Lúkas elskar Thomas The Tankengine meira en allt í lífinu. Við getum eytt heilu dögunum við að setja upp lestarteina handa Tómasi og vinum hans, og eigum orðið dálítið marga teina til að setja saman. Ég tek þá saman á hverju kvöldi þegar Láki er sofnaður til að fá stofuna mína aftur. Það er allt í lagi hans vegna það er svo gaman að setja teinana saman aftur. Ég fæ stundum samviskubit þá daga sem ég er heima með Láka því ég hef bara visst mikið gaman af Tómasi, tveir klukkutímar eru eiginlega limitið mitt. Ég þarf þá að finna góða afsökun til að standa upp, ég þarf að vaska upp, pissa, búa til kaffi og svo kem ég aftur...en get oftast bara treint kaffibollann í nokkrar mínútur áður en það er kallað í mig; "Mammy, you are Percy!" Í dag erum við að bíða eftir að gasmaðurinn komi til að setja gashellurnar við nýja ofninn minn. Hann sagðist myndu koma í morgunsárið, en enn bólar ekki á honum. Þetta fer voðalega í pirrurnar á mér, maður þorir ekki á klóið svona ef hann bankar akkúrat á meðan. Við þurfum líka að fara í bæinn, Láki þarf nýja skó og klippingu, hann er eins og lítill bítill núna.

Jimmy er enn á spítala en er allur að koma til, vonandi að hann fái að koma heim í næstu viku. Við Dave höfum fengið að finna fyirir því hversu smátt öryggisnetið okkar er, það samanstendur sem sé af Heather einni og nú þegar hún er upptekin með Jim þá erum við bara fökked. Ég þarf að sleppa hádegismat til að hafa tíma til að ná í Láka í skólann og svo er hlaup í strætó, Dave þurfti að taka ólaunað frí í gær til að vera heima með hann. Það gæti kostað okkur upp undir 10.000 kall. Já, ég þarf að finna mér fleira fólk í kringum mig sem getur passað.

H'er er svo búið að vera brjálað veður, ekki eins brjál og annarsstaðar á Bretlandi en engu að síður nógu brjál til að tapa tveimur rúðum úr sólhúsinu þannig að það er núna með náttúrulegri loftkælingu. Sem verður voða fínt í sumar en er óheppilegt núna af því að það rignir á sólstólana mína. Við Láki fórum á róló (við erum klikk íslendingar sem fara í pollagalla og út að leika í rigningu og roki þið sjáið til) en það var svo hvasst að Láki fauk niður rennibrautina. Hann var hæstánægður þar sem maður rennur hratt og örugglega þar eð pollagallar og rigning skapa præm renniaðstæður, en mér þótti nóg um, ég á nefninlega ekki pollagalla.

Tengdafaðir minn var lagður inn á spítala í gær með bráða blóðeitrun og var ekki hugað líf. Hann er núna reyndar allur að koma til og þetta lítur allt betur út en gerði í fyrstu. Ég fékk að vera heima í dag svo Dave gæti verið á spítalanum með mömmu sinni. Þannig að við Láki erum að stússast hér heima. Skrýtið, Jimmy er búinn að vera svo veikur svo lengi að maður gat stundum ekki annað en hugsað að kannski væri bara best fyrir hann að fá að fara en svo þegar það virðist vera raunveruleikinn þá er maður ekki tilbúinn í það. Við vonum bara hið besta.

Við erum hætt við að láta Láka pissa í kopp. Hann er bara allsekki tilbúinn. Hann er ekki kominn með tilfinningu fyrir því þegar honum er mál og ég get ekki þröngvað honum til að gera eitthvað sem hann skilur ekki hvað er. Annars þá er þetta orðin ágætis þjóðfélagsstúdía fyrir mig. Ástæðan fyrir því að hann má ekki vera með bleyju þegar hann er kominn á stórudeild er sú að það eru ekki nógu margar fóstrur til að sjá um öll þessi börn og skipta á þeim líka. Það er vegna þess að hér eru flestar mæður heimavinnandi allavega fyrstu 6, 7 ár barnanna. Það er vegna þess að það borgar sig ekki að vinna, maður fær meiri pening í skattaafslátt og bætur en fyrir að vinna venjulega vinnu og þurfa að borga himinhá leikskóla gjöld. Ég sendi Lúkas tvo daga í viku og borga kr. 17.000 fyrir það. Alla vega þannig að hér eru mömmur heima með börnin sín og hafa tíma til að stússast í þessu í marga mánuði, þvo pissublautar buxur og moppa upp gólfið. Meðan á Íslandi vinna allir og þurfa bara að bíða eftir að börnin séu tilbúin sjálf og sem minnst vesen fylgir. Ég þarf að gera þetta eins og Íslendingur.

Ég gleymi alveg að sýna jólamyndirnar.

Lúkas Þorlákur er núna í prógrammi. Hann þarf sum sé að hætta að nota bleyju og byrja að pissa í kopp. Honum gengur ágætlega, annað hvert pisss fer í koppinn, hitt í sófann, á gólfið, í stólinn... Mér fannst ekki kominn tími á þetta, var ekki viss um að hann væri tilbúinn, en fékk þær fréttir frá leikskólanum að hann væri orðinn tilbúin til að fara upp í stóru deild, þar sem hann getur sjálfsagt lært meira, en mætti það ekki þar eð hann er ekki þurr. Ég þarf því að þröngva barninu ú bleyjunni ef hann á að fá að halda áfram þroskaferlinu í skólanum.

Við vorum of bissí í vinnunni í gær til að fá klukkutíma hádegismat eins og á að gerast, en ég fékk að skreppa aðeins út í búð (Iceland heitir hún, believe it or not, og selur mest frosinn mat) til að kaupa eitthvað í kvöldmatinn. Ég var með einn eða tvö pakka í fanginu þegar ungur maður rekst í mig og maturinn dettur á gólfið. Hann biðst afsökunar, ég brosi og segji þetta ekkert vera, fer svo að kassanum og borga og út. Ég er rétt að verða komin að búðinni minni þegar ungi maðurinn kemur hlaupandi á eftir mér og spyr mig hvort hann geti ekki keypt handa mér drykk. Ég hélt að hann væri að biðjast afsökunar á að hafi rekist á mig og sagði honum að hafa ekki áhyggjur af svona smámunum. "No, really," segir hann, "can we go for a cup of coffee or summit?" Jeremías minn hann var bara að reyna við mig! Á þriðjudegi klukkan hálffimm, fyrir utan Iceland matvöruverslun! Ég sagðist þurfa að fara aftur í vinnu og þakkaði fyrir. Ég verð nú bara að segja að ég er hæstánægð með þetta, langt síðan reynt hefur verið við mig og hvað þá í búðinni. Ég kom svo heim og sagði eiginmanni mínum frá ævintýrum mínum og það eina sem hann hafði áhyggjur af var að grey maðurinn væri núna upset út af því að hann hafi fengið neitun. Crash and burn. Ekkert afbrýðisamur eða neitt. Uss og svei.

Ég var að taka niður allt jólaskrautið.

Ég er hætt að reykja. Fimmti dagur í dag og allt á uppleið, er farið að líða betur. Ég var ekki glöð annan og þriðja daginn, en þetta er allt að koma núna.

Megrun bíður kannski aðeins.

Ég horfði á áramótaskaupið og fannst mjög skemmtilegt.

Ég er búin að taka comments moderation af þannig að núna á að vera hægt að kommenta á mig villt og galið. Endilega prófið það.

Ég er ekki mikið stemmd fyrir nýja árið, ég er búin að grannskoða allar 600 sjónvarpstöðvarnar sem ég er með og það er ekki einn fréttaþáttur þar sem farið er yfir árið í myndum og máli. Ég bara get ekki tekið á móti nýju ári án þess að skoða hið gamla. Svo datt mér í hug að horfa á áramótaskaupið á netinu en hugsa að það sé tilgangslaust af því að ég hef ekki fylgst nógu vel með fréttum á Íslandi til að fatta brandarana. Ég verð bara að láta annálinn hennar Magnþóru duga. Hér er bara rok og rigning...er einhver búin að fatta að ég er kannski ekki í sem besta skapi. Ég ætti kannksi að bíða aðeins með að skrifa meira þangað til að ég er hressari.

Ég skipti um frídag, er heima í dag en fer í vinnu á þriðjudaginn, til að geta tekið á móti rafvirkja. Hann ætlar vinandi að segja mér að þetta sé ekkert mál, og kemur eldvélinni nýju fyrir. Ég er orðin dálítið leið á að hafa hana í kassa hérna í ganginum. Þessi líka fína eldavél og ekkert eldað. Ekki það að maður sé neitt sérstaklega svangur þessa dagana, endalaust góðgæti sem maður er að bíta í allan daginn. En svona eru bara jólin.

Ekki er svosem mikið um að vera í vinnunni, það tímir enginn að kaupa gleraugu á þessum árstíma þannig að ég og John, augnlæknirinn erum búin að vera að stússast í að skoða hvað ég þarf að gera til að komast í gegnum sjóntækjafræðina. Hann er búinn að vera mjög hjálplegur en ég verða að viðurkenna að ég er með smá magaverk, þetta er ægileg stærðfræði sem fylgir. Ég þarf að breyta hugsunarhætti sem hefur viðgengist hjá mér síðan í 7. bekk. Það er að ég geti ekki reiknað. Það er það erfiðasta við allt dæmið. (No pun intended!)

Ofát og allt það, leggst þungt á gamla fólkið, ungi maðurinn hinnánægðasti. Sýnist að svona sé hægt að birta myndir, kommentaboxið eitthvað bilað hinsvegar?

