Lúkas hélt upp á fjögurra ára afmælið sitt í gær, þrátt fyrir að afmælisdagurinn sé ekki fyrr en á morgun. Við buðum bara fjölskyldunni, enda ekki mikið meira pláss en það í litla húsinu okkar, kannski hægt að Pollýannast aðeins með það, það væri nebblega ekki pláss fyrir íslensku ættingjana þannig að ég má ekki býsnast yfir því að ég sakni þess að hafa ekki fleiri frænkur í partýinu. Ég bakaði handa honum Tómas köku sem hann var hæstánægður með, og þar með takmarkinu náð. Hann fékk fullt af gjöfum, eiginlega of mikið því stofan mín er horfin, ég veit ekki alveg hvað ég á að gera við þetta allt.

Mér finnst nebblega ekki fallegt að vera með eyjuna Sodor (þar sem Tómas býr) í stofunni.

Já, sjaldan fellur eplið langt frá eikinni og allt það. Lúkas er mikil félagsvera og er það ein ástæðan fyrir því að honum finnst best að nota koppinn inni í stofu, það er ekki jafn einamalegt og að bisast við þetta einn inni á baði. Í kvöld settist hann við verkið og bað um bók um leið. Svo lærir barnið sem það lifir við.

Hann Lúkas minn vill oft kaupa allskonar hluti, sérstaklega lestar og dót sem þeim fylgir. Hann segir oft "mommy, we need to kaupa this" og notar þá íslenskuna til að leggja áherslu á orð sín. Í morgun var hann að skoða lista sem hafði komið inn um lúguna í gær, og fann að sjálfsögðu dótasíðurnar mjög fljótlega. Hann benti á hitt og þetta sem þarf að kaupa og reyndar líka á dót sem ekki má kaupa, af því að það er for girls. Eitt vildi hann þó fá sem ég er ekki viss um að ég geti töfrað upp úr hatti. Hann sagði þegar listinn var búinn;"baby boys are brothers and baby girls are sisters. I want a baby brother." Ég sagði honum að maður þyrfti að deila öllu dótinu sínu með baby brothers. "OK" sagðir hann, "I don´t want brother then." Fjúff! Narrow escape!

Hér eru þeir feðgar um borð í Daisy, alveg hreint svaðalega ánægðir með daginn og sjálfa sig. Ég ekki jafn ánægð í dag og ég var í gær, ég féll fyrir lokkandi súkkulaðikexpakka og var búin að maula nánast allan pakkann áður en ég gat stoppað mig. Ég má greinilega ekki hella upp á kaffi þegar ég er ein heima, ég set samansem merki á milli þess og millimálabita. Maður verður að varast að setja sjálfan sig í stöðu þar sem erfitt er að standst freistingar. Og ég sem var búin að vera svo dugleg í allan dag. Hollur morgunmatur, power hreingerning á meðan Láki var í skólanum, út að leika með honum eftir hádegismat (harðfiskur en maður verður líka að borða harðfisk) og svo núna er hann að leika sér ég búin að skera niður rófur og gulrætur til aö búa til kjötsúpu, sest niður við tölvuna með kaffbolla og bara eins og ég segi, kexpakkinn búinn. Djöfullinn! Þá er þessi dagur ónýtur, ég með samviskubit og magaverk, reið út í sjálfa mig, og á ekki eftir að njóta súpunnar, djöfull, djöfull, djöfulsins hurðarlaust helvíti. Djöfull.

Uppástungu að frábæru fríi. Fljúgið til London, leigið bát og siglið niður skipaskurði til Llan þar sem við Veilsbúar tökum á móti ykkur og siglum svo í kjölfar hér um svæðið. Prammarnir koma með öllum nútímaþægindum og er allstaðar hægt að stoppa og hoppa í land til að fá sér bjór, pöbbarnir eru byggðir með prammana í huga. Fallegt og öðruvísi.

Við eyddum deginum í yndislegu veðri í Llangollen með Tómasi og félögum. Þetta er annað skiptið sem við gerum þetta, í fyrra skiptið var Lúkas bara tveggja og var bara að uppgötva Tómas en núna er hann næstum fjögra og veit allt sem þarf að vita um kappann. Hann veit meðal annars að maður á ekki að standa of nálægt brúninni á lestarstöð þannig að það náðist ekki mynd af þeim félögum saman. Við Dave skemmtum okkur jafnvel og Lúkas, byrjuðum daginn á skemmtilegri göngu meðfram bátasíkjunum í Llan, fórum svo með Tómasi til Carrog þar sem við borðuðum nesti. Veðrið var svo fallegt í dag, mikill munur frá rignungu og leiðindum að undanförnu. Lúkas fékk auðvitað nýja lest, Spencer í þetta sinnið, við bara finnum ekki hina langþráðu Mavis.

Lúkas hefur ekki tíma í að láta taka af sér myndir, hann er að reyna að horfa á Wow Wow Wubbzy. ég tók þessa núna í kvöld, brennheit af pressunni. (Ég bara get ekki hætt!)

BTW Ég bý alltaf fallega um, nema þegar Lúkas hoppar;)

Lúkas hoppar meira.

lúkas hoppar.

'Eg er bara að tjékka á hvernig blogger höndlar vídeómyndskeið.

Ég sá mann í dag í bol frá Tolla. Á strætóstoppistöðinni. Hann labbaði framhjá mér og inn í strætóinn á undan. Ég fékk sting í magann og hjartað;"Hann er í bol frá Tolla!", velti fyrir mér í smástund hvort ég ætti að fara og spurja hvar hann hafi fengið bolinn, en sá að mér, það væri nú einum of plebbalegt. Maðurinn sjálfsagt stoppað yfir helgi á Íslandi og keypt bol. En samt, litla íslenska hjartað mitt var glatt í strætó á leið heim, maður í bol frá Tolla í litlu Wrexham. Merkilegt alveg hreint.

Ég fann skyr um daginn. Dós af 0% grískri jógúrt reynist innihalda 100% hreint óhrært íslenskt skyr. Hvílík lukka yfir mér. Ég er því miður í aðhaldi þannig að ég er að spara mér til hátíðabrigða að hella yfir það rjóma og sykri en er búin að nota það óspart einmitt sem megrunarmat. 10% heildarþyngdar farin, næstu 10% tækluð núna fram til 1. janúar.

Lúkas er farinn að búa til jólagjafalista. Hann fattar að það er hægt að biðja um allskonar dót en er ekki alveg með á hreinu að það þarf að bíða til jóla með að fá dótið. Hann segir bara en þetta er jólagjöf. Hann vill aðallega fá Tómas-dót og einn eða tvo kappaskstursbíla. Hann segir mér líka stundum frá einhverju sem hann vill EKKI fá af því að það er sko "for girls". Svo er sumt dót líka "rubbish, it´s rubbish" segir hann. 'eg veit ekki afhverju hann er með kynskiptar hugmyndir, þær koma ekki frá mér. En ég verð líka að viðurkenna að hann er að alast upp í þjóðfélagi sem hefur mun hefðbundnari hugmyndir um kynhlutverk en ég er vön. Kom mér á óvart en svona er það nú bara.

Hér er allt orðið undirlagt í jóladóti. Allir á fullu að kaupa gjafir og kort. Dálítið snemmt, sérstaklega þar sem að það eru bæði hrekkjavaka og Bonfire Night fyrst. En hér virðast allir þurfa svona langan tíma. Debra sagði við mig í vinnunni um daginn þegar ég sagði að þér þætti ekki fallegt að blanda saman hrekkjavökuskrauti við jólaskraut, "if you think about we really only have 14 weeks to get christmas sorted." Well ef ég hugsa um það þá fæ ég ekki séð hvað þarf svona svakalega mikið að gera að ég þurfi 14 vikur í að arransera herlegheitunum. Það eina sem ég ætla að reyna að vera tímanleg með í ár eru jólakortin. Allt hitt er ekki stressins virði.

