að þó mér finnist vinnan sem ég er í stundum skemmtileg, stundum leiðinleg og stundum stressandi þá er hún líka bara vinna. Ég hef enga sérstaka ástríðu fyrir þvi að skuldbreyta húsbréfum. Það er stundum voða gefandi, sér í lagi ef maður nær að bjarga málunum þannig að fólk haldi húsinu sínu en ef satt skal segja þá er ég oftast bara eitthvað að stússast í stjórnsýslunni og fæ voða litið úr þessu. Ég hef svo sem plön um að komast í betri stöðu innan bankans en ef ég held áfram að segja sannleika þá er það einfaldlega vegna þess að ég myndi þannig fá hærri laun. Þegar maður er í vinnu sem er einfaldlega vinna þá er lífsnauðsynlegt að fá allavega vel borgað fyrir hana. Ég myndi sætta mig við lélegri kjör ef ég væri að sinna ástríðu.

Þetta þýðir að ástríðan, það sem gerir lífið þess virði, þarf að vera eitthvað sem færir manni nóga ánægju til að duga manni á meðan að maður er í vinnunni líka. Engin vinna sem er bara vinna er þess virði að maður hætti að stunda það sem veitir manni gleði. Ég er þarmeð hætt að stressa mig á vinnunni. Vinnan er bara vinna, frá átta til fjögur og svo er ég farin. Ég fæ það sem gerir lífið þessi virði að lífa því utan vinnunnar. Lífstíll fyrir mig þýðir að sinna hreyfingu af alvöru, sinna henni þannig að ég sjái árangur og að ég læri eitthvað. Hann þýðir að ég eyði tíma í eldhúsinu, við að elda, hanna uppskriftir, búa til matseðla og kanna nýjar matartegundir. Hann þýðir að ég eyði tima í að skrifa, hugsa og spekúlera. Allt þetta veitir mér fyllingu, hamingju og tilgang. Vinnan borgar reikninga. Lífstíllinn borgar allt hitt.

Og ég byrjaði daginn á að fljúga á hausinn af hjólinu. Braut nú ekkert en er all löskuð á olnboga og hné. Braut gírana á hjólinu og stoltið er aðeins laskað. Engar lyftingar í dag en ég verð vonandi betri á morgun og get haldið ótrauð áfram.

Datt. 

Á föstudaginn sat ég á spjalli við félaga minn í vinnunni. Ahmad er frá Sýrlandi, sem er í sjálfu sér heil önnur saga (og minnir á hversu hjákátleg manns eigin vandamál eru miðað við það sem ættingjar hans eru að stríða við akkúrat núna). Hann er lyftingarkappi og eitthvað barst tal að því að ég hafi einu sinni líka verið lyftingarkappi. Og ég sýndi honum myndir. Við hverja mynd sagði hann "but you´re an athlete Svava, you are an athlete!" Ég hef ekki getað hætt að hugsa um þetta síðan. Er ég íþróttarmaður?

Ég fór í nudd á laugardagsmorguninn og allan tíman þar velti ég þessu fyrir mér. Hvernig íþróttamaður er ég eiginlega? Rölti í Next og HM og komst að því að ég passa illa í föt þar orðið. Og enn spáði ég í þessu, ef ég er íþróttamaður hvað er ég þá að gera? Svo fórum við í fjalladýragarð í Colwyn Bay á sunnudaginn og enn var ég að hugsa. Upp og niður fjallastíga röltum við og ég fann hvað ég var orðin illa þjálfuð. Lúkas tók mynd af okkur Dave og ég eyddi henni þegar ég kom heim af því að ég var svo feit á henni. Langt síðan það hefur gerst. Eru íþróttarmenn þannig?

Á sunnudagskvöld kom þetta svo hjá mér. Ég er íþróttamaður. Það er engin spurning um það. Ég hef bara farið aðeins af leið. Ég leyfði vinnunni og öðru að taka yfir og hef ekki gefið íþróttinni minni þann sess sem hún á að skipa í lífinu. Ég leyfði sjálfri mér að hlamma mér niður á feitt rassgatið og sitja þar kyrr og notaði stress sem afsökun.

Til að vera eins hraust og ég vil vera þarf ég að stunda íþróttina mína af festu og ákveðni. Það að ég kjósi frekar að æfa á morgnana er ekki markvert lengur. Það verður bara að hafa það að ég þurfi að fara utan þægindahringsins míns og mæta í rækt eftir vinnu. Maður þarf jú, að leggja smávegis á sig til að ná árangri.

Ég er íþróttamaður. Ég keypti mér þessvegna kort í rækt í Chester í dag. Fór þangað eftir vinnu og lyfti þungum lóðum. Og hef í hyggju að gera það aftur. Og aftur. Sykurleysið er enn við lýði og ég ætla að halda því uppi. Og ég ætla að byrja að vinna að þessu aftur eins og ég á að gera. Þar sem æfingar og góður matur eru í fyrsta sæti. Ekki einhverstaðar fyrir aftan stress og vesen. Vinnan er bara ekki þess virði að ég fórni heilsunni fyrir hana.

Ég er íþróttamaður.

Tvær  heilar vikur og ég er öll að koma til. Stórar ákvarðanir teknar um helgina og línur farnar að skýrast.

Nuddið var yndislegt, Wrexham vann og ég hef enn stjórn á mér. Ljómandi laugardagur.

Djöfull er þetta hressandi. Ég er svo skýr í kollinum núna, engin sykurþoka, ekkert slen. Ein eða tvær vikur í viðbót og svo þarf að hyggja að næsta stigi í lífinu.

                                                      Piff! Þetta er ekkert mál. 

Það bíður mín heilnudd á laugardagsmorgun. Svo lengi sem ég stend við sykurleysið þá fæ ég nudd í verðlaun. Það er nú þes virði að sleppa sykurkvoðu fyrir heilnudd!

Vika tvö. Vika tvö er erfið. Mig langar í eitthvað. Fékk mér diet kók. Diet kók er ekki eitthvað. Mikið var þetta asnaleg hugmynd að hætta að borða sykur. Ojbara.

Að gærdeginum undanskildum hefur þessi fyrsta vika farið ljómandi vel fram. Ég er bara vandræðaleg yfir bestíugangnum í mér í gær. Svona eftir á að hyggja hefði ég átt að fatta hvað var í gangi og átti að biðja um rain check á Liverpool en fara þess í stað í fjallgöngu. Maður lifir og lærir.

Það sem upp úr stendur í vikunni er þessi hugmynd um að það sé ekki eftir neinu að bíða. Maður er sko alltaf að bíða eftir rétta andartakinu. Eftir stundinni sem að andinn færist yfir mann, eða þegar maður gerir stórkostlega uppgötvun. Þegar hugmynd lýstur niður í mann og allt verður nýtt á eftir. Svona eureka móment eða jafnvel þegar yfir mann kemur guðlegur andi.

Það er hægt að bíða eftir þessari stund alla ævina.

Eða maður getur bara tekið því að dagur er bara dagur, og móment er bara móment og maður ræður sjálfur hvernig maður hagar því.

Engar stórar uppgötvanir, engin endurfæðing. Bara góðar ákvarðanir, stund fyrir stund. Og þegar myrkir tímar færast yfir þá verður maður bara að lalla sér í gegnum þá líka.

Ekki treysta á viljastyrk - treystu á undirbúning. Þetta er búið að vera mantran mín alla vikuna. Reyndu að hugsa upp allar mögulegar aðstæður og hvernig best væri að takast á við þær án þess að fá mér nammi eða köku. Það sem ég hafði ekki gert ráð fyrir var að líða eins og mér líður í dag. Og ég er ekki viss um að ég hefði getað búið mig undir þetta. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir því að ég er eiturlyfjasjúklingur og að í dag myndi fráhvarfseinkennin hefjast.

Sólin skín, ég er með strákunum mínum, það er mæðradagur og til stendur að fara með mig til Liverpool. Í léttan morgunverð á veitingastað sem mig dauðlangar til að prófa, smá verlsun og svo léttur hringur um World museum að skoða múmíur. Við förum með lest til Liverpool en svo þegar við komum svo á veitingastaðinn er allt fullt. Og ég fer í svona rosalega fýlu. Get engan vegin höndlað það. Við tvístígum um í vafa um hvort við eigum að bíða en ákveðum svo að fara eitthvað annað. Ég finn strax að ég er ekki eins og ég að mér að vera. Ekkert er "rétt" einhvernvegin. Við ráfum í reiðuleysi um borgina, finnum hvergi neinn stað til að setjast inn á, allstaðar er allt upppantað vegna mæðradagsins og eftir því sem líður verðum við öll þreyttari og pirraðri. Dave á erfitt með gang og er greinilega að berjast við sársauka og ég fyllist samviskubiti yfir að vera svona leiðinleg að verða svona sár yfir að komast ekki á veitingastað, bara af því að hann samræmist einhverjum hugmyndum sem ég hef um hvað er smart. Ég verð reiðari og reiðari, út í sjálfa mig, yfir því hvað þetta er fáranlegt að vera svona, allstaðar í heiminum er fólk að díla við alvöru vandamál og hér er ég að fá taugaáfall út af því að ég fæ ekki að borða á veitingstað sem er með töff ljósakrónur! Við reynum að fara á safnið en villumst og í stað þess að njóta bara að rölta um borgina eins og ég myndi vanalega gera er ég með enn meiri vanlíðan yfir því hvað ég er leiðinleg að draga strákana svona um.Við reynum að lokum að versla þar sem ég hafði haft hug á að kaupa diska í Keith Brymer Jones safnið mitt. Það eru að sjálfsögðu ekki til neinir diskar og við hrökklumst aftur út. Finnum loksins safnið en það er of seint. Dagurinn liðinn og við höfum rétt um hálftíma áður en lestin fer aftur heim. Frídagur, sólskin, yndisleg borg og allt ónýtt.