Ég er að reyna að hressa aðeins upp á bloggið mitt en finn núna ekki útúr því núna hvernig ég kem myndum af hello inn á síðuna. Hello þekkir ekki nýja google blogg adressuna mína, meira vesenið, og allar jólamyndirnar bíða sýningar!

Svona líka fín hjá okkur jólin, enginn fullur fyrir utan gluggann þetta árið, Lúkas svo sáttur við alla pakkana sína, steikin aldrei betri, sósan frábær...svona gæti maður lengi heldið áfram. Dave er farinn aftur í vinnuna en ég er heima í dag. Svo þrír dagar í vinnu og svo aftur smá frí yfir áramót. Fínt bara.

Já, ætli maður sé ekki bara þrjátíu og tveggja í dag. Ég er bara nokkuð ánægð með þetta, helgin búin að vera ljómandi. Ég fékk frí í vinnunni í gær og ég og tengdó fórum með Lúkas í bæinn og versluðum alveg eins og brjálaðar. Ég fékk Brabantia ruslatunnu í afmælisgjöf (ruslið er ekki undir eldhúsvaskinum heldur í tunnu á miðju eldhúsgólfinu og þessvegna mikil þörf á glæsilegri tunnu), og ég keypti mér svo rúmteppi og púða og körfur til að gera allt svona aðeins fínna, fyrir afmælispeninga frá mömmu og pabba og ömmu og afa. Ég er svo ánægð með þetta alltsaman. Við fórum svo með Lúkas til að sjá jólasveininn. Hann var out to lunch þannig að Lúki fékk bara að fara á trampólín í staðinn. Það er fátt jafnskemmtilegt og að hoppa þannig að allir komu heim ánægðir. Í dag ætla ég svo að fá mér croissant í morgunmat, lesa bók, fá indverskan sendan heim (mat ekki mann) í kvöld og horfa á sjónvarpsútgáfu af Hogswatch eftir Terry Pratchett. Mjög spennandi. David Jason í hlutverki Alberts og virkar allt mjög vel gert. Á morgun er förinni svo heitið til Manchester til að skoða jólaljósin þar í bæ og kannski kaupa jólaföt á Lúkas. Hann á að syngja á jólatónleikum á miðvikudaginn og þarf að vera dálítið fínn. Svo þarf náttúrulega að vara sig á þessum jólaketti alltaf hreint.

Ég er búin að vera að reyna að taka mynd af Láka sem á fara á jólakortið í ár. Ég sá fyrir mér hann horfandi dreymnum augum á kertaloga á aðventukransinum, eða horfandi dreymnum augum á litla jólaherðatréð. Láki er ekki alveg sammála mér, blæs á kertið og hoppar upp og niður fyrir framan tréð og er allt annað en dreyminn. Við bökuðum svo köku í gær og ég náði nokkurm skotum af honum útmökuðum í súkkulaðikremi. Kannski meira við hæfi hvort eð er.

Ég er komin í fínt jólaskap, er farin að hlakka heilmikið til að sjá Láka opna pakkana sína. Ég hef reyndar smá áhyggjur af jólamáltíðinni. Hann er núna í einhverju uppreisnarskapi þannig að hann neitar að setjast við matarborðið tilað borða með okkur. Öll kvöld fara núna í öskur og læti bara til að fá hann til að setjast niður. AÐ fá hann til að borða er óreynt ennþá, ég er vanalega of uppgefin til að rífast við hann til að fá hann til að borða líka. Hann ber enga virðingu fyrir mér, pabbi hans getur enn aðeins talað hann til, ég er bara svona einhver leiðinda kerling að hans mati.

Mikið svaðalega getur rignt hér í Veils. Ég er að spá hvort við getum ekki farið að skoða rigninguna sem útflutningsvöru. Það er örugglega einhver í heiminum sem vantar regn.

Ég fór út á djammið með stelpunum í vinnunni á laugardagskvöldið, í rauða kjólnum mínum. Viða gaman, ég er mjög hrifin af bresku djammi, mætt á svæðið fyrir sjö, komin upp í rúm klukkan eitt (og áður en þið spyrjið þá fór ég sjálf í rúmið, ég lifði þetta djamm af!) og komin út á róló klukkan níu morgunin eftir! Ekkert mál. Mér fannst þetta vera emira svona eins og gamlárskvöld af því að það var allt í sprengjum og púkablístrum og fyndnum höttum, en svona eru víst jólin hér. Ég dansaði svo interpretive dans við Like a prayer með Madonnu sem þótti mjög sniðugt. Kannski ekki á sama hátt og mér fannt það fyndið en ég er búin að gefast upp á að bíða eftir því að þær fatti mig. Svo lengi sem þeim finnst ég skrýtin og skemmtileg þá er mér sama.

Dave var að hringja og hann er líklega með opið magasár og gastric flux, ég held að það heiti bakflæði á íslensku og er tískusjúkdómur. Guði sé lof, þetta er allt eitthvað sem er hægt að díla við með magamjólk og smá varfærni.

Þegar Dave var 21 fékk hann sýkingu í hjartað og þurfti að vera á spítala um tíma til að jafna sig. Ég held að hann viti enn ekki almennilega hvað var að enda hefur hann aldrei getað útskýrt þetta fyrir mér svo ég skilji. Allavega, hann er núna búinn að vera með verk í hjartanu í nokkra daga, og ég fann það í gærkvöldi að hann var orðinn hræddur því hann sagði góða nótt á þann hátt að ég held að hann hafi verið að hugsa að hann væri dauður þegar hann vaknaði. Allavega hann fór engu að síður í vinnu í morgun og ég og Lúkas erum hér heima. Hann hringdi svo rétt áðan og sagði að hann væri að fara á bráðamóttöku til að láta líta á sig. Ég sit því hér heima og bíð eftir að heyra frá honum.

Enn af eldavél. Þeir komu hér í gær til að setja hana í samband fyrir mig, tengja gas og annað en neita núna að gera það vegna þess að rafmagnið hjá okkur er ekki rétt. Hvað svo sem það nú þýðir. Málið er að gæjinn sem kom á föstudaginn sagði ekkert um að rafmagnið væri ekki samkvæmt standard og staðli og er því annaðhvort búinn að eyða fyrir okkur tíma, ég hefði getað sorterað rafmagnið áður en þeir komu í gær eða þá að hann hafði í hyggju að tengja eldvélina án þess að fylgja Evrópustaðli. Hvort heldur sem er þá er ég ekki ánægð og er núna á leið í verlsunina til að kvarta all svakalega. Ég ætla að láta þá borga fyrir rafvirkjann.

Gleðilegra er svo að við hjónin ætlum svo að skilja Láka eftir hjá tengdó og fara í bæjarleiðangur til að kaupa jólagjafir handa honum. Helst til snemmt segið þið ef til vill, en það kom í ljós að þetta er eini dagurinn sem við höfum saman núna fram að jólum, við erum upptekin í öðru allt til 24. des. Að hugsa með sér.

Hér komu menn með eldavél handa mér síðasta föstudag, en neituðu að tengja gasið þar eð við værum með bráðhættulegan gasleka sem þurfti að gera við med de samme. Hér hafði komið maður frá British Gas í september til að gera rútínu viðhald og hafði skilið svo við sig að við erum búin að vera í lífshættu síðan í september. Að hugsa með sér! Við lekann var gert svo allt er í key núna en gæjarnir gátu ekki beðið þannig að nú situr hér ægilegur kassi, yfirfullur af eldavél og enginn getur komið fyrr en næsta sunnudag. Þetta er nú meiri sagan. Allavega, við megum búast við skaðabótum frá BG þannig að svona þegar á allt er litið (þ.e. að við erum enn öll sprelllifandi) þá er það bara besta mál.

Haldiði ekki að Wrexham sé ekki orðin menningarborg, hér opnuðu tvö kaffihús um helgina, eitt svona fjölskyldurekið meða voða djúsí heimabökuðum kökum og svo Caffé Nero sem er svona keðja eins og Starbucks. Þannig að nú er hægt að fá kaffi í Wrexham sem er ekki instant. Ótrúlegt en svona þeysir tíminn áfram, allir verða að fylgjast með tískunni, meira segja líka Wrexhambúar. Ég er að hugsa um að stoppa þar við braðlega, ég sá auglyst "White chocolate mocha espresso" Hversu vel hljómar það? Sérstaklega fyrir fólk eins og mig sem finnst hvítt súkkulaði betra en brúnt. (Eða heitir það þá bara súkkulaði? Discuss)
Og jólaljósin glitra í myrkrinu, allir spyrja hvort ég sé tilbúin fyrir jólin. Er eitthvað að hjá fólki, það er nóvember, auðvitað er ég tilbúin með þetta allt saman! Djísús kræst mar.

Eg aetlad ad blogga svakalega nuna en tha er bloggerinn i fylu ut i mig! Typiskt. Reynum aftur sidar, en a medan her er Lukas i haustlitunum. 

Nú er víst hægt að koma inn í Þolló á nýjan og betri hátt. Ég er ekkert sérlega hrifin af þessum breytingum öllum, það er alltaf skrýtið að koma heim og sjá hvað allt hefur breyst en mér finnst nú eiginlega einum of að fá ekki að keyra í gegnum bræðslufýlu og frystihús. Fólki fer jafnvel að fara að finnast Þolló fallegur staður! Það eru bara hörðustu hafnarbúar sem mega finnast það. Ég bið kannski pabba bara um að keyra gamla innganginn næst þegar ég kem.

Tjú tjú! Dagur tvö...