Í dag er svo komið proper haust hér í veils. Rok og rigning. Við Lúkas í stórræðum, þurftum að taka marga strætóa til að komast í vinnuna hans Dave. Við erum að breyta skilmálum á húsnæðisláni, engin ástæða til að berjast í bökkum ef bankinn býður betri díl. En við Dave höfðum sumsé gleymt að skrifa undir eitt plaggið og til að koma þessu öllu til skila á réttum tíma þurftum við Láki að fara á Industrial Estate, fá kvittun og svo aftur í bæinn og í banka áður en við gátum slakað á með sausage á disk hér heima. Allt þetta í hávaðaroki og rigningu. Málum reddað núna þannig að ég ætti að vera seif að koma mér í framhaldsnám í janúar. Hafði vonast eftir að komast inn á haustönn en bíð enn eftir meðmælum frá Háskóla Íslands. Skrýtið það annars. Maðurinn sagðist ætla að stinga þessu í póst í þarsíðustu viku en enn bólar ekki á einu né neinu. Hvað um það, ég held að janúar sé betri hvort eð er, þá verðum við öll kominn inn í nýja sístemið í skólanum hans Láka.

Ég er hress og kát sem stendur, mér finnst þessi árstími alltaf skemmtilegastur, er lítið hrifin af sumri og sólaryl nema svona rétt fyrst. Núna er orðið dimmt og löglegt að kúra sig bara sem mest niður með bók í hönd. Mér finnst það alltaf best. Ég er líka sannfærð um að ég sé búin að finna réttu leiðina fyrir mig í lífinu, er semsé með áætlun. Ég get ekki á mér heilli tekið nema ég sé með gott plan í huga, og er núna með ein þrjú sem öll spila saman. Frábært. Heili, hjarta og kroppur allt í plani.

Við verðum lent klukkan hálftólf föstudagskvöldið 28. desember og förum ekki aftur til Veils fyrr en mánudaginn 7. janúar. Áramót í Þolló: here we come!

Ég er strax farin að hlakka til næstu ferðar.

Það var svo gaman hjá okkur.

En við erum alltaf jafn miklar pæjur.

Gerðum leigubílstjórann smá brjálaðan.

Kannski orðnar smá ruglaðar.

Stuðið farið að hefjast af alvöru.

Arnar er svona líka flinkur að elda mat. Og örlátur á rauðvín.

Þetta byrjaði allt saman mjög snyrtilega í Milton Keynes um helgina. Við fórum til Cambridge, borðuðum við ána og náðum góðu spjalli. Fundum stað þar sem var dansiball með hljómsveit og naðum upp góðri sveiflu. Svo var aðeins verlsað á laugardaginn. Þegar ég segi aðeins þá þurfti að fara heim á hótel til að skila af sé pokum svo við gætum haldið áfram að versla meira.

Búinn að fatta að hann hittir fullt af nýjum krökkum og er orðinn spenntur að fara.

Fyrsti skóladagurinn. Smá taugaspenna í gangi.

Lögreglan kom í heimsókn í skólann hans Láka í dag. Hann var smá svekktur af því að löggan kom ekki á bíl en Láki vildi sko fá að heyra "nínonínoníno!" Hvað sem því líður þá spurði löggan að fyrirlestri loknum hvort það væru einhverjar spurningar. Láki rétti þá upp hendi, stóð upp og söng hástöfum "Bob the builder". Spurning smurning, þegar hægt að performa þá gerir meður það.

Við erum loksins búin að mála þannig að núna er ekkert half and half. Voða röstik og fínt.

Andrés vinur minn kom í heimsókn. 10 ár og við höfum ekkert breyst. Að hugsa með sér. Hann býr í Aberdeen þannig að belgíudvölin kom einhverri útþrá í okkur bæði. Þó að ég skilji ekki afhverju einhver vil frekar búa í Aberdeen en Madríd!

1. Mín fyrsta minning er ég fjögurra ára á Ibiza að pissa undir borði á veitingastað. Úti sem betur fer.

2. Ég hef engan áhuga á ferðalögum til fjarlægra stranda. Mér finnst tilhugsunin um að fara fótgangandi um Laos ógeðsleg. Ég vil bara fara til New York og Madrid.

3. Ég skammast mín fyrir að vilja ekki fara til Laos.

4. Ég segjist hafa gaman af því að elda. Það er ekki satt, ég hef gaman af því að borða.

5. Ég er óstjórnlega löt.

6. Ekkert myndi gera mig ánægðari en að finna gott mastersnám til að fara í þar eð ég er haldin sérlega slæmu menntasnobbi og vil geta sett stafi fyrir aftan nafnið mitt.

8. Ég trúi því í alvörunni að næsta laugardag vinni ég lottóið og það sem meira er að ég eigi það skilið fyrir að vera góð manneskja.

111.000 kr. fyrir okkur þrjú frá föstudegi til föstudags. 860 pund. Það er einum of. Joder ostía.

Þá erum við litla fjölskyldan komin í tveggja vikna sumarfrí. Ætlum að reyna að fara annaðhvort í dýragarðinn í Chester, eða Gulliver´s World í Warrington eða í Ikea (Jei!!) eða bara allt ofantalið. Vandamálið er að hér rignir enn, komið vel á sjöttu viku af látlausri rigningu. Verst að ég á ekki fyrir flugmiðum til að koma bara heim í sólarsæluna þar. Best að kíkja inn á Icelandair bara til að tjékka á hvað miðinn kostar.

Láki þarf að fá að vera með, sést hér með alvöru velskan dreka.

Uppi á The Great Orme, fjallið í Llandudno. Hægt er að fara með kláf alla leið upp á topp og rölta þar um. Glæsilegt.

Á hliðargötu í LLandudno. (Takið eftir að LLan er borið fram eins og hlið: hland dudno.)

Eldhúsið í hótelinu. Allt við það sama hundrað og fimmtíu árum síðar.

LLandudno

Brúðkaupsafmælið fór fram með pompi og pragt í Llandudno. Hér erum við á geggjaðasta veitingastað sem ég hef komið á, allt eins og það var á Viktoríu tímabilinu.

Nú er ég aldeilis komin með plan, maður. Bara á leiðinni heim. Þarf bara að selja húsið, fá vinnu fyrir mig og manninn, pakka og koma, kaupa hús og setjast niður og dæsa. Ekkert mál.

Ég komst ekki í gegnum lokasíuna, fékk 12 stig af tuttugu mögulegum, þau fjögur sem í gegn komust fengu 15 og 16 stig. Ég var því ekki mjög langt frá en dugði ekki til. Ég er gjörsamlega niðurbrotin manneskja, veit ekki í hvorn fótinn á að stíga, eða hvað gerist næst.

Þá er bara verið að bíða eftir að heyra hvernig mér gekk í viðtalinu. Ég er ekkert of upplitsdjörf með það, þrátt fyrir að ég haldi að ég hafi staðið mig ágætlega þá voru lokaorð þeirra að það væru 60 umsækjendur en aðeins 4 stöður. Mér fannst dálítið eins og hún væri að segja mér að vera ekki of vongóð. ég er í smá limbói núna, er ekki með plan B tilbúið. Hvað um það, ég er í fríi, sólin skín og við erum að fara í pikknikk. Ta ra.

Hér bara rignir og rignir, svo mikið að meira að segja Lúkas spurði mig hvort við ættum ekki bara frekar að lesa bók heldur en að fara á róló. Sem er fine by me. Mamma og pabbi höfðu sent honum fullt af nýjum bókum og svo þennan eðalgeisladisk með lögum og ljóðum Ólafs Hauks Símonarsonar. Við komum okkur vel fyrir með bækurnar og skelltum disknum á, ég með það í huga að Láki læri að söngla að það vanti spítur og sög til jafns á við The wheels on the bus. Hurðu, þetta eru nýjar útsetningar, einhver jazzviðbjóður sem fullorðnir ströggla með að fíla, hvað þá lítið barn. Það vantaði algerlega allan barnataktinn í þetta, og ég varð fúl af því að þetta var ekki það sem ég hélt. Láki hafði allavega engan áhuga. Synd og skömm, afhverju þarf alltaf að skemma allt? Eða er ég bara að vera leiðinlegur aftuhaldsseggur?