Ég get ekki hætt að gráta.

Og það eina sem ég get hugsað er að ég gæti lagað þetta allt með nammi. Ef ég bara fengi nammi þá gæti ég róað þessi vonbrigði með daginn. Ef ég bara fengi kökusneið þá gæti ég látið mér líða aftur vel. En ég hef ekkert, ekkert sem getur hjálpað mér með þessar tilfinningar. Ég þarf að upplifa þær allar án nokkurrar deyfingar. Vonbrigði með sjálfa mig, hvað ég er tilætlunarsöm og með allt of miklar væntingar til einhverrar "ideal" ímyndar.Hvað ég skammast mín fyrir að gráta út af svona smáatriðum þegar annað fólk á í alvörunni bágt. Reiðina yfir að hafa sóað svona frídeginum í fýlu. Reiðinni sem ég finn því mig grunar að ég sé á svona vondum stað vegna þess að ég vissi að ég myndi ekki fá mér nammi eða köku í dag. Að fráhvarfseinkennin hafi verið upprunalega orsökin fyrir því að ég tók svona illa á því þegar planið fór úrskeiðis. Að undir venjulegum aðstæðum hefði ég bara yppt öxlum og fundið annan veitingastað en af því að ég er að berjast við fráhvörfin gat ég bara ekki tekist á við þetta eins og venjuleg manneskja. Að ég sé í alvörunni svona svaðalegur fíkill.

Ef ég bara fengi að slaka á núna og fá mér eitthvað gott. Það myndi laga allt. Allt.

En ég veit líka að þá yrði ég enn sárari út í sjálfa mig á morgun. Ég hefði bæði sóað deginum og hrasað á fyrstu hindruninni. Það hjálpar ekki. Ég verð þess í stað að díla við að ég sé stundum leiðindapíka. Ég þarf að díla við að stundum samræmist lífið ekki mínum hugmyndum um það. Ég díla við það.

Páskaliljurnar, vorið, hjólið og ég. Það er allt sem segja þarf. 

Á föstudagskvöldi er viljastyrkurinn algerlega í lágmarki. Á ég ekki bara að panta kínverskann heim? spyr maður sjálfan sig. Væri ekki næs bara að að ná í poka af maltesers og flatmaga fyrir framan kassann og láta vinnuvikuna líða úr sér? En ég er viðbúin og undirbjó mig fyrir þessi kunnuglegu viðbrögð í gærkveldi. Á meðan að ég eldaði fimmtudagskvöldmatinn eldaði ég líka föstudagskvöldmatinn.

Ég eignaðist fyrir löngu síðan "slow cooker" tæki sem ég kannast ekki við að hafa heyrt um á Íslandi.

"Hæg eldunarpottur"

 Slow cooker er rafmagnspottur sem eins og nafnið gefur til kynna, eldar hægt. Maður smellir bara í hann öllu sem í réttinn á að fara, kveikir á og fer svo í vinnuna. Þegar heim er komið bíður manns svo dásemdar kássa. Gúllas er til dæmis alger snilld í svona tæki.

 Ég semsagt átti til góðan hlunk af svínakjöti. Kryddaði vel með sætri papriku, cumen, coriander, chili, salt og pipar og steikti svo á pönnu til að brúna allt um kring. Setti svo kjötið í pottinn og steikti svo stóran lauk og marinn hvítlauksgeira á pönnunni, hellti 400 ml af kjötkrafti og lét malla smávegis. Hellti svo yfir kjötið og lét eiga sig yfir nótt. Dave kveikti svo á pottinum þegar hann fór í vinnuna klukkan átta í morgun.

Komið upp úr pottinum.

 Þegar við komum svo heim rétt fyrir sjö slökkti ég á pottinum og veiddi hlunkinn upp úr, tók fituna af og tætti svo kjötið niður með gaffli.

Laukmauk.

 Svo síaði ég laukinn frá soðinu og lét svo kjötið og laukmaukið aftur út í pottinn. Hellti svo soðinu aftur út á kjötið í litlum skömmtum og hrærði þangað til að réttum blautleika var náð. Þetta tók um 5 mínútur.

"Rifið svín" eða Pulled pork

Svo fær maður sér bara stóra gommu af kjötinu með hrásalati og avokadó sneið, eða á samloku ef maður borðar svoleiðis. Það er líka geðveikislega gott að setja bbq sósu út á ef maður borðar sykur. Sjálf ætla ég að hanna svoleiðis nema bara sykurlausa.

Og þar höfum við það; viljastyrkurinn uppurinn? Engin afsökun ef maður notar viljastyrkinn frá í gær til að plana aðeins. Eitt núll fyrir Svövu Rán.

Hluti af undirbúingsvikunni fyrir sykurdrápið er að upphugsa allar mögulegar aðstæður/ástæður/afsakanir sem ég gæti komið mér í/komið upp/upphugsað til að leyfa sjálfri mér að flaska á sykurleysinu og gefast upp. Eins og allir vita er undirbúiningur lykilþáttur og ef ég veit td að mig langar í nammi á laugardagskvöldum eða í köku með kaffinu á sunnudögum eða þegar ég verð stressuð í vinnunni þá þarf ég að vera viðbúin þessum tímum/tilfinningum.

Vani. Minn eini vandi er í raun vani. Ég er vön að fá mér nammi um helgar. Vön að baka eitthvað djúsi um helgar. Vön að losa um streitu með súkkulaði.

Ég vil ekki gera langtímaforvarnaáætlun, ég ætla að prófa mig áfram með þann þátt. Í þessari viku hef ég staðið upp frá tölvunni í vinnunni og labbað upp og niður stigann til að losa um stress. Ég hef líka einu sinni farið fram í kaffiteríu og tekið einn tetris í símanum. Um helgina er ég búin að plana að búa til sykurlausar kókoskúlur og á sunnudaginn ætlum við að fara í stúss til Liverpool, fara á safn og ég ætla að kaupa mér eitthvað lítið í Keith Brymer Jones safnið mitt.

Með allt á hreinu. Það held ég nú. 

Við ætlum til Íslands í sumar. Alvöru ferð um íslenskt hásumar, í bústað yfir verslunarmannahelgi með góðum vinum, grilli, bjór og heitum potti. Skoðunarferðir og stutt vist í Reykjavík. Ekkert smáræðis mikið sem þetta verður skemmtilegt. Og eitt það fyrsta sem mér datt í hug síðast þegar ég planaði ferðina aðeins meira var að ég fengi engan lakkrís.

Enginn lakkrís handa mér. Aldrei framar. Og ég fylltist gífurlegri sorgartilfinningu. Byrjaði að reyna að berjast við tilfinninguna en svo datt mér í hug; hvað ef ég leyfi mér að fylgja þessari tilfinningu til enda? Verð ég geðveik? Byrja ég að grenja og henda húsgögnum út um gluggann? Sest ég í hnipri út í horn og stend aldrei upp aftur? Eða verð ég sorgmædd, leið og jafnvel smávegis reið og held svo bara áfram að lifa lífinu mínu? Hvað ætli að sé líklegasta svarið? Hvernig væri að leyfa að reyna á tilfinninguna án þess að fá mér að borða?

Mér þótti þetta merkileg pæling. Því satt best að segja þá er ólíklegt að ég endi í spennitreyju fyrir það eitt að fá aldrei framar lakkrís. En að fara í gegnum sorgarferli hinsvegar, er það eitthvað svo klikkað? Ég er jú að missa minn traustasta félaga. Gleði og sorg, stuð og leiðindi, alltaf hef ég haft sykurinn með mér. Og lífið án hans hlýtur að vera öðruvísi. Er nokkuð að því að syrgja hann? Taka ferlið bara í heild sinni og díla við afneitun, reiði, prútta og svo sátt og jöfnuðargeð.

Hvernig svo sem ég ákveð að díla við sykurleysið þá hlýtur svona smávegis þerapía að vera skárri en að gera það sem ég vanalega geri; fá mér snickers.

Og já, mér er alvara þegar ég segi að ég ætla aldrei framar að borða sykur. Aldrei framar. Að borða vel og hollt og stunda æfingar og fá sér nammi öðruhvoru er 100% rétta leiðin til að vera hraustur og heilbrigður. Allir ættu að lifa þannig. Það virkar bara ekki fyrir mig. Fyrir utan að sykur er ekki fæðutegund. 

Þegar maður er svona rosalega hresst heilsufrík eins og ég þá er best að reyna að gera hlutina eins einfalda og mögulegt er. Í gær t.d kom ég heim úr vinnunni rétt eftir klukkan átta að kveldi til. Hafði farið að heiman rétt eftir sex þá um morguninn. Að vera að heiman í fjórtán klukkutíma býður upp á að maður þurfi að vera heldur betur skipulagður. Það þýðir líka að vegna þess að viljastyrkur er uppurinn á þessum tímapúnkti er enn mikilvægara en ella að vera með eitthvað auðvelt og einfalt á kantinum um leið og heim er komið.