Þær hringdu í mig í morgun úr leikskólanum hans Láka og sögðu að hann mældist með 39 stiga hita. Ég rauk til og náði í hann og fór með heim. Við erum síðan bún að sitja á gólfinu og leika með lestarnar hans. Ég sé engin merki neins lasleika, nei, hann hefur endalausa orku, tjú tjú! tjú tjú mummy tjú tjú! Plís viltu ekki fá þér smá lúr? þú ert svo veikur, no fanks, meiri lest, tjú tjú! Sex klukkutímar eru eiginlega alveg nóg fyrir mig. Ég held að hann sé ekkert veikur. Kannski voru þær bara búnar að fá nóg af lestum á leikskólanum....

Við Lúkas fórum í skírn í gær, Anwen Pheobe Jones var tekin í hóp kristinna manna með pompi og pragt. Ceri og Dion, foreldrar hennar buðu svo til veislu á Coach and Horses sem er local pöbbinn okkar. gaman að fara í skírnarveislu á pöbb, enda létu menn ekki segja sér tvisvar að fá sér bjór í glas. Mér finnst þetta voða sniðugt að fagna þessu svona, fékk mér nú reyndar bara kók sjálf, enda orðin svo léleg að einn bjór svæfir mig bara og er svo rykug í haus lengi á eftir.

Ég er svo að reyna að mála í dag. Ég þarf að setja lag af sérstaklega vatnsblandaðri málningu á gipsið fyrst og svo mála yfir það með venjulegri mánlingu. Mér reiknast til að ég ætti að vera búin að þessu fyrir jól með þessu áframhaldi, Lúkas er ekkert sérstakelga hjálplegur ef ég á að segja satt og rétt frá.

L?kas ? r?l?. (Mynd dagsins!) 

L?kas og Thomas the Tankengine. 

T?lvusnillingur 

Við erum búin að eignast nýja myndavél , þannig að ég er búin að vera á fullu að taka myndir til að læra á vélina, en get núna ekki for the life of me munað hvernig ég setti myndir á bloggið í gegnum hello. Ég er búin að reyna og reyna en þeir segja mér bara að ég sé einhver spam kelling og vilja ekkert við mig tala. Ég þarf að búa til nýtt albúm á netinu svo þið getið séð allar myndirnar sem ég er að taka af Lukku Láka. Hann hélt upp á 3ja ára afmælið á sunnudaginn, með frændum og frænkum báðu megin frá sem var æðislegt. Það var svo gaman að hafa litlu Manchester fjölskylduna hér í afmælinu. Allir skemmtu sér vel nema kannski amma hans Dave, hún náttúrulega borðar ekki svona "foreign muck" sem útlendingurinn býður upp á, og svo fannst henni sérlega skrýtið að við værum ekki í skóm, gvuðaði upp yfir sig þegar hún sá að Arnar var á sokkaleistunum, "my god the man has no shoes!" Þá fannst mér að ég þyrfti að segja eitthvað og lét hana vita að við Íslendingar myndum ekki vaða á skítugum skónum inn í annarra manna hús! Alla vega Lúkas var æstánægður með partýið, fékk fullt af lestum og lestarteinum (stofan hjá mér er ein allsherjar brautarstöð núna) og býður núna bara spenntur eftir jólunum.

Ég er búin að fá rauðan jólakjól, og eru mörg ár síðan ég fór síðast í nýjan kjól um jólin, hvað þá rauðan. Mikið skemmtilegt það. Svo er ég líka búin að fá eina jólagjöf; nýja eldavél, þannig að jólagrísinn verður geggjaður í ár. Lukkan yfir mér alltaf hreint.

Voðalega líður þetta fimm ára plan mitt hægt. Mig langar heim núna.

Mér finnast sunnudagarnir sem Dave er í vinnunni stundum smávegis erfiðir. Sértaklega þegar Lúkas sofnar í sófanum út frá knuðli, ég veit ekki alveg hvað ég á við mig að gera núna. Kannski að ég sofni bara í sófanum hjá honum.

Nú er ég sko aldeilis í góðu skapi! Og vitiði hvað? ég hef ekki hugmynd um afhverju! Ég hef lúmskan grun um að það sé af því að ég keypti kerti í dag. Ég ætti kannski að útskýra betur. Skammdegið er minn uppáhaldstími; rökkurkyrrð yfir öllu, rykið í hornunum sést ekki, ég get farið í þykkar peysur, oig kveikt á kertum! Jei!

Það tekur sig upp gamla bölvunin með að koma til Íslands eða fá hingað gesti, Lúkas gleypti eitt penný og er búinn að vera smá skrýtinn síðan, svaf ekkert í nótt. Ég held að hann sé í lagi núna, sjáumst (vonandi) í kvöld.

Já það er ekki hlaupið að því að koma heim til Íslands. Ég er svo hrædd um að ég sé orðin hallærislegur breti að ég er búin að eyða síðustu tveimur vikum yfir tískutímaritum og öðru slíku, og eyða tveimur mánaðarlaunum í ný föt, andlitsmálningu og kápu. Það er nú reyndar ekki búið að vera neitt grín, ég er enn hálf nojuð, hvða ef allt sem ég er búin að vera að kaupa er hallærislegt breskt og ég verð eins og kjáni? Hér eru allar konur klæddar eins og gleðikonur, tuttugu kílóum og feitar en samt í mjaðmabuxum og hálfbolum (spurjiði bara Hörpu, hún tók eftir þessu í Madchester líka) og þessvegna dálítið erfitt að segja til um hvað þykir smart á ÍSlandi. Í Wrexham eru engin merkjasnyrtivara seld, ég notaði áðru Chanel (trademark) en er núna að nota L´oreal. Er það í lagi? Eða er ég kannksi að ýkja upp í sjálfri mér gæðakaphlaupið heima og allt hefur breyst? Er ég kannski bara betur sett ef ég er skynsöm og kaupi aðeins ódýrara ef gæðin eru hin sömu? Hvað segið þið á Íslandi? Er enn lífsnauðsyn að vera alltaf flottastur?

Loksins, loksins er lokið (fingers crossed) þessu veseni með rakann í veggjunum hjá okkur. Endapunktur vonandi kominn á málið og ekkert eftir nema að mála upp á nýtt. Ekki uppáhaldsiðjan mín, ég er ekki nógu mikill fullkomnunarsinni til að hafa þolinmæði en ég er ákveðin í að hafa allt skínandi hvítt fyrir jól, þannig að það er bara að drífa síg í málið.

Fékk flugmiðana senda í dag, rétt rúmar tvær vikur í heimkomu!

Ég ætla nú að taka örlög mín í mínar hendur, ég neita að vera fórnarlamb lengur, fórnarlamb bankakerfisins. Er á fullu að leita að besta dílnum, og ég sé ekki betur en að með smá tilfæringum, geti ég greitt niður húsið á 10 árum og 10 mánuðum, frekar en 25 árum. Gott það! Oneaccount.co.uk mortgage shrinker. Berið saman við íslensk húsbréf. Hvernig lítur það út?

Já, þetta var á þriðjudaginn, á laugardaginn töpuðu þeir svo fimm tvö fyrir Stockport, og í gærkvöldi þrjú eitt fyrir Birmingham. Eiginmaður minn er sumsé núna hættur að fylgjast með fótbolta. Hann þolir ekki meira svona.

Við Lúkas skelltum okkur í lest á sunnudginn og heimsóttum Hörpu, Arnar og Katrínu í Manchester. Mér líst svona ljómandi vel á borgina og húsið og hverfið þeirra skötuhjúa bara með ágætum. Ég á eftir að fá að koma aftur í heimsókn og versla smávegis, þeir eru nebblilega með Habitat í Manchester...Ég keypti reyndar ef ég man rétt, barstólana mína í Manchester. Og sendi heim með pósti. Kemur Líki púki. Leiter!

Já, þetta var á þriðjudaginn, á laugardaginn töpuðu þeir svo fimm tvö fyrir Stockport, og í gærkvöldi þrjú eitt fyrir Birmingham. Eiginmaður minn er sumsé núna hættur að fylgjast með fótbolta. Hann þolir ekki meira svona.

Við Lúkas skelltum okkur í lest á sunnudginn og heimsóttum Hörpu, Arnar og Katrínu í Manchester. Mér líst svona ljómandi vel á borgina og húsið og hverfið þeirra skötuhjúa bara með ágætum. Ég á eftir að fá að koma aftur í heimsókn og versla smávegis, þeir eru nebblilega með Habitat í Manchester...Ég keypti reyndar ef ég man rétt, barstólana mína í Manchester. Og sendi heim með pósti. Kemur Líki púki. Leiter!

Eiginmaður minn situr í þessum skrifuðum orðum í sófanum og bítur í hnúana á meðan sölt tárin renna niður bústnar kinnar hans. Angistin er ólýsanleg, sorgin og eymdin nánast áfinnanleg. Og hvað er að gerast? Jú, Wrexham FC er að tapa 5-0, FIMM NÚLL, fyrir Accrington Stanley. (Accrington Stanley, who are they? Exactly!)

Ég fylgist líka spennt með Magna hérna í sjónvarpinu, reyndar eitthvað endursýnt, á mánudagskvöldum. Hér kemur alltaf "voting lines are now closed" þannig að ég þarf að finna eitthvað út úr því svo ég geti kosið kappann. Mér finnst hann langbestur þó ég sé reyndar hrifin af Dilönu líka. Get samt ekki alveg sett saman Á móti sól og Mötley Crue...

Núna er pressa maður! Ceri búin að eignast dóttur og Shirley með á leiðinni. Ég er svo vond kona að mig langar frekar að koma mér aðeins áfram í lífinu. Með núll stuðningshóp get ég kki séð hvurnig maður fer að því að eignast fleiri börn, vera í fullri vinnu og í fullu námi. Kannski er ég bara ógeðslega löt?

