Shrove Tuesday er þá liðinn og Ash Wednesday að síga á seinni hlutann. Hér er lítið haldið upp á öskudag en sprengidagur er aftur á móti kallaður pancakeday og allir úða í sig pönnukökum. Með sítrónusafa. Ég kemst ekki yfir þetta, pancakeday númer tvö hjá mér og aftur gleymdi ég að kaupa sítrónusafann. Greyið Dave fékk ekki pönnukökur eins og hann er vanur. Ég skemmdi svo reyndar pönnukökupönnuna mína, allt festist á henni og ég þarf að rannsaka það aðeins. Og svo ruglaðist ég í ríminu og hélt að bolludagur væri í dag. Og bakaði bollur í gær til að eiga í dag. Þetta veit ekki á gott.

Ólav Veigar var á röltinu um Wrexhambæ í dag. Alltaf gaman að sjá Döppelgangers.

Ég er á fullu núna að skoða í kringum mig möguleikana á að kenna hérna. Er búin að finna prógramm þar sem ég get kennt og lært að kenna í einu. Sem hentar best þar sem ég hef ekki efni á að hætta að vinna. Ég er orðin alveg dauðleið í vinnunni, og bara verð að gera eitthvað í þessu. Merkilegt þá er tilhugsunin um að fara aftur að kenna bara mjög spennandi. Kannski að það sé bara málið, mér sé ætlað það ævistarf. Svona okkar á milli þá kæmi það mér ekki á óvart.

Þá er loksins ný sería af Bráðavaktinni hafin með tilheyrandi barkaþræðingum á gestum og gangandi, sjúkum og heilum, læknum og sjúklingum og virðast allir hafa gott af. Kannski að ég drífi bara í að láta barkaþræða mig og þá kannski grennist ég og fatta upp á hvað ég ætla að gera í framtíðinni.

Gleðilegt ár allir saman og takk fyrir allt liðið. 1. janúar. Hver hefði trúað þessu?

Mikið var nú gott að vera heima um jólin, sjá fína húsið mömmu og pabba, hitta vini og ættingja og éta á sig gat. Ég gleymdi reyndar að fá mér eina með öllu, ekki nógu gott. Heimsóknin hafði þó skelfilegar afleiðingar, ég er núna með svo mikla heimþrá að ég má vart kjur sitja, hugsa stanslaust um að flytja heim. Allt veltur á að fá vinnu og svo vorum við náttúrulega að kaupa okkur voða fínt hús og óþarfi að ana út í eitthvað sem á endanum er ekki best fyrir okkur, en ég get samt ekki hætt að hugsa að mig langi bara heim núna. Gott sé komið.

Ég er með plan. Ég sæki um að komast í þetta skilorðfulltrúanám sem ég er svo spennt fyrir og ef ég kemst inn þá verðum við hér næstu tvö árin á meðan ég klára það, borgum aðeins meira af húsinu og niður skuldir og sækjum svo um fínar vinnur á Íslandi, kaupum okkur hús og allir ánægðir. Dave minn er búin að segja að hann vilji bara vera þar sem ég sé og fylgi mér. Það er nú samt kjánalegat að rjúka bara af stað, við finnum handa honum fína vinnu fyrst. Hinsvega ef ég kemst ekki inn í þetta nám þá veit ég ekki hvað ég geri. Ég er orðin meira en leið í vinnunni, enda átti það bara aðv era tímabundið verkefni. Ég er nú svo yfirfull menntahroka að mér finnst háskólagráðan mín illa nýtt í gleraugnabúð með 10.000 pund á ári. Ég hefði meira upp úr því að vera réttindalaus kennari á Íslandi og þá er nú mikið sagt!

Áramótin voru voða klén hér svona eins og jólin, ég vann til sex og eldaði svo indverskan. Við horfðum svo á bíómynd og ég var farin að sofa upp úr eitt. Aðeins fínna í kvöld, ég er búin að bjóða tengdó í mat og ætla að elda fallegan fiskrétt. Er búin að leggja fallega á borð og skipa öllum að klæða sig aðeins upp á. Mér leiðist þessi skortur á hátíðleika hér í Bretlandi.

Maður er bara rétt ókominn til landsins...búin að pakka og er að reyna að fá mér kríu áður en við leggjum af stað. Sjáumst um 3 á morgu. bjútífúl!

Ég verð þrítug á morgun. Ég er ekki alveg tilbúin, er ekki búin að gera allt sem planað var fyrir þann aldur. Reyndar er það bara eitt sem ég á eftir að gera. Ákveða hvað ég vil verða þegar ég er orðin stór. Og því miður þá finnst mér einhvernvegin eins og ég verði stór á morgun. Í fyrsta sinn á ævinni er ég ekkert sérstaklega spennt fyrir afmælinu mínu. Engin plön, ég er að vinna bæði á morgun og laugardag og ég er búin að fá áfmælisgjöfina frá Dave. Dekurdag á Lavender Beauty House sem var algjört æði. Þrítug. Úff.

Jæja þá er nú að koma mynd á húsið, flest allt komið á sinn stað, bara eftir að mála, setja upp sturtu, skipta um eldhúsinnréttingu, rífa niður garðhúsið, laga þakið á skúrnum... en það hlýtur allt að koma svona smám saman.

Ég og Lúkas vorum rétt í þessu að koma úr bænum, lukum við jólainnkaupin á mettíma og á met"budget". Engar gjafir dýrari en 2 pund fimmtíu sem hlýtur nú að vera nokkuð gott. Ég er að vona að fólk taki velviljann fram yfir verðlag og fyrigefi mér hvað ég ér lásí í ár. Ég var jú að kaupa hús og er pyngjan því dálítið létt.

Ég er orðin hálfóþreyjufull eftir jólunum. Það verður svo frábært að koma heim. Ég er reyndar líka strax farin að kvíða að fara aftur heim (flókið þetta heima hér og heima þar), þetta er svo ofboðlsega stuttur tími sem við höfum. Hver mínúta verður nýtt til hins ýtrasta.

Ég ætla að hengja eina mynd upp í viðbót og skipta svo á bleyju.

Við erum flutt. Og ég er svo bissí að ég hef ekki tíma til að skrifa. Léleg eða hvað?

Svo gerist allt í einu: við fáum afhenda lyklana að húsinu okkar nýja á miðvikudaginn. ég er reyndar í Birmingham akkúrat þá, fer núna á mánudag og verð fram á fimmtudag. Lokahlutinn af þessu starfsþjálfunarnámskeiði og ég er ekki í stemningu fyrir því núna en það þýðir launhækkun og maður rífst ekki við það. Fjórir heilir dagar án þess að knúsa Láka og kyssa Dave. Ekki spennandi tilhugsun. Ég er svo reyndar í fríi föstudag og laugardag þannig að föstudagur fer í pakk og svo erum við búin að panta flutningabíl á laugardag. Eftir viku verð ég sumsé í míns eigins húsi með parketi á gólfi og stórum garði. Hvílíkur lúxus!

Jól 2004 á Íslandi. Júhú! 22.-28. des verðum við litla fjöslkyldan á Íslandinu góða. Hlakka ég til jólanna, ójá, ójá.

Við erum að fara með Lúkas til Liverpool í dag til að hitta ofnæmissérfræðing. Ég er því í fríi í dag og það er nú alltaf dálítið gott. Það verður nú líka örugglega gaman að kíkja á Lifrarpoll, ég hef enn ekki komið þangað og þó við höfum ekki mikinn tíma til að líta í kringum okkur þá getum við örugglega skoðað eitthvað smá. Annars þá hef ég svo í hyggju að taka lestina þangað einn daginn í svona dagsbæjarferð. Best að bíða þar til að mútter mamma kemur í heimsókn og við getum skoðað Bítlaslóðir.

Ég er búin að ákveða að verða ekki hálfsdagskelling, það hentaði ekki nógu vel. Verlsunarstjórinn vildi fá einhver loforð um sveigjanleika sem ég get ekki lofað með lítið barn. Ég meina hver getur sagt að hann geti komið í aukavinnu hvenær sem er þegar lítið barn er á heimilinu? Mér fannst hálfósanngjarnt að krefjast þessa af mér. Auðvitað myndi ég reyna að koma ef hún þyrfti á mér að halda svona óvænt en henni fannst ég ekki vera með nógu örugga barnapíu. Þetta er ekki alveg sanngjarnt vegna þess að hinar kellingarnar vinna ekki yfirvinnu og engin þeirra á ung börn. Þær bara neita að mæta og það er bara þannig. Þannig að ég get ekki alveg séð afhverju ég þurfti að lofa einhverjum ófyrirséðum aukatímum en svona er það nú. Ég sagðist því bara halda fullu vinnunni og sjá svo til síðar. Ég nota bara þann litla tíma sem ég hef með Láka mjög vel.

Hvernig er það á Íslandi núna, eru unglingarnir reykjandi og blótandi og almennt að haga sér illa? Mér líst nefnilega ekkert á unglingana hérna. Stelpurnar eru druslulegar og eignast fyrsta barn svona um og upp úr fjórtán ára. Strákarnir drekka og reykja hass og slást um helgar svona bara að gamni sínu. Þau sitja í strætó og blóta sig blá í framan og þykjast vera stórkallar. Verst finnst mér hvað þau eru ofbeldisfull. Hér eru stanslausar fréttir um slagsmál hingað og þangað og allt virðist eitthvað svo tilgangslaust. Mér varð um og ó um daginn egar ég var að bíða eftir strætó og hópur unglinga réðst inn og byrjaði að reyna að brjóta rúður og rífa niður ruslatunnur. enginn aðhafðist neitt til að stöðva þau enda allir dauðhræddir við þau. Ég vil ekki að Lúkas minn verði svona. get ég stöðvað það með því að ala hann vel upp eða er jafningjaþrýstingurinn of mikill. Á ég bara að flytja með hann heim í öryggið á Íslandi, eða er þetta eins þar?

Ég er að skoða það í nokkurri alvöru að verða hálfsdagskelling. Það kemur nefnilega í ljós að ég spara mismuninn með því að senda þá Láka ekki í pössun. Kemur nokkurn veginn út á eitt. Það væri nú aldeilis næs maður, vinna bara þrjá daga í viku og geta stússast með beibímús hina dagana. Og njóta lífsins aðeins. Er ég ekki alltaf svo lukkuleg?

Og nú gerist loks eitthvað í húsakaupum, við erum að fara á föstudag að skoða yfir samninginn þannig að nú ætti að fara að glitta í dagsetningu. Þannig að ég er aftur farin að hugsa um gardínur og annað þessháttar.