Besta og einfaldasta uppskriftin sem ég veit um er nautasteik. Maður bara saltar og piprar eina sneið af nauti, smellir á pönnu í 3 mínútur eða svo á hvorri hlið. Tekur svo af pönnunni og lætur jafna sig í alveg 10 mínútur. Á meðan gufusýður maður grænmeti og setur smá vatn á pönnuna til að "de-glaze" og fá svona hálfgerða sósu úr öllu djúsinu sem steikin skildi eftir sig. Tilbúið. 10 mínútur max.

Ég er að reyna að borða "hreint" og taka út allan sykur. Ég er semsagt ekki að fara að smella í pulsur eða ömmubaksturspizzu. I takt við einfaldan og auðveldan kvöldmat er daglegi matseðillinn auðveldur og einfaldur:

Morgunmatur - eggjahvítuommiletta með grænmeti og þýsk brauðsneið. Tekur eina mínútu að sletta í þetta að kveldi til og mér finnst gott að borða kalda ommilettu.

Morgunsnarl - Gulrætur og húmmús. Get geymt þetta í ísskáp í vinnunni, handhægt og tilbúið.

Hádegismatur - salat með kjúlla, túnfiski eða eggjum. Bý til salat á meðan ég elda kvöldmat svo það er tilbúið fyrir næsta dag.

Millisnarl - Grísk jógúrt með handfylli að kókósristuðum pekanhnetum.

Kvöldmatur - Kjöt/fiskur og grænmeti. 

Þetta er seðillinn og ekkert mál að fylgja honum. Smávegis undirbúningur í byrjun viku, smávegis plan þegar verslað er inn, gróf hugmynd um hvað kvöldmatur verði. 

Matseðillinn er líka alveg sykurlaus. Og ég er pakksödd og sátt. Lovely þessir hveitibrauðsdaga.

Og svo kom mánudagur. Enginn venjulegur mánudagur, heldur mánudagurinn sem ég tek ábyrgð á sjálfri mér og framtíð minni. Þetta hefst með að finna ástæður sem skipta máli. Hvers vegna vil ég ekki borða sykur eða ruslfæði? Hversvegna vil ég stunda hreyfingu?

Það er ekki nóg fyrir mig að vilja vera sæt eða geta keypt föt í hvaða verslun sem er. Það er ekki það sem ég kalla djúpa ástæðu. Það er heldur ekki nóg að setja markmið eins og að geta hlaupið maraþon eða verða 69 kíló. Þegar markmiðum er náð annaðhvort hættir maður eða verður að spyrja hvað næst? Ég er líka farin að halda að skilyrt markmið geti verið neikvæð. Þannig hlýt ég að vera að segja við sjálfa mig að ég sé ómöguleg nema að ég nái að verða x mörg kíló eða geti hlaupið et styk maraþon, að allur tíminn sem ég er ekki þessi x mörgu kíló eða nógu fitt til að geta skokkað um maraþonsvegalengd sé tími sem ég sé ekki nógu góð.

Nei, það hlýtur að vera betra að reyna að fylgja bara daglegu plani fyrir hvern dag. Plan sem miðar að því að gera það besta fyrir mann þann daginn. Fylgi maður því eftir og framkvæmi dag hvern nú þá hljóta maraþonin og x kílóin að koma sem óhjákvæmilegir fylgifiskar.

Djúpu ástæðurnar mínar eru orðnar heldur alvarlegar.

Ég get ekki lifað með þessum sársauka lengur. Hnén á mér eru hreinlega að gefast upp.
Ég vil ekki fá sykursýki.
Ég get ekki lifað með þessum vonbrigðum með sjálfa mig lengur.
Ég þoli ekki að líða eins og ég hafi ekki stjórn á sjálfri mér.
Ég get ekki vaknað enn einn morguninn enn hálf óglatt eftir ofát fyrra kvölds.
Ég vil vera frjáls.
Ég vil vera sterk.
Ég vil vera stolt.

Ég ætla að borða óunna matvöru, en ég ætla líka að taka aftur úr sykur. Ég bara veit það að ég get ekki lifað heilsusamlegu lífi ef ég viðheld sykuráti. Fyrir mig er ekkert "í hóflegu magni". Það er betra fyrir mig að sleppa þessu bara alveg.

Ég geri mér grein fyrir því sem ég er að segja. Ég er að segja að ég ætla aldrei að borða sykur framar. Engar kökur, ekkert nammi, enginn lakkrís. Ég veit að þetta er drastískt og ég veit ekkert hvort ég geti þetta.

En ég er líka kát og glöð og ég hlakka til. Ég er tilbúin.

Það er víst enginn að koma að bjarga mér. Það verður að vera útgangspúnkturinn hjá mér. Árum saman hef ég leitað að fullkominni lausn, einhverskonar samsetningu af næringarefnum, æfingum og hugarástandi sem veitir mér lausn frá því að vera fíkill. En það er ekki til. Það er engin kúr sem er frelsarinn, æfingakerfi sem er lausnarinn og hugarástand sem lagar allt. Það eina sem ég þarf að vita er að það að borða þangað til að mig verkjar í síðuna er ekki lausn heldur.

Ég verð áfram stressuð, mér getur enn leiðst, ég verið sorgmædd eða löt. Mér getur fundist ég vitlaus og leiðinleg. Og það er enginn fullkominn matarkúr sem læknar þetta.

Það er bara allt í lagi að vera stressuð, eða finnast ég vera ómöguleg öðruhvoru. Það sem er ekki í lagi er að smyrja tilfinningarnar með súkkulaði. Það er líka allt í lagi að langa svo mikið i nammi að mig langar til að gráta og fá mér samt ekki. Það gerir mig ekki að vondri manneskju.

Það er bara í fínu lagi að bjarga sjálfri sér.

Ég efast ekki um að ég geti auðveldlega orðið 150 kiló, og það innan nokkurra mánaða. Það er bara alveg raunverulegur möguleiki. Ég hef sagt það áður að ég ætli ekki bara að gefast upp og leyfa því að gerast en ég get heldur ekki logið því að ég er ekkert sérstaklega mikið að einbeita mér að þessu sem verkefni. Ég leyfi vinnunni að komast upp á milli mín og manneskjunnar sem ég er í alvörunni. Ég er voðalega stressuð og nota það sem afsökun/tækifæri/hvaðsemer til að róa sálina og taugarnar. Og ég fitna og fitna og líður verr og verr í staðinn fyrir að gera það sem ég veit fyrir víst að róar sál og taugar og það er að borða vel og hreyfa mig meira.

Þetta kemur aftur að viljastyrk. Viljastyrkur er ónýtt afl til að reyna að nota til að komast yfir þessar stundir þegar geðveikin segir mér að það eina sem lagi það sem er að sé snickers. Maður notar nefnilega viljastyrkinn upp yfir daginn, til að vakna, til að fara í vinnu, til að taka ákvarðanir í vinnunni, til að standa við að hreyfa sig... og svo kemur þetta móment þar sem röddin í huganum segir að maður eigi það skilið að fá eitthvað gott... og viljastyrkurinn er uppurinn.

Ég veit að eitt það sem er betra en viljastyrkur er rútina. En fyrst þarf maður að koma þessari rútínu í gang. Ég þarf að leggja mig fram og ég þarf að nota tæki og tól frekar en viljastyrk.

Mitt allra, helsta sterkasta tæki eru skriftirnar. Skrifin og skriftin. Ég hef því tekið heilagt loforð af sjálfri mér að hripa eitthvað niður daglega, á hverjum degi þar til mér líður aðeins betur.

Ég er núna búin að stunda YAYOG æfingarnar samfleytt í sex vikur. Þessi tími hefur hreinlega flogið hjá. Ég er alltaf að fíla æfingarnar meira og meira. Prógrammið er að þyngjast smá saman en ég er líka aftur að verða manneskjan sem ég er í alvörunni. Þessi sem vaknar fyrir fimm til að stunda líkamsrækt. Hitt er svo að ég er líka búin að slaka aðeins á. Það skiptir ekki máli þó ég missi úr eina æfingu. Þetta snýst ekki um að vera fullkomin, þetta snýst um að sýna samkvæmni. Þetta er búið að vera erfitt, en ég er harðari af mér en svo. "It´s tough, but I´m tougher."

Maturinn verður líka stanslaust auðveldari. Það tók mig smástund en um leið og ég viðurkenndi fyrir sjálfri mér að ég er ekki ofurkjélling og að ég þarf stundum að brjóta odd af oflæti mínu og vega upp tíma versus heilsu versus tilbúnum mat. Frosið grænmeti, tilbúinn húmmus, grænmeti sem er búið að skera, foreldað kjöt, múslí í pakka. Það er kannski flottara að búa til sinn eiginn húmmús og heimatilbúið múslí er með minni sykri en ef ég hef ekki tíma þá er það skárri valkostur að fá húmmús úr dós og múslí úr pakka en að brenna út á tíma og enda uppgefin, fríka út og éta svo eigin líkamsþyngd af snickers.

Við fórum svo í morgun og keyptum nýtt hjól handa mér. Þeir ætla að setja það saman fyrir mig strákarnir í Halfords, setja á það allt aukadótið og svo get ég náð í það á miðvikudaginn. Hjólið er Carrera Crossfire, sem ég er kunnug og finnst gott. Ég keypti líka skotheldan lás á það og þeir kenndu mér trix sem læsir framdekkinu þannig að ef einhver sagar burtu lásinn og reynir að hjóla í burtu þá læsist dekkið og drulluháleisturinn myndi hreinlega fljúga fram yfir sig og vonandi brjóta á sér andlitið. Ég er kannski að bjóða heim vondu karma með að óska svona illu á drullusokkinn, en ég bara get ekki að því gert.