Já, ég mun sumsé hefja stærðfræði nám núna í haust, undirbúningur fyrir sjóntækjafræðina. Ég ætla að byrja á því að fá Dave til að hjálpa mér, hann er nú einu sinni stærðfræðingur, en ef mér finnst ég þurfa frekari hjálp þá get ég alltaf farið í framhaldskólann hér eftir áramót. Svo eru það inntökupróf í apríl og svo vonandi þriggja ára nám í sjóntækjafræði. Fyrirtækið mitt sponsorar það svo ég get unnið fulla vinnu með og þarf ekki að borga neitt. Í staðinn vinn ég hjá þeim í ár eftir útskrift. Að því loknu komum við heim. Já, ég er á heimleið. Ég er búin að vera hér í 3 ár rúm og enn finnst mér stundum allt voða erfitt. En nú þegar ég get litið á sjálfa mig sem stúdent erlendis, sem er á heimleið breytist allt. Núna er þetta bara gaman. Ég þarf að vera með plan annars fúnkera ég ekki. Eftir fimm ár ættum við líka að vera búin að sortera okkur fjárhagslega þannig að við getum komið heim og keypt hús og fellihýsi og verið eins og normal Íslendingar. Þetta finnst mér gott plan.

Við fórum í dag og keyptum okkur nýja þvottavél. Gamla vélin sem Kalli og Elsa fengu í brúðargjöf og ég keypti af þeim fyrir mörgum árum er búin að gefast upp. Mér fannst þetta sérstaklega skemmtileg innkaupaferð og leyfði sölumanninum að sýna mér allt það flottasta áður en ég benti á "special offer" vélina og sagðist ætla að taka eina slíka. ég ætla líka að kaupa mér eldavél þar sem ég ætla svo að taka með mér heim. Vá, svona geggjaða með gashringjum og tveimur ofnum úr stáli. Geggjuð.

Tveggja vikna sumarfrií í 35 stiga hita lokið og byrjað að rigna (guði sé lof!). Aftur í vinnu í fyrra málið. Gæti nú reyndar alveg gert viku í viðbót. Var ægilega sorgmadd þegar mamma og pabbi fóru heim en er núna komin með 4 ára plan svo allt er í fínasta lagi núna. Láki kallar á mat, meira um þetta síðar.

Við hjónin erum þá búin að vera gift í rétt rúmt ár og erum bara nokk ánægð með það. Við komum Lúkasi fyrir hjá tengdó á laugardagskvöldið og fórum út að skemmta okkur í fyrsta skipti í ár. Byrjuðum á rómantískum kvöldverði þar sem við héldumst í hendur, störðum í augu og andvörpuðum heilan helling í undrun og ánægju yfir ást okkar á hvort öðru. Við ætluðum svo að fara heim en ákvæðum á síðustu stundu að þar eð þetta var fyrsta tækifæri okkar að fara út í heilt á þá ættum við að nýta það betur. Og hvort við nýttum okkur! Ég hef bara ekki tjúttað svona í mannsminni, við dönsuðum og sungum og drukkum og djömmuðum, komum svo heim og spiluðum tónlist og sungum til 5 um morgunin. Ég bara man ekki eftir að hafa skemmt me´r svona vel ever.

Hér er enn sól og sumar, ég er alltaf að reyna að stússast í garðinum en gengur illa. Ég er núin að slá og er núna að reyna að reita arfa og fá einhverja mynd á garðinn en ekkert gerist. Ég er bara ekki með græna fingur. En ég er að minnsta kosti orðin dálítið brún. Betra en ekkert. Ein vika í viðbot í vinnu og svo tveggja vikna frí. guði sé lof, ég er orðin langþreytt eftir þessu fríi.

Fimmtu veikindin núna yfirstaðin (frunsan lafir reyndar enn, heldur dauðahaldi í efrivörina á mér), og ég fór í blóðprufu í dag til að tjékka á hvort ég sé með pláguna eða einhvern annan minniháttar sjúkdóm. Doktor Kendall segir mér að ég sé bara óheppin, og ég hugsa að það sé rétt hjá honum en hann vildi samt draga blóð og skoða málið. Sjáum til.

Ég er búin að finna gönguklúbb sem gengur um Wrecsam og nágrenni og er að skoða hvernig ég get komist að og farið með. Það held ég að væri gaman rölta um og skoða betur umhverfi mitt og styrkjast og hressast í leiðinni. Örugglega bara akkúrat það sem mig vantar.

Mamma og pabbi koma svo í heimsókn, eftir þrjár vikur akkúrat í dag. Ég er strax orðin nojuð, sé ryk og skít í hornum sem ég sá ekki áður, og garðurinn er frumskógur sem Rambó myndi skemmta sér í. Ryksuga og slá, það er það sem þarf að gera en ég hef mig ekki í það.

Mig vantar alminliga myndavel. Kannski ad eg geri verdsamanburd og skodi i frihofn i haust lika. Eg bara a engann aur!

Eg er nuna buin ad vera veik fjorum sinnum sidan i desember. Er ekki farid ad litast a blikuna. Aetla til doktors a morgun og spyrja hvort geti verid ad eg se ovon breskum gerlum og bakterium. Eda hvad se eiginlega i gangi. Frunsur hafa fylgt i oll skiptin. er ordin dalitid leid a thessu.

Talandi um myndir, nú finn ég hvergi snúruna sem ég þarf til að dánlóda myndum úr digivélinni (sem er biluð) og í tölvuna! Það bara virkar ekkert.

Ég sé á blogginum hennar mömmu að hún er svona smellfín, nýkomin úr nostalgíuklippingu, er eins og ekkert hafi breyst síðan hún var fimmtán. Gott mál ef maður er sáttur við fortíðina. Sjálf verð ég að segja að fortíðardraugar eru að angra mig. Ég fór nefnilega líka í klippingu um helgina. Sagði dömu að ég vildi hafa "hreyfingu" í hárinu, halda lengd en hafa svona meira "movement all round". Hún hófst handa og ég verða að segja að skelfingin greip mig æ sterkari tökum meðan ég gat ekki nema hjálparlaus fylgst með henni í speglinum. Og lo, and behold! Hver starir tilbaka á mig þegar skælbrosandi hársnyrtinn er lokin meistarastykkinu? Jú, minn gamli ven Eiki Hauks! Ég hélt að við værum skild skiptum en það er nú ekki svo. Ég er eins og ég var í 6. bekk í grunnskóla. Það er óþarfi að taka fram að ég læt ekki mynd fylgja. Góðar stundir.

Já, gleðifréttir miklar berast að sunnan, frænka og hennar slekti á leið til Madchester í frekara nám. Þvilík lukka að fá að hafa þau svona nálægt, við ætlum að sjá til þess að þau falli alveg fyrir öllu bresku og setjist hér að. Gefa þeim crumpets með smjöri og setja edik á frönskurnar þeirra, tala stanslaust um veðrið og og gefa þeim te að drekka í lítravís. Ætli að við verðum ekki svona eins og sveitavargurinn sem kemur í heimsókn í stórborgina, þau þurfa að útskýra vandræðaleg fyrir Mancunias að við séum (hvíslað) frá Veils! Já, Wrexham er víst ekki háborg mennta og menningar, við erum stolt af því að tilkynna að við vorum kosin önnur "roughest" borgin í Bretlandi. Geri aðrir betur!

Enn sól og blíða, og allir í stuði. Lukkan yfir mér alltaf hreint.

og ég gleymdi aðaðlatriðinu, að ári liðnu vil ég vera orðin garðyrkjukona, huga að garðinum mínum og hafa skepað þar reit fyrir mig og mína til að leika og slappa af í.

1. Eftir ár myndi ég vilja vera 80 kíló.
2. Eftir ár myndi ég vilja vera tilbúin til að byrja á D.O. námi eftir mikla stærðfræðiyfirhalningu.
3. Eftir ár myndi ég vilja sjá arkitekt teikna viðbyggingu á húsið mitt.
4. Eftir ár myndi ég vilja vera orðin manager.
5. Eftir ár myndi ég vilja að ég og Dave værum ekki alveg svona heimakær og meira tilbúin í að prófa nýja hluti.

Jæja, ætli ma´r verði ekki að segja eitthvað.

Ég keypti bókina "The no diet diet" rituð af ægilegum sálfræðingum sem hafa rannsakað og (réttilega) komist að því að megrunarkúrar virka ekki. Ég hefðu nú getað sagt þeim það. Manneskjan er prógrömmuð til að borða og að neita sér um eitthvað í lengri tíma gengur aldrei upp. Þeir tóku sem dæmi meðaltal af þeim sem höfðu prófað atkins kúrinn og 98% höfðu að ári bætt á sig 4.5 kílóum. Hvað um það. No diet diet kemru mat ekki neitt við heldur er verið að skoðað það atferli sem fær mann til að borða vitlaust og svo með nokkrum verkefnum getur maður reynt að breyta hegðunarferli sínu. Ég ætla að prófa, sjáum hvað setur.

Sonur minn sem skítur enn á sig og kann ekki að tala, kviekir á tölvunni, loggar inn á netið og nær í Bob the Builder síðuna og spilar tölvuleiki, allt án minnar hjálpar. Ég get ekki annað en horft með undrun og hryllingi hvað hann er klár. Það skýrir sem sé afhverju ég er oft sýnileg á msn en svara engu, hann leyfir mér ekki að nota lyklaborðið. Og ég fæ engann botní þetta skæp, tölvan mín aftengist netinu ef ég reyni að nota það. Bömmer.

