Hér bankaði upp á maður í morgun og spurði hvort mér þætti ekki tími til kominn að fara að þvo hjá mér gluggana. Og í stað þess að verða móðgun yfir aðdróttunum um léleg verkbrögð mín, varð ég bara að vera sammála manninum. Hann bauðst svo til að gera þetta fyrir mig. Í skiptum fyrir 6 pund á mánuði ætlar hann að koma og sjæna hjá mér alla glugga. Í þágu þess að halda hjólum atvinnulífsins í gangi sættist ég á þetta og er núna semsé með gluggaþvottamann í vinnu hjá mér. Ég nenni ekki einu sinni að afsaka mig með að gera þetta ekki sjálf með því að segjast vera í fullri vinnu, fullu námi og með fullan lífstíl í gangi. Ég nenni ekkert að vera að vesenast með stiga og svoleiðis þegar maður vill gera það fyrir mig. Sem minnir mig á að ég verð líka að taka fram að það er fullt af húsverkum sem mér finnast skemmtileg. Elda auðvitað og stússast í eldhúsinu. Mér finnst gaman að þrífa, þurrka af og ryksuga og skúra. Og mér finnst gaman að vaska upp. Ótrúlegt alveg hreint en ég nota uppvaskið til íhugunar og ráðagerða.

Við erum svo að fara með Láka í smá aðgerð á morgun. Honum vex skringileg skögultönn sem þarf að fjarlægja. Hún er farin að stöðva eðlilegan framgang fullorðinstanna. Tannsérfræðingurinn var að vona að hann gæti gert þetta með staðdeyfingu en vissi það ekki alveg og bað okkur um að búa okkur undir að það þyrfti kannski að svæfa barnið. Sem mér finnst voðalega ónotaleg tilhugsun. En það verður að gera þetta þannig að við verðum bara að bíta í það súra og vona það besta.

Allt er með kyrrum kjörum á vesturvígstöðvum þessa vikuna. Ég er ánægð, ég er búin að vera að léttast síðustu vikurnar þannig að það var komið að smá pásu hjá mér. Það er að sjálfsögðu smá pirrandi að léttast ekki þegar maður er búinn að telja og vigta og æfa og segja nei takk, en svona er þetta bara. Ég er búin að læra hvernig líkami minn bregst við og ég bjóst ekki við neinu öðru en þessu. Það er skemmtilegra að segja frá því að ég hafði komist úr "morbidly obese" og niður í "obese class 2" og meira að segja er alveg á mörkunum að vera "obese class 1" samkvæmt BMI stuðlum. Og það án þess að taka eftir því. Það eru margir sem eru ekki hrifnir af BMI, segja að hann taki ekki tillit til vöðvamassa og annarra þessháttar þátta. Ég er ekki sammála því, BMI virkar sem skilgreining á líkamsmassa á vel flestu fólki. Maður þarf að vera eins og Arnold Schwarzenegger eða Kobe Bryant til að vöðvamassinn fari að rugla formúluna. Nú kann ég ekki að segja hvað þessar skilgreiningar eru á íslensku en hér í Bretlandi er mikið talað um BMI og þessar skilgreiningar á super morbidly obese, morbidly obese, obese og overweight. Bretar eru nefnilega önnur feitasta þjóð í heimi og sú sem fitnar hraðast. Hér er talað um "obesity epidemic" eða offitu farald. Um 20% kvenna kaupa föt í stærð 18 og hærra en fyrir 10 árum síðan var þessi tala undir 6%. How scary is that? Ég tek eftir þessu meira og meira núna. Sýn mín er alltaf að breytast. Fólk sem ég hefði sagt fyrir 6 mánuðum síðan að væri bara fínt er núna að mínu mati offitusjúklingar. Ég er enn með brenglaða sýn á sjálfa mig en augu mín hafa svo sannarlega opnast fyrir því að fólk er alveg svakalega feitt. Og það er nánast ómögulegt að sleppa við þetta helvíti. Það er matur út um allt, svo ódýr og auðvelt að nálgast hann og því auðveldari og ódýrari sem hann er í meðförum því óhollari en hann fyrir þig. Þrátt fyrir alla okkar menntun og að upplýsingarnar eru fyrir framan nefið á manni ef maður leitar þá veit fólk veit ekkert um næringu og við látum blekkjast aftur og aftur af auglýsingum sem segja LOW FAT! eða SUGAR FREE ! eða ONLY 99 CALORIES!! Mín skoðun er sú að ef þetta er á pakkningunni þá áttu að setja það aftur upp í hillu og labba (eða hlaupa) í burtu eins hratt og þú getur. Allar kaloríur eiga að koma frá alvöru mat og svo á maður að vinna fyrir þeim með hreyfingu. End of. Jámm, slakaðu núna aðeins á gamla mín. Hvað um það það er núna orðið tæpt að ég nái mini takmarkinu fyrir 1. Nóv. Ég ætla nú ekki alveg að gefast upp á því strax en ég ætla líka bara að láta þetta allt ganga sinn gang.

Eins og áður hefur komið fram þá finnst mér alveg sérstaklega leiðinlegt að strauja. Aðalástæðan er sú að ég geri það svo illa. Ég kuðlast bara um með efnið, enda alltaf á að strauja krumpur fastar í bakið, hita járnið of mikið eða sprauta vatninu eitthvað vitlaust þannig að ég enda með bletti. Þannig að ef ég er að vera hreinskilin hérna þá verður núna að koma í ljós að ég hef svona mestmegnis bara sleppt öllu strauji. Dave sér um sínar vinnuskyrtur sjálfur og ég, ég fattaði upp á frábærri aðferð. Skyrturnar mínar eru svo þröngar að það bara svona teygðist úr flestum krumpum þegar ég var komin í þær og restin liðaðist úr þeim svona með líkamshita. Sem kemur okkur þá að vandamálinu. Skyrturnar mínar eru bara ekki nógu þröngar lengur. Það teygist ekki á neinu, nema svona rétt yfir brjóstin. Ég verð að viðurkenna að ég gerði ekki ráð fyrir því að það að grennast þýddi að ég þyrfti að fara að strauja. Og þar höfum við það, hið skítuga leyndarmál sem granna fólkið er búið að halda leyndu fyrir okkur fitubollunum; það er leiðinda vinna að vera fínn og sætur!

Þetta var mikil dásemdarhelgi. Eins mikið og ég elska son minn og nýt þess að eyða tíma með honum þá er líka alveg svakalega gaman þegar hann fer í "sleepover" með frændum sínum tveim. Við skiluðum honum af okkur um klukkan 10 á laugardagsmorgun og fórum svo og fengum okkur brunch í Wrexham. Veðrið var svo gott að við sátum á borði úti og horfðum á Wrexhambúa stússast við helgarinnkaupin. Svo fórum við heim og ég ákvað að taka til í fataskápnum. Og fann þar þónokkuð af buxum sem ég hélt að ég gæti notað í smástund lengur en svo kom á daginn að það væri ekki möguleiki lengur. Ég er búin að pakka þessu öllu niður í kassa sem er rembilega merktur Oxfam því ekki sé ég ástæðu til að halda í þær. Ekki ætla ég að nota þær aftur. Geymi einar svona fyrir comedy mynd þegar ég er komin í kjörþyngd. Mynd þar sem ég skælbrosandi toga í strenginn svo það sést að ég gæti komið tveimur af mér fyrir í buxunum. Mér fannst líka svaka gaman að komast að því að gallabuxur sem ég hélt að væru enn fínar á mér eru orðnar svo stórar að ég gat farið í þær tvær í einu utan yfir þær sem ég passa í. Hann er nú hálftómlegur skápurinn minn; þrennar buxur og fjórar peysur. Og einn killer kjóll. Ég ætla að láta þetta duga svona fram að jólum þegar kannski ef allt gengur að óskum get ég keypt allt nýtt. Í nýrri stærð. Fingers crossed. Mér finnst eins og það gangi allt svo vel núna að ég hreinlega held í mér andanum og bíð eftir að eitthvað hræðilegt gerist. Ég er alltaf að eiga svona móment þar sem ég finn svo vel fyrir breytingunni, sé hvað allt er betra núna, hvað mér líður betur, hvað allt er frábært. Ég trúi því bara ekki að þetta geti haldið svona áfram. Ég fékk svo indverskan í verðlaun. Hér er indverskur matur núna orðinn að þjóðarrétti Breta. Tikka Masala var valinn þjóðarréttur fram yfir "fish and chips". Að fá svo að sofa út á sunnudegi eru forréttindi sem maður tekur ekki létt og ég nýtti mér tækifærið til hins ýtrasta og svaf til hálf tíu! Yndislegt svona þegar maður er vanalega vakinn um 6 leytið. Svo bara gott kaffi, Ideal Home Magazine og slúbbertheit fram eftir degi. Er bara hægt að óska sér einhvers meira? Ég bara held ekki.

Mér hefur verið tíðrætt um áhuga Breta á kortum og hversu mér finnst skrýtin þessi árátta þeirra. Ég gef nefnilega ekki mikið fyrir kort sem eru gefin af hálfum hug, og það hefur verið svona það sem ég hef mest haft út á þetta að setja fyrir utan svo hversu ósmekkleg flest kortin eru. Eins og kortið sem Helga og Ólína djókuðu með að gefa mér til að þakka fyrir gistinguna. Bleikt, með loðinni kanínu og glimmer og nokkrum hjörtum. Gott ef það hafi ekki verið lítill íkorni með blöðru líka. Og ekki spyrja mig um Breta og jólakort! Þeir gefa jólakort hægri og vinstri til fólks sem þeir þekkja ekki, og senda bara með prentuðu kveðjunni, kvitta ekki einu sinni, og rífa svo kortið sem þeim er gefið upp fyrir framan þig og verða vandræðalegir þegar þeir lesa handskrifaða kveðju sem var skrifuð með alvöru hug að baki. En hvað um það. Í kvöld fékk ég nefnilega kort sem mér þótti afskaplega mikið til um. Við erum að breyta vinnuprósessnum í vinnunni og því fylgir að teymið mitt verður ekki teymið mitt lengur. Ég tek við alveg nýju fólki á mánudaginn. Og teymið mitt tók það upp hjá sér að kaupa handa mér blóm og sykurlaust tyggjó (þau vita að konfektkassi hefði ekki verið til neins gagns) og kvittuðu svo öll á kort þar sem þau þökkuðu fyrir samveruna. Ég var mjög snortin, enginn hinna stjóranna fékk svona frá sínu teymi. Og fyndast þótti mér að öll minntust þau á hversu gaman það hefði verið að fá að kynnast íslenskum stjórnunarstíl. Þannig að hér í Wales erum við Íslendingar sko alls ekki hryðjuverkamenn!