Svo er ég að fara í þetta atvinnuviðtal á mánudaginn komandi. (4. júní) Ég er bæði spennt og stressuð, mér finnst eins og öll framtíð okkar velti á þessu, því að ef að ég kemst ekki að í þetta nám þá sé ég ekki tilganginn í að búa hér öllu lengur. Dave kemt ekki hærra í metorðastigann í sínu fyrirtæki, það er útséð, þannig að ef þetta gengur ekki eftir þá þurfum við að hugsa okkar gang. Ég get ekki ákveðið í hverju ég á að fara, sem er auðvitað það allra mikilvægasta við allt stússið. Þrátt fyrir nýjan lífstíl er ég enn frekar lömpí og bömpí. Viðtalið verður svom haldið í Huddersfield, í Yorkshire, þannig að ég fæ að sjá aðeins af Englandi út um lestarglugga. Mjög spennandi. Aðalatriðið er að vera ekki of sjálfsörugg; það sem Íslendingar lesa sem sjálfsöryggi og ákveðni lesa bretar sem hroka og sjálfbirgingshátt. Ég hugsa að það verði það erfiðasta, að vera lítillát. Ég skil ekki konseptið!

Það verða sjálfsagt haldnar a.m.k. einar kosningar enn áður en ég flyt aftur heim, vonandi að þjóðin taki nokkrum sönsum fyrir þann tíma og hætti að kjósa sjálfstæðisflokkinn. Það er ekki nóg að fá að vera í sigurliðinu eina nótt á fjögurra ára fresti, þeir verða að leyfa lúserunum að vera memm á milli þess líka en það gerist bara ekki. Vonandi að Samsullið gangi upp og haldi í jafnaðarstefnuna en beygi bara ekki til hægri. Það er ekki verið að gera Walesbúum auðvelt að kjósa, hefði viljað fá að vera með en allt of langt að fara til London. Horfði bara á Júsóvísjón í staðinn en tapaði þar líka, hélt með Lettlandi.

Við erum búin að taka frá hótelherbergi í tvær nætur í Llandudno í júlí. Heather ætlar að passa Láka og við að halda upp á brúðkaupsafmælið. Mér líður eins og að ég hafi bókað tvær vikur á Spáni ég er svo spennt, tvær nætur bara að sofa út og borða mat sem aðrir elda og ekki ryksuga og engar lestar og allt. Að öðru leyti verðum við svo bara í garðinum í tvær vikur í lok júlí, byrjun ágúst, sem er alltaf líka voða næs. Vonandi að það hætti að rigna bráðlega, ég get bara ekkert montað mig.

Það var ekkert að myndavélinni, ég var bara með vitlaus batterí. En hvernig getur maður svo sem vitað það? Er að bíða núna eftir að rigningu sloti svo ég geti tekið mynd af bílnum og hárinu í glampandi sólskini. Maður býr jú í útlöndum og ekki hægt að láta sjást á mynd eitthvert skítaveður!

Að gleðifréttum, ég hef núna staðist stærðfræðipróf í fyrsta sinn síðan 1992. Fékk meira að segja 7.2 sem móðir mín segir mér að sé fyrsta einkunn. Haldiði að það sé?! Þannig að nú er bara að undirbúa sig undir viðtal, búa til bissnessplan og selja sig dýrt.

Eins og mér þykir vænt um son minn þá var dagurinn í dag engu að síður alveg sérlega þægilegur. Hann fór á leikskólann og ég fékk að dúlla mér ein heima. Þvílíkur lúxus. Ég endurskipulagði fataskápinn, renndi aðeins yfir allt með rökum klút og settist svo bara í sófann og las bók það sem eftir lifði dags. Sælan.

Annars þá þarf að fara núna í í tilfæringar með heimtufrekju og mataræði. Hanna gaf mér einstaklega góð ráð með svefnvenjur sem enn eru í gildi og það er allt í himnalagi. En nú er svo komið að við getum ekkert farið án þess að hann ætlist til þess að fá eitthvað. Ég er farin að forðast að fara með hann í búðina af því að það er bara vandræðalegt. Hann tekur ekkert mark á mér, er bara dónalegur og frekur. Ég segji við hann; "Lúkas ég sagði nei og það þýðir ekkert að ræða það neitt frekar." Þá svarar hann bara: "Og ég sagði já!" Han borðar rautt eitt úr eggi og heimtar bara sleikjó og ís í tíma og ótíma. Það er svo erfitt að heyra hann segjast vera svangur og vera hörð á því að gefa honum ekki bara eitthvað í staðinn þegar hann borðar ekki það sem eldað er. Ég veit nefnilega af reynslu að hann getur þolað að vera matarlaus svo dögum skiptir. Ég gefst alltaf upp fyrst. Ég bara er eiginlega alveg ráðþrota. Ég verð nefnilega alveg brjáluð þegar hann er með svona frekju, ég þoli ekki freka krakka og finnst alveg rosalega erfitt að díla við að sonur mínn sé frekjuhundur og dóni. Og að verða brjáluð virðist gera hvorugu okkur gagn. Já, þetta er ekki auðvelt þetta foreldrabisness, kannski að það ætti að gefa út leyfi fyrir þessu svona eins og hundahaldi.

LLandudno er alveg mergjaður staður, og fer ég héðan í frá með alla sem hingað koma í heimsókn, þangað í heimsókn. Helv. myndavélin er eitthvað að stríða mér og verður því skilað næst þegar ég fer í bæinn. Sorrí það eru því engar myndir.

Wrexham fc vann síðasta leik sinn þessa leiktíð og heldur því áfram tilverurétti nínum í 2. deild. Þvílík lukka yfir mínum manni.

Mér gekk bara svona líka ljómandi vel í prófinu. var orðin dálítið nojuð en tók nokkrar léttar algebruæfingar í lestinni á leiðinni til Birmingham og náði svo að slaka á. Ég var búin að undirbúa mig mjög vel og ef maður lærir fyrir próf þá á maður að geta staðist þau. Enda líka kom það á daginn; ég snéri prófblaðinu við og þetta var allt kunnuglegt. Ég lauk prófinu á 40 mínútum og hafði tíma til að fara yfir á eftir. Það var eitt dæmi sem ég bara bullaði, ég bjóst ekki við þess háttar en gerði samt mitt besta. Hitt er ég alveg viss um að ég hafi gert rétt, maður verður þó kannski að gera ráð fyrir eihnverjum klaufavillum og ég er því annaðhvort með 9 eða 7. Svo var bara lest beint afur til Wrexham og frí það sem eftir lifði dags. Dave náði svo í mig á nýja bílnum. Voðalega krúttlegur MG Rover, gullsleginn og sportí. Ekki spyrja nánar um vélastærð, nafn árgerð eða mílufjölda, ég bara veit ekki. Ég þarf að kaupa batterí í myndavélina og taka mynd af mér með nýja hárið við nýja bílinn. Já sá gamli gafst bara eiginlega upp og við höfðum lítið val en að kaupa nýjan bíl. Ég er svona ánægð með það í laumi þó það hafi í för með sér meiri útgjöld. Það kemur nefnilega í ljós að það er bara dálítið gaman að eiga fínan bíl og maðurinn r svona spenntur að hann ætlar að fara með okkur í sunnudagsrúnt til LLandudno. Þar er hægt að fara á ströndina, kaupa ís, og skoða falleg gömul hús. Já best að ég kaupi batterí svo ég geti tekið myndir þar líka. Í dag er ég svo í fríi, jei! laugardagur heima! og við þurfum að fara niður í bæ til að kaupa skó á Lúka Púka, hann bara vex og vex eins og illgresið á garðstígnum mínum. Já og stuttbuxur, var ég nokkuð búin að minnast á hvað það er gott veðrið hjá okkur?....

Er að fara sjálfviljug í stærðfræðipróf á morgun, wish me luck!

Ég ætlaði að skrifa ægilega langt blogg um bílakaup, menn og konur, fátækt og ríkidæmi, hamingjuna, stærðfræði og fótbolta en það er töttögu og fimm stiga hiti og ég næ svona fínni kvöldsól í garðinum mínum. Ég er því sest út í bili, allt hitt kemur síðar og Hanna, ég lofa að setja inn mynd fyrr en síðar.