Fína, nýja hjólið mitt. 

Nýja hjólinu mínu var stolið um daginn, að þessu sinni úr vinnunni. Skrifstofubyggingin mín er á stóru skrifstofusvæði, sem er lokað af og maður þarf að sýna passa til að komast inn. Hjólið var svo geymt í þartilgerðri hjólageymslu sem er hálflokuð, upplýst og með myndavélum beint að inngangnum. Og samt labbaði einhver drulluháleistur að hjólinu, tók og hjólaði út af svæðinu án þess að vera stöðvaður af öryggisvörðum. Vinnustaðurinn bætir það ekki, þar eru tilkynningar út um allt þess efnis að bílar og hjól eru þar á ábyrgð eiganda og tryggingarnar mínar ná ekki til hjóls sem er stolið utan heimilisins.

Ég þarf sem sagt aftur að fara og kaupa mér nýtt hjól. Það er mér alveg nauðsynlegt, sérstaklega til að komast í vinnuna en auðvitað líka til að fá örlitla hreyfingu. Ég verð bara algerlega vitlaus í skapinu við tilhugsunina um  að punga út öðrum 3-400 pundum fyrir nýju hjóli. Bara til að halda uppi heróínneyslu einhvers djöfulsins aumingja. Einvhers helvítis grjónapúngs sem getur ekki drullast til að fá sér vinnu. Það er liðin vika núna, vika þar sem ég þarf að hanga í strætó, mæta seint í vinnuna og finna hvernig lungun eru að missa þol. Og enn fæ ég mig ekki til að ná í nýtt hjól. Ég held að ekkert geri mig eins reiða og þetta að verða fyrir svona tjóni. Ég get ekki einu sinni lýst því hvað mig langar til að gera við tussusnúðana sem tóku hjólin mín. Ég er svo reið.

Ég er að reyna að vera jákvæð. Ég þéna nóg til að eiga fyrir nýju hjóli. Ég er nógu hraust til að vera manneskja sem reiðir sig á hjólreiðar til að komast til vinnu. Það er helgi og ég get stússast við að skoða nýtt hjól og kannski verður nýja hjólið enn betra en hin.

Samt.

Mannfýlur.

Það þyrmdi aðeins yfir mig í gær. Það var hrikalega heitt á skrifstofunni og ég var bæði í skyrtu og jakka og um þrjúleytið var ég hálförend af hita og svita. Mér fannst ég vera svo skítug og feit og sveitt og hrikaleg. Þetta er tilfinning sem ég hef ekki fundið lengi. Og var reyndar eitthvað sem ég var að vona að ég myndi ekki finna aftur. Og þar sem ég sat við skrifborðið laust niður í mig hvað þetta er ómögulegt verkefni. Að hér sé ég, enn eina fokkings ferðina aftur, enn næstum 30 kílóum of feit.

Og mig langaði svo að fá mér að borða. Súkkulaðihúðað snakk helst. En í miðjum órunum um sykur og fitu datt mér í hug hvað þetta væru sérlega furðuleg viðbrögð við að líða illa yfir því að vera feit. Að vilja borða meira? Ég varð hreinlega að taka skref aftur á bak og analýsera þetta aðeins. Það eitt að skoða þessa skrýtnu löngun fékk mig til að doka við og halda lönguninni aftur.

Mér líður ennþá svona illa í líkamanum, en sálin er öllu borubrattari. Ég gat stoppað mig af þarna, og þó svo að ég verði að viðurkenna að ég er enn að mikla verkefnið fyrir mér þá ætla ég að reyna að standa þennan ágang af mér.

Og spila tetris á meðan að ég bíð.

Í tvo daga í röð núna er ég búin að fá gleðistraum við hreyfingu dagsins. Allt þar til í gær var þetta búið að vera svona smávegis slen og slor, smávegis erfitt að koma rassgatinu á mér af stað. En í gær gerðist eitthvað, það hríslaðist um mig gamalkunnur testesterón straumur við eina armbeygjuna og það small eitthvað saman í heilanum á mér. Ég finnst svo gaman að vera sterk. Mér finnst geðsjúklega töff að hnykla vöðva. Mér finnst ekkert meira kúl en að geta tekið þungt og lyft því hátt. Og ég er kúl og töff og hnykla vöðvana. Þeir eru þarna ennþá, ég þarf bara að lokka þá fram með smá hrellingum og skipulögðu mataræði. Ekki málið.

Hitt er svo "að grennast er mjög erfitt verkefni og það er enn erfiðara verkefni að viðhalda því þegar kjörþyngd er náð." Svona byrjar lærð grein eftir vísindamenn við Karolinska University Hospital í Svíþjóð. Ég hefði nú svo sem getað sagt þeim þetta án doktorsgráðunnar. Það sem mér fannst hinsvegar merkilegt við greinina er að vísindamennirnir hafa fundið það út að það virðist ekki skipta máli hvernig fólk léttist, það sem skiptir máli er hvernig hugmyndafræði er mynduð við að grenna sig. Þannig er ekki neitt sérstaklega líklegra að manneskja sem léttir sig hægt og rólega haldi spikinu af sér en manneskja sem grenntist á skömmum tíma með kannski drastískari aðferðum. Báðar þessar manneskjur eru jafn líklegar til að fitna aftur. Það er hinsvegar fólk sem er með óraunhæfar tilætlanir um kjörþyngd eða með draumkenndar áætlanir um lífið eftir spik sem er líklegra til að fitna aftur en þeir sem hafa raunhæfar áætlanir um markmiðin sem þeir vilja ná.

Það er skýrt tekið fram í greininni að það er sérstaklega mikilvægur þáttur að stunda þétta sjálfskoðun. Bæði með að vigta sig reglulega ásamt því að skrá niður mat og hreyfingu. Þetta gengur líka dálítið gegn ráðleggingum flestra fagmanna sem vilja að maður vigti sig ekki. Ég veit það bara sjálf að í hvert sinn sem ég hætti að vigta mig þyngist ég hratt og örugglega. Ég get vigtað mig án þess að fara í tilfinningaspaghettí, og ég skil að ég er þyngri að kveldi en að morgni og að ég er léttari þegar ég er búin að kúka og að ég er þyngri þegar ég er á túr. En ég skil líka að þegar ég er búin að þyngjast um fimm kíló á þremur vikum þá er ég í alvörunni búin að þyngjast um fimm kíló. Fyrir mig er þetta ekki vatn, eða tilviljun eða neitt til að hunsa. Þetta er ekki "random number." Ég er undantekningalaust búin að þyngjast um fimm kíló af því að ég borðaði dós af Ben & Jerry´s cookie dough rjómaís á hverju kvöldi þessar þrjár vikur. Þegar ég vigta mig ekki get ég blekkt sjálfa mig til að trúa um tíma að það sé allt í lagi að borða þannig. Þegar ég vigta mig get ég minnt sjálfa mig á að það er bara alls ekki í lagi.

Ég skil að kona sem er 169 cm á hæð og flöktir á milli 65 og 69 kílóa þarf sjálfsagt ekki að einblína svona á vigtina og að fyrir hana eru þetta afstæðar tölur sem ættu ekki að stjórna lífinu. Og ég skil að það er óþarfi að henda sér fyrir björg ef talan á vigtinni er ekki það sem maður var að vonast eftir. En fyrir fólk eins og mig sem í alvörunni fitna um 10 kíló af hreinu spiki á nokkrum vikum er bara lífsnauðsynlegt að standa skil við vigtina. Og að segja annað er að ljúga að fólki.

Ég hélt að ég gæti hætt að vigta mig en það gengur alls ekki upp fyrir mig. Og ekki ætla ég að rífast við lærða Svía, annað væri nú. Ég held bara mínu striki, stunda mína naflaskoðun og vigta lóna.

Ég sá grein á Guardian um daginn þar sem sagt var frá þeirri töfralausn að spila Tetris í þrjár mínútur þegar maður er að berjast við einhverskonar fíkn. Súkkulaði eða sígarettur, skipti ekki máli, það er víst eitthvað við litina og það að raða kubbunum upp sem slær á löngunina nógu lengi til að stoppa sig af. Það er óþarfi að taka fram að ég er búin að setja Tetris inn í shortcut á bæði tölvu og síma.

Ekki það að það virki. Mínar hættustundir eru þegar ég er að stressast í vinnunni, eða þegar ég er að elda kvöldmatinn. Í vinnunni er ekki hægt að skipta úr excel yfir í Tetris svo auðveldlega og þegar ég er að elda er ég vanalega búin að smakka og stinga upp í mig án þess að taka eftir því. Samt. Ef ég verð viðþolslaus að kveldi til er Tetris tilbúið.

