Frábært veður í dag, við mæðginin fórum í góðan göngutúr um Rhosllannerchrugog og sáum nokkra íkorna sem er alltaf gaman. Við erum í fríi, svona eiginlega, Lúkas er í miðvetrarfríi og ég er heima hjá honum í dag, á morgun og svo aftur á fimmtudag. Voða næs þriggja daga vinnuvika. Við ætlum í sund á morgun, ég held að það sé ár síðan við fórum síðast. Sjálf er ég ekki byrjuð aftur að synda eftir jólafrí, hjá mér eru enn jólin. Finn á mér að þetta fer að koma svona með hækkandi sól. I can feel it in me waters, svona eins og Eileen segir stundum.

Kieron bauð Lúkasi líka heim í dag. Ég fór svona með hálfum hug enda Kieron sá sem við héldum að væri að vera vondur við Lúkas í skólanum. Ekki var að sjá í dag, þeir voru voða glaðir að hittast, hlógu og pískruðu og skemmtu sér vel. Ég sagði við Ceri að ég væri hálfringluð og útskýrði fyrir henni að Lúkas kæmi stundum heim úr skólanum svo ofboðslega sorgmæddur og gréti sáran af því að hann ætti enga vini, og að Kieron og Josh væru að segja við hann ljóta hluti. Það hefur reyndar ekki gerst núna í tvær eða þrjár vikur en að ég væri samt með varann á mér. Hún baðst afsökunar en vildi meina að Kieron hefði verið ómögulegur í dáltinn tíma einmitt fyrir þremur vikum vegna vesens með pabba hans. Eftir því sem hún best vissi þá kemur Kieron heim úr skólanum og segir að Lúkas sé besti vinur hans ásamt Josh. Kennarinn hans Lúkasar kom af fjöllum líka þannig að vonandi var þetta bara stutt tímabil sem er nú yfirstaðið. Ef ekki þá erum við að fylgjast með og getum vonandi stýrt Lúkas í gegnum erfiðleika. Hann tekur greinilega öllu alvarlega og er viðkvæm sál.

Og svo það skemmtilegast í heimi, nýja baðherbergið í höfn. Fórum í dag í Mfi og keyptum sturtu, vask, klósett, handklæðaofn (hvað heitir það á íslensku?), skáp, flísar, niðurrif og uppsetningu. Píparinn kemur í næstu viku til að skoða dæmið og svo er bara fúll spíd ahed! Ég er nú reyndar með það á hreinu að það er ekki alveg svona einfalt fyrir okkur hér, eitthvað hlýtur að fara úrkseiðis, það er vanalega þannig, en þá er bara að vera róleg, anda í gegnum nefið og finna bestu lausnina. Svefnsófinn í stofuna verður afhendur eftir 21. feb og svo bókahillur í næsta mánuði. Er hægt að verðu öllu lukkulegri, ég bara spyr?

Ég sæki um vinnur í gríð og erg en hef enn ekki uppskorið eins og sáð. Því miður, ég er alltaf að verða þreyttari á vinnunni sem ég er í, stend sjálfa mig að því að langa til að tilkynna veikindi þegar ég er fullfrísk. (Er reyndar með einhvern kverkaskít í dag en það er önnur saga.) Ég er búin að sníða ferilskrá og bréf fullkomlega að breskum smekki en samt gerist ekki neitt. Skil bara ekkert í þessu. Góðu fréttirnar hins vegar að ég er komin langt með ritgerðina, er ekki alveg jafn vitlaus og ég hélt í fyrstu.

Jæja, kemur ekki bara í ljós að ég er svona ægilega vitlaus, ég get með engu móti skrifað fyrstu ritgerðina mína. Er búin að gera fína beinagrind og veit alveg hvað ég vil segja en bara get ekki skrifað það. Það er nú meira ástandið. Enda um merkilegri hluti að hugsa akkúrat núna: ætli maður sé bara ekki að fara að setja upp nýtt baðherbergi! Já, hér á bara að rífa allt út og byrja upp á nýtt. Ég var búin að gæla við að skipta um eldhús en þegar ég fór að hugsa málið þá er miklu meira áríðandi að laga baðherbergið. Ég er búin að láta teikna það upp, losna við helv.. baðið og fæ loksins almennilega sturtu og pláss við vaskinn til að mála og greiða sér. Lúxus. Ég get bara vart beðið.

Hér á þessu heimili er mikið bakað, sérstaklega eftir að ég eignaðist Kitchenaid. Fallegt tæki og ég fæ mikið útúr því að nota það. Ég nota hvert tækifæri til að skella í köku og átröskunin sem ég á við að stríða fær að njóta sín. Það er því nánast óheyrt að ég hafi löglegt leyfi til að baka og úða í í mig bakkelsi, en gleymi að gera það! Bolludagurinn á morgun og ég ekki búin að baka eina einustu bollu! Hvernig fór þetta eiginlega framhjá mér? Það er meira að segja hugsanlegt að dagurinn hefði farið algerlega framhjá mér ef ég hefði ekki verið að forvitnast um þorrablótið og mamma minntist á það að hún væri með bollur í ofninum. Ju minn eini. Sem betur fer er ég heima á morgun og get sett í eina uppskrift. Svo er Shrove Tuesday hér á þriðjudaginn, sem þýðir pönnukökur. Ég fæ ekki saltkjöt hér svo ég get allt eins fylgt breskum siðum. Öskudagur aftur á móti ekki neinn dagur hér þannig að Lúkas fer bara í sjóræningjabúninginn á næstu hrekkjavöku.

Mikið dreymdi mig skrýtinn draum í nótt. Ég og mamma vorum að spjalla saman á ráðhúskaffi þegar ég skyndilega sest á hækjur mér og hreinlega kúka á gólfið. Tók ég síðan lortinn upp og sýndi stolt. Þess þarf ekki að spyrja en ég er búin að kaupa lottó miðann.

Einn lítill gæji blikkar ömmu og afa. Kerchow!

Við Lúkas vorum að horfa á lottó-útdrátt núna rétt í þessu. Þegar allar tölurnar voru komnar, stundi ég og sagði við hann að við hefðum ekki unnið. "Nevermind mummy", sagði hann, "we´ll just win next time." Svo spekingslegur.

Mig langar svo ægilega mikið að vera pæja. Nýjasta tilraunin eru neglurnar mínar. Ég keypti mér French Manicure Set og er núna í tvær vikur búin að vera að æfa mig í að snyrta neglurnar. Ef satt skal segja þá gengur þetta hálf illa. Ég einhvernvegin bara er ekki pæja. Ég sulla alltaf mat niður á mig og er þessvegna alltaf smá skítug. Ég tek púður og lippara með mér í vinnuna en gleymi að endursetja (re-apply) og er þessvegna alltaf með hálf tilrunna andlitsmálningu. Ég geng aldrei nógu langt þegar ég fer í klippingu og enda alltaf með sama litlausa hreiðið. Faldurinn dettur alltaf niður á vinstri buxnaskálminni minni og ég nenni ekki að laga það. Einhvernvegin þá krumpast alltaf allt sem ég er í, og á sama hátt núna, einhvernvegin þá eru neglurnar bara svona hálfdruslulegar. Vitiði að ég bara skil ekki hvernig á þessu stendur.

