Það hef ég grun um að ég sé góð eiginkona. Fótboltinn í sjónvarpinu, ég strauja vinnuskyrtur fyrir manninn, sem steinsefur í stólnum sínum og ég skipti ekki um rás. Hann þarf nú reyndar að sama skapi að þola margt frá minni hendi. Hann getur setið rólegur og hlustað á mig tala um mat, lífstíl, kolvetni og prótein, um milljón mismunandi aðferðir til að létta sig og hann kinkar kolli á réttum stöðum. Hann hvetur mig áfram og leyfir mér að svindla þegar ég þarf á því að halda. Hann dáist að vöðvunum mínum og best af öllu hann leyfir mér ekki að gefast upp þegar ég er alveg búin á því. Í allan þennan tíma núna sem ég er búin að vera í pattstöðu hefur hann hlustað á mig pæla í þessu fram og til baka algerlega að spýjubökkum og alltaf segir hann eitthvað uppörvandi og hvetjandi. Og núna þegar ég hef fundið kraftinn aftur, þegar ég er á útopnu og allt er glampandi hamingja minnir hann mig á að það er ekki lífspursmál að hafa lést um einhver x kíló á laugardaginn til að passa að ég verði ekki fyrir vonbrigðum svona ef ekkert gerist. Það er margsannað að fólk sem breytir um lífstíl í samvinnu við aðra, fær sér "megrunar-félaga" eða gerir þetta opinbert á einhvern hátt gengur mun betur en þeim sem ætla sér að gera þetta aleinir og upp á eigin spýtur. Þannig að þeim sem eru með aðdáendaklúbb heima hjá sér hlýtur að ganga alveg sérstaklega vel.

Gífurlegur sumarhiti hefur líka í för með sér geigvænlega bjórdrykkju. Við vorum mætt til Kelly og Craig um 3 leytið í gær þar sem okkur þótti veðrið gott til grill og gleði. Krakkarnir hlaupandi um í garðinum með vatnsbyssur og hoppandi á trampólín og við fullorðna fólkið tókum þátt í vatnsslagnum líka. Þegar maður stendur við grillið í 30 stiga hita og fær "shandy" í hendurnar er ekki mikið annað að gera en að svolgra í sig. Shandy er uppáhaldssumardrykkurinn minn; bjór blandaður í límónaði. Létt og sumarlegt, en vandinn er að maður glúggar bara í sig og skyndilega var ég orðin svona líka ægilega hress. Sem betur fer fór eins fyrir hinum líka og ég hreinlega vissi ekki af mér af gleði og kátínu fyrr en klukkan var að ganga tvö um nóttina og ég og Kelly vorum farnar að gera æfingar á trampólíni. Þá er tími til að rölta sér heim á leið. Svona drykkju fylgir vanalega samviskubit og það sem ég kalla kemísku depurðina mína. En sem betur fer hefur það ekki komið í dag, ég er eins kát og get orðið. Það eina sem gerðist í dag var að ég var kannski ekki alveg með skynsemis takkann stilltann rétt og er búin að naga mig í gegnum einn Magnum ís, þó nokkuð af Pringles (oj bara) og smávegis af Cadbury´s Fruit and Nut. En mér er eiginlega alveg sama í dag, ég stend enn í stað, og er farin að hugsa með mér að ég eigi kannski bara að vera 95 kíló. Svo lengi sem ég fitna ekki er ég eiginlega bara sátt. Ég er hraust og fitt og falleg og 95 er damn side better en 130. Fyrir utan að þetta er eiginleg orðið svo niðurbrjótandi. Þessi stanslausa vinna, þetta stanslausa púl og ekkert gerist. En ef ég set heilann bara í þann gír að ég sé að vinna þetta mikið til að standa í stað þá líður mér kannski betur. Bara halda ótrauð áfram og munda að láta daginn í dag vera þess virði. You may delay, but time will not.

Sumarhitinn hefur í för með sér meiri löngun í létta rétti og einfaldar tilfæringar í eldhúsinu. Ég bauð upp á tabbouleh í gær og í kvöld var það moussaka. Ég ferðast um allan heiminn í eldhúsinu. Moussakað tókst rosalega vel og þetta yndislega gríska bragð greinilegt með aubergine og oregano. Og fyrir rúmar 200 kalóríur í skammtinum er þetta ekki leiðinlegur fylgifiskur með grillaðri kjúklingabringu. Aubergine, courgette, paprikur og laukur grófskorið, saltað og piprað og smá ólívuolíu hellt yfir og svo inn í ofn í 25 mínútur. 100 g feta maukaður með gaffli og svo 200 g grísk jógúrt og 1 egg hrært saman við. Grænmetið tekið úr ofnum og dós af tómötum (hökkuðum) hellt yfir, kryddað með oregano og svo feta gumsinu hellt yfir. Aftur inn í ofn í 30 mín og svo bara hakka í sig! Venjulegt grískt moussaka er nú búið til með kjöti og sósan ofan á er búin til úr miklu fitumeira efni en núll prósent jógúrti en þegar maður er að telja kalóríur verður maður bara að bjarga sér!

Helst í fréttum er að ég er loksins búin að fá miða til Íslands. Vanalega er það tímaþröng sem varnar heimkomu en í þetta sinnið voru það gömlu, góðu blankheitin. Til að reyna að spara smávegis er Dave því miður kyrrsettur. Hann er ómögulegur yfir þessu, heldur að fólk fari að segja að hann vilji ekki koma en ég vona svo sannarlega að enginn haldi það. Launalækkunin mín þýðir einfaldlega að það er ekki úr miklu að moða sem stendur. Alla vega þangað til að ég fæ alvöru vinnu. Eða þangað til á laugardag þegar ég vinn lottóið. Og nú get ég farið að byrja að dreyma um Lindu Buff, flatkökur með hangikjöti, Appelsín og bragðaref... Og já, verslunarmannahelgi á Íslandi.

Ég fór aftur í rækt í morgun eftir viku hlé. Hnéð orðið svaka fínt og ég búin að ákveða að það sé nóg að vinna yfirvinnu í gegnum hádegishlé, ég vil frekar mæta í rækt en að mæta í vinnu. Ég ákvað að fara bara á cross trainer, ætla að láta hlaupin vera enn sem komið er. Er eitthvað að melda með mér að vera duglegri í brennsluæfingum og kannski lyfta bara tvisvar í viku. Annars hef ég ekki miklar áhyggjur af ræktinni, ég var orðin óþreyjufull að komast aftur þangað en ég er viss um að áður fyrr hefði það verið heilmikið átak að byrja að mæta aftur eftir svona hlé. Svitanasistinn var þar og alveg á útopnu. Ræddi lengi við mig um greyið Roger sem svitnar svona mikið og veldur henni svona ofboðslegu hugarangri. Ég enn og aftur reyni að brosa og segja sem minnst enda hlýtur hún í alvörunni að vera að tala um mig þó hún segist vera að tala um Roger, ég svitna sko helmingi meira en hann. Í dag var hún svo að reyna að segja mér að ég ætti að fá mér handklæði eins og hún notar. Svona frotté motta með frönskum rennilás til að halda því föstu utan um líkamann. "Þá getur maður svo auðveldlega farið í og úr nærfötum undir handklæðinu." Og þá skildi ég að hún var að benda mér á að ég er að særa blygðunarkennd hennar með því að strípast í búningsklefanum. 7 ára búvera hér og enn gleymi ég hvað bretar eru feimnir með líkama sína. Ég þakkaði ábendinguna en sagðist ekki þola svona mjúk handklæði, þau valdi bara sveppasýkingu. Hún sagði ekki meira eftir það.

Eftir aðra góða törn í yfirvinnu og engri rækt fékk ég frí á föstudegi. Það finnst mér gaman. Ég fór með Láka í skólann og fór svo í bæjarferð. Gemsinn minn sem ég erfði frá tengdamóður minni gafst loksins upp og mig vantar nýjan. Ég nota hann svosem ekkert svakalega mikið en finnst vond tilhugsun að vera alveg án og nú sérstaklega þegar ég vinn í Chester. Það er betra að geta hringt heim til að láta vita þegar lestinni seinkar um klukkutíma. Og það hefur gerst oftar en einusinni núna. Ég hringsnérist nú um símabúðirnar, það eru svo svakalega mörg mismunandi tilboð í gangi að það var heilsdagsdjobb að ráða í hvaða tilboð hentaði mér best. Ég endaði á pay as you go systemi og keypti Tocco Lite snertiskjá síma. Mig langaði mest í Blackberry en hann var ekki hægt að kaupa án þess að vera á samning hjá eina fyrirtækinu sem er með símsamband í Rhos og á samning var dýrast að senda smess til Íslands. Ég sagði að þetta væri flókið! Hvað um það. Ég er í algjörum vandræðum með sjálfa mig. Það er svo gaman að kaupa föt nefnilega. Og svona þegar ég er bara ein að stússast og hef nógan tíma til að skoða og spekúlera enda ég alltaf með poka fullan af einhverju glamúrdressi. Ég er eiginlega alveg viss um að ég þurfi á því að halda núna að kaupa mér föt. Það er nefnilega sú athöfn sem minnir mig mest á að halda mér við efnið. Ég er ekki viss um að það sé hægt að gera sér grein fyrir hvað þetta er erfitt. Að erfiða í ræktinni, að pæla allan daginn í kalóríum inn og kalóríum út, að reyna að breyta um áætlun, að halda sig við gömlu áætlunina, nota sálfræði, nota skynsemi, prófa viku án þess að borða neitt, allt þetta vesen og samt er enginn árangur á vigtinni. Ég sver að það eina sem ég dreg mörkin við er stólpípa. Þannig að þegar ég labba inn í verslun, tek af slá kjól í 16 og hann passar þá man ég eftir því hversvegna ég er enn að. Afhverju ég er ekki búin að gefast upp. Af því að er nánast ekki neitt sem jafnast á við að vera í mátunarklefa og vera í alvörunni ánægður með það sem maður sér í speglinum. Ekki bara ánægður með að maður er bara fínn á miðað við að vera 130 kíló, heldur í alvörunni ánægður með mann miðað við hvern sem er.

Ég er rosalega mikið búin að spá í þessu afhverju ég stend bara í stað. Ég les rosalega mikið af erlendum bloggurum og samkvæmt mjög óvísindalegri könnun komst ég að því að fólk sem aldrei hefur farið í megrun, fitnar bara í gegnum árin og svo einn daginn ákveða hingað og ekki lengra, gengur miklu betur að léttast en okkur hinum sem erum búin að vera í megrun alla ævi. Við megrunaratvinnumennirnir kunnum öll trixin, allar lygarnar, og ég er komin á þá skoðun að líkaminn hlusti ekki á okkur lengur. En ef ég held bara áfram, gefst ekki upp þá bara hlýtur þetta að fara einhvertíman. En ég verð að finna mér eitthvað annað til að minna mig á að halda áfram vegna þess að ég á ekki pening fyrir öllum þessum fötum. Bíllinn ónýtur núna og við þurfum að fara á morgun að kaupa nýjan. Sem þýðir að það er enginn peningur eftir til fyrir flugmiðum eða nýjum fötum. Er það nú ástand. En ég get samt ekki annað verið en glöð, það er föstudagur, ég spókaði mig um bæinn í pínlulitlum sumarkjól með sólgleraugu og fannst ég vera algjör gella og það er góð tilfinning. Mjög góð tilfinning.

Ekki vissi ég að það væru til milljón mismundandi tegundir af eplum. Eftir því sem ég vissi best þá voru til rauð epli og græn epli. En kemur svo bara ekki í ljós að það er endalaust val. Ég hélt alltaf að maður væri bara heppinn ef maður hitti á brakandi, safaríkt eintak og óheppinn ef bitið væri í lint og mjölmikinn óskapnað. En nei, nei það eru til granny smith og delicious red og bramley og chisel jersey og fern pippin og það besta í öllum heiminum; Pink Lady. Þau eru að sjálfsögðu þau dýrustu en ég smakkaði eitt óvart og nú er ekki aftur snúið. Pink Lady það er fyrir mig. Það er svo komið að þessi epli eru eiginlega uppáhalds ávöxturinn minn. Eftir öll ævintýrin í grænu og ég enda á gamla góða eplinu. Hitt sem ég er svo afskaplega svekkt yfir er að ég er bara alls ekki hrifin af sætum kartöflum. Þær eru svo hollar og góðar og ættu að vera eitthvað sem er fastur liður á matseðlinum og ég hef reynt allt, bakað, steikt, grillað, maukað, í súpu, í kássu, hvað sem er en, það er eitthvað sem ég gúddera ekki við bragðið og áferðina. Mjög leiðinlegt en svona er þetta bara. Það er bara ekki hægt að elska allt.