Í dag hef ég lést um akkúrat 40% af því sem ég vil léttast um. 800 grömmin sem yfirgáfu svæðið þessa vikuna ýttu mér að þessari fallegu mælistiku. Ég sit hérna og stari á excel spreadsheet-ið mitt sem ég fylli inn samviskusamlega í hverri viku (hvað heitir spreadsheet á íslensku?) og er svona nett að velta fyrir mér hvort ég sé farin að leggja of mikla áherslu á vigtina. Ef lykillinn að velgengninni er að breyta hugsun og hegðun fremur en að vera í megrun þá er það kannski ekki nógu sniðugt að vigta sig 5 sinnum á dag og skrásetja svona hvert gramm í hverri viku. Ég nebblega verð að viðurkenna að mig er búið að langa alveg svakalega í megrun núna. Bara svona í smástund áður en ég kem heim svo ég nái örugglega mini-takmarkinu sem ég er búin að setja mér fyrir heimkomuna. Bara svona smá megrun þar sem maður borðar bara 18 egg alla vikuna og léttist um 7 kíló á viku, bara svona smá, plís,plís leyfðu mér að fara í megrun! En nei segi ég við sjálfa mig softly, softly catches monkey, ef ég fer í einhverja öfga núna þá spring ég á limminu og 30 vikna vinna og 40% af takmarkinu verða til einskis af því að 18 egg og ekkert annað er ekki eitthvað sem hægt er að halda út til lengdar. Þannig að ég er búin að gera díl við sjálfa mig. Ég má halda áfram að vigta mig svona öfgakennt þangað til að ég hef náð takmarki mínu hvað vigt varðar. Það má vel vera að ég verði alltaf að vigta mig svona oft bara til að passa að ég haldi mig við lífstílinn. Ég má setja mér svona mini-takmark en ég má ekkert gera öfgakennt til að ná þeim og ef ég næ þeim ekki þá má ég ekki gefast upp. Ég verð líka að setja mér markmið sem hafa ekki neitt með vigtina að gera til að minna mig á að þetta snýst ekki um að vera 71 kíló heldur um að vera fitt og hraust. Í þessari viku er það að hlaupa í 5 mínútur stanslaust. Þetta kemur allt með kalda vatninu.

Ef ég gæti bara tekið þennan nýja lífstíl og útskýrt þannig að aðrir gætu notið góðs af, ef ég gæti útskýrt afhverju þetta er að virka fyrir mig núna, ef bara ég gæti gefið uppskriftina af þessu. Allt þetta fólk út um allan heim sem er að kaupa sér sjeik og pillur og líkamsræktarkort sem eru aldrei notuð, með samviskubit og er ekki að lifa lífinu til hins ýtrasta. Eyðir milljónum í drasl sem er einskis virði og að mestu líkindum skilur mann eftir feitari en þegar maður byrjaði. Líkindareikningur segir nefnilega að aðeins 5% þeirra sem fara í megrun tekst að komast niður í kjörþyngd og aðeins 3% ná að viðhalda þeirri þyngd í 10 ár eða lengur. Líkurnar eru semsé ekki mér í hag. Og þessvegna er ég, þrátt fyrir velgengnina, þrátt fyrir að líða í alvörunni eins og ég ráði núna loksins yfir sjálfri mér, í nánast stanslausu kvíðakasti. Ég bíð eftir að gera eitthvað sem skemmir allt. Bíð eftir deginum sem ég vakna og ákveð að ég sé ekki þess virði að berjast fyrir lengur. Eða það sem verra er deginum sem ég fer að taka slæmar ákvarðanir og fatta það ekki fyrr en ég er aftur orðin feit. Ég nefnilega innst inni trúi því ekki að þetta sé svona auðvelt. Ég er aldrei svöng, mig langar ekki óstjórnlega í nammi, ég er búin að ná tökum á frídeginum, ég geri æfingarnar mínar án þess að hugsa mikið um það. En kannski að ég sé bara búin að finna svarið og ég sé svo heppin að ég komist í þennan elítuhóp fimm prósentanna? Kvíðakast eða ekki, bjartsýnisröndin inn í mér sem er sterkari en efasemdarhlutinn vonar að svo sé.

Við Lúkas skemmtum okkur konunglega í Chester í gær, skildum Dave eftir heima með kvef og kverkaskít og tókum lestina upp úr hádegi. Röltum í nokkrar búðir, skoðuðum í þaula hús sem var byggt 1508 og sátum svo eins og fínt fólk á Latino café og drukkum skinny latte og kók. Það er voða gaman að fara með Láka út að borða, hann situr alveg rólegur og spjallar bara. Svo fórum við í dótabúð og skoðuðum allt dótið og löbbuðum svo út ÁN þess að kaupa neitt og ÁN þess að einhver væri með væl. Sem var alveg æðislegt. Kannski að litla frekjumýslan mín sé að þroskast og læra að stundum fær maður ekki allt þó svo maður eigi mömmu sem er með stanslaust samviskubit og er alltof undanlátssöm. Við fórum líka inn í Boots þar sem ég fann stuðningsbindi fyrir hnéð. Svaka pakkning en gerir líkamsræktina óneitanlega auðveldari; heldur voða vel við hnéð þannig að ég er ekki stanslaust með óróa yfir því að hnéð smelli í sundur. Svo er ég búin að ákveða að panta tíma hjá sérfræðing. Það hlýtur að vera hægt að gera eitthvað.

Þessi sunnudagur er svo búinn að vera alveg svakalega góður svona fyrir mig. Sunnudagar eru vanalega frítt spil, ég bara borða það sem mig langar í. Til að byrja með raðaði ég í mig öllu því sem ég hafði "misst af" yfir vikuna. En fattaði svo að snickers verður alltaf til, það er svo sem engin ástæða til að panikka yfir því. Svo fór ég að vera aðeins meira vandlát og bjó til "worth it" listann minn; sætindi sem eru það góð að þau eru þess virði að eyða í þau kaloríum. Og hélt mig við hann. En svo núna síðustu tvo eða þrjá sunnudaga hef ég bara fengið mér hnetur og döðlur. Fór svo út í C0-Op núna áðan til að ná mér í "eitthvað gott" en bara langaði ekki í neitt. Hringsnérist um búðina og grandskoðaði hillu eftir hillu af jólasúkkuði (yes you heard me!) Ég minnti sjálfa mig á að það væri heil vika þangað til ég mætti næst borða nammi, en svaraði sjálfri mér til að þetta drasl yrði örugglega enn til eftir viku þannig að það væri nú allt í lagi, fyrir utan að ég borða "eitthvað gott" alla vikuna. Ég fæ grískt salat, og jógúrt með hnetum og þýsk brauð og kjúklingavefjur og eggjakökur og perur og og og ... allt alveg ógeðslega gott. Væri bara ekki alveg í lagi bara að sleppa sætindunum ef mig í alvörunni langaði ekki í? Ég greip reyndar lítið stykki af camembert sem ég ætla að borða með kexi og sultu á meðan ég horfi á rómantíska gamanmynd í kvöld en það er nú mikið í lagi. Það er nefnilega allt í lagi með mig. Ég er kannski ekki alveg laus við geðveikina en ég kalla þetta nú að hafa allgóða stjórn á henni.

Ég tók þessa viku og massaði hana. Massaði. Ég er köttuð og fitt og tónuð og tönuð með köggla. Og skóf af mér 1.7 kíló af hreinu smjöri. Jess!

Mér er alltaf illt í hnénu. Alveg síðan ég fyrst slasaði mig 1993 og þrátt fyrir 3 mismunandi skurðaðgerðir þá er mér bara alltaf illt. Það er skárra eftir því sem ég verð léttari en engu að síður öðruhvoru misstíg ég mig (eða dansa á háum hælum í 4 klukkutíma!) og hnéð fer í klessu og ég get lítið sem ekkert æft á meðan ég bíð eftir að bólgan hjaðni. Síðan ég byrjaði að gæla við hugmyndina að labba Laugaveginn og svo upp úr því hvað ég þrái að fara út að hlaupa hefur hnéð verið að angra mig meira og meira. Ég hleyp hér heima í tölvunni en það er ekki sama hreyfingin og ef maður hleypur úti. Og í þau tvö skipti sem ég hef reynt að fara út meiði ég mig alveg svakalega. Ég ákvað því að fara til læknis til að tékka á hvað er hægt að gera. Og fékk góðar fréttir og slæmar. Læknirinn minn vill setja veggspjöld með myndum af mér útum allt. Hann er svo ánægður með mig. Honum finnst reyndar betra að ég sé hætt að reykja en er líka svona massa ánægður með megrunina. Ef allir gerðu þetta þá myndum við spara heilbrigðiskerfinu milljarða. Þannig að ég var ánægð með það. En hann bað mig um að sleppa hlaupum. Hvort ég gæti ekki haldið mig við líkamsrækt sem væri með minna "impact". Hann sagði að ég þyrfti að fara til sérfræðings til að láta líta á hnéð almennilega en hann hélt að það væri ekki mikið hægt að gera. Það er bara ónýtt. Þannig að það eina sem hjálpar núna er bara að halda áfram að létta sig, halda mig við lyftingarnar og vona svo að fyrr en síðar fái ég að fara út að hlaupa. Af því að ég ætla ekki að gefast upp á þeim draumi.

Í marslok þegar ég lagði lokahönd á undirbúning fyrir nýja lífstílinn minn byrjaði ég að horfa á raunveruleikaþættina The Biggest Loser. Fyrsta serían sem ég horfði á var sú fyrsta sem var tekin upp í Ástralíu. Og ég fylgdist með af áfergju, enda ekkert sem hjálpar jafn mikið í stríðinu við offitu og að finna að það eru aðrir eins og þú þarna úti; að þú ert ekki einn í heiminum að kljást við þetta helvíti. Og eins mikið og ég er á móti hvernig er tekið á megruninni í þáttunum (það er önnur og lengri færsla) þá er ég alveg húkkt. Ég bar sjálfa mig saman við þáttakendurna og var sammála þeim að það væri fáranlegt að leyfa 102 kg konunni að fá að vera með; hún var bara skinny bitch í augum okkar alvöru fitubollanna! Ég horfði svo á eina seríu frá Ameríku, númer 4 held ég, og enn bar ég mig saman við stærstu konurnar. Ég byrjaði svo í fyrradag á 3 seríunni minni, þeirri annarri sem er tekin upp í Ástralíu. Og fattaði að ég er minni en minnsta konan. Ég væri skinny cow ef ég fengi að vera með í Biggest Loser! Eitt eða tvö kíló í viðbót og ég er ekki keppnishæf lengur. Og þar með enda allir draumar um að vinna 200.000 pund fyrir að fara í megrun. Ég verð víst bara að láta mín eigin verðlaun duga.

Þessi helgi var gjörólík hinni síðustu en mikið yndisleg líka. Í þetta sinnið var bacardi-ið alveg látið vera en áherlsan á fjölskylduna. Við stússuðumst aðeins í garðinum á laugardagsmorgun og svo kom Salisbury-fjölskyldan til okkar og við röltum öll saman í Ponciau Banks. Það er í raun og veru róluvöllurinn hans Lúkasar og stundum er þar svona fjölskylduhátíð. Við vorum svona heppin með veður um helgina, rúmlega 20 stiga hiti og glampandi sólskin. Krakkarnir voru í essinu sínu, hlupu á milli hoppukastala og trampólín og hringekju og skemmtu sér konunglega. Svo sté svið lókal hljómsveit og spilaði svona líka undurvel, minnti mig helst á Fleet Foxes. Og alltaf svo gaman að sitja úti í sól og hlusta á læf tónlist. Við röltum svo aftur hingað heim og fengum eitt hvítvínsglas úti í garði. Eftir eggaldin í kvöldmat tók við heilmikið sessjón í Wii þar sem við Dave stundum skylmingar, bogfimi og hjólreiðar. Alveg svaka stuð og betra en að sitja eins og klessur í sófanum.

