Við fengum Hörpu í heimsókn hingað til Wrexham um síðustu helgi og fórum svo til Milton Keynes til að hitta hana og hennar slekti núna um helgina. Tilefnið að Ásta var í stuttu stoppi á Bretlandseyju og tilvalið að reyna að hittast.
Lúkas var ánægður að hitta frænku sína og gat sýnt henni allskonar ósiði, hopp og læti. Það var æðislegt að hitta Ástu og ég vona að það verði reglulegur atburður að hittast svona. Það var líka gott að sjá að það er ekki jafn langt til MK og ég hélt, vonandi að við gerum meira af heimsóknum héðan frá enda Arnar góður kokkur og þess virði að keyra í 3 tíma fyrir fylltu sveppina hans.

Við bíðum svo núna spennt eftir næstu helgi. Það berast nefnilega mikil tíðindi úr norðri. Nú hyggja amma og afi í víking og munu gera hér strandhögg með frænku að fararstjóra. Ég er með ægileg plön um skoðunarferðir hingað og þangað, en skemmtilegast verður að sýna afa og ömmu húsið mitt og Rhos þannig að þau viti loksins hvernig mitt nánasta umhverfi er.

Að lokum er hér mynd handa pabba, Lúkas sýnir vöðvana og segjist vera eins sterkur og afi. Þið afsakið hvað þetta er illa uppsett hjá mér, ég er eitthvað að eiga í vandræðum með innsetningar á myndum, finn út úr því næst þegar ég er í tövlustuði. Ég er svo svekkt yfir að vera orðin óskrifandi og hálfótalandi á íslensku að ég veit ekki hvort ég nenni að blogga mikið meira. Mér finnst eins og að ég sé að tapa hluta af sjálfri mér með þessu stami mínu.

Píparinn búinn og farinn og hér sést lokaafurðin. Sturtan er svo beint á móti vaskinum, undurfalleg og silfurlituð. Verst hvað ég er lélegur ljósmyndari.

Ég á reyndar eftir að hengja upp spegilinn, hann á að vera fyrir ofan kranana sem er svo smekklega settir á vegginn. Þeir eru svo í stíl við sturtuna. Litaþemað er fengið frá lifanid orkideu sem er í glugganum, hvítt, plómulitað og brúngrátt.

Ég setti "fyrir" myndirnar á disk og nenni ekki að ná í þær en treystið mér þetta er ótrúlegur munur. Allt skínandi hreint og fallegt og mín hönnun. Já, þessi dagur verður bara vart betri, nema að ég var að vigta mig og er búin að léttast um 4 kíló síðan á mánudaginn. Er ég lukkuleg eða hvað?

Píparinn er á fullu inni á baði, mér sýnist hann vera búinn að rífa allt gólf-og veggefni af og er að rífa upp baðið. Gviiiiðð hvað þetta er spennandi!

Í öðrum fréttum þá er ég í meira stuði núna, er búin að finna leið til að gera vel við mataræðið án þess að bæta á mig of mörgum hitaeiningum og án þess að þurfa að hætta að elda. Já, ég ætla að stússast í að læra að nota heilsufæði. Spelti, kókosfeiti og ávaxtasykur. Jafn spennandi og nýtt baðherbergi ef ekki meira!

Það eru upp-og niðursveiflur í gangi hérna megin. Ég er ekki búin að koma mér aftur inn í svíng með breyttan lífstíl síðan um jól en ákvað að nú væri gott komið og byrjaði upp á nýtt á mánudaginn. Ákvað að vigta mig til að hafa aftur byrjunarreit og kemur þá ekki í ljós að ég er ekki bara búin að éta á mig aftur kílóin 15 sem ég hafði barist við að missa, heldur er búin að bæta 3 til viðbótar. Ótrúlegt hvað þetta er erfitt. Allavega, eftir smá taugaáfall ákvað ég að ég yrði bara að sætta mig við að vera neydd til að fara í svona magaaðgerð. Rannsakaði það ferli og ákvað að það væri ekki valmöguleiki. Sem þýðir að þetta er síðasti séns. Ef mér tekst þetta ekki núna þá drepst ég. Og ég er ekkert sérstaklega spennt fyrir því heldur. Þetta er bara svo flókið. Á sama tíma og ég get ekki hugsað um neitt annað en mat og skoða í sífellu hitaeiningasnauðar uppskriftir og "alternatives", er ég svo leið á þessu öllu og langar bara í sígarettu. Á ég kannski bara að byrja að reykja aftur? Afhverju þarf þetta að taka svona yfir allt saman. Mig langar að komast í gegnum klukkutíma án þess að vera í taugastrekki yfir því hvenær ég fæ næst að borða og hvað það þá er. Panikk yfir hvað ég á að maula á eftir mat, mér finnst svo gott að fá eitthvað sætt eftir mat, get ekki borðað sætt núna, hvað þá, hvað þá, hvað þá!!!!!! Á ég kannski bara að gefast upp? Ef ég er óhamingjusöm þegar ég borða og ég er óhamingjusöm þegar ég borða ekki skiptir þetta allt saman nokkru máli? Eða er kannski betra að vera óhamingusöm og grönn en óhamingjusöm og feit. Djísús kræst.

Núna er þetta allt að koma, fórum í dag að ná í flísarnar á baðið, sturtan og klóið og allt það kemur á miðvikudaginn og svo hefst vinna á mánudag eftir viku. Ég er svo spennt að ég held vart vatni. Hahahahhahahhaa!

Ég gleymi alveg í súkkulaðivímunni að sýna barnið stolt með eggið sitt. Hann hafði reyndar meiri áhuga á unganum sem sat á egginu en egginu sjálfu. Tennurnar fallegar líka, þrátt fyrir breskan upprunann. Ég lét hann aðeins leita, ekki lengi, en svona aðeins.