Kvöldmaturinn í gær var ægilega góður og meira að segja Dave var hæstánægður þó svo að kjötið hafi vantað. Ég svissaði bara á pönnu lauk, hvítlauk, papriku, courgette og aubergine og kryddaði aðeins til. Hellti svo út á pönnuna dós af tómötum og smá vatni og lét þetta þykkna. Bjó svo til fjórar holur og skellti eggi í hverja holu og lét malla þar til eggin voru elduð. Bar fram með grófu brauði og húmmús. Ég keypti mér grænmetisréttamatreiðslubók sem er uppfull af svona djúsí uppskriftum og ég er uppveðruð í tilraunastarfsemi. Fjarlægð frá mat er ekki góð fyrir mig. Í tvær vikur hélt ég mig frá mat, gerði sálrænar æfingar sem áttu að kenna mér að matur er bara eldsneyti ekkert meira, og það gekk vel og ég held að ég hafi haft mjög gott að setja hlutina aftur svona í samhengi en það sem mikilvægast er að ég er alveg orðin sannfærð að fyrir mig virkar miklu betur að vera í nálægð við mat. Matur verður fyrir mér aldrei bara eldsneyti. Mér finnst gaman að elda og spá og spekúlera og mínum tíma er miklu betur varið í að finna bara holla og góða uppskrift, hugsa um matinn og hlakka til að borða hann í eðlilegri skammtastærð frekar en í æfingar sem að lokum skila mér bara í geðveikiskasti sem endar í dós af Ben and Jerry´s.

Ekki veit ég alveg afhverju ég ákvað að ég ætti að vera 74 kíló. Svona þegar ég pæli í því þá hugsa ég að mér hafi fundist það vera hæfilega bjartsýnislegt og á sama tíma nógu þungt til að það væri ekki hægt að segja að ég væri að reyna að verða eitthvað örmjótt skar. Það er líka óskaplega þungt í mér pundið, eitthvað sem pabbi segir að sé í ættinni. Og þó ég segi sjálf frá þá hugsa ég að það sé ekki fjarri lagi, þegar ég er fallega klædd eru örugglega ekki margir sem giska á að ég sé næstum hundrað kíló. Ég setti upp plan þar sem ég vann að því að léttast um 10% líkamsþyngdar á hverjum þremur mánuðum. Þannig átti ég að léttast um 13 kíló frá mars og út maí, 11.7 kíló frá júní og út ágúst og svo koll af kolli. Þannig átti þetta að taka mig rétt um 18 mánuði. Það tímamark er nú útrunnið en ég er svo sem ekkert nojuð yfir því. Ég gerði alltaf ráð fyrir að þetta myndi í alvörunni taka lengri tíma. Og fór svo líka að skilja að "þetta" tekur meira en langan tíma, "þetta" er lífstíðarverkefnið mitt. Þetta er búið að vera upp og ofan hjá mér, sjálfri finnst mér ennþá að mér gangi rosalega vel og það án þess að vera að sýna fram á svakalegt fitutap að undanförnu. Jú, auðvitað öfunda ég smávegis fólk sem hríðléttist eins og fyrir kraftaverk, ég er jú enn með 74 kíló í huga, en mér finnst líka oft eins og að ég sé að þessu fyrir eitthvað svo miklu meira og merkilegra en að verða 74 kíló. Eins og til dæmis þetta. Ég grét allan daginn á miðvikudag af sársauka og af því að mér leið eins og ég væri svo mikill aumingi að þurfa að gefa hlaupin upp á bátinn. Á fimmtudag mætti ég ekki í ræktina heldur ákvað að leyfa líkamanum að jafna sig aðeins. Í morgun bætti ég svo 2.5 kílóum við hnébeygjurnar. 35 kíló plús 20 kílóa stöng. Djöfull er ég kúl. Ég hugsa að ég taki með mér myndavél næst. Og just like that hætti ég að gráta og finn mér nýtt takmark. Þessar tölur allar eru nefnilega bara teknar úr loftinu. Ég veit og sætti mig við að ég léttist afskaplega hægt og get bara ekki leyft mér að hengja hamingju mína á tölu á vigtinni. Það er einfaldlega of erfitt, of heartbreaking. Ég er ekki megrunarrokkstjarna, frekar svona megrunarþjóðlagasöngvari.

Ég er hætt að hlaupa. Ég er með grátstafinn í kverkunum og er búin að halda aftur af tárum í allan dag en ég bara hef ekki um neitt annað að velja. Ég kláraði hnéð í morgun. Það er þannig komið að ég komst varla í vinnuna, skrönglaðist þangað einhvernvegin og þurfti að taka lyftuna upp á hæðina mína. Sat svo í allan dag hálfvolandi við skrifborðið mitt. Það er ekki að ég komi til með að sakna hlaupanna sjálfra svo mikið per se, mér finnst margt annað skemmtilegra í ræktinni, það sem er að hrjá mig er að tilfinningin er að ég geti ekki hlaupið af því að ÉG ER OF FEIT! Og ég hélt að mér myndi aldrei þurfa að líða þannig aftur. Það er hræðilegasta tilfinning í öllum heiminum, þessi ótti um að passa ekki í sloppinn, að brjóta plaststólinn, að geta ekki fest bílbeltið, að komast ekki í gegnum hliðið, að vera of feitur fyrir daglegt líf. En ég bara get ekki sett aðra hreyfingu í hættu fyrir hlaupin. Það er mikilvægara að ég haldi áfram sársaukalausri hreyfingu en að hlaupa. Mér finnst bara svo kúl að segjast hlaupa, ég held að fyrir utan að telja upp kíló í bekkpressu finnist mér ekkert flottara en að segjast hlaupa hina og þessa vegalengdina. Það er einhvernvegin toppurinn á að vera í góðu formi. Svo eru hlaupin líka svo tilfæranleg, það eina sem þarf eru góðir skór og i-pod og off you go. En svona er þetta, ég er bara of mikil hlussa. Ég er að reyna að sannfæra sjálfa mig um að ég sé öfug við alla aðra í heiminum og að það að ég hafi hætt að léttast þegar ég byrjaði að hlaupa. Það passar svona nokkurn vegin, ég byrjaði að hlaupa fyrir 4 mánuðum og hef staðið í stað síðan þá. Já, ég er örugglega eina manneskjan í öllum heiminum sem léttist ekki við að hlaupa. Að hugsa með sér! Einhvern vegin finnst mér það nú samt klén útskýring. Búhúhú!

Hér er spennan aldeilis farin að magnast fyrir Heimsmeistarakeppni í fótbolta. Og ég sé aðeins meira af þessu í ár af því nú er ég að vinna í Englandi. Veilsverjarnir eru ekkert of spenntir fyrir að Englandi gangi of vel, ég man fyrir fjórum árum þegar allir hér í Wrexham flögguðu fánanum frá Trinidad og Tobago af því að einn af þeirra mönnum spilaði þá fyrir Wrexham. Og af því að Trinidad spilaði við England og allir hér vonuðu að England myndi tapa fyrir þeim. En af því að Wales er ekki með þá er lítið skreytt. En á vinnustaðnum mínum eru flestir enskir og þessvegna eru núna komnir fánar og blöðrur upp um allt. Við erum öll byrjuð að veðja um hitt og þetta og allskonar leikir í gangi. Ég dró út Grikkland og vantar núna að þeir vinni svo ég fái £100. Frekar ólíklegt en þeir unnu jú Evróputitilinn fyrir nokkrum árum síðan þannig að það má alltaf vona. Dave minn tekur þessu aðeins alvarlegra en ég og er búinn að plotta út alla leiki sem þarf að taka upp og er búinn að fara til veðmangarans og byrja að veðja. Svo notar hann það sem hann vinnur til að veðja meira og svo framvegis. Hann að sjálfsögðu óskar Englandi alls hins versta eins og sannur Veilsverji, þó það sé nú svona smá "tounge in cheek." Það er nú ekki jafn svakalegt eins og Simon vinnufélagi minn sem er Englendingur er vonaði að England tapi vegna þess að hann getur ekki hugsað sér að sjá liðsmann úr Man. U sem fyrirliða landsliðsins lyfta heimsmeistarabikarnum! Svona er það að vera frá Liverpool. Sem er reyndar allt breytt nú þegar Stevie G er orðinn kapteinn. Jæja. Ekki nóg með að ég hlaupi, lyfti lóðum og borði spínat heldur er ég núna farin að röfla um fótbolta. Ég er farin að ná í naglalakkið mitt til að vega aðeins upp á móti þessari vitleysu.

Ekki er laust við að ég hafi barist við heimþrá um helgina. Það er alltaf verra svona þegar eitthvað sérstaklega íslenskt og svo sérstaklega Þorlákshafnarlegt er að gerast eins og núna að missa enn og aftur af Sjómannadegi og Hafnardögum. Þannig að ég þurfti að passa að ég væri upptekin til að vera ekki í fýlu. Það er svo mikil tímasóun að eyða deginum í fýlu. Skrýtið samt hvað ég er enn ekki alveg tilbúin til að flytja heim. Ég og Lúkas fórum þessvegna í glampandi blíðu til Chester á meðan Dave greyið fór í vinnu. Og gerðum það sem okkur finnst allra skemmtilegast í öllum heiminum: eyddum peningum sem við eigum ekki til. Það er nefnilega svo gaman núna að geta bara labbað inn í búðir og séð eitthvað á rekkanum, farið og mátað og það ekki bara passar heldur er stundum of stórt! Hver hefði trúað að þetta myndi einhverntíman gerast? Við eyddum dágóðum skilding í GAP, enda barnafötin þar æðisleg og Láka bráðvantaði stuttbuxur og boli. Sjálf fékk ég afskaplega fallega blússu og svo æðislegan kjól í Next. Við spókuðum okkur um, það er alltaf svo gaman að labba um Chester, ég mæli eindregið með henni sem helgarferðarborg, frábært að versla, æðislegir veitingastaðir, gott skemmtanalíf og svo ofboðslega fallegar byggingar. Og svo er náttúrulega hægt að heimsækja mig. Reyndar mæli ég með Wrexham líka, hér er ódýrt að versla og mikið stuð um helgar en kannski ekki jafn menningarlegt og í Chester. Hér búa nefnilega mestmegnis druslur og dólgar. Við fengum okkur Frappucino og Lúkas fékk sér ostaköku. Spekúleraði svo mikið í því afhverju honum þætti ostur vondur en ostakaka góð. Ég er í góðum gír með "fjarlægð frá mat" æfingarnar mínar. Er komin á það stig þar sem mér er svona nokkuð sama um mat, borða bara af því að ég á að gera það. Þetta hentar mér rosalega vel núna, mig vantaði að taka allan æsing og spenning úr neyslunni, til að reyna að læra að þekkja líkamlegt hungur frá sálrænu hungri. Þetta er sko allt í heilanum á mér. Ég varð síðast svöng í alvörunni 1983. Síðan þá hef ég borðað af því að mig "langar í eitthvað gott" en ekki af því að ég er svöng. Og er núna ófær um að þekkja skilaboð frá líkamanum um að ég sé svöng. Ég get sleppt því að borða í tvo til þrjá daga án þess að finna sérstaklega til hungurs svo lengi sem ég fæ að drekka. Og það er náttúrulega ekki eins og það á að vera. Þannig að þessar tilfæringar allar hafa skilað mér svona ágætis skilning á líkamann og hvað hann þarf. Og svo er ég að læra að aðskilja það sem heilinn segir mér að ég þurfi. Og "eitthvað gott" er oftast skilaboð frá heilanum, ekki mallakút. Ég er aðeins búin að léttast þessa viku en ég er meira að fylgjast með hvernig ég passa í buxur sem eru núna aðeins of litlar frekar en vigtinni. Ég vigta mig eiginlega bara af gömlum vana núna og til að setja það inn í spreadsheetið mitt. Ég get ekki hætt að fylla það inn núna, ekki eftir svona langan tíma.
Í dag ætlum við svo í göngutúr, við ætlum að fara á opin sveitabæ þar sem hægt er að rölta um, tína jarðaber og gefa litlum dýrum gras. Það er alltaf gaman að gefa kanínum. Alveg jafn gaman og að vera á Hafnardögum.

Nú er það ljótt. Ég gersamlega maukaði á mér hnéð í morgun. Og ef þetta væri ekki svona vont þá væri ég flissandi yfir hvað ég er mikill gonkóli. Ég var komin á góðan sprett, var rétt að komast að erfiða kaflanum á þriðja kílómetra þegar eitt af "guilty pleasures" hallærislegu lögunum mínum kom á i-poddinn. Og án þess að muna eftir því að ég var á 10 km hraða byrjaði ég eitthvað að slá trommutaktinn út í loftið, missti hlaupataktinn og snéri upp á hnéð svona líka svaðalega. Það er núna fjórfalt á þykkt og það er meira að segja blár blettur á því sem hefur aldrei gerst áður, svona eins og það hafi blætt eitthvað þarna inni í því. Þannig að enn eru hlaupin komin á smá pásu. Ég get illa labbað, hvað þá hlaupið. Ég er ekki hætt, andskotakornið ég hætti ekki að hlaupa fyrr en það detta af mér táneglurnar, en ég verð að taka smá pásu. Verst þykir mér ef þetta þýðir að ég geti ekki gert hnébeygjur (squats) því ég er komin upp í 40 kíló þar og vil allsekki stoppa núna. Ég er nefnilega ekkert smá kúl með stöngina á öxlunum. Sjáum til í fyrramálið.