Mér skilst að pabbi sé búinn að panta prest og kirkju 9. júlí næstkomandi og ekkert sé eftir nema að plana eitt stykki brúðkaup. Við Dave vorum að skoða allt dæmið í gær og erum í smá vafa um að okkur takist að gera þetta allt saman og eiga fyrir þessu en erum samt ákveðin í að reyna okkar besta. Eins og ég sé þetta fyrir mér þá á þetta að vera skemmtilegt partý. Verst er að eins og allt er núna þá náum við í mesta lagi að eiga inni u.þ.b. tveggja vikna frí. Sem þýðir að ég get ekki bæði gift mig og mætt í brúðkaup Rannveigar vinkonu minnar. Synd.

Ætti ég núna að vígja pönnukökupönnuna mína fínu?

Mikið langt síðan ég skrifaði síðast. Það er eitthvað að hamla mér þetta daglega líf mitt sjáiði til. Merkilegt alveg hreint, maður lifir bara lífinu og einhvern vegin þá gerist ekki neitt svosem en samt eru allir dagir uppfullir af allskonar ævintýrum og veseni: barnauppeldi og litlum atvikum í vinnunni, pælingum og ákvörðunum um hitt og þetta. En einhvernvegin þá er ég hætt að pæla svo mikið í hlutunum, þeir gerast bara núna án þess að ég þurfi að velta öllu fyrir mér svo mikið. Og með því fylgir að ég nenni ekki að skrifa. Og svo hef ég heldur ekki tíma. Lúkas er farinn að skríða út um allt og það er ekki hægt að líta af honum í eina sekúndu. Hann vill bara leika sér í rafmagnstækjum og öðru sem er ekki hollt fyrir ungabörn.

Ævintýraleg för þollarana hingað til Wrexham lengdist aðeins vegna botnlangakasts og spítaladavalar Helgu. Við skemmtum okkur samt mjög vel, borðuðum, drukkum, töluðum og versluðum, alveg eins og planað var. Eyddum bara spjalltímanum á spítalanum. eftir situr þó heimþráin hjá mér. Það er alltaf voða erfitt þegar fólk fer aftur him, hér verður allt voða tómlegt og skrýtið um stund. Ég jafna mig svo og allt fer aftur í sinn vanagang. En þessi síðasta vika er búin að vera voða erfið, bæði fyrir mig og fyrir Dave sem fær samviskubit yfir þv´ðiað vera að halda mér hérna. Mig langar voðalega til að koma heim en get ekki fengið frí í vinnunni eins og er.

Að morgni til í Veils. 

Einn kúnnanna okkar í dag og ég áttum langt spjall. Hann er pólverji sem er búinn að búa í Veils í 60 ár. Kom hingað fyrst 1940, þá 18 ára gamall, til að berjast með Bretum í stríðinu. Giftist svo velskri stúlku í óðagoti 1943 og fór aldrei aftur heim. Hann var svo óheppinn að vera skotinn þrem dögum fyrir stríðslok og er búinn að vera haltur síðan. Hann sagði mér að hann væri landlaus. Eftir þetta mörg ár væri hann ekki pólverji lengur og hann væri svo sannarlega ekki Breti. Hann sagði mér að það væri bara fínt, landamæri skapi bara stríð. Ég er samt búin að vera með hnút í maganum síðan ég hitti hann; ef ég verð hér að eilífu tapa ég þá Íslandi úr mér? ég vil ekki verða breti. Eða er ég með úreldar hugmyndir um þjóðerni?

Hálfvelski/hálfíslenski sonurinn minn þýtur nú um allt á rassinum, hálfskríður, hálfýtir sér áfram en á undraverðum eldingarhraða. Líttu af honum í sekúndubrot og hann er að hella kaffibollanum sem var skilinn eftir á stofuborðinu yfir vídeótækið. Eða rífa símasnúruna úr sambandi. Eða tæta í sundur bækurnar okkar. Merkilegt hvað ég hljóma stolt af honum?

Við fáum svo bréf núna nánast daglega frá lögfræðingnum, hann lætur okkur vita hvað er að gerast í húsakaupunum. Margt og mikið, en ekkert sem bendir til undirskrift samninga eða tilkynning um neinar dagsetningar. Mest virðist þetta vera með landarmerki og kolanámur að gera. Húsið er það gamalt að það er flókið að fá staðfest hver á hvað og hvað tilheyrir og svoleiðis.

Svo er það bara að bíða eftir næstu helgi og heimsókninni frá Þollurunum. Jei! Rauðkál og remúlaði!

er heartbroken. fékk ekki vinnuna.

Ég fann uppskriftasíðu á netinu sem segir að í stað eggja megi setja vatn, matarolíu og matarsóda í hvað sem er. Lúkas má ekki borða egg þannig að ég er að reyna mig áfram með þetta í eldamennsku og bakstri. Það er með þetta eins og annað, maður tekur ekki eftir því hvað maður notar þetta mikið fyrr en það er orðið bannað.

Ég bíð spennt eftir að heyra frá Careers Wales með vinnuna. Þau sögðust myndu hringja og láta vita á morgun. Fingers crossed eins og við segjum hérna megin. Ég er búin að mála mig út í horn í gleraugnabúðinni, ég er svo spennt eftir að fá eitthvað annað að ég er búin að gera gleraugna vinnuna leiðinlega fyrir sjálfri mér. Ég vakna á morgnana og reyni að "choose my attitude" en það virkar ekki alltaf. Merkilegt hvað maður ræður miklu sjálfur um hvernig manni líður.

Þessi síða mín er farin að valda höfuðverk, það birtist ekkert af því sem ég skrifa. Anyhoo, ég er sumsé nýkomin frá Birmingham, var þar í þrjá daga á námskeiði þar sem ég lærði allt um gleraugu. Það var svaka gaman, ég hitti fullt af skemmtilegu fólki og lærði heilmikið. Kom svo heim og fór í vinnuna á laugardag og gat ekkert notað af því sem ég lærði. Týpiskt. Hvað um það ég er nú reyndar að vona að ég úrfi ekki að vera þarna mikið lengur, ég er á fullu að sækja um aðrar vinnur. Ég er ekki mikil sölumanneskja it seems.

Mikið var erfitt að vera án Lúkasar svona lengi. ég kópaði alveg án Daves þó ég hafi saknað hans en Lúkas, mamma mía! Á föstudeginum var eins og að einhver hefði skorið af mér handlegginn. Ferlegt.

Látum oss nú sjá hvort þetta birtist.

Ég er farin til Birmingham á námskeið og verð þar næstu þrjá dagana. All expenses paid, en hálfömurlegt að hugsa til þriggja daga án kallanna minna. Úff.

MIg dreymdi rottur í nótt. Milljón rottur í yfirgefnu húsi og ég átti að veiða þær. Ég náði svo yfirrottunni og snéri úr hálsliðum. Hvað þýðir það eiginlega?

Sonur minn á leikfangasíma sem hann er mjög hrifinn af, og getur setið tímunum saman við að fikta í. Síminn er svona Platónsk prótótýpa af síma, sími eins og símar eiga að vera. Nema reyndar að þessi er á hjólum líka. Hvað um það. Síminn sem er á heimilinu er þráðlaust apparat, minnir frekar á fjarstýringu en síma. Engu að síður þá tók ég eftir því gær að Lúkas bar alltaf tólið á leikfangasímanum sínum upp að eyranu, og reyndi að hlusta eftir hljóði og sagði svo öðruhvurju "boouuhhh" í tólið. Hvernig í ósköpunum stendur á þessu? Ef síminn á heimilinu er nútímagræja, hvernig veit þá barnið að svona notar maður gamaldags síma eins og hann á? Er í alvörunni innprentuð mynd af "frumsímanum" í heilanum hans? Er þetta ekki dálítið merkilegt?

Góðar fréttir að heiman, Þollaragengið á leiðinni í heimsókn og eru víst búnar að panta sér miða fyrstu helgina í október. Get varla beðið, vonandi bara að við verðum flutt áður en þær koma svo þær geti séð nýja húsið. Við erum enn ekki búin að fá neinar dagsetningar, lögfræðingarinir enn á vinna við "searches" sem þýðir að þeir eru að kanna hvort t.d. það sé nokkuð gömul kolanáma í bakgarðinum sem húsið gæti dottið ofan í. Já, ekki hlæja, Wales er allt sundurgrafið og annað eins hefur nú víst gerst!

Ég gaf mér svo loks tíma til að setja inn nokkrar myndir á myndasíðuna mína, að sjálfsögðu allar af Lúkasi enda aldrei fæðst annað eins barn og hann! 

Ég er núna búin að vera í fríi í tvo daga og tókst að gera akkúrat ekki neitt. Sem var akkúrat það sem ég vildi gera. Ég hnuðlaðist með Láka, fór í göngutúr, og bakaði eina brúnköku. Og letin teygjir sig í bloggið.

Það er ekki nógu fínt hjá mér þetta nýja lúkk...hvað um það.

Við erum búin að kaupa hús. Ekki þetta sem við buðum í um daginn, sá eigandi ákvað skyndilega að hætta við þannig að við skoðuðum okkur betur um og fundum annað ódýrara og sem betur fer því nú þegar við erum búin að reikna allt saman og finna út hvernig þetta verður allt saman þá er ekki mikill peningur eftir um hver mánaðarmót. Nóg til að skrimta og feikinóg á íslenskan basl mælikvarða en Dave minn er vanur að vera rúmri um í pyngjunni en þetta. En húsið er æðislegt og við erum sammála að þetta sé þess virði, að basla í eitt, tvö ár fyrir það að eiga sitt eigið. Húsið er svona "english cottage" með viðarbitum í lofti, viðargólfi og þverhníptum stiga. Opinn arineldur og opinn steinveggur sem er verndaður. Það heitir Plas Cerrig, sem á þýðir Steinhús og er yfirfullt af karakter. Vonandi að þetta gangi bara hratt og vel fyrir sig. Inn fyrir eins árs afmæli Láka litla. Sem er by the way bæði illa upp alinn og óþekkur, uppeldið farið úr skorðum nú þegar og veit ekki á gott.

Þær borða stanslaust kex í vinnunni. Ég hef aldrei hitt fyrir þjóð með aðra eins ást á kexi og þessa. Og kex sem ég myndi ekki kalla kex heldur nammi. Vissuð þið t.d að bretar flokka Kit-kat sem kaffikex frekar en súkkulaðistykki? Stanslaust er hellt upp á "a nice cup of tea" og maulað á teacakes sem eru súkkulaðihúðaðar marengslummur. Þetta er að verða einum of, meira að segja fyrir mig og er núna búin að skera upp herör gegn þessu. Ég skal ekki taka þátt í átinu. Ég bara má ekki við þessu. Besides, nú þegar ég er búin að kaupa hús þá er ég svo fátæk að ég á ekki fyrir öllu þessu kexi. Kannski að maður grennist bara á baslinu? Það er aldrei að vita!

