Eldhúsið í hótelinu. Allt við það sama hundrað og fimmtíu árum síðar.

LLandudno

Brúðkaupsafmælið fór fram með pompi og pragt í Llandudno. Hér erum við á geggjaðasta veitingastað sem ég hef komið á, allt eins og það var á Viktoríu tímabilinu.

Nú er ég aldeilis komin með plan, maður. Bara á leiðinni heim. Þarf bara að selja húsið, fá vinnu fyrir mig og manninn, pakka og koma, kaupa hús og setjast niður og dæsa. Ekkert mál.

Ég komst ekki í gegnum lokasíuna, fékk 12 stig af tuttugu mögulegum, þau fjögur sem í gegn komust fengu 15 og 16 stig. Ég var því ekki mjög langt frá en dugði ekki til. Ég er gjörsamlega niðurbrotin manneskja, veit ekki í hvorn fótinn á að stíga, eða hvað gerist næst.

Þá er bara verið að bíða eftir að heyra hvernig mér gekk í viðtalinu. Ég er ekkert of upplitsdjörf með það, þrátt fyrir að ég haldi að ég hafi staðið mig ágætlega þá voru lokaorð þeirra að það væru 60 umsækjendur en aðeins 4 stöður. Mér fannst dálítið eins og hún væri að segja mér að vera ekki of vongóð. ég er í smá limbói núna, er ekki með plan B tilbúið. Hvað um það, ég er í fríi, sólin skín og við erum að fara í pikknikk. Ta ra.

Hér bara rignir og rignir, svo mikið að meira að segja Lúkas spurði mig hvort við ættum ekki bara frekar að lesa bók heldur en að fara á róló. Sem er fine by me. Mamma og pabbi höfðu sent honum fullt af nýjum bókum og svo þennan eðalgeisladisk með lögum og ljóðum Ólafs Hauks Símonarsonar. Við komum okkur vel fyrir með bækurnar og skelltum disknum á, ég með það í huga að Láki læri að söngla að það vanti spítur og sög til jafns á við The wheels on the bus. Hurðu, þetta eru nýjar útsetningar, einhver jazzviðbjóður sem fullorðnir ströggla með að fíla, hvað þá lítið barn. Það vantaði algerlega allan barnataktinn í þetta, og ég varð fúl af því að þetta var ekki það sem ég hélt. Láki hafði allavega engan áhuga. Synd og skömm, afhverju þarf alltaf að skemma allt? Eða er ég bara að vera leiðinlegur aftuhaldsseggur?

Svo er ég að fara í þetta atvinnuviðtal á mánudaginn komandi. (4. júní) Ég er bæði spennt og stressuð, mér finnst eins og öll framtíð okkar velti á þessu, því að ef að ég kemst ekki að í þetta nám þá sé ég ekki tilganginn í að búa hér öllu lengur. Dave kemt ekki hærra í metorðastigann í sínu fyrirtæki, það er útséð, þannig að ef þetta gengur ekki eftir þá þurfum við að hugsa okkar gang. Ég get ekki ákveðið í hverju ég á að fara, sem er auðvitað það allra mikilvægasta við allt stússið. Þrátt fyrir nýjan lífstíl er ég enn frekar lömpí og bömpí. Viðtalið verður svom haldið í Huddersfield, í Yorkshire, þannig að ég fæ að sjá aðeins af Englandi út um lestarglugga. Mjög spennandi. Aðalatriðið er að vera ekki of sjálfsörugg; það sem Íslendingar lesa sem sjálfsöryggi og ákveðni lesa bretar sem hroka og sjálfbirgingshátt. Ég hugsa að það verði það erfiðasta, að vera lítillát. Ég skil ekki konseptið!

Það verða sjálfsagt haldnar a.m.k. einar kosningar enn áður en ég flyt aftur heim, vonandi að þjóðin taki nokkrum sönsum fyrir þann tíma og hætti að kjósa sjálfstæðisflokkinn. Það er ekki nóg að fá að vera í sigurliðinu eina nótt á fjögurra ára fresti, þeir verða að leyfa lúserunum að vera memm á milli þess líka en það gerist bara ekki. Vonandi að Samsullið gangi upp og haldi í jafnaðarstefnuna en beygi bara ekki til hægri. Það er ekki verið að gera Walesbúum auðvelt að kjósa, hefði viljað fá að vera með en allt of langt að fara til London. Horfði bara á Júsóvísjón í staðinn en tapaði þar líka, hélt með Lettlandi.

