Það fer nú varla á milli mála að ég hef svakalega gaman af mat. Og síðan að ég hætti að vera matvönd svona um 17 ára aldurinn hefur ást mín á mat bara aukist og aukist. Ég hef alltaf haft gaman af að skoða matreiðslubækur og síðan ég flutti hingað út horfi ég alveg svakalega mikið á matreiðsluþætti í sjónvarpinu. En síðan ég byrjaði að skoða nýjan lífstíl hefur þetta alveg farið út fyrir öll velsæmismörk. Ég er háð því sem er kallað "gastro porn" eða matarklám. Ég er klámhundur. Ég les uppskriftir af áfergju, horfi á feita franska bakara búa til brauð, á Nigellu baka súkkulaðibitakökur, leita að myndum og uppskriftum á netinu og fæ alveg svakalegt kikk út úr þessu. Ég veit fátt betra en að skoða myndir af fallegum mat. Við hjónin djókum oft með þetta, Dave spyr hvað ég sé að gera þegar ég er að sörfa á netinu og ég svara að ég sé bara að skoða klámið mitt. Fyrir mér er þetta ekkert ósvipað. Á meðan að ég leita að hollum og góðum uppskriftum svona fyrir daglegt brúk þá fæ ég alveg spes og nánast dónalega mikið út úr því að skoða uppskrift að þrefaldri súkkulaðiköku með hnetusmjörsostakremi og súkkulaðibráð. Að sjá myndina og lesa uppskriftina og ímynda mér hvernig best væri að baka hana. Það fer bar um mig unaðshrollur. Og það virðist vera nóg svona að mestu leyti. Ég þarf ekki að baka kökuna í alvörunni. Og snúið mér að næstu uppskrift. Djúpsteikt Snickers, anyone?

Hér er ég nýkomin heim úr vinnunni. Búin að taka snyrtilega hnútinn úr hárinu enda kominn tími á að slaka aðeins á. Ég get ekki annað verið en ánægð með lærin og mittið, allt hitt þarf að vinna meira með. Mig vantar bara nýtt á gólfið í herberginu sem við köllum "snug".

Ég eldaði svo voðalega góðan kvöldmat handa okkur Dave, flysjaði og kubbaði niður sætar kartöflur og steikti við vægan hita ásamt nokkrum sítrónusneiðum. Þegar kartöflurnar voru brúnaðar og aðeins mýktar setur maður kubbaða kjúklingabringu út á pönnuna ásamt krömdum hvítlauksgeira og smávegis rósmarín og salt og pipar. Steikja kjúllann vel og setja svo matskeið af hunangi út á pönnuna og malla í tvær mínútur. Bera á borð með annaðhvort grilluðu eða gufusoðnu grænmeti. Þessi uppskrift var aftan á auglýsingu fyrir eitthvað sem kom hingað inn um lúguna. Allt öðruvísi bragð en ég er vön að gera, maður verður svo vanur að nota sama kryddið eða sama grunnefnið að það verður oft svipað bragð af flestu sem maður eldar. En sambland af sítrónu og sætu hunangi og svo sætu kartöflunum var voðalega skemmtilegt og alveg nýtt. Ég nota reyndar oft bara gulrætur ef ég á ekki sætar kartöflur. Já, svona er það á mánudagskvöldi á þessu heimili.

Glæsileg helgi svona að renna sitt skeið, ég gæti nú bara alveg vanist þessu djammi svona upp á nýtt. Laugardagurinn var súper dagur, ég borðaði algerlega eftir reglum og svo þegar ég hitti gamla teymið mitt á indverska veitingastaðnum var ég viðbúin og pantaði tandoori kjúkling, enga sósu, sleppti grjónum og fékk mér bara eina poppadom. Naan gat ég ekki staðist alveg en fékk mér einn fjórða af því sem vanalega væri gúffað í sig. Og svo drakk ég alveg ósköp af bacardi. Ég verð svo ægileg hress og skemmtileg af því. Ég var í jólakjólnum mínum sem er enn fínni á mér núna en þá og ég get bara ekki lýst því hvað það er gaman að vera úti á tjúttinu í pínkulitlum kjól. Ekki það að hann sé lítill á Wrexhamska mælikvarða reyndar, í samanburði við hinar tútturnar á galeiðunni var ég kappklædd. Þar var til dæmis ein í svartri blúndusamfellu og leggings sem á voru göt með jöfnu millibili frá tá að píku og í hælaskóm sem ég hélt að væru einungis fyrir drag drottingar. Geðsleg dama. Teymið mitt voru öll voða glöð að sjá mig og það var gaman að vera með þeim án þess að þurfa að vera stjórinn. Svo dansaði ég bara og hafði gaman af. Og vaknaði í morgun svona líka svínhress og alveg án nokkurrar ógleði. Ég var farin að gubba alltaf eftir einhverja drykkju, svo mikið að ég var hætt að nenna að drekka, en nú þegar ég er búin að uppgötva rommið er þetta bara allt annað líf. Gaman að því. Ég fór svo að ráðum stóru frænku, hafði tilbúið hérna djúsí lasagne sem var samt í hollara kantinum og er bara búin að haga mér eins og manneskja í allan dag. Ekkert mál. Fór með Láka á róló og ég veit ekki hvað. Svo er allt tilbúið fyrir morgundaginn; fína átfittið tilbúið í leikfimistöskunni, leikfimisfötin tilbúin til að fara í við dagsbrún, morgunmatur og hádegismatur kominn í nestisbox og lestarmiði tilbúinn í veski. Nú vantar mig bara svona fínt japanskt nestisbox og ég væri fullkomlega hamingjusöm. How cool is that?

Mikid svakalega er fint ad hlaupa a bretti. Tetta er bara allt annad lif! Hnen eins og smurt braud, takturinn helst sa sami, engar ahyggjur af umferd eda ad detta um trjaraetur, tetta er svona lika smooth. Og eg, Svava Ran Karlsdottir, get hlaupid a incline 1, 8 km/ph i 20 minutur. Ad hugsa med ser. Eg veit ekki hvad tad er sem gerir svona mikinn mun af tvi ad eg veit ad eg er ad hlaupa hradar a brettinu en uti. Getur verid ad tad a hafa vindinn i andlitinu skipti svona miklu mali? Allavega, eins leidinlegt og mer finnst ad turfa ad gefa utihlaupin upp a batinn ta get eg ekki annad en gert tad svona upp a hnen. Eg var nefnilega bara buin ad akveda ad eg aetladi bara ad vinna i gegnum sarsaukann en eg var vid tad ad gefast upp. Eg var fin a medan eg hljop en tegar a daginn leid ta bolgnadi tad meira og meira og eg var vidtolslaus af sarsauka a kvoldin. Tad er eiginlega ekki haegt. En brettin bara kyssa hnen og eg bara hleyp og hleyp og hleyp! How fantastic is that?! Kannski ad eg komist svo ut tegar eg er buin ad lettast meira og finn ekki jafn mikid til. Tad er nefnilega adeins skemmtilegra ad hlaupa uti, tar er ju meira ad sja. Carl, tjalfarinn let mig svo rifa i jarn i 25 minutur, og eg er sterkari en eg helt. Og tad hjalpar ad sjalfsogdu ad hafa hann vid hlidina a ser hvetjandi mann afram. Eg er ad fila mig i taetlur.

Fostudagsfilingur i dag, allir i casual wear i vinnunni og bara stud. Eg ad fara aftur ut a djammid a morgun med gomlu vinnufelugunum og vonandi ad bacardi og kok kurinn tydi ekki svinari a sunnudaginn. Nu er ad syna i hvad manni byr. Raaawwwkk!!!

Og að lokum ein sú mesta jömmí uppskrift sem ég hef séð og smakkað lengi. Hún var á netinu en ég finn ekki upprunalegu uppskriftina. Ég er svakalega hrifin af baunum og nota þær svakalega mikið sem hátrefja-og prótínuppsprettu. Og í allskonar samsetningum. En þetta er svo gott að ég veit bara varla hvert ég á að snúa mér. Þessar má borða heitar sem meðlæti eða heitar með allskonar grænmeti sem aðalrétt eða kaldar út á salat eða bara hvað sem manni dettur í hug. Ein matskeið fljótandi hunang, ein teskeið dijon sinnep og ein teskeið wholegrain sinnep, salt, pipar, timjan og sletta af ólívu olíu allt blandað saman. Vatninu hellt af dós af smjörbaunum (butterbeans, svona feitar, stórar, hvítar baunir) og baunirnar þaktar í sinnepsblöndunni. Strá smá timjan yfir, og setja svo í hálftíma inn í 190 gráðu ofn. Namm og namm og namm.

Woot! Woot! Eg er i vinnunni, og fae sma stund til a skutlast um internetid a medan eg er i pasu. Ljomandi nema tad eru takmarkanir, eins og t.d. Facebook er ekki logleg. Woot, wootid er vegna tess ad eg stend i stad tessa vikuna. Ef eg a a segja satt og rett fra ta er eg buin ad lettast um 3 kilo. En eg get tad ekki vegna tess ad eg var lika buin a tyngjast um tessi 3 kilo! Vesen alltaf a mer. Hvad um tad, eg gerdi eins og eg sagdi og eg bara dusta af mer rykid og byrja upp a nytt. Tratt fyrir ad vera svo langt komin i pizzu-og sukkuladiati a sunnudaginn ad tad voru ad renna a mig tvaer grimur. Eg helt i alvorunni ad eg vaeri of langt leidd og ad eg myndi ekki finna leidina til baka. En svo a manudag, bara ekkert mal, kolvetni i morgun- og hadegismat, protin a kvoldin og rutinan byrjar ad koma i ljos.

Rutinan. Eg er byrjud i raektinni. Tek straeto klukkan 6:20 og lest klukkan 7:00. Er byrjud ad hlaupa a vel klukkan 7:30. Lyfti svo samkvaemt programmi i 20 minutur, sturta og svo byrjar vinnudagurinn. Fullkomid. Eg tek med mer morgunmat og hadegismat og elda svo a kvoldin. Tad sem tarf ad finna ut med er hvad eg borda i morgun og hadegi. Her er svaka finn ressi sem madur ma koma med nesti og sitja og borda. Og teir virdast lika selja agaetis mat. En eg hef ekki isskap ne orbylgju tannig ad eg tarf adeins ad skoda matsedillinn med tetta i huga. Eg er ekki hrifin af heitu jogurti og soldnudu salati. En vodalega sem tad er naes ad koma heim, elda mat og sitja og spjalla. Og horfa svo a sjonvarp adur en eg dett ut af i sofanum. Eg er tvimaelalaust betur til tess fallin af vinna 9-5. Eina sem vantar i rutinuna er ad finna hvar mastersnamid fellur inn i. Tad hlytur allt ad koma lika. Alla vega, eg er haestanagd med sjalfa mig, lifid og tilveruna og get ekki sed en ad tad se allt a uppleid hja mer. Rock on!

Mér líst alveg hreint ágætlega á nýju vinnunna. Lloyd´s Banking Group samanstendur af mörgum bönkum og þeir eru nýbúnir að sameina allt batteríið. Ég er að vinna hjá þessu batteríi. Ég vinn því í fjármálastofnun frekar en í banka, ég hitti enga viðskiptavini. Ég er að vinna með tíu öðrum nýjum starfsmönnum í nýrri deild sem í raun var flutt til Chester frá Birmingham. Skrifstofusvæðið er mikð flæmi, þrjú háhýsi í þyrpingu alveg við hliðina á lestarstöðinni í Chester. Við erum með fínan restaurant á svæðinu og Starbucks sem gæti verið hættulegt fyrir budduna mína. Mér líst ágætlega á samstarfsfólkið þó svo að það sé enginn sem enn svona grípur mig svona eins og gerðist með Kelly og Claire í gömlu vinnunni. Allt er voða fínt og flott og allir fallega klæddir sem ég er að fíla. Ég get enn ekki sagt mikið um starfið sjálft, næstu tvær vikurnar eru bara stíf starfsþjálfun áður en ég fæ að glíma við starfið sjálft. Ég þarf að venjast núna alveg upp á nýtt lífstílnum. Það er líkamsræktarstöð á svæðinu sem ég hef í hyggju að nýta mér fyrir vinnu en er að bíða eftir að fá starfsmannapassa til að komast þar inn. Ég þarf líka að venjast að búa mér til hádegismat á kvöldin þar sem ég er farin út klukkan hálf sjö á morgnana. Svo þarf ég að venjast að elda kvöldmat handa mér og Dave, var náttúrulega orðin vön að fá mér bara salat eða eitthvað létt á kvöldin í vinnunni. Það er heilmikið að spá í þessa viku og ég er í ofanálag að ná mér eftir alveg gígantískt "binge" um helgina. Ég er að tala um að ég þyngdist um rúm 2 kíló á tveimur dögum kind of a binge. Ég er smá skrýtin akkúrat núna á meðan að ég er í fráhvarfi, um leið og ég er búin að koma allri drullunni úr sýsteminu get ég betur séð hvað ég þarf að gera og plana og þessháttar.