Látum okkur nú sjá hvort þetta virkaði....

Fasteignasali hringdi áðan og sagði að Mr. powell, eigandi hússins, vildi fá 76.000 pund fyrir slotið. Ekkert mál sagði ég, sold! Hann sagðist myndu bera Mr. Powell fréttirnar en hefur svo ekki hringt aftur eftir það. Var ég að kaupa hús? Ég er bara ekki frá því.

Þrátt fyrir sólarleysi var frekar heitt og mollulegt í dag. Grænmetissalinn sem ég labba framhjá á leið úr vinnu hafði stillt upp melónum og ýmsu öðru góðgæti úti á götu og í hitanum magnaðist lyktin af ávöxztunum upp og lá yfir allri götunni. Ilmurinn minnti mig á Lignano á Ítalíu þar sem ég, ellefu ára gömul, varð ástfangin af ávaxtasala, Luciano nokkrum, einum 16 árum eldri en ég.  Ég hef greinilega alltaf verið fyrir útlendinga.

Ég hringdi svo aftur í fasteignasalann í dag, með tilboð í húsið sem honum leist greinilega betur á en tilboðið sem ég gerði um daginn. Í þetta sinnið ætlar hann að fara með tilboðið til húseigandans og sjá hvað gerist. Vegna þess að sá er ekki heima sem stendur gæti tekið nokkra daga að fá viðbrögð. Vonandi er hann æstur í að selja og  lætur okkur bara fá húsið. Og þá verða allir að koma í veggfóðurstripp og málning!

Við fundum hús í dag sem okkur leist mjög vel á og ætlum að gera tilboð í í fyrramál. Svo er abra að sjá hvað eigandinn segir. Við ætlum að slá verulega af því enda þarf að rífa upp gólfefni og veggfóður og mála og parketleggja, og vonandi tekur eigandinn því vel. Hann gerir þá bara gagntilboð. Þetta er í það minnsta mjög spennandi. Og strekkjandi.

Húsið er svo nýkomið á markaðinn að því miður er það ekki enn komið á netið annars hefði ég linkað á það. Það er voðalega breskt, eitt í langri röð múrsteinshúsa, en útidyrahurðin einstök.  Stofa, borðastofa og eldhús og tvö góð svefnherbergi uppi. Verst bara með þessa teppa- og veggfóðursáráttu hjá bretum.  Ekkert sem ekki má breyta svo sem.

Ég er að rembast við að vera ekki of spennt, ef maður er of spenntur þá gerist eitthvað til að valda manni vonbrigðum. Og svo er ég náttúrulega líka allt of óþolinmóð, ég vil bara að hlutirnir gerist núna. 

Voðalega verð ég alltíeinu þreytt núna. Verð bara að fara að sofa.

Ég skaust á milli verslana í hádegishléinu mínu í dag, jakkalaus en með regnhlíf. Mér fannst ég vera ægileg skutla í útlöndum. Og ég er voða fegin að mér geti enn liðið þannig.

doktor gunni segir ljótt um Þorlákshöfn á blogginu sínu. Ég er bara sár. Og hver er þessi lufsa sem hann er giftur og hvenær bjó hún í eðalplássinu mínu?

Lúkas er núna komin með tönn í efri góm líka. Hann er svo fínn þegar hann brosir, með tvær niðri og eina uppi. Mér finnst hann vera svo klár og sniðugur en hef í raun ekkert fyrir mér í því, hann er bara eitthvað svo gáfulegur á svipinn. Hann gerir ekkert svo sem til að verðskulda gáfumannastimpilinn. Hann segir reyndar mamma og meinar það. Það er ekki bara eitthvað babl. Það er nú dálítið gáfulegt. En ekki hreyfir hann sig. ekki spönn frá rassi. Hann bara situr og teygir sig í það sem hann vantar. Hann stendur líka upp við húsgögn en reisir sig ekki sjálfur, ég þarf að gera það fyrir hann. Hann á að mæta í 8 mánaða skoðunina sína á fimmtudaginn og það verður gaman að sjá hvað kemur út úr því.


Ég er aðeins að venjast sjónfræðingnum, mér finnst hann enn jafn glataður en er svona farin að "take him with að pinch of salt" eins og þeir segja hér. Ég er líka búin að fatta afhverju mér líkar ekki við hann; hann er aumingji, svona ræfill sem felur ræfilsháttinn á bakvið hroka í garð þeirra sem hann heldur að séu af lægri stétt en hann. Algjer lúser. Ég nenni ekki einu sinni að eyða orku í að láta hann fara í taugarnar á mér, ég hef annað og betra að gera. En við alla aðra samtarfsmenn mína líkar mér afskaplega vel, og þá sérstaklega Cörlu og Charlotte. Er það ekki fyndið? Karla og Karlotta! Það er greinilega eitthvað við karla-nafnið sem ég sæki í.

Hádegismatur í Rhos. 

Bretar bara kunna ekki að byggja hús. Við erum núna búin að skoða 3 og þau hafa verið hvert öðru ógeðslegra. Mér er svosem sama þó ég kaupi skítugt hús, ég get jú alltaf þrifið, en það sama gildir ekki um hús þar sem svefnherbergin eru svo lítil að þú kemur ekki fyrir rúmi. Eða þar sem eldhúsið er innan af klósettinu. Eða þar sem að rakaskemmdirnar eru svo miklar að manni verður óglatt af því að ganga um húsið. Eða að hvergi í húsinu sé pláss fyrir eldhúsborð og maður yrði að borða af hnjánum. Hvaða rugl er þetta eiginlega? Hversvegna ekki bara að byggja hús þar sem venjulegt fólk getur búið? Ég er oft undrandi og/eða hneyksluð á ýmsu sem þeir taka sér fyrir hendur hérna en þetta tekur út fyrir allan þjófabálk. Verst er að þó við ættum pening fyrir nýju húsi þá eru þau alveg jafnasnalega byggð. Það er bara ekki sami standardinn hérna og heima og ég veit bara ekki hvernig ég á að fara að því að beygja mig niður á þeirra level. Mig langar til að gubba. Og svo er líka skítaveður hérna. Þetta er nú meira ruglið.

Gla?ur allan daginn! 

Það er enn jafn gaman í vinnunni, ég er alltaf að kynnast kellingunum betur og líkar vel við þær allar. Ég er reyndar ekkert svakalega hrifin af optikernum sjálfum en mér skildist á hinum stelpunum að hann væri ekkert svaðalega vinsæll þannig að það er ókei. Ég þarf heldur ekki að vera í appelsínugula búningnum. Það er akkúrat verið að skipta yfir í bláa dragt með ljósblárri skyrtu, hlutlaust og fínt, og ég fæ bara svoleiðis búðing. Fínt, því þá þarf mar ekki alltaf að vera að velta fyrir sér í hverju maður á að fara í á morgun.

Ég er enn ekki búin að finna rytmann á þessu öllu saman og skil ekkert í því hvernig maður fer að þessu. Ég er eiginlega of þreytt þegar ég er komin heim klukkan 6 til að elda eitthvað almennilegt og ekki nenni ég að ryksuga þá. Hvenær er það eiginlega gert? Ég á bara einn dag í frí í einu og tími einhvernveginn ekki að ryksuga þá. Ég býst nú samt við að svoleiðis verði það. ákveða kvöldi áður hvað á að vera í matinn til að taka úr frysti í tíma og svoleiðis. Voðalegt er þetta allt saman.

Í viðtalinu á þriðjudaginn fattaði ég að ég væri ekki hæf til að verða félagsráðgjafi. Í viðtalinu voru sett upp ýmsar ímyndaðar aðstæður og ég átti að segja hvernig ég myndi bregðast við. Til dæmis ef 14 ára gömul stúlka segði mér að til að fá pening fyrir eiturlyfjum þá seldi hún sig. Ég svaraði spurningunni ágætlega en ég fann það og vissi að ég var bara að bulla. Ég myndi fara að gráta ef stúlkan leitaði til mín. Ég myndi ekki getað höndlað það. Ég vil ekki vita hvað við búum í vondum heimi og hvað þetta er allt ömurlegt fyrir marga. Mig langar til að hjálpa en ég verð að fá að gera það með einhverjum öðrum hætti en að vinna á áfangaheimili fyrir misnotaða unglinga. Og þetta kom mér á óvart. Ég veit ekki alveg lengur hvað ég var að hugsa þegar ég sagðist ætla að fá master í "social work". Ég held að ef svo færi þá myndi ég vilja vinna á einhverju stjórnunarstigi. En hitt kom mér svo meira á óvart og það er hvað ég skemmti mér vel í vinnunni. Það kemur bara í ljós að vinnan er mikil áskorun, það er margt að læra og ég held að ég geti gert þetta vel og haft gaman að. Ég sá allt í einu fyrir mér að það væri ekkert framandi að stefna að því að gera þetta vel og vinna þannig markvisst að því að verð allsráðandi í verlsuninni. Það eina er að ég get ekki hugsað mér að hætta að læra. Það er of djúpsett í mig að BA sé ekki nóg, að ég verði að fá Master. Kannski að ég hnýti saman vinnu og nám og skoði einhverskonar business studies? hver veit. Ég veit það eitt að enn einu sinni tókst tilverunni að snúa sér á hvolf og nú eru allar dyr opnar enn á ný. Mikið er þetta gaman allt saman. Og ef einhver er að hugsa að ég geti ekki farið í bisness af því að ég fékk bara einn og hálfan í stúdenstprófi í stærðfræði þá fékk ég 10 í stærðfræðiðprófinu sem ég tók í atvinnuviðtalinu fyrir starfið. Ég er sumsé ekki jafn vitlaus og fyrst leit út fyrir!

Og fleiri skemmtilegar fréttir, við fengum já frá bankanum í dag, við megum fara að skoða hús og kaupa þegar við finnum það sem hentar. Innan vissra marka en samt, nóg fyrir okkur þrjú. Við fáum 100% lán vegna þess að ég er nýútskrifuð úr háskóla og hér er mikið lagt upp úr að aðstoða námsmenn. Það var þá að það borgaði sig þessi gráða. Ekki sama sagan á Íslandi þar sem LÍN mergsýgur námsmenn þannig að enginn kemst heill út úr námi. (Lín er svín ef ég man slagorðið rétt.) Við skoðuðum svona hvað er í boði af húsum og erum að fara að skoða það fyrsta á sunnudaginn. Hér þarf maður að panta tíma og fasteignasalinn sýnir húsið en eigendurnir eru ekki heima á meðan. Er þetta ekki spennandi allt saman?

Af því að ég sakna hans svo mikið á daginn, af því að hann er svo sætur og af því að hann elskar tómatsósu, þá læt ég þessa mynd fylgja með. 