Við erum búin að taka frá hótelherbergi í tvær nætur í Llandudno í júlí. Heather ætlar að passa Láka og við að halda upp á brúðkaupsafmælið. Mér líður eins og að ég hafi bókað tvær vikur á Spáni ég er svo spennt, tvær nætur bara að sofa út og borða mat sem aðrir elda og ekki ryksuga og engar lestar og allt. Að öðru leyti verðum við svo bara í garðinum í tvær vikur í lok júlí, byrjun ágúst, sem er alltaf líka voða næs. Vonandi að það hætti að rigna bráðlega, ég get bara ekkert montað mig.

Það var ekkert að myndavélinni, ég var bara með vitlaus batterí. En hvernig getur maður svo sem vitað það? Er að bíða núna eftir að rigningu sloti svo ég geti tekið mynd af bílnum og hárinu í glampandi sólskini. Maður býr jú í útlöndum og ekki hægt að láta sjást á mynd eitthvert skítaveður!

Að gleðifréttum, ég hef núna staðist stærðfræðipróf í fyrsta sinn síðan 1992. Fékk meira að segja 7.2 sem móðir mín segir mér að sé fyrsta einkunn. Haldiði að það sé?! Þannig að nú er bara að undirbúa sig undir viðtal, búa til bissnessplan og selja sig dýrt.

Eins og mér þykir vænt um son minn þá var dagurinn í dag engu að síður alveg sérlega þægilegur. Hann fór á leikskólann og ég fékk að dúlla mér ein heima. Þvílíkur lúxus. Ég endurskipulagði fataskápinn, renndi aðeins yfir allt með rökum klút og settist svo bara í sófann og las bók það sem eftir lifði dags. Sælan.

Annars þá þarf að fara núna í í tilfæringar með heimtufrekju og mataræði. Hanna gaf mér einstaklega góð ráð með svefnvenjur sem enn eru í gildi og það er allt í himnalagi. En nú er svo komið að við getum ekkert farið án þess að hann ætlist til þess að fá eitthvað. Ég er farin að forðast að fara með hann í búðina af því að það er bara vandræðalegt. Hann tekur ekkert mark á mér, er bara dónalegur og frekur. Ég segji við hann; "Lúkas ég sagði nei og það þýðir ekkert að ræða það neitt frekar." Þá svarar hann bara: "Og ég sagði já!" Han borðar rautt eitt úr eggi og heimtar bara sleikjó og ís í tíma og ótíma. Það er svo erfitt að heyra hann segjast vera svangur og vera hörð á því að gefa honum ekki bara eitthvað í staðinn þegar hann borðar ekki það sem eldað er. Ég veit nefnilega af reynslu að hann getur þolað að vera matarlaus svo dögum skiptir. Ég gefst alltaf upp fyrst. Ég bara er eiginlega alveg ráðþrota. Ég verð nefnilega alveg brjáluð þegar hann er með svona frekju, ég þoli ekki freka krakka og finnst alveg rosalega erfitt að díla við að sonur mínn sé frekjuhundur og dóni. Og að verða brjáluð virðist gera hvorugu okkur gagn. Já, þetta er ekki auðvelt þetta foreldrabisness, kannski að það ætti að gefa út leyfi fyrir þessu svona eins og hundahaldi.

LLandudno er alveg mergjaður staður, og fer ég héðan í frá með alla sem hingað koma í heimsókn, þangað í heimsókn. Helv. myndavélin er eitthvað að stríða mér og verður því skilað næst þegar ég fer í bæinn. Sorrí það eru því engar myndir.

Wrexham fc vann síðasta leik sinn þessa leiktíð og heldur því áfram tilverurétti nínum í 2. deild. Þvílík lukka yfir mínum manni.