Pásan gerði mér gott og ég er búin að ná upp töpuðum tíma og er á réttu róli með æfingar. Slíkt hið sama er ekki hægt að segja um mataræðið þessa vikuna, chippie chips, KFC, samlokur, diet kók, bounty, boost og twix bara svona til að nefna það helsta. Ég er undir gífurlegu álagi í vinnunni, er þar oftast 10 eða 12 tíma og hef ekkert aflögu til að gefa í hollan lífstíl. Allur undirbúningur og planlegging sem er undirstaðan að þessu öllu fer bara út um gluggann við svona álagspúnkta. Ég er alltaf að gera mér betur og betur grein fyrir hversu lukkuleg ég var þegar ég byrjaði fyrst á þessu stússi að vera með vinnutímann 2-10. Að hafa svona nógan tíma á morgnana til að undirbúa sig og æfa skipti bara öllu máli. Og ég er alltaf að gera mér betur grein fyrir því að ég þarf að búa til nýtt plan núna, plan sem miðar að því að ég vinni 12 tíma vinnudag. Ég þarf að einfalda hlutina all svakalega til að þetta gangi upp. Ég bara hreinlega get ekki ætlast til þess af sjálfri mér að ég geti gert jafn mikið og ég gerði áður þegar ég hafði nógan tíma.

Látum okkur nú sjá....

Alla vikuna rolaðist ég áfram, vann, æfði og hjólaði. Þrátt fyrir hor og slen. Ég er ómissandi í vinnunni (æðislegt) og mér fannst það sérlega mikilvægt að æfa í þessari viku. Þetta er nefnilega þriðja vikan eftir að hafa, ekki byrjað aftur, heldur frekar svona endurnýjað heitin. Og eins og allir vita sem vita eitthvað um lífstíl vita að það þarf 21 dag til að búa til vana. Mér fannst þessvegna eins og þessi vika væri mikilvæg.

Í dag vaknaði ég hinsvegar og verð að viðurkenna að ég er búin á því. Ég notaði upp alla orku í vikunni og núna er ég bara búin. Ég byrjaði á að setja saman langa ræðu fyrir sjálfa mig til að afsaka hversvegna ég myndi ekki æfa í dag. En í miðri ræðu datt mér í hug að það er engin ástæða til ræðuhalda til að sleppa æfingu í dag. Ég er veik og þarf að hvíla líkamann. Púnktur. Það er nefnilega þannig að ef ég hef í hyggju að þetta sé lífið, þá er eðlilegt að sleppa æfingu öðruhvoru. Meira en eðlilegt, stundum er það bara nauðsynlegt. Það sem er ekki eðlilegt er að þjást af samviskubiti ef einni æfingu er sleppt.

Þetta er það sem ég ströggla hvað mest við. Ég set mér markmið smærri markmið sem í raun hindra stóra markmiðið að lifa í sátt og samlyndi við hollan mat, í réttu magni í bland við heilbrigða hreyfingu sem passar inn í venjulegt heimilis- og vinnulíf. Smærri markmiðin hinsvegar er eitthvað eins og að léttast um þrjátíu kíló og geta gert 5 upphífingar áður en ég verð fertug. Smærri markmiðin eru tímaskilyrt og gera það að verkum að ég hugsa "þegar þetta er búið" eða "þegar þessu er lokið þá get ég..." (borðað eins og svín.) Þessi hugsun er það sem skapar samviskubit þegar maður fær sér eina pizzusneið eða sleppir æfingu vegna kvefs. Og er alls ekki til skaplegt til langframa.

Ég ætla þessvegna að æfa mig í dag. Í að sleppa æfingu. Ég ætla að planta mér í sófann, með góða bók og tebolla og dorma á milli kafla. Og í lok dags verð ég fullþjálfuð í að taka mér pásu.

Æfingasett morgunsins voru allt "push" æfingar; tvennskonar armbeygjur, herpressa og sitjandi dýfur. Ég er ógeðslega léleg í "push" æfingum. Þarf að gera þær allar með breytingum. Ég þyrfti helst að finna eitt af þessum "milljón armbeygjur á mánuði" prógrömmum til að fylgja svona meðfram hefðbundu æfingunum til að reyna að ná upp einhverjum styrk í örmum. Á meðan að ég puðaðist við þetta datt mér í hug hvað ég myndi gera ef ég vaknaði einn morguninn og væri bara mjó. (Rétt skal vera rétt, æfingin var of erfið til að gera, en breytingin sem ég gerði var of auðveld þannig að ég fékk voðalega lítið úr æfingunni, en hafði nógan tíma til að hugsa.)

Hvað myndi ég gera ef einn daginn væri þetta bara allt horfið? hugsaði ég. Ef það sem ég tel hafa verið minn myllustein, nokkuð bókstaflega, í þrjátíu ár væri bara ekki utan á mér lengur. Í fyrsta lagi held ég að það væri gífurlegur léttir. Og þá á ég við í hreinni merkingu þess orðs. Ég væri léttari á mér, ég myndi fara fram úr, fara niður stigann, klæða mig allt sársaukalaust. Allar hreyfingar yrðu svo miklu léttari. Í öðru lagi þá myndi ég kaupa mér dálitið mikið af fallegum fötum. Svo ætlaði ég að hugsa að ef ég væri mjó þá myndi ég vera líklegri til að klífa metorðastigann, vera skemmtilegri, taka þátt í öflugra félagslífi og að hárið á mér myndi glansa meira. En þetta var í örbrotssekúndustund. Og var ekki einu sinni alvöru hugsun, heldur meira svona leifar af því að finnast eins og ég ÆTTI að hugsa svona. Ég er nefnilega alveg læknuð af ranghugmyndunum um að allt lagist við að vera mjó.

Það var gífurlegur léttir að uppgötva að ég er alveg búin að ná þessum hluta. Að ég sé búin að leiðrétta þennan misskilning í heilanum  á mér.  Ef ég vil fá stöðuhækkun, nú þá geri ég eitthvað til að sýna yfirmönnum mínum að ég eigi það skilið. Ég borða ekki bara meira grænmeti. Ef ég vil eiga öflugra skemmtanalíf nú þá þigg ég fleiri boð um að gera hitt og þetta með nýju fólki, ég tek ekki bara fimm armbeygjur í viðbót. Þetta er svo augljóst þegar maður gefur ranghugmyndina loksins upp á bátinn.

Það eina sem eftir stendur er það sem er rétt og satt; ef ég vaknaði þvengmjó á morgun þá væri ég léttari. Það er í alvörunni allt og sumt. Basta.

Við skíttöpuðum fyrir Írum í gær. Við höfum enn möguleika á að vinna allt mótið en ef ég miða við frammistöðu þeirra frá eyjunni grænu þá eru þeir nú líklegri en við að vinna þetta í ár. Þeir voru sterkari líkamlega og við gerðum allskonar tæknileg mistök sem kostuðu víti hægri og vinstri. Veilsverjarnir létu líka skapið hlaupa með sig í gönur, urðu reiðir. Það er skapgerðareinkenni á Keltum sem er ólíkt Englendingum. Hér er ekkert "stiff upper lip" kjaftæði neitt.

Stiwt leikhúsið í Rhos

Ég fór með mágkonu minni og svila að horfa á leikinn á breiðtjaldi í Stiwt (Borið fram "stjúft") leikhúsinu hér í Rhosllannerchrugog. Leikhúsið var byggt af námuverkamönnum hér í þorpinu 1926. Þeir ákváðu að það þyrfti að hafa menningu í þorpinu og eyddu bara sínum frítíma og peningum í að byggja leikhús. Nú er þar pöbb og ýmiskonar sýningar og skemmtilegheit. Við sátum þar í mestu makindum, drukkum Wrexham lager og æptum á velska rugbý landsliðið. Þetta er hin besta skemmtun, leikurinn er hraður, ofbeldisfullur og yfirfullur af dramatík. Eftir fimm stóra bjóra var ég orðin fín og timi til komin að halda heim. Ég fíla þetta breska djammkerfi alveg í botn. Farin út klukkan tvö, orðin full klukkan þrjú og komin heim og runnið af mér fyrir sex. Svo var bara hægt að horfa á sjónvarp með kínverkan takeaway í mestu makindum.

Ég vaknaði reyndar með örlítin hausverk í morgun og er ánægð að geta tilkynnt að það er rétt að endorfín og seratónin sem mynda vellíðunartilfinninguna þegar líkamsrækt er stunduð geta líka læknað hausverk. Já, það er ekkert verið að slaka á hérna, ég kláraði viku tvö í YAYOG kerfinu og líður eins og milljón kalli núna. Svo er bara stúss í eldhúsinu framundan og slökun til að vera tilbúin í vikuna fram undan.

Ég eyddi öllu gærkveldinu í að læra velska þjóðsönginn, Hen Wlad Fy Nhadau, eða Land Feðra Minna. Ekki það að Wales sé land feðra minna, en það er hinsvegar ættleidda landið mitt og ef það er eitthvað sem Veilsverjar gera vel þá er það að syngja. Og hitt sem þeir eru flinkir við er að syngja þjóðsönginn á rugbymóti. Þeir eru reyndar líka helvíti lúnknir við að spila rugbyið sjálft og í dag ætlum við að spila við Íra. Leikur númer tvö í árlegu "6 nations" mótinu. Við erum búin með Ítali, unnum þá nokkuð auðveldlega en núna taka við nokkuð erfiðari leikir. Við höfum unnið mótið síðustu tvö árin og ætlum að reyna það sem aldrei hefur verið gert áður og vinna í þriðja árið í röð. Ég ætla sem sagt að fara með velsku fjölskyldunni á pöbbinn í dag til að syngja þjóðsönginn. Og horfa á leikinn að sjálfsögðu en fyrir mig er aðaltatriðið þegar það er sungið. Lagið er fallegt, textinn lýsir landinu svo vel og það er partur því þar sem maður getur æpt hátt og svo hærra sem er voðalega gaman.