Mér datt í hug í morgun að ég er lukkunnar pamfíll. Lukkan er yfir mér. Það er fullt af fólki út um allan heim sem á sér draum, draum sem er ólíklegt að nokkurn tíman rætist. Eins og til dæmis allt þetta fólk sem þráir ekkert nema að verða frægt. Og reynir alla ævi en samt endar það bara sem kennarar eða útvarpsmenn eða sjómenn eða leigubílstjórar eða þjónar. Eða fólk sem dreymir um að komast til tunglsins. Það eru nú ekki margir sem geta látið þann draum rætast. En minn draumur er algerlega undir mér kominn. Hann hefur ekkert með heppni, eða annað fólk eða að vera réttur maður á réttum stað að gera. Það er ekkert í mínum draumi sem er undir örlögum komið. Það eina sem ég þarf að gera til að láta minn draum rætast er að borða rétt og hreyfa mig. Er ég ekki bara svo heppin alltaf hreint?

Já, já, enough of the mumbo jumbo. Hvað er planið? Júmm ég er þessa dagana að þjálfa hugann. Ég er að reyna að skapa ákveðna fjarlægð frá mat. Ég er að gera allskonar æfingar sem sýna mér og kenna að matur er bara matur, bara eitthvað til að veita líkamanum orku. Matur skiptir ekki svo miklu máli og er ekki það sem lífið snýst um. Ég er að prófa mig áfram með þetta og so far, so good. Mest megnis er ég bara að borða svona frekar leiðinlegan mat. Ekkert sem æsir mig upp, en nógu mikið til að ég sé ekki svöng og vonsvikin. Og svo geri ég æfingar sem neyða mig til að hugsa ekki um mat. Smá erfitt það. En batnandi manneskju er best að lifa og svona er þetta núna; ég er batnandi. Það væri ósköp gaman ef ég gæti bara gert þetta án allra þessara æfinga, ef ég gæti hætt að þurfa að pæla svona mikið í þessu öllu saman. Stundum hugsa ég með mér að ef ég hætti bara að pæla og fer að gera þá væri þetta kannski bara auðveldara. En svo man ég að það var það sem ég gerði þangað til ég varð næstum 130 kíló og umfaðma bara allar æfingarnar. Réttstaða, lyfta!

Þegar ég fyrst byrjaði á þessu heilsubrölti mínu var ég alveg á botninum. Ég var búin að rannsaka magaaðgerðir og hafði ákveðið að það væri það eina sem ég gæti gert til að ná af mér þessu helvíti sem ég var búin að kljást við nánast allt ævi. Ég átti ekkert eftir nema örvæntingu.
"Átið hefur núna alveg tekið yfir allt í lífinu og ég er komin á eitthvert stig sem ég kannast ekki við áður. Ég fæ panikk atakk ef það er ekki til ákveðið mikið magn af sælgæti. Og ég er að tala um alvöru panikk atakk; ég fæ hjartaflökt og svitna, á erfitt með að anda og fyllist sorg, depurð og reiði. Þetta er ný geðveiki sem hefur tekið völdin af mér. Allavega, magateygja er ekki valmöguleiki, nú einfaldlega vegna kostnaðar. Fyrir nokkrum mánuðum var það vegna þess að ég ákvað að ég gæti ráðið við þetta sjálf, nú hef ég viðurkennt að það er ekki satt, ég bara hef ekki efni á aðgerðinni. Þangað til verð ég að reyna að gera eitthvað. Verð að viðurkenna að ég er hálf vondauf með þetta, ég fæ ekki séð að megrun númer 4979 komi til með að virka eitthvað betur en hinar 4978. " (Febrúar, 2009)
Ég gaf sjálfri mér því síðasta tækifærið, eitt tækifæri til að reyna að ná stjórn á fíkninni. Tók mynd af mér og skoðaði með hryllingi og byrjaði svo. Hvar byrjar maður eiginlega þegar verkefnið er svo stórt, svo viðamikið að það virðist í alvörunni óyfirstíganlegt? Jú, á sama hátt og maður byrjar á að klífa fjall; með einu skrefi. Og svo því næsta og svo því næsta. Eitt í einu. "Ég er uppfull af þrótti, von og bjartsýni akkúrat núna. Mér líður eins og eldingar renni í æðum mér og nánast ekkert sé ómögulegt." (Mars, 2009) Hvað gerðist eiginlega? Jú, ég byrjaði að hreyfa mig. Rannsóknir sýna að fólk sem breytir mataræði til hins betra og byrjar að hreyfa sig léttist ekkert meira en þeir sem bara laga mataræðið en til langtíma litið þá kemur í ljós að þeir sem ná að koma hreyfingunni almennilega fyrir í nýjum lífstíl eiga mun meiri möguleika á að viðhalda fitutapi. Og ég er alveg sannfærð um að lyftingarnar og hlaupin hafi skipt öllu máli í þessu hjá mér. Engu að síður þá hefur eitthvað breyst síðan ég var með eldingar í æðastað hérna fyrir rúmu ári. Ég er bara eitthvað að tussast um núna. Héðan í frá er því dagur númer eitt. Ég ætla að byrja upp á nýtt. Telja og vigta, búa til vikumatseðla og reyna að hugsa um sjálfa mig sem 95 kílóa manneskju sem þarf að léttast um 21 kíló, ekki 125 kílóa manneskju sem er hálfnuð með verkefnið. Læra upp á nýtt það sem fékk mig til að lýsa því yfir að hafragrautur væri gjöf frá Guðunum og að spínat væri leyndamálið að eilífri hamingju. Það getur verið að ég hætti að setja hér inn hvað ég léttist mikið, það má vera að þess í stað fari ég að tala um bættan hlaupatíma eða kílóafjölda í bekkpressu. Ég sé til. Það er bara eitt sem ég veit fyrir víst. Að það er endalaust hægt að koma sjálfum sér á óvart.

Mér sýnist að ég sé svona einna helst eins og íslenskir stjórnmálaflokkar. Segi fullt af fínum setningum sem þýða samt ekki neitt þegar maður spáir í það og hef hjakkað í sama farinu mánuðum saman. Er með ægilega fína stefnuskrá en ekki neinar sérstakar leiðir til að framkvæma loforðin. Er eins og heilög nunna alla vikuna en velti mér svo upp úr spillingunni þegar enginn sér til. En eins og Reykvíkingar ætla ég núna að segja fokk jú við sjálfa mig, velta mér úr sæti og kjósa nýtt afl inn. Og öfugt við sjálfstæðismenn þá skil ég fokk jú og þykist ekki hafa unnið neinn varnarsigur og ætla bara að hypja mig. Ég er búin að vera að ausa úr bátnum með hriplekri fötu og hef ekki unnið neinn varnarsigur með að standa í stað síðan um jól nánast. Nei, ég er bara búin að skíttapa. En skítt og laggó með það, ég er búin að fremja valdarán hérna og nú er bara gaman. Nýtt plan, nýr kraftur.

Hver veit um manneskju sem hleypur 15 km í einni viku og tekst samt að þyngjast um kíló? Ég er svo spes.

Allri ofurvinnu lauk í gær og ég því frjáls til að rækta mig í morgun. Á mánudögum, miðvikudögum og föstudögum lyfti ég lóðum en á þriðjudögum og fimmtudögum hleyp ég. Ég ákvað að halda bara því plani þó að mig langaði miklu meira til að lyfta enda farin að sakna járnsins. Aaarg aarg gargaði vekjaraklukkan á mig klukkan 5:40 í morgun og ég fór á fætur. Mig langaði ekkert svakalega í ræktina, ekkert svona frekar en mig langaði að mæta í vinnu en svona er þetta bara stundum, ég skorast undan hvorugu. Ég er búin að koma heilastarfseminni þannig fyrir að ég sé ekki mun á að mæta í rækt eða mæta í vinnu; óhjákvæmilegt bæði tvennt. Hinu verður svo ekki neitað að þá daga sem ég lyfti þá valhoppa ég hress og kát framúr og í rækt, en hlaup-dagana þarf ég að svona ýta mér áfram. Og það var erfiðara í morgun en oft áður, kannski eftir að hafa verið í fríi. Þannig að þegar maður bætir svo tímann sinn um heila mínútu þrátt fyrir að vera ekki í stuði þá verður maður bara enn kátari eftir á! Þetta er eins og súkkulaði, þetta er svo ávanabindandi. Ég er reyndar með smá verk í hnénu núna, er kannski búin að ofreyna það oggulítið.

En það er öllum sama um sár hné þegar maður fær fínt í matinn. Í kvöld svissaði ég lauk og völdu grænmeti, gulrætur, baunir, spergilkál, hvítlaukur, maís, saman á pönnu. Maukaði saman dós af kjúklingabaunum, 2 msk af grófu náttúrulegu hnetusmjöri, 1 eggi, ristuðum sesamfræjum, furuhnetum og sólblómafræjum og marókkóskri kryddblöndu. Hrærði svo grænmetið út í og mótaði 6 klatta sem ég bakaði í 40 mínútur inn í ofni. Spínatsalat með bulgur, hummus og kotasæla og hamingjan er mín. Í eftirrétt eru svo jarðaber og grísk jógúrt. Ofurgott.

Nú teygja angar ársins 2007 sig hingað enn frekar og ég komst í akkorðsvinnu svona út á það. Já, nú er svo mikið að gera við að afskrifa skuldir örsnauðs pöpulsins að ég komst í uppgrip. Ég sit sveitt við tölvuna og þeyti vöxtum og vaxtavöxtum út um gluggann frá klukkan sjö á morgnana og langt fram á kvöld, ég vinn meira að segja í hádeginu svona til að fá enn meiri yfirvinnu. Ég bara get ekki afþakkað svona tækifæri til að fá smá aukaaur en það þýðir að ég hef ekki tíma í ræktina. Það er ekkert ósvipað fyrir mér komið og þessu fólki sem á ekki fyrir reikningunum sínum. Í mörg á notaði ég kalóríur sem ég átti ekki fyrir. En nú er komið að skuldadögum og ég strita við að borga tilbaka það sem ég ofnotaði árum saman. Og það er nú fátt sem jafnast á við að vera skuldlaus. Verst bara að það getur enginn afskrifað mína vexti.

Ég hugsa að ég hafi sjaldan verið eins stolt af sjálfri mér eins og í dag. Þrátt fyrir að hafa hlaupið 5km á brettinu í vikunni og ég vissi að ég gæti þetta svo sem alveg þá var það eitthvað svona merkilegra að gera þetta með númerið á bringunni. Ég var líka smá nojuð yfir veðrinu, ég er ekki vön neinum stórræðum í 27 stiga hita. Alyn Waters Country Park í Llay er líka ókannað svæði fyrir mig þó það sé bara hérna rétt hjá. En þegar á svæðið var komið var ekki annað hægt en að hrífast með andrúmsloftinu, þarna voru samankomnar 1600 konur, allar í bleiku og svakalega skemmtileg stemning að skapast. Eftir smá upphitun var hlaupurum skipað fremst, í miðjunni voru svo skokkarar og þær sem ætluðu að labba aftast. Ég kom mér fyrir með skokkurunum og Dave og Lúkas fóru að reyna að taka myndir. En um leið og hlaupið hófst komst ég að því að ég var of aftarlega, allar í kringum mig röltu af stað þannig að ég tafðist heilmikið á meðan ég var að reyna að hlaupa í kringum þær allar. Eftir uþb kílómetra var þetta orðið fínt, flestar í kringum mig að hlaupa líka. Svo reyndar fór að slá í þær og aftur þurfti ég að þræða mig framhjá gangandi kellingum. Eftir þrjá og hálfan kom ég svo út úr skóginum og leiðin var yfir nýslegið gras. Mér fannst það smávegis erfitt en þegar ég var við að gefast upp sá ég skiltið; 500m! Ég trúði þessu ekki! Bara 500 metrar eftir! Ég spítti því í og þrusaði í gegnum þá og að endamarkinu. Sá Dave og Lúkas bíða eftir mér og leit á klukkuna; ég hafði gert þetta á rétt tæpum 33 mínútum. Ég hafði sagt við Dave að þetta tæki mig örugglega 45 mínútur af því að ég er um 38 að hlaupa þetta á bretti. Hann missti því af andartakinu þar sem ég kom í mark af því að hann átti ekki von á mér strax og var ekki tilbúinn með myndavélina. Sjálf skil ég ekkert í þessu. Ég hlýt að geta aukið hraðann á brettinu um heilmikið, ég get greinilega hlaupið miklu hraðar en ég geri þar. Eða þá að keppnisandinn er svona gífurlegur í mér. Hvað um það, ég verð að segja að það er gott að ég er með eyru af því að annars myndi ég brosa allan hringinn og hausinn detta af mér. Jei fyrir mér!

Ætli að það sé ekki bara hátt í þrjátíu stiga hiti hér í dag og hver getur verið fúll í svona veðri? Fúll af því að enn eina vikuna stend ég í stað. En ef satt skal frá segja þá bara nenni ég ekki að pæla í þessu í dag. Er eiginlega komin með upp í kok af kalóríum, próteini, brennsluæfingum, fjölómettuðum fitusýrum og skynsemi. Ég ætla ekki að hugsa um þetta í eina sekúndu í dag, hlaupa í 5 kílómetra kapphlaupi á morgun, borða svo einn lakkríspoka og svooo skal ég ákveða hvað ég geri næst. Góðar stundir.