Lúkasi var svo boðið í afmæli til Cade frænda síns í dag. Þannig að á meðan hann skemmti sér á Makka Djé með nuggets og svo á trampólín fengum við Dave að slaka á og lesa bók alveg í rólegheitum. Og það er fátt betra en svoleiðis frítt spil þegar sunnudagar fara vanalega í að byggja skýjaborgir úr Legó kubbum.

Ég fékk svo smá heimþrá. Fattaði að þetta tímabil er það lengsta sem ég hef verið frá Íslandi. Belgía náði 11 mánuðum og hingað til hef ég aldrei haft lengra en 10 mánuði á milli heimferða en núna verða rúmir 14 mánuðir á milli. Það er ósköp langur tími fyrir súper Íslendinginn mig. Og mega Þollara. Mjög langur tími. Mikið svakalega hlakka ég til að koma heim.

Ég byrja setningar alveg svakalega oft á "rannsóknir sýna að..." og það er vegna þess að ég hef komist að því að vísindin hafa verið mitt skæðasta vopn í baráttunni við bumbuna. Rannsóknir sýna núna að súpa er eitt það besta sem fólk sem vill léttast getur borðað. Ef maður fær sér kjúklingabita, kartöflu, gulrót og drekkur vatnsglas með þá verður maður svangur aftur mun fyrr en ef maður blandaði vatninu við máltíðina og borðaði í súpuformi. Vatn eitt og sér virðist nefnilega ekki stoppa við í maganum og er þessvegna ekki "fylling" eins og margir halda. En ef það er sett saman við matinn þá helst það lengur í maganum og efnið ghrelin sem líkaminn framleiðir þegar við erum svöng helst í skefjum. Ég er búin að vera að stússast núna í nokkra daga að prófa mig áfram með súpur, þó mér finnist þær góðar þá er ég nú lítið að elda þær. En nú þegar aðeins er farið að kólna úti er alveg tilvalið að fara að stússast í þessu. Ég er búin að vera að prófa mig áfram með kartöflusúpu sem sló svo í gegn á heimilinu að ég er búin að elda hana tvisvar og frysta í hentugum einingum. Það er náttúrulega alveg frábært að geta fryst, að hafa holla máltíð alltaf tilbúna er það alla mikilvægasta í þessu stússi öllu. Súpur eru ódýr og einföld lausn á máltíð þannig að meira að segja þó svo að maður sé ekki í megrun þá er alveg tilvalið að fara að skoða uppskriftir. Passa sig bara á brauðinu með.

Ég var að gæla við þá von að ég gæti tilkynnt hérna að Bacardi og Kók væri besta megrunarlyf í heimi og þó að það sé nokkuð gott, 200 grömm farin þessa vikuna, þá er það kannski ekki alveg það sem við erum að leita að. Ég er himinlifandi. Sambland af áti, drykkju og hnémeiðslum sem varna líkamsrækt og mér tekst samt að léttast aðeins.

Bretar eru svona að eðlislagi frekar innundir sig með ýmislegt. Þeim finnst til dæmis erfitt að hrósa og fá hrós. Allt er svona smá djók og eins mikið og þeir spjalla þá er oftast lítið spjallað um hluti sem skipta máli. Það hefur því komið mér á óvart að fólk er núna farið að stoppa mig í mismunandi hornum í vinnunni til þess að varlega impra á að ég hafi nú grennst aðeins. Svo undantekningarlaust gerist það sama. Fólk spyr hvað ég sé að gera og ég sé vonarneistann í augunum þegar vonin um að ég segi "ég er að taka inn þessa töfrapillu sem leyfir mér að lifa á kleinuhringjum, djúpsteiktum svínarifjum og snickers og samt grennast." Og svo vonbrigðin þegar ég segi að ég borði minna og hreyfi mig meira. Og þá kemur hin setningin; "ég vildi að ég hefði þennan viljastyrk." Og ég er búin að velta þessu fyrir mér fram og aftur. Ég man ekki eftir mér öðruvísi en feitri. Mismunandi feitri en alltaf feit. Og ég man ekki eftir neinu sem ég hef viljað meira en að vera mjó. Ég held að ég geti gengið svo langt að segja að ef eitthvert almættið hefði boðið mér að velja um að vera mjó og heimsfrið þá hefði ég þurft að hugsa mig um. Ég hef viljað að vera mjó meira en að vera klár, að ganga vel í skóla, að vera í góðri vinnu. Að vera mjó er það eina sem ég hef í alvörunni viljað. Þannig að ef að það er eitthvað í heiminum sem maður vill svona mikið og það eina sem þarf að gera er að borða minna og hreyfa sig meira af hverju er ég ekki mjó og hef verið síðan ég var 12 ára? Þannig að ég get lofað með hönd á hjarta að þetta hefur ekkert með viljastyrk að gera. Akkúrat ekki neitt. Þarf maður viljastyrk til að vaska upp? Eða til að strauja? Til að leika Legó í 4 klukkutíma? Til að skrifa ritgerð, hell til að vakna klukkan 7, smyrja nesti og mæta í vinnuna á réttum tíma allavega 5 daga vikunnnar? Ekki kannast ég við að fólk noti gífurlegan viljastyrk til þessara verkefna. Nei, maður einfaldlega gerir þetta vegna þess að maður verður að gera það. Og það er enginn munur hér á. Ég hata að þvo þvott. Ég hata að flokka, stinga í vél, hengja upp, brjóta saman. Mér finnst meira að segja leiðinlegt að setja hreint aftur inn í skáp. En ég geri þetta samt allt saman án þess að hugsa mikið um það og svo reyni ég að finna leiðir til að gera þvottinn ánægjulegra verkefni. Og svo eru dagar þar sem ég bara sleppi því að þvo. Ég tók ákvörðun um að gera það að ánægjulegu verkefni að borða minna og hreyfa mig meira. Og mér hefur tekist það. Simple as that. Og það er stóra leyndarmálið. Að vakna á morgnana og taka ákvörðun að dagurinn í dag verði góður dagur. Já, og svo að öðruhvoru bara að sleppa því að þvo.

PS. Að hætta að reykja. Það krafðist viljastyrks.

Mikið svakalega var gaman um helgina. Við verlsuðum og borðuðum og drukkum og dönsuðum og töluðum út í eitt þannig að ég er alveg dauðþreytt í dag, en það er góð þreyta. Og það besta er að af því að ég er að koma heim bráðum þá þarf ég ekkert að vera döpur. Það var að sjálfsögðu dálítið erfitt að viðhalda lífstílnum en þrátt fyrir að hafa kannski ekki alltaf valið hollasta matinn þá hafði ég bara nokkuð góða stjórn á magninu. Ég fylgdist að sjálfsögðu vel með hvað stelpurnar borðuðu og reyndi að gera eins og þær. Mestu kaloríurnar hafa verið í öllu áfenginu. En við dönsuðum líka stanslaust í rúma 4 tíma þannig að það kannski brenndi einhverju smá. Hvað um það, ef ég þyngist aðeins þessa vikuna þá er það þess virði.

Svona persónulega þá þótti mér merkilegast að ég keypti mér föt í 18. Og svo hversu brengluð sýn mín á föt er núna. Allt sem ég tók upp í þeirri stærð fannst mér vera pínulítið og stelpurnar þurftu að tala mig til í að prófa. Ég fór svo að gráta í búningsklefa í fyrstu búðinni. Ég hneppti venjulegum svörtum buxum í 18 og var bara fín. Og fór bara að gráta. Með ekkasogum. Ég veit ekki hvað gerist þegar ég kemst í 14, taugaáfall kannski. Ég varð aðeins hugrakkari við þetta og keypti tvennar buxur, gallabuxur og eitthvað smálegt fleira. En sá það síðan að ég þarf að mennta mig upp á nýtt í fatakaupum. Ég kann að klæða mig þegar ég er hundrað og tuttugu kíló en hef ekki hugmynd um hvað er fínt nú þegar ég er orðin minni. Ég reyni alltaf bara að vera eins snyrtileg og hægt er, allt til að draga úr hugmyndum um feita og subbuskap en sé það núna að ég hef kannski meiri möguleika á að fylgja tísku. En er svo úr tengslum við tísku að ég er bara í hættu á að vera halló. Hlutir sem þær voru að máta, skoða og kaupa hefði mér aldrei dottið í hug að væri fínt. En þær eru báðar svona ægilega smart. Þannig að nú er það verkefni sem bíður mín. Að fara að skoða föt með alveg nýju hugarfari.

Mér líður allavega alveg rosalega vel og er svakalega vel stemmd fyrir næsta "challenge" sem er að komast úr 3ja stafa tölu fyrir 1. nóv. Ég er með ýmislegt planað í sambandi við mataræði og hreyfingu sem ég fer að koma í gagnið núna. Og skrifa um hér. Sem minnir mig á að ég þarf að minnast á hvað mér þykir ofboðslega vænt um þegar ég fæ skilaboð frá fólki. Ég er sannfærð um að ástæðan fyrir hversu vel mér gengur núna er að ég hef gert sjálfa mig ábyrga ekki bara fyrir mér og vigtinni heldur öllum sem lesa og óska mér vel. Og að hafa stuðning er ómetanlegt. Ómetanlegt.

Og Kelly var fulltúi enskra fegurðardísa, vann titillinn miss Wales án nokkurrar samkeppni. Og alltaf bestnaði stuðið.

Wrexham hafði aldrei séð aðrar eins fegurðardísir og þessar hér, enda skildu þær eftir sig slóð af brostnum hjörtum hvert sem þær fóru. Og Wrexham hafði líka aldrei orðið vitni að öðru eins stuði og því sem þessi þokkafljóð voru í. Og mun sjálfsagt seint jafna sig á upplifuninni.

Og þar höfum við það. 20 kílóum síðar. Ekki það að ég sé ánægð. Núna finnst mér ég bara vera með agnarsmáan haus. Og svo tökumst við á næstu 10. Kannski að hausinn á mér stækki aftur við það.

Í endalausri leit minni að einhverju sem fullnægir þörf minni fyrir "eitthvað gott" og er á sama tíma hollt og gott rakst ég á "Larabar". Lara þessi er öll í hráfæðinu og notar þá hugmyndafræði til að búa til þetta nammi. Sneisafullt af trefjum, hollri fitu, 200 kaloríur, heldur manni söddum þegar eftirmiðdegissnarláráttan heltekur mann og er til í ómótstæðilegum bragðtegundum eins og "Coconut Cream Pie", "Peanutbutter Cookie" og "Cocoa Mole". Eina vandamálið er að Larabar er ekki selt í Bretlandi. Og ég get ekki að því gert en að hugsa með mér að ég sé kannski alveg jafn klikkuð í hausnum núna og ég var áður en ég hóf þetta heilsuvesen allt saman þegar ég geng svo langt að panta kassa frá Ammríku. Klikk? Sjálfsagt. En ég afsaka mig með því að svo lengi sem ég er upptekin við að panta heilsubita frá USA er ég ekki að troða í mig Snickers.

Svona er sko fínt að byrja sunnudag, verða kófsveitt og rauð í framan. Vantar bara svitabandið og þá væri ég flott!