Súkkulaði út um allt... ég er komin með illt í magann, sonur minn er nefnilega með svona innbyggðan súkkulaðistoppara. Þegar hann er búinn að fá nóg þá hættir hann að borða. Sem þýðir að hann rétt snerti á eggjunum sínum. Sem þýðir að ég, sem er ekki með innbyggðan súkkulaðistoppara, er nú á fremur skömmum tíma búin að borða þrjú, nei fjögur, páskaegg. Ég er að hugsa um að játa mig sigraða enn einu sinni og ganga í einhverskonar klúbb. Ég get þetta ekki sjálf, ekki frekar en alkahólisti getur hætt að drekka án hjálpar. Ég er bara orðin svooooo leið á þessu. Í 27 ár er ég búin að hugsa um lítið annað en það sem ég borða. Get ekki sætt mig við að vera feit, get ekki tekist á við að lagfæra það. Þetta er hræðilegt að lifa lífinu svona. Og allir í kringum mig hljóta að vera orðnir leiðir á mér. Þetta getur varla verið svo flókið? Aumur er agalaus maður stóð í einu egginu. Mér fannst það eiga vel við.

Þeir eru mjög tónelskir þeir veilsbúar og einna helst þekktir fyrir karlakórana sína. Héðan úr dölunum hafa margir velþekktir óperusöngvarar átt uppruna sinn. Hér í Rhos er til að mynda mjög virðulegur karlakór, The Rhos Orpheus Male Choir. Þeir fóru í sitt fyrsta tónleikaferðalag 1947 og þá til Barcelona. Þegar þangað var komið sáu þeir að auglýsingin las "Los Hermanos Jones de Galles" og fýsti að vita hvað þýddi. Jú, spánverjarnir höfðu séð að þeir voru allir þrjátíu með eftirnafnið Jones, og svo einhver slatti af Williams´s, og gert ráð fyrir að hér væri á ferðinni "Bræðurnir Jones frá Wales".

Og þessi saga mamma, var bara fyrir þig. Múss.

Við Láki vorum samferða Shirley og Josh heim úr skólanum í dag. Josh hafði greinilega sagt Láka að mamma hans væri með barn í maganum því Láki bað Shirley um að fá að sjá mallann hennar. Hún leyfði honum að sjá og hann spurði "Have you got a baby in your tummy?" Hún jánkaði því og hann spurði þá "Did you eat it?" Nei hún borðaði það ekki, og Josh greip inn í og sagði að pabbi hans hefði sett barnið í magann á mömmu sinni. Lúkas horfði á mig og sagði svo, "My daddy hasn´t put a baby in my mummy´s tummy. It´s only cake." Bölvaður.

Nú ríkir mikil gleði hér í Veils. Við (já, við) erum í kvöld orðin 6 Nations Champions! Rugby, sem er óneitanlega þjóðaríþrótt Veilsverja, hefur í kvöld skilað 6 nations titlinum hingað. Við kepptum við England, Írland, Skotland, Frakkland og Ítalíu og unnum alla okkar leiki. Þvílík gleði! Þvílík hamingja! Stemmningin er ólýsanleg, ímyndið ykkur ef Ísland hefði unnið evrópumeistaratitilinn í handbolta. Þetta er svona svipað.

Á sömu nótum ríkir mikil gleði hér á heimilinu. Ég keypti fyrir nokkru síðan tvær bókahillur frá IKEA og lét senda mér hingað heim. Húsið mitt er agnarsmátt og í sárri þörf fyrir geymslupláss og ég var svona líka ánægð þegar ég fann loksins þessa skápa sem pössuðu eins og sniðnir í eitt hentugt horn. Ég fékk þá semsé senda hingað heim eftir smá vesen við að finna dag sem hentaði mér og IKEA. Svo upphófst uppsetning. Ég hafði mælt plássið upp á millimetra, lengd, breidd og hæð. En hafði ekki gert mér grein fyrir að eftir að hafa sett þá saman á hliðinni hafði ég ekki lofthæð til að reisa þá aftur við. Ég endurskipulagði stofuna til að athuga hvort þeir kæmust fyrir þar inni en nei, það eina sem kom út úr því var að ég fann fjórar snúrur flæktar saman fyrir aftan sjónvarpið sem ekki voru tengdar í neitt. Smá tiltekt þar. Taka tvö næsta kvöld. Ég reif eina aftur niður og setti upp þar sem hún átti að standa. Snéri öllum hillum öfugt. Taka þrjú. Reif báðar aftur í sundur og setti saman þar sem þær áttu að standa. Sneri einni hillu öfugt en gefst upp. Fokkings IKEA! Ég hélt að þetta ætti að vera idjótprúf! Kemur í ljós að ég er ekki idjót og bara ræð ekki við þetta. Gefst upp og fer að sofa. Ég klára þetta svo loksins í gærkveldi og ég græt, græt af gleði, ég er loksins búin að þessu, og skáparnir smellpassa. Ef þú pírir augun gætirðu haldið að smiður hafi gert þetta. En ég fer aldrei aftur í IKEA.

Því miður þá virðist Ysgol-Y-Rhos sem er skólinn hans Lúkasar ekki halda úti eigin heimasíðu, en það má nálgast upplýsingar um hann á heimasíðu Wrexham bæjar þar sem ég fann meðal annars þessa mynd úr skólanum hans, reyndar tekin fyrir nokkrum árum síðan. Foreldrar þessara barna og börnin sjálf munu hafa verið námuverkamenn og refsað harðlega ef þau reyndu að tala velsku. Á þessum árum var engin leið að komast áfram í lífinu ef velska var þitt fyrsta tungumál, hana töluðu bara fátæklingar. Svoleiðis tókst systematísk útrýming tungunnar nánast að afmá hana úr lifandi, daglegu lífi. Sem betur fer horfir nú til betri vegar og það hefur heldur betur orðið umskipti í hugum fólks. Nú er það "betra" fólk sem talar velsku og er merki um menntun og verður til betri stöðuveitinga innan opinbera geirans. Wales búar eru mjög skiptir í afstöðu sinni til enskra ólíkt því sem gerist í t.d. Skotlandi þar sem allir hata Englendinga. Sumir Walesverjar telja sig janfvel vera Breta, frekar en Walesbúa. Svo má reyndar líka finna fólk hérna sem viðurkennir að ef England spilaði fótbolta við 3. ríki Hitlers þá myndu þeir þurfa að halda með strákunum hans Hitlers einungis í þeirri von a enskir tapi! Skemmtilegt er svo frá að segja að Jones nafnið er vinsælasta eftirnafnið hér og í den tid voru menn kallaðir Jones og svo vinnuheitið. T.d. Jones the Barkeep, Jones the blacksmith, Jones the weaver, o.s.f.v. Í þessari hefð er hér í Wrexham hægt að biðja Jones the computer að koma og setja upp nettengingu.