Ég setti komment hjá Röggu Nagla um daginn og hún kommentaði tilbaka þar sem hún var að velta fyrir sér afhverju ég hef staðið í stað að undanförnu. Ég varð uppnumin og ofboðslega æst; nú myndi atvinnumanneskja í lífstíl segja mér "töfralausnina"! "Já, Svava mín, ef þú borðar súkkulaðikökuna á undan pizzunni þá léttistu um 12 kíló í svefni. Eða; Já, Svava mín ef þú snýrð þér undan vindi á meðan þú borðar heilt kíló af ristuðu brauði með smjöri þá rennur af þér spikið." O.sv.frv. Þetta er nú meiri andskotinn. Eftir rúmt ár þar sem ég hef séð ljósið er ég enn innst inni að vonast eftir töfralausn þar sem ég má borða sykur í tonnavís. Ég veit vel afhverju ég stend í stað; það er af því að ég borða of mikið um helgar. Ég er 95 kíló á laugardagsmorgni, á mánudegi er ég 97.5 og svo er ég alla vikuna með damage control að ná þessu aftur af mér. Einfalt ekki satt? Ég hef alltaf sagt að þetta sé einfalt. Auðvelt? Nei, ekki svo mikið. Og þangað til ég tek í rassgatið á mér og laga helgarnar bara get ég ekki kvartað. Ef ég ætla að hafa þetta svona, nú þá verð ég líka að taka því að ég léttist ekki. Ef hinsvegar mig langar til að léttast meira þá verð ég að finna lausn á þessu helgarsukki. Nú er að ákveða sig. Hvort langar mig í meira, snickers eða 70 kíló? Mitt er valið.

Sunnudagurinn 17.janúar var merkisdagur í lífi mínu (en hvað það er sniðugt að halda svona dagbók til að geta flett þessu upp) en þá reimdi ég á mig asics skóna, festi á mig i-podinn og hljóp út í fyrsta skiptið. Ég byrjaði á því að fylgja C25k prógramminu en gafst upp á því í viku 5 en hélt alltaf áfram að hlaupa bara svona eins og mér hentaði. Ég er þessvegna afskaplega stolt að tilkynna að í dag, nánast ákkúrat 4 mánuðum síðar, tókst mér að hlaupa 5 kílómetra. Á bretti, ókei sem er kannski auðveldara en að hlaupa úti en mér til varnar er ég með það stillt á 2% halla. Og það tók mig 39 mínútur að komast þessa 5 kílómetra sem þykir kannski klént en by God I did it! Ég geri þetta aftur á fimmtudaginn og ætti þá að vera tilbúin í að taka þátt í Race for Life á sunnudag. Húrra! Húrra! Húrraaaaa!! Og svo vinna í því að ná mínútunum niður í 30. Það er víst alltaf hægt að betrumbæta eitthvað.

Mikið svakaleg var gaman á Matarhátíðinni Miklu í Wrexham. Sólin skein og það var mikil stemning í loftinu. Allir sem voru með bása ofboðslega ánægðir með viðtökurnar og ekkert mál að leyfa að smakka á öllu og prútta aðeins með verð. Á myndinni til vinstri er allt sem ég leyfði mér að kaupa. (Takið líka eftir geðveikisglampanum í augunum.) Irish Cream Fudge, Maple Pecan Brownies, Red Chili Leicester Cheese, Tomato and chili chutney, Welsh Dragon sausage (sem er ekki búin til úr velskum dreka þrátt fyrir nafnið) og Hamborgarar, Tractor Wheel Pork Pie og Rapeseed Oil. Rapeseed er frábær að því leytinu til að hún er jafn góð á bragðið og ólífuolía þannig að það má nota hana til að bragðbæta salöt en það má líka hita hana miklu meira en ólífuolíu áður en hún brotnar niður og verður óholl. Og svo það sem ég er ánægðust með, Blue Thunder Sauce. Sósa búin til úr bláberjum, soja sósu og kryddi sem er hægt að skella út á salat, á fisk eða kjúkling eða nota til að dýfa brauði í. Ég hefði viljað kaupa allar bragðtegundirnar en ákvað að fá bara þessu einu og svo getum við bara farið á sunnudagsrúnt á bóndabæinn og keypt meira þegar þarf. Þá ætla ég líka að kaupa bláberja og súkkulaði sósuna sem er víst ídeal út á hafragrautinn eða jógúrtið. Það er svo gaman að uppgötva svona nýtt og að fólk hérna í nágrenninu sé að gera svona spennandi hluti er náttúrulega bara æði.

Bás eftir bás af girnilegum mat, ólífur og hnetur, sólþurrkaðir tómatar, salami og skinka, brauð og kökur, sósur og chutneys, ostar í kílóavís, súkkulaði og ís. Þegar við vorum búin að rölta aðeins um var ég orðin svo uppveðruð að það þurfti að fara með mig til að setjast og ná andanum og skynseminni aftur. Svo vildi til að við settumst niður þar sem kokkur var með sýnikennslu í að búa til þennan líka djúsí berjadesert þannig að ég þarf núna að prófa hann næst þegar ber og rjómi og sykur er á matseðlinum. Ég róaði mig svo nógu mikið niður til að njóta dagsins. Við smökkuðum allt, skoðuðum og völdum svo uppáhaldshlutina okkar. Settumst niður og borðuðum samlokur fylltar með svínakjöti sem var heilgrillað á staðnum og hlustuðum á tónlist í sólskininu. Ég hefði getað keypt miklu meira en maður verður víst að vera smá skynsamur líka. Ég sé reyndar smá eftir að hafa ekki kippt með mér tómötunum. Svonalagað gerir svo skemmtilegt andrúmsloft í bænum og það er svo gaman að vita af öllu þessu fólki hérna í kring að framleiða góðan mat á heilbrigðan og umhverfisvænann hátt. Ég vildi óska að ég hefði tök á að fara einu sinni í viku á rúnt um bóndabæjina og kaupa allt svona ferskt. En nútíminn þýðir enginn tími og Tesco fær alltaf peninginn minn að lokum. Sorglegt eiginlega. Best að fara að fá sér smá ost og chili chutney...mmmm....

Í dag er FA Cup Final day, sá sjötti sem ég upplifi hér í Bretlandi. Alltaf skemmtileg stemmning og að sjálfsögðu höldum við með Pompey í dag. Við Lúkas ætlum reyndar að fara út að leika á meðan leiknum sjálfum stendur svona til þessa að leyfa Dave að njóta þess að horfa í friði. Það er svo fínt veður, enda segir í leikreglunum að veðrið eigi að vera gott á cup final day, þannig að við skellum okkur í stúss útivið. Á morgun ætlum við svo að fara á Wrexham Food Festival en ég er ekki alveg með á hreinu að það sé góð hugmynd. (Sér í lagi af því að enn stend ég í stað. Ég bara virðist ekki komast úr 95. Mikill pirringur í gangi núna.) Þar verða samankomnir lókal framleiðendur og hægt að kaupa djúsí, lífrænan mat, allt framleitt hér í nágrenninu. Þannig að matnum fylgja engar ferðamílur sem er að sjálfsögðu bara gott mál, maður styður við litlu framleiðendurnar frekar en að gera Tesco og Asda ríkara og svo er þetta svo ofboðslega gaman. Allir í svo góðu skapi, matur í lange baner sem er svo fallegur, tónlist og matur sem er svo fallegur og skemmtiefni og svo fallegur matur. Það sem fær mig til að halda að þetta sé ekki svo góð hugmynd er að það verða þarna einir fimm básar með mismunandi súkkulaði, heimagerður ís, brauð og kruðerí og last but not least Tractor Wheel Pork Pie for crying out loud! Bresk matargerð er nú ekki rómuð um heiminn og að mestu leyti er maturinn þeirra ekki að mínu skapi. Það er allt svo gróft einhvernvegin og feitt. Steiktar pulsur, brún sósa, smjördeig, og edik. En eitt er það sem ég hef alveg fallið fyrir og það er pork pie. Ég reyndar borða ekki svoleiðis lengur enda er pork pie svínakjötshakkbolla úr fitu og kryddi sem er troðið inn í shortcrustpastry og bakað. En það er eitthvað við það sem fær mig bara til að skjálfa á beinunum af hamingju, hvort það er deigið, eða fitan eða kjötið eða blandan af því öllu... I don´t know. En allavega fyrir 300 kalóríur í munnbita þá hef ég bara alveg sleppt þessu. En það má vera að ég láti eftir mér að fá mér eina á morgun. Ég meina, hver getur staðist pork pie, og hvað þá Tractor Wheel Pork Pie?

Mín versta martröð rættist í morgun. Ég gleymdi brjóstahaldaranum mínum heima. Ég trilla mér í ræktina í íþróttagallanum og tek vinnufötin með mér í tösku. En þegar ég tók upp úr töskunni var enginn haldari. Og það er ekki á boðstólum að leyfa stelpunum að vera frjálsum á meðal fólks. Ég hafði því ekkert um að velja nema að skola og vinda úr íþróttahaldaranum og fara í honum í vinnu. Ég hef áður gleymt handklæði, vindþurrkaði mér bara á handþurrku, ekkert mál, en þetta var alveg hræðilegt. Og ég sem tók svívirðilega sveitt á því á brettinu. Ég er orðin svo gömul að ég hlusta á hljóðbækur en ekki rokk þegar ég hleyp. Já, eftir nokkrar vikur með rokk í eyrunum var það bara hætt að hvetja mig áfram. Alveg sama hvað ég gróf upp; eftir eitt eða tvö hlaup vantaði mig eitthvað nýtt. Svo fór ég að hlusta á Radio 1 og morgunhaninn þar, Chris Moyles, kom mér í gegnum nokkur hlaup. En svo var það ekki nóg heldur. En svo datt ég niður á það: hljóðbækur. Og það er það sem ég hlusta á núna. Sem stendur er það The Angels Game eftir Carlos Ruiz Zafon sá er skrifaði Skugga Vindsins. Alveg merkilegt hvað ég þarf á afþreyingu að halda þegar kemur að hlaupunum. Ég get hangið á skíðavélinni í klukkutíma og bara starað út í loftið en þegar ég hleyp er ég alveg týnd án i-podsins. Kannski er það af því að ég hef í alvörunni ekki gaman af að hlaupa. Ég elska tilhugsunina um mig sem hlaupara, ég elska keppnina við sjálfa mig, við tíma og vegalengd en ég meika ekki hlaupið sjálft. Á meðan ég hleyp tel ég niður mínúturnar. En á eftir. Á eftir líður mér eins og ég sé ósigrandi, eins og í morgun þegar ég steig skjálfandi af brettinu eftir 36 mínútur, 4.3 km, 600 kalóríur og 4 12 km/klst spretti. Þegar ég geri svoleiðis veit ég að ég get allt. Nema mætt brjóstahaldaralaus í vinnuna. Það bara get ég alls ekki.

Þetta er ekki ég á myndinni. Ég er sko kjélling. Þessi á myndinni er hinsvegar fitt náungi að gera pull ups. En það sem við eigum einmitt sameiginlegt er að ég kann líka að gera svona pull ups. Ég er reyndar ekki jafn stóísk á svipinn og hann, ég er meira svona eitthvað að rymja og gretta mig, en það forðar því ekki okkur finnst þetta báðum jafn skemmtilegt. Ég nota líka mótvægi og sem stendur er ég með 70 kílóa mótvægi þannig að ég er að toga upp 25 kíló. En í hverri viku minnka ég mótvægið um 5 kíló og það ætti að enda með að ég geti gert þetta án aðstoðar. How cool is that? Það er gífurlegur misskilningur í gangi hvað varðar svona vöðvauppbyggingu. Þær hinar í ræktinni eru farnar að segja við mig að ég verði að passa mig á þessu annars verði ég of vöðvastælt bla bla ba, og það virðist engu máli skipta hversu oft ég segji að það er nánast útilokað fyrir konur að massa sig svo upp að þær verði eins og vaxtaræktarkappar. Meiri vöðvar þýða einfaldlega hraðari brennsla og betra þol, og til þess er leikurinn gerður að mínu mati. Ég held að mér finnist bara ekkert jafn kúl og að vera sterk og fitt.