Mér gekk bara svona líka ljómandi vel í prófinu. var orðin dálítið nojuð en tók nokkrar léttar algebruæfingar í lestinni á leiðinni til Birmingham og náði svo að slaka á. Ég var búin að undirbúa mig mjög vel og ef maður lærir fyrir próf þá á maður að geta staðist þau. Enda líka kom það á daginn; ég snéri prófblaðinu við og þetta var allt kunnuglegt. Ég lauk prófinu á 40 mínútum og hafði tíma til að fara yfir á eftir. Það var eitt dæmi sem ég bara bullaði, ég bjóst ekki við þess háttar en gerði samt mitt besta. Hitt er ég alveg viss um að ég hafi gert rétt, maður verður þó kannski að gera ráð fyrir eihnverjum klaufavillum og ég er því annaðhvort með 9 eða 7. Svo var bara lest beint afur til Wrexham og frí það sem eftir lifði dags. Dave náði svo í mig á nýja bílnum. Voðalega krúttlegur MG Rover, gullsleginn og sportí. Ekki spyrja nánar um vélastærð, nafn árgerð eða mílufjölda, ég bara veit ekki. Ég þarf að kaupa batterí í myndavélina og taka mynd af mér með nýja hárið við nýja bílinn. Já sá gamli gafst bara eiginlega upp og við höfðum lítið val en að kaupa nýjan bíl. Ég er svona ánægð með það í laumi þó það hafi í för með sér meiri útgjöld. Það kemur nefnilega í ljós að það er bara dálítið gaman að eiga fínan bíl og maðurinn r svona spenntur að hann ætlar að fara með okkur í sunnudagsrúnt til LLandudno. Þar er hægt að fara á ströndina, kaupa ís, og skoða falleg gömul hús. Já best að ég kaupi batterí svo ég geti tekið myndir þar líka. Í dag er ég svo í fríi, jei! laugardagur heima! og við þurfum að fara niður í bæ til að kaupa skó á Lúka Púka, hann bara vex og vex eins og illgresið á garðstígnum mínum. Já og stuttbuxur, var ég nokkuð búin að minnast á hvað það er gott veðrið hjá okkur?....

Er að fara sjálfviljug í stærðfræðipróf á morgun, wish me luck!

Ég ætlaði að skrifa ægilega langt blogg um bílakaup, menn og konur, fátækt og ríkidæmi, hamingjuna, stærðfræði og fótbolta en það er töttögu og fimm stiga hiti og ég næ svona fínni kvöldsól í garðinum mínum. Ég er því sest út í bili, allt hitt kemur síðar og Hanna, ég lofa að setja inn mynd fyrr en síðar.

Ég er oftast síðhærð, enda líður mér best þannig, en stundum grípur mig eitthvert æði og ég verð að fara í klippingu og láta skera það af. Oftast til að reyna að likjast einhverri stjörnunni. Núna er það Viktoría "posh" Beckham, og hefði ég svosum getað sagt mér sjálf að ekki myndi þetta fara vel, vart má finna ólíkari stelpur tvær en mig og stærð tvöfalt núll Viktoríu. Líkt og Svavar Hávarðsson hvers hár vex upp á við, vex mitt útvegis, fremur en niður eins og hjá venjulegu fólki. Ég er því nú með stærsta hár "sideways" sem sést hefur norðan alpafjalla í langan tíma og ræð ekkert við. Síðast minnti ég á Eika Hauks, ekki leiðum að líkjast, en nú er það bara vont. Svo einn einu sinni bíðum við eftir að það síkki nóg til að setja upp í sitt vanalega hreiður og sver að þetta var síðasta skiptið. Aldrei aftur í klippingu.

Það er allt að gertast núna, búin að skrá mig í námið og strax vesen. Hringt var frá Human Resources af því að þeim fannst ekki skýrt að með háskólagráðu í ensku fylgdi ósjálfrátt samræmt próf í stærðfræði. Það er sumsé eitt af inntökuskilyrðunum. Ég þarf því að biðja mömmu um að senda samræmdar einkunnir hingað. Enda með þessa líka fínu áttu í samræmdu stærðfræðiprófi...við minnumst ekkert á fína 1.5 á stúdentsprófi...

Ég er allavega orðin mjög spennt, og vonandi að allt gangi upp. Ég er ekkert hrædd við stærðfræðina lengur, mér gengur bara mjög vel. Ótrúlegt hvað færnin breytist þegar áhugi er einnig fyrir hendi, en það verður líka ekki tekið af honum Dave mínum ða hann er mjög góður kennari. Eiginlega synd að hann sé bara ekki að kenna í grunnskóla, ég er viss um að hann myndi hjálpa krökkum eins og mér sem hafa ekki rökhugsunina 100%. Erfiði hlutinn er að komast í gengum viðtalið þar sem þeir ákveða hvort þeri ætli að eyða tíma og peningum fyrirtækisins í mig. Og ég þarf að ljúga að þeim að ég hafi hugsað mér að vinna hjá þeim það sem eftir er. Ekkert minnst á heimför neitt.