Ég er oftast síðhærð, enda líður mér best þannig, en stundum grípur mig eitthvert æði og ég verð að fara í klippingu og láta skera það af. Oftast til að reyna að likjast einhverri stjörnunni. Núna er það Viktoría "posh" Beckham, og hefði ég svosum getað sagt mér sjálf að ekki myndi þetta fara vel, vart má finna ólíkari stelpur tvær en mig og stærð tvöfalt núll Viktoríu. Líkt og Svavar Hávarðsson hvers hár vex upp á við, vex mitt útvegis, fremur en niður eins og hjá venjulegu fólki. Ég er því nú með stærsta hár "sideways" sem sést hefur norðan alpafjalla í langan tíma og ræð ekkert við. Síðast minnti ég á Eika Hauks, ekki leiðum að líkjast, en nú er það bara vont. Svo einn einu sinni bíðum við eftir að það síkki nóg til að setja upp í sitt vanalega hreiður og sver að þetta var síðasta skiptið. Aldrei aftur í klippingu.

Það er allt að gertast núna, búin að skrá mig í námið og strax vesen. Hringt var frá Human Resources af því að þeim fannst ekki skýrt að með háskólagráðu í ensku fylgdi ósjálfrátt samræmt próf í stærðfræði. Það er sumsé eitt af inntökuskilyrðunum. Ég þarf því að biðja mömmu um að senda samræmdar einkunnir hingað. Enda með þessa líka fínu áttu í samræmdu stærðfræðiprófi...við minnumst ekkert á fína 1.5 á stúdentsprófi...

Ég er allavega orðin mjög spennt, og vonandi að allt gangi upp. Ég er ekkert hrædd við stærðfræðina lengur, mér gengur bara mjög vel. Ótrúlegt hvað færnin breytist þegar áhugi er einnig fyrir hendi, en það verður líka ekki tekið af honum Dave mínum ða hann er mjög góður kennari. Eiginlega synd að hann sé bara ekki að kenna í grunnskóla, ég er viss um að hann myndi hjálpa krökkum eins og mér sem hafa ekki rökhugsunina 100%. Erfiði hlutinn er að komast í gengum viðtalið þar sem þeir ákveða hvort þeri ætli að eyða tíma og peningum fyrirtækisins í mig. Og ég þarf að ljúga að þeim að ég hafi hugsað mér að vinna hjá þeim það sem eftir er. Ekkert minnst á heimför neitt.

En í dag er sunnudagur og við erum öll heima í dag. Lambalæri (velskt) í hádegismat og svo átti að fara í smá fjallgöngu, en auðvitað byrjar þá að rigna. Tvær vikur nánast af hita sem gerir það óþægilegt að vera í vinnunni en svo er frí og þá rignir. Sem minnir mig á það, stólarnir eru úti palli. Pullurnar eru gegnsósa. Best að reyna að bjarga þeim.

25 stiga hiti í dag, sólstólarnir komnir út á pall og bjórinn í kæli. Nú er bara að setjast út og sötra Shandy. Ást og friður.

Jæja, ma´r bara að spóka sig á stuttermabol núna. Það er nú aldeilis munur að búa bara í útlöndum ha, nikk nikk!?

Já, það er stundum merkilegt að búa í útlöndum, það er nú alveg satt. Ég hef nú stundum sagt sögur af vinnufélögum mínum og skrýtnum hlutum sem þær láta stundum útúr sér, sem persónulega mér finnst bera merki um almenna heimsku þeirra (samanber: hvernig afkvæmi eignast menn og hundar og að karlmenn eru þannig gerðir að þeir geti ekki haldið í sér, kúki bara hvar sem er) en í dag tók úr steininn, mér fannst þetta ekki fyndið lengur. Trudi segir að þeir séu búnir að handsama manninn sem fyrir nokkru nauðgaði 74 ára gamalli konu. Hún hallar sér svo fram og segir í stagewhisper."But I don´t know for certain that he was foreign, you know with all these Poles and that, isnt´it?"! Henni fannst ólíklegt að breskur kúkalabbi gæti framið svona verknað, þetta hlyti að hafa verið Pólverji eða "Paki" eða þá breti undir pólskum áhrifum! Ótrúlegt alveg hreint. Ég spurði hana hvort henni þætti líklegra að ég fremdi glæp en Sarah, en aftur fékk ég svörin, að "You´re different." Það má vera að það væri öðruvísi ef 15.000 Íslendingar væru í Wrexham frekar en 15.000 Pólverjar, en engu að síðru, mér fannst ég verða að taka upp hanskann fyrir "sam-útlendinga" mína. Ég er nokk viss um að þeir eru ekki frekar glæphneigðir en breska pakkið sem lifir á bótum og ég og Pólverjarnir höldum uppi með sköttunum mínum.

Lukku-Láki með hlaupaegg og páskabólu. En kátur engu að síður.

Manchester og Liverpool voru við upphaf iðnbyltingar miklar vinaborgir enda tengdar viðskiptaböndum; Manchester framleiddi vörur úr baðmull sem Liverpool inn-og útflutti fyrir Manchester í gengum höfnina þar. 1873 var svo samdráttur í viðskiptum og Liverpool tók upp á því að hækka flutnings-og tollgjöld svo svakalega að Manchester var ófært að stunda sín baðmullarviðskipti. manchester buggði því skipaskurð mikinn sem gerði þeim fært að halda uppi baðmullarviðskiptum án hjálpar Liverpoolborgar. Skurður þessi er nothæfur þrátt fyrir að Manchester er um 40 mílur inn í landi. Skapaði þetta gífurlegt hatur milli borganna tveggja sem skilaði sér svo umm munar inn í hatur á milli Manchester United og Liverpool FC. Og þar vitiði það þið rauðu djöflar og púllarar. Það er út af þessu sem það er skip á barmmerki Manchester United sem að öðru leyti myndi ekki meika neitt sens. Þrátt fyrir allt þetta urðu báðar borgir fyrir miklu fjárhagslegu tjóni sem smám saman þróaðist út í útbreytt atvinnuleysi og almennan aumingjaskap á báðum stöðum. Sem útskýrir hversvegna Manchester United aðdáendur syngja; "Sign on, Sign on, with hope in your heart, you´ll never get a job" (Sungið við lagið walk on with hope in your heart) og Púllararar syngja "Shit on the cockneys, shit on the cockneys tonight" sem vísar til þess að flestir aðdáendur United sem hafa efni á að kaupa sig inn á leik eru ekki Mancunians lengur, heldur ríkir lundúnarbúar, asíubúar og Íslendingar! Sem útskýrir hversvegna United megin er oft lítið sungið.

Hvað um það, mér fannst ægilega merkilegt að það væri hægt að finna svon félagslegar ástæður fyrir hatri á milli fótboltafélaga. Veikleiki kenningarinnar er sá að það er ekki hefð fyrir hatri á milli Everton og Man. City sem eru minni liðin í borgunum tveimur og engin útskýring þar á.

Hér hafa páskarnir farið ósköp ljúflega fram þrátt fyrir hlaupabólu og annan ófögnuð tengdan henni. Þetta hefur allt haft það að verkum að allt það góða starf sem unnið hafði með matarvenjur pilts er núna algerlega aftur komið út í veður og vind og hann borðaði ekki einusinni páskaeggið sitt, lék sér bara með það. Það hittist allt þannig á að við Dave erum búin að vera í heillöngu fríi og höfum því getað sinnt barninu án þess að fá frí í vinnu nema einn dag. En að sama skapi höfum við ekki getað notið veðursins sem nú ríkir. Jah, ekki nema að ég er búin að þvo tvær vélar á dag núna í þrjá daga bara til að njóta þess að geta hengt út á snúru. Við hefðum vanalega farið með pikkninn í Ty Mawr í svona veðri en Lúkas er ekki nógu hress til að fara langt. Hann er svo hrár og skrapinn í klobbanum að hann á erfitt með gang, greyið litla. (En heimtar samt bleyju, þetta bara ætlar ekki að ganga!)

Já, hingað er sumarið svo sannarlega komið, fólk situr úti í "beergardens" og drekkur bjór meðan börnin leika sér allt í kring. Flestir rölta um á stuttermabolum og allur gróður er kominn á fullsvíng. Böskarar og götuprédikarar keppast um að ná athygli fólksins á götunni. Sama gildir um stjórnmálamennina enda eru hér kosningar í vor. Það er kosið til National Assembly of Wales en virðist ekki káfa mikið upp á lýðinnhér, allavega ekki á sama hátt og heima. Hér hefur enginn skoðanir á einu né neinu, eða allavega ekki þannig að það séu hér heitar umræður um hvern skuli kjósa. Mér finnst ég ekki hafa komist inn í stjórnmálaumræðuna hér út af þessu sinnisleysi vina minna hér, ég hef einhvernveginn ekki tök á því að mynda mér skoðanir ef öllum öðrum er sama. Skrýtið.