Ég er alltaf að verða hrifnari af landi og þjóð, hér er óskaplega fallegt og skrafhreifnara fólk hef ég aldrei hitt, maður er allstaðar stoppaður til að spjalla, af fólki sem skv. íslenskri skilgreiningu væru ókunnugir. Hér er líka hæsta ratío af táningsþungunum í Evrópu, veit ég ekki hvort það er líka vegna þess hve fólkið er vingjarnlegt! Diolch y fawr a croeso y cymru.

Lúkas fór í skólaferðalag í dag til Bodelwyddan kastala, sem er í u.þ.b. tveggja tíma keyrslu héðan. Hann er ásamt bekkjarsystkynum sínum búinn að vera að vinna verkefni í allan vetur um hús og heimili sem endaði á þessari skoðunarferð um kastala. Hann var voða spenntur í morgun enda með öðruvísi nesti en vanalega og hlakkaði til að fara í rútu með félögum sínum. Hann virtist hafa skemmt sér konunglega en kvartaði þegar heim kom að hann hafi ekki séð nein sverð og enga vindubrú. Það var þarna riddari, en sverðlaus og því hálflélegur.

Skólaferðalagið kom sér vel fyrir mig, ég er að vinna í bókhaldi núna og er með svona naglarhald á efninu. Þrátt fyrir að tilgangurinn sé ekki að ég geti haldið bókhald (hahahahahah!) þá á ég að geta, að þessum kúrs lokið, lesið úr bókhaldi. Með Láka í burtu hafði ég meiri tíma en vanalega á mánudegi til að grúska í gross profit og operational margins. Heillandi efni.

Hér í Norður-Wales er fínasta veður, svona í öðrum fréttum, óveðrið sem ríður yfir suður hluta Englands og Wales nær ekki hingað í afdali.

Ég er hætt að hlusta á tónlist, ég fer ekki í bíó, ég les bara skólabækur og þar á undan las ég eiginlega bara sögulegar skáldsögur. Ég er orðin svo leiðinleg og halló að annað eins bara þekkist ekki. Hvernig stendur eiginlega á þessu? Hvenær tapaði ég þessum hluta af sjálfri mér sem ég hélt að væri svo mikilvægur? Svava Rán hlustar á svona tónlist og les svona bækur og er svona manneskja. Svo kemur bara í ljós að mér er líka alvega sama. Ég hef enga þörf fyrir að finna eitthvað nýtt að hlusta á, nýtt að lesa eða horfa á. Ég er bara sátt við að skoða lampaskerma og gólflísar. Það er bara alveg nóg núna. Er ég þá Svava Rán sem fílar náttúrustein?

Hér er mæðradagur í dag og af því tilefni set ég þessa mynd af okkur mæðginum tekna í morgun. Við erum oft mjög ánægð með hvort annað. Stundum ekki svo ánægð með hvort annað en það er önnur saga.

Mamma mín, sem er auðvitað og að sjálfsögðu besta mamma í heimi, segir mér að enn snjói á Íslandi. Ef ég á að segja sannleikann og allan sannleikann þá hrýs mér hugur við að flytja heim ef það á að vera þannig. Ég get ekki haldið því fram að hér í Veils sé eitthvert spánarsambó, hér er oftast blautt og grátt. En það er komið vor og ég veit að það verður sumar. Þessi endalausi vetur hljómar lítt spennandi núna.

Já, ég verð bara að viðurkenna að ég er Material Girl, og bara nokk ánægð með það. Fallegir hlutir láta mér líða vel. Sérstaklega fallegir hlutir sem ég á.

Ég geri mér grein fyrir að öllu megi ofgera en ég bara varð að sýna mömmu púðana. Þeir gera mig svo hamingjusama. Er ekki gott að vera svona einfaldur? Og svo er Láki líka svo sætur. Og svo má heldur ekki gleyma bláu skaftpottunum sem auðga líf mitt. Ohh, hlutir gera mig svo ánægða.

Elsku mamma, pabbi, amma, afar, frænkur og frændur. Okkur Lúkasi langar svo mikið í harðfisk. Getur einhver sent okkur einn pakka?

Jæja vinir nær og fjær, sófinn sem Láki sýnir hér svo fallega er fully functional svefnsófi og hýsir tvær samrýmdar mannverur á þægilegasta máta. Allir velkomnir. Og ef þið haldið í ykkur til 12. apríl get ég einnig boðið gestum upp á flúnku nýtt baðherbergi með power shower. Ef þetta er ekki nóg þá er á heimilinu tvö digitial sjónvörp sem bjóða upp á 600 sjónvarpstöðvar (ekkert sem er þess virði að horfa á en samt!), einstaklega góðan kokk, skemmtilegan breta, frábæra aðstöðu til að gera einstök kaup á fatnaði og heimilivöru, og gullfallegt umhverfi ásamt nánd við heimsborgir á við fáar aðrar. Og ef einhver heldur að það sé gaman að fara á fótboltaleik til að sjá Liverpúl eða Manjúnæted þá eiga þeir hinir sömu eftir að kynnast alvöru spennu og reyna að halda með Wrexham FC! Croeso i Cymru.

Er með hor í nös og hita í haus. Ojabara og ullabjakk.