Skpo maður bakar köku, og er með uppskriftina fyrir framan sig á tölvunni á meðan. Kithcen aid-ið .eytir egg og allir eru hamingjusamir. Þetta kallar maður tæknieldhús!

Ég elska tölvuna mína.

Ég sit hérna í sófanum, með tölvuna í fanginu og er að klára síðasta nóakroppið. Mig verkjar í magann af ofáti en ég verð að klára nammið ef mér á að takast að byrja aftur á nýja gamla lífstílnum. Ég er að horfa á heimildamynd um þessa konu sem vegur hálft tonn og fór að lokum í magaaðgerð. Hún lést eftir aðgerðina. Tárin renna niður bústnar kinnar mínar vegna þess að ég veit að ég get orðið eins og þessi kona, ég er fær um að verða svona stór. Og ég er líka búin að plana hvað verður í kvöldmatinn á morgun. Þetta er nú meiri geðveikin.

Já, ég þarf núna smátíma til að stússast í þessarri tölvu, læra á hana, fatta hvernig hún virkar, setja inn mýjar myndir og allt það. Svo eru eiginlega engar afsakanir eftir lengur, ég á bara að setjast niður við lestur. Fyrsta ritgerð er á skiladag 31. mars. Ég arf að setja allar myndirnar inn í flikr. Ég var reyndar alls ekki nógu dugleg að taka myndir á Íslandi, ein og ein af mömmu og pabba, tók engar af vinum og vandamönnum. Læt þessa fínu jólamynd fylgja með hér.

Þetta leið allt of hratt, svo er erfitt að komast aftur inn í daglegt líf, hlakka mikið til þegar ég verð almennilega komin inn í námið og búin að fatta rútínuna alla. Ég er bara með svo mikla heimþrá núna. Hlakka líka til þegar ég kemst yfir það.

Haldiði að ég sé ekki bara að skrifa þetta á laptop! Mín eigin tölva sem er einungis ætluð fyrir nám. Sjáumst síðar!

Ég er bara komin í svo mikið jólaskap, hlakka alveg ógurlega til þetta árið. Það er mestmegnis út af Lúkasi, hann er svo sniðugur með þetta allt saman. Ég get bara ekki beðið eftir að sjá hann opna pakkana sína og sjá viðbrögðin. Það er líka svo gaman að sjá hann fatta hvernig hlutirnir virka. Hann fékk Harold the helicopter í skóinn í morgun. Mamma hafði keypt einn slíkan síðasta sumar en það var búið að leika hann út, þyrluspaðarnir allir brotnir af. Hvað um það hann var himinlifandi þegar hann sá Harold, "now I´ve got a fixed Harold." Hann horfði í smástund á umbúðirnar sem þyrlan kom í og sagði svo "does Farmer Christmas go to the red toyshop? Because this is the same as in there." Ég sagði bara já, gluggagægjir hefði ekki tíma til að búa allt til, stundum þarf hann að skreppa í rauðu dótabúðina.

S3010026
Originally uploaded by murta35

Ég er að prófa allt þetta fína tækni dót sem Kristín er að kenna mér. Ég ætti auðvitað frekar að vera í eldhúsinu að baka sort, en þetta hlýtur að vera hollara!

Ég er núna eiginlega bara farin að bíða eftir jólunum. Það verður svo fínt frí í ár, dagarnir hittast allir svo vel á fyrir mig, og svo er það líka þetta að geta bara haldið jólin hátíðleg með strákunum mínu, og verið ánægð og sátt af því að ég veit að ég er svo að fara heim. Ég gæti eiginlega bara ekki beðið um að hafa þetta betra en það. Lúkas er líka svona spenntur fyrir þessuöllu saman. Hann segir oft á dag: "It´s christmas time, mommy" og tekur líka oft fram hversu góður strákur hann sé. Hann veit líka meira en ég held, mig grunaði ekki að hann p´ldi eitthvað í trénu en hann sagði við pabba sinn áðan: "I wish we had a bigger tree. Maybe farmer (það ætti að vera father) christmas will bring one that´s big." Ég fékk svo mikið samviskubit, ég tímdi ekki að kaupa almennilegt tré af því að við verðum á Íslandi hálft fríið og er bara með jólaherðatréð. Það verður því keypt alvöru tré næstu jól og sett upp á tólfta. Hingað koma hvort eð er ekki kátir kívanissveinkar með tré og ég get því alveg skapað minn eiginn sið í kringum þetta.

Já, ég gaf mér smá tíma til að reyna að taka til á síðunni og munaði minnstu að ég gleymdi að ná í Lúkas. Hérna er sístemið nebblega þannig að ef maður gleymir að ná í barnið í skólann þá koma barnaverndaryfirvöld í málið og maður lendir í allskonar klandri. Þó mér finnist stundum erfitt að eiga Lúkas þá vil ég nú heldur ekki senda hann í fóstur. Allavega þá rétt náði ég niður í skóla og fæ því að hafa hann að minnsta kosti svona yfir jólin. Hvað um það, ég gleymdi mér við að skoða flickr.com, stofnaði þar reikning en get ekki fundið út úr því hvernig ég kem link hérna inn á þessa síðu. Ha, Kristín?

Svo er ég að reyna að stilla þetta þannig að myndir komi svona fallega inn í textann. Hér má sjá okkur mæðginin syngja afmælissönginn fyrir mig í morgun. Þetta er búinn að vera dagur hinn besti og takk fyrir allar kveðjurnar.

Ég auðvitað sat þarna grenjandi allt lagið.

Lúkas kom fram á jólatónleikum í hlutverki snjókarls og stóð sig með miklum ágætum. Hann sést hér lengst til hægri.

Við fórum í IKEA í gær. Heja Sverige. Keypti stofuborð, kökudisk og körfur. Best af öllu þó; graflaxsósu og saltlakkrís. Fundum líka eldhús sem við erum svona líka spennt fyrir og eftir smá útreikninga komst eiginmaðurinn að þeirri niðurstöðu að við ættum skítnóg af pening og verður því farið í að skipta um eldhús um leið og sól hækkar. Ég fann líka nýjan sófa (svefnsófa svo ég geti tekið betur á móti gestum) en ætla að skoða aðeins meira áður en ég fjárfesti. Já ég er búin að bíða eftir þessari ferð í fjögur og hálft ár og biðin var þess virði. Eina sem á skyggði var sonurinn. Hann er svo illa upp alinn og mikill frekjuhundar að það er ekki hægt að fara með hann neitt. Ég kenni foreldrunum um. Hann algerlega skemmdi fyrir mér daginn og fær ekki að koma með næst.

Varð bara að sýna ykkur hvað Láki var ánægður með ömmu sína og afa.