Ég hef um svo margt að hugsa akkúrat núna; hvað mér finnst gaman í vinnnunni, uppljómunin sem ég fékk í atvinnuviðtalinu á þriðjudaginn, hvað framtíðin gæti borið í skauti sér og hvað allt getur breyst á örskammri stundu, en aðallega hvað ég er þreytt. Best að klára þetta seinna.

Mér líst bara vel á nýju vinnuna mína, þetta er mun meiri áskorun en ég gerði mér grein fyrir og ég er uppgefin eftir daginn. Enda ekki búin að vinna handtak í rúmt ár núna. Maður telur náttúrulega ekki með barneignir og húsmóðurstörf! Það var voða skrýtið að skilja Lúkas eftir. Sem betur fer er pabbi hans heima þessa vikuna svo við höfum tíma til að venja Lúkas við dagmömmuna. En í næstu viku hefst svo raunveruleikinn; vakna hálfsjö, gefa að borða og klæða, rjúka til dagmömmu og svo í strætó í vinnuna. Það eina slæma er að það er til búningur á mig, því miður neyðist ég til að fara í bládoppóttu appelsínugulu skyrtuna og blá bleyser jakkaföt. Ég veit bara ekki hvernig ég á að taka þessu, hvernig skó fer maður í við svona hrylling? Hvernig get ég greitt mér þannig að viðskiptavinurinn skilji að ég er ekki svona halló í alvörunni. Og vhernig á ég að fara að því að fá viðskiptavininn til að trúa því að ég sé hæf til að gefa ráð við val á tískugleraugnaumgjörð klædd í þessi ósköp? Tricky bissness!

Nú dynja mikil ósköp yfir heimsbyggðina. Það virðist sem svo að kakóuppskera allra landa suður-ameríku hafi brugðist í ár vegna einvherskonar sýkingar. Bein afleiðing er skortur á súkkulaði og hækkað verð á því litla sem verður framleitt. Ég er í önglum mínum. Ég held að þetta séu með verri fréttum sem ég hef heyrt lengi, lengi, lengi.

Ég fattaði í morgun að ég hafði ekki gert neinar ráðstafanir til að taka þátt í forsetakosningum. Maður hefði kosið Ólaf Ragnar, en bara vegna þess að hann er skástur af verri kostum, ég er alls ekki hrifin af Séð og Heyrt stælunum í honum og tel hann ábyrgan fyrir stórum hluta af þessu fáránlega trendi á Íslandi að reyna að vera frægur. Það er enginn frægur á Íslandi, að halda það og reyna er svo hallærislegt að ég næ ekki upp í nefið á mér. Ég kaus Guðrúnu Agnarsdóttur á sínum tíma og tel enn að hún hefði verið betri forseti.

Ég skrifaði langan pistil í gær en hann birtist aldrei. Kannski eins gott, ég var eitthvað að röfla um að langa á fyllerí á tuttuguogtveimur. Fyyllleeerííííí aaaaaahhhh.....

Það er föstudagur í dag. Við Lúkas fórum í sund og svo erum við búin að vera að leika okkur. Ég er búin að búa til pizzuna sem verður í kvöldmatinn og ég býst við að borða hana fyrir framan sjónvarpið á meðan að Dave og ég horfum á Frakkland vs. Grikkland. Eftir það kúrum við sjálfsagt í sófanum í smástund áður en við förum að sofa, Dave þarf að vakan klukkan sex til að fara í vinnu í fyrramálið og ég þarf að sjá til þess að Lúkas sé sáttur. Allt í allt ljómandi fínn dagur. Mig langar geðveikislega út á djammið. Mig langar til að mála mig í klukktíma og drekka bjór á meðan. Mig langar til að hlusta á spænska pönkið mitt og hitta svo Ástu. Mig langar til að fara í partý og segja dónalega brandara og hlæja svakalega. Mig langar á 22 og dansa til klukkan sex. Mig langar til að vera svo full að ég haldi að ég sé ægilega sjarmerandi en sé í raun frekar subbuleg. Mig langar til að reykja einn og hálfan pakka og mig langar til að vakna þunn og borða slömm og velta því fyrir mér afhverju ég eigi ekki kærasta. Skrýtið þegar stundum mann langar til að gera það sem að maður hélt að maður vildi aldrei, aldrei, aldrei gera aftur.

Og þar sem að það er ekki eftir nokkrum sköpuðum hlut að bíða þá fórum við í bankann í dag til að skoða hvað við getum raunsæjislega keypt okkur dýrt hús. Og við fyrsta útreikning sýnist oss sem svo að þetta hús sem mig langar svo í sé raunhæft. Kannski smá basl fyrst um sinn en hver baslar ekki fyrst um sinn? Og lengur? Alla vega þetta var bara fyrsta skoðun, nú eigum við pantaðan tíma hjá konunni sem sér um þetta allt saman í bankanum næsta fimmtudag. Og þá ætti að koma í ljós hvort við getum farið að skoða og gera tilboð. Vonandi bara að enginn annar vilji kaupa húsið. Ég get ekki um neitt annað hugsað. Ohhh.

Jæja þá er maður bara búinn að fá vinnu og ekkert eftir nema bara að kaupa hús. Jamm, hún hringdi í mig frá Dollond & Aitchison og bauð mér starf sem gleraugnasölumaður. Ég þakkaði bara fyrir mig og á að mæta í vinnu á mánudaginn. Ég er svo að fara í fyrramálið til viðtals við dagmömmu sem ætlar vonandi að hafa Lúkas þá daga sem við Dave erum bæði að vinna. Dave ætlar svo að hafa Lúkas hjá sér frídagana sína þannig að við spörum bæði pening og þeir fá að leika sér saman. Sjálf er ég svona semí spennt fyrir vinnunni. Hún er vel staðsett í miðjum miðbænum og góður vinnutími og allt það, en ég sé mig einhvernvegin ekki fyrir mér sem gleraugnasölumann það sem eftir er. Ég þarf því að fara í það á fullt núna að komast inn í fjarnám til að fá master í "social work". Ég veit að það er eina leiðin til að ég verði 100% hamingjusöm, ef ég er að stefna að einhverju meira. Og svo að kaupa húsið. Á morgun. Eða núna á eftir kannski bara.

Ég var bara með eina tölu rétta í lottóinu í gær og kaup því víst ekki hús alveg á næstunni. Ég var svo viss um að ég myndi vinna í gær. Ég varð bara sár þegar kom í ljós að svo var ekki. Sem betur fer er ég spennt fyrir næstu tveimur viðtölum og vonandi kemur eitthvað út úr þeim. Og um leið og ég fæ útborgað ætla ég í mat til að sjá hvað við getum keypt. Mér finnst bara eins og að við séum að renna út á tíma því fasteignaverð rýkur upp hér í grennd og ég sver að húsin virðast dýrari núna en fyrst þegar ég byrjaði að skoða fyrir tæpu ári síðan.

Er hann ekki duglegur að hjálpa til með þvottinn? 

Á heimilinu ríkir svona "If you can't beat them, join them" andi og ég horfi á fótbolta daginn út og daginn inn. Ég sá það að það var gersamlega gagslaust að amast við þessu og miklu betra bara að horfa með og velja land til að halda með og allt það. Nú er svo komið að ég horfi á "leikinn" þó svo að Dave sé í vinnunni.

Ég er aftur búin að finna hús sem mig langar svo í að ég veit ekki aura minna tal. Hentugt upp á flutninga því það er ská á móti húsinu okkar og er lítið en fullkomið. Lítill garður fyrir grill og Lúkas, tvö svefnherbergi og allt parketlagt. Ekki teppableðill í nánd. Þannig að núna þarf ég bara að eignast 79.950 pund og hey presto! Ég er búin að kaupa lottómiðann.

Þá er Harpa litla Guðfinns eins og mamma kallar hana, orðin þrítug. Og er það vel, ekkert að því að eldast, ég er að minnsta kosti sátt við minn hlut.

Ég fór í atvinnuviðtal á líkamsræktarstöðinni núna áðan og gekk vel eins og alltaf, við sjáum svo hvað kemur út út því. Dave og Lúkas biðu eftir mér og við röltum um bæinn og fengum okkur kaffibolla á eftir. Sem var ljúft, sér í lagi þegar kaffikallinn hélt að ég væri Skoti. Það er alltaf gaman þegar ég get platað Bretann til að halda að ég sé innfædd.

Veðrið því miður aftur á útleið hjá okkur, eftir nokkra daga núna í röð í efri skala 20+ er núna orðið gráleitt og "muggulegt". Ég sem var farin að njóta þess að sitja úti í sólinni og er orðin vel brún á handleggjum og bringu. Ó, vell, sumarið er rétt óhálfnað enn og nógur tími.

Allavega það merkilegasta við brúðkaupið frá mínum bæjardyrum séð var að núna veit ég nákvæmlega hvað ég vil EKKI í mínu brúðkaupi og minni veislu og get því núna farið að plana hvað ég VIL hafa. Og ég held að ég sé búin að koma upp með nokkuð gott partýplan eins og er.

Mikið var gaman á laugardaginn. Við pússuðum okkur upp í okkar fínasta öll þrjú og héldum til kirkju til að fylgjast með Shirley og Jason ganga í hnapphelduna. Kirkjan var svakalega falleg og gaman að sjá hvernig þetta fer fram hérmegin. Ég er fegin að vera búin að ákveða að gifta mig á Íslandi, ég væri ekki sátt við að hafa þetta eins og þeir gera hér. Hér er tónlistin alveg glötuð og ég get ekki hugsað mér að fara í kirkju án þess að heyra fallega tónlist. Hvað um það, brúðurin var falleg og fín og sólin skein. Við drifum okkur svo heim og tókum saman dótið hans Láka sem ætlaði að vera hjá mömmu hans Dave þangað til að við kæmum aftur heim. Ég er ekki alveg tilbúin að láta hann frá mér yfir nótt. Hann grét svo svakalega þegar við kvöddum að ég var eiginlega hætt við allt sama. En gin og tónik kallaði sterklega á mig svo ég kyngdi móðurhjartanu og hélt í partý. Í veislunni var ágætt, við kannski smá útundan enda þau einu sme ekki vourm hluti af fjölskyldunni en skemmtum okkur konunglega engu að síður. Við ákváðum svo þegar sigið var á seinni hlutann að skella okkur á lókalinn fyrir "last orders" og það gátum við aðeins notið þess að vera saman úti á djamminu. Við fórum svo heim og hringdum í Heather og hún kom með Láka til okkar. hann hafði ekki verið hress, hálf vælandi allt kvöldið og hún átti í fullu fangi með að skemmta honum. ég held að honum líði bara ekki vel heim ahjá henni útaf hundahárinu og rykmekkinum sem er þar. Hann er vanur hreinu húsi. Það var svo smá átak að stússast með honum klukkan hálfsjö í gærmorgun, en ég lúrði svo bara með honum þegar hann fékk sér dúr og leysti málið þannig. Pís of keik.