Ég uppgötvaði um daginn hugarfarsbreytingu hjá mér sem ég er ánægð með. Ég hef hingað til stundað líkamsrækt einungis til að grennast en í þetta sinnið hef ég bara áhuga á að verða "fitt". Og það einhvernveginn breytir öllu. Ég hlakka til að gera æfingar og nýt þess í botn þegar ég finn fyrir nýjum vöðva eða get gert eitthvað sem ég gat ekki í gær. Eins og að hlaupa stanslaust í 3 mínútur. Það gat ég ekki þegar ég var 125 kíló. Þetta hljómar ekki mikið þegar ég segi 3 mínútur en fyrir svona hlussu eins og mig er það meira en að segja það. Góður dagur.

Lúkas og Heather skutluðu mér í vinnuna í dag og ég gaf Lúkasi fingurkoss þegar ég fór úr bílnum. Eftirfarandi fór svo á milli hans og Heather: "My mummy blew me a kiss." "Yes, isn´t your mummy lovely?" "Yes, she is gorgeus with her lipstick on!"

Ég stend í stað þessa vikuna, sem er kannski bara alveg eðlilegt svona þegar við hugsum til þess að ég er búin að þyngjast og léttast um 5 kíló á 4 vikum. Kannski að það sé í lagi að gefa líkamanum smá pásu. Og svo vonandi tek ég kipp aftur og við sjáum loksins 20 kílóa myndir innan skamms.

Coca Cola áskorunin gengur vel. Svo vel reyndar að mér finnst ólíklegt að ég fái mér oft sykurlausa gosdrykki héðan í frá. Það sem fyrst kom mér til að prófa goslausa viku var hversu mörg gerviefni drykkurinn inniheldur og ég er alltaf að finna meiri og meiri áhuga hjá mér að neyta þess sem ég kalla alvöru mat. Ég segji nú ekki að ég sé komin út í hrá fæði (eins áhugavert og mér finnst það vera) það er of fanatískt fyrir mig fyrir utan að ég get ekki hugsað mér að hætta að borða kjöt. En ég hef mikinn áhuga á að reyna að borða sem minnst unninn mat, vinna hann frekar bara sjálf. Það er svo bara meira en að segja það. Það er allskonar ógeð í nánast öllu sem maður kaupir. Hvað um það, þegar ég fór að rannsaka betur gerviefnin í gosinu þá var mér nánast allri lokið. Flestar rannsóknir benda til þess að sykurlausir gosdrykkir séu meira líklegir til að láta fólk bæta á sig! Margir nota diet gos sem afsökun til að borða meira (ég er að drekka diet kók og má þessvegna borða aðra pizzusneið) og falla þannig í þá gryfju. Ég reyndar tel kaloríur það vandlega að það væri ekki vandamál. En hitt sem er verra er að líkaminn breytir gerviefninu asparteme í formaldehyde í lifrinni og það síðan festir sig á fitu og gerir líkamanum nánast ómögulegt að vinna úr henni! Ég er búin að vera að vinna hryðjuverk á sjálfri mér innan frá! Og þegar nánar er rannsakað kemur í ljós að samsæriskenningar segja að eina ástæðan að aspartame er löglegt er að Donald Rumsfeld á stóran hlut í fyrirtækinu og getur haft áhrif á rannsóknir. Tengls við krabbamein og þessháttar eru svo í rannsókn núna. Uss og svei. En núna er ég í smá vandræðum, mér finnst koltvísýringur góður, mér finnst gosið gott. En finnst lítið varið í sódavatn. Hér er ekki seldur Kristall, allt sódavatn með bragðefni er líka bætt með sætuefni. Þannig að núna þarf ég að kaupa sóda og kreista sítrónu út í sjálf. Sem er enn eitt svona "vesenið" við að lifa heilsusamlega. Já, það er sko ekki hlaupið að því að vera heill og sannur á sál og líkama í nútímasamfélagi.

Þessa vikuna er áskorunin að sleppa alveg gosdrykkjum. Ég drekk allt of mikið Coke zero. Og eins mikið og ég get séð af innihaldslýsingunni hversu óhollir diet gos drykkir eru þá hef ég ekki getað gefið þá upp á bátinn. En núna er komið að því. Ein vika og svo sjáum við hvort ég sé bara ekki tilbúin til að sleppa þeim alveg.

Lúkas byrjar aftur í skólanum núna í byrjun September. Og verður með karlkennara í ár; Mr. McLaren. Mér leist ágætlega á hann og það verður eflaust gaman að sjá hvort karllæg áhrif í kennslustofunni verða til einhverra breytinga. Ég þarf ekki að kaupa handa honum neinar stílabækur og blýanta en þarf að eyða dágóðum skildingi í skólabúning. Mér finnst skólabúningurinn í Maes-Y-Mynnydd ekki vera fallegur og finnst leiðinlegt að eyða svona miklum pening í fötin. En það er skylda að vera í búning þannig að ég verð að bíta í það súra enni. Búningurinn á að koma í veg fyrir að föt barnanna gefi til kynna fjárhagsstöðu foreldranna því að ef allir eru eins þá þarf enginn að hafa áhyggjur af því að vera fátækur. Ekki að það virki. Ég kaupi peysur og pólóboli, vindjakka og leikfimisföt af skólanum, allt með merki skólans ásaumað. Svo fær Lúkas teflon húðaðar buxur og fer í Clark´s til að láta mæla fæturnar og fær sér mælda skó. Þegar ég svo sé önnur börn í bekknum í ómerktum peysum, jogging buxum og skóm úr shoe zone þá veit ég að það eru afkvæmi ógreiddu mæðranna með þrjú minni börn á öðrum handleggnum og sígarettu í hinni fyrir utan skólann segjandi setningar eins og: "If I don´t fucking turn up to court tomorrow I´m fucking going to jail again." og "my fucking kids are always fucking crying" og "I told him to go fuck himself, I ain´t fucking going to fucking work." Classy or what? Og svona segir mér til um menntunarstig, fjárhagsstöðu og hverslags atvinnu þessir foreldrar hafa. Og það er ekki langt þangað til að Lúkas getur sagt til um hver þessara bekkjarsystina hans eiga mömmu eins og hann á sem vinnur og kaupir handa honum alvöru skólabúning og hverjir eiga mömmu sem segja fuck. Ekki það að þetta séu slæmir krakkar. En ég verð líka að viðurkenna að það er ekki langt þangað til að þau læra að það er bara fínt að lifa af ríkinu og segja fuck og ég vil alls ekki að Lúkas eignist vini sem læra svoleiðis hegðun heima hjá sér. Þannig að ég get ekki að því gert en þegar hann segist hafa verið að leika við Matthew, eða Iestyn eða Josh þann daginn þá skoða ég peysuna næst þegar ég sé barnið.

Ég virðist lítið hafa beðið skaða af fríinu mínu og er alveg komin á fúllsvíng aftur í linsubaunir og hempolíu. Það var bara ágætis áminning að hafa varann örlítið á sér þegar rútínan breytist. Það er líka voða gott að vita að ég get farið svona algerlega út í kött og samt byrjað bara aftur eins og ekkert hafi í skorist. Og það er líka bara ágætt stundum að fara í frí og fá smá tækifæri til að endurskoða hlutina. Ég varð til dæmis að viðurkenna að eins ánægð og ég hef verið með æfingarútínuna mína þá var ég orðin aðeins leið á henni. Vísindin segja að maður eigi að breyta um æfingar á allavega 2 mánaða fresti og ég var komin vel á 4ja mánuð með sömu rútínuna. Þannig að eiginmaður minn elskulegi kom heim með nýtt prógramm handa mér, EA Active. Og nú er sko stuð. Ég er byrjuð að æfa hlaup (mjög rólega) og svo blandar prógrammið venjulegum æfingum og lyftingum við skemmtilegra efni eins og línuskauta, tennis, körfubolta, dans og uppáhaldið mitt; box og sparkbox. Ég er með lífshættulegt vinstra hné!

3.5 af grísku kílóunum farin, bara 1.5 eftir í að ég verði aftur eins og ég var fyrir frí. Væri vanalega hoppandi um af gleði með svona tap en er bara óþolinmóð að komast aftur niður í það sem ég var. Nú er nefnilega farið að hitna í kolunum. Mér býðst núna að komast með í alveg svakalega verlsunarferð með atvinnumönnum í kaupum og tækifærið er of gott til að missa af. Nú er mini takmark að ná að vera komin í stærð 18 fyrir 4. september. Það þýðir 4 kíló á tveimur vikum. The heat is on. Bring it!

Það er svona nokkuð öruggt að það er hægt að setja samasem merki á milli þess að ég skrifi lítið og að ég sé ekki að borða á réttan hátt. Ég kom heim frá Krít fyrir tæpri viku og þessi vika hér heima er búin að vera dálítið merkileg. Það var að sjálfsögðu alveg frábært þar ytra; sól og sund í heila viku, skemmtilegur staður, krakkar fyrir Lúkas og nýr veitingastaður á hverju kvöldi. Við nutum tímans þar alveg í born. Og ég fylgdist með sjálfri mér svona smá slaka meira á á hverjum degi. Ein auka brauðbolla hér, bjór þar, svo vék gríska salatið fyrir grilluðum osti og svo var allt í einu komin eftirréttur og að lokum var allt í einu til súkkulaði í ísskápnum í hótelíbúðinni. En svo sem allt í lagi, ég er í fríi og gerði aldrei ráð fyrir að viðhalda lífstílnum fullkomlega. Steig á vigtina þegar heim var komið og ég hafði þyngst um 5 kíló. 5 kíló á viku. Rúmur mánuður af varkárni farinn á einni viku. Ég er búin að vera að velta þessu fyrir mér síðan ég kom heim. Og þó svo að ég sé svekkt yfir að hafa þyngst þá er það ekki aðalmálið. Ég get losnað við það aftur, nei það sem ég er svekkt yfir er hversu auðvelt það var fyrir mig að missa tökin. Ég var alveg sannfærð um að ég væri ný manneskja og að ég hefði mun betri stjórn á mér en þetta. Það var ofboðslega svekkjandi að komast að því að það að hafa afsökun (ég er í fríi) var nóg til að algerlega missa mig í alla gömlu vondu hegðunina mína. Hegðunarmynstur sem ég var sannfærð um að ég væri búin að komast út úr. Ég var sjálfsagt aðeins of bjartsýn að ætla að ég gæti breytt rúmlega 30 ára mynstri á örfáum mánuðum. En ég ætla að læra af þessu, núna veit ég að ég höndla ekki breytingar og verð tilbúin með neyðaráætlun sem fer í gang þegar ég fer til Íslands. (Og ég er strax búin að losa mig við 1 af þessum grísku kílóum.)

Já, það jafnast fátt á við það að skella sér í gott sólbað.

Jæja, þá er þessari pattstöðu vonandi lokið; ég léttist um 1.2 kg þessa vikuna. Sem markar að ég hef lést um 33.73% af því sem ég vil léttast um. Ég er semsagt búin með einn þriðja af þessu. Það er smá skrýtið að segja það þannig, það er enn svo mikið eftir og tekur alltaf lengri og lengri tíma. En við skulum ekki vera með neina neikvæði í dag, þetta er skemmtilegur áfangi.