En í dag er sunnudagur og við erum öll heima í dag. Lambalæri (velskt) í hádegismat og svo átti að fara í smá fjallgöngu, en auðvitað byrjar þá að rigna. Tvær vikur nánast af hita sem gerir það óþægilegt að vera í vinnunni en svo er frí og þá rignir. Sem minnir mig á það, stólarnir eru úti palli. Pullurnar eru gegnsósa. Best að reyna að bjarga þeim.

25 stiga hiti í dag, sólstólarnir komnir út á pall og bjórinn í kæli. Nú er bara að setjast út og sötra Shandy. Ást og friður.

Jæja, ma´r bara að spóka sig á stuttermabol núna. Það er nú aldeilis munur að búa bara í útlöndum ha, nikk nikk!?

Já, það er stundum merkilegt að búa í útlöndum, það er nú alveg satt. Ég hef nú stundum sagt sögur af vinnufélögum mínum og skrýtnum hlutum sem þær láta stundum útúr sér, sem persónulega mér finnst bera merki um almenna heimsku þeirra (samanber: hvernig afkvæmi eignast menn og hundar og að karlmenn eru þannig gerðir að þeir geti ekki haldið í sér, kúki bara hvar sem er) en í dag tók úr steininn, mér fannst þetta ekki fyndið lengur. Trudi segir að þeir séu búnir að handsama manninn sem fyrir nokkru nauðgaði 74 ára gamalli konu. Hún hallar sér svo fram og segir í stagewhisper."But I don´t know for certain that he was foreign, you know with all these Poles and that, isnt´it?"! Henni fannst ólíklegt að breskur kúkalabbi gæti framið svona verknað, þetta hlyti að hafa verið Pólverji eða "Paki" eða þá breti undir pólskum áhrifum! Ótrúlegt alveg hreint. Ég spurði hana hvort henni þætti líklegra að ég fremdi glæp en Sarah, en aftur fékk ég svörin, að "You´re different." Það má vera að það væri öðruvísi ef 15.000 Íslendingar væru í Wrexham frekar en 15.000 Pólverjar, en engu að síðru, mér fannst ég verða að taka upp hanskann fyrir "sam-útlendinga" mína. Ég er nokk viss um að þeir eru ekki frekar glæphneigðir en breska pakkið sem lifir á bótum og ég og Pólverjarnir höldum uppi með sköttunum mínum.

Lukku-Láki með hlaupaegg og páskabólu. En kátur engu að síður.

Manchester og Liverpool voru við upphaf iðnbyltingar miklar vinaborgir enda tengdar viðskiptaböndum; Manchester framleiddi vörur úr baðmull sem Liverpool inn-og útflutti fyrir Manchester í gengum höfnina þar. 1873 var svo samdráttur í viðskiptum og Liverpool tók upp á því að hækka flutnings-og tollgjöld svo svakalega að Manchester var ófært að stunda sín baðmullarviðskipti. manchester buggði því skipaskurð mikinn sem gerði þeim fært að halda uppi baðmullarviðskiptum án hjálpar Liverpoolborgar. Skurður þessi er nothæfur þrátt fyrir að Manchester er um 40 mílur inn í landi. Skapaði þetta gífurlegt hatur milli borganna tveggja sem skilaði sér svo umm munar inn í hatur á milli Manchester United og Liverpool FC. Og þar vitiði það þið rauðu djöflar og púllarar. Það er út af þessu sem það er skip á barmmerki Manchester United sem að öðru leyti myndi ekki meika neitt sens. Þrátt fyrir allt þetta urðu báðar borgir fyrir miklu fjárhagslegu tjóni sem smám saman þróaðist út í útbreytt atvinnuleysi og almennan aumingjaskap á báðum stöðum. Sem útskýrir hversvegna Manchester United aðdáendur syngja; "Sign on, Sign on, with hope in your heart, you´ll never get a job" (Sungið við lagið walk on with hope in your heart) og Púllararar syngja "Shit on the cockneys, shit on the cockneys tonight" sem vísar til þess að flestir aðdáendur United sem hafa efni á að kaupa sig inn á leik eru ekki Mancunians lengur, heldur ríkir lundúnarbúar, asíubúar og Íslendingar! Sem útskýrir hversvegna United megin er oft lítið sungið.