Gleðin á þessu heimili var svo einlæg þegar frakkar unnu Englendinga í fyrsta leik þeirra að Evrópumeistaramótinu. Ég var glöð af því að mér fannst að Frakkar væru búnir að hefna ófariar okkar Íslendinga gegn Englendingum nú nýfarið, en Dave vegna þess að hann eins og sannur Veilsverji er ófært að óska Englendingum nokkurs góðs. Skosk vinkona hans hringdi seftir leik og ég reikna með eftir að heyra hvað hún sagði að Skotum er jafnilla við Englendinga og þeim hér í Veils. Merkilegt ekki satt?

Vi? f?rum ? br??kaup ? laugardaginn og skemmtum okkur konunglega. Br??urin or?in d?l?t? "worse for the wear" ?egar h?r er komi? s?gu en alltaf ? stu?i.  

Það gekk bara vel hjá okkur mæðginum í morgun að koma okkur af stað, við hefðum kannski þurft að vakna korteri fyrr en við munum það bara næst. Lúkas skemmti sér svo bara vel í passi hjá frænku sinni og litlum frændum tveim og mér leist ágætlega á vinnuna sem ég var að skoða. Og þeim virtist lítast vel á mig en það er nú líka búið að vera þannig í þessum viðtölum hingað til og enn enginn bitið. Við sjáum til.

Dave kom svo heim örlítið rykugur um hádegi. Ráðstefnan endaði á barnum sem var opinn og frír og mér sýndist að minn hafi nýtt sér það til hins ýtrasta. Og skil hann vel. Ég er farin að hlakka mikið til laugardagsins þegar við förum í brúðkaup. Bæði til að sjá hvernig allt fer fram, og til að komast í fín föt í partý. Mikið verður það gaman. Smá pása frá Babi Jones.

Þá eru tvö önnur starfsviðtöl framundan. Hið fyrra í fyrramálið klukan níu. Dave verður ekki kominn heim þannig að Tracy systir hans ætlar að hafa Láka hjá sér á meðan. Ég fæ því smjörþefinn af því í fyrramálið hvernig alvöru líf er; vakna eldsnemma, baða, gefa borða, klæða, pakka niður dóti, hafa mig til, koma barninu í pass og komast til vinnu fyrir klukkan níu. Mjög spennandi verkefni. Í þetta sinn er starfið hjá SpecSavers, verslun sem myndi kannski útleggjast sem BónusBrillur á áskæra ylhýra. Ég verð nú samt að segja að þrátt fyrir að verslunin sé vel staðsett upp á ferðalög þá er ég með varann á mér gagnvart þessu gleraugnafólki, Dollond & Aitchison, gleraugnaverslunin sem síðasta viðtal fór fram í sögðust myndu hafa samband á föstudaginn fyrir tveimur vikum og enn hef ég ekkert heyrt. Sem minnir mig á það að ég ætla að hringja þangað og spyrja hvort þeim finnist það ekki dónaskapur að láta mig ekki vita að ég hafi ekki fengið vinnuna. Mér finnst það vera helber dónaskapur.

Seinna viðtalið er ekki fyrr en á þriðjudag og þá hjá Fitness First, heilsuræktarstöð. Þá vantar kellingu í afgreiðsluna. Kannski ekki spennandi starf per se en aðlaðandi vinnustaður. Ef ég vinn á líkamsræktarstöð hef ég þá nokkra afsökun fyrir því að mæta ekki í eróbikk? Ef ég er umkring heilsufríkum allan daginn hugsa ég mig þá ekki um áður en ég fæ mér næsta snickers? Allavega, ég gæti unnið og orðið hraust og velt því fyrir mér í leiðinni hvað mig langar í alvörunni að verða þegar ég er orðin stór. Eða öllu heldur hvernig ég ætla að fara að því að verða það sem mig langar til að verða þegar ég er orðin stór.

Þá eru tvö önnur starfsviðtöl framundan. Hið fyrra í fyrramálið klukan níu. Dave verður ekki kominn heim þannig að Tracy systir hans ætlar að hafa Láka hjá sér á meðan. Ég fæ því smjörþefinn af því í fyrramálið hvernig alvöru líf er; vakna eldsnemma, baða, gefa borða, klæða, pakka niður dóti, hafa mig til, koma barninu í pass og komast til vinnu fyrir klukkan níu. Mjög spennandi verkefni. Í þetta sinn er starfið hjá SpecSavers, verslun sem myndi kannski útleggjast sem BónusBrillur á áskæra ylhýra. Ég verð nú samt að segja að þrátt fyrir að verslunin sé vel staðsett upp á ferðalög þá er ég með varann á mér gagnvart þessu gleraugnafólki, Dollond & Aitchison, gleraugnaverslunin sem síðasta viðtal fór fram í sögðust myndu hafa samband á föstudaginn fyrir tveimur vikum og enn hef ég ekkert heyrt. Sem minnir mig á það að ég ætla að hringja þangað og spyrja hvort þeim finnist það ekki dónaskapur að láta mig ekki vita að ég hafi ekki fengið vinnuna. Mér finnst það vera helber dónaskapur.

Seinna viðtalið er ekki fyrr en á þriðjudag og þá hjá Fitness First, heilsuræktarstöð. Þá vantar kellingu í afgreiðsluna. Kannski ekki spennandi starf per se en aðlaðandi vinnustaður. Ef ég vinn á líkamsræktarstöð hef ég þá nokkra afsökun fyrir því að mæta ekki í eróbikk? Ef ég er umkring heilsufríkum allan daginn hugsa ég mig þá ekki um áður en ég fæ mér næsta snickers? Allavega, ég gæti unnið og orðið hraust og velt því fyrir mér í leiðinni hvað mig langar í alvörunni að verða þegar ég er orðin stór. Eða öllu heldur hvernig ég ætla að fara að því að verða það sem mig langar til að verða þegar ég er orðin stór.

Þeir komu í heimsókn til Lúkasar vinir hans tveir, Kieron og Joshua. Joshua er líka Jones en Kieron Phillips. Þeir eru samkvæmir rannsóknum sem sýna að börn á þessum aldri leika ekki saman heldur hlið við hlið. Allir í eigin heimi. My little puppy bókin sem Nanna sendi Lúkasi olli þó smá misklíð, þeir vildu allir eiga hana. En Lúkas vann. 

Við fengum stólinn hans í dag og núna situr minn bara eins og fínn kall við matarborðið. Þetta er allt annað líf og matartímarnir svakalega skemmtilegir. Núna borðum við öll saman og Lúkas er fullgildur meðlimur í matartímunum. Svo er stóllinn falleg mubla og fer alveg sérlega vel inni hjá mér.  

Nei! Var ekki bara Jón Ársæll að hjóla framhjá.

Dave niðursokkinn í bókina sína úti í garði. 

Lúkas í sólbaði.  

Hitinn náði einum 27 stigum í dag og svona í efri mörkum að mínu og Lúkasar mati þó Dave hafi malað eins og köttur úti á stétt í allan dag. Ég settist þó aðeins niður úti og er núna eldrauð í framan en upphandleggirnir fallega brúnir. Ekkert samræmi.

Við fórum með Láka til húðsjúkdómalæknisins í dag og það er bara voða lítið að barninu. Þetta er bara exem sem við þurfum að bíða eftir að fari. Hana nú. Ég vissi það svo sem en alltaf nauðsynlegt að láta sérfræðinginn segja það. Við héldum að hann yrði prófaður við mjólkur ofnæmi í dag en það er víst eitthvað seinna. Hann fær því bara mömmumjólk og soja-mjólk svona núna en vonandi kemur svo í ljós að hann megi alveg borða mjólkurvörur. Það gerði lífið aðeins einfaldara. Við keyptum handa honum soja-jógúrt í dag og hann svolgraði hana í sig eins og um rjómaís væri að ræða. Það var voða gaman að geta gefið honum eitthvað svona smá "trít".

Við mæðginin verðum svo ein heima frá miðvikudagsmorgni og fram á fimmtudagskvöld þar sem Dave er að fara á einhverja ráðstefnu. Það verður örugglega skrýtið að vera bara tvö ein heima yfir nótt. Ég er nú samt voða stolt af Dave, hann er að fara sem fulltrúi fyrir sitt fyrirtæki vegna þess hversu vel hann stendur sig í vinnunni.

Hér erum við á leiðinni niður aftur. 

Við fórum í ægilega fjallgöngu Lúkas og ég, og erum orðin bæði freknótt og rauðleit fyrir vikið. Og hraust og falleg! 

Í dag er ákkúrat ár síðan að ég flutti hingað til Wales. Við Dave sumsé búin að búa saman í heilt ár. Þetta er það lengsta sem ég hef verið í útlöndum; hálft ár í Bandaríkjunum, 11 mánuði í Belgíu og 2 mánuðir í Madrid voru hinar "löngu" utanlandsferðirnar. Ég á ekki alveg heima hérna ennþá, en þetta er allt að koma.

Ég horfði á vináttuleikinn í gær og varð bæði sár og svekkt. Það er einhvernvegin erfiðara að taka því þegar litla landið okkar verður undir þegar maður er búsettur erlendis. Sem betur fer er Dave ekki Englendingur því ég hefði þurft að drepa hann. Ég sagði við hann að leik loknum að ég vonaði að Frakkar tækju Englendinga í rassgatið í leik þeirra í Evrópumeistaramótinu. Og ég meinti það. Mig langaði til að þeim yrði refsað og að þeim liði illa og að þeir meiddu sig. Út af fótboltaleik! Mér er eiginlega ekki farið að standa á sama. Dave var voða glaður því núna skil ég hvernig honum líður gagnvart enska liðinu. Hann vill ALLTAF að þeir tapi og líði illa og meiði sig og verði sér til skammar. Hann er enn sár yfir því að Wales hafi ekki komist inn í þessa keppni. Ég sem betur fer verð sjálfsagt búin að gleyma þessu á morgun. Það er ekki sniðugt að vera svona hatursfullur.

Greyið strákarnir okkar. 6-1. Þetta er ekki fallegt.

Lúkas er lítill "póser", ef hann bara heyrir í myndavélinni byrjar hann að brosa brjálæðislega. Það virðist því sem svo að allar myndir af honum verði svona. 

Fór í klippingu í gær og fékk svona léka fína Farrah Fawsett klipingu. Núna eiga liðirnir að njóta sín og allt að vera "big og wild". Greiðslan reyndar orðin dálítið þreytt þarna. 