Það er ýmislegt búið að gerast þessa viku sem vanalega hefði orðið til þess að ég sæti hérna núna með nagandi samviskubit og súkkulaði í munnvikjum og niður á höku. En án þess svo sem að skilgreina öllu frekar hvað ég er mikill lúsúúseeeeeerr og dvelja við það þá ætla ég frekar að einbeita mér af the big picture. Í síðustu viku léttist ég um 1.8 kíló. Í þessari viku léttist ég um akkúrat ekki neitt. Stóð í stað eins og þrjóskt múldýr. Þessar tvær vikur voru smá tilraunastarfsemi. Í þeirri fyrri voru einu kolvetnin sem ég fékk grænmeti og ávextir. Ég borðaði ekkert kornmeti. Ekkert brauð, hafra, kartöflur, quinoa, ekkert. Í þessari viku er ég hinsvegar búin að fá mér brauð þá daga sem ég lyfti og svo pasta á laugardagskvöldið. Og það er nokkuð ljóst að high protein, low carb er tvímælalaust leiðin til að léttast hratt og fallega. Hinsvegar er svo sú staðreynd að ég eeeeeehhhehelska brauð. Og hafra og kartöflur og quinoa. Og ég er ekki tilbúin í að borða ekki svoleiðis. Og að auki hef ég lesið rannsóknir sem sýna að fólk sem sker út kolvetni léttist mikið til að byrja með en þegar skoðað var árangur fólks sem einfaldlega hélt sér við 1500 kal á dag og borinn saman yfir 12 mánuði kom í ljós að fólkið hafði lést um sama kílóafjölda yfir allt. Þannig að ef maður vill sjá mega tölu á vigtinni þá á maður að sleppa brauðinu en ef maður vill langtímaárangur þá á maður að borða góðar 1500 kal. Ég er þessvegna búin að vera að reyna að finna hinn gullna meðalveg þessa viku. Hvað má ég borða mikið kornmeti þannig að ég sé bæði hamingjusöm og þannig að ég léttist eins mikið og hægt er? Og er bara nokkuð sátt við svarið. Ég minnka kornskammtinn aðeins í næstu viku og svo sjáum við hvað gerist með það. Svo reyndar verður meira cardio í næstu viku af því að það líður senn að Race for Life 5k hlaupinu og ég er enn föst á 23 mínútum. Ég ætla að reyna að taka aðeins á því. Ég fæ nú aðeins skjálfta við tilhugsunina um að hlaupa í alvöru hlaupi. Mamma mía!

Hér er gengið til kosninga í dag, og ég fæ bara að taka þátt í gegnum eiginmanninn. Sem betur fer ákvað hann að þar eð að ég borga mína skatta þá deildi hann atkvæðinu sínu með mér. Við ræddum þetta fram og tilbaka og því miður urðum við bæði að játa að við höfum bæði tapað af alvöru málsins enda er hér lítill fréttaflutningur af því sem skiptir máli en öll umræða tapast í róg og baknag. En þegar við fórum svo að skoða málið þá komumst við að því að við ættum helst að gefa Liberal Democrats okkar atkvæði. Gordon Brown er jú ábyrgur fyrir því að ég er núna í illa borgaðri vinnu og ekki getum við kosið þennan uppskafning Cameron. Enda ætlar hann að auka skattana á okkur litla fólkið. Ekki viljum við að ríkir verði ríkari! Dave tók smá út fyrir að setja x-ið sitt á annað en verkamannaflokkinn, hér kýs maður eftir sínu stéttarskipulagi, en við urðum sammála um að það væri tími til kominn á breytingar. Það verður spennandi að fylgjast með hvað gerist en ég verð líka að játa að það er ósköp lítil stemning einhvern vegin á miðað við hvernig þetta er heima. Eins og eiginlega öllum sé alveg sama. Það er allavega ekki hægt að rölta með glas í hendi á milli kosningaskrifstofa hér. Ég fylgist með kosningavöku á Channel 4 eins lengi og ég nenni og skipti svo aðeins yfir á BBC til að fá meiri alvöru upplýsingar. Áfram Clegg!

Slæmu fréttirnar eru að fíni viðtalskjóllinn minn heldur víst áfram að vera viðtalskjóll um tíma. Það er einfaldlega of mikil samkeppni um störf og fólk með mun meiri reynslu af stjórnun en ég að keppa um sama starfið og ég. Draga djúpt inn andann og leyfa vonbrigðunum aðeins að taka yfir, öll reynsla er til að læra af henni.

Góðu fréttirnar eru að ég hef enga löngun í að drekkja sorgum mínum í súkkulaði. Enga. Og ég er eiginlega svo glöð yfir þeirri tilfinningu að ég er næstum því ánægt að hafa ekki fengið vinnuna til að hafa uppgötvað þetta. Þvílíkur sigur! Ég er að upplifa tilfinninguna, ekki deyfa hana með sykurþoku. Þetta er sárt en ég get ekkert gert nema tekið sigurinn frá þessu. Er nokkuð hægt að komast nema upp á við héðan?

Við hjónakornin skemmtum okkur konunglega á laugardagskvöldið, fórum á The Black Lion og drukkum nokkur vínglös og spjölluðum við fastagestina. Það er alltaf gaman að fara aðeins út og sjá annað fólk. Við Dave erum alltof sátt við að vera bara heima, erum allt of heimakær. Svo finnst mér líka enn gaman að fara á breskan pöbb, eftir 7 ár hérna úti er breskur pöbb enn skemmtiefni fyrir mig, hvernig er innanhorfs, fólkið sem er þar, það sem er drukkið, tónlistin, stemmningin, allt er þetta enn rannsóknarefni fyrir mig. Og það er líka alltaf gaman fyrir mig að sjá Dave í essinu sínu. Hann er svo skrafhreifinn og þetta kemur honum svo eðlilega að spjalla um allt og ekkert við ókunnugt fólk. Sunnudagurinn var svo uppfullur af sigrum og ósigrum. Ég borðaði miklu meira en planað var, en það sem ég valdi að borða var ekki svo slæmt. En í dag er ég ekki jafn róleg. Ég er búin að halda mér á plani, ekkert mál, en er alls ekki sátt við það. Mig langaði að baka köku í dag, og éta hana alla. Mig langaði EKKERT í salat og melónu. Við fórum í sund til að dreifa huganum sem var ekki góð hugmynd því ekkert gerir mig jafn svanga og sund. Engu að síður, þá komst ég í gegnum daginn, það er of seint að fá sér eitthvað núna og ég þekki hvernig þetta virkar fyrir sig hjá mér. Ég vakna á morgun og það eitt að hafa komist heil á húfi í gegnum daginn í dag þýðir að ég fyllist heilögum eldi til að velja rétt á morgun. Og svo verður það auðveldara og auðveldara. Ég dundaði mér líka aðeins við það sem mér finnst ægilega gaman að gera. Ég þykjustu keypti mér íslenski nammi. Fer á nammi.is, set heilu kílóin af nammi í innkaupakörfuna og svo þegar það kemur að því að borga þá bara smelli ég út af síðunni. Og mér líður betur. Twisted, I know, en maður bara gerir það sem maður þarf að gera.

Þetta gekk bara ljómandi vel í gær, ég svaraði öllum spurningum greiðlega og flestum án nokkurra vandkvæða. En maður veit aldrei. Eitt veit ég að það var ólíkt skemmtilegra að sitja þarna og bara hafa áhyggjur af að koma vel fyrir en ekki líða eins og maður þyrfti að vera helmingi betri en allir aðrir til að bæta upp fyrir að vera helmingi feitari en allir aðrir. Það er svo ekki löng bið, þau ætla að láta fólk vita á þriðjudag. Og þá er víst best að vera með áætlun tilbúna svona ef þetta fer ekki eins og best væri og ég fer eitthvað að eygja snickers til að lina þjáningarnar. Ég léttist nefnilega um 1.8 þessa viku og hef engan áhuga á að skemma þetta momentum sem ég er í núna. Sama gildir um þessa helgi. Ég ætla að telja kalóríur af kappi um helgina til að passa að það fari ekkert í rugl þó ég sé í fríi. Lúkas er í sleepover í kvöld og ég og Dave ætlum að nota tækifærið og skella okkur á hverfispöbbinn þannig að ég þarf að gera ráð fyrir fljótandi kalóríum og svo er sunnudagur á morgun. Ég er búin að leyfa sunnudögum að vera frjáls máltíð allan daginn í staðinn fyrir að hafa bara eitt blow-out. Nú verður það tekið aftur fyrir. Það er kominn tími núna til að byrja að léttast aftur, ég er búin að vera stopp nógu lengi. Ég segji nefnilega og stend við það; nothing tastes as good as skinny feels.

Ég sit hérna með snyrtilegt tagl í sléttuðu hárinu, í svakalega smart kjól úr puppytooth efni, með snyrtilega dag málningu á andlitinu. Fyrirlesturinn tilbúinn og ég get farið með hann nokkurnvegin án þess að líta á blaðið, og ég er með tilbúin svör við hvaða spurningu sem er. Ég held að það sé lítið meira sem ég get gert til að undirbúa mig. Nú er bara að krossa fingur. Mikið svakalega verð ég svekkt ef ég fæ ekki þessa vinnu.

Að öðru leyti er allt fínt hérna. Löng helgi framundan með ýmiskonar skemmtilegu plönuðu og allt snýst það um að halda mataræðinu í sama fari og það hefur verið þessa vikuna. Veðrið búið að vera sumarlegt undanfarna daga og vonandi að það haldi yfir helgi. Meira á morgun.

Það er bara hálfgert fríkát í gangi hjá mér núna. Ég fékk boð í atvinnuviðtal og það er loksins vinna sem ég hef áhuga á. Viðtalið er byggt þannig upp að ég á að halda 15 mínútna fyrirlestur um hvernig ég myndi stjórna teymi sem á í vandræðum með gæði. Svo er viðtal þar sem ég verð spurð spjörunum úr um hæfni mína á mismundandi sviðum. Ég er alveg að springa úr spenningi enda er þetta svakalega spennandi fyrirtæki og vinnan alveg það sem ég vil gera. Og ekki skemmir fyrir að fyrirtækið er á Wrexham Industrial Estate við hliðina á Rowan Foods þar sem Dave vinnur. Við gætum því farið saman í og úr vinnu og ég sparað mér 30 pund á viku í lestarmiða. Ég er því á fullu að búa til fyrirlesturinn minn og æfa mig í að vera æðisleg. Og það akkúrat í vikunni sem ég er að taka mataræðið algerlega fyrir með smásjá. Allt vigtað, mælt og útpælt. Sem er tímafrekt og smávegis stressandi enda er ég stödd í sykurþokunni minni sem gerir allt aðeins erfiðara. En það skiptir litlu máli hvaða óvæntu atburði lífið fleygir að mér, ég get ekki frestað því að taka á mataræðinu í eina mínútu. Það er nú eða aldrei. Ég ætlaði eitthvað að verða svakalega stressuð áðan þegar ég kom heim úr vinnunni, það átti eftir að gera smá húsverk ásamt því að ég hafði planað að búa til eggjamúffur tilbúnar í morgunmat og var búin að setja kjúklingabringur í marineringu sem þurfti að grilla tilbúnar í salat. Svo þurfti að strauja skólabúning, finna til nesti, finna til föt og æfingargalla fyrir morgundaginn og vinna að fyrirlestrinum. Svo andar maður bara í smástund, útdeilir þeim verkum sem aðrir geta gert fyrir mann, forgangsraðar og tekur svo verkefnin eitt af öðru. Ég þarf ekki endilega að vera súperkona. Og svona kom það, fyrirlesturinn tilbúinn, viku matseðill tilbúinn, skólabúningur tilbúinn. Allt hitt bara sallast svona einhvernvegin. Er ekki öllum sama þó það sé ryk í hornum hjá mér?

Kílóið sem fór og kom svo aftur er hér enn en aðeins minna um sig. Ég hugsa að ég leyfi greyinu bara að vera hér áfram og losa mig bara við einhver önnur kíló. Mér er farið að þykja vænt um skarið.

Enginn er hann svo dimmur sá táradalur að ég sjái ekki til sólar fyrr en síðar. Ég er að kljást við smá krísu en ég verð líka að segja að þrátt fyrir andartök þar sem allt virðist ómögulegt þá veit ég alltaf að ég finn leiðina út aftur. Það sem hefur verið að angra mig; Ég er búin að vera lengi núna föst í þessari sömu þyngd. Og ég sakna svo vímunnar sem maður er í þegar maður fyrst fer í "lífstíl" og kílóin fjúka á ógnarhraða. Og þegar ég segji að það sé alveg sama hvað ég reyni, ég bara virðist ekki geta lést þá vitum við öll að ég er að ljúga. Hvað er ég oft búin að segja að ég borði of mikið um helgar? Ég æfi eins og moðerfokker alla vikuna og borða rosalega hollar 1500 kalóríur í fimm daga og fríka svo út um helgar. Þessu fylgdi gífurlegt samviskubit. Samviskubit var eitthvað sem ég var búin að banna. Og þess vegna fór mér að líða illa, þannig illa að ég leyfði sjálfri mér að haga mér á "gamla mátann" þar sem maður er hvort eð er aumingji og getur þess vegna allt eins bara borðað meira. En það sem samviskubitið leyfði mér ekki að sjá var að ég hélt alltaf áfram að æfa. Gamli mátinn hefði þýtt að ég hefði bara gefist upp á þessu öllu. En ég borðaði kex á kvöldin og var svo mætt í ræktina daginn eftir til að brenna þessum auka kalóríum. Þannig léttist maður ekki, en maður þyngist heldur ekki. Og þetta gat ég ekki séð fyrir vanlíðaninni. En þegar Dave benti mér á að ég væri ekki að haga mér á gamla mátann, þetta væri alveg ný hegðun þá rann upp fyrir mér ljós. Ég er í alvörunni breytt manneskja. Áður fyrr hefði ég ekki haldið áfram að æfa og reynt að bæta upp átið með salati hér og þar. Ég hefði bara látið undan öllum mínum djöflum og stungið mér til sunds í súkkulaðibaði. Áður fyrr væru öll kílóin 30 löngu komin aftur, en núna, ókei ég er ekki að léttast akkúrat núna, en ég þyngist heldur ekki. Og það skiptir meira máli. Ég er loksins búin að sjá og sanna fyrir sjálfri mér að mér bara getur ekki mistekist héðan í frá. Ég má verða eins döpur og niðurlút og mér sýnist en ég gefst samt ekki upp í alvörunni.