Ég var farin að örvænta örlítið, en mundi svo eftir að skoða hvað vísindin segja og það er víst alkunna að þegar maður lendir í svona jafnsléttu þá á maður að breyta mynstrinu aðeins. Ég var svo lukkuleg að meiða mig í hnénu á sunnudaginn og hef lítið sem ekkert getað stundað líkamsrækt þessa vikuna. Og sú breyting á æfinga rútínunni (ekkert hopp, bara lyftingar) þýðir að ég er vonandi aftur komin á svíng. Vona nú samt að hnéð fari að jafna sig því ég er búin að kaupa mér sportbrjóstahald í dragnótarstærð með höggdempurum í undirbúningi fyrir að byrja að hlaupa. "Couch to 5K" prógrammið bíður eftir mér í ofvæni nú þegar brjóstin eiga ekki að vera að flækjast fyrir mér og öðrum vegfarandi. Að hugsa með sér. Ég, hlaupandi. Vá.

Við fórum í sund í morgun enda hellidemba úti og lítið gaman við að vera við í því. Sundlaugin í Plas Madoc er með ölduvél og við Láki skemmtum okkur konunglega við að æfa okkur fyrir að vera í alvöru öldugangi í næstu viku. Verst bara þetta með skítugu bretana sem enn þvertaka fyrir að sturta sig áður en farið er útí. En það er önnur saga. Þegar heim var komið vantaði mig eitthvað djúsí en létt í hádegismat og ákvað að prófa þessa uppskrift frá Gino D´Campo enda átti ég allt til í hana. 2 portobello sveppir sneiddir og 250 g venjulegir sveppir, steiktir í smá ólívuplíu með einum sneiddum blaðlauk. 70g rocket, 50g sólþurrkaðir tómatar og 100g feta hrært út í sveppina og svo allt sett í form sem smá salt og pipar. Ég bætti reyndar við nokkrum svörtum ólívum bara af því að mér finnast þær svo góðar. Svo eru sex egg hrærð saman og hellt yfir sveppablönduna, parmesan rifinn yfir og svo bakað í 25-30 mínútur við 200 gráður. Borið fram með rocket salati. Nammi namm, þetta fannst mér góður hádegismatur. Ég nota orðið einungis sílikon form, þau eru æðisleg, ég endurtek æðisleg. Ekkert þarf að smyrja og ekkert vesen. Ég myndi ráðleggja öllum sem elda eða baka reglulega að kaupa nokkur svoleiðis. Ég myndi allavega ekki nota lausbotna form í þessa af því að eggin leka út um allt. En hvað um það, þar sem við sátum við át og spjall kom til tals að ég er í fríi á morgun. Lúkas varð ægilega kátur með það og fór að plana allskonar Legó byggingar með mér. Dave sagði eitthvað um að það væri ekki réttlátt að hann þyrfti að fara í vinnu á meðan við Lúkas fengum að vera heima að leika okkur. Ég sagði við Dave að life isn´t fair og þá tók Lúkas undir og sagði alvarlegur í bragði "and life isn´t chocolate!" Mikil spekingsorð sem ég þarf að muna.

Polentan fór fyrst illa en svo vel, ég var ekki neitt svakalega hrifin af henni bara svona bakaðri en þegar ég setti yfir hana rautt pesto og nokkrar svartar ólívur og bakaði svo þá varð hún rosalega góð. Ég kældi afganginn og setti svo kalt út á salat með smá feta og það var himneskt. Hin uppskriftin er svo alveg frábær, ég fann hana á vefsíðu hjá konu sem eldar "vegan" en ég breytti því sem er ómögulegt fyrir mann að nálgast ef maður býr í bæ sem er ekki alveg með á hreinu hvað grænmeti er hvað þá hrein grænmetisfæða! Örbylgju-enchiladas er frábær réttur fyrir þau okkur sem þurfa að fara með máltíð í vinnuna. Settu smá salsa sósu í botninn á nestisboxi sem má fara í örbylgjuofn. Ég á ferkantað plastbox með loki, u.þ.b. 10cm x10cm. Svo leggur maður hálfa tortillaköku og þar ofan á lag af "re-fried beans". Þar ofan á lag af hverskonar baunum, nýrnabaunum, maís, whatever, ég notaði dós af baunasalati sem eru 4 tegundir af baunum tilbúnar til áts. Svo er lag af spínati (það verður að vera spínat!) og svo aftur lag af öllu hinu, og svo aftur tortilla og efst er lag af salsa. Ég setti svo sneiddar svartar ólívur þar ofan á. Ég fór með þetta í vinnuna og setti svo í örbylgjuna í 2 mínútur. Og fannst alveg ógeðslega gott. Það hefði örugglega líka verið æði að setja ost ofan á eða slettu af sýrðum rjóma eða grísku jógúrti en ég nennti ekki að bera jógúrtið með mér og tímdi ekki karólínum í ostinn. Öll máltíðin kom undir 350 hitaeiningum. Það verður reyndar að fylgja sögunni að ég bjó til dós handa Dave líka og honum fannst ekki mikið til þessa koma. Hann vildi kjötbragð og fannst þetta allt eitthvað svona klént. Þannig að kannski er þetta ekki fyrir alla en mér fannst þetta æði og kem með til að búa til aftur.

Jæja, þá er best að fara að búa sig, við erum að fara til Wrexham til að kaupa stuttbuxur og sandala á Lúkas og Dave.

Það voru aumingjaleg 200 grömm sem yfirgáfu svæðið í morgun, svona fremur klénn árangur. 90% af mér er alveg sama, stara einbeitt á "the big picture" og halda ótrauð áfram örugg í þeirri fullvissu að það verði í lagi með mig að lokum. En 10% liggja emjandi á gólfinu, sparkandi til og frá með hnefann steyttann í átt að himnum og veinar; "hversvegna ég? Ó, guð hversvegna ég???" Nú er bara að hafa hemju á þessum frum-konu tilfinningum og hegðun og láta 90% ráða för.

Í eldhúsinu í dag er svo ítalskur tilraunakokkur, það er kominn tími til að gera tilraunir með polentu. Í endalausri leit minni að nýjum og spennandi uppskriftum hafði ég rekist á polentu en alltaf svona ýtt til hliðar af því að ég gerði bara ráð fyrir að það væri of mikið af hitaeiningum, en þegar nánar er skoðað þá kemur í ljós að í 100g af lokaafrakstrinum eru bara 71.5 og 200g eru nóg í ljómandi máltíð. Með grilluðu grænmeti og badabúmbadabing Bob´s your uncle!

Jibbí!! Mér tókst að ná 3000! Takmarkið var alltaf að ná 3000 og ég er núna mánuðum saman búin að ná 2997, 2998 og 2999 í 30 mínútna "free step" á Wii tækinu mínu og var svona eiginlega farin að halda að það væri ekki hægt að gera 3000. Maður má nebblega ekki bara labba hraðar, það verður að fylgja taktinum rétt þannig að ég virðist alltaf hafa misst eitt eða tvö skref úr. En það kom í morgun. Ég hoppaði um eins og kjáni í gleði minni, og leið eins og ég væri búin að hlaupa maraþon! Þetta snýst allt um að setja sér markmið og vinna að því.

Lúkas er loksins kominn í sumarfrí. Ég, öfugt við flesta foreldra sem eru í mesta klandri við að redda barnapíum yfir sumarið, er hæstánægð með að hann sé í fríi. Vinnutíminn minn í samblandi við að eiga tengdamóður sem er æst í að passa þýðir að þessar vikur eru miklu auðveldari fyrir mig en þegar ég þarf að koma honum í skólann á réttum tíma, í straujuðum skólabúning með hollt nesti í töskunni. Ég get farið beint í lyftingar og hlaup og klárað það fyrr á morgnana og hef þar af leiðandi miklu lengri tíma til að stússast í eldhúsinu og til að leika við Lúkas. Í morgun bjuggum við til eggjaköku í morgunmat og svo hannaði ég bauna-túnfisksalat sem ég ætla að prófa í hádegismat. Það er allt fullkomið fyrir utan að hitabylgju sumarið mikla hefur núna breyst í týpískt breskt sumar: rigning, rigning, rigning.

Við Kelly náðum reyndar að ná síðasta sólardeginum og fórum með krakkana í lautarferð í Erddig-skóg. Það var heljarinnar stuð, fjallganga sem endaði í buslugangi út í læk. Ben er með Lúkasi á myndinni. Sést vel hvað Lúkas er miklu stærri, það er mánuður á milli þeirra, og Ben er sá eldri. Svona eru líka allir skólafélagar Lúkasar, hann er höfði og herðum hærri en þeir allir.

Við buðum Salisbury fjölskyldunni í matarboð og smá partý í gærkveldi sem útskýrir smá þynnku í dag. Þetta var heljarinnar stuð, þau eiga 3 börn, Freya, Ciara og Ben, á aldrinum 11 til 5. En þröngt mega sáttir sitja og allir skemmtu sér konunglega. Mér finnst þetta mjög skemmtileg leið til að eyða laugardagskvöldi og við höfum nokkrum sinnum farið til þeirra en ég alltaf hikað við að bjóða þeim hingað út af plássleysi. En ég hefði ekkert þurft að hafa áhyggjur, það komust allri fyrir og ég fékk loksins að vera "hostess" sem ég alveg elska. Ég hafði líka alltaf miklað skemmtanir fyrir mér svona út af Lúkasi, hélt að maður þyrfti barnapíur og svoleiðis en þetta skipulag sem við Kelly höfum komið upp virkar bara svín vel. Við hittumst um 5 leytið, borðum um 7 og endum kvöldið um hálf ellefu. Krakkarnir leika sér saman og skemmta sér konunglega, við drekkum vín og borðum og skemmtum okkur án þess að þurfa að stússast í krökkunum og erum samt farin það snemma aftur heim að enginn bíður skaða af. Kannski má ekki drekka vín fyrir framan krakkana, ég veit ekki hvernig þær reglur eru, en það verður enginn fullur, bara hress, og ég er nokkuð viss að þau bíði ekki skaða af. Og það er svo gaman hjá okkur.

Ég fattaði í morgun að ég er bara orðin sátt við sjálfa mig. Nokkuð sem er búið að vera svona að gerjast síðustu vikurnar en ég skildi þetta svo fullkomlega í morgun. Ég steig á vigtina og var að vona eftir 108. Þegar ég sá 109 þá jú, var ég ekkert hoppandi af gleði en mér var líka ekki jafn illa við og ég hélt. Og ég sá og skildi að þetta er svo mikið langtímaplan, öll ævin ef ég á að vera nákvæm, að það skiptir ekki máli hvað gerist eina vikuna. Það eru allar vikurnar samanlagt sem skipta máli. Ég á alltaf eftir að þurfa að passa mig. Vonandi bara að það verði eðlilegra og eðlilegra ástand en það verður sjálfsagt aldrei 100% eðlilegt. Þegar ég fattaði að ég hvorki brást við með "ég get allt eins hætt þessu núna, hvar er snikkersið?" né "ó, ó, ó ég verð að fara niður í 800 kal á dag og byrja að skokka með lóð á ökklunum" þá skildi ég að þetta verður allt í lagi. Það verður í lagi með mig. Þetta er loksins alvöru og komið til að vera. Þangað til að ég er komin niður í kjörþyngd ætla ég að halda áfram að vigta mig vikulega og fagna hjartanlega hverju kílói sem hverfur, en það skiptir kannski ekki alveg öllu máli hvort það tekur mig eitt eða tvö ár.