Á veitingastaðnum hékk þessi ljósmynd upp á vegg af tveimur kumpánum sem við Dave skýrðum Jones the Drunk og Jones Down the Pub. Myndin er tekin um aldamótin og sýnir þá félaga í gapastokki sem á er letrað "Drunk Again". Greinilegt að eitthvað hafa þeir skemmt sér þann daginn. Lúkas vildi fá að vita hvað þeir höfðu gert til að komast í þessa klípu og Dave útskýrði fyrir honum að mennirnir höfðu fengið sér of mikinn bjór. Lúkasi fannst mikil mildi að ég væri ekki í stokknum með mönnunum enda hafi ég farið út á föstudaginn og "mamma, she likes to be drunk!" Það sem börnum dettur í hug!

Í tilefni þess að hér er haldin heilagur Mæðradagur í dag buðu Láki og Dave mér út að borða á The Corn Mill í Llangollen. Þetta er gamall siður að halda upp á mæðradag, kemur frá því að vinnuhjú fengu frí þennan dag til að fara í messu í "Móður kirkjuna" eða "Mother Church" og svo var tíminn líka notaður til að heimsækja fjölskylduna. Með minnkandi kirkjusókn færðist svo orðið mother church yfir á mömmuna. Sem hentar mér ægilega vel svona af því að ég er mamma og fæ út úr þessu parmaskinkuvafinn skötusel í aðalrétt og sticky toffee pudding í eftirrétt. Það er líka alltaf voðalega gaman að fara til Llan, þar er ægilega fallegt og svona "quirky" og alltaf eitthvað að gerast. Ég líka búin að jafna mig á þynnkunni en við fórum á ægilegt skrall við gömlu vinnufélagarnir mínir svona til að styrkja vinaböndin. Það er nú fátt sem treystir þau meira en gott fyllerí. Ég held að hér sé ég komin með góðan hóp sem vonandi á eftir að halda aðeins í. Ég er bara svo hrikalega léleg að halda sambandi við fólk. Finnst vont að tala í síma og er voðalega heimakær. Vonandi bara að þau haldi sambandi við mig.

Ég fór svo á fimmtudaginn í verlsunarleiðangur og keypti mér allt nýtt í fataskápinn fyrir nýju vinnuna. Nú á ég bara buxur í stærð 16 og fínar vinnuskyrtur og vinnukjóla. Ég henti aftur út allskonar drasli sem er orðið teygt og of stórt. Mikið sem ég er ánægð með skápinn núna, allt pínkulítið og snyrtilegt. Og svo bara hlakka til að komast í 14. Og svo 12. Og þá erum við orðin nokkuð sátt. Og vonandi að það gerist ekki alveg strax því ég á ekki fyrir meiri fötum í bili!

Gríðarlegur hressleiki hér í dag, út að hlaupa í roki og rigningu og svo lyftingar. Ég get enn ekki hlaupið lengur en 11 mínútur í einu alveg sama hvað ég reyni en af einhverjum ástæðum virðist ég vera að hlaupa hraðar. Það finnst mér nú alger óþarfi, ég hef engar áætlanir um að gerast spretthlaupari. Engu að síður þá kláraði ég 30 mínútur við húshornið í stað þess að klára þær hjá næstsíðustu ruslatunnunni á göngustígnum fyrir aftan húsið. Við erum að tala um einhverja 400 metra. Ég skil þetta ekki alveg. Hressandi engu að síður. Ég hef það núna á tilfinningunni að ég skjótist hér um göturnar eins og eldflaug, skjótari en skugginn skýst ég um og það er nú voða skemmtileg tilfinning. Ég er líka allt öðruvísi í laginu en ég hélt að ég væri. Ég hafði alltaf rölt um í þeirri fullvissu að ég væri svona "blond bombshell", stundaglaslöguð undir öllu spikinu. En ég er bara allsekki þannig. Ég er með grannar mjaðmir og breiðar, sterklegar axlir. Ég er með langa leggi og sterka handleggi. Stærstu brjóst í Evrópu eru líka eitthvað að koðna undan álaginu. Úr 42 niður í 36 ummál og niður um 3 skálastærðir. Sem betur fer, ég hefði í alvörunni oltið um koll ef þau myndu ekki minnka. Það sem verra er hversu hjólbeinótt ég er. Lappirnar eru alveg í hring. Ég er semsé miklu íþróttamannslegri en mig grunaði og minni Monroe. Þetta er bara eftir öllu öðru, og hentar mér vel. Það er ekkert slæmt að vera íþróttamaður.

Tveir dagar í mínus = eitt kíló í plús. Hver segir að ég kunni ekki algebru?! Þetta er formúlan og hver er ég að skorast undan stærðfræðinni? Ef ég ræki meðferðarstöð fyrir akfeita þá myndi ég byrja á því að kenna fólkinu mínu að það er bannað að fá samviskubit. Bannað að refsa sjálfum sér og bannað að fyllast sjálfshatri og vonleysi. Ég myndi eyða heilli viku í æfingar sem lytu að þessu. Enginn mætti byrja í megruninni áður en þeir gætu sannað að þeir gætu fallið fyrir freistingu, þurrkað svo súkkulaðið af kinninni, burstað molana af bringunni og haldið svo ótrauð áfram. Afþví að það eina sem gerist þegar sjálfsásakanir, sjálfshatur og samviskubit tekur yfir er að maður segir við sjálfan sig að maður sé ekki þess virði, að maður sé aumingi og að maður geti allt eins haldið áfram að borða. Og það er það sem ekki má gerast. Þannig að ég viðurkenni að ég hafi borðað köku á mánudaginn og snakk á þriðjudaginn og súkkulaði í gær. Og þessvegna gerði ég ráð fyrir að ég myndi þyngjast aðeins í dag. En það skiptir bara ekki nokkru máli vegna þess að ég fyrirgaf sjálfri mér og svo held ég bara áfram. Ég held bara áfram.

Ég er í fríi. Ég er hætt í einni vinnu og ekki byrjuð í annarri. Ég er að skrifa litla ritgerð en hún er ekkert að vefjast neitt fyrir mér, ekkert mál. Ég lyfti og ég hleyp, ég hef ekkert slakað á þar neitt. En ég er í fríi. Og mig langar til að vera í fríi. Mig langar til að slaka á og lesa bók og horfa smá á sjónvarpið og mig langar til að fá mér kannski eina brauðsneið meira en ég væri vön. Er ég að afsaka mig eða er þetta eðlileg hegðun? Á mánudaginn þegar ég byrja í nýrri vinnu þá byrjar ný rútína sem verður allt öðruvísi en sú sem ég er komin upp á með núna. Er í lagi að slaka aðeins á taumunum núna í nokkra daga áður en nýja rútínan byrjar? Ég er ekki að tala um Lion Bar og Snickers í morgunmat, ég er bara að tala um að ég fái að hætta að hugsa í nokkra daga. Ég geri fyllilega ráð fyrir því að það þýði að ég léttist ekki þessa viku en þarf maður ekki stundum bara að setjast niður og slaka á og safna kröftum fyrir næstu lotu? Eða er ég bara að leyfa letinni að taka yfir á meðan ég er í fríi og er með afsakanir?

ABBABABBABBABB! Gamla mín! Hvað heldurðu eiginlega að þú sért að gera? Það er bara allt í lagi að fá sér smá gúmmelaði svona einu sinni og einu sinni, það er það sem venjulegt fólk gerir. Gleymdu bara ekki að þú ert ekki venjulegt fólk. Venjulegt fólk fær sér einu sinni og einu sinni og aðlagar svo eitthvað annað í staðinn. Hleypur hraðar, borðar aðeins minna, fær sér meira grænmeti. Það fær ekki sykur delerium tremens. Dagur tvö, ókei, afsakanir, afsakanir, þú varst að hætta í vinnunni, teymið þitt kom með köku, það er dónalegt að afþakka, jadíjadíjada. Þú veist að þetta eru bara afsakanir. Og hvað segirðu við fólk sem er með afsakanir? Jebb, talk to the hand. Vinnurðu svo mikið að þú hefur ekki tíma til að æfa? Æji greyið, hvernig væri þá að sleppa 3ja klukkutíma sjónvarpsglápi? Hefurðu ekki tíma til að búa til hollt nesti þannig að þú færð þér bara súkkulaði? Búa til nesti tilbúið kvöldið áður. Eru börnin að flækjast fyrir þér þannig að þú getur ekki æft? Farðu út með börnunum að leika. Ertu veikgeðja? Get a grip! Afsakanir, afsakanir, afsakanir. Ókei, dagur tvö, smá slip up, skiptir ekki máli. En dagur þrjú!? Nú er nóg komið. STEP AWAY FROM THAT COOKIE! PUT THE COOKIE DOWN! Good girl.

Í dag er síðasti dagurinn í vinnu hjá Bretadrottningu. Þetta er skrýtinn dagur fyrir margar sakir. Í fyrsta lagi þá eru flestir ríkisstarfsmenn í verkfalli í dag. Mótmælin snúast um lækkun á eftirlaunum og lokunum á skrifstofum. Sem lýtur að sjálfsögðu að mér. Ég get hinsvegar ekki tekið þátt í verkfallinu þar sem ég er ekki í stéttarfélagi. Ég þarf þessvegna að brjótast í gegnum "picket line" til að komast til vinnu í dag. Og ég er búin að kanna hvað myndi gerast ef ég tæki þátt án þess að vera í stéttarfélagi; ég fengi ekki meðmæli. Sem gengur að sjálfsögðu ekki upp. Í öðru lagi þá er Nicky, yfirmaður minn gersamlega búin að tapa glórunni. Ég hef áður minnst á að hún sé ekki starfi sínu vaxin og alger tík en hegðun hennar á föstudagskvöld tók út fyrir allan þjófabálk. Það er svo komið að ég er svo fegin að sleppa þaðan svona nokkurnvegin með alla útlimi og sálina í einu lagi að mér er sama um að launin lækki um rúman þriðjung. Það kemur sá tími að maður verður að leggja verðmat á sálarheill og vellíðan. Ég er komin með nokkuð gott plan sem þýðir að fara í ræktina fyrir vinnu og taka lestina klukkan sjö og mér sýnist að þetta eigi allt saman að ganga glæsilega upp hjá mér. Ég hlakka orðið bara til að fara í nýju vinnuna. Svo á ég líka núna vikufrí, byrja ekki fyrr en 15. mars hjá Lloyd´s. Heppin er ég alltaf hreint.

Ekki heppni samt hvernig ég er í dag. Ég fór aðeins yfir um á fíkniefnaneyslu í gær og er núna með gígantísk fráhvarfseinkenni. Er að berjast en nenni ekki að "fight the good fight" í dag. Svona eru þeir sumir dagarnir. Ég hljóp í morgun og er búin að borða fínan morgunmat og er búin að búa til salat í hádegismat en hjartað er bara ekki í þessu. Mig langar í smjörbakaðan flapjack og karamellur frá Thornton´s. Svona er líf fíkilsins. Sumir dagar eru góðir, suma daga sér maður ekki tilganginn. Er ég alveg hrikalega sjálfhverf ef ég set 95 kílóa myndina á vegginn fyrir framan mig til að minna mig á tilganginn?