Mikið var þetta nú annars fínn dagur. 25 stiga hiti og ég í fríi eftir hádegi. Ég fór og keypti nokkrar stuttbuxur á Lúkas og bol á mig. Ég er alltaf að verða ánægðari með að búa hérna (kemst reyndar sjálfsagt alrei yfir hvað ég sakan m+p mikið), ég er farin að segja breska brandara, og á sjálfsagt stutt í að setja edik á frönskurnar mínar. ég held að þetta séu góðar fréttir.

Annars þá komum við Púki heim í október í eina viku 9-16 okt. þannig að þið megi byrja ða plana partýið núna.

Svaka flott síðan Hörpu og Arnars með slædssýningu af Katrínu Sigríði. Ég er hætt að taka myndir af Lúkasi. Aðallega vegna þess að mig vantar almennilega digimyndavél, okkar er eiginlega búin að gefast upp, en einnig vegna þess að ég er svo hræðilega gleymin. Milljón sinnum og tvisvar á dag segir Dave við mig eða ég við hann "þetta var kódak móment" en samt náum við ekki í vélina. Búandi erlendis með afa og ömmu sem vilja myndir stanslaust. Ég ætti að skammast mín. Skamm.

Ég hef líka alltof miklar áhyggjur af Lúkasi held ég. Það er semsé komið í ljós að hann er frekar alvarlegt barn sem hefur mesta ánægju af því að velta hlutunum fyrir sér, púsla, lesa og teikna. Þegar við erum úti að leika þá vill hann ekki leika. Hann vill bara skoða hluti, sitja í grasinu eða rölata í göngutúr. Hann vill ekki hlaupa í hringi öskrandi, eða velta sér um eða hoppa í pollum. Ef hann verður skítugur á puttunum þá segir hann jökk og vill láta þvo sér. Ég hef að undanförnu reynt að fá hann til að gera allt ofantalið, en verð að gefast upp. Hann er bara ekki svona. Ég er bara svo hrædd um að hann sé með núll íþróttamann í sér, vilji helst bara sitja í friði og lesa bókina sína og verði smám saman eins og mamma og pabbi: akfeitur. Og fólk á eftir að horfa á okkur og kenna mér um. "Móðir barnsins gefur honum greinilega bara súkkulaði og franskar og fer aldrei með hann í hjólatúra." Og það er bara ekki satt. Eða er ég að búa til vandamál fyrirfram?

Já, ég sat sumsé heima á fimmtudaginn, komst ekki í vinnu vegna óveðurs. Að hugsa með sér! Hér var svona fallegt lag af hvítum jólasnjó, sól skein og glampaði á fannhvíta mjöllina en strætósamgöngur lögðust niður og skólum og leikskólum var lokað. Ég gat ekki að því gert en að finnast þetta dálítið merkilegt. Það er ekki eins og að þetta sé Ástralalía og snjór sé með öllu óþekktur. Nei við Láki sátum bara í bakgarðinum og bjuggum til snjókalla og grýttum snjóboltum í vegfarendur og komumst hvergi. Mér datt reyndar í hug að það er þá sjálfsagt óþarfi að senda með honum kuldastígvél og krappgalla í leikskólann, fóstrurnar senda börnin sjálfsagt ekki út af himinn er grár. Þvílík synd. Eins og það er gaman að veltast úti í snjó og riginingu ef maður er vel búinn. Best ég spyrji þær að þessu. Ekki nema von að bresk börn fitna núna á við ammrísk.

Mér býðst í gegnum vinnuna að læra sjóntækjafræði. Hvernig líst ykkur á það? Ég þarf bara aðeins að læra smá hornafræði. En það ætti nú ekki að vefjast fyrir manni með stærfræðing upp í hjá sér! Triganometry.

Vinna í dag, föstudag og laugardag og svo aftur komin í nokkurra daga frí. Þetta er ágætt, ekki eins fínt og þegar maður er kennari, en fínt engu að síður.

Ég er uppfull af "áramót enn einu sinni, hvar er lífið, hver er ég, hvert stefni ég?" hugsunum. Megrun og reykfrítt ár, allt handan við hornið og svo að finna út hvað ég ætla að gera í lífinu. Meistaranám? Reyna að finna betra starf?, flytja heim? Hveeeeiir veit.

Kemur barnið shgfioerowignpoappng

Þá er Hulda komin og farin, stutt gaman en skemmtilegt. Við náðum góðu spjalli, ferð til Chester, all svakalegum veikindum, svaðalegri verlsunarferð og örlitlu roadtrippi. Gott að hafa þetta allt innifalið. Nótast skal þó niður að héðan í frá kemur enginn í heimsókn nema með uppstimplað heilsuvottorð frá Helga Lækni, þar sem vottast að heilbrigð sál búi í hraustum líkama sem geti tekist á við það mýrar- og malaríufen sem Veils er augljólega fyrir norpandi Íslendinga. Takk fyrir!

Verst eru þó fylgikvillarnir fyrir mig; smá uppvakning heimþrár. Mér finnst ekki gaman að fara á Stansted og fá ekki að fara heim í smá stund. En þa´er bara að rífa sig upp og hella sér í jólaundirbúning, hér flæðir allt í Ora grænum baunum og rauðkáli og ætti ekki að verða flókið að halda ein stykki íslensk jól, og svo bresk strax á eftir. Lukkan yfir mér enn einu sinni; tvö jól á ári!

Lúkas setti gúmmískó út í glugga áðan (er ekki annars réttur dagur?) og það verður gaman að sjá hvernig honum líst á Matchbox bílinn sem Stekkjastaur kom með. Núna er e´g reyndar hálf rugluð, ég get ekki reiknað þetta út, vantar Moggann, það er réttur dagur eða hvað?

Annars bý ég nú ekki í bæ sem er fullur af hinum eins sanna jólaanda, haldiði ekki að ódámarnir hafi ekki bara stolið grenikransinum af útidyrahurðinni minni! Og það yfir hábjartan daginn. Ég læt engan bilbug á mér finna, hengdi bara upp nýjan, en ég verð nú að viðurkenna að trú mín á mannkyninu hefur aðeins borið hnekki, hver er svona ljótur í sér? En það er kannski ekki við öðru að búast af þjóð sem horfir á mig í forundran er ég fer í jólakjól til þess eins að sitja heima hjá mér. Hver fer í fínan kjól án þess að fara út á djammið, spyrja þau mig og hafa aldrei heyrt aðra eins vitleysu að maður skapi hátíðleika með því að fara í sitt fínasta. Stelpurnar í vinnunni eru reyndar allar búnar að segja sínum mönnum frá jólakettinum í þeirri von að fá að kaupa sér nýjan galla. Ekki svo vitlaus þessi köttur!

Mamma sendi mér fallegasta jólapóstpoka sem ég hef nokkur tíman séð, en enn hef ég ekki fengið eitt einasta kort til að setja í hann. Ef fólk hefur í hyggju að pósta jólakveðjur á netinu þá tek ég algerlega fyrir svoleiðis tæknivæðingu, heimta hér með proper kort, og læt því heimilisfangið fylgja með svona í lokin.

The Jones´s
Plas Cerrig
45 Market Street
Rhosllannerchrugog
Wrexham
LL14 2LA
U.K.

Við erum löngu komin aftur heim, erum reyndar enn með hálfa veggi, þúrfum að mála og svona fínisera þetta alltsaman, en það kemur með kalda vatninu og allt það. Lúkas orðinn tveggja ára, (6. nóv) og á hann núna ægilegt safn af bílum og er lukkulegasti pilturinn í Veils. Hulda á leiðinni í heimsókn og allt bara eins gott og á verður kosið. Lukkan alltaf yfir manni.

Ég er að fara til Birmingham enn einu sinni núna á eftir og kem aftur á fimmtudagskvöld. Síðasta námsleiðið í bili, að því loknu verð ég Senior Optical Adviser og get farið fram á aðra launahækkun. Sko! enn meiri lukka.
Minniði mig á að segja ykkur frá jólakjólum hér í Veils þegar ég kem aftur heim.

Við erum búin að taka niður myndir, pakka saman bókum og setja kristalinn í kassa, því sakkvæmt okkar útreikningum þá ættu iðnaðarmennirnir að koma á morgun til að sprauta vatnverjandi gumsi í veggina hjá okkur. Höfum reyndar ekkert heyrt í þeim en vonum að standi. Þannig að tölvan þarf að pakkast niður líka og skæpið mitt fína og allur netpóstur er tilgangslaus allavega næstu vikuna. Ekki aþð reyndar að ég hafi náð að prófa skæpið, ég held að ég gleymi alltaf að sæna mig inn þegar ég er netttengd. Sjáum hvað gerist í næstu viku.

Lúkas minn er að fullorðnast eitthvað finnst mér, hann er nánast hættur að vera með svona óstjórnleg frekjuköst, eins og hann hafi meiri stjórn á skapinu núna. Og hann er voða mikið að reyna að tala, fleiri og fleiri orð bætast við á hverjum degi. Hans vegna kvíði ég næstu viku, það verður dálítið flókið að lifa eðlilegu lífi með enga veggi!

Er komin með ADSL og Skype, ef einhver vill spjalla ókeypis. Mússímús.