Hvorki upp né niður í dag. Enn 4 kíló eftir fyrir Krít. Og er hvorki upp né niður í dag sjálf. Svona smá bleurgh.

Ég keypti mér tilbúið salat í Sainsbury´s um daginn, með ísraelsku kúskús. Og er búin að liggja í netrannsóknum síðan til að reyna að finna óeldað Ísraelskt kúskús til að elda hér heima. Og ég bara finn það ekki. Hvernig stendur á því að Sainsbury´s og Marks og Sparks selja þetta tilbúið en selja ekki ferska vöru? Alveg svakalega pirrandi. Og ef þetta er selt á Íslandi þá mæli ég eindregið með.

Svo er undirbúningur fyrir Krít í fullum gangi, ég er búin að kaupa mér stuttbuxur! Ég held að þetta séu mínar fyrstu stuttbuxur. Að minnsta kosti þá man ég ekki eftir að hafa átt slíka flík áður. Hnébuxur já, en ekki alvöru sumar stuttbuxur. Og svo fékk ég líka kaftan. Svona hvíta léréfts druslu til að skella sér í yfir sundbolinn á leiðinni frá sundlaug að sjó. Ég hef í hyggju að njóta ferðalagsins til hins ýtrasta og það þýðir að vera í réttum búningi við hvert tækifæri. Kaftan, sundbolur með alvöru brjóstahaldara, gullarmband, hvítur kjóll og stór taska, gladiator sandalar, stuttbuxur og smart hlírabolir. Já, maður verður að "look the part!"

Við hjónakornið héldum upp á brúðkaupsafmælið með því að fara á ítalskan veitingastað hér í Wrexham. Ég var búin að taka eftir staðnum, enda í einu af fallegasta húsinu í Wrexham, en við höfðum aldrei látið vera af því að prófa. Og biðin var þess virði, þetta var frábært kvöld. Fallega innréttað, þjónustan góð og maturinn æðislegur. Það er ekki oft sem við fáum að vera bara við tvö og við nutum þess alveg í botn. Og það er líka bara nauðsynlegt fyrir sambandið að stundum bara vera saman og ekki tala um barnið. Við erum ægilega ánægð með hvort annað. Sem er náttúrlega voðalega fínt. Við vorum ekkert að telja kalóríur neitt en ég samt svona ómeðvitað passaði mig. Sem ég er rosalega ánægð með, finnst eins og ég sé að læra að haga mér eins og venjuleg manneskja. Ég fékk mér forrétt, ítalsk kalt kjöt, ost, salat og ólívur og borðaði bara rúman helming. Gnocchi í aðalrétt og hætti um leið og ég varð södd. Rúmur helmingur eftir á disknum. Og auðvitað Tiramisu í eftirrétt. Ekkert skilið eftir þar. Og rauðvín með. Þannig að ég var ægilega ánægð með frammistöðuna þar líka.

Svo er nammidagur í dag. Sem ég ætla að sleppa mestmegnis vegna þess að ég er búin að fá vikuskammtinn af góðgæti með því að fá kökuna í gær. Og allir eru ánægðir.

TVÖ OG HÁLFT KÍLÓ! Tvö komma fimm kíló. 2.5. Að segja að ég sé ánægð er understatement. Aldeilis fínt að fagna fjögurra ára brúðkaupsafmæli með þessu. Og svona okkar á milli þá ætla ég segja að ég verði komin að 20 kílíóa markinu áður en við förum til Krítar. Það eru rúmar 3 vikur til að losna við 4 kíló. Nú skal dansinn hefja!

Jæja, ég er búin að róa mig aðeins niður. Eiginmaður minn elskulegur kom til bjargar með sinni eðlislægu svartsýni og sannfærði mig um að ef ég hefði keypt miðann á sunnudaginn þá hefði ég bara fengið emil á mánudaginn sem segði að því miður væri flugið fellt niður, ég fengi endurgreitt og að ég þurfi að panta upp á nýtt á nýju hækkuðu verði. Þannig að ég er engu verri sett. Og at the end of the day þá er ég á leiðinni heim! Jeij! Og ég verð lent fyrir 4 á föstudeginum þannig að ég græði smá þar. Og ég verð komin snemma hingað aftur á mánudeginum þannig að ég verð ekki jafn þreytt í vinnunni á þriðjudaginn. Og þrátt fyrir að stundum þurfi maður að stoppa í Glasgow þá eru núna miklu fleiri flug. Á mánudögum, miðvikudögum, föstudögum og laugardögum. Sum bein, önnur með stoppi í Skotlandi. Þannig að ég tek allt tilbaka um Flugleiðir. Ja, kannski ekki að þeir eru einokunarskíthælar og að það er fáránlegt að borga rúm 600 pund fyrir flugmiða fyrir 1 fullorðinn og einn 5 ára. Fáránlegt.

Og að öðru alvarlegra máli; það er komið upp svínaflensutilfelli í vinnunni. Vonandi að það verði ekki meira, sá sem er veikur er í sóttkví og það fattaðist fljótt hvað var að, en engu að síður þá er fólk svona smá órótt og við erum með skýr fyrirmæli um hvað á að gera ef fleiri veikjast. Ég hef engan tíma fyrir flensu, er farin að hlakka til Krítar, bara rúmar 3 vikur í brottför.

Helvítis fokking Icelandair. Fokking djöfuls fokking skíthælar. Ég er alveg brjáluð. Ég ætlaði að kaupa flugmiða heim á sunnudaginn og þá kostaði 387 pund fyrir okkur Lúkas að koma heim. Dave er enn ekki búinn að fá svör við hvort hann fái frí þannig að ég ákvað að bíða þangað til það væri komið á hreint. Hann getur ekki fengið frí þannig að ég dríf mig í að bóka núna. Og Icelandair er búið að breyta öllu. Núna er stoppað í fokking Glasgow á leiðinni heim! Og tekur 4 tíma að fljúga! Og það er farið aftur heim klukkan átta á morgnana þannig að mánudagurinn er ekki með í jöfununni. Og það besta af öllu er að núna kostar 630 pund að fara þetta. Næstum 250 pund meira fyrir að stoppa í frickin Glasgow og bæta 4 tímum við ferðalagið! Og verst er að ég hef engan valmöguleika. Það eru 2 sæti eftir og ég þori ekki að bíða með þetta. Ég er svo reið. Tárin leka niður bústnar kinnarnar. Þetta þýðir að allur peningurinn fer í okkur Láka þannig að Dave kemst ekki með, frí eða ekki. Ég er svo reið út í sjálfa mig að hafa ekki bókað þetta á sunnudaginn. Og út í Ísland fyrir að vera svona langt í burtu. Og Icelandair fyrir að fokka svona með planið mitt. Og að vera einokunarfokkingsskítadrulluháleistar. Fokkings fokking skíta moðerfokking fokk.

Viðbein maður, viðbein.

Ég stóð í stað í morgun. Hvorki upp né niður. Sem er skárra en upp. En ekki jafn gott og niður. Ég er að þykjast að vera alveg kúl með þetta en sannleikurinn er að ég er alveg brjál. Mér finnst ég eiga það skilið að léttast þessa vikuna. Það er ekki jafn gaman að streða við þetta þegar maður fær engin verðlaun. Og ég var farin að eygja svona í fjarlægðinni 20 kílóa markið en finnst núna að það sé lengra í burtu en áður. Var að vona að ná því fyrir Krít. Þannig að ég er hundfúl. Já, hundfúl bara.

Ég er búin að vera sjá skrifað um "The Green Monster" á hinum ýmsustu heilsu-og uppskriftavefum hingað og þangað um alnetið en var svona smá smeyk við að prófa. Mér finnst morgun smoothie-inn minn svakalega góður og var ekki alveg tilbúin til að breyta sætu ávaxtabragðinu í grænmeti. Og svo er liturinn smá skrýtinn. Eða öllu heldur tilhugsuninn um grænan drykk. Hvað um það eins og allir vita þá er spínat framúrskarandi súperfæða sneisafullt af trefjum og magnesíum sem hjálpar skjaldkirtlinum að virka, það eykur brennslu og bætir tauga og vöðvanotkun og tækifærið til að fá allt þetta í morgunmatinn er of gott til að gefa eftir. Þannig að í morgun kom það, græna skrímslið. Og maður lifandi, ég hef aldrei búið til eins góðan smoothie. 2 góðar lúkur af spínati, 1 frosinn banani, 1 matskeið mjög gróft hnetusmjör, 6 klakar og 200 ml af möndlumjólk og sviss kviss maður er orðinn heilsugúru sem drekkur spínat í morgunmat! I´m on top of the world.

Já, það er sko ekkert djók að vera feitur í svona hita. Það er ekki nóg með að úti sé 30 stiga hiti heldur er loftkælingin í vinnunni biluð og það er 44 stiga hiti inni á skrifstofunni. Og vinnan sem ég er að vinna núna þýðir að ég er að burðast með þunga kassa fulla af pappírum upp stiga. Sem þýðir að ég er óþægilega sveitt allan daginn. Og þó að allir hinir í vinnunni séu líka sveittir þá finnst mér einhvernvegin að ég sé sveittari og skítugari. Eins og að fitusviti sé verri en venjulegur sviti. Mér finnst einhvernvegin að ég hafi minni rétt til að vera heitt og líða illa vegna þess að ég er feit. Er að hugsa eitthvað á þá leið að ef ég væri grönn þá myndi mér ekki vera svona heitt. Og þá má ekki láta á neinu bera, ég ætla ekki að vera gripin við að vera sveitt af því að ég er feit. Ég fylgist vandlega með granna fólkinu til að sjá hversu sveitt það er, og er á fullu allan daginn að finna aðferðir við að kæla mig niður til að láta ekki á neinu bera. Það er alveg krúsjal að fólk geti ekki sett samasem merki á milli þess að mér sé heitt og að ég sé feit. Mér hefur alltaf þótt mikilvægt að aðrir hugsi ekki um mig sem feita manneskju, og þá á ég ekki við hvernig ég lít út heldur meira hvernig ég er. Ég þoli ekki tilhugsunina að fólk hugsi um mig sem sveitta, skítuga, "jolly", lata, með enga sjálfstjórn og heimska. (By the way þetta er mitt álit á feitu fólki!) Þetta er allt saman merkileg stúdía því á sama tíma finnst mér mikilvægt að ég sé í hópi með feitu fólki sem "skilur" mig og ég er sannfærð um að ég væri ekki ég ef ég væri ekki feit. En samt vil ég ekki vera feit. En ég vil hugsa feitt. Get ég fengið að vera grönn útvortis en haldið feitum hug og hjarta? Do ya feel me!