Á morgun 5. mars verða komnir 12 mánuðir síðan ég vigtaði mig á nýrri vigt sem þoldi yfir 120 kíló og komst að því að ég væri rúm 125 kíló. Ég var þá búin að skoða, plana og skipuleggja í dálítinn tíma og var loksins tilbúin að taka á honum stóra mínum. Ég skrásetti töluna 125 kíló í spreadsheetið mitt þó svo að vigtin segði 125.6. Ég bara gat ekki tekist á við meira en það. Í morgun steig ég svo á vigtina í fimmtugasta og annað skiptið. Og vigtin sagði 95 kíló. Ég er semsagt búin að ná 30 kílóa takmarkinu á 12 mánuðum. Og ég bara gæti ekki verið ánægðari. Ég er búin að læra svo margt, uppgötva svo margt nýtt, ég hef öðlast skilning á sjálfri mér og heiminum í kringum mig og ég er alveg sannfærð um að ég sé búin að gefa sjálfri mér besta möguleikann á að takast að viðhalda þessu núna það sem eftir er. Ég er búin að kenna sjálfri mér að hugsa öðruvísi og þó svo að það taki mig aðra 12 mánuði að losa mig við kílóin tuttugu sem eftir eru og svo næstu 50 árin að viðhalda þeirri þyngd þá er ég ekkert hrædd. Ég veit við hvað ég er að berjast. Ég þekki djöfulinn minn. Og í dag gef ég honum langt nef og hoppa í kringum hann í nýju buxunum mínum.

Ég er alveg gífurlega skipulögð. Og ég efast ekki um að "strategy and planning" sé mitt skæðasta vopn í stríðinu við spikið. Þetta er heilmikil vinna en verður alltaf auðveldara og auðveldara eftir því sem maður venst því hvernig er best að gera skipulagið auðveldara. Ég geri vikumatseðil á hverjum mánudegi. Ég svindilbraska aðeins og geri hann í vinnunni. Það breytist smávegis svona yfir vikuna en að mestu leyti fylgi ég planinu. Enda kaupi ég í matinn samkvæmt matseðlinum. Engin vitleysa kemst í skápana hjá mér! Ég minni sjálfa mig á hvað ég þarf að gera til að láta þetta virka og svo reyni ég líka að plana sunnudaginn minn. Ef ég er búin að skrifa niður vitleysuna þá held ég mig oftast bara við þá vitleysu og læt duga. Ef ég er ekki búin að ákveða hver vitleysan verður þá kemur fyrir að hún fer bara út í einhverja vitleysu! Ég er hætt að þurfa að segja mér skammtastærðir, ég veit hvað ég má setja mikið á diskinn. En ég vigta allt ennþá. Og margt af þessu er eitthvað sem ég kalla bara mínum nöfnum eins og Fiskikaboob (fiski-ka-búbb) sem er fiskur og grænmeti á teini. En svona er þetta, vikan á svörtu og hvítu.

Svona á maður sko að byrja daginn. Lyftingar og svo grísk jógúrt, banani, möndlur, smá kanilhafrar og 2 hakkaðar döðlur til að fá sæta bragðið. Og að sjálfsögðu hálfur lítri af kaffi. Svona um það bil. Kanilhafrar eru haframjöl ristað á pönnu með kanil og smá agave. Ég fæ mér svoleiðis voðalega oft. Rista bara fjóra 30 gramma skammta í einu og á svo tilbúið í dós. Ég held að morgunmatur sé orðin uppáhalds máltíðin mín. Eins og ég strögglaði við að koma mat ofan í mig að morgni til hér til að byrja með þá finn ég að ég hlakka orðið til að fá þessar samsetningar mínar, smoothies, grískt jógúrt með endalausum valmöguleikum á gúmmelaði til að setja út á og svo hafragrautarnir mínir, með allskonar bragðarefum. Þvílík veisla!

Alveg sannfærð um að öll mín vandræði stemma frá heilanum ákvað ég fyrir nokkrum vikum að ég þyrfti að laga í mér heilabúið. Og að það myndi gerast með því að fara í Cognative Behavioural Therapy (Íslensk þýðing anyone?). Þar sem ég átti ekki fyrir heilum sálfræðingi keypti ég mér bara bókina. The Beck Diet Solution er skrifuð af Dr. Judith Beck sem er dóttir Dr. Beck sem var frumkvöðull á sviði atferlis sálfræði (?). Bókin byggist upp á að gera vissar breytingar á hugsanaferlinu og þar með breyta viðhorfi manns til matar og ofáts og líkamsræktar. Maður þarf t.d. að setjast niður til að borða hverja máltíð. Maður þarf að hrósa sjálfum sér. Maður þarf að mæla hversu svangur maður er í alvörunni. Maður þarf að skrifa niður markmið. Maður þarf að setja lykilorð sem eru hvetjandi. Maður þarf að skrifa hvetjandi skilaboð á litla miða hingað og þangað...hang on hang on! Þetta hljómar kunnuglega! Kemur ekki í ljós að ég var búin að finna upp á þessu öllu saman bara svona sjálf hérna heima. Ég er semsagt atferlissálfræðingur frá náttúrunnar hendi. Að vakna á morgnana og ákveða að gera sitt besta þann daginn, það er allt og sumt sem þarf til. Að gera sitt besta. Og það skiptir engu máli hvaða erfiðleikar það eru sem maður þarf að yfirstíga, maður verður bara að yfirvinna þá. Ég hélt til dæmis alltaf að ég væri verr sett en allt mjóa fólkið, það væri búið einhverjum hæfileikum sem mig vantaði. En svo kemur bara í ljós að mitt eina vandamál er að ég er gráðug og löt. Og það er mjög einfalt að laga það. Ég hef hemil á græðginni með því að æfa mig í að smásaman borða minna og letinni leyfi ég bara ekki að ráða. Um leið og maður er komin í vana með að gera eitthvað þá hættir maður að vera latur. Ég er ekki að segja að þetta sé auðvelt. En þetta er einfalt. Það er erfitt að vera feitur. Það er erfitt að grenna sig. Maður verður bara að velja hvorn erfiðleikann maður vill.

Í dag halda Veilsverjar upp á St. David´s day eða Dydd Gŵyl Dewi Sant sem er svona nokkurs konar þjóðhátíðardagur. Dewi Sant þessi var frá Wales og hjálpaði til með ýmiskonar kraftaverkum á 7.öld. Velski fáninn blaktir í vindinum og allstaðar sést í páskaliljur sem er þjóðarblómið hérna. Ég sendi Láka í skólann í rugby skyrtunni sinni og flestar stelpurnar voru í hefðbundnum velskum búning. Upphlutur og svart pils með hvítri pífusvuntu og stór svartur hattur. Ég smellti blaðlauk í kjúklingabaunakássuna mína til að vera með í hátíðarhöldunum en sagan segir að velskir þjóðernissinnar nældu blaðlauk í barminn til að greina sig frá enskum hermönnum á 12. öld þar eð það var lítill munur á herklæðunum. Breska ríkistjórnin bannaði svo að blaðlaukurinn væri notaður sem tákn Veilsverja af því að hann þótti minna um of á þjóðernishyggju. Og páskaliljan því kosin í staðinn. Enskir reyndu sitt besta til að drepa niður velskuna, þeim tókst að útrýma gelískunni í Írlandi og Skotlandi en sem betur fer eru velskir fjallabændur þrjóskasta kyn í heimi, minna helst á rollurnar sem þeir halda og velskan því enn á lífi og dafnar vel. Er nema von að það sé enn smá rígur í þeim hérna út í Englendinga? Veilsverjar eru skrafhreifnir og einfalt fólk, það er mikið til í þeim einnþá svona smá heimóttarháttur. Þau voru hér á árum áður guðhrædd og margir sem fóru um heiminn til að boða kristna trú. Hér eru enn kirkjur á hverju horni þó svo að þær standi nú allar tómar. Hver fjölskylda átti sína kirkju og við hliðina á henni sinn pöbb. Nú er það bara pöbbinn sem er enn opinn. Enda sagði eiginmaður minn að það væri líklega engin tilviljun að Íslendingar völdu Dydd Gwyl Dewi Sant til að gera bjórinn löglegan!

Ég brallaði saman alveg sérlega góðum rétti um helgina ætla að láta uppskrift fylgja með í dag. Maður skvettir cider vinegar, góðri ólífuolíu, sítrónusafa og sinnepi í skál og hrærir saman. Smá salt og pipar og kannski basil ef til er. Ég hugsa að við séum að tala um svona tæpa matskeið af hverri einingu. Svo má marinera í þessu grænmeti: sveppi, laukbita, papriku, courgette, ætisþistil eða það sem manni dettur í hug og þræða svo upp á tein og grilla inni í ofni í 20 mínútur. Geggjað alveg hreint og svo gott að það má borða þetta sem aðalrétt með til dæmis bakaðri kartöflu. Marineringin er líka rosalega góð til að búa til kjúklingaspjót. Þá marinerar maður bringu, kubbar svo og þræðir á spjót með grænmetinu. Gott heitt eða kalt. Nomm nomm.

Mér finnst ekki annað við hæfi en að þeir sem vinna hjá "Banka Grúppu" klæði sig samkvæmt "power dressing" reglum. Og þar sem að ég hef í hyggju að taka á honum stóra mínum í nýju vinnunni og vera alltaf í nýpressuðu, sterkjuðu og hæluðu þurfti ég að fara í bæinn í dag í smá leiðangur. Ég fann þessa líka dúndrandi fínu hæla/vinnuskó í Next ásamt hvítri skyrtu og þá þurfti bara að finna buxurnar. Ég keypti að endingu bara einfaldar svartar buxur sem er kannski ekki í frásögur færandi. Nei, það sem er spennandi við þetta er að þær eru agnarsmáar. Pínkuponsulitlar. Á minn mælikvarða það er að segja. Þegar ég held á þeim og skoða trúi ég eiginlega ekki að ég passi í svona smágerða flík. Þær eru nefnilega númer 16. Númer 16 er stærsta "eðlilega" númerið. Það má oftast búast við að finna það númer í flestum venjulegum verslunum. Á myndinni sjást buxurnar sem ég er í á 125 kílóa myndinni og svo ofan á þeim buxurnar sem ég keypti í dag. Mér finnst þetta eiginlega bara skemmtilegt. Ég get ekki hætt að flissa. Tíhíhíhíhí!

Ég kláraði í morgun aðra 6 vikna áskorun í EA sports. Það er voðalega gaman að byrja á einhverju og klára það svo líka. Ég gerði þetta alveg sama hvað gerðist í lífinu, vaknaði á hverjum morgni (nema á sunnudögum, líkaminn þarf líka að jáfna sig aðeins) og lyfti, hoppaði og teygði í 40 mínútur. Yndislegt alveg hreint. En núna er prógrammið búið og spurning hvað tekur við. Ég hef ekkert hlaupið síðan á mánudaginn á meðan að hnéð var að jafna sig. En hef í hyggju að setja hlaupin í fyrsta sæti núna. Enda veðrið alltaf að skána og mér finnst hnéð vera skárra nú þegar ég er að léttast aftur. Þetta er líka góður tími til að hrista upp í dagskránni enda verð ég að breyta öllu til að komast í vinnu fyrir klukkan níu. Hef ég tíma til að fara út að hlaupa, fara í sturtu og gera mig sæta og komast í rétta lest á réttum tíma? Það er nefnilega mikilvægt fyrir mig að koma cardio inn first thing til að brenna fitu áður en maður er með kolvetni í systeminu. Þetta kemur til með að reyna á skipulagshæfileikana mína!

Kassinn frá Abel & Cole kom í morgun og viðheldur ævintýrum í grænu. Ég tók upp úr honum gulrætur og kartöflur, hvítkál, banana og mandarínur og Jerusalem Artichoke. Fyrstu fimm hlutirnir voru alveg fínir en hvað í fjáranum er Jerusalem Artichoke? Gvöði sé lof fyrir internetið og nú verða hér í matinn á morgun þessi líka fíni réttur eftir uppskrift frá Jamie Oliver. Verður lífið bara öllu meira spennandi en þetta?