Ég er áskrifandi að tímariti sem heitir Ideal Home sem myndi sjálfsagt útleggjast sem Bo Bedre á Íslensku, nei Hús og Híbýli á Íslensku. Já, hvað um það, ég ligg yfir þessu blaði, les það spjaldanna á milli og endurskipulegg húsið mitt í huganum, aftur og aftur. Ég er alveg komin á það núna að ég æurfi að byggja við húsið. Það sé ekónömískari leið en að flytja í stærra hús. Ég ætla að byggja glereldhús út í garð og blanda þanni g að skemmtilegan hátt saman ofurmódernisma við "exposed beams cottage" fílinginn sem ríkir í stofunni. Hljómar þetta ekki vel? Svo ætla ég að vera með neutral backdrop allstaðar en öðruhvoru inject smá accent colour með púðum og pullum. Það er svo auðvelt að breyta því eftir tískusveiflum og öðru. Oh, ég er svo smart.

Mig vantar aldrei stór plön.

Alvöru haust komið núna með tilheyrandi rigningu. Ég er að sjálfsögðu stoltur eigandi að rauðri regnhlíf. Sem ég síðan að sjálfsögðu skil alltaf eftir heima þannig að ég er alltaf jafn blaut.

Altso.
Brúðkaupið eins frábært og hægt var að hugsa sér, ég á sennilegast heimsmet í bestu vinum og ættingjum, allir svo yndislegir að hjálpa til og koma í veislu og gleðjast með okkur. Mér varð svo um velvildina að ég er sumsé búin að vera veik af heimþrá síðan og hef lítið getað skirfað. En nú er ég búin að jafna mig og komin á fullt af stað með frábær plön.

Húsið.
Er gegnsósa af vatni, eitthvað sem þeir kalla rising damp og er víst mjög algengt hér. Þeir hafa ekki fyrir því að byggja hús á grunni þannig að með árunum byrjar húsið að síga í sig vætu úr jörðinni sem síðan safnast í veggjunum. Þetta er eitthvað sem við hefðum getað sagt okkur sjálf að væri hér í svona gömlæu húsi, við bara trúðum ekki að gaurinn sem við keuptum að myndi ljúgja að okkur og segja blákalt að allt væri í himnalagi. Maður gleymir alltaf að heiðarlegt og bláeygt fólk er stanslaust tekið í rassgatið af óprúttnum náungum. Allavega, þetta þarf að laga. Lukkan ávallt yfir okkur og bankinn er með útsölu á lánum þannig að við gátum fengið fyrir þessu án þess að bæta neinu við mánaðargreiðslurnar, með svona smá tilfæringum hér og þar. Þýðir engu að síður að nú bíður nýtt baðherbergi og nýtt eldhús allavega í tvö ár. Ég er samt einhvern vegin ánægð með að þetta hafi gerts, núna verður allt sem mér líkar ekki við húsið, þeas, svona einhver gömul lykt sem ég gat ekki fest fingur á, lagfærð og mér finnst ég geta burjað að gera almenniglega það sem mig langar til að gera við húsið. Ég er alltaf að verða ´nægðari og ánægðari með það einhvernvegin. Hér er góður andi.

Nám.
Ég ætla að reyna að fá mér Mastersgráðu í fjarnámi. Master of Education. Þarf aðeins að skoða betur en kemur við næsta lið.

Starf.
Ætla að vera fram að jólum í það minnsta hjá Dollond og Aitchison, á von á st-ðuhækkun og 1500 punda launahækkun ´a næstu tveimur mánuðum. En langtíma plan er að komast að í Board og Education hér í Wrexham. Með master á bakinu, ætti það að vera doddle.

Horseless carriage.
Ætla að reyna að skoða bílprófstöku bráðlega. Sá nefnilegta tengt starf auglýst í Oswestry og þarf bíl til að vinna þar.

IcelandAir.
Ætlar að fljúga tvisvar í viku beint til Manchester frá og með næsta Apríl. Manchester er í hálftíma fjarlægð héðan, þannig að þið komið hingað aðra hvurja helgi og ég kem heim hina. Flott.

Púki Jones.
Er algjört æði, algerlega brjálaður í skapinu og reynir á mig eins og enginn annar hefur nokkurn tíman gert. En fallegra og knúsilegra barn má vart finna. Hann segir muu við hunda og mum við mig og pabbi við Dave og nei og no í einu. En aðallega No Way! þegar hann á að fara að sofa eða greiða sér.

Jones Sr.
Er heldur betur farinn að færa sig upp á skaftið (eða skaptið) og lét mig horfa á 4, ég endurtek fjóra, fótboltaleiki í röð einn daginn. Sá heldur að hann hafi mig í vasanum! (West Ham er núna að vinna Aston Villa 4-0)

Las frábæra Vampírusögu um daginn, The Historian eftir Elizabeth Kostova.

Er bæði kát og glöð.

Þá er kjóllinn kominn í hús og allt tilbúið, jakkaföt á litla Jones og stóra Jones niðurpökkuð, hringarnir í vasanum og ég er tilbúin að koma heim. Tveir dagar eftir í vinnu og svo hefst sumarfrí, þó við komums nú ekki fyrr en á miðvikudag út af vinnunni hans Dave. Maður er búin að vera að tala og plana brúðkaupið að það er hálfóraunverulegt að það sé eiginlega bara komið að þessu.

Þið ættuð bara að sjá mig í brúðarkjólnum mínum! Ég er svo fín!

Hér er mikið sýnd Smirnoff Ice auglýsing sem ég er alveg viss um að sé íslensk. Aðal leikarinn er strákru sem ég held að hafi verið í Quarashi og svo er annar sem ég kannast eitthvað við, ljóshærður og skeggjaður, ég er bara ekki viss hvort hann hafi verið í MS eða hvort hann sé eitthvað frægur á Íslandi. Auglýsingin sýnir ægilega afmælisveislu í Rússlandi og er dálítið sniðug. Skrýtið að sjá íslendinga á skjánum hér.

Dave horfði á einhvern ferðaþátt um Ísland í sjónvarpinu um daginn og sá ekki betur en að allt sem gerist á Íslandi gerist í vatni. Við virðumst stanslaust vera í sundi, buslandi í bláa lóninu eða þa´syndandi um í hinum ýmsustu ám og vötnum. Hann er núna orðinn hálfnojaður. Hann er nebblega ósyndur greyskarnið. Hann er samt ægilega spenntur að koma og sjá landið í fullum skrúða, hefur hingað til bara komið um hávetur.

Hér er svo mæjorkaveður, 33 stiga hiti í gær og fyrradag, þó það hafi nú rignt dálítið í gær. Ekki alveg jafn hlýtt í dag en engu að síður stuttbuxnaveður.

s?tastur 

vill ekki vera kjurr 

sm? sneak preview af herramnni ? jakkaf?tum 

Nú er eldavélin mín búin að gefast upp og ég verð nú að segja að það er furðulega erfitt að reyna að vera í megrun ofnlaus. Ég get bara soðið eða steikt og megrunin mín byggðist öll á að grilla fremur en að steikja. Ó, vell, maður veltist bara um í spiki í smá stund í viðbót, það eru nú þegar komin þrjátíu ár, hvað eru nokkur í viðbót?

Ég hef enn ekkert heyrt af kjólnum mínum og er farin að ókyrrast örlítið. Ef hann kemur ekki í tæka tíð þá veit ég nú ekki hvað ég á að gera. Það er ekki eins og ég rölti mér inn í hvaða búð sem er og taki kjól af slá. Ég er nú samt búin að redda undirfötum, good óld Marks og Spencer áttu til hvalbeinslífstykki sem rúllar öllu draslinu upp í netta einingu. Ég verð þá kannski bara í því. Glæsilegt!

Svo f?nn. 

MMM, dj?s. 

Ein, tv?r, ?rj?r... 

?slendingur. 

Ekki fer allt eins og planað er. Síðan að ég tilkynnti að hingað væri sumarið komið er búið að rigna non-stop. Ég eyddi síðasta mánudagsmorgni í að smyrja samlokur og baka köku, setja kaffi á brúsa og pakka saman teppi og munnþurrkum. Sólin skein í heiði og það var kát lítil fjölskylda sem trítlaði niður Ty Mawr fjall í leit að góðum lundi til að á. Hálfa leið niður fjallið og algerlega án nokkurrar viðvörunar drundi þruma og svo lýsti elding upp allt svæðið og himnarnir opnuðust. Á fimm sekúndum vourm við og allt okkar hafurtask rennandi blautt og við á miðju fjalli. Ég hef aldrei séð annað eins. Þetta var eins og í bíómynd. Við komumst aftur í bílinn við illan leik og enduðum því á að borða samlokurnar okkar á stofugólfinu. Og enn rignir.

Jei það er komið sumar! Við Lúkas vorum á stuttermabolum á róló í dag. Og plönuð er allsherjar pikknikk útvistar veisla á morgun fyrir alla fjölskylduna. Ef einhver vill með á verðum við í Ty Mawr um ellefu leitið. Gúrkusamlokur og fitu-og eggjalaus gulrótarkaka í boði.

Ég seldi svo svakaleg mörg gleraugu í síðustu viku að ég fékk tveggja tíma frí í verðlaun. Ég er því búin að vera að skrúbba kofann núna síðan um hálffjögur og held bara að það verði ekki hreinna en þetta hjá mér. Ef svo er þá er það bara Huldamma sem þyrfti þá að koma og benda mér á hornin sem ég tók ekki eftir. Ég er búin að skemmta mér konunglega við þetta, er með Vilhjálm Vilhjálms á hæsta og dilla mér við rykklútinn. Skrýtið hvað það gerir manni að búa í útlöndum. Aldrei hefði ég sett Villa á fóninn heima. En mikið syngur hann nú fallega.

Ég þarf svo að fara að drífa mig í að setjast við að skrifa niður gestalista fyrir brúðkaup og senda út boðskort. Það er nú ekkert svo svakalega langt í brúðkaupið, kannski svona 7 til 8 kíló. 10 ef lukkan er með mér.