Breskar vinkonur mínar eru öðruvísi en þær íslensku. Ég fékk þennan sendan á tölvupósti með þeim óskum að hann myndi lífga upp á daginn minn. Einhvernvegin þá gerir hann ósköp lítið fyrir mig, og ég er sannfærð um að íslenskar vinkonur mínar séu sammála mér. ekki það að hann sé ekki voðalega sætur, mig vantar bara eitthvað meira en myndina eina. Hér ríkir nefnilega svona "ladette" kúltúr. Breskar konur hafa tekið jafnréttisbaráttunni þannig að þær hafi rétt til að vera "ódömulegar", þ.e. drekka sig blindfullar, drepast og æla, stara á hálfbera karlmenn, stunda skyndikynni, horfa á fótbolta og slást. Sjálfri finnst mér þetta vera misskilningur og hafa lítið með jafnrétti að gera. Finnst þetta eiginlega meira pirrandi, enda verður það sem er mikilvægt algerlega undir. Sorglegt eiginlega.

Árum saman hef ég sungið "sprekkin ðe vei kem meik van dann" í vissum hluta af laginu "Girls just wanna have fun" með Cindy Lauper. Eitt svona sem hefur lafið þannig frá því að ég fyrst heyrði lagið og gat ekki greint hvað hún sagði. vegna naumrar enskukunnáttu. Ég var að söngla með í morgun yfir uppvaskinu: "that´s all they really waaaaant, is some fuuuuuun, sprekkin ðe vei kem meik van dann, oh girls they wanna have fun, ohoh girls just wanna have fun" þegar bretinn sem ég er gift kemur inn í eldhús og biður mig vinsamlegast um að endurtaka. Sprekkin ðe vei? Nei, when the working day is done hljómar setningin. Merkilegt alveg hreint. Ég heyri það greinilega núna. Held að ég haldi mig samt við að syngja mína útgáfu...

Tek allt tilbaka, vil helst fá sjö daga í vinnu því það er erfiðara að vera heima. Hvílík martröð sem sonur hans Dave er. Ég er kúguppgefin og get ei meir. Ég bara meika ekki uppalendahlutverkið, það er of erfitt, ég skemmi hann bara og geri allt vitlaust. Hjálp!

Aftur erum við Láki heima, þetta er bara ljómandi næs, ég gæti alveg hugsað mér þriggja daga vinnuviku. Ég var vakin klukkan hálfsjö í morgun með þeim upplýsingum að "it´s mooooorrniiiiing mummy, let´s go to róló!" Það var aðeins of snemmt að mínu mati en ágætis tími til að hefja hreingerningar. Á milli þess að leika í sjóræningjaleik (fela gull/súkkulaðipeninga og leita að þeim) skylmast, skjóta glerkúlum og púsla er ég búin að skipta á rúmum, henda meira dóti og ryksuga smávegis. Við erum enn ekki farin á róló.

Frábært veður í dag, við mæðginin fórum í góðan göngutúr um Rhosllannerchrugog og sáum nokkra íkorna sem er alltaf gaman. Við erum í fríi, svona eiginlega, Lúkas er í miðvetrarfríi og ég er heima hjá honum í dag, á morgun og svo aftur á fimmtudag. Voða næs þriggja daga vinnuvika. Við ætlum í sund á morgun, ég held að það sé ár síðan við fórum síðast. Sjálf er ég ekki byrjuð aftur að synda eftir jólafrí, hjá mér eru enn jólin. Finn á mér að þetta fer að koma svona með hækkandi sól. I can feel it in me waters, svona eins og Eileen segir stundum.

Kieron bauð Lúkasi líka heim í dag. Ég fór svona með hálfum hug enda Kieron sá sem við héldum að væri að vera vondur við Lúkas í skólanum. Ekki var að sjá í dag, þeir voru voða glaðir að hittast, hlógu og pískruðu og skemmtu sér vel. Ég sagði við Ceri að ég væri hálfringluð og útskýrði fyrir henni að Lúkas kæmi stundum heim úr skólanum svo ofboðslega sorgmæddur og gréti sáran af því að hann ætti enga vini, og að Kieron og Josh væru að segja við hann ljóta hluti. Það hefur reyndar ekki gerst núna í tvær eða þrjár vikur en að ég væri samt með varann á mér. Hún baðst afsökunar en vildi meina að Kieron hefði verið ómögulegur í dáltinn tíma einmitt fyrir þremur vikum vegna vesens með pabba hans. Eftir því sem hún best vissi þá kemur Kieron heim úr skólanum og segir að Lúkas sé besti vinur hans ásamt Josh. Kennarinn hans Lúkasar kom af fjöllum líka þannig að vonandi var þetta bara stutt tímabil sem er nú yfirstaðið. Ef ekki þá erum við að fylgjast með og getum vonandi stýrt Lúkas í gegnum erfiðleika. Hann tekur greinilega öllu alvarlega og er viðkvæm sál.

Og svo það skemmtilegast í heimi, nýja baðherbergið í höfn. Fórum í dag í Mfi og keyptum sturtu, vask, klósett, handklæðaofn (hvað heitir það á íslensku?), skáp, flísar, niðurrif og uppsetningu. Píparinn kemur í næstu viku til að skoða dæmið og svo er bara fúll spíd ahed! Ég er nú reyndar með það á hreinu að það er ekki alveg svona einfalt fyrir okkur hér, eitthvað hlýtur að fara úrkseiðis, það er vanalega þannig, en þá er bara að vera róleg, anda í gegnum nefið og finna bestu lausnina. Svefnsófinn í stofuna verður afhendur eftir 21. feb og svo bókahillur í næsta mánuði. Er hægt að verðu öllu lukkulegri, ég bara spyr?

Ég sæki um vinnur í gríð og erg en hef enn ekki uppskorið eins og sáð. Því miður, ég er alltaf að verða þreyttari á vinnunni sem ég er í, stend sjálfa mig að því að langa til að tilkynna veikindi þegar ég er fullfrísk. (Er reyndar með einhvern kverkaskít í dag en það er önnur saga.) Ég er búin að sníða ferilskrá og bréf fullkomlega að breskum smekki en samt gerist ekki neitt. Skil bara ekkert í þessu. Góðu fréttirnar hins vegar að ég er komin langt með ritgerðina, er ekki alveg jafn vitlaus og ég hélt í fyrstu.