Mikil ægileg lukka er yfir mér alltaf hreint. Ég léttist um hálft kíló þessa vikuna og það með því að borða dajm og indverskan og kjötbollur og snakk og snikkers. Og ég er bara búin að hlaupa einu sinni vegna íþróttameiðsla. Samt léttist ég. Kannski var þetta líka út af danska kúrnum. Eða "second wind" sem ég hef fengið þessa vikuna. Síðan um jól er ég bara búin að vera með hendina hálfa í þessu öllu saman. Hef verið stressuð og pirruð og hrædd. En ég fattaði svo á mánudaginn að ég er ekkert búin að vera með neitt hálfkák. Það má vera að ég sé ekki að léttast með ofurhraða, eða Biggest Loser style, en heila málið er að ég byrja alltaf aftur.Í næstum heilt ár hef ég flogið og fallið og hlaupið og hrasað, en ég dusta alltaf af mér rykið og byrja bara aftur. Og það er það eina sem skiptir máli. Það má vera að ég sé kannski ekki "poster girl" fyrir megrunarkúra, en þetta er að virka. Hvað um það. Ásta kom með upplýsingar um danska kúrinn og þegar ég fór að skoða hann kom í ljós að hann er prótínkúrinn minn. Mjög takmarkað af kolvetnum, heilmikið prótín og gífurlegt magn af grænmeti. Mamma hafði að sjálfsögðu reynt að koma mér í þetta fyrir löngu síðan en ég bara var ekki tilbúin þá. Það er ýmislegt að danska kúrnum. Í fyrsta lagi þá er er hann "proper" megrunarkúr. Og það er blótsyrði á þessu heimili. (Og ætti að vera allstaðar) Í öðru lagi er alls ekki lögð nógu mikil áhersla á "clean eating" og það er allt of mikið notað af sætuefni. Í þriðja lagi er hvergi minnst á hnetur og svona ýmislegt fleira smálegt. Þannig að ég tók planið og aðlagaði að mínum vísindum og fékk við það þennan second wind sem mig vantaði. Þannig að núna hlakka ég bara til í næstu viku. Ég ætla nefnilega að sleppa dajm og indverskum og snakki og snikkers. Og halda svo bara áfram.

Það er alveg merkilegt hvað við höfum öll mismundandi sýn á lífið, tilveruna og okkur sjálf. Ég spjallaði í smástund við hana Huldu mína um daginn og hún minntist á að hún væri í gallabuxum. Í fyrsta sinn í mörg ár enda þætti henni hún loks vera orðin nógu slank til að vera í svoleiðis fatnaði. Mér fannst þetta dálítið merkilegt. Ég hefði aldrei sagt að maður þyrfti að vera visst mjór til að geta verið í gallabuxum, gallabuxur henta öllum. Hins vegar myndi ég frekar ganga um nakin en að að fara í pils. Hulda hinsvegar veit ég að hefur verið í pilsi lengi. Ég get núna farið í stutta kjóla en finnst pils ennþá vera alveg hræðileg á mér. Margar feitar konur fara svo líka í víð, síð pils sem mér finnast ættu að vera gerð ólögleg. Mér finnst fínt að vera í eins þröngu að ofan og hægt er en margir myndu segja að feitir ættu að vera í rúmgóðum peysum. Eitthvað sem einum hentar er alrangt fyrir næsta mann.

Ég sagði upp í vinnunni í dag. Sló þannig vopnin úr hendi Elísabetar Drottingar og var á undan að segja henni upp áður en hún hætti með mér. Ég byrja að vinna hjá Lloyds Banking Group mánudaginn 15. mars. Þetta er ljómandi lítið starf í Chester þannig að ég fer í vinnuna með lest á hverjum degi. Hversu erlendis er það?! Vinnutíminn frá 9-5 sem er þvílíkur munur og frí um helgar. Verst hvað ég lækka í launum. En það er víst ekki hægt að kvarta, ástandið hér er hræðilegt og ég er bara lukkuleg að fara úr einni vinnu í aðra. Það er víst ekki hægt að vera fúll þegar maður getur borgar reikningana. Og ég bara svipast um og finn vonandi eitthvað meira við mitt hæfi svona þegar fram líða stundir. Mér datt svo líka í hug að ég hef núna tækifæri til að kynnast fólki sem þekkir mig ekki sem 130 kílóa manneskju. Nýju vinnufélagarnir eiga kannski eftir að hafa allt aðrar hugmyndir um hvernig manneskja ég er því þeir sjá bara svona smá chubby kjellingu, ekki offitusjúkling. Það verður merkilegt að athuga hvort ég taki eftir einhverjum mun á viðbrögðum fólks.

Það er fátt betra en góður vinur. Og að eiga jafn fallega vinkonu og hana Ástu er betra en gull og gersemar. Við erum búnar að hafa það voðalega gott síðan á miðvikudagskvöld; fórum til Chester, í IKEA (Jibbí!), í göngutúr upp á Rhos-fjall og alveg óvart á rugby leik. Borðuðum indverskan og fórum út að dansa í Wrexham. Og mest af öllu erum við búnar að spjalla og gera lífinu og tilverunni góð skil. Það er voðalega gott að tala um þetta ferli mitt og stíga svona aðeins út úr því og skoða utan frá. Og það sem mest stendur upp úr er að ég sé að ég er bara að leggja um það bil 80% í þetta. Það eru þarna 20% að flækjast sem gera það að verkum að ég er ekki alveg sátt. En ég veit hvað ég þarf að gera, ég hef alla þá þekkingu sem ég þarf til að gera þetta í alvöru. Og það er kominn tími til að spýta í lófana og herða róðurinn, naga skjaldarendur, skíta út fyrir lunningu og tussa þessu í gegn. Nú skal dansinn hefja.

Grömmin 300 farin í morgun þannig að ég er aftur komin í Magna þyngd. Ánægð með það eftir hálfgert hálfkák þessa vikuna. Kannski að þetta hafi bara verið áhyggjur, en nú er ég komin með nýja vinnu þannig að áhyggjurnar eru farnar og Ásta komin í heimsókn þannig að það eru skemmtilegir dagar framundan. Góðar stundir.

Mamma mía! Samkvæmt hlaupaprógramminu mínu á ég að hlaupa stanslaust í 20 mínútur á föstudaginn! Ég er ekki alveg viss um að ég sé tilbúin í það. Fyrir utan að ég get ekki hlaupið lengur en í 6 mínútur án þess að koma að brekku. Og ég get ekki hlaupið upp brekku. Á morgun ætla ég að hlaupa í 5 mín, ganga í 3, hlaupa í 5 o.s.frv. í hálftíma. Ég get það. Svo hlaupa í 8 mínútur. Það er lengra en ég get núna. Og að lokum hlaupa stanslaust í 20 mínútur. Hversu spennandi getur lífið bara orðið? Ég bara get varla þolað æsinginn!

Ég borða góðan og hollan mat. Ég borða mestmegnis grænmeti, gott prótín, flókin kolvetni og holla fitu. Ég hleyp a.m.k. þrisvar í viku, lyfti fjórum sinnum í viku og labba heilmikið. Ég rannsaka og læri og kenni sjálfri mér. Ég les og skrifa og finn upplýsingar. Ég er búin að léttast um 28 kíló síðan í mars. Það er ekkert sem ég veit ekki um "lífstílsbreytingar". Engu að síður finnst mér að ég þurfi að byrja upp á nýtt öðruhvoru. Ég þarf stanslaust að hrista upp í þessu öllu saman. Stundum virkar það, og stundum ekki. Oftast skemmti ég mér konunglega, en stundum skoða ég "spreadsheetið" mitt og hugsa með mér að ég sé alltaf að skemma fyrir sjálfri mér, að í hvert sinn sem ég kemst á flug og vel gengur þá geri ég eitthvað þannig að ég þarf að byrja upp á nýtt. Mér finnast 600 grömm á viku að meðaltali bara ekki vera nóg. Stundum skoða ég önnur blogg og verð græn af öfund af sögum af fólki sem er búið að léttast helmingi meira en ég á helmingi minni tíma. Eins mikið og ég veit þá held ég samt áfram að gera svo margt vitlaust. Og það er alltaf eins og það gerist þegar ég nálgast einhver takmörk. Eftir þrjár vikur verður heilt ár síðan ég byrjaði að garfa í þessu. Og ég væri óskaplega mikið til í að geta sagt að ég hafi lést um 30 kíló á þessu ári. En er núna nagandi mig í sjálfsefa um að það takist. Ég veit að þetta var núna bara einn (enn) sunnudagur í rugli og ég byrja upp á nýtt á mánudegi, ekkert mál, en ég bara nenni ekki lengur þessu "byrja upp á nýtt". Mig langar til að taka allt matarkyns út sem ýtir á rofann í heilanum á mér sem kveikir á "binge" hegðuninni. En er ekki alveg nógu sterk til þess. Það kemur alltaf upp hin hliðin á málinu sem segir mér að í öll hin skiptin sem ég léttist helmingi meira á helmingi minni tíma og var ekkert í neinu rugli þá kom alltaf sá tími þar sem ég fór í ruglið og komst ekki út úr því aftur. Er ekki betra að vera bara róleg í þeirri fullvissu að fyrir hvern ruglaðan sunnudag fylgja a.m.k. sex brilljant dagar? Ég er mjög tvístígandi yfir þessu. Kannski svona eins og alkahólisti sem gerir sér grein fyrir að hann á við vandamál að stríða vegna þess að hann heldur áfram að drekka einn heima eftir að partýinu lauk en enginn annar veit neitt því alkinn var hrókur alls fagnaðar á meðan partýinu stóð. Ég veit í hjarta mér að þetta "sex góðir dagar, einn vondur" er fínt ef ég ætla að halda mér stöðugri þar sem ég er, en ef ég ætla að halda áfram að léttast þá er komið gott. Ég verð að finna rofann inn í mér sem kveikir á "koma svo!" hegðuninni. Æji, ég veit það ekki. Ég veit alveg hvað ég þarf að gera, en nenni því ekki núna. Held að ég sé að fiska eftir samúð. Eða smá sparki í rassinn. Heill pistill og ekki kemst ég að niðurstöðu. Mikið djöfull er þetta mikið vesen. Mikið djöfull er þetta flókið! Mikið djöfull em þetta er líka einfalt mál! Djöfullinn sjálfur!

Á leiðinni heim eftir að skila Láka af mér í skólann gekk ég fram á tvo eldri herramenn sem höfðu stoppað til að spjalla. "Good morning William" sagði sá fyrri. "It´s a cold one John," svaraði hinn. Í sömu andrá hjólaði sá þriðji framhjá og kallaði "Morning Brian, morning Henry" "It´s a cold one Jim" kölluðu þeir tilbaka. Bíddu nú við. Hver er Brian og hver er Henry? Eða er Jim kannski bara rugludallur og John og William láta það bara eftir honum að kalla sig Brian og Henry? Þetta voru skrýtnar skrúfur. Walesverjar eru skrýtnar skrúfur að mati flestra Englendinga. Við tölum með afdalahreim sem gefur til kynna að við séum sveitafólk og sakleysingjar. Á sama hátt og ef fólk að sunnan heyrir í Scouse, Liverpool hreim þá grípur það fast í veskið því eins og allir vita þá eru Scousers þjófar og glæpamenn. Við hér í Rhos erum svo Jackos. Það er nú ekki gott að vera Jacko, við erum víst frekar illa gefin og undan hvort öðru komið. Svona dálítið skrýtin. Kannski dálítið eins og Þollarar. Það er kannski ekkert skrýtið að ég hafi endað hérna. Ættum við ekki að setja upp svona vinabæjasamband?

Góðu fréttirnar eru að ég er hætt að sjá hundrað. Að kvöldi til, í gallabuxum og skóm og ópissuð er ég samt undir hundrað. Good riddance segji ég nú bara. Slæmu fréttirnar eru að ég brást vísindunum. Þau brugðust mér ekki, ég brást þeim. Eftir kolvetnispartýið á sunnudaginn og föstuna á mánudaginn hafði ég fyllilega í hyggju að fylgja prótín kúrnum en eitthvað var áhyggju-og kvíðahnúturinn í maganum á mér að flækjast fyrir mér þannig að ég náði ekki að plana vikuna nógu vel. Hélt mér reyndar undir 1500 kal en allt kom fyrir ekki og ég þyngdist um 300 grömm þessa viku. Ekki spennandi. (Getur verið að áhyggjur vegi allt upp undir 2 kíló? Ef svo er þá er ég í fínum málum!) En sem betur fer veit ég hvað ég gerði vitlaust og get bara gert mitt besta til að reyna að gera ekki sömu mistökin aftur.