Ég finn svo til með litlu músinni minni. Hann er allur útsteyptur í bólum; í andliti og hársverði, á augnlokum og upp í munni, á vörum, hálsi , baki , maga, höndum, fótum og á typpi, pung og rassi. Hann er búinn að bera sig ágætlega þangað til núna í nótt. Ekkert okkar svaf og það er svo erfitt að geta ekkert fyrir hann gert. Hann getur ekki verið með bleyju þannig að í ofanálag þarf ég að ganga á eftir honum með koppinn og rýju til að þurrka upp. Hann ætlar bara ekki að fatta þetta koppabisness. Hann er allur afskræmdur útlits og ég má ekkert við hann koma. Mikið voðalega erfitt allt saman. Eina sem hægt er að gera er að hlusta á "More than a feeling", spila vel og vandlega á luftgítar og mæma með: "More than a feeling ....then I see Marianne walk away.." dúddúdúddúdduú...

Við Lúkas fórum í víking til Íslands og gerðum þar gott. Ég held að það hafi bara aldrei tekist jafn vel og í þetta sinnið. Lúkas þurfti engan aðlögunartíma, var bara strax í stuði (með guði), dansaði við kirkjuklukkur í messunni hans Kolbeins og dansaði við nikkutóna í veislunni hans Kolbeins. Hann fór í sund með afa og ömmu, út í Skötubót þar sem hann stríddi sjónum, hitti alla ættingjana og skemmti sér konunglega. Þessi ferð var sumsé helguð fjölskyldunni algerlega, næst þegar við komum, um áramótin, þá reynum við að gera meira í að hitta vini. Það er svona smá ljúfsárt reyndar, hann bað um skóna sína í gær því hann var að fara að hitta ömmu (afi is gone fishing segir hann ) og hann vildi ekki skilja að það væri bara ekki hægt að skreppa í heimsókn. Gott að vita að hann saknar þeirra en sárt að geta ekki bara farið í heimsókn.

Það er bara núna er heim er komið sem hörmungarnar dynja yfir: Lúkas er kominn með hlaupabólu. Og engin amma og afi til að passa svo ég komist í vinnu. Ég hefði átt að skilja hann eftir.

Já hér er hann og bara nokkuð huggulegur lubbalaus.

Við fórum út í göngutúr þar eð hér er komið vor, sólin búin að skína í nokkurn tíma núna og lyktin af sumrinu var svona að gera sig handan hornið. Hvað haldiði að gerist svo í miðjum göngutúr? Jú það byrjar að snjóa. Veturinn bara aftur kominn og ég með ægilegan þvott tilbúinn til að fara á snúru!

Annars þá erum við Láki nú að koma heim í stutta heimsókn. Of stutta, ég get ekki séð að við getum neitt gert nema fagnað fermingu Kolbeins, en betra en ekki neitt. Við erum komin efitr miðnætti á föstudagskvöld og farin aftur fyrir hádegi á mánudag. Ég rétt næ að kaupa páskaegg og svo erum við farin aftur. Ummm páskaegg...

Katrín Sigríður og Lúkas Þorlákur úti að borða í Chester.

Amma og Afi komu í stutta heimsókn. Voðalega söknum við þeirra.

Byggingameistari fyrir klippingu.

Nú gerast mikil tíðindi. Lúkas fór harmmælalaust í klippingu í dag og situr nú við eldhúsborðið og borðar stappaðan fisk með kartöflum og smjöri. Ég er svo skjálfhent af æsingi og gleði að ég má vart mæla hvað þá slá á lyklaborð. Já, hann er lengi búinn að berjast á móti því að láta klippa sig, ég er búin að reyna hvað eftir annað, en hann vill bara ekki. Kannski ekki svo slæmt, hann er bara eins og Kolbeinn frændi sinn. En í dag ákvað hann að hárið væri fyrir sér og við fórum í bæinn og all fauk það af og hann var bara ánægður. Ég þurfti reynar að kaup handa honum lest í verðlaun fyrir að vera svona góður, hann ratar í leikfangabúðina og það er ekkert hægt að plata hann með það neitt. Verra er með mataræðið. Hann hefur núna í tæp tvö ár verið alveg svaðalega matvandur og nánast ekkert sem hann borðar. Við erum búin að reyna all, blíðmælgi, loforð og hótanir en ekkert virkar. Við reyndum einu sinni að láta hann bara fá það sem var eldað og hann borðaði ekkert í viku. Ég gafst upp og hef hingað til leyft honum svona nokkurn vegin að ráða þessu. Hann borðar eitt vítabix í morgunmat og drekkur mjólk. Hann fær sér svo ristað brauð og jógurt í hádeginu. Í kvöldmat borðar hann svo til skiptis "sausage" og kjúklinganagga. Glæsilegt. Grænmeti, ávextir, kartöflur og fiskur alveg út. Hann er reyndar jafn kresinn á nammi líka, borðar ekki hvað sem er en gæti sjálfsagt borðað snakk út í eitt ef honum væri leyft og harðfiskur er mikið sælgæti en er allt of sjaldan á boðstólum. Allavega, ég spurði í kvöld hvort hann vildi, sausage eða kjúkling og hann sagði not again! Givi minn góur ef hann er kominn með leið á þessu en vill ekkert í staðinn hvað þá? ég ákvað að prófa enn einu sinni, sauð fiskstykki og kartöflu og stappaði með smjöri og sagði að þetta væri nammi. Og hann bara sat og borðaði. Ég fæ bara tár í augum. Small miracles og allt það.

Þar eð Harpa er komin á "Svankí" nýjan fyrirtækjabíl þótti henni ekki nema rétt að bjóða mér og Láka á rúntinn. Þau komu því hingað litla Manchesterfjölskyldan fyrir hádegi í dag að ná í okkur því við höfðum hugsað okkur að fara í Chester Zoo. En veðrið á Bretlandseyjum hafði annað í huga og hér pissrigndi í allan dag. Við gerðum því frekar það sem mér finnst skemmtilegast að gera; keyrðum til Chester, röltum örlítið um og fengum okkur svo næs löns á skemmtilegum litlum veitingastað. Alveg best í heimi, takk krakkar fyrir samveruna. Þau keyrðu okkur svo aftur heim og héldu svo til Manchester.

Við Lúkas ákváðum að elda fínan íslenskan fisk handa Dave svona af því að hann þurfti að vinna og missti af fjörinu. Erum núna að bíða eftir að hann komi úr ofninum.

Þetta moggablogg hefur komið mér í bloggfýlu. Við sjáum til hvort ég fari úr henni eftir stund.

Lúkas er þá loksins staðinn upp úr veikindum síðan á sunnudaginn. Ég var farin að hafa rétt rúmar áhyggjur af honum, fannst þetta langur tími til að vera með háan hita. Ég verð nú samt líka lúmskt að viðurkenna að á vissan hátt er þetta búið að vera dálítð næs, hann hefur nefnilega ekkert viljað leika með lestar. Ég varð svo sjálf veik í nokkra daga. En við erum semsé hress og í stuði tilbúin að fá ömmu og afa í heimsókn. Nú er bara að láta daginn líða einhvernveginn.

Við erum komin vel og vandlega inn í 21. öldina hér í Rhosllannerchrugog, þeir bönkuðu upp á hjá mér í fyrradag ruslakallarnir og létu mig fá endurvinnlsukassa. Tunnu fyrir garðúrgang, kassa fyrir dósir og flöskur og poka fyrir dagblöð og pappír. Haldiði að það sé! Og ég sem er nýkomin yfir herpinginn í maganum sem ég fékk alltaf þegar ég setti kókflöskur í ruslið. Nú þarf ég að fara að láta mér varða umhverfið!

Hér getur að líta snjókallinn sem Lúkas bjó til í gær, (gulrótin hans er dottin á jörðina, hann hefur bráðnað aðeins í nótt) og snjóinn allan sem varð til þess að ég var í rúma tvo tíma á leiðinni heim úr vinnunni á föstudagskvöldið og komst ekki í vinnu fyrr en á hádegi í gær. Ótrúlegt en satt. Já, ferð sem vanalega tekur tuttugu mínútur tók tvo tíma og svo neitaði bílstjórinn að fara lengra og ég þurfti að labba helminginn af leiðinni heim, og svo á laugardagsmorgun komu bara engir strætóar.