Mamma og pabbi komin og farin, ekkert heyrist frá Vision express en háskólanám borgað og hefst á fullu í janúar. Margt í einu. Plönuð ferð númer tvö til IKEA frestast aftur, Lúkas er aftur veikur. Ég er búin að bíða í fjögur og hálft ár eftir að komast í IKEA og loksins þegar það er planað þá er Lúkas veikur tvo sunnudaga í röð. Ég hef manninn að sjálfsögðu sterklega undir grun um að gefa barninu ólyfjan, ferð í IKEA þýðir enginn fótbolti. Chelsea v. Westham síðast, Tottenham eitthvað annað í dag. Nei að öllu gríni slepptu þá er ég hálfsvekkt í dag. OK að fresta um eina helgi en ég er hundfúl í dag. Greyið Lúkas. Mikið sem hann á sjálfselska mömmu.

Gekk bara vel í viðtalinu í gær, veit þó ekkert hvernig endar. Maður fær bara að heyra frá þeim í byrjun næstu viku. Var bara pínu spennt fyrir þessu áður en ég fór i viðtalið en er núna alveg svaka spennt og verð svekkt ef ég fæ ekki starfið. Ég held að mig langi bara alveg svakalega mikið að fá að vera þáttakandi í að koma nyrri verlsun á laggirnar, vera með frá byrjun. Fyrir utan að eg fæ ekki séð annað en að þar sé ég komin með fullkomið ritgerðarefni. Stuð, stuð, stuð. Best að fara að leita að laptop.

Þá er tveggja daga fríi lokið, við erum bún að hafa það svakalega gott, allir skápar endurskipulagðir svo nú ætti jólahreingerningin að vera litið mál. Ég er búin að skipuleggja þemað fyrir þessi jól; gull og súkkulaði. Ég verð bara að pósta myndir þegar að kemur svo þið vitið um hvað ræðir.

Svo er ekkert lát á látunum hér, í ofanálag við háskólanám og nýja vinnu fyrir Dave þá er líka búið að boða mig í atvinnuviðtal. Vision Express er að fara að opna verslun í Wrexham og vantar aðstoðarverslunarstjóra. Mjög spennandi tækifæri og meira í stíl við námið, ég hef jú í huga að námið opni leiðir inn í meiri stjórnunartengd störf. Viðtal á mánudaginn, frekari fréttir síðar.

Og þá er loksins komin mynd á þetta hjá okkur hjónakornum. Dave hefur störf sem "manager" á rannsóknarstofunni á mánudaginn, og ég hef nám í MBA frá Leicester háskóla í janúar. Erum við búin að fatta hvað við ætlum að gera þegar við erum orðin stór? Má bara vera!

Lúkas hélt upp á fjögurra ára afmælið sitt í gær, þrátt fyrir að afmælisdagurinn sé ekki fyrr en á morgun. Við buðum bara fjölskyldunni, enda ekki mikið meira pláss en það í litla húsinu okkar, kannski hægt að Pollýannast aðeins með það, það væri nebblega ekki pláss fyrir íslensku ættingjana þannig að ég má ekki býsnast yfir því að ég sakni þess að hafa ekki fleiri frænkur í partýinu. Ég bakaði handa honum Tómas köku sem hann var hæstánægður með, og þar með takmarkinu náð. Hann fékk fullt af gjöfum, eiginlega of mikið því stofan mín er horfin, ég veit ekki alveg hvað ég á að gera við þetta allt.

Mér finnst nebblega ekki fallegt að vera með eyjuna Sodor (þar sem Tómas býr) í stofunni.

Já, sjaldan fellur eplið langt frá eikinni og allt það. Lúkas er mikil félagsvera og er það ein ástæðan fyrir því að honum finnst best að nota koppinn inni í stofu, það er ekki jafn einamalegt og að bisast við þetta einn inni á baði. Í kvöld settist hann við verkið og bað um bók um leið. Svo lærir barnið sem það lifir við.

Hann Lúkas minn vill oft kaupa allskonar hluti, sérstaklega lestar og dót sem þeim fylgir. Hann segir oft "mommy, we need to kaupa this" og notar þá íslenskuna til að leggja áherslu á orð sín. Í morgun var hann að skoða lista sem hafði komið inn um lúguna í gær, og fann að sjálfsögðu dótasíðurnar mjög fljótlega. Hann benti á hitt og þetta sem þarf að kaupa og reyndar líka á dót sem ekki má kaupa, af því að það er for girls. Eitt vildi hann þó fá sem ég er ekki viss um að ég geti töfrað upp úr hatti. Hann sagði þegar listinn var búinn;"baby boys are brothers and baby girls are sisters. I want a baby brother." Ég sagði honum að maður þyrfti að deila öllu dótinu sínu með baby brothers. "OK" sagðir hann, "I don´t want brother then." Fjúff! Narrow escape!

Hér eru þeir feðgar um borð í Daisy, alveg hreint svaðalega ánægðir með daginn og sjálfa sig. Ég ekki jafn ánægð í dag og ég var í gær, ég féll fyrir lokkandi súkkulaðikexpakka og var búin að maula nánast allan pakkann áður en ég gat stoppað mig. Ég má greinilega ekki hella upp á kaffi þegar ég er ein heima, ég set samansem merki á milli þess og millimálabita. Maður verður að varast að setja sjálfan sig í stöðu þar sem erfitt er að standst freistingar. Og ég sem var búin að vera svo dugleg í allan dag. Hollur morgunmatur, power hreingerning á meðan Láki var í skólanum, út að leika með honum eftir hádegismat (harðfiskur en maður verður líka að borða harðfisk) og svo núna er hann að leika sér ég búin að skera niður rófur og gulrætur til aö búa til kjötsúpu, sest niður við tölvuna með kaffbolla og bara eins og ég segi, kexpakkinn búinn. Djöfullinn! Þá er þessi dagur ónýtur, ég með samviskubit og magaverk, reið út í sjálfa mig, og á ekki eftir að njóta súpunnar, djöfull, djöfull, djöfulsins hurðarlaust helvíti. Djöfull.

Uppástungu að frábæru fríi. Fljúgið til London, leigið bát og siglið niður skipaskurði til Llan þar sem við Veilsbúar tökum á móti ykkur og siglum svo í kjölfar hér um svæðið. Prammarnir koma með öllum nútímaþægindum og er allstaðar hægt að stoppa og hoppa í land til að fá sér bjór, pöbbarnir eru byggðir með prammana í huga. Fallegt og öðruvísi.

Við eyddum deginum í yndislegu veðri í Llangollen með Tómasi og félögum. Þetta er annað skiptið sem við gerum þetta, í fyrra skiptið var Lúkas bara tveggja og var bara að uppgötva Tómas en núna er hann næstum fjögra og veit allt sem þarf að vita um kappann. Hann veit meðal annars að maður á ekki að standa of nálægt brúninni á lestarstöð þannig að það náðist ekki mynd af þeim félögum saman. Við Dave skemmtum okkur jafnvel og Lúkas, byrjuðum daginn á skemmtilegri göngu meðfram bátasíkjunum í Llan, fórum svo með Tómasi til Carrog þar sem við borðuðum nesti. Veðrið var svo fallegt í dag, mikill munur frá rignungu og leiðindum að undanförnu. Lúkas fékk auðvitað nýja lest, Spencer í þetta sinnið, við bara finnum ekki hina langþráðu Mavis.