Til þess að sanna fyrir sjálfri mér að ég sé ekki með skapgerðarbrest, að ég sé algerlega við stjórnvölinn ákvað ég að borða ekki neitt í gær. Mér tókst að forðast súkkulaðikökuna á sunnudaginn, en borðaði nokkrar skonsur og eitthvað fannst mér geðveikt við hvernig ég var öll inni í mér og það er svo mikilvægt fyrir mig að þetta allt saman sem ég er að gera leiði til þess að ég verði svona nokkurnvegin eðlileg þannig að mér fannst ég þyrfti að gera eitthvað. Skapgerðarbrestur eður ei þá ákvað ég að sýna sjálfri mér hvað ég bý yfir miklum ofur viljastyrk. Og drakk bara vatn í gær. Og hræddi sjálfa mig smávegis því ég skemmti mér of mikið við það. Það var yndislegt að hafa svona mikið vald yfir sjálfri mér og mat og umhverfinu og öllu saman. Þetta var ekki gert til þess að léttast, ég meira segja veit að þegar ég borða of lítið hefur það vanalega öfug áhrif, þetta var algerlega sálfræðileg athugun. En þetta var líka bara dæmi um öfga frá hinum sjónarhólnum og alls ekki sniðugt að því leytinu til. Ég þarf aðeins að melta þessar upplýsingar allar og ákveða hvað ég geri við þær. Svo er líka kannski ekkert skrýtið að ég hafi verið smávegis skrýtin um helgina. Mér, og þúsundum öðrum opinberum starfsmönnum, var sagt upp á föstudaginn. (Einhvern vegin þarf Gordon Brown að borga mínusinn í ríkiskassanum sem Icesave skildi eftir sig!) Frá og með 1. apríl er ég atvinnulaus. Það er ef ég finn ekki nýja vinnu fyrir þann tíma. Það er ekki um auðugan garð að gresja en ég er nú svo sem ekki með neinar ofur áhyggjur. Þetta er bara smá svona vesen sem ég ætla að vinna úr og það án þess að þyngjast um 30 kíló. Nú er sko aldeilis tækifæri til að prófa skapgerðina, mína eðlislægu bjartsýni og allar mínar kenningar. Það er sko engin afsökun fyrir ofáti þó maður fái slæmar fréttir.

Ég vaknaði í morgun með sorg í hjarta og harðákveðni að borða mína eigin vigt í heróíni. Fór þessvegna niður og byrjaði daginn á að baka hefðbundnar enskar skonsur (scone). Lúkas stakk upp á að ég myndi einnig baka eina súkkulaði köku og fyrst ég var með allt heróínið á borðinu hvort eð var og ég var með sorg í hjartanu þá hljómaði þetta eins og hin besta hugmynd. Ég skellti því í eina Ástu súkkulaðiköku á meðan skonsurnar voru inni í ofni. Það sló hraðar í mér hjartað af spenningi við að fá súkkulaðiköku, ég meina ein eða tvær skonsur með smjöri og sultu eru eitt en sneið af (eða heil) súkkulaðiköku er eitthvað allt annað. Bara tilhugsunin um lyktina, áferðina og tilfinningunni á tungunni, um bragðið og æsingin um að fá næsta bita á meðan ég kjamsa á þeim fyrsta var nóg til að ég þyrfti að grípa í borðbrúnina svo mér myndi ekki bara byrja að svima. Og ég hugsaði með mér að þetta væri ekki eðlileg hegðun. Og ég er búin að segja við sjálfa mig að ég fái ekki neitt heróín þangað til að ég er sannfærð um að ég ráði við það. Og ég veit að ég ræð ekki við það núna. Ef það gerist aldrei, so be it, ég tek þá bara þeim hundi eins og hann kemur. Ég minnti sjálfa mig á hvað ég geri þegar ég fer í Co-op; fyrsta hugsun: "Vá, hvað mig langar í eitthvað", næsta hugsun: en þú ætlar ekki að kaupa eitthvað þannig að þú getur allt eins hætt að hugsa um það núna." Og ég hætti að hugsa um það og kaupi bara það sem ég átti að kaupa. Sama með þessa köku. "Þú ætlar ekki að fá þér kökusneið þannig að þú getur allt eins hætt að hugsa um hana núna." Kakan er komin ofan í kökustamp og ég fer með hana í vinnuna á morgun og gef teyminu mínu. Það er óþarfi að henda henni. Og ég slepp við heróínneyslu í dag. Við ætlum að fara í smá göngutúr núna fjölskyldan. Það er alltaf gaman að rölta um Ty Mawr svona þegar vorið er á næsta leyti.

Ég lauk við dag þrjú í viku þrjú í C25K prógramminu á laugardagsmorgun. Ég hljóp miðvikudag, föstudag og laugardag og þannig var í lagi að ég sleppti mánudeginum. Ég man aldrei fyrr en ég er hálfnuð með hringinn að ég ætlaði að taka með mér snýtiklút. Ég hlýt að vera eins og algjör gonkóli á hlaupum, með hálfvitaglottið allan hringinn, eldrauð í framan og með horið í löngum taumum frá nefi og út á kinnar. Ég er eiginlega hálfhissa að einhver góð sál hafi ekki komið og farið með mig aftur á sambýlið. Engu að síður er gleðin svo mögnuð að mér er alveg sama, meira að segja um hortaumana, ég bara fæ ekki nóg af þessu. Og það er með ólíkindum hvað maður er fljótur að verða betri. Ég get núna hlaupið í einum rykk göngustíginn sem ég þurfti að skipta í þrennt í upphafi. Ég bara hlakka til að sjá hvað vika fjögur ber í skauti sér.

Á leiðinni til Wrexham í gær þá pústaði bíllinn aðeins. Dave segir að hann haldi að það sé einhver hundur í einhverri leiðslu, hann hafi sett grugg í bensínið. Ég sagði að ef pabbi ætti bílinn þá myndi hann opna húddið og finna sér eina eða tvær leiðslur og/eða pípur og blása rösklega í þær. Það væri alltaf lausnin á svona vandamálum. Mikið er ég fegin að pabbi þinn valdi sér ekki kvensjúkdómalækningar sem atvinnugrein svaraði Dave þá, það hefði getað leitt til nokkurra vandræðalegra atvika.

Ég hefði líka alveg verið til í að blása í nokkrar leiðslur í heilanum á mér þegar til Wrexham var komið. Ég fór inn í eina búð, tók beint strik í fituhlussudeildina, snérist í nokkra hringi, fattaði að ég á ekki heima í þessari deild lengur, og hringsnérist svo um venjulegu fötin. Og vissi bara ekkert hvað mig langaði í. Ræflaðist um og það eina sem ég gat hugsað var að þetta væri of mikið val, þetta er of erfitt. Ég er ekki tilbúin til að finna minn eigin stíl ennþá. Væri helst til í að vera Pin-Up girl held ég. Fann svo loksins voðalega fínar buxur og hélt þeim upp til að sýna Dave. Hann varð skrýtinn á svipinn og spurði svo hvort ég væri að reyna að segja honum eitthvað. Sá þá að á strengnum var þessi líka fína teygja fyrir óléttu bumbu! Þær fóru beint aftur á rekkann. Ég gafst bara upp. Ég reyni bara aftur um næstu helgi. Ég keypti mér bara prótein duft í staðinn. Jebb, ég er bara orðin hardcore lyftingakjelling sem treð í mig prótínsjeikum. Allt náttúrulegt efni, fitulaust og nánast engin kolvetni. Bara til að reyna að koma meira prótíni í mig, það er alveg nánast vonlaust að gera það einungis með mat. Við enduðum svo á Starbucks þar sem ég fékk besta skinny latte í heimi. Ég er ekkert of stressuð yfir buxunum, um leið og ég fer að fatta hvernig ég er í laginu núna þá finn ég út hvað ég vil og í hverju ég vil vera og hvar ég vil versla. Það er líka kannski að fara að koma tími á eina góða verslunarferð, hmm stelpur?

Vísindin virka, vísindin blífa, vísindin eru komin til að vera. Ég er búin að fylgja 40% prótín, 40% kolvetni, 20% fitu matseðlinum mínum núna síðan á mánudag og ég hef lést um 2 kíló þessa vikuna. Ég er núna eins mjó (eða eins feit ef maður er glasið er hálftómt manneskja) og ég var þegar ég var hjá Magna. Ekki nóg með það heldur er fitan sem eftir er búin að raða sér á mun skipulegri hátt um líkamann og ég er öll orðin svona straumlínulagaðri. Mér líkar vel við straumlínur. Ég held að ég sé enn ánægðri með þetta allt saman en ella af því ég lagði vinnuna í þetta, ég fann upplýsingarnar, ég vann úr þeim og ég skapaði velgengnina sjálf. Og þetta er ekkert leyndarmál, þetta er ekkert flókið, þetta er ekki einhver kreisí megrunarkúr, þetta snýst um að skilja líkamann og gefa honum það sem þarf til að hann vinni sem fullkomna vélin sem hann er. Kertsjíííng!

Ég og Dave erum í fríi núna í tvo daga. Sem er voðalega næs, mér finnst ofboðslega gaman að vera í fríi úr vinnunni. Lúkas í skólanum og við hjónakornin ætlum að fara í kaffirölt um Wrexham og kannski kaupa á mig nýjar buxur. Þessar númer 18 eru nebblega orðnar dálítið rúmar um sig. Og skinny gallabuxurnar mínar? Þær eru meira svona gúlpandi gallabuxur. Það er nú óþarfi að vera að gera mann stærri en maður er í alvörunni. Er þaggi?

Dagur eitt, vika þrjú og ég slasa mig. Hér er fljúgandi hálka og því miður hnykkti ég í hnéð þegar ég lagði af stað í morgun. Ekkert alvarlegt en nóg til að ég snéri við og þrykkti bara í annan tíma hér heima í EA active. Ég vil frekar bíða í einn eða tvo daga á meðan hálkan fer en slasa mig alvarlega og þurfa að bíða miklu lengur. Og svo þarf að spýta í lófana því ég er búin að skrá mig í Race for Life í lok Júní. 5 kílómetra hlaup til að safna pening fyrir Cancer Research UK. Að hugsa með sér. Ég, í alvöru hlaupi. Það má að sjálfsögðu labba en takmarkið mitt er að geta hlaupið í allavega 30 mínútur stanslaust þegar að því kemur. Þetta er nú aldeilis spennandi. Jæja, best að fara í vinnuna hlaðin spínati, feta og kjúklingabringum.

Eftir gríðarlega yfirlegu er vikumatseðillinn svona nokkurn veginn tilbúinn. Mér tekst ekki alveg að halda mig við fyrirfram ákveðna skammta. Það er ekkert mál að halda sig við 160 grömm af kolvetni, ég er meira að segja hálf hissa hvað það var auðvelt að halda þeim hluta matseðilsins fínum, ég hélt að það yrði miklu flóknara að skera kolvetnin í burtu. Erfiðleikarnir koma þegar að próteininu kemur. Ég bara kem ekki meira af því ofan í mig án þess að fara langt yfir fituskammtinn. Þetta er eitthvað sem ég þarf að skoða og læra svona as I go along. Sem stendur er á listanum hafragrautur, kotasæla, baunir í ýmsum formum, edemame, kjúklingabringur, quinoa, spínat, grískt jógurt, grænmeti, þýskt brauð, hnetur og ýmislegt fleira. Ég þarf allavega þessa viku til að breyta og bæta og venjast að hugsa í fæðutegundum frekar en kalóríum og svo sjáum við hvað setur. Þetta er allavega svaklega spennandi. Meira spennandi en veðrið, hér snjóar aftur. Uss og svei.