Ég alveg hreint elska Starbucks kaffi. Ég er ekki alveg nógu ánægð með að vera svona hrifin af því vegna þess að Starbucks er náttúrulega ábyrgt fyrir að skemma lítil einkarekin kaffihús, og svo hafa þeir verið ásakaðir að skemma umhverfið og borga illa og almennt vera svínslegir imperíalistar. En í stíl við alla vöntun á pólitískri rétthugsun og pönki í mig þá elska ég Starbucks. Mér finnst kaffið ógeðslega gott, og allt kruðeríið er jömmí og Frappucino Light er ljúffengur og bara 140 kalóríur en mest af öllu elska ég hlutina sem er hægt að kaupa hjá þeim. Kaffibolla og kaffivélar og hrærur og allskonar dót. Og í gær eignaðist ég það besta af öllu; hita-og kuldaferðakaffibolla. Þannig að núna get ég farið með smoothie í vinnuna og hann er kaldur og ljúffengur allan daginn. Er ekki lukkan yfir mér alltaf hreint?

Bretar er málglaðasta þjóð sem ég hef fyrirhitt. Það er nánast útilokað að lýsa þessu fyrir utanaðkomandi, fólki dettur sjálfsagt ekki í hug vingjarnleg og málóð þjóð þegar það er hugsað um Breta. Manni þætti að þeir eiginleikar væru kannski sunnar í álfunni. En ég er að segja ykkur ég hef aldrei kynnst öðru eins. Maður fær hvergi frið, allir eru röflandi við mann daginn út og daginn inn. Allstaðar fitjar fólk upp á umræðuefni; á strætóstoppistöð, í strætó, í biðröð í búðinni, við afgreiðslumanninn, á biðstofu, í vinnunni, allstaðar á maður von á að ókunnugur segji: "Lovely weather we are having, isn´t it?" eða "what a miserable day, isn´t it?" Og flestar setningar enda á "oh, well mustn´t grumble!". Og sonur minn og eiginmaður eru engar undantekningar, þeir röfla allan daginn, ég held að ég hafi aldrei hitt barn sem talar jafn mikið og Lúkas. Ég er búin að taka dálítinn tíma í að venjast þessu, er með vöntun á því sem mamma kallar spjallgenið. Hún er ekki með það heldur og ég hef verið smá óheppin þar því pabbi er með þetta gen, og Kalli fékk það frá honum. Mér fannst þetta rosaleg erfitt fyrst, vissi ekki hversu ýtarlega maður á að svara. En ég er búin að sjóast í þessu, það eru vissar setningar sem eru notaðar og þegar maður er búin að læra þær þá getur maður spjallað eins og innfæddur. Þetta er samt smá vandamál í vinnunni. Ég var farin að hafa svakalegar áhyggjur að ég væri að gera eitthvað vitlaust af því að ég var alltaf búin með öll mín verkefni langt á undan öllum öðrum. Þær hinar kvarta yfir stressi og tímaleysi og eru á barmi taugaáfalls yfir álaginu en ég vafraði um skrifstofuna í leit að fleiri verkefnum. Ég ákvað því að ég hlyti að vera að missa af helmingum af vinnunni. En gat ekki fundið neitt verra við mín verk en þeirra. Og svo fattaði ég hvað var að. Ég kem í vinnunna, vinn verkefnin mín og leita svo að fleirum, á meðan að samstarfsfólk mitt eyðir klukkustundum saman í spjall. Bara rölt um svæðið og stoppað og spjallað allan daginn. Ekki nema von að það sé engin vinna unnin! Ég er því byrjuð að æfa mig í þessu og hver veit nema að það sé hægt að þjálfa sig í spjalli svona eins og það er hægt að byggja upp vöðva?

Í morgun voru farin ein 600 grömm. Sem ég er hæstánægð með. Enda eru það 600 grömm af hreinni fitu. Og ég þarf að taka tilbaka orðið "matarfíkill". Ég er ekki matarfíkill lengur, ég er matarástríðumanneskja, en ég er ekki fíkill. Fíkill er neikvætt orð og ég er bara jákvæð. Já, já, já!

Una og mamma báðu um þessa uppskrift. Mér finnst alltaf smá erfitt að gefa uppskriftir af því að ég bara sulla einhverju saman og sé svo hvað gerist. Ég man sjaldnast nákvæmlega magn og svoleiðis. En þetta er svona nokkurnvegin eins og ég man þetta.

Grænmetisbaka:

300 g fitusnauð kotasæla,
4 egg
1/4 bolli rifinn parmesan
2/3 bolli spelt eða heilhveiti
1 tsk lyftiduft
1/4 tsk salt
sketta af möluðum svörtum pipar
svetta af vatni

Allt hrært saman og svo setur maður út í grænmeti sem til er í húsinu eða skinku bita eða beikon bita eða bara það sem manni dettur í hug. Ég get ekki mælt magnið af grænmetinu, það er svona uþb 2 gulrætur, 2 courgettes, 10 sveppir, 1 blaðlaukur, smá brokkólí, gott handfylli af spínati, 2 kramdir hvítlauksgeirar eða bara það sem er til og það sem er gott. Svo smyrja lausbotna hringform með ólívu olíu og baka við 190 í 40 mínútur. Það er líka ógeðslega gott að rífa niður mozzarella og blanda saman við áður en bakað er en það náttúrulega hækkar aðeins hitaeiningar.
Og Kristín, portobello sveppirnir,þú verður að elda þá sjálf en það er ekkert mál! Ég læt uppskriftina fylgja með, þeir eru svo góðir.

Skafa tálknin innan úr sveppunum og setja svo á bökunarpappír inn í ofn með magann niður. 200 gráður í svona 8 mín. Steikja á meðan rauðlauk, courgette og spínat og smá ferskan basil í smá ólívuolíu á pönnu. Smá pipar. Smyrja svo léttum rjómaosti inn í sveppina, ausa skeið af mexíkó salsa, og svo vel af steiktu grænmetinu. Ofan á það fara svo feta fylltu paprikurnar. Ef það fæst ekki þá er alveg fínt að dreifa geitaosti yfir. Svo aftur inn í ofn þangað til osturinn er gullinn og bubblar. Portobello eru frábærir á grillið líka, grilla fyrst með magann niður og snúa svo við og fylla þá svo af söxuðum tómat, hvítlauk, basil og mozzarella, skella aftur á grillið og láta ostinn bráðna. Eða nota þá í staðinn fyrir hamborgara. Pensla með olíu, grilla og skella svo á brauðbollu með grænmeti og góðri aioli.

DAGUR Í LÍFI MATARFÍKILS

Dagurinn hófst eftir leikfimi úti í garði með skógarberja smoothie. Alveg rosalega hressandi þegar maður er kófsveittur eftir lyftingar og það er 20 stiga hiti úti.

Aftur borðaði ég hádegismatinn úti í garði. Í dag voru það grillaðir portobello sveppir með grænmetissalsa, feta-ost fylltum smápaprikum og salati. Jarðaberin eru svo eftirréttur.

Um fjögurleytið er ég orðin smávegis svöng og þá er gott að fá sér banana með hnetusmjöri og jarðaber. (Þau eru á tilboði í Co-opinu.) Þetta er tölvan mín í vinnunni sem sést þarna í á bakvið.

Ég borða kvöldmatinn í vinnunni, tek með mér afganga eða geri eitthvað gott. Í kvöld voru það túnfiskvefjur og grísk jógúrt með hnetusmjöri í eftirrétt. Pokinn sem sést í bakgrunninn er krúttlegi nestispokinn minn. Hann er japanskur. Er hann ekki sætur?

Og svo lauk ég deginum á einum góðum latte macchiato þegar heim úr vinnu var komið. Mörgum finnst eflaust skrýtið að fá sér kaffi klukkan ellefu á kvöldin en sjálfri finnst mér kaffín bara hafa róandi áhrif eftir langan vinnudag. Góða nótt.

Ég naut þess að borða hádegismatinn út í garði í dag; heimalöguð grænmetisbaka og jarðaber í eftirrétt. Einn réttur sem ég er búin að vera að smá laga og ná fullkomnun í. Og það tókst í dag, mikið sem þetta var gott. Hvað um það, ég fylgdist með ruslaköllunum koma og taka tunnuna þar sem ég sat og naut matarins. Og datt þá í hug hvað ég er enn léleg í umhverfisvernd. Mig dauðlangar til að vera meira græn en gleymi því alltaf. Ég er alveg búin að gefast upp á að vera pólitískt réttsýn, þegar ég fer að hugsa um allt það sem er að í heiminum, stríð, hungur, misnotkun, konur grýttar til dauða, listinn er endalaus, þá fallast mér hendur og ég fer bara að gráta. Ég borga 5 pund á mánuði í góðgerðasamtök sem berjast fyrir rétti misnotaðra barna og það er allt og sumt sem ég get gert til að bjarga lítilmagnanum frá vonda fólkinu. Ósköp lítið eitthvað sem maður getur gert. En ég get reynt að endurvinna meira. Og það sem ég hef mestan áhuga á er að henda engum mat. Það eru alveg hreint ótrúleg ógrynni af mat sem fer óétinn í tunnuna. Fólk kaupir allt of mikið og nýtir illa. Það er núna verkefni númer eitt, tvö og þrjú; nýta allt upp til agna. Og það ætti að henta lífstílnum vel því með því að gera matseðla er allt planað og ekkert ætti að fara til spillis.

Við héldum upp á "Father´s day" hérna í gær. Lúkas bjó til kort handa pabba sínum og við elduðum handa honum uppáhaldsmatinn hans, velskt lambakjöt og ávaxtaböku í eftirrétt. Það er alveg svakalega erfitt að finna upp á einhverju öðru en mat til að halda upp á tilefni, eða til að sýna ástúð og umhyggju. Matur táknar gleði og hamingju hér á þessu heimili. Sem betur fer erum við að læra að minnka skammtana bara aðeins. En alveg sömu stóru skammtarnir af hamingju!

Ég er að íhuga bútasaum núna. Ég var að skoða bútasaumsteppi á netinu og er núna svakalega mikið að spá hvort ég gæti búið til rúmteppi. Mig vantar reyndar ekki rúmteppi, en langar bara alveg svakalega til að hafa svona verkefni. En svo hugsa ég um hversu mörg verkefni ég hef í pottunum nú þegar og verkefnin sem ég er búin að plana fyrir næstu mánuði og sé að það er útilokað að ég geti bætt bútasaum við. Fyrir utan hvað ég myndi gera það illa. En samt, ég sé bútasaum fyrir mér sem eitt af þessum "takmarks" verkefnum. Þar sem maður setur sér takmark, vinnur að því og kemst svo í mark. Og fagnar. Jeii! Og akkúrat núna snýst allt lífið um takmark. Sjáum hvað setur.

Eftir 16 vikur kom loksins að því. Erfiður dagur. Dagur þar sem mig langaði ekki til að gera neitt nema að borða. Og borða og borða og borða og borða. Og borða. Ég er búin að bíða eftir þessum degi í 3 mánuði og það var eiginlega léttir þegar það kom að þessu. Þetta er nefnilega ekki búið að vera neitt mál í allan þennan tíma og mér var farið að líða dálítið eins og ég væri ekki ég sjálf lengur. Allavega, við drifum okkur í góðan göngutúr til Nant Mill til að dreifa huganum frá áti og svo hnyklaði ég sjálfstjórnarvöðvana í allt gærkvöld. Og fyrir utan lófafylli af möndlum (200 kal.) þá hélt ég mig við planið. 1700 kal allt í allt. Ég ákvað því í morgun að verðlauna sjálfa mig fyrir sjálfstjórnina með því að taka til í fataskápnum mínum. Henti öllu teygðu og eða götóttu og blettóttu, setti 24 og 22 í kassa (til að fara með í Oxfam, ég ætla ekki að passa aftur í þetta!) og raðaði því sem eftir var í snyrtilegar raðir. Og fór svo í föt sem ég síðast notaði 2003. Hugsið ykkur ég hef farið 6 ár aftur í tíma! Ég er núna aðeins minni en þegar Feilsporið kom í heimsókn hingað þegar Láki var nokkurra mánaða. Dave getur sagt að konan hans sé nákvæmlega jafn þung núna og daginn sem hann hitti hana fyrst. Ekki amalegt það. Ég er svo stolt af sjálfri mér. Og ég myndi ekki vilja fórna þessari tilfinningu fyrir allt heimsins súkkulaði.