Jæja, kemur ekki bara í ljós að ég er svona ægilega vitlaus, ég get með engu móti skrifað fyrstu ritgerðina mína. Er búin að gera fína beinagrind og veit alveg hvað ég vil segja en bara get ekki skrifað það. Það er nú meira ástandið. Enda um merkilegri hluti að hugsa akkúrat núna: ætli maður sé bara ekki að fara að setja upp nýtt baðherbergi! Já, hér á bara að rífa allt út og byrja upp á nýtt. Ég var búin að gæla við að skipta um eldhús en þegar ég fór að hugsa málið þá er miklu meira áríðandi að laga baðherbergið. Ég er búin að láta teikna það upp, losna við helv.. baðið og fæ loksins almennilega sturtu og pláss við vaskinn til að mála og greiða sér. Lúxus. Ég get bara vart beðið.

Hér á þessu heimili er mikið bakað, sérstaklega eftir að ég eignaðist Kitchenaid. Fallegt tæki og ég fæ mikið útúr því að nota það. Ég nota hvert tækifæri til að skella í köku og átröskunin sem ég á við að stríða fær að njóta sín. Það er því nánast óheyrt að ég hafi löglegt leyfi til að baka og úða í í mig bakkelsi, en gleymi að gera það! Bolludagurinn á morgun og ég ekki búin að baka eina einustu bollu! Hvernig fór þetta eiginlega framhjá mér? Það er meira að segja hugsanlegt að dagurinn hefði farið algerlega framhjá mér ef ég hefði ekki verið að forvitnast um þorrablótið og mamma minntist á það að hún væri með bollur í ofninum. Ju minn eini. Sem betur fer er ég heima á morgun og get sett í eina uppskrift. Svo er Shrove Tuesday hér á þriðjudaginn, sem þýðir pönnukökur. Ég fæ ekki saltkjöt hér svo ég get allt eins fylgt breskum siðum. Öskudagur aftur á móti ekki neinn dagur hér þannig að Lúkas fer bara í sjóræningjabúninginn á næstu hrekkjavöku.

Mikið dreymdi mig skrýtinn draum í nótt. Ég og mamma vorum að spjalla saman á ráðhúskaffi þegar ég skyndilega sest á hækjur mér og hreinlega kúka á gólfið. Tók ég síðan lortinn upp og sýndi stolt. Þess þarf ekki að spyrja en ég er búin að kaupa lottó miðann.

Einn lítill gæji blikkar ömmu og afa. Kerchow!

Við Lúkas vorum að horfa á lottó-útdrátt núna rétt í þessu. Þegar allar tölurnar voru komnar, stundi ég og sagði við hann að við hefðum ekki unnið. "Nevermind mummy", sagði hann, "we´ll just win next time." Svo spekingslegur.

Mig langar svo ægilega mikið að vera pæja. Nýjasta tilraunin eru neglurnar mínar. Ég keypti mér French Manicure Set og er núna í tvær vikur búin að vera að æfa mig í að snyrta neglurnar. Ef satt skal segja þá gengur þetta hálf illa. Ég einhvernvegin bara er ekki pæja. Ég sulla alltaf mat niður á mig og er þessvegna alltaf smá skítug. Ég tek púður og lippara með mér í vinnuna en gleymi að endursetja (re-apply) og er þessvegna alltaf með hálf tilrunna andlitsmálningu. Ég geng aldrei nógu langt þegar ég fer í klippingu og enda alltaf með sama litlausa hreiðið. Faldurinn dettur alltaf niður á vinstri buxnaskálminni minni og ég nenni ekki að laga það. Einhvernvegin þá krumpast alltaf allt sem ég er í, og á sama hátt núna, einhvernvegin þá eru neglurnar bara svona hálfdruslulegar. Vitiði að ég bara skil ekki hvernig á þessu stendur.

Skpo maður bakar köku, og er með uppskriftina fyrir framan sig á tölvunni á meðan. Kithcen aid-ið .eytir egg og allir eru hamingjusamir. Þetta kallar maður tæknieldhús!

Ég elska tölvuna mína.

Ég sit hérna í sófanum, með tölvuna í fanginu og er að klára síðasta nóakroppið. Mig verkjar í magann af ofáti en ég verð að klára nammið ef mér á að takast að byrja aftur á nýja gamla lífstílnum. Ég er að horfa á heimildamynd um þessa konu sem vegur hálft tonn og fór að lokum í magaaðgerð. Hún lést eftir aðgerðina. Tárin renna niður bústnar kinnar mínar vegna þess að ég veit að ég get orðið eins og þessi kona, ég er fær um að verða svona stór. Og ég er líka búin að plana hvað verður í kvöldmatinn á morgun. Þetta er nú meiri geðveikin.

Já, ég þarf núna smátíma til að stússast í þessarri tölvu, læra á hana, fatta hvernig hún virkar, setja inn mýjar myndir og allt það. Svo eru eiginlega engar afsakanir eftir lengur, ég á bara að setjast niður við lestur. Fyrsta ritgerð er á skiladag 31. mars. Ég arf að setja allar myndirnar inn í flikr. Ég var reyndar alls ekki nógu dugleg að taka myndir á Íslandi, ein og ein af mömmu og pabba, tók engar af vinum og vandamönnum. Læt þessa fínu jólamynd fylgja með hér.

Þetta leið allt of hratt, svo er erfitt að komast aftur inn í daglegt líf, hlakka mikið til þegar ég verð almennilega komin inn í námið og búin að fatta rútínuna alla. Ég er bara með svo mikla heimþrá núna. Hlakka líka til þegar ég kemst yfir það.

Haldiði að ég sé ekki bara að skrifa þetta á laptop! Mín eigin tölva sem er einungis ætluð fyrir nám. Sjáumst síðar!