Í dag er ég svo búin að vera með smá heimþrá og það út af því ólíklegasta af öllu; fótbolta. Já, íslenska landsliðið að spila við það enska og ég fyllist svo milu þjóðarstolti að mig langar heim. Nei ekki alveg, málið er að Dave segir við mig í gær að við ættum að skella okkur á pöbbinn til að horfa á leikinn. Óvenjuleg skemmtun fyrir mig en skemmtun engu að síður. En þá kemur í ljós að við getum engann fengið til að líta eftir Lúkasi. Og þá fyllist ég heimþrá, heimþrá eftir fólkinu mínu, endalausar boðnar og búnar barnapíur. Mikið er erfitt að vera svona fjölskyldulaus.

Annars þá sýna þeir leikinn í sjónvarpinu í kvöld og við horfum bara á hann þá.

Fór í hressandi heilsubótargöngu. Líður miklu betur. Svo eru líka svo hressandi fréttirnar af forsetanum á Fróni.

Það er eiginlega úr mér allur vindur. Ég fékk bréf í morgun með tilkynningu um að ég hafi ekki fengið starfið á atvinnumiðstöðinni. Ég sem var alveg sannfærð um að það væri alveg öruggt. Ég er bara hálf sár og öppsett eins og þeir myndu segja hér. Það er grátt úti og mér líður grátt. Sem betur fer er ég að fara í klippingu á morgun og vona að ég fái svona smá dekurdag út úr því. Nei, ég er bara í fýlu.

Svakalega glaður þrátt fyrir rigningu og svefleysi. Þvílík gersemi! 

Lúkas vakti mig klukkan hálf sex í morgun eftir frekar svefnlitla nótt, hann klæjaði í allan kroppinn og svaf illa. Öfugt við gærdaginn sem var svo sólríkur og fínn að ég fékk ís án samviskubits, þá er rigningarúði úti núna. Ég er búin að finna svo svakalega fína gönguleið, rétt tæpur klukkutími, og hafði í hyggju að ganga á hverjum degi. Í gær var það æðislegt, ég var í sólbaði á meðan að ég gekk, en er einhvernvegin ekki jafn aðlaðandi núna. Það þýðir nú samt lítið að spá í því, ef ég ætla að gera þetta þá verð ég að gera það í rigningu líka. Hér er alltaf rigning. Fyrir hvern sólardag er þremur rigningardögum komið fyrir. Það er reglan. En ég get ekki kvartað, á sumrin er rigningin ljúf, fellur beint niður og vel hægt að nota regnhlíf. Á veturna aftur á móti er íslensk rigning, rigning sem stendur að manni úr öllum áttum og regnhlífar fjúka út í veður og vind.

Ég er alltaf jafn heppin, lukkan sendi mér pening fyrir tripp trapp stólnum hans Lúkasar og nú þarf ég bara að panta hann. Þá verður nú gaman að borða saman, ólíkt núna þarf sem greyið þarf að sitja í kerrunni sinni við matarborðið. Dave sem aldrei borðaði við borð, nema kannski á jólunum, er núna æstur í að Lúkas fái að njóta fjöslkyldustundarinnar sem matartíminn er. Hugsið ykkur, hann sat annaðhvort með diskinn á njánum fyrir framan sjónvarpið eða eftir að hann eldist þá fór hann bara með diskinn upp í herbergið sitt. En núna, eftir að ég kom til og hann er farinn að venjast og njóta þess að leggja fallega á borð og sitja svo og spjalla yfir matnum finnst honum að Lúkas verði að fá að gera þetta líka. Þó svo að það þýði að Lúkas verði öðruvísi en allir hinir. Dave er aftur á móti ekki jafn ginkeyptur fyrir því að leyfa Lúkasi að koma upp í til okkar. Ég hef enn ekki hætt að skríða upp í til mömmu og pabba og þó svo að ég sé viss um að þetta hafi verið á tímum óþægilegt fyrir þau þá er ég líka sannfærð um að það að fá að kúra í pabbabóli hafi verið uppsprettan að því að mamma og pabbi eru fyrir mér skjól og hlýja og ást og mýkt og umhyggja. Og ég vil að Lúkasi líði þannig gagnvart okkur pabba hans. Dave hefði ekki farið upp í til mömmu sinnar og pabba þó honum hefði verið borgað fyrir það. Ég er ekki einu sinni viss um að honum sé sérstaklega vel við þau. (Orsök og afleiðing?) Og ef Lúkas vex úr grasi og finnst um mig það sem Dave finnst um mömmu sína þá myndi ég bara hreinlega deyja. En Dave finnst ekki sniðugt að leyfa honum að vera í millinu, og við erum enn að ræða málið. Hann á bara svo erfitt með að skilja hvað ég á við af því að hann hefur aldrei upplifað það. Ég skil alveg hvað hann á við, auðvitað vill maður ekki að krakkarnir manns ryðjist inn á mann í tíma og ótíma. Við eigum eftir að finna milliveg á þessu. Því ekki vil ég heldur að Lúkas endi eins og ég og Stefán í millinu.

Lukkan yfir mér alltaf hreint! Haldiði ekki að ég hafi bara unnið í lottó í gær. Af þeim 21 milljón punda (tæpir 3 milljarðar) sem í boði voru fékk ég 10 pund! Góð byrjun það. Og ég er viss um að þetta sé allt á uppleið úr þessu.

Þegar ég kom niður í morgun lágu á borðstofuborðinu 50 pund. Ég á sumsé besta mann í heimi. Við Láki skunduðum því í bæinn og keyptum á mig brúðkaupsdress. Nú þarf ég bara að finna önnur 30 svo ég komist í klippingu fyrir brúðkaup.

Hluti af dressinu eru svakalega flottir kork sandalar sem sýna tær. Ég tók eftir því þegar ég var að máta í morgun að hægri stóratá þarf sárlega á lækni að halda, inngróin tánögl er að valda miklum usla og nú er komin græn blaðra á tána. Lítur frekar illa út og er vægast sagt óþægilegt. Og ógeðslegt.

Síðasti þátturinn í Friends þáttaröðinni verður sýndur hér í kvöld. Þó ég hafi ekki fylgst með nokkrum síðustu seríum ætla ég nú samt að horfa á þennann þátt, mér fannst þetta frábært sjónvarpsefni fyrir nokkrum árum, þó ég gangi nú ekki svo langt að segja að þeir hafi breytt lífi mínu ens og er í umræðunni hérlendis.

Ég var að koma úr bænum þar sem ég var að kvelja sjálfa mig við að skoða föt. Mig vantar svo eitthvað fyrir brúðkaupið hennar Shirleyar og viti menn ég fann átfitt í dag. Buxur og skyrtu, skó og hatt, og ég er æði í því. Nú vantar mig bara að finna 50 pund. Að öðru leyti er kalt og blautt hérna og frekar gráleitt en allir í góðu skapi.

Við horfðum á "When Harry met Sally" um daginn og það var gott að komast að því að hún er alveg jafn skemmtileg og þegar ég sá hana fyrst. Hefur elst mjög vel. Það sama er ekki hægt að segja um Police academy sem við horfðum líka á. Mér finnst samt eins og að það hafi verið meiri "sannleikur" í harry og sally, meiri svona viska sem átti að hjálpa manni í þessum kynjaleik, en svo er nú ekki. Ég hafði greinilega bara, í huganum, gert meira úr því þegar harry segir að konur og menn geti ekki verið vinir.

Ég hef greinilega verið of metnaðargjörn í göngutúrnum, núna eru komnir tveir dagar síðan ég fór í þann stóra og ég nenni enn ekki af stað. Ég er að reyna að segja mér að ef takmarkið var að ganga hálftíma á dag og ég gekk í 3 tíma á þriðjudaginn þá eigi í í raun 6 daga inni. En það virkar ekki þannig í alvörunni er það nokkuð?

Lúkas er núna byrjaður að puðra. Hann sagði "dadadadada" í nokkra daga en virðist núna vera búinn að uppgötva puðrið og hættir bara ekki. Ég veit að hann er bara að kanna þetta allt saman en ég get ekki að því gert en að finnast eins og hann sé að reyna að vera dóni þegar hann er með fullan munninn af gulrót, puðrar svo allt fer um allt og hlær svo brjálæðislega. Barnið er svo vel gefið, dónaskapur or not.

Og þá er ég komin aftur heim eftir atvinnuviðtöl dagsins. Bæði gengu vel og bæði störfin áhugaverð. Reyndar svo að ég veit ekki hvort mér líst betur á. Og er núna farin að gera mér grein fyrir að ég þarf að fara frá Lúkasi heilu dagana. Og mér líst ekkert á það. En er samt svakalega spennt að fá vinnu. Flókið þetta líf.

Ég setti mér ýmiskonar markmið í gær, þar á meðal að ganga í amk hálftíma á dag. Og þá á ég ekki við röltið sem ég og Lúkas stundum, heldur alvöru röska göngu þannig að maður svitni aðeins. Eg fór því í morgun og bankaði hjá Ceri til að sjá hvort hún vildi ekki með og hún var meira en til í það. Stakk upp á að fara upp á Rhos-fjall, það væri svona 40 mínútna gangur ef hana minnti rétt frá ferðum þangað í æsku. Við lögðum því vaskar af stað. Upp á við. Og hærra. Og aðeins lengra upp brekku. í 50 mínútur gengum við upp á við ýtandi vögnunum á undan okkur. En þess virði þegar upp var komið, útsýnið frábært, veðrið æðislegt og ég vissi að ég hefði gott af þessu. Við ákváðum að taka hring heim í stað þess að fara til baka. Og villtumst. Tveir og hálfur tími í bakaleið þangað til að við loksins komumst aftur heim. Og ég er algerlega búin á því. Rúmlega þriggja klukkustunda fjallganga var kannski helst til metnaðarfullt svona fyrsta daginn. Ég á eftir að vera stirð á morgun. En rjóð í kinnum og ánægð með sjálfa mig. Best að fara að baka brownies.

Þeir reyndu við íslenska glímu feðgarnir og litli keltneski víkingurinn hafði betur. 

Ég átti sérlega ánægjulegan dag í gær. Við Lúkas byrjuðum á svaðalegri vorhreingerningu þannig að það lak af okkur svitinn en húsið skínandi hreint á eftir og mikið er það alltaf gaman. Þegar ég var búin í baði hringdi Shirley og bauð okkur í hádegismat og eftir hann fórum við í langan göngutúr enda veðrið æðislegt. Þegar ég kom svo heim hringdi síminn rétt í því sem ég kom inn. Var þar maður að bjóða mér að koma í starfsviðtal. (Hjá atvinnumiðstöðinni). Ég þáði það og lagði á. Tíu mínútum síðar hringdi kona frá Dollond & Aitchison gleraugnaverluninni og bauð mér í viðtal þar. Þá vantar assistant manager. Tíu mínútum síðar hringdi Mr. Chapman og boðaði mig í viðtal þá og þegar og ég skundaði því á Cross Lanes Country Hotel til að spjalla við hótelstjórann. Fínt starf í boði þar en hentar illa með lítið barn vegna vaktanna. Við sjáum til. Góður dagur þetta!