Hitt er svo að á pöbbnum drekk ég örugglega voðalega mikinn bjór og ákvað þessvegna að vigta míg í morgun. Smá svindl en allt í þágu góðs málstaðs. Ég léttist um tæp tvö kíló í vikunni. Ekkert svona sem ég er þannig séð að einblína á en engu að síður þá finnst mér mikilvægt að halda áfram að skrásetja hvað ég er að gera til að sannfæra mig um að ég sé að gera það sem er rétt fyrir mig.

Í áframhaldi af því að undirbúa það sem gæti kannski verið þynnkudagur á morgun ákvað ég að æfa af helmingi meiri krafti í morgun, tók svo skart á að ég er núna með marbletti á fingrum í kringum hringina mína. Ég hefði sjálfsagt átt að taka þá af. Skundaði svo inn í eldhús til að hanna nýja köku. Ég hef ekki gert þetta lengi og verð að segja enn og aftur að ég stend algerlega skilningslaus fyrir framan sjálfa mig þegar ég spyr mig afhverju ég hætti? Ef mér finnst svona gott að æfa og svona gaman að hanna hollustu í eldhúsinu hvað gerist eiginlega til að stöðva þetta? Milljón dollara spurningin ekki satt?

Hvað um það. Kakan er geðsjúklega góð. Ég þarf reyndar að prófa annaðhvort að lækka og baka lengur eða það sem er líklegra að sé betra ráð; vatnsbaka hana.

Hugmyndin byggir á hefðbundum breskum eftirrétt, Sticky Toffee Pudding, sem er döðlukaka með karamellusósu. Ég breytti þónokkuð og þó mér hafi ekki alveg tekist ætlunarverkið þá er kakan sérlega bragðgóð og eins og ég segi þá held ég að uppskriftin sé nánast fullkomin, það þarf bara að skoða bökunaraðferðina. Ég prófaði að nota "Total Sweet" sem er xylitol sykur. Mér finnst hann hvað líkastur venjulegum sykri. En ef ég segi rétt og satt frá þá er óþarfi að hafa hann með út af sætindunum sem koma frá döðlunum í bland við svo karamellusósuna sem maður setur á.

Eins og sést þá náði ég henni ekki heilli upp úr forminu. Og mér dettur helst í hug að næst setji ég hana í form, setji svo vatn í ofnskúffu, formið þar í og baki þannig kökuna í vatnsbaði. Ég held að það sé aðferðin sem er notuð við sticky toffee pud hvort eð er og ég veit ekki afhverju ég fattaði það ekki fyrir.

1 bolli (bolli er amerísk mælieining og ég nota 250 ml bolla) af haframjöli, malað í fínt hveiti
1/2 tsk xantham gum (það má kannski sleppa því, ég var bara að prófa)
1 mtsk lyftiduft
1 tsk kanill
1/2 tsk salt - allt blandað saman

1 bolli döðlur lagðar í bleyti í 3/4 bolla sjóðandi vatni og svo maukaðar í spað

2 stór egg
1/4 bolli xylitol sykur (eins og ég segi þá held ég að það megi bara sleppa þessu, í bland við döðlur og karamellu er kakan bara orðin heilmikið sæt)
1 tsk vanilludropar
1/2 bolli kókósolía, fljótandi - Egg, sykur og vanilla þeytt saman þar til ljóst og létt og hella svo olíunni saman við á meðan þeytt er. Bæta svo döðlumauki þar út í og að lokum hafrablöndunni, bara svona rétt aðeins saman.

Baka í 160 í 45 mínútur, eða eins og ég held að sé betra, hylja með álpappír og setja í vatnsbað og baka þannig.

Karamellusósan er ekki mín uppskrift. Hún kemur frá Elena´s Pantry þó ég hafi aðeins breytt henni.
1/2 bolli kókósrjómi, (þykki hlutinn sem myndast þegar maður lætur dósina inn í ísskáp yfir nótt) 1/2 bolli kókóssykur (þetta er eins og púðursykur og ég fæ sent frá iherb), 2 mtsk kókóssýróp (eins og sýróp og aftur, fæ sent frá iherb) allt látið malla í potti og svo er matskeið af kókósolíu hrært út í. Látið kólna og svo má sulla þessu yfir hvað sem er.

Þó kakan sé nokkuð hollustuleg, þá verður að sjálfsögðu að hafa í huga að það er samt fullt af sykri í henni. Xylitol er skárra en hvítur sykur. Döðlur, eru þær skárri? Það fer eftir því hvaða trúarbrögð (megrunarkúr) þú aðhyllist. Þannig er lágkolvetnafólk alveg á móti þurrkuðum ávöxtum á meðan að Paleo rétttrúaðir finnast þetta allt í lagi. Hafrar eru svo fínasta fæða þeirra sem nota alla fæðuflokka í jöfnum hlutföllum eða telja hitaeiningar, en hellisbúar og kolvetnisleysingar myndu hrylla sig við. Sama með kókóssykur og nectar, þetta er allt sykur alveg sama hversu heilsusamlegt þetta lítur úr fyrir að vera með sína lífrænu stimpla. Það eina sem allir eru sammála um er kókósolían. Öll eigum við að rúlla okkur um í henni.

Hvað um það allt saman, ein svona sneið með kaffibolla er ljómandi góð, og tilgangnum mínum náð; ég er á fljúgandi ferð í eldhúsinu. Og við vitum öll að þar er baráttan við spikið háð, og unnin.

Það gengur rosalega vel hjá mér. Svo vel að ég er farin að hafa smávegis áhyggjur. Ég byrjaði bara að æfa, vakna fyrir fimm, lyfti og hjóla. Ekkert mál. Eins og ekkert hafi í skorist. Ég bý til matarplan, vigta og mæli í það, geri tilbúið á kvöldin og borða svo tilsett yfir daginn. Eins og ekkert hafi í skorist. Ég fór í smá flækju um helgina en það var kannski líka bara eðlilegt. Ég fór til Birmingham að hitta Ástu og ég hugsa að það sé litið óvanalegt við að maður fái sér aðeins út af plani viðsvoleiðis tilefni.

Eins og ekkert hafi í skorist. Eins og þetta ár þar sem ég reyndi við sykurleysi, kolvetnaleysi, hreyfingarleysi og tilraunir til að borða af innsæji hafi bara aldrei gerst. Árið sem ég þyngdist um tuttugu kíló.

Það eina sem eftir situr er þetta að langa til að vera sáttari við sjálfa mig. (Fyrir utan spikið auðvitað) Það er svo flókið og erfitt að útskýra hvað ég á við þegar ég segi sátt við sjálfa mig. Ég er ekkert að berjast við neitt niðurrif. Mér finnst ég voðalega fín. En á meðan að mér er svona illt í hnjánum verð ég að viðurkenna að ég er aðeins pirruð út í sjálfa mig. Ég vildi að ég gæti bara verið hraust og feit og sátt. Svona eins og þessi til dæmis. Hún er æðisleg. En ég get það ekki. Ekki á meðan að mér er illt. Ég er þessvegna að reyna að koma inn nýju markmiði hjá mér. Gleyma bara gömlu töfratölunni, buxnastærðinni eða hvað það nú var sem ég er alltaf að eltast við. Sársaukaleysi er núna það sem ég miða við.

Tvö afvelta

Ég elskaði að vera þessi manneskja. Þessi manneskja sem vaknar klukkan tíu mínútur í fimm á morgnana til að lyfta eða hlaupa. Þessi manneskja sem gerði nesti fyrir vikuna og fann upp hollar uppskriftir. Þessi manneskja sem var hraust og sterk og í stuði. Ég elskaði að vera þessi manneskja.

Ég var minnt á hvað ég var ánægð með að vera sú manneskja í síðustu viku þegar ég vaknaði rúmlega fjögur til að æfa. Það var erfitt að vakna en það var eitthvað inni í mér, einhver gömul tilfinning sem ég mundi eftir sem sagði mér hversu gott mér finnst í alvörunni að vakna snemma og æfa. Hversu mikil vellíðan fylgir því að borða vel og afþakka kexið.

Mér finnst ekki eins og þetta sé alveg sjálfgefið í þetta sinnið. Það er eitthvað júskað við mig núna, ég er ekki alveg jafn bjarteyg og jákvæð og ég var áður. En ég er líka smá saman að sogast inn í velgengnishringrásina. Það er þegar maður gerir eitthvað eitt rétt og gott og það leiðir af sér fleiri betri ákvarðanir og gjörðir sem svo leiða af sér fleiri og fleiri. Svona eins og þegar maður vaknar snemma og æfir og fær sér þá góðan morgunmat af því að maður er búin að æfa og vill ekki skemma það og svo fær maður sér göngutúr til að viðhalda velgengninni og svo þar fram eftir götunum.

Þetta gerist ekki af sjálfu sér, það þarf að viðhalda velgengnishringrásinni en það verður líka alltaf auðveldara og auðveldara.

Sér í lagi þegar ég hugsa til þess að ég er þessi manneskja.

Eftir japl, jaml og fuður mikið ákvað ég að láta reyna á pæjusímann minn og hef núna í viku stundað líkamsþyngdaræfingar hér heima eftir prógramminu "You Are Your Own Gym". Mér leist lítt á það til að byrja með, skildi ekki hvernig ég átti að telja, æfingarnar virkuðu hrikalega erfiðar og mér fannst kjánalegt að beygja mig eftir símanum eftir hvert rep. En eftir að hafa prófað mig áfram og æft mig á hraðaæfingunum var ég orðin húkkt og setti upp tíu vikna sessjón fyrir byrjendur. 