Bretland allt og sérlega Veils í lamasessi í dag vegna ofankomu. Ég var send heim snemma úr vinnu vegna þess að strætó var að hætta að ganga og ég þurfti einhvernvegin að komast heim. Ljómandi alveg hreint. Ekki það að það sé hægt að kalla þetta snjó en svona er nú mismunandi hvað okkur finnst. Enginn er með snjódekk. Nú er bara að sjá hvort ég komist í vinnu á morgun.

Ástar- og samúðarkveðjur til Hönnu og Ástu. Stundum eru engin orð til.

Á meðan að á heimili bróður míns finnst ekki sjónvarp erum við hér í Veils miklir sjónvarpsjúklingar. Ég er með einhverjar sexhundruð sjónvarpstöðvar til að horfa á og þrái ekkert heitar en Sky plús box svo ég geti horft á tvær mismunandi sjónvarpstöðvar í einu. Sjónvarpið sýgur úr manni sálina sagði Kristján sögukennari í MS og satt er það, ég er orðið sálarlaust skrípi. Ég gæti nefnilega verið að horfa á The History Channel og a.m.k uppfræðst örlitið við að horfa á heimildamyndir en ó nei, ég er dolfallin fyrir versta sjónvarpsefni sem upphugsð hefur verið. Svo sjúk að ég tel niður dagana fram á laugardagskvöld og get sest fyrir framan kassann og horft á "Dancing on ice". Semi frægt fólk er parað saman við atvinnuskautadansara og þarf að æfa vissar rútínur fyrir hvern þátt. Svo eru dómarar sem dæma og svo get ég hringt inn og kosið hver er bestur. Eitt par dettur út í hverri viku þar til einn stendur upp sem sigurvegari. Glæsilegt! Ég er sálarlaus og heiladauð.

Lúkas elskar Thomas The Tankengine meira en allt í lífinu. Við getum eytt heilu dögunum við að setja upp lestarteina handa Tómasi og vinum hans, og eigum orðið dálítið marga teina til að setja saman. Ég tek þá saman á hverju kvöldi þegar Láki er sofnaður til að fá stofuna mína aftur. Það er allt í lagi hans vegna það er svo gaman að setja teinana saman aftur. Ég fæ stundum samviskubit þá daga sem ég er heima með Láka því ég hef bara visst mikið gaman af Tómasi, tveir klukkutímar eru eiginlega limitið mitt. Ég þarf þá að finna góða afsökun til að standa upp, ég þarf að vaska upp, pissa, búa til kaffi og svo kem ég aftur...en get oftast bara treint kaffibollann í nokkrar mínútur áður en það er kallað í mig; "Mammy, you are Percy!" Í dag erum við að bíða eftir að gasmaðurinn komi til að setja gashellurnar við nýja ofninn minn. Hann sagðist myndu koma í morgunsárið, en enn bólar ekki á honum. Þetta fer voðalega í pirrurnar á mér, maður þorir ekki á klóið svona ef hann bankar akkúrat á meðan. Við þurfum líka að fara í bæinn, Láki þarf nýja skó og klippingu, hann er eins og lítill bítill núna.

Jimmy er enn á spítala en er allur að koma til, vonandi að hann fái að koma heim í næstu viku. Við Dave höfum fengið að finna fyirir því hversu smátt öryggisnetið okkar er, það samanstendur sem sé af Heather einni og nú þegar hún er upptekin með Jim þá erum við bara fökked. Ég þarf að sleppa hádegismat til að hafa tíma til að ná í Láka í skólann og svo er hlaup í strætó, Dave þurfti að taka ólaunað frí í gær til að vera heima með hann. Það gæti kostað okkur upp undir 10.000 kall. Já, ég þarf að finna mér fleira fólk í kringum mig sem getur passað.

H'er er svo búið að vera brjálað veður, ekki eins brjál og annarsstaðar á Bretlandi en engu að síður nógu brjál til að tapa tveimur rúðum úr sólhúsinu þannig að það er núna með náttúrulegri loftkælingu. Sem verður voða fínt í sumar en er óheppilegt núna af því að það rignir á sólstólana mína. Við Láki fórum á róló (við erum klikk íslendingar sem fara í pollagalla og út að leika í rigningu og roki þið sjáið til) en það var svo hvasst að Láki fauk niður rennibrautina. Hann var hæstánægður þar sem maður rennur hratt og örugglega þar eð pollagallar og rigning skapa præm renniaðstæður, en mér þótti nóg um, ég á nefninlega ekki pollagalla.

Tengdafaðir minn var lagður inn á spítala í gær með bráða blóðeitrun og var ekki hugað líf. Hann er núna reyndar allur að koma til og þetta lítur allt betur út en gerði í fyrstu. Ég fékk að vera heima í dag svo Dave gæti verið á spítalanum með mömmu sinni. Þannig að við Láki erum að stússast hér heima. Skrýtið, Jimmy er búinn að vera svo veikur svo lengi að maður gat stundum ekki annað en hugsað að kannski væri bara best fyrir hann að fá að fara en svo þegar það virðist vera raunveruleikinn þá er maður ekki tilbúinn í það. Við vonum bara hið besta.

Við erum hætt við að láta Láka pissa í kopp. Hann er bara allsekki tilbúinn. Hann er ekki kominn með tilfinningu fyrir því þegar honum er mál og ég get ekki þröngvað honum til að gera eitthvað sem hann skilur ekki hvað er. Annars þá er þetta orðin ágætis þjóðfélagsstúdía fyrir mig. Ástæðan fyrir því að hann má ekki vera með bleyju þegar hann er kominn á stórudeild er sú að það eru ekki nógu margar fóstrur til að sjá um öll þessi börn og skipta á þeim líka. Það er vegna þess að hér eru flestar mæður heimavinnandi allavega fyrstu 6, 7 ár barnanna. Það er vegna þess að það borgar sig ekki að vinna, maður fær meiri pening í skattaafslátt og bætur en fyrir að vinna venjulega vinnu og þurfa að borga himinhá leikskóla gjöld. Ég sendi Lúkas tvo daga í viku og borga kr. 17.000 fyrir það. Alla vega þannig að hér eru mömmur heima með börnin sín og hafa tíma til að stússast í þessu í marga mánuði, þvo pissublautar buxur og moppa upp gólfið. Meðan á Íslandi vinna allir og þurfa bara að bíða eftir að börnin séu tilbúin sjálf og sem minnst vesen fylgir. Ég þarf að gera þetta eins og Íslendingur.

Ég gleymi alveg að sýna jólamyndirnar.

Lúkas Þorlákur er núna í prógrammi. Hann þarf sum sé að hætta að nota bleyju og byrja að pissa í kopp. Honum gengur ágætlega, annað hvert pisss fer í koppinn, hitt í sófann, á gólfið, í stólinn... Mér fannst ekki kominn tími á þetta, var ekki viss um að hann væri tilbúinn, en fékk þær fréttir frá leikskólanum að hann væri orðinn tilbúin til að fara upp í stóru deild, þar sem hann getur sjálfsagt lært meira, en mætti það ekki þar eð hann er ekki þurr. Ég þarf því að þröngva barninu ú bleyjunni ef hann á að fá að halda áfram þroskaferlinu í skólanum.

Við vorum of bissí í vinnunni í gær til að fá klukkutíma hádegismat eins og á að gerast, en ég fékk að skreppa aðeins út í búð (Iceland heitir hún, believe it or not, og selur mest frosinn mat) til að kaupa eitthvað í kvöldmatinn. Ég var með einn eða tvö pakka í fanginu þegar ungur maður rekst í mig og maturinn dettur á gólfið. Hann biðst afsökunar, ég brosi og segji þetta ekkert vera, fer svo að kassanum og borga og út. Ég er rétt að verða komin að búðinni minni þegar ungi maðurinn kemur hlaupandi á eftir mér og spyr mig hvort hann geti ekki keypt handa mér drykk. Ég hélt að hann væri að biðjast afsökunar á að hafi rekist á mig og sagði honum að hafa ekki áhyggjur af svona smámunum. "No, really," segir hann, "can we go for a cup of coffee or summit?" Jeremías minn hann var bara að reyna við mig! Á þriðjudegi klukkan hálffimm, fyrir utan Iceland matvöruverslun! Ég sagðist þurfa að fara aftur í vinnu og þakkaði fyrir. Ég verð nú bara að segja að ég er hæstánægð með þetta, langt síðan reynt hefur verið við mig og hvað þá í búðinni. Ég kom svo heim og sagði eiginmanni mínum frá ævintýrum mínum og það eina sem hann hafði áhyggjur af var að grey maðurinn væri núna upset út af því að hann hafi fengið neitun. Crash and burn. Ekkert afbrýðisamur eða neitt. Uss og svei.