Hvað um það, mér fannst ægilega merkilegt að það væri hægt að finna svon félagslegar ástæður fyrir hatri á milli fótboltafélaga. Veikleiki kenningarinnar er sá að það er ekki hefð fyrir hatri á milli Everton og Man. City sem eru minni liðin í borgunum tveimur og engin útskýring þar á.

Hér hafa páskarnir farið ósköp ljúflega fram þrátt fyrir hlaupabólu og annan ófögnuð tengdan henni. Þetta hefur allt haft það að verkum að allt það góða starf sem unnið hafði með matarvenjur pilts er núna algerlega aftur komið út í veður og vind og hann borðaði ekki einusinni páskaeggið sitt, lék sér bara með það. Það hittist allt þannig á að við Dave erum búin að vera í heillöngu fríi og höfum því getað sinnt barninu án þess að fá frí í vinnu nema einn dag. En að sama skapi höfum við ekki getað notið veðursins sem nú ríkir. Jah, ekki nema að ég er búin að þvo tvær vélar á dag núna í þrjá daga bara til að njóta þess að geta hengt út á snúru. Við hefðum vanalega farið með pikkninn í Ty Mawr í svona veðri en Lúkas er ekki nógu hress til að fara langt. Hann er svo hrár og skrapinn í klobbanum að hann á erfitt með gang, greyið litla. (En heimtar samt bleyju, þetta bara ætlar ekki að ganga!)

Já, hingað er sumarið svo sannarlega komið, fólk situr úti í "beergardens" og drekkur bjór meðan börnin leika sér allt í kring. Flestir rölta um á stuttermabolum og allur gróður er kominn á fullsvíng. Böskarar og götuprédikarar keppast um að ná athygli fólksins á götunni. Sama gildir um stjórnmálamennina enda eru hér kosningar í vor. Það er kosið til National Assembly of Wales en virðist ekki káfa mikið upp á lýðinnhér, allavega ekki á sama hátt og heima. Hér hefur enginn skoðanir á einu né neinu, eða allavega ekki þannig að það séu hér heitar umræður um hvern skuli kjósa. Mér finnst ég ekki hafa komist inn í stjórnmálaumræðuna hér út af þessu sinnisleysi vina minna hér, ég hef einhvernveginn ekki tök á því að mynda mér skoðanir ef öllum öðrum er sama. Skrýtið.

Ég finn svo til með litlu músinni minni. Hann er allur útsteyptur í bólum; í andliti og hársverði, á augnlokum og upp í munni, á vörum, hálsi , baki , maga, höndum, fótum og á typpi, pung og rassi. Hann er búinn að bera sig ágætlega þangað til núna í nótt. Ekkert okkar svaf og það er svo erfitt að geta ekkert fyrir hann gert. Hann getur ekki verið með bleyju þannig að í ofanálag þarf ég að ganga á eftir honum með koppinn og rýju til að þurrka upp. Hann ætlar bara ekki að fatta þetta koppabisness. Hann er allur afskræmdur útlits og ég má ekkert við hann koma. Mikið voðalega erfitt allt saman. Eina sem hægt er að gera er að hlusta á "More than a feeling", spila vel og vandlega á luftgítar og mæma með: "More than a feeling ....then I see Marianne walk away.." dúddúdúddúdduú...

Við Lúkas fórum í víking til Íslands og gerðum þar gott. Ég held að það hafi bara aldrei tekist jafn vel og í þetta sinnið. Lúkas þurfti engan aðlögunartíma, var bara strax í stuði (með guði), dansaði við kirkjuklukkur í messunni hans Kolbeins og dansaði við nikkutóna í veislunni hans Kolbeins. Hann fór í sund með afa og ömmu, út í Skötubót þar sem hann stríddi sjónum, hitti alla ættingjana og skemmti sér konunglega. Þessi ferð var sumsé helguð fjölskyldunni algerlega, næst þegar við komum, um áramótin, þá reynum við að gera meira í að hitta vini. Það er svona smá ljúfsárt reyndar, hann bað um skóna sína í gær því hann var að fara að hitta ömmu (afi is gone fishing segir hann ) og hann vildi ekki skilja að það væri bara ekki hægt að skreppa í heimsókn. Gott að vita að hann saknar þeirra en sárt að geta ekki bara farið í heimsókn.