Lúkas tók þátt í árlegum íþróttadegi í skólanum sínum í gær. Hann stóð sig mjög vel, lenti öðru sæti í "egg and spoon race" og þriðja í kapphlaupi. Ég var mest stolt af honum þegar hann tapaði í sekkjakasti og tók því eins og maður. Ekkert væl eða vesen, hann tapaði og það var bara allt í lagi. Hann er smá tapsár svona eins og mamma hans. Ég var líka ánægð með hvað hann var hress með þetta allt saman vegna þess að hann er ekki náttúrulegur íþróttamaður. Hefur mjög lítinn áhuga á íþróttum. Nema ef væri sjálfsvarnaríþróttir. Ég fer með hann í svoleiðs í haust. Tae Kwan do eða Karate.

Annars er föstudagur í dag og bara stuð í gangi. Ég er í miklum móð, tilbúin að takast á við helgina og er búin að plana verulega minnkun á nammidegi. Enn nammidagur en það er komin tími til að stjórna honum aðeins betur. Hlakka til þess.

Ég fór "back to basics" þessa vikuna, þ.e. byrjaði aftur að vigta, telja, skrifa niður og gerði vikuáætlun í mataræði. Maður skólast í þessu og smá saman fer að standa meira á eigin fótum en það er alltaf gott að byrja upp á nýtt vegna þess að smá saman fara skammtar að stækka og fleiri vitleysur fá að laumast með. Ég var líka orðin smá nojuð vegna grillveislu og áfengisdrykkju og grillveislu og ógrynnis af súkkulaði rúsínum. Og sem betur fer hefur þessi taktík skilað árangri. 1.2 kg farin. Og allt í allt rúmir 2 steinar ef maður er Breti. Eða 30 pund ef maður er Ammríkani. Ég held að ég gæti ekki verið ánægðari. Nema kannski þegar ég vinn Lottóið. Svo ánægð.

Er Sorbits tyggjó enn selt á Íslandi? Og ef svo er getur einhver keypt pakka af brúnum Sorbits og sent mér? Ég er alveg að drepast úr Sorbits löngun. Eða er til salt lakkrís Extra? Það myndi líka duga. Já, takk!

Ætli að það sé hægt að komast á námskeið í strauji hérna einhverstaðar? Í öllum þessum sumarhita er ekki annað hægt en að klæðast í léreft og hör. Já, maður flugsast bara um í léttu og ljósu og krumpuðu. Eins og allir vita er hör alls ekki straufrítt. Og ég er lélegasti straujari í heimi. Ég reyndi í morgun. Tók buxurnar rakar úr þvottvélinni og renndi straujárninu yfir þær, en ég sver að fyrir hverja eina krumpu sem ég straujaði niður bjó ég til tvær. Ég bara get ekki lagt buxurnar rétt til á strauborðið. Það lítur því út fyrir að þetta verði krumpusumarið mikla. Nema Hulda amma komi og kenni mér.

Kemur ekki í ljós að ég hef rétt fyrir mér! Ég sá hluta af þessum þætti í sjónvarpinu, The truth about food, og allt sem vísindamennirnir hafa komist að hafði ég reiknað út fyrir nokkru síðan. Mig vantaði bara empirísku rannsóknirnar til að staðhæfa mínar kenningar. Mikilvægasta af þessu öllu (það á að borða fitu, það á að borða visst mikið, það á að borða mjólkurvörur o.s.frv. ) er að það eina, ÞAÐ EINA, sem veldur offitu er ofát. Það er ekkert til sem heitir hæg brennsla, genatísk offita, skjaldkirtill, sveppar, ekkert. Ef þú borðar meira en þú brennir þá fitnarðu. Simple as. Mikið svakalega er gaman þegar vísindin styðja við kenningarnar sem maður er búin að finna upp sjálfur. Þannig að næst þegar þú heyrir of feita manneskju segja: "Ég skil ekkert af hverju ég fitna svona, ég borða nánast ekki neitt, ég hlýt að brenna hægt" þá máttu segja: "Nei, hlussan þín, þú étur of mikið og ef þú myndir skrifa niður dagsneysluna þá myndirðu sjá það. Now get a grip!" Bara tough love, ekkert annað.

Kaffibolli, í eftirmiðdaginn, úti í garði, verður ekki betra.

Enn er ég í dagsfríi. Nú er árviss viðgerð á tölvukerfi hennar hátignar í gangi og við starfsfólk hennar fáum bara að vera heima. Dave fékk líka frí og við erum á leiðinni út í hádegismat. Ágætt að nota tímann á meðan Láki er í skólanum. Við ætlum bara að fara á The Moreton sem er sveitakrá hérna í næsta þorpi. Við getum setið úti, nú þegar Mamma og Pabbi eru farin heim er auðvitað aftur komin sól og blíða. Það er eitthvað voða skemmtilegt við að vera í fríi á föstudegi, mér líður bara eins og það sé frítt spil núna.

Kelly og Craig komu heim frá Frakklandi í gær og Kelly hringdi í morgun til að bjóða okkur yfir á laugardaginn. Ég ætla að fara með humarinn sem Rúnar gaf mér og leyfa þeim að smakka. Mikið er nú gaman að geta deilt svona dásamlegum mat með vinum sínum. Ég er voðalega glöð að hafa kynnst Kelly, hún er svo kröftug í að gera hitt og þetta og við erum núna alltaf á spani. Við Dave erum nefnilega allt of löt og heimakær. Alltaf að tala um að gera hitt og þetta en látum svo lítið verða af. Þannig að það er frábært að hafa svona skipuleggjara í hópnum. Kelly og Craig eru líka æst í að koma með á Laugaveginn næsta sumar. Það verður gaman að sýna þeim fallega landið mitt.

Jæja, best að fara að hengja upp blómakörfuna áður en við förum.

Þetta er ekki einleikið. Skapsveiflurnar eru svo svakalegar. Í dag er ég ofsaglöð, enda líður mér eins og að ég hafi náð alvöru takmarki. Ég léttist um 1.2 kíló þessa vikuna og það þrátt fyrir að fá mömmu og pabba í heimsókn. Ég borðaði bara eins og venjuleg manneskja um helgina, jú ég fékk mér rískubba og lakkrís en Íslendingur búsettur erlendis myndi gera það, hvort sem hann væri grannur eða ekki. En það er nú ekki ástæðan fyrir gleðinni, nei ég er svona ánægð af því að vanalega myndi þessi vika fara í klessu hjá mér, ég myndi nota depurðina sem afsökun fyrir fylleríi. en ég bara hélt mínu striki. Í þetta skiptið þurfti ég ekki einu sinni að halda í við mig, mig einfaldlega langaði ekki í gúmmilaði. Það er hálft kíló af Nóa súkkulaði rúsínum inni í skáp og mér er skítsama! Og fyrir mig er þetta svona svipað og fyrir vísindamann að fá Nóbelsverðlaun. Já, ég er búin að fá Nóbelinn fyrir megrun.

Ji minn eini, ég hef lent í svindilbraski! Ég keypti mér ilmvatn á netinu, en það kom aldrei, þannig að ég heimtaði endurgreiðslu, sem kom heldur aldrei og núna er vefsíðan horfin og fullt af fólki alveg brjálað. 28 pund bara horfin! Nú er ég reið í ofanálag við að vera döpur af því að mamma og pabbi eru ekki hjá mér lengur. Þetta er ekki góð byrjun.

Mikið svakalega fannst mér ég vera æðisleg í morgun. Ég rölti með Láka í skólann og þegar ég kom heim skellti ég í eina uppskrift af múslí-morgunverðar-orku bitum, setti inn í ofn og dreif mig svo í lyftingar. Og þarna var ég, skælbrosandi og sveitt, ji minn eini, hvað ég er mikil heisluræktarfrömuður, líkamsrækt og heilsufæði, allt í einu, einn, tveir, þrír, oh hvað ég er mikil domestic (health) goddess, upp, niður, hvaða lykt er þetta, vá hvað ég er frábær, mikið er þetta skrýtin lykt, svitn, svitn, ó djösins, múslíið er að brenna. Oh, ég er glataður heilsufrömuður, Maggi Scheving þarf víst ekki að hafa neinar áhyggjur.

Í öllu þessu óskapa blíðviðri hefur verið erfitt að drekka morgunkaffið, það er einfaldlega of heitt. En mig vantar engu að síður kaffi skammtinn minn þannig að eitthvað þurfti að gera. Og jú, ég er búin að búa til minn eiginn Frappucino light að hætti Starbökksara. Og hvað ég naut mín í morgun, úti í garði, með Ideal Home Magazine, baðandi mig í morgunsólargeislunum og með kaldan Frappucino til að sötra á. Ó, ljúfa líf.

Hvað um það, ég held líka áfram að bræða af mér mörinn, 700 g. aftur þessa vikuna, það virðist vera töfratalan akkúrat núna. Ég geri ráð fyrir að ég gæti lést meira ef ég tæki aðeins þéttar á nammidögunum, en ég veit líka að án nammidaganna held ég þetta ekki út. Þannig að það er betra að gera þetta hægt og sigrast að lokum heldur en að léttast hratt og fitna svo bara hratt aftur.

Hver er ekki til í að vera í megrun þegar maður fær svona lagað í hádegismat? Bon Appetit!

Aðal ástæðan fyrir nýja lífstílnum er að verða hraustari og hæfari til að hreyfa mig. En ég verð nú líka að viðurkenna að fagurfræðin spilar þarna aðeins inn í. Sér í lagi þegar að nærfötum kemur. Bróðir minn lýsti einhvertíman brjóstahaldaranum mínum sem "tveim dragnótum splæstum saman." Ekki fjarri lagi. Ég man þegar ég og Auður bjuggum saman og ég sá í nærfataskúffuna hennar, endalaust margir haldarar, í öllum regnbogans litum, allir úr silki og blúndum og dúlleríi og allir á stærð við augnlepp. Ég á alltaf að meðaltali 3 - 4 í einu og þeir duga í 1 - 2 mánuði áður en ég er búin að brjóta spöngina, teygja úr þeim, brjóta krækjur og rífa efnið. Silki og blúndur er neðarlega á listanum, enda þegar maður er komin í HH skálar er öryggi og styrkur aðalmálið, ekki útlitið. Meira að segja þó ég sé núna orðin Bravissimo stúlka er úrvalið ekkert spes. Mikið verður gaman að geta skoðað haldara og keypt það sem er fallegt, ekki bara það sem passar. Ekki það að ég passi nokkurn tíman í augnleppa en það hlýtur að aukast úrvalið við að minnka aðeins.