Ég var að taka niður allt jólaskrautið.

Ég er hætt að reykja. Fimmti dagur í dag og allt á uppleið, er farið að líða betur. Ég var ekki glöð annan og þriðja daginn, en þetta er allt að koma núna.

Megrun bíður kannski aðeins.

Ég horfði á áramótaskaupið og fannst mjög skemmtilegt.

Ég er búin að taka comments moderation af þannig að núna á að vera hægt að kommenta á mig villt og galið. Endilega prófið það.

Ég er ekki mikið stemmd fyrir nýja árið, ég er búin að grannskoða allar 600 sjónvarpstöðvarnar sem ég er með og það er ekki einn fréttaþáttur þar sem farið er yfir árið í myndum og máli. Ég bara get ekki tekið á móti nýju ári án þess að skoða hið gamla. Svo datt mér í hug að horfa á áramótaskaupið á netinu en hugsa að það sé tilgangslaust af því að ég hef ekki fylgst nógu vel með fréttum á Íslandi til að fatta brandarana. Ég verð bara að láta annálinn hennar Magnþóru duga. Hér er bara rok og rigning...er einhver búin að fatta að ég er kannski ekki í sem besta skapi. Ég ætti kannksi að bíða aðeins með að skrifa meira þangað til að ég er hressari.

Ég skipti um frídag, er heima í dag en fer í vinnu á þriðjudaginn, til að geta tekið á móti rafvirkja. Hann ætlar vinandi að segja mér að þetta sé ekkert mál, og kemur eldvélinni nýju fyrir. Ég er orðin dálítið leið á að hafa hana í kassa hérna í ganginum. Þessi líka fína eldavél og ekkert eldað. Ekki það að maður sé neitt sérstaklega svangur þessa dagana, endalaust góðgæti sem maður er að bíta í allan daginn. En svona eru bara jólin.

Ekki er svosem mikið um að vera í vinnunni, það tímir enginn að kaupa gleraugu á þessum árstíma þannig að ég og John, augnlæknirinn erum búin að vera að stússast í að skoða hvað ég þarf að gera til að komast í gegnum sjóntækjafræðina. Hann er búinn að vera mjög hjálplegur en ég verða að viðurkenna að ég er með smá magaverk, þetta er ægileg stærðfræði sem fylgir. Ég þarf að breyta hugsunarhætti sem hefur viðgengist hjá mér síðan í 7. bekk. Það er að ég geti ekki reiknað. Það er það erfiðasta við allt dæmið. (No pun intended!)

Ofát og allt það, leggst þungt á gamla fólkið, ungi maðurinn hinnánægðasti. Sýnist að svona sé hægt að birta myndir, kommentaboxið eitthvað bilað hinsvegar?

Ég er að reyna að hressa aðeins upp á bloggið mitt en finn núna ekki útúr því núna hvernig ég kem myndum af hello inn á síðuna. Hello þekkir ekki nýja google blogg adressuna mína, meira vesenið, og allar jólamyndirnar bíða sýningar!

Svona líka fín hjá okkur jólin, enginn fullur fyrir utan gluggann þetta árið, Lúkas svo sáttur við alla pakkana sína, steikin aldrei betri, sósan frábær...svona gæti maður lengi heldið áfram. Dave er farinn aftur í vinnuna en ég er heima í dag. Svo þrír dagar í vinnu og svo aftur smá frí yfir áramót. Fínt bara.

Já, ætli maður sé ekki bara þrjátíu og tveggja í dag. Ég er bara nokkuð ánægð með þetta, helgin búin að vera ljómandi. Ég fékk frí í vinnunni í gær og ég og tengdó fórum með Lúkas í bæinn og versluðum alveg eins og brjálaðar. Ég fékk Brabantia ruslatunnu í afmælisgjöf (ruslið er ekki undir eldhúsvaskinum heldur í tunnu á miðju eldhúsgólfinu og þessvegna mikil þörf á glæsilegri tunnu), og ég keypti mér svo rúmteppi og púða og körfur til að gera allt svona aðeins fínna, fyrir afmælispeninga frá mömmu og pabba og ömmu og afa. Ég er svo ánægð með þetta alltsaman. Við fórum svo með Lúkas til að sjá jólasveininn. Hann var out to lunch þannig að Lúki fékk bara að fara á trampólín í staðinn. Það er fátt jafnskemmtilegt og að hoppa þannig að allir komu heim ánægðir. Í dag ætla ég svo að fá mér croissant í morgunmat, lesa bók, fá indverskan sendan heim (mat ekki mann) í kvöld og horfa á sjónvarpsútgáfu af Hogswatch eftir Terry Pratchett. Mjög spennandi. David Jason í hlutverki Alberts og virkar allt mjög vel gert. Á morgun er förinni svo heitið til Manchester til að skoða jólaljósin þar í bæ og kannski kaupa jólaföt á Lúkas. Hann á að syngja á jólatónleikum á miðvikudaginn og þarf að vera dálítið fínn. Svo þarf náttúrulega að vara sig á þessum jólaketti alltaf hreint.

Ég er búin að vera að reyna að taka mynd af Láka sem á fara á jólakortið í ár. Ég sá fyrir mér hann horfandi dreymnum augum á kertaloga á aðventukransinum, eða horfandi dreymnum augum á litla jólaherðatréð. Láki er ekki alveg sammála mér, blæs á kertið og hoppar upp og niður fyrir framan tréð og er allt annað en dreyminn. Við bökuðum svo köku í gær og ég náði nokkurm skotum af honum útmökuðum í súkkulaðikremi. Kannski meira við hæfi hvort eð er.

Ég er komin í fínt jólaskap, er farin að hlakka heilmikið til að sjá Láka opna pakkana sína. Ég hef reyndar smá áhyggjur af jólamáltíðinni. Hann er núna í einhverju uppreisnarskapi þannig að hann neitar að setjast við matarborðið tilað borða með okkur. Öll kvöld fara núna í öskur og læti bara til að fá hann til að setjast niður. AÐ fá hann til að borða er óreynt ennþá, ég er vanalega of uppgefin til að rífast við hann til að fá hann til að borða líka. Hann ber enga virðingu fyrir mér, pabbi hans getur enn aðeins talað hann til, ég er bara svona einhver leiðinda kerling að hans mati.

Mikið svaðalega getur rignt hér í Veils. Ég er að spá hvort við getum ekki farið að skoða rigninguna sem útflutningsvöru. Það er örugglega einhver í heiminum sem vantar regn.

Ég fór út á djammið með stelpunum í vinnunni á laugardagskvöldið, í rauða kjólnum mínum. Viða gaman, ég er mjög hrifin af bresku djammi, mætt á svæðið fyrir sjö, komin upp í rúm klukkan eitt (og áður en þið spyrjið þá fór ég sjálf í rúmið, ég lifði þetta djamm af!) og komin út á róló klukkan níu morgunin eftir! Ekkert mál. Mér fannst þetta vera emira svona eins og gamlárskvöld af því að það var allt í sprengjum og púkablístrum og fyndnum höttum, en svona eru víst jólin hér. Ég dansaði svo interpretive dans við Like a prayer með Madonnu sem þótti mjög sniðugt. Kannski ekki á sama hátt og mér fannt það fyndið en ég er búin að gefast upp á að bíða eftir því að þær fatti mig. Svo lengi sem þeim finnst ég skrýtin og skemmtileg þá er mér sama.

Dave var að hringja og hann er líklega með opið magasár og gastric flux, ég held að það heiti bakflæði á íslensku og er tískusjúkdómur. Guði sé lof, þetta er allt eitthvað sem er hægt að díla við með magamjólk og smá varfærni.