Mér dettur aldrei neitt sniðugt í hug að gera á frídögunum mínum. Ég virðist alltaf eyða sunnudeginum í að þrífa húsið og svo bara fatta ég ekki upp á neinu meir til að gera. Maður sem býr í útlöndum og allt og ætti að geta gert hvað sem er. Málið er náttúrulega að hér eins og annarstaðar þá kostar allt eitthvað og bæði pund og krónur eru alltaf af skornum skammti. Núna til dæmis myndi ég vilja keyra til Llangollen og rölta aðeins um, setjast svo inn á kaffihús og fá mér kaffi og eplaköku. En meira að segja svoleiðis smáræði er "over budget" eins og er. Eða fara með Láka í dýragarðinn í Chester. Það er alveg úr myndinni. Þannig að við förum bara út í garð og spörkum í bolta. Hingað til hefði ég sjálfsagt bakað eina litla rjómaköku en nýji lífstíllinn segir að svo sé ekki ráðlegt.
Talandi um nýja lífstílinn. Ég fann á netinu þetta líka brilliant plan til að fylgja og er núna búin að vera að venjast því síðan á miðvikudag. Gengur svona líka vel, maður ræður svona mikið til hvað maður borðar, það eru bara skammtarnir sem eru dálitið mikið minni en ég er vön. Og svo náttúrulega bara heilbrigð skynsemi sem segjir manni að sleppa Snickersinu og fá sér epli í staðinn. Dave er með mér í þessu sem gerir þetta allt miklu auðveldara og skemmtilegra, þetta er orðið svona dálítið eins og hobbý hjá okkur að lesa innihaldslýsingar og telja karólínur. Þannig að "fingers crossed" við verðum glæsileg brúðhjón í sumar!

Hvað er verið að gera heima hjá mér? jú, hvað annað en að horfa á fótbolta. Yndislegt alveg hreint. Þetta er að verða vandræðalegt, ég þekki orðið flesta leikmenn og þjálfara liðanna hér í Bretlandi og mikið orðið til í Evrópu líka. Ef ég fer ekki að passa mig þá verð ég búin að læra "offside" regluna áður en ég veit af.

Og talandi um að passa sig þá er enn eitt átakið hafið, og ekkert grín í þetta sinnið, nú verður maður að passa í kjólinn. Brúðkaup 9. júlí og ég eins og Herðubreið ásýndum. Mér tókst í dag að forðast allar kexkökurnar í vinnunni og er nokkuð ánægð með sjálfa mig. Verð þó að viðurkenna að inntaka tóbaks hefur aukist um helming. Kransæðastífla eða krabbamein, það er valið.

Ps er líka voða kát í dag, ég er bjartsýn með framþróun mála í vinnuleit, húsið mitt er svo fínt núna og Dave og Lúkas svo ljómandi báðir tveir. gaman þegar maður er svona innstilltur.

Ég eyði svo miklum tíma í að reyna að finna hamingjuna að ég hef ekki tíma til að njóta þess sem ég hef nú þegar. Er það ekki bara sannleikurinn?

Ég er enn að stússast í að finna vinnu sem veitti mér meiri lífsfyllingu. Nú er ég búin að sækja um vinnu hjá Velska innflytjenda ráðinu, ég hugsaði sem svo að ég væri fullkomin í þann starfa þar eð ég er innflytjandi sjálf. Reyndar er ég núna oft spurð hvort ég sé frá Corwen eða jafnvel Betis-y-Coed. Ég hljóma víst voðalega velsk. Verst að geta ekki sett hérna inn tóndæmi. Hvað um það. Launin eru snöggtum betri en hlandsúpan sem ég er á núna, og ég held að ég hefði meira gaman að vinnunni sjálfri. Mér er hreinlega meinilla við að selja fólki hluti. Hvort sem því vantar gleraugu eða ekki.

Maður er svo rétt búin að jafna sig á heimþránni eftir jólin þegar mamma og pabbi koma í heimsókn og ég er back to square one. Í þetta sinnið langar mig ekki til að flytja heim samt. Ég vil að þau flytji hingað. Þau voru svo dugleg að laga til hjá mér, hér er allt nýmálað og ljós uppsett. Húsið er eins fínt og það getur orðið, ja eða svona allt að því, og ég tími ekki að fara frá því alveg strax. Mikið voða var gaman að hafa þau. Mig vantar alltaf svo að fólk dáist að Lúkasi mínum, og hver betri til þess en gamla settið?

Elvis í baði. 

Hér er verulega byrjað að vora og maður fyllist vellíðan og spenningi við það eitt. Ekki seinna vænna fyrir sól að fara að taka sig taki, mútter mamma og gamli á leiðinni og eins gott að við Veilsverjar getum boðið upp á sól og grill í garðinum. Lúkas þarf á að halda að fá smá meiri íslensku, hann talar bara ensku við mig. Eða sko, hann heldur því fram við mig að lömbin segji "baa" en ekki "me". Pabbi hans segir við hann "what sound do the sheep make?" og hann svara "BAAAA" þannig að ég spyr "hvað segja lömbin?" og aftur svarar barnið "BAA" alveg sama hvað ég segi oft "MEE MEE MEE" við hann. Skrýtið. Næst kemur að haninn segji "cock a doodle doo" en ekki gaggalagó.

Hvernig bara stendur á því að ég er svaka skotin í kærastanum mínum en á sama tima finnst mér hann svo drepdrulluleiðinlegur og mikill kúkalabbi að ég get ekki setið í sama sófa og hann?

Þetta hversdags er að fara með mig. Mig langar til að vera í menntó og ekki hafa áhyggjur af nokkrum sköpuðum hlut öðrum en hvort ég komist inn á 22 án þess að vera með aldur og hvenær ég eignist kærasta. Mig langar til að vera á Rauðarárstígnum. Ég ætla að velt mér upp úr þessu í smástund og svo ætla ég að fara aftur í að njóta líðandi stundar.

Hvernig er þetta eiginlega? Verður maður skítugur á puttunum þegar ma'r fer út? 

Lúkas á röltinu úti í garði. 

Ég er þá búin að koma hello aftur í gagnið, vonandi að ég verði þa´duglegri að senda myndir. Og taka myndir.

Shrove Tuesday er þá liðinn og Ash Wednesday að síga á seinni hlutann. Hér er lítið haldið upp á öskudag en sprengidagur er aftur á móti kallaður pancakeday og allir úða í sig pönnukökum. Með sítrónusafa. Ég kemst ekki yfir þetta, pancakeday númer tvö hjá mér og aftur gleymdi ég að kaupa sítrónusafann. Greyið Dave fékk ekki pönnukökur eins og hann er vanur. Ég skemmdi svo reyndar pönnukökupönnuna mína, allt festist á henni og ég þarf að rannsaka það aðeins. Og svo ruglaðist ég í ríminu og hélt að bolludagur væri í dag. Og bakaði bollur í gær til að eiga í dag. Þetta veit ekki á gott.

Ólav Veigar var á röltinu um Wrexhambæ í dag. Alltaf gaman að sjá Döppelgangers.

Ég er á fullu núna að skoða í kringum mig möguleikana á að kenna hérna. Er búin að finna prógramm þar sem ég get kennt og lært að kenna í einu. Sem hentar best þar sem ég hef ekki efni á að hætta að vinna. Ég er orðin alveg dauðleið í vinnunni, og bara verð að gera eitthvað í þessu. Merkilegt þá er tilhugsunin um að fara aftur að kenna bara mjög spennandi. Kannski að það sé bara málið, mér sé ætlað það ævistarf. Svona okkar á milli þá kæmi það mér ekki á óvart.

Þá er loksins ný sería af Bráðavaktinni hafin með tilheyrandi barkaþræðingum á gestum og gangandi, sjúkum og heilum, læknum og sjúklingum og virðast allir hafa gott af. Kannski að ég drífi bara í að láta barkaþræða mig og þá kannski grennist ég og fatta upp á hvað ég ætla að gera í framtíðinni.

Gleðilegt ár allir saman og takk fyrir allt liðið. 1. janúar. Hver hefði trúað þessu?

Mikið var nú gott að vera heima um jólin, sjá fína húsið mömmu og pabba, hitta vini og ættingja og éta á sig gat. Ég gleymdi reyndar að fá mér eina með öllu, ekki nógu gott. Heimsóknin hafði þó skelfilegar afleiðingar, ég er núna með svo mikla heimþrá að ég má vart kjur sitja, hugsa stanslaust um að flytja heim. Allt veltur á að fá vinnu og svo vorum við náttúrulega að kaupa okkur voða fínt hús og óþarfi að ana út í eitthvað sem á endanum er ekki best fyrir okkur, en ég get samt ekki hætt að hugsa að mig langi bara heim núna. Gott sé komið.

Ég er með plan. Ég sæki um að komast í þetta skilorðfulltrúanám sem ég er svo spennt fyrir og ef ég kemst inn þá verðum við hér næstu tvö árin á meðan ég klára það, borgum aðeins meira af húsinu og niður skuldir og sækjum svo um fínar vinnur á Íslandi, kaupum okkur hús og allir ánægðir. Dave minn er búin að segja að hann vilji bara vera þar sem ég sé og fylgi mér. Það er nú samt kjánalegat að rjúka bara af stað, við finnum handa honum fína vinnu fyrst. Hinsvega ef ég kemst ekki inn í þetta nám þá veit ég ekki hvað ég geri. Ég er orðin meira en leið í vinnunni, enda átti það bara aðv era tímabundið verkefni. Ég er nú svo yfirfull menntahroka að mér finnst háskólagráðan mín illa nýtt í gleraugnabúð með 10.000 pund á ári. Ég hefði meira upp úr því að vera réttindalaus kennari á Íslandi og þá er nú mikið sagt!