Lúkas hefur ekki tíma í að láta taka af sér myndir, hann er að reyna að horfa á Wow Wow Wubbzy. ég tók þessa núna í kvöld, brennheit af pressunni. (Ég bara get ekki hætt!)

BTW Ég bý alltaf fallega um, nema þegar Lúkas hoppar;)

Lúkas hoppar meira.

lúkas hoppar.

'Eg er bara að tjékka á hvernig blogger höndlar vídeómyndskeið.

Ég sá mann í dag í bol frá Tolla. Á strætóstoppistöðinni. Hann labbaði framhjá mér og inn í strætóinn á undan. Ég fékk sting í magann og hjartað;"Hann er í bol frá Tolla!", velti fyrir mér í smástund hvort ég ætti að fara og spurja hvar hann hafi fengið bolinn, en sá að mér, það væri nú einum of plebbalegt. Maðurinn sjálfsagt stoppað yfir helgi á Íslandi og keypt bol. En samt, litla íslenska hjartað mitt var glatt í strætó á leið heim, maður í bol frá Tolla í litlu Wrexham. Merkilegt alveg hreint.

Ég fann skyr um daginn. Dós af 0% grískri jógúrt reynist innihalda 100% hreint óhrært íslenskt skyr. Hvílík lukka yfir mér. Ég er því miður í aðhaldi þannig að ég er að spara mér til hátíðabrigða að hella yfir það rjóma og sykri en er búin að nota það óspart einmitt sem megrunarmat. 10% heildarþyngdar farin, næstu 10% tækluð núna fram til 1. janúar.

Lúkas er farinn að búa til jólagjafalista. Hann fattar að það er hægt að biðja um allskonar dót en er ekki alveg með á hreinu að það þarf að bíða til jóla með að fá dótið. Hann segir bara en þetta er jólagjöf. Hann vill aðallega fá Tómas-dót og einn eða tvo kappaskstursbíla. Hann segir mér líka stundum frá einhverju sem hann vill EKKI fá af því að það er sko "for girls". Svo er sumt dót líka "rubbish, it´s rubbish" segir hann. 'eg veit ekki afhverju hann er með kynskiptar hugmyndir, þær koma ekki frá mér. En ég verð líka að viðurkenna að hann er að alast upp í þjóðfélagi sem hefur mun hefðbundnari hugmyndir um kynhlutverk en ég er vön. Kom mér á óvart en svona er það nú bara.

Hér er allt orðið undirlagt í jóladóti. Allir á fullu að kaupa gjafir og kort. Dálítið snemmt, sérstaklega þar sem að það eru bæði hrekkjavaka og Bonfire Night fyrst. En hér virðast allir þurfa svona langan tíma. Debra sagði við mig í vinnunni um daginn þegar ég sagði að þér þætti ekki fallegt að blanda saman hrekkjavökuskrauti við jólaskraut, "if you think about we really only have 14 weeks to get christmas sorted." Well ef ég hugsa um það þá fæ ég ekki séð hvað þarf svona svakalega mikið að gera að ég þurfi 14 vikur í að arransera herlegheitunum. Það eina sem ég ætla að reyna að vera tímanleg með í ár eru jólakortin. Allt hitt er ekki stressins virði.

Í dag er svo komið proper haust hér í veils. Rok og rigning. Við Lúkas í stórræðum, þurftum að taka marga strætóa til að komast í vinnuna hans Dave. Við erum að breyta skilmálum á húsnæðisláni, engin ástæða til að berjast í bökkum ef bankinn býður betri díl. En við Dave höfðum sumsé gleymt að skrifa undir eitt plaggið og til að koma þessu öllu til skila á réttum tíma þurftum við Láki að fara á Industrial Estate, fá kvittun og svo aftur í bæinn og í banka áður en við gátum slakað á með sausage á disk hér heima. Allt þetta í hávaðaroki og rigningu. Málum reddað núna þannig að ég ætti að vera seif að koma mér í framhaldsnám í janúar. Hafði vonast eftir að komast inn á haustönn en bíð enn eftir meðmælum frá Háskóla Íslands. Skrýtið það annars. Maðurinn sagðist ætla að stinga þessu í póst í þarsíðustu viku en enn bólar ekki á einu né neinu. Hvað um það, ég held að janúar sé betri hvort eð er, þá verðum við öll kominn inn í nýja sístemið í skólanum hans Láka.

Ég er hress og kát sem stendur, mér finnst þessi árstími alltaf skemmtilegastur, er lítið hrifin af sumri og sólaryl nema svona rétt fyrst. Núna er orðið dimmt og löglegt að kúra sig bara sem mest niður með bók í hönd. Mér finnst það alltaf best. Ég er líka sannfærð um að ég sé búin að finna réttu leiðina fyrir mig í lífinu, er semsé með áætlun. Ég get ekki á mér heilli tekið nema ég sé með gott plan í huga, og er núna með ein þrjú sem öll spila saman. Frábært. Heili, hjarta og kroppur allt í plani.

Við verðum lent klukkan hálftólf föstudagskvöldið 28. desember og förum ekki aftur til Veils fyrr en mánudaginn 7. janúar. Áramót í Þolló: here we come!

Ég er strax farin að hlakka til næstu ferðar.

Það var svo gaman hjá okkur.

En við erum alltaf jafn miklar pæjur.

Gerðum leigubílstjórann smá brjálaðan.

Kannski orðnar smá ruglaðar.

Stuðið farið að hefjast af alvöru.

Arnar er svona líka flinkur að elda mat. Og örlátur á rauðvín.

Þetta byrjaði allt saman mjög snyrtilega í Milton Keynes um helgina. Við fórum til Cambridge, borðuðum við ána og náðum góðu spjalli. Fundum stað þar sem var dansiball með hljómsveit og naðum upp góðri sveiflu. Svo var aðeins verlsað á laugardaginn. Þegar ég segi aðeins þá þurfti að fara heim á hótel til að skila af sé pokum svo við gætum haldið áfram að versla meira.

Búinn að fatta að hann hittir fullt af nýjum krökkum og er orðinn spenntur að fara.

Fyrsti skóladagurinn. Smá taugaspenna í gangi.

Lögreglan kom í heimsókn í skólann hans Láka í dag. Hann var smá svekktur af því að löggan kom ekki á bíl en Láki vildi sko fá að heyra "nínonínoníno!" Hvað sem því líður þá spurði löggan að fyrirlestri loknum hvort það væru einhverjar spurningar. Láki rétti þá upp hendi, stóð upp og söng hástöfum "Bob the builder". Spurning smurning, þegar hægt að performa þá gerir meður það.

Við erum loksins búin að mála þannig að núna er ekkert half and half. Voða röstik og fínt.

Andrés vinur minn kom í heimsókn. 10 ár og við höfum ekkert breyst. Að hugsa með sér. Hann býr í Aberdeen þannig að belgíudvölin kom einhverri útþrá í okkur bæði. Þó að ég skilji ekki afhverju einhver vil frekar búa í Aberdeen en Madríd!