Eftir vonbrigðin á vigtinni í gær lagðist ég í nákvæmar rannsóknir. Kalóríur inn og kalóríur út, eins einföld og grunnfræðin eru þá er alltaf hægt að betrumbæta vísindin. Hvaða kalóríur inn og hverjar skulu út? Það liggur í augum uppi að það er betra fyrir heilsuna að borða 2000 kalóríur af próteini, flóknum kolvetnum og góðri fitu en 2000 kalóríur af sykri og hvítu hveiti. Það er auðveldara fyrir líkamann að vinna betur úr hollari fæðunni. En hvernig er best að skipta á milli próteins og kolvetna? Það kannast allir við kolvetnislausa kúra eins og Atkins og gífurlegt fitutap og grey kolvetnin hafa fengið frekar slæmt orðspor undanfarin ár. Svona dálítið eins og fita fyrir 20 árum. Fitutapið skapast, ef maður má einfalda fræðin, vegna þess að líkaminn neyðist til að nota fitu sem eldsneyti fremur en sykurinn úr kolvetnum og að auki þess skapar prótein hærri "hita" bruna. En við erum ekki sköpuð til að sleppa kolvetnum og eins og allir "megrunarkúrar" er óðs manns ráð að reyna að skera lífsnauðsynleg fæðuefni algerlega úr mataræðinu. Það heldur það enginn út til lengdar. Til þess að finna út hvað ég á að gera komst ég að því að ég er því miður "endomorph" líkamstýpa frá náttúrunnar hendi. Ég er mjúk og lin og með grófa beinabyggingu og það er "þungt í mér pundið". Ég þyngist auðveldlega og á mjög erfitt með að létta mig. Kolvetni eru þessvegna ekki besti vinur minn. Enda það efni sem ég er fíknust í. Ég á því að reyna að fara eftir 40-40-20 reglunni og koma eins mikilli cardio hreyfingu að til að halda brunanum gangandi. 40% þess sem ég neyti á að vera prótein, 40% kolvetni og 20% fita. Stærðfræðin er einföld; í einu grammi af próteini og í einu grammi af kolvetni eru fjórar kalóríur. Ef það eru 20 grömm af próteini í því sem þú ert að borða eru sem sé 80 kalóríur. Í fitu eru hinsvegar 9 kalóríur. Þannig að til að fá 1600 kal yfir daginn skipt niður 40-40-20 þá á ég að fá 160 g prótein, 160 g kolvetni og 35 g fita. Ég klauf niður daginn í dag og ég kem til með að borða 63.5 g prótein, 212.7 kolvetni og 33.6 af fitu. Kolvitlaust sem sagt. Og ef vísindin eru rétt og sönn þá útskýrir þetta hversvegna ég léttist svona hægt. Þrátt fyrir að borða flókin og góð kolvetni þá borða ég of mikið af þeim. Og það þrátt fyrir að halda mig við rétt kalóríumagn.

Þetta er heilmikil áskorun. Ég get talið kalóríur í svefni. En að þurfa að skipta réttlátlega niður í fæðuefnin líka, reikna út grömm og hlutföll, það er eitthvað alveg nýtt. Og ég þarf greinilega að skoða matseðillinn minn með nýjar prótein uppskriftir í huga. Nýtt og spennandi! Jess! Ég er uppfull af gleði yfir þessu! Nú verður næsta vika skemmtileg. Tilraunastarfsemi og útreikningar. Og svo sjáum við hvað gerist á vigtinni. Every day without learning something new is a day wasted.

Ég sit hérna og klóra mér í hausnum. 400 grömm upp og ég skil ekki alveg afhverju. Á miðað við hæð, þyngd og aldur er "Resting Metabolic Rate" þ.e. kalóríu fjöldinn sem ég brenn á dag við grunnhreyfingu eins og að anda er 1600. Ef ég bæti svo við líkamsræktinni sem ég stunda þá brenni ég 2100 kalóríum yfir daginn. Þannig að til að standa í stað má ég borða rúmar 2000 kalóríur á dag. Til þess að léttast um hálft kíló þarf maður að skapa 3500 kalóríu mínus. Sem þýðir að með líkamsrækt má ég borða 1600 kalóríur á dag. Sem er fullkomið af því að ef maður fer undir RMR þá er maður að skapa "hungursneyð" fyrir líkamann sem hægir á brennslu og er ekki gott fyrir fitutap. Að sjálfsögðu ef maður heldur það út nógu lengi þá að sjálfsögðu endar maður á að léttast; það er víst enginn feitur í útrýmingarbúðum, en það er ekki lífstíll sem ég hef áhuga á. Ég skipti kalóríunum mínum yfir vikuna þannig að ég nota stóran hluta á sunnudögum, mjög lítinn á mánudögum og held mér svo í 1500 hina dagana. Og þessi vika var ekki neitt öðruvísi. Eini munurinn er að ég skrifaði ekki neitt niður. Sem þýðir að ég hef greinilega stungið hinu og þessu upp í mig og án þess að skrá það niður þá laumast þær kalóríur undir radarinn. Mér finnst það samt léleg afsökun, ég hlýt að hafa gert eitthvað meira vitlaust en bara get ekki sett fingurinn á það.

Það sem aðallega gerist er að ég fer að hugsa of mikið. Ég leyfi vigtinni alltof mikið að stjórna líðan minni. Þetta skiptir engu máli. Ég held bara mínu striki. Engu að síður er ég sár, svekkt og sorrí, ríf í hár mitt og skegg og fæ magakrampa við áhyggjur af framtíðinni. Ef ég þyngist um 400 grömm á 1600 kalóríu kúr hvað gerist þá þegar ég verð léttari og léttari og má borða minna og minna? Hvernig ætla ég að halda þessu út að eilífu? Eins mikið og ég segji sjálfri mér að þetta snýst ekki um áfangastaðinn heldur ferðalagið þá get ég ekki að því gert en að hugsa um daginn sem ég stend á vigtinni og sé 71 kíló. Og 400 grömm upp á við tefja það andartak.

Oh, well, nevermind. Þetta skiptir í alvörunni engu máli. Það eina sem skiptir máli er að halda áfram. Þetta hefur virkað hingað til og ein vika hefur ekkert að segja þegar við horfum á tímann sem það tók mig að verða þetta feit og tímann sem það kemur til að taka mig að verða eins og ég vil vera. It´s not whether you get knocked down; it´s whether you get back up.

Mér finnst alveg óskaplega gaman að lyfta. Það er alveg sú líkamsrækt sem mér finnst skemmtilegust. Það er eitthvað alveg spes við að finna vöðvana hnyklast við átökin og það skapast einhver efnaskipti sem flæða um allan líkamann sem gera mig hamingjusama. Það er óneitanlega heilmikill testesterón fnykur af lyftingum. Og kannski er ég svona karllæg en ég fíla þetta alveg í botn. Ég er að skemmta mér konunglega við hlaupin en ég held að mín stærsta ást sé á járninu. Skemmtilegast finnst mér kúltúrinn í kringum lyftingarnar. Það er spes fólk sem fílar að fnæsa sig í gegnum 200 kíló í bekkpressu. Það talar annað tungumál en við hin. Flestir tala um sjálfan sig í þriðju persónu með greini; The Iceman, The nugget, The Gunner. Á íslensku er þetta svo alveg eins, Naglinn, Gillinn, og núna náttúrulega Svavan. Svavan reif í járn í morgun og þrusaði í gegnum reppið. Svavan fílar reyndar ekki nafnið, kannski að hún prófi Murtuna. Murtan vaknaði í morgun og dúndraði í sig prótein í takt við graðhestamúsik á meðan hún hnyklaði kögglana. Betra. Helst myndi Murtan vilja fá að vera The Ironmaster en grunar að svoleiðis nafngift þurfi að koma frá öðrum, hún megi ekki bara nefna sig sjálfa. Kannski að Murtan haldi sig bara við fyrstu persónu svona þangað til að hún er orðin aðeins meiri köggull? Hvað sem því líður og hvort sem maður er tilbúinn að taka öllum lyftingarlífstílnum inn á sig þá er því ekki að neita að lyftingar eru sú líkamsrækt sem er hvað best til fallin fyrir byrjendur og offitusjúklinga. Því meiri vöðvamassa sem þú hefur því meiri hitaeiningum brennir þú. Það er algjör misskilningur að vilja ekki fá vöðva af því að þá þyngist maður. Eins og sést á myndinni er ekki betra að vera 90 kíló af vöðvum en 80 af fitu? Fólk sem á erfitt með að hreyfa sig í hoppi og skoppi getur auðveldlega náð sér í lóð og byrjað að pumpa. Það er svo miklu líklegra að fólk haldi sig við hreyfinguna og nái að gera líkamsrækt að hluta af daglega lífinu ef því líður ekki eins og það sé að að deyja við áreynsluna af hoppi. Og svo eftir því sem maður styrkist meira er hægt að bæta við "cardio" æfingunum. Þetta er svo elementary að ég skil ekki afhverju fituhlunkar eru ekki sendir með læknaávísun í pumpið. Murtan hefur talað.

Öll heila ástæðan fyrir breyttum og betruðum lífstíl kom í ljós í dag. Við Láki ákváðum að veðrið væri nógu gott til að skokka út á róló og kanna hverning róluvöllurinn kom undan vetri. Ponciau Banks sem er svæðið sem telst til útivistar og skemmtunar er alveg svakalega skemmtilegt og vel heppnað hjá Wrexham County Borough Council. Þar eru skemmtilegir krákustígar til að þræða, míní útgáfa af Stonehenge (ekki hugsa um Spinal Tap), tennisvellir, svakalega flottir hjóla- rampar, hljómsveitarpallur og síðast en ekki síst þessi líka fínasti róluvöllur. Við Láki erum búin að stunda þennan róluvöll núna í tæp sex ár og í allan þann tíma hef ég kjagað um svæðið og svona smá tekið út fyrir að þurfa að vera þar. Það var einfaldlega of erfitt fyrir mig. Og þessi tilfinning að vera með honum þarna að leika og geta ekki; beygt mig niður, kropið á hnjánum, hlaupið á eftir honum, klifrað upp, hangið í rim, sveiflað mér og rennt mér á rennibraut var svo hræðileg að ég bara gat ekki meira. Ég varð að gera eitthvað í þessu. Tilhugsunin um að vera lélegri móðir en ég gæti verið var bara of sár. Og í dag hlupum við í gegnum Rhos, framhjá Stiwt leikhúsinu og Rhos Colliery Club og niður í Ponciau Banks. Þar fórum við í eltingarleik í kringum Stonehenge og klifruðum svo stein af steini. Við róluðum og hringsnérumst í hringekju, þóttumst vera skrímsli og héngum í apanetinu. Skemmtilegast var að klöngrast upp á litla kastalann sem er með rennibraut. Síðast þegar við vorum á róló klifraði ég þangað upp en gat svo ekki beygt hnén til að setjast niður svo ég gæti rennt mér. Ég gat hvort eð er ekki þröngvað rassgatinu á mér í gegnum járnstangirnar sem rennibrautin byrjar á. Það var of stórt. En í dag, í dag fór ég upp á kastalann, greip í járnið og sveiflaði mér niður. Ég festist á miðri leið en það var meira út af gallabuxum sem renna illa en að rassinn væri of stór. Láki hló og hló og hoppaði upp og niður af gleði yfir að mamma væri að renna sér á eftir honum, og ég fór næstum því að grenja það var svo gaman að sjá svipinn á honum. Þetta er búinn að vera góður dagur.

Dave greip mig í morgun áður en ég lagði af stað í laugardagsmorgunskokkið. Hann sagði að ég væri "slender" og vildi endilega festa á filmu. Þegar við fyrst sendum hvort öðru myndir þá var möguleikinn um að hittast einhvern tíman enn frekar fjarlægur þannig að ég sendi honum mynd af mér sem var tekin þegar ég var hjá Magna og var rosa flott. Í alvörunni þá var ég búin að þyngjast aftur um 20 kíló en mig grunaði ekki að ég myndi nokkurn tíman hitta hann og hafði litlar áhyggjur af svindlinu. Þegar svo að því kom að hittast þá varð ég að viðurkenna fyrir honum að ég væri aðeins feitari en á myndinni minni. Sem betur fer var hann meiri maður en svo að það skipti hann máli. Engu að síður þá finnst mér gaman að geta núna sjö árum síðar verið konan sem hann pantaði eftir mynd á netinu! Enda getur hann ekki skilað mér og fengið endurgreitt.

1.4 kíló farin þessa vikuna. Ég er 98.5 kíló. 2 kíló í viðbót og ég verð eins og ég varð léttust hjá Magna. Mikið sem ég er fegin, núna finnst mér eins og ég sé komin aftur af stað og hef ekki í hyggju að leyfa neinu að stoppa þetta "momentum" sem ég er búin að ná upp. Ég er búin að borða "hreint" alla vikuna og ætla að halda því áfram. Það er rosalega flókið að skera út sykur og hvítt hveiti að því að maður þarf að lesa allar innihaldslýsingar svo nákvæmlega, því þetta leynist gersamlega allstaðar. Mér líður bara svo miklu betur þegar ég sleppi þessu, og það verður alltaf auðveldara og auðveldara. Teymið mitt var að tala um mat í gærkveldi, allir töldu upp það sem þau ætluðu að borða þegar þau kæmu heim. Þegar ég var spurð þá sagðist ég bara ætla að njóta sjálfstjórnar. Það er gaman að hugsa til þess að fyrir 10 mánuðum þá fannst mér það algerlega óhugsandi að koma heim úr vinnu án þess að fá mér nammi. En ég er ekkert að grínast. Þegar þetta er auðvelt er tilfinningin að hafa stjórn á átinu eins og að maður sé ofurmenni. Og þegar þetta er erfitt og maður hefur samt stjórn á átinu er það eins og maður sé forseti alheimsins. Þegar hinsvegar þetta er erfitt og maður leyfir sér að ekki bara svindla einu sinni heldur ákveður að fyrst maður hafi svindlað smá þá sé í lagi að skemma allan daginn eða alla vikuna þá er líðanin eins og maður sé 4. flokks manneskja. Er nema skrýtið að maður verði háður sjálfstjórnar tilfinningunni? Það jafnast eiginlega ekkert á við hana.