Það þýðir samt ekki að ég sé að skjótast undan ábyrgðinni með að ég þarf að taka á mataræðinu. Ég borða enn of mikið og ég haga mér alltof mikið eins og eiturlyfjasjúklingur um helgar. Og ég gerði eitt á mánudaginn sem bara má alls ekki gerast aftur. Ég laug að Dave. Ég faldi umbúðir utan af kexpakka undir kartöfluhýði og jógúrtdósum í ruslinu. Það er gamli mátinn. Kaupa þrjú súkkulaði, borða eitt á leiðinni heim, þykjast svo hafa keypt eitt handa honum og eitt handa mér. Er von að ég kalli mig eiturlyfjasjúkling. Þetta er hegðun sem bara alkar og dópistar kannast við. Hvað um það. Hvað ætla ég að gera til að laga þetta? Ég ætla að hætta að vorkenna sjálfri mér, ganga í gegnum stutt tímabil þar sem ég þarf að biðja um hjálp til að komast í gegnum fráhvarfseinkennin, og svo ætla ég bara að hlaupa, lyfta og borða 1500 góðar kalóríur sjö daga vikunnar. Ég hef alltaf sagt að þetta sé einfalt mál.

(Ástarþakkir, ástar, ástarþakkir neðst neðan úr útspörkuðu rassgatinu fyrir kveðjurnar, stuðninginn, hell ástina sem ég finn fyrir frá ykkur. Á meðan að ekkert ykkar getur gert það sem ég þarf að gera fyrir mig, þá gerir það verkefnið óneitanlega auðveldara að vita af ykkur við hliðarlínuna æpandi "áfram Svava!")

Ég er á voðalega skrýtnum stað inni í hausnum á mér. Á dimmum, vondum stað. Einhverstaðar sem ég var að vona að ég myndi ekki lenda á aftur. I´m off my game and I can´t get back. Öll trixin mín, allt sem hingað til hefur svínvirkað á mig, er bara ekki að virka. Ég ákvað fyrir löngu síðan að það sem væri sérstaklega mikilvægt að ég hætti að líta á sjálfa mig sem fórnarlamb. Að ég væri ekki viljalaust verkfæri matarlystar minnar. Og það virkaði, ég tók stjórnina, var algerlega við stjórnvölinn. En mér líður akkúrat núna eins og ég bara nái engum tökum á sjálfri mér. Ég sting einhverju upp í mér og í heilanum æpi ég á sjálfa mig nei,nei, nei, nei, nei! en hendin heldur áfram að skófla upp í mig. Nánast eins og ég horfi á utan frá og ráði ekki neitt við neitt. Stjórnlaus. Hvað breyttist? Og hvað á ég að gera til að ná tökum aftur áður en enn einu sinni sitji ég eftir með 30 kíló aftur í plús? Eða jafnvel 40? Af því að það er það sem kemur til með að gerast, og það á rosalega stuttum tíma. Eins og ég hef áður bent á þá erum við að tala um að einungis 3% af fólki sem fer í megrun og léttist er enn í kjörþyngd 5 árum síðar. Og akkúrat núna? Núna líður mér eins og ég sé 97%.

Stætó kom of seint í morgun sem þýddi að ég náði ekki lestinni til að mæta í rækt í morgun. Og ég er í fríi á morgun til að fara til læknis. Eftir laugardag þar sem ég úðaði í mig grilluðum kjúkling og drakk bjór í lítravís og svo sunnudag sem sá mig klára upp undir 2 lítra af ís með hnetusmjöri og góð 2 kíló af "tiger chest" brauði og núna tvo daga í órækt geri ég fyllilega ráð fyrir að kílóið sem hvarf á laugardag sé nú búið að koma sér makindalega aftur fyrir á mallakút. Svona er þetta, maður uppsker sem maður sáir. Ég er enn í vigtunarbanni og ætla að reyna aftur að reiða mig bara á skynsemina í sjálfri mér. Það sem ég þarf að taka á og hef verið að reyna að ná tökum á núna lengi er helgarneyslan. Þetta er eitthvað sem ég er búin að skrifa um og hugsa um lengi en virðist enn ekki alveg geta stjórnað. Nú ætla að ég velta þessu aðeins meira fyrir mér og koma upp með gott plan. Mér hefur tekist það hingað til að koma upp með plön sem virka og ég get ekki séð afhverju þetta ætti að vera eitthvað öðruvísi. Mig grunar að ég sé fórnarlamb eigin velgengni. Ég er orðin allt of hrokafull og þarf að taka aðeins á því. Ég segi orðið aðeins of oft; "ég byrja bara aftur á morgun." Ég þarf að láta daginn í dag vera aðalmálið.

Hér vöknuðum við í morgun við glampandi sólskin og greinilegt sumar í lofti. Himinninn heiður og blár og fólk á ferli með morgunblaðið sitt og mjólkina út í te á stuttbuxum og léttum skyrtum. Þetta er augljóslega dagur fyrir mig að fara til Tony´s og kaupa þykkari garðhanska til að klára að klippa burtu afganginn af rósarunnanum. Svo ætla ég að slá grasið, stinga kant og sópa burtu drullu og drasli sem veturinn skildi eftir sig á göngustígnum. Þá ætti að vera hægt að dusta af garðhúsgögnum og gasgrilli til að setja upp tilbúið fyrir langar setur úti í garði. Já, 18 stiga hiti og brakandi sólskin er aldeilis til að létta lundina. Best að drífa sig í verkin. Ó, já og ég gleymdi næstum að segja að ég sté á vigt eftir vikupásu frá henni og var mjög ánægð að sjá 1 kíló týnt og tröllum gefið. Ég er núna 24% minni að rúmmáli en ég var fyrir rúmu ári. Ekki slæmt.

Mikil dásemd sem grísk jógúrt er. Ég kaupi alltaf 0% Fage sem er flutt inn frá Grikklandi og ég sá svo í matvöruverslun á Krít. Ég ætla því að segja að Fage sé það sem Grikkir myndu kalla "jógúrt" og er rétt og sönn grísk vara. Fage er þykkara en annað jógúrt og mun súrara. Það minnir mig helst á skyr en ég verð nú samt að segja að ég myndi ekki nota skyr eins og ég nota jógúrtið. Ég set múslí út á það og borða í morgunmat. Ég set hvítlauk í það og nota sem hvítlaukssósu. Ég set hnetusmjör og sultu í það og borða sem nammi. Ég set döðlur út í það og nota sem sósu á ávexti. Ég hæri það við túnfisk og bý til túnfisksalat. Ég set það út í sósu, út í smoothie, út á chili í staðinn fyrir sýrðan rjóma. The possibilities are endless. Og ekki er hægt að rífast við næringarinnihaldið, fitulaust, nánast bara prótín og bara 75 kal í 150 gramma dós. Fage er þykkt, þannig að það er hægt að smella því úr dósinni og það heldur dósalaginu. Linast svo aðeins upp þegar það er hrært. Kannski að það líkist mest sýrðum rjóma. Það er allavega ekki eins og það sem er selt sem grísk jógúrt hér og er bara eins og náttúrleg jógúrt. Það er ekki sama varan. Fage jógúrtið er númer eitt á listanum sem ég tel upp þegar ég hugsa um hlutina sem ég á eftir að sakna héðan þegar við flytjum loks heim aftur. Ég veit ekki alveg hvað ég geri án jógúrtsins míns. Ég er á leiðinni inn í eldhús að ná mér í eina dós, ég ætla að setja nokkrar rúsínur og smávegis af kókós spæni út á. Himnasæla í dós.

Það er eitthvað æsandi við að stíga á vigt. Ef maður hefur verið að passa sig er óttablandin vonin um að maður hafi lést eins og fiðrildi í maganum. Fara úr öllum fötum, pissa hverjum síðasta dropa, draga inn andann og stíga svo niður eins léttlega og maður mögulegast getur. Kreista aftur augun á meðan maður bíður þessi sekúndubrot eftir niðurstöðunni og vona og vona og vona. Og ef maður hefur lést er eins og maður hafi unnið lottó, en ef maður hefur þyngst frá síðustu talningu fær maður hnefahögg í magann, allt erfiðið er fyrir bý og fyrsta hugsun er hversu tilgangslaust verkefnið sé. Það sér það hver heilvita maður að fólk sem fer á vigtina eftir hvern kaffibolla og setur sjálft sig á svona tilfinningarússibana upp undir sex sinnum á dag, þarf að hugsa sinn gang. Líkaminn sveiflast í þyngd yfir daginn þannig að það er ekki hægt að fá "rétta" þyngd svona frá klukkutíma til klukkutíma. Nú er dagur tvö í þyngdarleysi og á sama tíma og ég sakna þess að vigta mig (þetta er jú bara enn eitt dæmið um fíkilshegðunina mína) þá er ég líka sannfærð um að þetta hafi verið besta hugmynd sem ég hef fengið lengi. Ég er svo nojuð yfir því að hafa ekki aðhaldið frá vigtinni að ég er búin að skrifa allt niður og spá og spekúlera í mataræðinu eins og ég á að gera alltaf. Og komst að því að ég er að borða of lítið. Ekki nema von að ég léttist hægt og illa. Líkaminn er í starvation mode. Þannig að ég þarf að smá auka neysluna núna til að koma brennslunni aftur í gang. Simple!

Ég er líka búin að koma æfingaprógramminu í gott form. Skipti dögunum í HIIT hlaup, sem er jafn erfitt og það er skemmtilegt; ég meina ég er að hlaupa á 8km/klst hraða á 8% halla! og svo beint úr því í heila mínútu af 11 km sprett. Svo hleyp ég líka fyrir þol, þá held ég mér á 8 km og 2% halla og reyni bara að lafa eins lengi og ég get. Við ætlum að reyna 30 mínútur á morgun. Og svo eru það lyftingar tvisvar til þrisvar í viku. Ég er pjúristi, vil engar vélar, bara lóð og stangir. Og veit bara ekkert skemmtilegra. Tók 40 kíló í réttstöðulyftu í morgun og það rumdi hreinlega í mér. Varð að taka á öllum mínum til að hnykla ekki vöðvana eftir á og segja eitthvað um að vera Íslendingur, strong and beautiful, svona til að hræða ekki Bretana. The strongest men and the beautifullest women. Það held ég nú.

Ég er hætt með vigtinni minni. Búin að segja henni upp, við erum ekki á föstu lengur, ég er laus og liðug. Ég gerði mér grein fyrir að samband okkar var ekki eðlilegt, hún hafði yfirhöndina, það var ekkert jafnvægi. Ég elska hana ennþá en ég gerði mér grein fyrir því að sambandið var ekki að gera mér neitt gott. Hún liggur inn á baðherbergi og lokkar mig og laðar með fögrum fyrirheitum en slær mig svo utanundir nánast undantekningarlaust og lætur mér líða eins og aumingja. Þetta er samband þar sem ég fæ lítinn stuðning. Ég er líka heltekin af henni og henni er alveg sama um mig. Ég stíg á hana fjórum til fimm sinnum á dag og stika svo um í þráhyggju minni þess á milli. Þetta gengur ekki lengur. Ég er búin að láta Dave fá hana til varðveislu og hún kemur bara út á laugardagsmorgnum. Ég verð að hætta að hugsa svona mikið um hana. Hætta bara cold turkey. Ég veit að þetta á eftir að vera erfitt, ég er með nagandi kvíða um að án hennar verði ég kærulaus og aðhaldslaus, en málið er að hún er ekki að gera mig hamingjusama. Ég ætla að treysta að ég sé búin að læra nóg um hvað ég má og hvað ég á að gera til að láta þetta virka án þess að refsa sjálfri mér á tveggja tíma fresti.

Öllu skemmtilegri fréttir eru svo að lærin á mér eru líka hætt saman. Eftir áratugi þar sem þau hafa legið utan í hvort öðru, nuddað sér saman og verið óaðskiljanleg, oft með sárum afleiðingum, (bókstaflega) eru þau smá saman að standa á eigin fótum, ein og aðskilin með engan stuðning frá hvoru öðru. Það sér í dagsbirtu á milli þeirra.