1. Mín fyrsta minning er ég fjögurra ára á Ibiza að pissa undir borði á veitingastað. Úti sem betur fer.

2. Ég hef engan áhuga á ferðalögum til fjarlægra stranda. Mér finnst tilhugsunin um að fara fótgangandi um Laos ógeðsleg. Ég vil bara fara til New York og Madrid.

3. Ég skammast mín fyrir að vilja ekki fara til Laos.

4. Ég segjist hafa gaman af því að elda. Það er ekki satt, ég hef gaman af því að borða.

5. Ég er óstjórnlega löt.

6. Ekkert myndi gera mig ánægðari en að finna gott mastersnám til að fara í þar eð ég er haldin sérlega slæmu menntasnobbi og vil geta sett stafi fyrir aftan nafnið mitt.

8. Ég trúi því í alvörunni að næsta laugardag vinni ég lottóið og það sem meira er að ég eigi það skilið fyrir að vera góð manneskja.

111.000 kr. fyrir okkur þrjú frá föstudegi til föstudags. 860 pund. Það er einum of. Joder ostía.

Þá erum við litla fjölskyldan komin í tveggja vikna sumarfrí. Ætlum að reyna að fara annaðhvort í dýragarðinn í Chester, eða Gulliver´s World í Warrington eða í Ikea (Jei!!) eða bara allt ofantalið. Vandamálið er að hér rignir enn, komið vel á sjöttu viku af látlausri rigningu. Verst að ég á ekki fyrir flugmiðum til að koma bara heim í sólarsæluna þar. Best að kíkja inn á Icelandair bara til að tjékka á hvað miðinn kostar.

Láki þarf að fá að vera með, sést hér með alvöru velskan dreka.

Uppi á The Great Orme, fjallið í Llandudno. Hægt er að fara með kláf alla leið upp á topp og rölta þar um. Glæsilegt.

Á hliðargötu í LLandudno. (Takið eftir að LLan er borið fram eins og hlið: hland dudno.)

Eldhúsið í hótelinu. Allt við það sama hundrað og fimmtíu árum síðar.

LLandudno

Brúðkaupsafmælið fór fram með pompi og pragt í Llandudno. Hér erum við á geggjaðasta veitingastað sem ég hef komið á, allt eins og það var á Viktoríu tímabilinu.

Nú er ég aldeilis komin með plan, maður. Bara á leiðinni heim. Þarf bara að selja húsið, fá vinnu fyrir mig og manninn, pakka og koma, kaupa hús og setjast niður og dæsa. Ekkert mál.

Ég komst ekki í gegnum lokasíuna, fékk 12 stig af tuttugu mögulegum, þau fjögur sem í gegn komust fengu 15 og 16 stig. Ég var því ekki mjög langt frá en dugði ekki til. Ég er gjörsamlega niðurbrotin manneskja, veit ekki í hvorn fótinn á að stíga, eða hvað gerist næst.

Þá er bara verið að bíða eftir að heyra hvernig mér gekk í viðtalinu. Ég er ekkert of upplitsdjörf með það, þrátt fyrir að ég haldi að ég hafi staðið mig ágætlega þá voru lokaorð þeirra að það væru 60 umsækjendur en aðeins 4 stöður. Mér fannst dálítið eins og hún væri að segja mér að vera ekki of vongóð. ég er í smá limbói núna, er ekki með plan B tilbúið. Hvað um það, ég er í fríi, sólin skín og við erum að fara í pikknikk. Ta ra.

Hér bara rignir og rignir, svo mikið að meira að segja Lúkas spurði mig hvort við ættum ekki bara frekar að lesa bók heldur en að fara á róló. Sem er fine by me. Mamma og pabbi höfðu sent honum fullt af nýjum bókum og svo þennan eðalgeisladisk með lögum og ljóðum Ólafs Hauks Símonarsonar. Við komum okkur vel fyrir með bækurnar og skelltum disknum á, ég með það í huga að Láki læri að söngla að það vanti spítur og sög til jafns á við The wheels on the bus. Hurðu, þetta eru nýjar útsetningar, einhver jazzviðbjóður sem fullorðnir ströggla með að fíla, hvað þá lítið barn. Það vantaði algerlega allan barnataktinn í þetta, og ég varð fúl af því að þetta var ekki það sem ég hélt. Láki hafði allavega engan áhuga. Synd og skömm, afhverju þarf alltaf að skemma allt? Eða er ég bara að vera leiðinlegur aftuhaldsseggur?

Svo er ég að fara í þetta atvinnuviðtal á mánudaginn komandi. (4. júní) Ég er bæði spennt og stressuð, mér finnst eins og öll framtíð okkar velti á þessu, því að ef að ég kemst ekki að í þetta nám þá sé ég ekki tilganginn í að búa hér öllu lengur. Dave kemt ekki hærra í metorðastigann í sínu fyrirtæki, það er útséð, þannig að ef þetta gengur ekki eftir þá þurfum við að hugsa okkar gang. Ég get ekki ákveðið í hverju ég á að fara, sem er auðvitað það allra mikilvægasta við allt stússið. Þrátt fyrir nýjan lífstíl er ég enn frekar lömpí og bömpí. Viðtalið verður svom haldið í Huddersfield, í Yorkshire, þannig að ég fæ að sjá aðeins af Englandi út um lestarglugga. Mjög spennandi. Aðalatriðið er að vera ekki of sjálfsörugg; það sem Íslendingar lesa sem sjálfsöryggi og ákveðni lesa bretar sem hroka og sjálfbirgingshátt. Ég hugsa að það verði það erfiðasta, að vera lítillát. Ég skil ekki konseptið!

Það verða sjálfsagt haldnar a.m.k. einar kosningar enn áður en ég flyt aftur heim, vonandi að þjóðin taki nokkrum sönsum fyrir þann tíma og hætti að kjósa sjálfstæðisflokkinn. Það er ekki nóg að fá að vera í sigurliðinu eina nótt á fjögurra ára fresti, þeir verða að leyfa lúserunum að vera memm á milli þess líka en það gerist bara ekki. Vonandi að Samsullið gangi upp og haldi í jafnaðarstefnuna en beygi bara ekki til hægri. Það er ekki verið að gera Walesbúum auðvelt að kjósa, hefði viljað fá að vera með en allt of langt að fara til London. Horfði bara á Júsóvísjón í staðinn en tapaði þar líka, hélt með Lettlandi.

Við erum búin að taka frá hótelherbergi í tvær nætur í Llandudno í júlí. Heather ætlar að passa Láka og við að halda upp á brúðkaupsafmælið. Mér líður eins og að ég hafi bókað tvær vikur á Spáni ég er svo spennt, tvær nætur bara að sofa út og borða mat sem aðrir elda og ekki ryksuga og engar lestar og allt. Að öðru leyti verðum við svo bara í garðinum í tvær vikur í lok júlí, byrjun ágúst, sem er alltaf líka voða næs. Vonandi að það hætti að rigna bráðlega, ég get bara ekkert montað mig.