Jæja mér sýnist ég vera nokkurn vegin vera búin að ná þessari nýju tækni. Fínt að enda þetta með mynd af fallegu strákunum mínum tveimur. Sem báðir kunna allskonar trix! 

Hulda Amma var? 75 á föstudaginn. Ég fann þessa mynd af þeim langömmu-ginum og fannst tilvalið að setja hér. Til hamingju með afmælið amma! 

Mikið óskaplega finnst mér gaman að fikta svona um í tölvunni þangað til að ég skil hvað maður á að gera. Og síðan mín verður bara flottari og flottari. Ókei, það er ekki eins og þetta sé neitt svakalega flókið, maður þarf svo sem ekki að skrifa sitt eigið html eða neitt svoleiðis en samt, það þarf að setjast fyrir framan tækið og fatta hvernig allt virkar og læra á allt saman. Og þegar maður skilur eitthvað sem áður var manni ráðgáta þá er svo gaman.

Bloggið er allavega flott núna, myndirnar birtast beint á síðuna og í réttri stærð. Allt annað líf!

Helgin var ósköp róleg. Dave er mjög slæmur í bakinu og getur eiginlega ekkert gert. Sem betur fer þýddi það að hann pantaði loksins lækni og er að fara í röntgen og rannsóknir og vonandi að þeir finni út hvað þarf að gera svo honum líði betur. Það er djöfullegt að finna stanslaust til.

Ég er að finna út hvernig þessi nýja tækni hjá þeim hj´ablogger virkar, þetta er aðeins flóknara en mér sýndist í fyrstu, ég þarf að vesenast til að fá íslenska stafi til dæmis. En skemmtilegt engu að síður! 

Alltaf eitthvað nýtt hjá Blogger, ég varð að prófa.  

Ég fékk að vita það í gær að ég væri leiðindakelling sem talaði bara um Lúkas. Ég væri sumsé orðin ein af þessum leiðinlegu mæðrum sem eiga ekkert líf. Ég held að mér hafi aldrei sárnað nein ummæli jafn mikið og þessi. Af mörgum ástæðum. Ég hef alltaf verið vond við vinkonur mínar sem hafa eignast börn, neitað að hlusta á þær tala um börnin sín og almennt litið á þær sem leiðinda svikara. Ég verð hér með að biðjast afsökunar, það tók mig bara þetta langan tíma að komast þangað sem þið eruð. Ég er líka alveg síðan ég varð ólétt verið með ofsakvíða yfir því að ég myndi einmitt breytast í leiðindakellingu sem hefur ekkert um neitt annað talað en barnið sitt. Og ég hélt að mér hefði tekist það. Ég hélt að allt sem barnið gerir væri bara svo áhugavert að allir vildu að fá að vita um það. Ég hélt reyndar líka að ég ætti mér líf fyrir utan Lúkas. Ég var líka að fatta að svo er ekki. Frá því að ég vakna á morgnana og þangað til hann sofnar á kvöldin er ég að sjá um hann og þegar hann er sofnaður eyðum við Dave heilmiklum tíma í að tala um hann. Og ég er núna slitin á milli þess að vera í losti fyfir því að ég finn að mig langar bara til að tala um Lúkas vegna þess að það er fátt jafn áhugavert og hann, og löngunarinnar til að vera Svava Rán sem finnst börn asna- og leiðinleg. Er ég ekki ég lengur? Er ég orðin leiðinleg eða er bara í lagi að verða fullorðin og mamma. Er í alvörunni ekki hægt að vera skemmtileg móðir í augum hinna barnlausu? Ég veit að mér fannst það ekki áður en ég eignaðist Láka en ég veit líka að ég ætlaði mér alltaf að vera skemmtileg.

Og er hann ekki æðislegur?

Ég var að finna nýtt til að sýna vinum og vandamönnum sem koma í heimsókn. Svakalega verslunarsamtæðu með "outlet" búðum, þannig að maður fær designer vöru á helmingsafslætti. Ég hélt að Dave hefði verið að halda þessu leyndu fyrir mér en hann vissi bara ekki af þessu þetta er það nýtt. Ég var mest að skoða búð sem minnti á Kokku á laugarvegi. klikkað dót í eldhúsið. Ég get ekki beðið eftir að kaupa hús. Þá verður sko verlsað. Ég eyddi síðan dálitlum pening í Whittard, keypti almennilegt kaffi og svoleiðis.

Við Ceri fórum þangað með það í huga að kaupa brúðargjöf handa Shirley og Jason. Eftir smá skoðun leyfði ég Ceri bara að velja, mig langaði til að kaupa æðislega rauðvínskaröflu í Bodin en henni leist ekki á minimalíska stílinn sem ég er svo hrifin af. Allt sem hún benti á var svona útskorinn kristall sem ég myndi halda að væri einni ef ekki tveimur kynslóðum of gamalt fyrir mig. En svo hugsaði ég um heimili Shirleyar og fattaði að það sem ég veldi væri ekki fyrir hana. Við sættumst að lokum á myndaramma, fallega, en ég myndi samt ekki setja þá upp. Shirley, eins og allir hér, fer reglulega til ljósmyndara til að láta taka myndir af barninu þannig að það er alltaf hægt að nota myndaramma. Hún getur þá sett brúðkaupsmyndir í þá.

Við vorum að koma úr ægilegum göngutúr, fórum til Tý Mawr (Stóra hús, af einhverjum ástæðum) sem er einn af opinberu skógunum hérna. Þar eru skemmtilegar gönguleiðir þar sem er auðvelt að ýta vagni og allskonar landslög og náttúrur að skoða og svo eru þar líka ýmiskonar dýr á stangli fyrir börnin. Sólin skín í heiði og við erum öll aðeins rauðari en við vorum í morgun. En mikið var gaman að reyna aðeins á sig og finna hjartað slá aðeins hraðar. Ég er orðin kvöldsvæf af þrekleysi og maður finnur það þegar að sumarið kemur hvað mann langar til að koma sér í betra form. Og hvað mann langar til að sitja úti á einum af milljón pöbbum hér og drekka bjór á meðan að sólin bakar mann. Ohh hið ljúfa líf...

Verst var að ég gleymdi myndavélinni, það er svo fallegt hérna þegar allt stendur í blóma að ég ættiað prómótera gestalandinu mínu aðeins. Next time eins og þeir segja.

Við fengum myndirnar sendar í dag. Loksins er öllu þessu veseni lokið. Nú þarf ég bara að finna ramma undir okkur. Og ég verð nú bara að segja að við erum bara nokkuð fín. Og þá sérstaklega piltur.

Það var svo heitt í nótt að við köstuðum af okkur sængum og sváfum með lök. Nananananana!

Mikil ósköp eru það að vera lítil þjóð sem á enga vini og nágranna til að gefa sér 12 stig. Við getum ekki einu sinni stólað á Norðurlandaþjóðirnar til að gefa okkur stig. Og Svíar! ja, ég get sko sagt ykkur að ég hef verslað í síðasta sinn í IKEA!

Listahátíð í Wrexham hefst í næstu viku, (er ekki einmitt listahátíð í gangi heima líka?) og ég er búin að finna nokkur atriði sem ég ætla að sjá. Germaine Greer (The Female Eunuch) heldur fyrirlestur og það langar mig að heyra, svo er klassísk tónlist á torginu og danskennsla fyrir alla sem endar með galadansleik. Ég þarf nú samt örugglega að finna mér herra fyrir það, ég sé minn mann ekki alveg fyrir mér svífa um í enskum vals. Ónei, ónei.

Maður er alltaf að sjá einhvern sem maður þekkir hérna, Munda á Klöppinni býr aðeins neðar í götunni, Steinar Örn spilar á gítar úti á götu í Chester og Tóti Óskars var að kaupa sér reykta síld í kauffélaginu í gær. En mér varð eiginlega um og ó þegar Helgi Hjörvar byrjaði að keyra strætóinn minn. Er hann ekki blindur?

Við Ceri fórum með strákana í sund í gær og Lúkasi líkaði bara vel. Ég er því alveg orðin sannfærð um að vandamálið með sundtímana var hversu kalt vatnið var. Hann kippti sér ekkert upp við klórinn. Verra var þegar að við fórum aðeins heim til Ceriar. Eftir um það bil hálftíma þar inni byrjaði að leka úr nefi og augum og hann varð allur rauður og svo alveg svakalega pirraður. Ég get ekki dregið neina aðra ályktun en að hann sé með ofnæmi fyrir dýrum. Ceri er með fugla inni hjá sér og svo virðist sem fjaðrir séu engu skárri en hunda-og kattahár. Ofnæmisgepill sem sé. Ég get nú reyndar samt strax fundið einn góðan punkt við þetta og þar er að þá þarf ég ekki að vera vonda mamman þegar og ef Lúkas biður um gæludýr. Í staðinn fyrir að segja "nei það er svo vond lykt af hundum og mikill drulla sme fylgir þeim" þá get ég bara sagt "elsku kallinn minn þú ert með svo mikið ofnæmi". Frábært.

Hvað er þetta svo eiginlega með breta og dýr og drullu? Ég er nú búin að koma inn á nokkur heimili og allstaðar í þessum pínkulitlu, teppalögðu, veggfóðruðu herbergjum eru hundar, (og hár og fýla), risastór fuglabúr sem taka helminginn af stofunni (og fjaðrir og fýla) og risastór fiskabúr (og sull og fýla). Hér virðist ekki nokkur maður nokkurntíman taka upp ryksugu eða afþurrkunarklút. Mér líður bara illa inni hjá fólki. Eins og hjá Ceri í gær. Yndisleg stelpa en ég átti erfitt með að fara á klósettið vegna óhreininda. Á tannburstaglasinu var 3 cm þykkt lag af ryki. Hvernig stendur á þessu. Ekki nema von að ég sé skrýtin, ryksuga 3var í viku. Fyndnast er að Bretar tala um skítuga útlendinga, allt sé skítugt á Spáni. Ég hef komið inn á nokkur heimili á Spáni og þar var allt glansandi hreint. Verst er að ég virðist bara ekki ætla að jafna mig á þessu. Ég gerði ráð fyrir að tilvonandi tengdamóðir mín væri undantekning, að hjá henni væri bara skítugt, og svo að það væri skítugt hjá Tracy af því aðmamma hennar kenndi henni ekki að þrífa, og svo að það væri skítugt hjá Ömmu hans Dave af því að þar hefði hegðunarmynstrið byrjað. En nú er bara skítugt hjá öllum, allir eiga skítuga hunda og ég er bara ekki að höndla þetta.