Dagur tvö í viku eitt. Fimm mínútur rösk ganga, ein mínúta hlaup, ein og hálf mínútu ganga til skiptis í tuttugu mínútur. Ég byrjaði daginn á að lyfta rösklega í hálftíma og fór svo úr lyftingagallanum og í hlaupagallann og fór þannig með Láka í skólann. Og byrjar ekki að snjóa aftur. Skaðræðishríðarbylur. Á augabragði varð að hvítt og á gangstéttum varð allt að slabbi. Og hvað ég varð glöð þegar mín fyrsta hugsun var "djöfullinn get ég ekki hlaupið í þessu slabbi?" ekki "jeij ég hef afsökun til að sleppa hlaupinu." Skilaði Láka af mér og hljóp svo bara af stað. Men! hvað þetta er erfitt! Og men! hvað þetta er gaman. Ég er alveg hrikalega asnaleg, rétt lyfti löppunum upp og ég efast um að það sjáist mikill munur á hlaupinu og göngunni en engu að síður, ég er úti, að hlaupa. Ég brosi bara allan hringinn.

Án þess að taka neitt sérstaklega eftir því hef ég hætt að borða tómatsósu. Algerlega óvart og án þess að fatta það er sá matur sem hefur hvað helst fylgt mér í gegnum þykkt og þunnt bara færst aftast í skápinn og situr núna þar og safnar ryki. Ég hélt að ég borðaði tómatsósu með öllu. ÖLLU. En nei það kemur í ljós að það er ekki gott að setja hana út á hafragraut. Eða salat. Eða neitt sem er gott á bragðið. Ég er meira að segja hætt að setja hana út á pizzur. Pizzan mín er núna með feta og spínati og einhvernvegin þá fannst mér tómatsósan ekki passa við feta ostinn. Ég fattaði svo líka að þetta er bara gott mál af því að ef mér er alvara að reyna að skera úr sem mestann sykur úr fæðunni þá er bráðsniðugt að byrja á tommaranum því hún er stútfull af sykri. Að hugsa með sér. Og þegar ég hugsa um þetta í samhengi; að ég geti hætt að nota tómatsósu, og það ÁN ÞESS AÐ TAKA EFTIR ÞVÍ, þá er í alvörunni ekkert sem ég get ekki hætt að borða og það án þess að sakna óþverrans. Ekkert.

Í endurnýjuðu bjartsýniskasti mínu horfi ég fram á veginn og sé verðlaunin fyrir að verða sjötíu kíló. Eru þær ekki fallegar? Þegar ég horfi á svona falleg form og fallega liti líður mér vel. Er það ekki alveg magnað? Hitt sem svo lætur mér líða svo vel að ég fer að leita uppi svona fallega liti og form er að ég lét af því verða í dag. Ég fór í búninginn minn, festi i-pod á upphandlegg og fór út og hljóp. Þvílík tilfinning! Sólin glampaði á nánast bráðinn snjóinn og allstaðar var fólk að snúa trýni í sólarátt. Með vindinn í fangið og þannig að hárið blés frá andliti lét ég gangstéttarnar finna fyrir því. Þetta var örstutt, rétt rúmur hálftími og ég labbaði mun meira en ég hljóp enda var Lúkas með mér og þrátt fyrir að hafa byrjað vel (run Mamma run!) þá gafst hann upp fljótlega og lét sig detta með tilþrifum. (It´s blood Mamma, BLOOD I TELL YOU!) En þetta gaf mér hugmynd um hvað ég get og hvað ég get ekki. Þannig að á morgun ætla ég að stilla græjuna mína og halda ótrauð af stað. Dagur eitt af viku eitt í Couch to 5K prógramminu. RUN FORREST RUN!

Árum saman hef ég verið heltekin af öfundsýki og reiði út í allt þetta granna fólk út um allt. Hvernig stendur á því að þau geta borðað eins og þeim lystir en ef ég fæ það sem ég vil þá fitna ég? Hvernig dirfast þau svo að segja við mig að maður þurfi bara að borða minna og hreyfa sig meira? En það hefur núna runnið upp fyrir mér ljós. Ég predika stanslaust yfir þeim sem vilja og vilja ekki heyra að það eina sem þetta snýst um eru kalóríur inn og kalóríur út. Og það er sama reglan fyrir grannt fólk. Grannt fólk þarf að passa sig alveg jafn mikið og ég. Og fyrir sum þau er þetta alveg jafn flókið og þetta er fyrir mig. Eini munurinn er að þau föttuðu að maður verður að passa sig og hreyfa sig áður en þau náðu hundrað og þrjátíu kílóum. Grannt fólk einfaldlega veit að það á að borða undir 2000 kalóríur yfir daginn hvort sem sú vitneskja er meðvituð eða ómeðvituð. Og þetta breytir öllu fyrir mér. Ég sé núna að ég er ekkert spes eða fötluð eða að þetta sé einkaklúbbur sem ég er ein í. Og þessi tilfinning um að það skilji enginn hvað ég á erfitt er horfin. Við erum öll í sama báti. Og eins erfiður og róðurinn er þá er ég guðslifandi fegin að vita að það er ekki bara ég með árarnar í gangi.

Ég hef algerlega tapað mér. Nú er ekkert eftir nema að fara í hlírabol og kábojstígvél og túbera toppinn; ég er komin með "More than a feeling" á i-podinn. Rock on.

Það er allt með kyrrum kjörum hérna á baðvoginni minni, allt stendur í stað. Ég er eitthvað að segja við sjálfa mig að þetta sé vegna þess að ég sé á vissum stað í kvenlegri hringrás og að þetta sé eðlilegt fyrir mig, léttist mikið eina viku, smá þá næstu og svo ekkert í tvær. Svo byrjar rútínan aftur. Þetta gæti líka verið með það að gera að þrátt fyrir að hafa verið trú og trygg sjálfri mér og heilbrigðri skynsemi hvað mat varðar síðan á mánudag þá var sunnudagur sérlega skrýtinn, uppfullur af heitri eplaköku og vanilluís. Maður uppsker sem maður sáir. Þetta er mjög einföld reikningslist, kalóríur inn, kalóríur út. Og svona er það bara. Hvað um það. Ég og Lúkas vorum heima í gær, skólinn hans var lokaður og svo var einnig um skrifstofuna mína. Þegar það er svona kalt úti og maður hefur nógan tíma þá er um að gera að búa til góðan mat. Við borðum vanalega ekki kvöldmat saman út af vinnutímanum mínum þannig að það er alveg spes gaman þegar við höfum tíma til að gera það. Ég eldaði stormsúpu, þykka grænmetissúpu með hnausþykkum pancetta bitum. Og bakaði brauð með. Ég dúllaði heilmikið við brauðið, blandaði saman ýmsum grófum hveititegundum og korni, notaði hnoðkrókinn á hrærivélinni í góðar tíu mínútur og lét það svo lyfta sér og lamdi niður þrisvar sinnum. Dúllaði svo við að búa til svona fallegan bolluhring. Og þetta var allt þess virði, besta brauð sem ég hef bakað. Þetta var góður dagur, og góð kvöldstund saman.

Nú verður lífið vart betra. Glee er komið til sýninga á E4 og ég hef fundið minn heilaga kaleik hvað sjónvarpsefni varðar. Allt til staðar; Ammrískur "high school", dans og söngur, klappstýrur, fótboltakappar og nördar, keppni þar sem liðið mitt er undirmálsfiskurinn, ástir og hatur, ýktir karakterar og frábær húmor. Ég hef ekki verið svona hamingjusöm síðan 1990 og Beverly Hills 90120 var í imbanum. Ég að sjálfsögðu er ein um að horfa á þetta á þessu heimili, þeir hinir eru of hámenningarlegir til að taka þátt í þessu en ég er með í maganum af spenningi til að sjá hvað gerist næst. Þrátt fyrir að vera nokkuð viss um að vera ekki hluti af markhópnum er mér alveg sama, sit og brosi allan hringinn í þann klukkutíma sem þátturinn er á. Og svo er Dancing on Ice líka byrjað aftur. Enginn svaka frægur í ár, nema kannski Heather Mills sem var gift Paul McCartney. Hún er einfætt sú og á eftir að vera spennandi að fylgjast með hvernig henni gengur að skauta. Verst hvað hún er ógeðfelld manneskja. Og þeir eru ekkert að spara brandarana um hana hérna Bretarnir. Enda framdi hún ofurglæp þegar hún skildi við Paul hinn heilaga. Það er gott að hafa svona skemmtiefni í kassanum þessa dagana, það er ekki eins og maður geti gert mikið í þessu óveðri sem ræður hér ríkjum.

Það er fátt í heimi hér sem veitir meiri vellíðunartilfinningu en að setja sér markmið,vinna svo að því og ná því svo. Ég kláraði í morgun 6 vikna áskorunina. Ég þurfti að stunda líkamsrækt í alla vega hálftíma á dag fimm daga vikunnar og mér tókst það. Reyndar þá finnst mér orðið svo gaman að hreyfa mig að þetta var orðin lítil áskorun. Næstu 6 vikur verða svo teknar aftur en erfiðleikinn aukinn. Ég hlakka til þess, ég er orðin smávegis háð kikkinu sem ég fæ út úr ræktinni, eiginlega svo mikið að ég á mér orðið draum um að vinna í líkamsræktarstöð. Ég skrifa þetta og flissa smávegis í leiðinni af því að þetta er svo brjálæðislega fáranlegt en ef einhver segði við í dag að ég mætti velja mér hvað vinnu sem er þá myndi ég ekki hika við að segja líkamsræktarþjálfari. Að mæta bara í ræktina á morgnana og æfa allan daginn og kannski hjálpa einhverjum í leiðinni. Algjör draumur. Givi minn góur! Þessari vellíðan fylgir svo svona frekar vandræðalegt ástand. Ég stend sjálfa mig að því nefnilega að dást að sjálfri mér svona út um allt. Ég á það til að taka skyndilega tvær hnébeygjur, bara svona af því að ég get það, en á meðan að ég er að tala við yfirmann minn. Frekar vandræðalegt. Eða ég hnykla vöðvana og kreisti og sé svo að allir samstarfsmenn mínir eru að stara á mig. Vandræðalegt. Eða þá að ég labba upp stigann í powermode. Og uppsker skrýtin augnlit frá þeim sem ég mæti. Mjög vandræðalegt. En ég bara get ekki af þessu gert, í mér er kraftur sem ég bara stundum ræð ekki við, hann bara brýst út. Þetta er svo mikils virði, að njóta líkama sem hingað til hefur verið bara til vandræða.

Ég ætla héðan í frá að "fæða sálina, ekki magann". Feed the soul. Það er lausnin. Hafa plan, hafa markmið, muna hvað maður hefur gert merkilegt hingað til, nota bjartsýnisröndina, og þegar örvæntingin tekur yfir nota það stuðningsnet sem maður hefur. Takk fyrir mig, bestu vinir í heimi, ég er ekki viss um að þið vitið hversu stóran þátt í þessu öllu saman þið eigið. Rannsóknir sýna (já, ég sagði rannsóknir sýna!) að þeir sem breyta um lífstíl eru mun líklegri til að takast ef þeir fá fólk í lið með sér til að styðjast við. Og þið eruð með mér í liði. Mwahh!