Það var ekkert að myndavélinni, ég var bara með vitlaus batterí. En hvernig getur maður svo sem vitað það? Er að bíða núna eftir að rigningu sloti svo ég geti tekið mynd af bílnum og hárinu í glampandi sólskini. Maður býr jú í útlöndum og ekki hægt að láta sjást á mynd eitthvert skítaveður!

Að gleðifréttum, ég hef núna staðist stærðfræðipróf í fyrsta sinn síðan 1992. Fékk meira að segja 7.2 sem móðir mín segir mér að sé fyrsta einkunn. Haldiði að það sé?! Þannig að nú er bara að undirbúa sig undir viðtal, búa til bissnessplan og selja sig dýrt.

Eins og mér þykir vænt um son minn þá var dagurinn í dag engu að síður alveg sérlega þægilegur. Hann fór á leikskólann og ég fékk að dúlla mér ein heima. Þvílíkur lúxus. Ég endurskipulagði fataskápinn, renndi aðeins yfir allt með rökum klút og settist svo bara í sófann og las bók það sem eftir lifði dags. Sælan.

Annars þá þarf að fara núna í í tilfæringar með heimtufrekju og mataræði. Hanna gaf mér einstaklega góð ráð með svefnvenjur sem enn eru í gildi og það er allt í himnalagi. En nú er svo komið að við getum ekkert farið án þess að hann ætlist til þess að fá eitthvað. Ég er farin að forðast að fara með hann í búðina af því að það er bara vandræðalegt. Hann tekur ekkert mark á mér, er bara dónalegur og frekur. Ég segji við hann; "Lúkas ég sagði nei og það þýðir ekkert að ræða það neitt frekar." Þá svarar hann bara: "Og ég sagði já!" Han borðar rautt eitt úr eggi og heimtar bara sleikjó og ís í tíma og ótíma. Það er svo erfitt að heyra hann segjast vera svangur og vera hörð á því að gefa honum ekki bara eitthvað í staðinn þegar hann borðar ekki það sem eldað er. Ég veit nefnilega af reynslu að hann getur þolað að vera matarlaus svo dögum skiptir. Ég gefst alltaf upp fyrst. Ég bara er eiginlega alveg ráðþrota. Ég verð nefnilega alveg brjáluð þegar hann er með svona frekju, ég þoli ekki freka krakka og finnst alveg rosalega erfitt að díla við að sonur mínn sé frekjuhundur og dóni. Og að verða brjáluð virðist gera hvorugu okkur gagn. Já, þetta er ekki auðvelt þetta foreldrabisness, kannski að það ætti að gefa út leyfi fyrir þessu svona eins og hundahaldi.

LLandudno er alveg mergjaður staður, og fer ég héðan í frá með alla sem hingað koma í heimsókn, þangað í heimsókn. Helv. myndavélin er eitthvað að stríða mér og verður því skilað næst þegar ég fer í bæinn. Sorrí það eru því engar myndir.

Wrexham fc vann síðasta leik sinn þessa leiktíð og heldur því áfram tilverurétti nínum í 2. deild. Þvílík lukka yfir mínum manni.

Mér gekk bara svona líka ljómandi vel í prófinu. var orðin dálítið nojuð en tók nokkrar léttar algebruæfingar í lestinni á leiðinni til Birmingham og náði svo að slaka á. Ég var búin að undirbúa mig mjög vel og ef maður lærir fyrir próf þá á maður að geta staðist þau. Enda líka kom það á daginn; ég snéri prófblaðinu við og þetta var allt kunnuglegt. Ég lauk prófinu á 40 mínútum og hafði tíma til að fara yfir á eftir. Það var eitt dæmi sem ég bara bullaði, ég bjóst ekki við þess háttar en gerði samt mitt besta. Hitt er ég alveg viss um að ég hafi gert rétt, maður verður þó kannski að gera ráð fyrir eihnverjum klaufavillum og ég er því annaðhvort með 9 eða 7. Svo var bara lest beint afur til Wrexham og frí það sem eftir lifði dags. Dave náði svo í mig á nýja bílnum. Voðalega krúttlegur MG Rover, gullsleginn og sportí. Ekki spyrja nánar um vélastærð, nafn árgerð eða mílufjölda, ég bara veit ekki. Ég þarf að kaupa batterí í myndavélina og taka mynd af mér með nýja hárið við nýja bílinn. Já sá gamli gafst bara eiginlega upp og við höfðum lítið val en að kaupa nýjan bíl. Ég er svona ánægð með það í laumi þó það hafi í för með sér meiri útgjöld. Það kemur nefnilega í ljós að það er bara dálítið gaman að eiga fínan bíl og maðurinn r svona spenntur að hann ætlar að fara með okkur í sunnudagsrúnt til LLandudno. Þar er hægt að fara á ströndina, kaupa ís, og skoða falleg gömul hús. Já best að ég kaupi batterí svo ég geti tekið myndir þar líka. Í dag er ég svo í fríi, jei! laugardagur heima! og við þurfum að fara niður í bæ til að kaupa skó á Lúka Púka, hann bara vex og vex eins og illgresið á garðstígnum mínum. Já og stuttbuxur, var ég nokkuð búin að minnast á hvað það er gott veðrið hjá okkur?....

Er að fara sjálfviljug í stærðfræðipróf á morgun, wish me luck!

Ég ætlaði að skrifa ægilega langt blogg um bílakaup, menn og konur, fátækt og ríkidæmi, hamingjuna, stærðfræði og fótbolta en það er töttögu og fimm stiga hiti og ég næ svona fínni kvöldsól í garðinum mínum. Ég er því sest út í bili, allt hitt kemur síðar og Hanna, ég lofa að setja inn mynd fyrr en síðar.

Ég er oftast síðhærð, enda líður mér best þannig, en stundum grípur mig eitthvert æði og ég verð að fara í klippingu og láta skera það af. Oftast til að reyna að likjast einhverri stjörnunni. Núna er það Viktoría "posh" Beckham, og hefði ég svosum getað sagt mér sjálf að ekki myndi þetta fara vel, vart má finna ólíkari stelpur tvær en mig og stærð tvöfalt núll Viktoríu. Líkt og Svavar Hávarðsson hvers hár vex upp á við, vex mitt útvegis, fremur en niður eins og hjá venjulegu fólki. Ég er því nú með stærsta hár "sideways" sem sést hefur norðan alpafjalla í langan tíma og ræð ekkert við. Síðast minnti ég á Eika Hauks, ekki leiðum að líkjast, en nú er það bara vont. Svo einn einu sinni bíðum við eftir að það síkki nóg til að setja upp í sitt vanalega hreiður og sver að þetta var síðasta skiptið. Aldrei aftur í klippingu.

Það er allt að gertast núna, búin að skrá mig í námið og strax vesen. Hringt var frá Human Resources af því að þeim fannst ekki skýrt að með háskólagráðu í ensku fylgdi ósjálfrátt samræmt próf í stærðfræði. Það er sumsé eitt af inntökuskilyrðunum. Ég þarf því að biðja mömmu um að senda samræmdar einkunnir hingað. Enda með þessa líka fínu áttu í samræmdu stærðfræðiprófi...við minnumst ekkert á fína 1.5 á stúdentsprófi...