Hvað um það, mitt hús er hreint og júróvisjón í kvöld. Allir í stuði.

Eftir örlítið stúss (þegar maður gerir þetta ekki á hverjum degi þá þarf maður aðeins að rifja upp) þá kom ég gamla kommentakerfinu inn aftur. Reyndar aðeins of neðarlega en ég redda því kannski bara síðar. Ég held að ég geti hér með tvímælalaust verið kölluð tölvulæs. Ótrúlegt en satt að fyrir ekki svo löngu síðan þá hló ég nú bara þegar ég var beðin um emil adressu, sagði það nú bara vera bull. Það var reyndar til að fela þá staðreynd að ég kunni hreinlega ekki að senda emil og var raunar ekki alveg viss um hvernig maður kveikti á tölvu. Þetta var í sumarbyrjun 1997. Ekki svo langt síðan.

Jæja, þegar sumarið kemur flettir maður af sér vetrarhamnum og kemur sér upp nýju lúkki, og svo getur maður heldur ekki verið minni maður en mamma manns! Ég er ekki alveg sátt við kommentakerfið en látum duga þangað til að ég nenni að pæla í því betur.

Ég sá á heimasíðu Íslendingafélagsins í London að þeir eru búnir að bjóða í árlega júróvisjón-partýið sitt. Svo vel er að því staðið þar að virt dagblöð eins og Guardian minnast á það sem ómissandi þátt í skemmtanalífi Lundúna. Ekki er svo hér. Ég er búin að vera að reyna að fá fólk í júróvisjón partý en alveg sama hvað ég útskýri þá segja allir bara, "en þetta er svo lélega lög" og, "en þetta er svo ofboðslega hallærislegt" en enginn fattar brandarann. Ég verð því víst að baka mína pizzu og horfa á Jónsa sigra (nú gerist það!) ein.

Annars þá var ég að spá í hvort ég ætti að ganga í félagið. Hálf tilgangslaust þar sem öll starfsemi fer fram í London og ég er ekkert að flækjast þangað neitt svo glatt. Ég reyndi að finna út hvort ekki væru bara Íslendingar í Wales svo ég gæti stofnað mitt eigið félag en ég er finn engann. Ég trúi því ekki að ég sé eini Íslendingurinn hérna. Ég veit að rúmlega 25.000 Íslendingar búa erlendis og það hljóta einn eða tveir að hafa lent hér. En hvernig að komast að því? Og afhverju að reyna að finna Íslending? Er bara ekki skemmtilegt að vera einstök? Ég veit ekki, en þetta kemur alltaf upp í mér öðruhvoru að finna einn í viðbót við mig.

Lúkas er allur að koma til í exeminu, núna þurfa klóru sárin bara að gróa. Ég get ekki neinu þakkað nema lýsisneyslu. Lengi lifi lýsið!

Núna er sumarið komið. Eða það held ég. Þetta bölvaða breska veður er bara alveg eins og það íslenska; engin leið að treysta á það. Allavega þá fórum við Ceri í bæinn í dag og vorum báðar í stuttermabolum og gátum samt setið svo vel var á útikaffihúsi. Mikið er auðveldara að fara með Lúkas með sér eitthvað nú þegar hann er orðinn svona stór kall. Ég pakkaði bara hádegismatnum hans með og svo fékk hann bara að borða á kaffihúsi eins og fínn maður. Svo situr hann bara eins og kóngur í kerrunni sinni og skoðar sig um og kommentar öðru hvoru á hitt og þetta. Þetta er allt annað líf heldur en vesenið þegar hann var agnarsmár. Í öðrum frétum þá vildi ég óska þess að ég væri fimm ára. Ég fann svo æðislegann kjól á fimm ára stelpu. Hvítur tjullkjóll með bleikum blómum og áföstum vængjum. Lítill álfprinsessukjóll. Ég keypti hann handa Nönnu í afmælisgjöf en væa hvað ég myndi vilja geta verið í honum sjálf, það er örugglega ekkert skemmtilega en að vera álfaprinsessa með vængi.

Halgin var alveg hreint ljómandi ljúf, við fórum til Dainas Dinlle sem er rétt hjá Caernarfon þar sem mamma og pabbi Daves eru með sumarhús. Veðrið var reyndar ekkert til að hrópa húrra fyrir en okkur leið samt eins og við værum í fríi, lékum við Lúkas, lásum, spiluðum trivial og griluðum. Mjög gott. Við fylgjumst með Lúkasi þroskast á hverjum degi. hann er núna farinn að þeytast um á göngugrindinni sinni, hann situr orðið uppréttur og borðar mat og veit orðið hvað er gott og hvað ekki. (Matnum fylgja svo "alvöru" bleyjur sem er ekki jafn spennandi fyrir okkur Dave!)ég hef hingað til verið að gefa honum matinnn sinn sitjandi í ömmustól en núna er hann farinn að reisa sig við þannig að hann getur dottil framfyrir sig. Það er því víst kominn tími á að kaupa barnastól handa honum. Ég er búin að vera að skoða úrvalið á netinu í dag og það er svo sem nóg til. Ég er búin að útiloka plaststóla með myndum af Bangsímon. Ég get bara ekki séð að svoleiðis fari vel inni hjá mér. Fyrir utan að þeir kosta upp undir 90 pund. Ég er því búin að sjá út að ég vil fá tréstól. Og helst myndi ég vilja Tripp Trapp. Þeir eru náttúrulega bæði langflottastir og duga lengst. Alvöru Stokke Tripp Trapp kostar 100 pund, þannig að ég var að vona að ég finndi "knock-off" í IKEA. En ég get ekki séð að það sé til þar. Ég er eiginlega alveg hissa á því. Ég fæ í IKEA mjög sætan tréstól á 35 pund en hann dugar náttúrulega bara á meðan að Lúkas er þetta lítill. Voðalega er leiðinlegt að eiga bara ekki nógan pening alltaf hreint til að kaupa bara það sem mann langar í.

Og Lúkas Þorlákur er 6 mánaða í dag.

Ég skemmti mér konunglega í mömmuleik í gær. Ceri kom með Kieron sinn og við vorum heillengi hérna heima að tala um börn og allt sem þeim tengist (mamma mía!) áður en við skunduðum svo niður í bæ til að skoða í búðarglugga. Það var alveg rosalega gott að fara í bæinn með einhverjum (stelpu), frekar en að stússast þetta ein alltaf hreint. Við ætluðum að finna eitthvað sniðugt sem við getum gert með strákunum en þeir eru bara eiginlega svo litlir ennþá. Ætli að við förum ekki í sund og eitthvað svoleiðis og svo er náttúrulega sumarið að koma og örugglega bara gaman að fara í garðinn eða á róluvöllinn aðeins að leika sér. Þeim kemur líka vel saman piltunum.

Það rignir núna. Best að leita í galdrabókinni minni að seið sem nær í sólina.

Ceri var að hringja í mig áðan og spyrja hvort ég vildi leika við hana á morgun. Við ætlum ða finna út eitthvað sem við getum stússast í með strákana í sumar. Kannski eitthvað uppbyggilegt og kannski ekki. Við sjáum til. Svo bauð Shirley okkur að koma í gæsapartýið sitt á föstudag, en ég veit ekki með það. Nú þegar það er enn smá möguleiki á að Lúkas sé með mjólkurofnæmi er búið að banna okkur að gefa honum gervi-mjólk og ég get ekki mjólkað mig þannig að dugi handa honum heilt kvöld og morguninn eftir líka. Þannig að ég þyrfti að vera edrú og koma snemma heim og ég sé ekki tilganginn í því. Maður kæmi bara út eins og leiðinda þurrpumpa. Svo vorum við Dave búin að ákveða að reyna að komast í sumarhúsið um helgina. Ef veðrið verður svona gott um helgina eins og það er búið að vera síðustu helgar þá er frábært að komast þangað upp eftir. Liggja á ströndinni með bók og borða ís. Umm...

Við Lúkas fórum í skírn og skírnarveislu í gær sem var mikið skemmtilegt að gera. Skírnin fór fram í lítlli kirkju hér rétt hjá og það var mjög gaman að sjá hvernig þetta fór fram hérna. Skírninvar bara inni í venjulegri messu. Kirkjan, sem var sérstakelga falleg að utan, var í mikilli niðurníslu innvortis og presturinn betlaði mikið af söfnuðinum peninga, bæði bað hann fólk um að ánafna kirkjunni einhverju, fylla út skattaeyðublað sem leyfði kirkjunni að fá hluta af skattpeningnum og svo var gengið um að lokum með bauk sem maður þurfti að setja í. Sjálfur var presturinn léttur og skemmtilegur, greinilega ákveðið að eina leiðin til að halda í litla söfnuðinn sinn væri að verða vinur allra. Messan sjálf var síðan mestmegnis bænir og svo altarisganga. Hann hélt ekki stólræðu en bað og bað og bað. Svo var þarna "kór" sem samanstóð af tveimur níræðum kellingum sem skræktu sálmana með gömlukonu sópranröddunum sínum í ótakt við rammfalskt orgelið og maður átti að syngja með. Sem var dálítið erfitt. Ég söng þó hástöfum með í "Ó þá náð að eiga Jesúm" sem er uppáhaldssálmurinn hans Jóns Ævarrs. Skírnin sjálf fór fram með ágætum, foreldrarnir og guðforeldrarnir þurftu að lofa að ganga á vegum guðs, og syndga ei meir og mæta í kirkju og hvergi var minnst á að barnið héti eitthvað, enda það ekki málið eins og á Íslandi, hér eru öll börn nefnd um leið og þau fæðast og ég vissi því að litli hét Kieron. Sem minnir mig á það. Hvað ætlar Fröken Pulsbjörg Dís Warzaw að skíra dóttur sína?

Eftir messu var svo haldið sem leið lá á hverfispöbb foreldra Kierons litla (The Coach and Horses)þar sem skírnarveilsan var haldin með pompi og pragt og mikið skálað í bjór og öðrum góðu. Ekki var hægt annað en að fá sér einn kaldan enda glampandi sól og hátíðlegt tilefni. Ég skemmti mér konunglega en gat ekki annað en hugsað að eitthvað þætti það skrítið á Íslandi að gera þetta svona.

Sonur minn virðist hinsvegar búinn að finna sér ævistarfið; hann talaði ofan í prestinn hvað eftir annað og blessaði lýðinn út í eitt. Hann á eftir að verða góður prestur. Ja, ef hann passar sig svo á að sofna ekki í miðri ræðu eins og hann gerði í gær.