Prógrammið gerir ráð fyrir fjórum æfingum í hverri viku, 30 mínútur í senn. Eins og nafnið gefur til kynna þá notar maður bara sinn eigin líkamsþunga og svo húsgögn í staðinn fyrir líkamsræktarstöð. Ég er á byrjendastigi, og þykir þó mjög erfitt. Svo eru önnur fjögur 10 vikna erfiðleikastig til að vinna sig í gegnum þannig að prógrammið gæti dugað manni í ár. Hver æfing er sýnd með vídeói og það er líka hægt að lesa útskýringar á hvernig á að beita líkamanum. Hver æfing er tímasett og þó það virki í fyrstu eins og smá vesen að þurfa alltaf að ýta á símann til að gefa til kynna þegar maður er búin með sett þá venst það fljótlega. Og fyrir ókeypis prógramm er varla hægt að kvarta. 

Ekki veit ég hversu oft á á að læra þessa lexíu en enn einu sinni kemur hún; planlaus ertu glórulaus kona.

Ég fór nestislaus í vinnuna á föstudaginn. Hafði bara skipulagt matseðil fram á fimmtudag og vegna álags í vinnunni (ég er aftur að taka við nýju teymi og þarf að setja allt upp frá byrjunarreit) var ég komin í ákvarðanatökuþrot. Það er alvituð vísindaleg staðreynd að mannsheilinn þolir bara visst magn af ákvörðunum yfir daginn. Þannig er það að þegar maður er undir miklu álagi í vinnunni nú þá er ekki líka hægt að taka góðar ákvarðanir hvað mat varðar og heilinn leitar eftir auðveldum, einföldum ánægjugjafa. Hjá fitubollum er það súkkulaði, snakk, kökur og annað slikkerí. Þegar klukkan var að verða fimm var ég búin að vera við skrifborðið mitt í tæpa níu klukkutíma, leysa þrjú stór vandamál, hlusta á viðskiptavin hóta sjálfsvígi og setja upp sex mismunandi stórar spreadsheets. Og án þess að fá neitt að borða. Ég bara gat ekki meira og fór og keypti mér salthnetur og kók. Ef ég hefði verið búin að skipuleggja mig hefði ég ekki þurft að taka neinar ákvarðanir aðrar en þær sem að vinnunni lutu, ég hefði bara verið með gott nesti með mér og hollusta hefði verið sjálfsagt mál án nokkurrar ákvarðana eða erfiðleika. Gott væri ef hefði verið.

Þegar heim var svo komið var ég úrvinda og gat hvorki upp hugsað neitt að elda hvað þá að ég hefði orku til að elda það. Langaði bara í gott, gott, gott djúpsteikt í núll prósent áreynslu. Labbaði út í Co-op og keypti beikon og fékk mér beikon samloku í kvöldmat og skolaði niður með einu twix.

Algjör mínus.

En. Í plús fer að ég fór ekki út í chippie til að kaupa franskar til að borða með beikoninu eins og mér datt í hug og hinn plúsinn er að um leið og twixið var búið bjó ég til vikumatseðil og pantaði heimsendingu frá Asda. Ég læt ekki grípa mig sofandi á verðinum aftur.

Vandræðagangurinn upphófst svo í dag. Ég hef að undanförnu farið á föstudögum á pöbbinn að fá mér snarl með vinkonu úr vinnunni. Hún er fitubolla sú, fitubolla af hjarta og sál og harðsnúin sem slík. Í dag kom föstudagshádegið eitthvað til tals á milli okkar og eftirrétturinn sem við höfum fengið okkur að undandörnu. (Belgísk vaffla með ís og karamellusósu) Eitthvað varð ég herpt á svipinn og hún tók eftir því. Og án þess að nokkuð væri sagt var lína dregin á milli okkar. Ég er núna óvinurinn. Leiðinlega manneskjan sem með því að taka góðar ákvarðanir rústa þeirri ánægju sem hún hefði fengið út úr því að borða vöffluna. Núna hefur hún bara um tvennt að velja; sleppa vöfflunni og þykjast vera "að passa sig" líka en vera með hjartslátt af panikki yfir þessu tapaða tækifæri til að borða (sem endar svo sjálfsagt á enn öflugra binge um kvöldið) eða snúa upp á sig og háma vöffluna í sig fyrir framan mig til að minna mig snarlega á að ég er núna óvinurinn, ég hef svikið minn þjóðflokk.

Svona samskiptaárekstrar eru alþekktir þegar fólk breytir um lífstíl. En ég get ekki leyft annarri feitri manneskju að ráða því hvort ég velji vel eða illa. Ég er meira að segja til í að sleppa því bara að vera vinkona hennar ef vináttan gengur bara út á að fóðra fíknir okkar og réttlæta þær svo fyrir hvorri annarri. Ég þarf svo sjálf að vinna í að láta þetta ekki fara svona í pirrunrnar á mér. Samfélagið allt gerir ráð fyrir því að heilsusamlegt val á mat sé tímabundið ástand. Það er nánast ekki skrýtið að manni mistakist stanslaust þegar þetta eru skilaboðin allt í kringum mann. Það er líka tekið sem gefið að maður sé að "fórna" einhverju eða að maður sé einhverskonar gikkur.Það er svo skrýtið hvað það virðist vera erfitt að fá hollan mat samþykktan sem normið. Hvað ætli að það sé langt í að fólk verði sent út að borða kex svona eins og það þarf núna að fara út til að reykja?

Ég ruglaðist örlítið í ríminu á sunnudaginn. Ákvað að borða poka af karamellum sem var inni í skáp "svo hann yrði búinn áður en ég myndi borða hann." Svona eins og þegar ég eyði pening áður en hann klárast. Það eru svona móment sem ég verð að muna að staldra við og hugsa aðeins. Það er nefnilega trixið; að grípa sjálfan sig við vitleysuna áður en hún er gerð.

Að öðru leyti er allt á grjótmyljandi gangi hjá mér. Fyrstu dagarnir og vikurnar á heilsusamlegu líferni eru svona dálítið eins og þegar maður er fyrst skotin í einhverjum. Maður gengur um með fiðrildi í maganum og býr til loftkastala í huganum um glæsta framtíð. Þessir hveitibrauðsdagar eru svo skemmtilegir. Það skemmtilegir að það er nánast þess virði að klúðra málunum svona bara til að fá aftur þessa tilfinningu. Svona eins og make up sex. En svo byrjar rútínan og maður þarf stanslaust að vinna að því að viðhalda blossanum.

Ég fattaði hvernig prógrammið í símanum virkar og er þessvegna núna komin með þetta líka fína tíu vikna prógramm til að fylgja. Það er alltaf hreyfingin sem er vinna hjá mér, ekki hreyfingin sjálf þaes, heldur þetta að tussast af stað. Ég var hinsvegar sérlega kát að fatta að gamla matarprógrammið mitt er mér svo eðlislægt að ég tók varla eftir því á sunnudaginn þegar ég bjó til matseðil, verslaði í hann og smellti svo í eggjamúffur og salat tilbúið fyrir vikuna. Það virðist sem svo að það að fylgja því plani sé enn fullkomlega eðlilegt. Mér er kannski viðbjargandi enn.

Maður byrjar með plan. Það bara verður að hafa plan.

Ég get ekki "aflært" það sem ég hef uppgötvað á síðustu árum en ég get endurupplifað og nýtt mér það sem ég hef lært.

Ég er búin að prófa allskonar og þegar ég lít til baka þá held ég að ég hafi verið ánægðust þegar ég borðaði alvöru mat með þónokkurri skammtastjórnun. Þannig að það er það sem ég ætla að byrja með núna. Ég elska hafragraut of mikið til að geta frelsast algerlega yfir í lágkolvetni. Ég verð líka að benda sanntrúuðum á að flestar rannsóknir sýna að lágkolvetnafæði er ekki áhrifaríkara til langtímafitutaps, langtíma er lykilorðið, en hvaða önnur megrunaraðferð. Spurning hér er alltaf hin sama; hvað get ég gert í sem lengstan tíma?

Svarið við því fylgir svo svarinu við öllu draslinu. Því lengur sem maður getur gert stórvirkar breytingar á lífsháttum því líklegri er maður til að viðhalda fitutapi. Sem stendur er metið hjá mér frá 2008 til 2012 og verður að teljast nokkuð gott skeið. Það var tímabil þar sem ég borðaði hafragraut, salat og kjöt/fisk ásamt því að gera tilraunir í eldhúsinu í bland við nokkuð markvissa hreyfingu.

Ég get sagt með sanni að blanda öllum stefnunum saman er ávísun á stórslys. Þannig er td ekki sniðugt að setja rjóma út á hafragrautinn í þeirri trú að hitaeiningavigtaður hafragrautur fari vel með lágkolvetna fituneyslu.

Ég er þessvegna búin að búa til vikumatseðil sem gengur út að gott hlutfall kolvetna, fitu og próteins ásamt því að kitla bragðlaukana. Ég get ekki ákkúrat núna dílað við stefnu sem bannar eitthvað og ætla þessvegna að láta vera í bili yfirlýsingar um ekkert brauð og engan sykur. Ef ég fylgi plani þá kemur það svona nokkuð náttúrulega hvort eð er.