Ég er bara komin í svo mikið jólaskap, hlakka alveg ógurlega til þetta árið. Það er mestmegnis út af Lúkasi, hann er svo sniðugur með þetta allt saman. Ég get bara ekki beðið eftir að sjá hann opna pakkana sína og sjá viðbrögðin. Það er líka svo gaman að sjá hann fatta hvernig hlutirnir virka. Hann fékk Harold the helicopter í skóinn í morgun. Mamma hafði keypt einn slíkan síðasta sumar en það var búið að leika hann út, þyrluspaðarnir allir brotnir af. Hvað um það hann var himinlifandi þegar hann sá Harold, "now I´ve got a fixed Harold." Hann horfði í smástund á umbúðirnar sem þyrlan kom í og sagði svo "does Farmer Christmas go to the red toyshop? Because this is the same as in there." Ég sagði bara já, gluggagægjir hefði ekki tíma til að búa allt til, stundum þarf hann að skreppa í rauðu dótabúðina.

S3010026
Originally uploaded by murta35

Ég er að prófa allt þetta fína tækni dót sem Kristín er að kenna mér. Ég ætti auðvitað frekar að vera í eldhúsinu að baka sort, en þetta hlýtur að vera hollara!

Ég er núna eiginlega bara farin að bíða eftir jólunum. Það verður svo fínt frí í ár, dagarnir hittast allir svo vel á fyrir mig, og svo er það líka þetta að geta bara haldið jólin hátíðleg með strákunum mínu, og verið ánægð og sátt af því að ég veit að ég er svo að fara heim. Ég gæti eiginlega bara ekki beðið um að hafa þetta betra en það. Lúkas er líka svona spenntur fyrir þessuöllu saman. Hann segir oft á dag: "It´s christmas time, mommy" og tekur líka oft fram hversu góður strákur hann sé. Hann veit líka meira en ég held, mig grunaði ekki að hann p´ldi eitthvað í trénu en hann sagði við pabba sinn áðan: "I wish we had a bigger tree. Maybe farmer (það ætti að vera father) christmas will bring one that´s big." Ég fékk svo mikið samviskubit, ég tímdi ekki að kaupa almennilegt tré af því að við verðum á Íslandi hálft fríið og er bara með jólaherðatréð. Það verður því keypt alvöru tré næstu jól og sett upp á tólfta. Hingað koma hvort eð er ekki kátir kívanissveinkar með tré og ég get því alveg skapað minn eiginn sið í kringum þetta.

Já, ég gaf mér smá tíma til að reyna að taka til á síðunni og munaði minnstu að ég gleymdi að ná í Lúkas. Hérna er sístemið nebblega þannig að ef maður gleymir að ná í barnið í skólann þá koma barnaverndaryfirvöld í málið og maður lendir í allskonar klandri. Þó mér finnist stundum erfitt að eiga Lúkas þá vil ég nú heldur ekki senda hann í fóstur. Allavega þá rétt náði ég niður í skóla og fæ því að hafa hann að minnsta kosti svona yfir jólin. Hvað um það, ég gleymdi mér við að skoða flickr.com, stofnaði þar reikning en get ekki fundið út úr því hvernig ég kem link hérna inn á þessa síðu. Ha, Kristín?

Svo er ég að reyna að stilla þetta þannig að myndir komi svona fallega inn í textann. Hér má sjá okkur mæðginin syngja afmælissönginn fyrir mig í morgun. Þetta er búinn að vera dagur hinn besti og takk fyrir allar kveðjurnar.

Ég auðvitað sat þarna grenjandi allt lagið.

Lúkas kom fram á jólatónleikum í hlutverki snjókarls og stóð sig með miklum ágætum. Hann sést hér lengst til hægri.

Við fórum í IKEA í gær. Heja Sverige. Keypti stofuborð, kökudisk og körfur. Best af öllu þó; graflaxsósu og saltlakkrís. Fundum líka eldhús sem við erum svona líka spennt fyrir og eftir smá útreikninga komst eiginmaðurinn að þeirri niðurstöðu að við ættum skítnóg af pening og verður því farið í að skipta um eldhús um leið og sól hækkar. Ég fann líka nýjan sófa (svefnsófa svo ég geti tekið betur á móti gestum) en ætla að skoða aðeins meira áður en ég fjárfesti. Já ég er búin að bíða eftir þessari ferð í fjögur og hálft ár og biðin var þess virði. Eina sem á skyggði var sonurinn. Hann er svo illa upp alinn og mikill frekjuhundar að það er ekki hægt að fara með hann neitt. Ég kenni foreldrunum um. Hann algerlega skemmdi fyrir mér daginn og fær ekki að koma með næst.

Varð bara að sýna ykkur hvað Láki var ánægður með ömmu sína og afa.

Mamma og pabbi komin og farin, ekkert heyrist frá Vision express en háskólanám borgað og hefst á fullu í janúar. Margt í einu. Plönuð ferð númer tvö til IKEA frestast aftur, Lúkas er aftur veikur. Ég er búin að bíða í fjögur og hálft ár eftir að komast í IKEA og loksins þegar það er planað þá er Lúkas veikur tvo sunnudaga í röð. Ég hef manninn að sjálfsögðu sterklega undir grun um að gefa barninu ólyfjan, ferð í IKEA þýðir enginn fótbolti. Chelsea v. Westham síðast, Tottenham eitthvað annað í dag. Nei að öllu gríni slepptu þá er ég hálfsvekkt í dag. OK að fresta um eina helgi en ég er hundfúl í dag. Greyið Lúkas. Mikið sem hann á sjálfselska mömmu.

Gekk bara vel í viðtalinu í gær, veit þó ekkert hvernig endar. Maður fær bara að heyra frá þeim í byrjun næstu viku. Var bara pínu spennt fyrir þessu áður en ég fór i viðtalið en er núna alveg svaka spennt og verð svekkt ef ég fæ ekki starfið. Ég held að mig langi bara alveg svakalega mikið að fá að vera þáttakandi í að koma nyrri verlsun á laggirnar, vera með frá byrjun. Fyrir utan að eg fæ ekki séð annað en að þar sé ég komin með fullkomið ritgerðarefni. Stuð, stuð, stuð. Best að fara að leita að laptop.