Tahdah! ég er búin að fatta vandamálið. Mig LANGAR til að misstíga mig. Því þá hef ég LEYFI til að segja að mér sé búið að mistakast og þá MÁ ég halda áfram að skófla upp í mig. Af því að alveg sama hvað ég reyni að segja sjálfri mér að eitt lítið feilspor skipti ekki máli, maður verður bara að halda áfram, þá þrái ég ekkert heitar en að gefast bara upp svo ég fái bara að borða og borða og borða og borða. Nú þegar ég er búin að skilgreina vandamálið þá er bara að finna út hvernig skal laga það. Ég veit að mig langar ekki til að vera feit, ég veit að mér líður milljón sinnum betur við að vera mjó, og ég veit að til að vera mjó þá einfaldlega má ég ekki borða eins mikið og mig langar til að gera. Það er í alvörunni ekki mikil fórn. Nú þarf ég bara að læra að hugsa svona af röksemi ALLTAF. Það er ekki eins og ég fái aldrei aftur að borða. Og það er ekki að ég þurfi að borða ALLA kökuna. Ég veit þetta allt saman. Þetta er sama hugsanaferlið aftur og aftur og aftur.

Í gær þegar ég skrifaði fyrri hluta þessa pistils var ég heltekin af "failure" hugsunum, hegðunarferlinu sem leyfir mér að borða of mikið. Í morgun eftir sérstaklega hressilega líkamsrækt er ég öll önnur, get hugsað skýrt og af skynsemi. Ég ætla að reyna að takast aðeins á við hegðunarferlið mitt af meiri alvöru, hef ekki tök á að komast í alvöru meðferð hjá sálfræðingi en er búin að kaupa mér nokkrar bækur um efnið og vona að það sé ekki of mikil poppsálfræði í gangi. Svo verð ég að koma mér upp tækni sem hjálpar mér í gegnum þessi "örvæntingartímabil". Þegar skynsemin víkur og ég ræð ekki við neitt. Á sama tíma og ég er þakklát fyrir að að mestu leyti er í lagi með mig, ég skil hvernig þetta allt saman virkar þá verð ég líka að viðurkenna að þegar örvæntingin tekur yfir, og það á eftir að gerast aftur, þá gleymi ég öllu sem ég hef lært.

Mig langar á vissan hátt voðalega lítið að birta þetta. Mér finnst eins og að undanförnu hafi verið mjög dapurt í mér hljóðið og svona smávegis uppgjafartónn. Og ég fattaði að ég var farin að reyna að draga úr skriftum um hvernig mér líður í alvörunni af því að ég vildi ekki skemma ímyndina sem ég hélt að ég hefði. Svona súperlífstílsbloggari sem væri búin að finna "lausnina!" En tilgangurinn með blogginu er að skrifa mig frá tilfinningunum og þetta síðasta sálarrannsóknarferðalag er líka búið að vera hluti af ferlinu. Og þó það sé kannski ekki alveg rétt frá sagt þá er bloggið fyrir mig eina, ég er oftast ekki mikið að spá hvort einhver lesi. Og ég ætla ekki að byrja á því núna. Og mér líður líka miklu betur.

Ég er búin að vera að skoða ávana og venjur voða mikið að undanförnu. Mér skilst að vani getur verið brotinn á tuttuguogeinum degi. Þetta kemur frá rannsóknum sem voru gerðar á fólki sem hafði misst útlim. Þannig að ef maður hefur slæman ávana sem maður vill komast frá þá á maður að byrja á því að skilgreina hvað það er sem er að og svo hvaða ágóða maður hefur af því að breyta vananum. Ef maður borar í nefið þá myndi ágóðinn til dæmis vera að maður er betur hæfur í kurteisu samfélagi. Svo þarf maður að reyna að hætta að bora í nefið. Í hvert skipti sem fingurinn færist að nös á maður að setja kross í dagatalið. Af því að maður er orðinn meðvitaður þá eiga krossarnir smá saman að verða færri. Þangað til að maður er alveg orðinn háður vasaklútum. Sama gildir um að koma sér upp góðum venjum. Og mér hefur tekist það ágætlega. Ég til dæmis er búin að koma líkamsrækt svo rækilega inn í daglega rútínu hjá mér að það er nánast útilokað að ímynda sér nokkuð annað en að vakna á morgnana, pissa, bursta tennur, drekka vatnsglas og hoppa svo í hálftíma. Til að byrja með þurfti ég að minna mig á að gera þetta og jafnvel á stundum neyða mig áfram. En núna, ekkert mál, ég hugsa jafnmikið um að lyfta og ég hugsa um að tannbursta mig. Þetta er svo sjálfsagt mál. En það er allt annað mál með matinn. Matur er svo flókið hugtak fyrir mig að ég get ekki einu sinni fundið út hvar ég á að byrja til að flokka mat þannig að ég geti ákveðið hvað ég á að gera til að breyta vondum venjum mínum. Mér bara algerlega fallast hendur. Og þegar ég er í svona skapi þá vomir snikkersið yfir mér og stríðir; "kommon, fáðu þér bara bita, þú getur þetta ekki hvort eð er, þú getur aldrei breytt þér nóg til að halda þetta út, þú getur allt eins gefist upp núna, þetta hefur aldrei tekist áður, kommon, fáðu þér bara bita, ég er svoooo gott á bragðið, koma svo..." 10 mánuðir og enn koma dagar þar sem ég hef enga stjórn. Mikið svakalega fer þetta í pirrurnar á mér. Dagarnir og tímabilin þar sem ég hef algera stjórn eru svo góðir, mér líður svo vel, eins og súperkonu, en samt, samt get ég ekki brotið vanann sem segir mér að verðlaunin fyrir góða hegðun sé matur. Og að refsingin fyrir slæma hegðun sé meiri matur. Tuttugo og einn dagur til að gera hvað? Venja mig af mat algerlega?

Það var farið í morgun þetta leiðinda jóla-og áramótakíló og ég því aftur komin undir hundraðið. Ljómandi alveg hreint og ég ef ekki mikið í hyggju að fara neitt yfir það aftur héðan í frá. Það er engin ástæða til neins annars en að setja fútt í þetta núna og halda ótrauð áfram. Verst bara að það er ekki eins og mér líður. Ég er föst akkúrat núna. Finn að það er tími til að breyta einhverju, ég er orðin of vön rútínunni, er orðin of hrokafull. En er bara ekki alveg viss um hvað það er sem ég vil breyta. Mér leiðist. Mig vantar vímuna sem kemur þegar maður fyrst byrjar og allt gengur vel og allt er ný uppgötvun. Ég svona einvhernvegin dröslast áfram í gegnum dagana núna en vantar þetta fútt. Kannski er vandamálið vonbrigðin með að þurfa að bíða í gegnum þetta óveður með að fara að hlaupa. Ég var algerlega búin að hengja allar mínar vonir á það. Kannski er ég bara illa fyrir kölluð í dag. Ég er ekki vön að vera svona fúttlaus lengi. Kannski að ég setji mér einhvert verkefni, eins og að byrja að drekka grænt te eða eitthvað. Æji, það hljómar nú svo sem ekkert spennandi heldur. Svona er ég andlaus akkúrat núna. Blörgh.

Svo bara hætti ekki að snjóa. Skrifstofunni minni var lokað rétt eftir fimm í dag og við öll send heim. Það sem vanalega er 20 mínútna ferðalag heim tók rúma 2 tíma. Ég er strax búin að fá tilkynningu að skólinn hans Láka er lokaður á morgun þannig að eitthvað þarf ég að arransera morgundeginum. Vonandi bara heldur áfram að snjóa þannig að ég þurfi ekki að hafa áhyggjur af því hvað ég á að gera við hann, hringi bara inn í vinnuna og segist vera föst í snjó uppi á mínu fjalli. Snjórinn og veðrið er vinsælasta fréttaefnið hérna núna, í öðru sæti er svo Ísland. Og ég sit bara og gapi. Vanalega er það gaman að sjá landið mitt í fréttunum. Ég get alveg lofað að þetta er ekki skemmtilegur fréttaflutningur.

Ég hlóð inn öllum upplífgandi og upplyftandi rokklögunum mínum á i-podinn, stillti hlaupaprógrammið á 30 mínútur, setti tölvukubbinn í nýju hlaupaskóna mína, fann til úlpu, húfu og vettlinga og fór svo að sofa í gærkveldi með jafnan skammt af fiðringi og tilhlökkun. Á morgun, á morgun tek ég loksins næsta skref á þessu ferli mínu, næsta skref sem á eftir að skila mér endurnýjuðum krafti og árangri. Og vaknaði svo í morgun við óveður. Allt hvítt, og það sem verra er að undir snjónum er það sem Bretinn kallar "Black Ice". Frosin loftraki sem býr til þá mestu flughálku sem ég hef nokkurn tíman kynnst. Og ég þori ekki að hlaupa í þessu. Hnéð er nógu viðkvæmt fyrir þó að ekki bætist við að ég læsi því til að passa að ég fljúgi ekki á rassinn. Ég er smá hrædd við að ég sé að búa til afsakanir, en er eiginlega alveg viss um að svo sé ekki, það er einfaldlega ekki fært. Smá setback en ég bíð bara róleg eftir betra veðri. Það hlýtur að hlána bráðum.

Annars þá er veðrið kannski ekki það sem Íslendingar kalla vont, en munurinn er að hér er fólk svo illa undir þetta búið. Sem ég skil ekki alveg, ég meina Bretland er á Norðurhveli jarðar eftir því sem ég best fæ séð. Fólk kann ekki að klæða sig, kann ekki að keyra í þessu, er á sléttum sumardekkjum og það sem verst er býr í húsum sem eru óeinangruð og hituð með rándýru gasi sem ekki allir hafa efni á. En svona er þetta á hverjum vetri. Og svo getum við alltaf vonað að það snjói það mikið að ég verði send heim úr vinnunni. Það væri ekki svo vitlaust.

Það byrjaði félega hjá mér árið; ég lá á hnjánum og dýrkaði postulínið mestmegnis allan föstudaginn. Ég skemmti mér semsagt voðalega vel hjá Kelly og Craig, eiginlega allt of vel því niðurstaðan var svona frekar niðurdregin Svava Rán á fyrsta degi ársins. En svo fór þetta nú allt að snúast upp á við, laugardagurinn hófst með snarpri lyftinga sessjón og svo fórum við Láki út að hlaupa. Ég tók reyndar ekki græjuna með, enda vorum við bara að leika okkur. Ég byrja í Couch to 5K á þriðjudaginn. Og svo hófst átið. Allan laugardaginn var ég gersamlega óstöðvandi, fylgdist með sjálfri mér svona nánast eins og utan frá, þetta var svo skrýtið. Ég skil ekkert hvað skeði, það var eins og gamla Svava Rán hafi tekið yfir og ráðið ferðinni. Svo fylgdi þessu þunglyndi í morgun. Og svo fattaði ég að það var ástæðulaust að vera eitthvað að væla yfir þessu. Það er nefnilega ekkert eftir af gömlu Svövu Rán. Sú gamla hefði nefnilega verið dauðfegin að hafa fallið, hún hefði notað það sem afsökun til að gefast upp og halda bara áfram að borða kökur og súkkulaði og fitnað aftur um allt sem farið er. Nýja Svava Rán hún er bara allt öðruvísi. Hún hugsar með sér "djöfullinn sjálfur, ekki borðaði ég í alvörunni þrjú chunky kitköt í gær! Damn!" og svo fer hún í íþróttagallann og tekur eitt sessjón af æfingum og heldur svo bara sínu striki. Ekkert vesen. Ég veit ekki hvað það á eftir að taka mig langan tíma að venjast nýju Svövu Rán og muna að leyfa henni að ráða, en ég veit að það er alltaf að verða auðveldara og eðlilegra. Hún er nefnilega miklu, miklu betri útgáfa.

Það er svo skemmtilegur andi í loftinu svona við áramót. Allir lofa betrun og bótum og allar líkamsræktarstöðvar fyllast af fólki með bjartar vonir og heilög loforð um að taka sig á. Vonandi að allt þetta fólk nái takmarki sínu og að það fari ekki fúttið úr betruninni svona um miðjan Janúar. Hvað ætlar þú að gera til að verða betri manneskja? Ég er búin að setja mér mín áramótaheit. Í fyrsta lagi ætla ég að hlaupa 5 kílómetra á undir 30 mínútum fyrir árslok og í öðru lagi þá ætla ég að léttast um 25 kíló fyrir árslok. Og í þessari röð. Árið 2010 ætla ég að reyna að einblína á önnur markmið en bara vigtina. Ég held að það sé komið að því hjá mér að reyna að vera ekki svona fókusuð á grömm og kíló og mæla velgengnina í öðrum stöðlum. Og ég hlakka bara til að takast á við verkefnin.