Þegar Dave var 21 fékk hann sýkingu í hjartað og þurfti að vera á spítala um tíma til að jafna sig. Ég held að hann viti enn ekki almennilega hvað var að enda hefur hann aldrei getað útskýrt þetta fyrir mér svo ég skilji. Allavega, hann er núna búinn að vera með verk í hjartanu í nokkra daga, og ég fann það í gærkvöldi að hann var orðinn hræddur því hann sagði góða nótt á þann hátt að ég held að hann hafi verið að hugsa að hann væri dauður þegar hann vaknaði. Allavega hann fór engu að síður í vinnu í morgun og ég og Lúkas erum hér heima. Hann hringdi svo rétt áðan og sagði að hann væri að fara á bráðamóttöku til að láta líta á sig. Ég sit því hér heima og bíð eftir að heyra frá honum.

Enn af eldavél. Þeir komu hér í gær til að setja hana í samband fyrir mig, tengja gas og annað en neita núna að gera það vegna þess að rafmagnið hjá okkur er ekki rétt. Hvað svo sem það nú þýðir. Málið er að gæjinn sem kom á föstudaginn sagði ekkert um að rafmagnið væri ekki samkvæmt standard og staðli og er því annaðhvort búinn að eyða fyrir okkur tíma, ég hefði getað sorterað rafmagnið áður en þeir komu í gær eða þá að hann hafði í hyggju að tengja eldvélina án þess að fylgja Evrópustaðli. Hvort heldur sem er þá er ég ekki ánægð og er núna á leið í verlsunina til að kvarta all svakalega. Ég ætla að láta þá borga fyrir rafvirkjann.

Gleðilegra er svo að við hjónin ætlum svo að skilja Láka eftir hjá tengdó og fara í bæjarleiðangur til að kaupa jólagjafir handa honum. Helst til snemmt segið þið ef til vill, en það kom í ljós að þetta er eini dagurinn sem við höfum saman núna fram að jólum, við erum upptekin í öðru allt til 24. des. Að hugsa með sér.

Hér komu menn með eldavél handa mér síðasta föstudag, en neituðu að tengja gasið þar eð við værum með bráðhættulegan gasleka sem þurfti að gera við med de samme. Hér hafði komið maður frá British Gas í september til að gera rútínu viðhald og hafði skilið svo við sig að við erum búin að vera í lífshættu síðan í september. Að hugsa með sér! Við lekann var gert svo allt er í key núna en gæjarnir gátu ekki beðið þannig að nú situr hér ægilegur kassi, yfirfullur af eldavél og enginn getur komið fyrr en næsta sunnudag. Þetta er nú meiri sagan. Allavega, við megum búast við skaðabótum frá BG þannig að svona þegar á allt er litið (þ.e. að við erum enn öll sprelllifandi) þá er það bara besta mál.

Haldiði ekki að Wrexham sé ekki orðin menningarborg, hér opnuðu tvö kaffihús um helgina, eitt svona fjölskyldurekið meða voða djúsí heimabökuðum kökum og svo Caffé Nero sem er svona keðja eins og Starbucks. Þannig að nú er hægt að fá kaffi í Wrexham sem er ekki instant. Ótrúlegt en svona þeysir tíminn áfram, allir verða að fylgjast með tískunni, meira segja líka Wrexhambúar. Ég er að hugsa um að stoppa þar við braðlega, ég sá auglyst "White chocolate mocha espresso" Hversu vel hljómar það? Sérstaklega fyrir fólk eins og mig sem finnst hvítt súkkulaði betra en brúnt. (Eða heitir það þá bara súkkulaði? Discuss)
Og jólaljósin glitra í myrkrinu, allir spyrja hvort ég sé tilbúin fyrir jólin. Er eitthvað að hjá fólki, það er nóvember, auðvitað er ég tilbúin með þetta allt saman! Djísús kræst mar.

Eg aetlad ad blogga svakalega nuna en tha er bloggerinn i fylu ut i mig! Typiskt. Reynum aftur sidar, en a medan her er Lukas i haustlitunum. 

Nú er víst hægt að koma inn í Þolló á nýjan og betri hátt. Ég er ekkert sérlega hrifin af þessum breytingum öllum, það er alltaf skrýtið að koma heim og sjá hvað allt hefur breyst en mér finnst nú eiginlega einum of að fá ekki að keyra í gegnum bræðslufýlu og frystihús. Fólki fer jafnvel að fara að finnast Þolló fallegur staður! Það eru bara hörðustu hafnarbúar sem mega finnast það. Ég bið kannski pabba bara um að keyra gamla innganginn næst þegar ég kem.

Tjú tjú! Dagur tvö...

Þær hringdu í mig í morgun úr leikskólanum hans Láka og sögðu að hann mældist með 39 stiga hita. Ég rauk til og náði í hann og fór með heim. Við erum síðan bún að sitja á gólfinu og leika með lestarnar hans. Ég sé engin merki neins lasleika, nei, hann hefur endalausa orku, tjú tjú! tjú tjú mummy tjú tjú! Plís viltu ekki fá þér smá lúr? þú ert svo veikur, no fanks, meiri lest, tjú tjú! Sex klukkutímar eru eiginlega alveg nóg fyrir mig. Ég held að hann sé ekkert veikur. Kannski voru þær bara búnar að fá nóg af lestum á leikskólanum....

Við Lúkas fórum í skírn í gær, Anwen Pheobe Jones var tekin í hóp kristinna manna með pompi og pragt. Ceri og Dion, foreldrar hennar buðu svo til veislu á Coach and Horses sem er local pöbbinn okkar. gaman að fara í skírnarveislu á pöbb, enda létu menn ekki segja sér tvisvar að fá sér bjór í glas. Mér finnst þetta voða sniðugt að fagna þessu svona, fékk mér nú reyndar bara kók sjálf, enda orðin svo léleg að einn bjór svæfir mig bara og er svo rykug í haus lengi á eftir.

Ég er svo að reyna að mála í dag. Ég þarf að setja lag af sérstaklega vatnsblandaðri málningu á gipsið fyrst og svo mála yfir það með venjulegri mánlingu. Mér reiknast til að ég ætti að vera búin að þessu fyrir jól með þessu áframhaldi, Lúkas er ekkert sérstakelga hjálplegur ef ég á að segja satt og rétt frá.

L?kas ? r?l?. (Mynd dagsins!) 

L?kas og Thomas the Tankengine. 

T?lvusnillingur 

Við erum búin að eignast nýja myndavél , þannig að ég er búin að vera á fullu að taka myndir til að læra á vélina, en get núna ekki for the life of me munað hvernig ég setti myndir á bloggið í gegnum hello. Ég er búin að reyna og reyna en þeir segja mér bara að ég sé einhver spam kelling og vilja ekkert við mig tala. Ég þarf að búa til nýtt albúm á netinu svo þið getið séð allar myndirnar sem ég er að taka af Lukku Láka. Hann hélt upp á 3ja ára afmælið á sunnudaginn, með frændum og frænkum báðu megin frá sem var æðislegt. Það var svo gaman að hafa litlu Manchester fjölskylduna hér í afmælinu. Allir skemmtu sér vel nema kannski amma hans Dave, hún náttúrulega borðar ekki svona "foreign muck" sem útlendingurinn býður upp á, og svo fannst henni sérlega skrýtið að við værum ekki í skóm, gvuðaði upp yfir sig þegar hún sá að Arnar var á sokkaleistunum, "my god the man has no shoes!" Þá fannst mér að ég þyrfti að segja eitthvað og lét hana vita að við Íslendingar myndum ekki vaða á skítugum skónum inn í annarra manna hús! Alla vega Lúkas var æstánægður með partýið, fékk fullt af lestum og lestarteinum (stofan hjá mér er ein allsherjar brautarstöð núna) og býður núna bara spenntur eftir jólunum.

Ég er búin að fá rauðan jólakjól, og eru mörg ár síðan ég fór síðast í nýjan kjól um jólin, hvað þá rauðan. Mikið skemmtilegt það. Svo er ég líka búin að fá eina jólagjöf; nýja eldavél, þannig að jólagrísinn verður geggjaður í ár. Lukkan yfir mér alltaf hreint.