Þá er tveggja daga fríi lokið, við erum bún að hafa það svakalega gott, allir skápar endurskipulagðir svo nú ætti jólahreingerningin að vera litið mál. Ég er búin að skipuleggja þemað fyrir þessi jól; gull og súkkulaði. Ég verð bara að pósta myndir þegar að kemur svo þið vitið um hvað ræðir.

Svo er ekkert lát á látunum hér, í ofanálag við háskólanám og nýja vinnu fyrir Dave þá er líka búið að boða mig í atvinnuviðtal. Vision Express er að fara að opna verslun í Wrexham og vantar aðstoðarverslunarstjóra. Mjög spennandi tækifæri og meira í stíl við námið, ég hef jú í huga að námið opni leiðir inn í meiri stjórnunartengd störf. Viðtal á mánudaginn, frekari fréttir síðar.

Og þá er loksins komin mynd á þetta hjá okkur hjónakornum. Dave hefur störf sem "manager" á rannsóknarstofunni á mánudaginn, og ég hef nám í MBA frá Leicester háskóla í janúar. Erum við búin að fatta hvað við ætlum að gera þegar við erum orðin stór? Má bara vera!

Lúkas hélt upp á fjögurra ára afmælið sitt í gær, þrátt fyrir að afmælisdagurinn sé ekki fyrr en á morgun. Við buðum bara fjölskyldunni, enda ekki mikið meira pláss en það í litla húsinu okkar, kannski hægt að Pollýannast aðeins með það, það væri nebblega ekki pláss fyrir íslensku ættingjana þannig að ég má ekki býsnast yfir því að ég sakni þess að hafa ekki fleiri frænkur í partýinu. Ég bakaði handa honum Tómas köku sem hann var hæstánægður með, og þar með takmarkinu náð. Hann fékk fullt af gjöfum, eiginlega of mikið því stofan mín er horfin, ég veit ekki alveg hvað ég á að gera við þetta allt.

Mér finnst nebblega ekki fallegt að vera með eyjuna Sodor (þar sem Tómas býr) í stofunni.

Já, sjaldan fellur eplið langt frá eikinni og allt það. Lúkas er mikil félagsvera og er það ein ástæðan fyrir því að honum finnst best að nota koppinn inni í stofu, það er ekki jafn einamalegt og að bisast við þetta einn inni á baði. Í kvöld settist hann við verkið og bað um bók um leið. Svo lærir barnið sem það lifir við.

Hann Lúkas minn vill oft kaupa allskonar hluti, sérstaklega lestar og dót sem þeim fylgir. Hann segir oft "mommy, we need to kaupa this" og notar þá íslenskuna til að leggja áherslu á orð sín. Í morgun var hann að skoða lista sem hafði komið inn um lúguna í gær, og fann að sjálfsögðu dótasíðurnar mjög fljótlega. Hann benti á hitt og þetta sem þarf að kaupa og reyndar líka á dót sem ekki má kaupa, af því að það er for girls. Eitt vildi hann þó fá sem ég er ekki viss um að ég geti töfrað upp úr hatti. Hann sagði þegar listinn var búinn;"baby boys are brothers and baby girls are sisters. I want a baby brother." Ég sagði honum að maður þyrfti að deila öllu dótinu sínu með baby brothers. "OK" sagðir hann, "I don´t want brother then." Fjúff! Narrow escape!

Hér eru þeir feðgar um borð í Daisy, alveg hreint svaðalega ánægðir með daginn og sjálfa sig. Ég ekki jafn ánægð í dag og ég var í gær, ég féll fyrir lokkandi súkkulaðikexpakka og var búin að maula nánast allan pakkann áður en ég gat stoppað mig. Ég má greinilega ekki hella upp á kaffi þegar ég er ein heima, ég set samansem merki á milli þess og millimálabita. Maður verður að varast að setja sjálfan sig í stöðu þar sem erfitt er að standst freistingar. Og ég sem var búin að vera svo dugleg í allan dag. Hollur morgunmatur, power hreingerning á meðan Láki var í skólanum, út að leika með honum eftir hádegismat (harðfiskur en maður verður líka að borða harðfisk) og svo núna er hann að leika sér ég búin að skera niður rófur og gulrætur til aö búa til kjötsúpu, sest niður við tölvuna með kaffbolla og bara eins og ég segi, kexpakkinn búinn. Djöfullinn! Þá er þessi dagur ónýtur, ég með samviskubit og magaverk, reið út í sjálfa mig, og á ekki eftir að njóta súpunnar, djöfull, djöfull, djöfulsins hurðarlaust helvíti. Djöfull.

Uppástungu að frábæru fríi. Fljúgið til London, leigið bát og siglið niður skipaskurði til Llan þar sem við Veilsbúar tökum á móti ykkur og siglum svo í kjölfar hér um svæðið. Prammarnir koma með öllum nútímaþægindum og er allstaðar hægt að stoppa og hoppa í land til að fá sér bjór, pöbbarnir eru byggðir með prammana í huga. Fallegt og öðruvísi.

Við eyddum deginum í yndislegu veðri í Llangollen með Tómasi og félögum. Þetta er annað skiptið sem við gerum þetta, í fyrra skiptið var Lúkas bara tveggja og var bara að uppgötva Tómas en núna er hann næstum fjögra og veit allt sem þarf að vita um kappann. Hann veit meðal annars að maður á ekki að standa of nálægt brúninni á lestarstöð þannig að það náðist ekki mynd af þeim félögum saman. Við Dave skemmtum okkur jafnvel og Lúkas, byrjuðum daginn á skemmtilegri göngu meðfram bátasíkjunum í Llan, fórum svo með Tómasi til Carrog þar sem við borðuðum nesti. Veðrið var svo fallegt í dag, mikill munur frá rignungu og leiðindum að undanförnu. Lúkas fékk auðvitað nýja lest, Spencer í þetta sinnið, við bara finnum ekki hina langþráðu Mavis.

Lúkas hefur ekki tíma í að láta taka af sér myndir, hann er að reyna að horfa á Wow Wow Wubbzy. ég tók þessa núna í kvöld, brennheit af pressunni. (Ég bara get ekki hætt!)