Ég léttist um hálft kíló. Og mér finnst það bara ekki passa. Fyrir 6 vikum var ég 95 kíló. Fyrir fimm vikum var ég 97.5. Og svo er það búið að taka mig síðan þá að komast aftur niður í rúm 95. Plugging away. Málið er að þegar ég var 95 keypti ég mér voðalega fínan kjól í vinnuna. Hann var aðeins of þröngur yfir magann en ég hugsaði með mér að það væri bara fínt að kaupa hann og eiga svona sem metnaðarkjól. Og ég mátaði hann í morgun og hann smellpassar. Samt segir vigtin að ég sé þyngri núna en ég var þegar ég keypti hann. Hmmm... Ég veit að vöðvar vega meira en spik. En sjálfri finnst mér það hljóma eins og afsökun þegar fólk sem er enn svona mikið of feitt eins og ég er fer að tala um að það sé að bæta á sig vöðvaþyngd. Vöðvar flýta fyrir brennslu en þegar það er enn af svo miklu spiki af taka þá hlýtur að fara meira af fitu en maður hefur undan að byggja upp vöðva. Ég lyfti þrisvar í viku og ég veit að ég er að auka þyngdirnar og ég hef tekið eftir greinilegum vöðvum á upphandleggjum og kálfum. En ég trúi enn ekki að vöðvar útskýri afhverju ég léttist svona lítið og hægt. Ég borða 1500 gæða kalóríur á degi hverjum. Ég borða sterkju kolvetni einungis eftir æfingar. Ég borða 6 litlar máltíðir á dag. Ég hleyp samkvæmt HIIT (high intensity interval training) og ég lyfti samkvæmt prógrammi þrisvar í viku. Ég svindla á sunnudögum. Og ég gefst bara ekki upp. Hvað ég léttist í viku hverri skiptir í alvörunni ekki svo miklu máli. Ég vil miklu frekar einbeita mér að því hversu hraustari ég er og mæla það eins og t.d að setja mælistiku við hverja mínútu sem ég hleyp lengur, og mæla sjálfa mig svo samkvæmt fatastærðum. Og mæla sjálfa mig með hamingjustuðli sem ég hef sjálf fundið upp. I will just keep plugging away. Það sem er að angra mig er að ég á að vera að léttast meira. Ég hef greinilega skemmt eitthvað með öllum þessum endalausu jójó megrunarkúrum síðustu 25 árin. Og mig langar svo að komast að því hvað ég á að gera til að lagfæra þessu hægu brennslu. Vigtin er nefnilega sú mælistika sem ég á auðveldast með að skilja og sammerkja með. Þetta skiptir í alvörunni ekki máli, ég held ótrauð áfram. En mikið þætti mér nú samt gaman ef ég sæji vigtina verðlauna mér aðeins meira. Þetta er í alvörunni eins og að færa fjall með teskeið.

Ef sálfræðingur væri af einhverjum ástæðum staddur í baðherberginu mínu á fimmtudagsmorgni myndi hann, og það án þess að tvínóna við það, sjúkdómsgreina mig með akút OCD (obsessive compulsive disorder). Ég ætla nú ekkert að fara nánar út í ritúalið en get sagt að það tekur mig rétt undir sjö mínútum að vigta mig fyrir utan þann tíma sem það tekur mig að fylla svo töluna mína inn í fallega excel skjalið mitt. Allt þetta þýðir bara eitt; það er ekki hægt að hafa vigtunardaga á fimmtudögum. Ég bara hef ekki tíma áður en ég þarf að hlaupa í lest. Þannig að héðan í frá ætla ég að vigta mig á laugardagsmorgnum. Og þannig get ég velt mér upp úr túrettinu alveg út í eitt og notið þess. Þessi vika verður þessvegna smá svindl með nokkrum aukadögum, en svo jafnast það út. Og það er líka svo gaman að hrista aðeins upp í lífinu. Smá krydd í tilveruna! Ji minn eini.

Eins og ég borða mikið grænmeti og veit og skil hversu mikilvægt það er að hafa það sem aðaluppistöðu þess sem maður borðar, þá á sama tíma gleymi ég oft að nota það. Í hvert sinn sem ég borða grænmeti hugsa ég alltaf með mér hvað það er gott á bragðið en á sama tími langar mig aldrei í það. Eins og t.d núna í dag. Ég hafði tekið út nautahakk vegna þess að Dave var búinn að biðja um chili í matinn. Vanalega myndi ég borða nachos-flögur með chili og sulla yfir það heilli dós af sýrðum rjóma. En nachos er nú ekki lengur á boðstólum, háunnin vara, stútfull af salti, sykri og lélegum kolvetnum sem ég bara tími ekki nú orðið. Og ég hugsaði um þetta í allan dag. Hvað átti ég að setja í staðinn fyrir flögurnar? Mér finnast grjón bara ekkert góð, mig langaði ekki í bakaða kartöflu, mér finnast of miklar hitaeiningar fyrir litla fyllingu í brauði, fyrir utan að brauð gerir ekkert nema að kveikja í mér sykurlosta og einhvern vegin var ég bara ekki í stuði fyrir quinoa. Svo allt í einu laust lausninni niður! Kínakál! Gamla, góða kínakálið. Ég bjó þess vegna til þetta líka svaðalega chili sem reif í háls og tungu, slett ofan á hrúgu af kubbuðu kínakáli og ofan á það fór svo góð slumma af 0% grískri jógúrt. Þetta fannst mér gott. Ég fékk "kröntjs" áferðina sem mig vantaði með kálinu og sleppti hundruðum af innihaldslausum kalóríum. Lukkan yfir mér alltaf hreint.

Ég tók mitt lengsta og harðasta hlaup hingað til í morgun. 1.5 incline, 8.5 km/klst og þrír 30 sekúnda 10 km/klst sprettir, 25 mínútur allt í allt. Það lak af mér svitinn og ég fór í 10 mínútur á cross trainer (er það skíðavél á íslensku?) bara til að kæla mig niður. Ég er farin að hafa smá áhyggjur af að hlaupin séu að taka yfir lyftingum í uppáhaldi þau eru svo skemmtilegt. Hitt er svo að ég er í hálfgerðum vandræðum með íþróttafötin mín, ég á bara tvenna shock absorber brjóstahaldara og það er útilokað fyrir mig að æfa í neinu öðru án þess að skaða mig og aðra í kringum mig. Og svo eru allar joggingbuxur orðnar of víðar (jebb, of víðar!) og það er útilokað að hlaupa í víðum buxum. Ég nota þessvegna þessar leggings sem ég keypti sem tískufatnað en aftur á bara tvennar þannig að þvottavélin bara hefur ekki undan. En það er með að fara í ræktina eins og allt annað; ég vil eiga flottan búning. En einar Nike hlaupabuxur kosta nú bara 20-30 pund! Ruglið.

Ein kjellingin sem er í ræktinni er alltaf að kvarta við mig undan einum kallinum sem hún segir að sé svo vond svitafýla af. Mér finnst þetta nú bara hálfvandræðalegt. Hún kemur á hverjum degi og er bara eitthvað svona að pusast, gerir aldrei neitt, ekki nema vona að hún svitni ekki. Kallinn er á fullu allan tímann og ekki nema von að hann svitni. Svo er náttúrulega bara mismunandi lykt af fólki. Það er reyndar alveg rétt hjá henni, það er vond lykt af honum en mér líður bara illa þegar hún er að væla þetta við mig því ég er rennandi blaut af svita og þó ég segji að það sé hreinn sviti og engin lykt þá er ég kannski ekki dómbær um það. Er hún kannski að reyna að segja mér að hætta að svitna svona? Ég sé nú lítinn tilgang í að mæta ef maður svitnar ekki. Maður bræði mörinn og hann lekur út sem sviti. Það held ég nú.

Ljómandi góðir páskar að lokum komnir. Við fórum í bíó að sjá How to Train Your Dragon, sem var ljómandi skemmtun, rölt um Wrexham, rölt um Rhos-fjall, skinny latté á Neró, svaðalegt páskalamb og aaaalllt of mikið af súkkulaði. Ég var líka dugleg að hlaupa og í pilates þannig að ég geri bara ráð fyrir einu kílói eða svo í plús í refsingu. Ég er líka búin að taka góða ákvörðun og horfi núna björtum augum fram á veginn. Ég ætla að byrja upp á nýtt. Hætta að vera að velta þessu of mikið fyrir mér, hætta að spá í kolvetnum og próteini, hætta að hafa svona miklar áhyggjur. Bara gera það sem virkaði best í byrjun. Reyna að halda mig við 1500 kalóríur á dag og æfa eins mikið og ég get. Og leyfa sunnudögum að slafra upp í 2000. Svo er ég að vinna að því að losa mig við 10 pund fyrir 1. maí. Sem stendur er ég að vinna það veðmálið hands down því bara tilhugsunin um að hætta að reykja þeytir Dave í þvílíkt stresskast og kvíðahnút að hann reykir helmingi meira til að reyna að róa taugarnar. Meðan aftur á móti er ég búin að borða og æfa eins og ólympíufari í dag. Og mér líður svo vel núna. Ég ætla bara að slaka á. Þetta er ekki kapphlaup.

Ævintýri í grænu hafa beðið örlitla hnekki. Ég er hætt að kaupa lífræna grænmetiskassann minn, ég hef því miður þurft að skera niður svona ýmsa smáhluti eftir að hafa lækkað svona í launum. Og af því að ég fer aldrei í búð, kaupi bara allan mat á netinu, þá kaupi ég alltaf bara sama draslið. Hef þessvegna ekkert nýtt prófað í langan tíma. En sá svo þessi auglýst um daginn og bíð spennt eftir að þau komi í verlsanir. Pineberry var nánast útdautt í Suður-Ameríku þegar hollenskir bændur byrjuðu að gera tilraunir með að rækta þau. Hvít með rauðum kornum og bragðið víst meira eins og ananas en jarðaber. Ævintýralegt ekki satt?

Nú er lag að hífa sig upp á rassagatinu og fagna vorinu með góðum skurki. Hreinsa til í sálinni og skoða hlutina eins og þeir eru í alvörunni. Hlusta á góðar ráðleggingar þeirra sem þykir vænt um mig. Staðreyndin er að ég er búin að léttast um 30 kíló. Ég er langt frá byrjunarreiti þrátt fyrir að ég hafi verið að hugsa að undanförnu að ég hafi engu áorkað. Ég er 30 kílóum betur sett núna en ég var í mars í fyrra. Ég hleyp í hálftíma á hverjum virkum degi og lyfti svo þungum lóðum. Þetta geri ég án þess að spá mikið í það. Ég er hraustari og sterkari en ég var í mars í fyrra. Ég kann að elda ótrúlega góðan mat sem er samt hollur og góður. Ég kann mikið meira en ég kunni í mars í fyrra. Akkúrat núna er ég að borða fleiri kalóríur en ég ætti að borða. En ég hreyfi mig það mikið að það þýðir að ég er ekki að þyngjast. Ég sé að fyrr en síðar þarf ég að minnka matinn en það er ENGIN ástæða til að örvænta eins og ég er búin að vera að gera síðustu daga. Ég hef áður skrifað um viljastyrk og allt sem ég sagði þá stendur. Mig vantar ekki mojo, hvatningu eða viljastyrk. Ég þarf einfaldlega að hætta að taka slæmar ákvarðanir og fara að taka góðar ákvarðanir. Og hætta svo þessu djöfulsins væli. Ó, já og ég ætla að taka þátt í áskorun sem var beint að mér. Pick up the gauntlet. Dave hættir að reykja og ég léttist um 10 lbs fyrir 1. maí. Þetta er svakaleg áskorun og verðlaunin eru að hætta að reykja og léttast um tæp 5 kíló og hver vill ekki svoleiðis? Þetta allt saman hefur minnt mig á bjartsýnisröndina mína. Hér er ég, búin þessum ótrúlega eiginleika að geta séð endalausar bjartar hliðar á öllum málum, og gleymi því svo sjálf. Koma svo!

Lúkas hefur frá nánast fæðingu verið heillaður af volcanos. Hann var sannfærður um að fjallið sem við búum við væri eitt slíkt og hann hefur alltaf verið sérlega ánægður með að Ísland væri fullt af volcanos. Hann býr sér til ímyndunarheim þar sem "lava" rennur stríðum straumum og hann á fótum fjör að launa. Það má þessvegna ímynda sér að hann er búinn að vera með á nótunum í fréttaflutningi frá Íslandi að undanförnu. Við horfðum saman á fréttirnar frá í gærkveldi núna í morgun. Þar á meðal var tekið viðtal við Ásmund Stefánson að mig minnir sem var titlaður Eldfjallafræðingur. Sá var með forláta loðhúfu á höfðinu. Ég segi við Láka að það væri nú flott að vera Volcano specialist; eldfjallafræðingur, fyrst hann sé svona spenntur fyrir jarðhræringum. "Yes," svarar barnið, "after all I´ve already got the hat!"

Og ég gleymdi að segja að ég hef staðið í stað. Djöfuls pirringur núna.

Einn af uppáhaldsbloggurunum mínum Jack Sh*t spurði um daginn lesendur sína afhverju þetta skipti er skiptið sem lífstíllinn heldur. Ég er búin að vera að spökulera í þessu núna í dálítinn tíma, sér í lagi með það í huga að þrátt fyrir að ég sé ekki að léttast nærri því jafn mikið eða hratt og ég planaði, og þrátt fyrir endalaus hnjask sem ég er að verða fyrir og endalaust vesen þá er ég hundrað prósent sannfærð um að þetta sé algerlega komið til að vera. Hvers vegna núna?