Ég er allavega orðin mjög spennt, og vonandi að allt gangi upp. Ég er ekkert hrædd við stærðfræðina lengur, mér gengur bara mjög vel. Ótrúlegt hvað færnin breytist þegar áhugi er einnig fyrir hendi, en það verður líka ekki tekið af honum Dave mínum ða hann er mjög góður kennari. Eiginlega synd að hann sé bara ekki að kenna í grunnskóla, ég er viss um að hann myndi hjálpa krökkum eins og mér sem hafa ekki rökhugsunina 100%. Erfiði hlutinn er að komast í gengum viðtalið þar sem þeir ákveða hvort þeri ætli að eyða tíma og peningum fyrirtækisins í mig. Og ég þarf að ljúga að þeim að ég hafi hugsað mér að vinna hjá þeim það sem eftir er. Ekkert minnst á heimför neitt.

En í dag er sunnudagur og við erum öll heima í dag. Lambalæri (velskt) í hádegismat og svo átti að fara í smá fjallgöngu, en auðvitað byrjar þá að rigna. Tvær vikur nánast af hita sem gerir það óþægilegt að vera í vinnunni en svo er frí og þá rignir. Sem minnir mig á það, stólarnir eru úti palli. Pullurnar eru gegnsósa. Best að reyna að bjarga þeim.

25 stiga hiti í dag, sólstólarnir komnir út á pall og bjórinn í kæli. Nú er bara að setjast út og sötra Shandy. Ást og friður.

Jæja, ma´r bara að spóka sig á stuttermabol núna. Það er nú aldeilis munur að búa bara í útlöndum ha, nikk nikk!?

Já, það er stundum merkilegt að búa í útlöndum, það er nú alveg satt. Ég hef nú stundum sagt sögur af vinnufélögum mínum og skrýtnum hlutum sem þær láta stundum útúr sér, sem persónulega mér finnst bera merki um almenna heimsku þeirra (samanber: hvernig afkvæmi eignast menn og hundar og að karlmenn eru þannig gerðir að þeir geti ekki haldið í sér, kúki bara hvar sem er) en í dag tók úr steininn, mér fannst þetta ekki fyndið lengur. Trudi segir að þeir séu búnir að handsama manninn sem fyrir nokkru nauðgaði 74 ára gamalli konu. Hún hallar sér svo fram og segir í stagewhisper."But I don´t know for certain that he was foreign, you know with all these Poles and that, isnt´it?"! Henni fannst ólíklegt að breskur kúkalabbi gæti framið svona verknað, þetta hlyti að hafa verið Pólverji eða "Paki" eða þá breti undir pólskum áhrifum! Ótrúlegt alveg hreint. Ég spurði hana hvort henni þætti líklegra að ég fremdi glæp en Sarah, en aftur fékk ég svörin, að "You´re different." Það má vera að það væri öðruvísi ef 15.000 Íslendingar væru í Wrexham frekar en 15.000 Pólverjar, en engu að síðru, mér fannst ég verða að taka upp hanskann fyrir "sam-útlendinga" mína. Ég er nokk viss um að þeir eru ekki frekar glæphneigðir en breska pakkið sem lifir á bótum og ég og Pólverjarnir höldum uppi með sköttunum mínum.

Lukku-Láki með hlaupaegg og páskabólu. En kátur engu að síður.

Manchester og Liverpool voru við upphaf iðnbyltingar miklar vinaborgir enda tengdar viðskiptaböndum; Manchester framleiddi vörur úr baðmull sem Liverpool inn-og útflutti fyrir Manchester í gengum höfnina þar. 1873 var svo samdráttur í viðskiptum og Liverpool tók upp á því að hækka flutnings-og tollgjöld svo svakalega að Manchester var ófært að stunda sín baðmullarviðskipti. manchester buggði því skipaskurð mikinn sem gerði þeim fært að halda uppi baðmullarviðskiptum án hjálpar Liverpoolborgar. Skurður þessi er nothæfur þrátt fyrir að Manchester er um 40 mílur inn í landi. Skapaði þetta gífurlegt hatur milli borganna tveggja sem skilaði sér svo umm munar inn í hatur á milli Manchester United og Liverpool FC. Og þar vitiði það þið rauðu djöflar og púllarar. Það er út af þessu sem það er skip á barmmerki Manchester United sem að öðru leyti myndi ekki meika neitt sens. Þrátt fyrir allt þetta urðu báðar borgir fyrir miklu fjárhagslegu tjóni sem smám saman þróaðist út í útbreytt atvinnuleysi og almennan aumingjaskap á báðum stöðum. Sem útskýrir hversvegna Manchester United aðdáendur syngja; "Sign on, Sign on, with hope in your heart, you´ll never get a job" (Sungið við lagið walk on with hope in your heart) og Púllararar syngja "Shit on the cockneys, shit on the cockneys tonight" sem vísar til þess að flestir aðdáendur United sem hafa efni á að kaupa sig inn á leik eru ekki Mancunians lengur, heldur ríkir lundúnarbúar, asíubúar og Íslendingar! Sem útskýrir hversvegna United megin er oft lítið sungið.

Hvað um það, mér fannst ægilega merkilegt að það væri hægt að finna svon félagslegar ástæður fyrir hatri á milli fótboltafélaga. Veikleiki kenningarinnar er sá að það er ekki hefð fyrir hatri á milli Everton og Man. City sem eru minni liðin í borgunum tveimur og engin útskýring þar á.

Hér hafa páskarnir farið ósköp ljúflega fram þrátt fyrir hlaupabólu og annan ófögnuð tengdan henni. Þetta hefur allt haft það að verkum að allt það góða starf sem unnið hafði með matarvenjur pilts er núna algerlega aftur komið út í veður og vind og hann borðaði ekki einusinni páskaeggið sitt, lék sér bara með það. Það hittist allt þannig á að við Dave erum búin að vera í heillöngu fríi og höfum því getað sinnt barninu án þess að fá frí í vinnu nema einn dag. En að sama skapi höfum við ekki getað notið veðursins sem nú ríkir. Jah, ekki nema að ég er búin að þvo tvær vélar á dag núna í þrjá daga bara til að njóta þess að geta hengt út á snúru. Við hefðum vanalega farið með pikkninn í Ty Mawr í svona veðri en Lúkas er ekki nógu hress til að fara langt. Hann er svo hrár og skrapinn í klobbanum að hann á erfitt með gang, greyið litla. (En heimtar samt bleyju, þetta bara ætlar ekki að ganga!)