BTW Ég bý alltaf fallega um, nema þegar Lúkas hoppar;)

Lúkas hoppar meira.

lúkas hoppar.

'Eg er bara að tjékka á hvernig blogger höndlar vídeómyndskeið.

Ég sá mann í dag í bol frá Tolla. Á strætóstoppistöðinni. Hann labbaði framhjá mér og inn í strætóinn á undan. Ég fékk sting í magann og hjartað;"Hann er í bol frá Tolla!", velti fyrir mér í smástund hvort ég ætti að fara og spurja hvar hann hafi fengið bolinn, en sá að mér, það væri nú einum of plebbalegt. Maðurinn sjálfsagt stoppað yfir helgi á Íslandi og keypt bol. En samt, litla íslenska hjartað mitt var glatt í strætó á leið heim, maður í bol frá Tolla í litlu Wrexham. Merkilegt alveg hreint.

Ég fann skyr um daginn. Dós af 0% grískri jógúrt reynist innihalda 100% hreint óhrært íslenskt skyr. Hvílík lukka yfir mér. Ég er því miður í aðhaldi þannig að ég er að spara mér til hátíðabrigða að hella yfir það rjóma og sykri en er búin að nota það óspart einmitt sem megrunarmat. 10% heildarþyngdar farin, næstu 10% tækluð núna fram til 1. janúar.

Lúkas er farinn að búa til jólagjafalista. Hann fattar að það er hægt að biðja um allskonar dót en er ekki alveg með á hreinu að það þarf að bíða til jóla með að fá dótið. Hann segir bara en þetta er jólagjöf. Hann vill aðallega fá Tómas-dót og einn eða tvo kappaskstursbíla. Hann segir mér líka stundum frá einhverju sem hann vill EKKI fá af því að það er sko "for girls". Svo er sumt dót líka "rubbish, it´s rubbish" segir hann. 'eg veit ekki afhverju hann er með kynskiptar hugmyndir, þær koma ekki frá mér. En ég verð líka að viðurkenna að hann er að alast upp í þjóðfélagi sem hefur mun hefðbundnari hugmyndir um kynhlutverk en ég er vön. Kom mér á óvart en svona er það nú bara.

Hér er allt orðið undirlagt í jóladóti. Allir á fullu að kaupa gjafir og kort. Dálítið snemmt, sérstaklega þar sem að það eru bæði hrekkjavaka og Bonfire Night fyrst. En hér virðast allir þurfa svona langan tíma. Debra sagði við mig í vinnunni um daginn þegar ég sagði að þér þætti ekki fallegt að blanda saman hrekkjavökuskrauti við jólaskraut, "if you think about we really only have 14 weeks to get christmas sorted." Well ef ég hugsa um það þá fæ ég ekki séð hvað þarf svona svakalega mikið að gera að ég þurfi 14 vikur í að arransera herlegheitunum. Það eina sem ég ætla að reyna að vera tímanleg með í ár eru jólakortin. Allt hitt er ekki stressins virði.

Í dag er svo komið proper haust hér í veils. Rok og rigning. Við Lúkas í stórræðum, þurftum að taka marga strætóa til að komast í vinnuna hans Dave. Við erum að breyta skilmálum á húsnæðisláni, engin ástæða til að berjast í bökkum ef bankinn býður betri díl. En við Dave höfðum sumsé gleymt að skrifa undir eitt plaggið og til að koma þessu öllu til skila á réttum tíma þurftum við Láki að fara á Industrial Estate, fá kvittun og svo aftur í bæinn og í banka áður en við gátum slakað á með sausage á disk hér heima. Allt þetta í hávaðaroki og rigningu. Málum reddað núna þannig að ég ætti að vera seif að koma mér í framhaldsnám í janúar. Hafði vonast eftir að komast inn á haustönn en bíð enn eftir meðmælum frá Háskóla Íslands. Skrýtið það annars. Maðurinn sagðist ætla að stinga þessu í póst í þarsíðustu viku en enn bólar ekki á einu né neinu. Hvað um það, ég held að janúar sé betri hvort eð er, þá verðum við öll kominn inn í nýja sístemið í skólanum hans Láka.

Ég er hress og kát sem stendur, mér finnst þessi árstími alltaf skemmtilegastur, er lítið hrifin af sumri og sólaryl nema svona rétt fyrst. Núna er orðið dimmt og löglegt að kúra sig bara sem mest niður með bók í hönd. Mér finnst það alltaf best. Ég er líka sannfærð um að ég sé búin að finna réttu leiðina fyrir mig í lífinu, er semsé með áætlun. Ég get ekki á mér heilli tekið nema ég sé með gott plan í huga, og er núna með ein þrjú sem öll spila saman. Frábært. Heili, hjarta og kroppur allt í plani.

Við verðum lent klukkan hálftólf föstudagskvöldið 28. desember og förum ekki aftur til Veils fyrr en mánudaginn 7. janúar. Áramót í Þolló: here we come!

Ég er strax farin að hlakka til næstu ferðar.

Það var svo gaman hjá okkur.

En við erum alltaf jafn miklar pæjur.

Gerðum leigubílstjórann smá brjálaðan.

Kannski orðnar smá ruglaðar.

Stuðið farið að hefjast af alvöru.

Arnar er svona líka flinkur að elda mat. Og örlátur á rauðvín.

Þetta byrjaði allt saman mjög snyrtilega í Milton Keynes um helgina. Við fórum til Cambridge, borðuðum við ána og náðum góðu spjalli. Fundum stað þar sem var dansiball með hljómsveit og naðum upp góðri sveiflu. Svo var aðeins verlsað á laugardaginn. Þegar ég segi aðeins þá þurfti að fara heim á hótel til að skila af sé pokum svo við gætum haldið áfram að versla meira.

Búinn að fatta að hann hittir fullt af nýjum krökkum og er orðinn spenntur að fara.

Fyrsti skóladagurinn. Smá taugaspenna í gangi.