1. Ég er búin að læra af reynslunni. Fór í fyrsta alvöru megrunarkúrinn þegar ég var 11 ára, og síðan þá hef ég prófað þá alla. Tvisvar sinnum þannig að ég hélt að ég væri búin að ráða niðurlögum fitupúkans. Ég er orðin svo sjóuð að vera í megrun að ég get svindlað á sjálfri mér og ég trúi lygunum sjálf. En í hvert skipti sem ég fór í megrun og grenntist og byrjaði svo óhjákvæmilega að fitna aftur lærði ég líka eitthvað smávegis nýtt. Ég er búin að gera svo mörg mistök að það eru bara fáein eftir að gera og ég læri örugglega eitthvað af þeim líka.


2. Ég hef alvöru ástæðu til að gera þetta núna. Ekki einhver yfirborðskennd fegurðarástæða heldur vil ég að vera hraust fyrir Lúkas. Áður fyrr vildi ég vera mjó til að vekja aðdáun karlpenings og öfund kynsystra minna en núna er það bara Láki sem ég hugsa um. Að geta hoppað með honum á róló hefur breytt sambandi okkar og bara til hins betra. Og tilhugsunin um að jafnvel drepast frá honum úr hjartaáfalli eða sykursýki er vel fallin til forvarna

3. Opinber ábyrgð. Ég er ekki spennt fyrir að birta á blogginu að ég hafi þyngst. En mér finnst enn verra að tilkynna þegar ekkert gerist. Það hefur góð áhrif á keppnisskapið að opinbera svona sálina á veraldarvefnum.

4. Ábyrgð á sjálfri mér. Þetta, hvernig er komið fyrir mér, er mér að kenna, ég setti hvern einasta munnbita upp í mig og ég sat kyrr á feitu rassgatinu öll skiptin sem ég hefði getað verið að sprikla. Ég er ekki sjúklingur og ég er ekki veiklunduð og það er ekkert að genunum mínum, ég er alls ekki illa úr garði gerð. Ef ég borða fleiri kalóríur en ég brenni þá fitna ég, simple as. Og ég verð að taka ábyrgð á því. Og ég er tilbúin að axla þeirri ábyrgð. Það eru engar afsakanir. Að uppgötva þetta breytti öllu einhvern veginn.

5. Ég skil að þetta er endalaust. Það er ekkert takmark, engin endalína, ekkert tímamark. Jú, mig langar til að verða 70 kíló en ég geri mér grein fyrir því að þegar þangað er komið þá breytist vinnan ekkert. Ég er þessvegna rólegri í þessu. Það má vera að þetta taki mig 6 ár eins og hinn uppáhaldsbloggarinn minn Dietgirl, en það skiptir bara engu máli. Svo lengi sem ég hef gaman að þessu.

6. Ég stoppa til að njóta líkamans og hvað hann getur. Í stað þess að eiblína á klukkuna og bíða eftir að ég geti hætt að æfa reyni ég að njóta tilfinningarinnar að hlaupa og lyfta. Ég dáist að sjálfri mér í speglinum í ræktinni og ég hlæ upphátt í hvert skipti sem ég sé mig á hlaupabrettinu og sé að ég er í alvörunni að hlaupa. Þvílíkt frelsi.

7. Ekkert samviskubit. Pirringur kannski en ekkert samviskubit. Ég er pirruð út í sjálfa mig af því að ég er allt of oft að róa með pusið í andlitið. Ét allt of mikið og þarf svo að ná af mér aftur kílóum sem voru farin. En með því að sleppa samviskubitinu hefur mér tekist að rífa mig upp aftur í hvert sinn sem ég hrasa um og get haldið þessu við.

Þetta skrifaði ég fyrir nokkrum dögum þegar ég var á high eftir að hafa jafnað mig á sykursjokkinu um helgina. Og þetta er allt heilagur sannleikur. Þetta er svona andlega hliðin á málinu. Hitt er svo að það er kominn tími á að ég taki á líkamlega draslinu. Ég er komin með hreyfinguna á hreint og mataræðið er bara æðislegt en ég borða enn allt of mikið. Ég er búin að vesenast núna með að vera 96 plús mínus 2 kíló í svakalega langan tíma og ég er orðin pirruð. Ég væli og væli í sjálfri mér, en það er ekkert undan því komist að það að halda sér í 1500 kalóríum í 5 daga er gagnslaust ef helgin skilar svo 5000. Það er fínt í viðhaldi en það eru enn eftir 30 kíló. Ég er komin með information overload; maður á að æfa á morgnana, að æfa á tóman maga er brjálæði, hlaupa fyrst, nei lyfta fyrst, engin kolvetni, bara kolvetni á morgnana, bara kolvetni og enga fitu, telja punkta, telja kalóríur.... ég er orðin þreytt og rugluð í ríminu. Og eins stolt og ég er af því að vera búin að "fatta" þetta þá finnst mér nánast eins og listinn hér að ofan hljómi eins og afsakanir. Ef ég er búin að fatta þetta afhverju er ég þá hætt að léttast? Og ég þarf að léttast meira, eins hraust og ég er og eins sæt og ég er núna þá er ég enn samkvæmt læknisfræðilegri skilgreingu offitusjúklingur. Ég held að ég sé búin að fá smá leið á öllum pælingunum. Kannski að ég taki mér bara smá frí. Ekki frá æfingum né hollu mataræði, heldur frá öllum pælingum....

Ég er nú meiri gonkólinn. Vill einhver minna mig á að þó að maður hlaupi og lyfti eins og mófó og borði hollan og góðan mat þá verður maður samt að halda kalóríufjöldanum innan skynsamlegra marka. Hollt og gott er ekki endilega kalórí frítt! Meiri nillinn.

"Fat people have got nothing to be proud of" stundi feiti maðurinn út úr sér þar sem hann stóð á vigtinni í Biggest Loser á meðan tárin láku niður bústnar kinnarnar og spikfellingarnar hristust við ekkasogin. Ég gat ekki annað gert en að segja tut tut við sjónvarpið. Ég er nefnilega allsekki sammála feita manninum. Ég er stolt af eiginlega öllu sem ég gerði vel á meðan ég var yfir 100 kíló. Ég var feit en það var ekkert að mér. Og hér er vandamálið. Eins stolt og ég er af "afrekum" mínum og eins og mér líður betur líkamlega núna, þá þvertek ég algerlega fyrir að það hafi eitthvað verið að mér eins og ég var áður. Og hér er þversögnin, og það sem ég held að vefjist hvað mest fyrir öllu feitu fólki. Á meðan við erum feit viljum við að við fáum hrós fyrir að vera við sjálf, og þegar við grennumst viljum við fá hrós fyrir að grennast. Ég er kannski svona skringilega gerð en ég get alls ekki hatast við manneskjuna sem ég var áður, mér hefur alltaf þótt ég hafa margt til brunns að bera og það er ekki margt sem ég myndi breyta. Ég til dæmis horfi á brúðarmyndirnar mínar og hugsa með mér hvað ég var falleg þann dag, samt var ég 117 kíló þegar ég gifti mig. Ég sé enga ástæðu til að endurtaka brúðkaupið þegar ég verð 70 kíló, ég var alveg fullkomin eins og ég var þann dag. Ég hef að sjálfsögðu alltaf verið haldin reverse anorexia, þ.e. mér finnst ég alltaf vera miklu grennri en ég er í alvörunni, ég hef aldrei borið skynbragð á hvernig ég lít út í alvörunni. Ég fæ alltaf jafnmikið áfall þegar ég sé myndir af sjálfri mér. Og á sama tíma finn ég alltaf eitthvað til að hrósa sjálfri mér fyrir. En eins og þetta er erfitt, og eins og þetta allt saman hefur í raun tekið yfir allt mitt líf, verð ég að segja að ég hef sjaldan verið eins ánægð með lífið og sérstaklega með sjálfa mig og ég er núna. Mér finnst að við hvert kíló sem fer, vaxi ég sem manneskja. Og á sama tíma og ég er alveg sannfærð um að ég hefði alveg getað kjagað í gegnum lífið á öðru hundraðinu og verið ánægð með mitt og mína, þá held ég að þetta ferðalag mitt hafi kryddað og bragðbætt alla tilveruna.

Fyrsti sumardagur hér í Bretlandi rann upp bjartur og fagur og fullur af fögrum fyrirheitum. Ég hristi af mér ónotin við það að tapa klukkutíma úr lífinu og rauk niður í húsverkin. Mér finnst ægilega gaman að taka til og þrífa á sunnudagsmorgni, elda góðan mat og liggja svo í sófanum í hreinu húsi með hreina samvisku og lesa góða bók og horfa á sjónvarpið það sem eftir lifir dags. Í dag var ég sérstaklega spennt því við fórum í Dunelm Mill í gær eftir fjölskyldu "outing" laugardagsins og fjárfestum í straubretti. Hingað til hefur Dave bara sjálfur séð um að strauja vinnuskyrturnar sínar á handklæði á borðstofuborðinu og sjálf kaupi ég einungis straufrí föt. (Ég sver við allt sem er heilagt að ég kemst upp með þetta, ég held alveg örugglega að ég virki ekkert krumpnari en næsta manneskja!) En nú í þessu fjármálaumhverfi sem ég er í er ég búin að kaupa mér þónokkuð af skyrtum og buxum sem þarf að strauja og pressa enda þarf maður að "look the part". Ég hef mikla trú á því að hlutirnir séu auðveldari ef maður á réttu græjurnar; það er ekki hægt að búa til marengs án þess að eiga þeytara, maður fer ekki út að hlaupa á hælaskóm og það er ekki hægt að strauja án straubrettis. Ég setti það upp og viti menn! Ég á hérna einar fjórar svona líka þéttstraujaðar skyrtur! Glæsilegt. Dave segir að þetta sé besta straubretti sem hann hefur nokkurn tíman notað.

Í gær fylltist allt af kökum og kexi í vinnunni. Svoleiðis lagað kemur mér lítið við, ég get auðveldlega látið það kjurt á borðinu. Það sem er erfitt við kex og kökur er annað fólk. "Hva? Ætlar þú ekki að fá þér? Þú getur fengið þér eina sneið er það ekki? Ji, hvað þú ert dugleg, ekki hef ég svona viljastyrk, mér finnst nú að fólk geti alveg fengið sér eina sneið, ég meina ertu ekki í ræktinni á hverjum degi? Svona, fáðu þér eina sneið!" Og ég finn vandlætinguna við hverja setningu, "hver heldur hún eiginlega að hún sé?" er fólk að hugsa. Hvað við "nei, takk" er svona erfitt að skilja? Hvers vegna þarf ég að verja það að ég ætli ekki að fá mér neitt? Hvernig dirfist fólk að ota að mér efni sem að mínu mati er eiturlyf? Og hvernig dirfist fólk að ákveða að ég sé dónaleg þegar ég kurteisislega afþakka? Mér finnst þetta hreinlega óþolandi. Og hvað gerist svo? Jú, dagur tvö , ein kemur með heimabakað og aftur byrjaði þetta, "þú ættir að fá þér kex, það er jú föstudagur" bla bla bla og ég lét undan til að virka ekki dónaleg. Og nú er ég heltekin af hugsunum um kit kat og sticky toffee pudding og lion bar og chocolate eclair og croissant og flapjacks og og og og... Eitt kex og ég veit að ég þarf að byrja að berjast aftur. Eftir að hafa verið frjáls í nokkra dag núna þarf ég að byrja slagsmálin upp á nýtt. Í nokkra daga jafnvel. Ég er semsagt búin að læra mína lexíu. Ef fólk skilur ekki bros og "nei takk" þá hætti ég bara að vera kurteis. Ég ætla að benda fólki á að á sama hátt og það myndi ekki bjóða eiturlyfjasjúklingi "bara eina línu af kóki" þá á ekki að heimta að ég taki þátt í sykuráti. Ég ,því miður, get ekki bara fengið mér eina sneið. For fuck´s sake! hvernig heldur fólk eiginlega að ég hafi orðið svona feit?! Það var ekki af "einni" sneið. Ég fór út í co-op til að ná í grjón og stoppaði við hjá kexinu, og svo í súkkulaðirekkanum og stuttlega við hjá ísnum. Og í stað þess að refsa sjálfri mér fyrir að langa til að kaupa allt þetta drasl ætla ég að hrósa sjálfri mér fyrir að sleppa því. Well done!

Halft kilo tekid og massad nidur i klosettid sidan sidustu tolur voru skodadar. Eg bjost vid miklu meira, buin ad vera i rumum 1000 kaloriu minus i 6 daga, sem tydir ad eg hefdi att ad lettast um allavega kilo. En eg er natturulega ordin svo svivirdilega massadur koggull ad vigtin hlydir ekki og synir bara gifurlegan vodvamassa. Sei sei ja. Ad odru leyti er eg med gifurlegan nidurlut, er ekki i studi og nenni ekki ad skrifa. Uss og svei.