Áramótin voru voða klén hér svona eins og jólin, ég vann til sex og eldaði svo indverskan. Við horfðum svo á bíómynd og ég var farin að sofa upp úr eitt. Aðeins fínna í kvöld, ég er búin að bjóða tengdó í mat og ætla að elda fallegan fiskrétt. Er búin að leggja fallega á borð og skipa öllum að klæða sig aðeins upp á. Mér leiðist þessi skortur á hátíðleika hér í Bretlandi.

Maður er bara rétt ókominn til landsins...búin að pakka og er að reyna að fá mér kríu áður en við leggjum af stað. Sjáumst um 3 á morgu. bjútífúl!

Ég verð þrítug á morgun. Ég er ekki alveg tilbúin, er ekki búin að gera allt sem planað var fyrir þann aldur. Reyndar er það bara eitt sem ég á eftir að gera. Ákveða hvað ég vil verða þegar ég er orðin stór. Og því miður þá finnst mér einhvernvegin eins og ég verði stór á morgun. Í fyrsta sinn á ævinni er ég ekkert sérstaklega spennt fyrir afmælinu mínu. Engin plön, ég er að vinna bæði á morgun og laugardag og ég er búin að fá áfmælisgjöfina frá Dave. Dekurdag á Lavender Beauty House sem var algjört æði. Þrítug. Úff.

Jæja þá er nú að koma mynd á húsið, flest allt komið á sinn stað, bara eftir að mála, setja upp sturtu, skipta um eldhúsinnréttingu, rífa niður garðhúsið, laga þakið á skúrnum... en það hlýtur allt að koma svona smám saman.

Ég og Lúkas vorum rétt í þessu að koma úr bænum, lukum við jólainnkaupin á mettíma og á met"budget". Engar gjafir dýrari en 2 pund fimmtíu sem hlýtur nú að vera nokkuð gott. Ég er að vona að fólk taki velviljann fram yfir verðlag og fyrigefi mér hvað ég ér lásí í ár. Ég var jú að kaupa hús og er pyngjan því dálítið létt.

Ég er orðin hálfóþreyjufull eftir jólunum. Það verður svo frábært að koma heim. Ég er reyndar líka strax farin að kvíða að fara aftur heim (flókið þetta heima hér og heima þar), þetta er svo ofboðlsega stuttur tími sem við höfum. Hver mínúta verður nýtt til hins ýtrasta.

Ég ætla að hengja eina mynd upp í viðbót og skipta svo á bleyju.

Við erum flutt. Og ég er svo bissí að ég hef ekki tíma til að skrifa. Léleg eða hvað?

Svo gerist allt í einu: við fáum afhenda lyklana að húsinu okkar nýja á miðvikudaginn. ég er reyndar í Birmingham akkúrat þá, fer núna á mánudag og verð fram á fimmtudag. Lokahlutinn af þessu starfsþjálfunarnámskeiði og ég er ekki í stemningu fyrir því núna en það þýðir launhækkun og maður rífst ekki við það. Fjórir heilir dagar án þess að knúsa Láka og kyssa Dave. Ekki spennandi tilhugsun. Ég er svo reyndar í fríi föstudag og laugardag þannig að föstudagur fer í pakk og svo erum við búin að panta flutningabíl á laugardag. Eftir viku verð ég sumsé í míns eigins húsi með parketi á gólfi og stórum garði. Hvílíkur lúxus!

Jól 2004 á Íslandi. Júhú! 22.-28. des verðum við litla fjöslkyldan á Íslandinu góða. Hlakka ég til jólanna, ójá, ójá.

Við erum að fara með Lúkas til Liverpool í dag til að hitta ofnæmissérfræðing. Ég er því í fríi í dag og það er nú alltaf dálítið gott. Það verður nú líka örugglega gaman að kíkja á Lifrarpoll, ég hef enn ekki komið þangað og þó við höfum ekki mikinn tíma til að líta í kringum okkur þá getum við örugglega skoðað eitthvað smá. Annars þá hef ég svo í hyggju að taka lestina þangað einn daginn í svona dagsbæjarferð. Best að bíða þar til að mútter mamma kemur í heimsókn og við getum skoðað Bítlaslóðir.

Ég er búin að ákveða að verða ekki hálfsdagskelling, það hentaði ekki nógu vel. Verlsunarstjórinn vildi fá einhver loforð um sveigjanleika sem ég get ekki lofað með lítið barn. Ég meina hver getur sagt að hann geti komið í aukavinnu hvenær sem er þegar lítið barn er á heimilinu? Mér fannst hálfósanngjarnt að krefjast þessa af mér. Auðvitað myndi ég reyna að koma ef hún þyrfti á mér að halda svona óvænt en henni fannst ég ekki vera með nógu örugga barnapíu. Þetta er ekki alveg sanngjarnt vegna þess að hinar kellingarnar vinna ekki yfirvinnu og engin þeirra á ung börn. Þær bara neita að mæta og það er bara þannig. Þannig að ég get ekki alveg séð afhverju ég þurfti að lofa einhverjum ófyrirséðum aukatímum en svona er það nú. Ég sagðist því bara halda fullu vinnunni og sjá svo til síðar. Ég nota bara þann litla tíma sem ég hef með Láka mjög vel.

Hvernig er það á Íslandi núna, eru unglingarnir reykjandi og blótandi og almennt að haga sér illa? Mér líst nefnilega ekkert á unglingana hérna. Stelpurnar eru druslulegar og eignast fyrsta barn svona um og upp úr fjórtán ára. Strákarnir drekka og reykja hass og slást um helgar svona bara að gamni sínu. Þau sitja í strætó og blóta sig blá í framan og þykjast vera stórkallar. Verst finnst mér hvað þau eru ofbeldisfull. Hér eru stanslausar fréttir um slagsmál hingað og þangað og allt virðist eitthvað svo tilgangslaust. Mér varð um og ó um daginn egar ég var að bíða eftir strætó og hópur unglinga réðst inn og byrjaði að reyna að brjóta rúður og rífa niður ruslatunnur. enginn aðhafðist neitt til að stöðva þau enda allir dauðhræddir við þau. Ég vil ekki að Lúkas minn verði svona. get ég stöðvað það með því að ala hann vel upp eða er jafningjaþrýstingurinn of mikill. Á ég bara að flytja með hann heim í öryggið á Íslandi, eða er þetta eins þar?

Ég er að skoða það í nokkurri alvöru að verða hálfsdagskelling. Það kemur nefnilega í ljós að ég spara mismuninn með því að senda þá Láka ekki í pössun. Kemur nokkurn veginn út á eitt. Það væri nú aldeilis næs maður, vinna bara þrjá daga í viku og geta stússast með beibímús hina dagana. Og njóta lífsins aðeins. Er ég ekki alltaf svo lukkuleg?

Og nú gerist loks eitthvað í húsakaupum, við erum að fara á föstudag að skoða yfir samninginn þannig að nú ætti að fara að glitta í dagsetningu. Þannig að ég er aftur farin að hugsa um gardínur og annað þessháttar.

Mér skilst að pabbi sé búinn að panta prest og kirkju 9. júlí næstkomandi og ekkert sé eftir nema að plana eitt stykki brúðkaup. Við Dave vorum að skoða allt dæmið í gær og erum í smá vafa um að okkur takist að gera þetta allt saman og eiga fyrir þessu en erum samt ákveðin í að reyna okkar besta. Eins og ég sé þetta fyrir mér þá á þetta að vera skemmtilegt partý. Verst er að eins og allt er núna þá náum við í mesta lagi að eiga inni u.þ.b. tveggja vikna frí. Sem þýðir að ég get ekki bæði gift mig og mætt í brúðkaup Rannveigar vinkonu minnar. Synd.

Ætti ég núna að vígja pönnukökupönnuna mína fínu?

Mikið langt síðan ég skrifaði síðast. Það er eitthvað að hamla mér þetta daglega líf mitt sjáiði til. Merkilegt alveg hreint, maður lifir bara lífinu og einhvern vegin þá gerist ekki neitt svosem en samt eru allir dagir uppfullir af allskonar ævintýrum og veseni: barnauppeldi og litlum atvikum í vinnunni, pælingum og ákvörðunum um hitt og þetta. En einhvernvegin þá er ég hætt að pæla svo mikið í hlutunum, þeir gerast bara núna án þess að ég þurfi að velta öllu fyrir mér svo mikið. Og með því fylgir að ég nenni ekki að skrifa. Og svo hef ég heldur ekki tíma. Lúkas er farinn að skríða út um allt og það er ekki hægt að líta af honum í eina sekúndu. Hann vill bara leika sér í rafmagnstækjum og öðru sem er ekki hollt fyrir ungabörn.

Ævintýraleg för þollarana hingað til Wrexham lengdist aðeins vegna botnlangakasts og spítaladavalar Helgu. Við skemmtum okkur samt mjög vel, borðuðum, drukkum, töluðum og versluðum, alveg eins og planað var. Eyddum bara spjalltímanum á spítalanum. eftir situr þó heimþráin hjá mér. Það er alltaf voða erfitt þegar fólk fer aftur him, hér verður allt voða tómlegt og skrýtið um stund. Ég jafna mig svo og allt fer aftur í sinn vanagang. En þessi síðasta vika er búin að vera voða erfið, bæði fyrir mig og fyrir Dave sem fær samviskubit yfir þv´ðiað vera að halda mér hérna. Mig langar voðalega til að koma heim en get ekki fengið frí í vinnunni eins og er.