Hreyfingin vefst enn örlítið fyrir mér. Ég hjóla náttúrulega í og úr vinnu og fæ þannig um það bil 50 mínútur af ágætis hreyfingu alla virka daga. Mig vantar að bæta inn lyftingum. Engin rækt þýðir líkamsþyngdaræfingar. Sem þýðir að vakna um fimmleytið á morgnana og að finna prógram. Ég setti "You are your own gym" appið í símann minn en er aðeins að vandræðast með að skilja uppsetninguna. Ég finn út úr því.

Hitt er svo að til að lækka stressfaktorinn í vinnunni hef ég tekið heilagt loforð af sjálfri mér að taka mér hádegishlé. Standa upp, fá mér salat og labba svo í hálftíma.

Ég rökræddi fram og tilbaka við sjálfa mig hvort ég ætti að vigta mig og allt það og komst að þeirri niðurstöðu að ég þurfi að sjá töluna á vigtinni til að halda mér við efnið. Í þetta sinni hef ég hinsvegar ekki sett mér lokamarkmið. Það er að sjálfsögðu það sem ég er hvað mest að berjast við, þessi sálræna barátta við hvað maður er mikill lúser og aumingi ef maður er feitur, en ég sver að það er algerlega það sem ég er að fókusa á númer eitt, tvö og þrjú.

Ekki hef ég fyrir reglu að fela eitthvað, það er stór þáttur í ferlinu mínu að segja hreinskilnislega frá. Stundum er ég meira að segja pínlega opinská. Ekki fer ég að breyta því núna. Það ætti þessvegna sjálfsagt ekki að koma á óvart að ég þurfi að segja frá að ég sé búin að vera á svínslegu fylleríi núna í nokkra mánuði. Það má algerlega setja samasemmerki á milli þess að ég skrifi ekki og þess að ég sé að borða.

Ég vildi óska að ég hefði einhverja afsökun, að ég gæti sagt sjálfri mér að ég þurfi að fyrirgefa því ég viti ekki hvað ég gjöri, en það er bara ekki svo gott. Ég veit fullvel hvað ég er að gera en virðist samt ekki ráða við það. Sem aftur bendir svo til þess að kenningar um gen, uppbyggingu fitu, ávanabindingu vissra matartegunda og hormónaröskun hafa vissan rétt á sér. En hvað sem því líður þá  má gefa sér að ég sé nokkuð sjófær þegar kemur að því að vita hvað er hollt og hvað er ekki, að ég sé ágætlega vel gefin, kunni að hreyfa mig og viti hvað mér líður miklu betur þegar ég er grennri.

Samt borða ég.

Og þegar ég borða þá borða ég. 

Ég get þessvegna ekki annað er reynt að skilgreina hvað fór úrskeiðis. Hvað breyttist við manneskjuna sem í September 2012 var búin að viðhalda rúmlega 40 kílóa fitutapi í heilt ár ogi lýsti yfir hamingju og sátt?

Ég er 107 kíló. Það er satt best að segja alls ekki langt frá 136 kílóum og í framkvæmd miklu nær þeirri tölu en þeim 86 kílóum sem ég hafði komið mér í. Ég get ekki leyft þessu að gerast án þess að berjast aðeins. Ég bara get ekki lagst niður og hætt að reyna.

Mig langar til að skilja þetta. Ég er ekki viss um að lausnin felist í að skilgreina hvað fór úrskeiðis (ég er reyndar orðin nokkuð sannfærð um að það sé engin lausn) en ég gæti kannski notað það til að stoppa mig af fyrr næst þegar þetta gerist. Og það verður næst. Það er engin spurning um það. Við vitum öll að staðreyndirnar hafa enn ekkert breyst þrátt fyrir að nú séu allir frelsaðir og éti engin kolvetni og tali um leptín og ghrelin af sama kunnugleika og um prótein og fitu. Staðreyndin er enn sú að af þeim okkar sem ná af sér mælanlegri fitu eru bara 3% sem ná að halda því af sér um lengra skeið en 3 ár. Við erum enn feit og fitnum bara.

Þegar ég fyrst tókst á við spikið hafði ég tíma. Ég vann frá tvö á daginn til tíu á kvöldin og hafði nógan tíma til að æfa, elda og plana. Svo skipti ég um vinnu og þar hafði ég rækt í vinnunni og mætti ekki fyrr en níu þannig að það var nógur tími á morgnana. Ég var líka ekki í nokkurri ábyrgðarstöðu og var bara stressuð út af peningum. Núna er ég í ábyrgðarstöðu með stórar áætlanir um klif upp metorðastigann, er mætt í vinnu rétt eftir sjö og er oft þar til eftir sex á kvöldin. Tek mér ekki hádegishlé. Ræktin er lokuð og ég hef enn ekki fundið rækt sem passar mér. Hnén ónýt og hreyfing takmörkuð. Það er allt helmingi flóknara í framkvæmd. Ég er ekki að segja að það sé ekki hægt, en það vita líka allir að fyrsta regla lífstílsbreytinga er að gera þetta hvorki flókið né erfitt.

Ég hef semsagt engan tíma, er stressuð og finn enga handhæga æfingu til að stunda. Þetta er svona basic stöff.

Það sem ég held samt að sé allra mikilvægast er að ég gafst upp. Ég veit að ég sagði allskonar hluti sem núna ég verð að draga til baka. Það er allt í lagi, ég lifi með þvi að vera stanslaust örlítið vandræðaleg yfir yfirlýsingunum mínum. Ég sagði milljón sinnum að ég væri búin að fatta þetta, að ég skildi að þetta væri fyrir lífstíð, að þetta væri eilífðarverkefni. En ég skildi það ekki í alvörunni. Ég var alltaf að bíða eftir endapúnktinum. Eftir töfrakílóatölunni (71) svo ég gæti hætt. Og þegar það hægðist og hægðist á fitutapi varð ég reiðari og reiðari og fórnarlambið, greyið litla sex ára stelpan inni í mér, fór að stappa fótum í jörð og heimtaði að fá sitt. Afhverju er þetta svona erfitt hjá mér? Hvað hef ég gert til að eiga svona erfiðleika skilið? Og í staðinn fyrir að segja henni bara að slaka á þá leyfði ég þessari hugsun að taka yfir. Hvað það sé óréttlátt að ég megi ekki borða nammi eins og allir hinir.

Út frá þessu tapaði ég svo gleðinni og lönguninni til að rannsaka og gera tilraunir. Hvað væri hægt að kenna mér um megrun? Piff! Það er ekkert sem er hægt að kenna mér um þetta.

Jæja. Hversu rangt hafði ég fyrir mér? Það er greinilega ótal margt sem ég á enn eftir að læra. Fyrst af öllu auðmýkt. Hversu vandræðalegt er það að hafa verið í fjölmiðlum með stórar yfirlýsingar og vera svo bara aftur orðin feit? Hversu vandræðalegt er það að endalaust að þurfa að segja við sjálfa mig; jæja, dagur eitt. (á morgun, er dagur eitt) Það er heilmikið vandræðalegt og auðmýkjandi. En það er líka bara þannig. Það stendur nefnilega enn það sem ég sagði þá að þrátt fyrir allt þá er það auðveldara að grenna sig en að vera þetta feitur.

Ég sagði við Ástu mína um daginn að ég sæji eftir því að hafa grennst. Að ég væri óhamingjusamari núna heldur en ég var þegar ég var bara feit. En það er ekki satt. Auðvitað er það hræðilegt að glutra þessu svona úr höndunum á sér, auðvitað. Og það er að láta mér líða mjög illa. En það var hræðilegra að vera 140 kíló. Og ég hefst þessvegna handa aftur. Smávegis með skottið á milli lappanna, smávegis stolt af því að geta enn þurrkað súkkulaðið úr munnvikjum og byrjað upp á nýtt, en aðallega með gleði í hjartanu. Þetta að hrasa svona svakalega er nefnilega bara enn einn viskusteinninn sem ég legg í vörðurnar mínar sem marka mína lífsleið.

Hjólinu mínu var stolið um daginn. Það var bara ekki á sínum stað í skúrnum einn morguninn. Það var eins og það bara færi úr mér allt loft við þetta, ég hafði verið að ströggla við að hreyfa mig en hafði þó alltaf hjólreiðarnar. Hjóllaus geri ég ekkert. Mér þykir óskaplega leiðinlegt að vita til þess að fólk geti verið svona vont. Tilhugsunin um að einhver hafi verið að snuðra um í garðinum hjá mér, hafi labbað upp tröppurnar og farið inn í skúrinn til að taka hjólið er alveg hræðileg. Og varð til að ég missti örlitla trú á mannkynið.

Ég get ekki látið svona atvik buga mig þó og fór í gær og keypti nýtt hjól. Fæ það reyndar ekki afhent fyrr en milli jóla og nýjárs en engu að síður, betra en ekkert.

Svo varð ég líka 39 ára í gær. Og er búin að hugsa mikið um hvort ég verði ekki að setja mér eitt, gott markmið til að ná áður en ég verð 400 ára.

Upphífingar heilla mest.

Síðustu nokkur jól hef ég haft mjög ákveðnar hugmyndir um hvað mig langaði í (og sárvantaði) í jólagjöf. Nike+ og ipod, garmin, reiðhjól... Og elskulegasti maðurinn hefur alltaf orðið við óskum mínum. Í ár bað ég um gullúr eða gullhring eða gullarmband. Ég veit ekki hversu táknrænt það er um hvernig ég er stödd ákkúrat núna svona hvað áhuga minn á hreyfingu varðar. Mig langar til að vera prinsessa með gullhring sem er bara sæt en þarf ekki að vinna fyrir því.