Já, hingað er sumarið svo sannarlega komið, fólk situr úti í "beergardens" og drekkur bjór meðan börnin leika sér allt í kring. Flestir rölta um á stuttermabolum og allur gróður er kominn á fullsvíng. Böskarar og götuprédikarar keppast um að ná athygli fólksins á götunni. Sama gildir um stjórnmálamennina enda eru hér kosningar í vor. Það er kosið til National Assembly of Wales en virðist ekki káfa mikið upp á lýðinnhér, allavega ekki á sama hátt og heima. Hér hefur enginn skoðanir á einu né neinu, eða allavega ekki þannig að það séu hér heitar umræður um hvern skuli kjósa. Mér finnst ég ekki hafa komist inn í stjórnmálaumræðuna hér út af þessu sinnisleysi vina minna hér, ég hef einhvernveginn ekki tök á því að mynda mér skoðanir ef öllum öðrum er sama. Skrýtið.

Ég finn svo til með litlu músinni minni. Hann er allur útsteyptur í bólum; í andliti og hársverði, á augnlokum og upp í munni, á vörum, hálsi , baki , maga, höndum, fótum og á typpi, pung og rassi. Hann er búinn að bera sig ágætlega þangað til núna í nótt. Ekkert okkar svaf og það er svo erfitt að geta ekkert fyrir hann gert. Hann getur ekki verið með bleyju þannig að í ofanálag þarf ég að ganga á eftir honum með koppinn og rýju til að þurrka upp. Hann ætlar bara ekki að fatta þetta koppabisness. Hann er allur afskræmdur útlits og ég má ekkert við hann koma. Mikið voðalega erfitt allt saman. Eina sem hægt er að gera er að hlusta á "More than a feeling", spila vel og vandlega á luftgítar og mæma með: "More than a feeling ....then I see Marianne walk away.." dúddúdúddúdduú...

Við Lúkas fórum í víking til Íslands og gerðum þar gott. Ég held að það hafi bara aldrei tekist jafn vel og í þetta sinnið. Lúkas þurfti engan aðlögunartíma, var bara strax í stuði (með guði), dansaði við kirkjuklukkur í messunni hans Kolbeins og dansaði við nikkutóna í veislunni hans Kolbeins. Hann fór í sund með afa og ömmu, út í Skötubót þar sem hann stríddi sjónum, hitti alla ættingjana og skemmti sér konunglega. Þessi ferð var sumsé helguð fjölskyldunni algerlega, næst þegar við komum, um áramótin, þá reynum við að gera meira í að hitta vini. Það er svona smá ljúfsárt reyndar, hann bað um skóna sína í gær því hann var að fara að hitta ömmu (afi is gone fishing segir hann ) og hann vildi ekki skilja að það væri bara ekki hægt að skreppa í heimsókn. Gott að vita að hann saknar þeirra en sárt að geta ekki bara farið í heimsókn.

Það er bara núna er heim er komið sem hörmungarnar dynja yfir: Lúkas er kominn með hlaupabólu. Og engin amma og afi til að passa svo ég komist í vinnu. Ég hefði átt að skilja hann eftir.

Já hér er hann og bara nokkuð huggulegur lubbalaus.

Við fórum út í göngutúr þar eð hér er komið vor, sólin búin að skína í nokkurn tíma núna og lyktin af sumrinu var svona að gera sig handan hornið. Hvað haldiði að gerist svo í miðjum göngutúr? Jú það byrjar að snjóa. Veturinn bara aftur kominn og ég með ægilegan þvott tilbúinn til að fara á snúru!

Annars þá erum við Láki nú að koma heim í stutta heimsókn. Of stutta, ég get ekki séð að við getum neitt gert nema fagnað fermingu Kolbeins, en betra en ekki neitt. Við erum komin efitr miðnætti á föstudagskvöld og farin aftur fyrir hádegi á mánudag. Ég rétt næ að kaupa páskaegg og svo erum við farin aftur. Ummm páskaegg...

Katrín Sigríður og Lúkas Þorlákur úti að borða í Chester.

Amma og Afi komu í stutta heimsókn. Voðalega söknum við þeirra.

Byggingameistari fyrir klippingu.

Nú gerast mikil tíðindi. Lúkas fór harmmælalaust í klippingu í dag og situr nú við eldhúsborðið og borðar stappaðan fisk með kartöflum og smjöri. Ég er svo skjálfhent af æsingi og gleði að ég má vart mæla hvað þá slá á lyklaborð. Já, hann er lengi búinn að berjast á móti því að láta klippa sig, ég er búin að reyna hvað eftir annað, en hann vill bara ekki. Kannski ekki svo slæmt, hann er bara eins og Kolbeinn frændi sinn. En í dag ákvað hann að hárið væri fyrir sér og við fórum í bæinn og all fauk það af og hann var bara ánægður. Ég þurfti reynar að kaup handa honum lest í verðlaun fyrir að vera svona góður, hann ratar í leikfangabúðina og það er ekkert hægt að plata hann með það neitt. Verra er með mataræðið. Hann hefur núna í tæp tvö ár verið alveg svaðalega matvandur og nánast ekkert sem hann borðar. Við erum búin að reyna all, blíðmælgi, loforð og hótanir en ekkert virkar. Við reyndum einu sinni að láta hann bara fá það sem var eldað og hann borðaði ekkert í viku. Ég gafst upp og hef hingað til leyft honum svona nokkurn vegin að ráða þessu. Hann borðar eitt vítabix í morgunmat og drekkur mjólk. Hann fær sér svo ristað brauð og jógurt í hádeginu. Í kvöldmat borðar hann svo til skiptis "sausage" og kjúklinganagga. Glæsilegt. Grænmeti, ávextir, kartöflur og fiskur alveg út. Hann er reyndar jafn kresinn á nammi líka, borðar ekki hvað sem er en gæti sjálfsagt borðað snakk út í eitt ef honum væri leyft og harðfiskur er mikið sælgæti en er allt of sjaldan á boðstólum. Allavega, ég spurði í kvöld hvort hann vildi, sausage eða kjúkling og hann sagði not again! Givi minn góur ef hann er kominn með leið á þessu en vill ekkert í staðinn hvað þá? ég ákvað að prófa enn einu sinni, sauð fiskstykki og kartöflu og stappaði með smjöri og sagði að þetta væri nammi. Og hann bara sat og borðaði. Ég fæ bara tár í augum. Small miracles og allt það.

Þar eð Harpa er komin á "Svankí" nýjan fyrirtækjabíl þótti henni ekki nema rétt að bjóða mér og Láka á rúntinn. Þau komu því hingað litla Manchesterfjölskyldan fyrir hádegi í dag að ná í okkur því við höfðum hugsað okkur að fara í Chester Zoo. En veðrið á Bretlandseyjum hafði annað í huga og hér pissrigndi í allan dag. Við gerðum því frekar það sem mér finnst skemmtilegast að gera; keyrðum til Chester, röltum örlítið um og fengum okkur svo næs löns á skemmtilegum litlum veitingastað. Alveg best í heimi, takk krakkar fyrir samveruna. Þau keyrðu okkur svo aftur heim og héldu svo til Manchester.

Við Lúkas ákváðum að elda fínan íslenskan fisk handa Dave svona af því að hann þurfti að vinna og missti af fjörinu. Erum núna að bíða eftir að hann komi úr ofninum.