Það er bara núna er heim er komið sem hörmungarnar dynja yfir: Lúkas er kominn með hlaupabólu. Og engin amma og afi til að passa svo ég komist í vinnu. Ég hefði átt að skilja hann eftir.

Já hér er hann og bara nokkuð huggulegur lubbalaus.

Við fórum út í göngutúr þar eð hér er komið vor, sólin búin að skína í nokkurn tíma núna og lyktin af sumrinu var svona að gera sig handan hornið. Hvað haldiði að gerist svo í miðjum göngutúr? Jú það byrjar að snjóa. Veturinn bara aftur kominn og ég með ægilegan þvott tilbúinn til að fara á snúru!

Annars þá erum við Láki nú að koma heim í stutta heimsókn. Of stutta, ég get ekki séð að við getum neitt gert nema fagnað fermingu Kolbeins, en betra en ekki neitt. Við erum komin efitr miðnætti á föstudagskvöld og farin aftur fyrir hádegi á mánudag. Ég rétt næ að kaupa páskaegg og svo erum við farin aftur. Ummm páskaegg...

Katrín Sigríður og Lúkas Þorlákur úti að borða í Chester.

Amma og Afi komu í stutta heimsókn. Voðalega söknum við þeirra.

Byggingameistari fyrir klippingu.

Nú gerast mikil tíðindi. Lúkas fór harmmælalaust í klippingu í dag og situr nú við eldhúsborðið og borðar stappaðan fisk með kartöflum og smjöri. Ég er svo skjálfhent af æsingi og gleði að ég má vart mæla hvað þá slá á lyklaborð. Já, hann er lengi búinn að berjast á móti því að láta klippa sig, ég er búin að reyna hvað eftir annað, en hann vill bara ekki. Kannski ekki svo slæmt, hann er bara eins og Kolbeinn frændi sinn. En í dag ákvað hann að hárið væri fyrir sér og við fórum í bæinn og all fauk það af og hann var bara ánægður. Ég þurfti reynar að kaup handa honum lest í verðlaun fyrir að vera svona góður, hann ratar í leikfangabúðina og það er ekkert hægt að plata hann með það neitt. Verra er með mataræðið. Hann hefur núna í tæp tvö ár verið alveg svaðalega matvandur og nánast ekkert sem hann borðar. Við erum búin að reyna all, blíðmælgi, loforð og hótanir en ekkert virkar. Við reyndum einu sinni að láta hann bara fá það sem var eldað og hann borðaði ekkert í viku. Ég gafst upp og hef hingað til leyft honum svona nokkurn vegin að ráða þessu. Hann borðar eitt vítabix í morgunmat og drekkur mjólk. Hann fær sér svo ristað brauð og jógurt í hádeginu. Í kvöldmat borðar hann svo til skiptis "sausage" og kjúklinganagga. Glæsilegt. Grænmeti, ávextir, kartöflur og fiskur alveg út. Hann er reyndar jafn kresinn á nammi líka, borðar ekki hvað sem er en gæti sjálfsagt borðað snakk út í eitt ef honum væri leyft og harðfiskur er mikið sælgæti en er allt of sjaldan á boðstólum. Allavega, ég spurði í kvöld hvort hann vildi, sausage eða kjúkling og hann sagði not again! Givi minn góur ef hann er kominn með leið á þessu en vill ekkert í staðinn hvað þá? ég ákvað að prófa enn einu sinni, sauð fiskstykki og kartöflu og stappaði með smjöri og sagði að þetta væri nammi. Og hann bara sat og borðaði. Ég fæ bara tár í augum. Small miracles og allt það.

Þar eð Harpa er komin á "Svankí" nýjan fyrirtækjabíl þótti henni ekki nema rétt að bjóða mér og Láka á rúntinn. Þau komu því hingað litla Manchesterfjölskyldan fyrir hádegi í dag að ná í okkur því við höfðum hugsað okkur að fara í Chester Zoo. En veðrið á Bretlandseyjum hafði annað í huga og hér pissrigndi í allan dag. Við gerðum því frekar það sem mér finnst skemmtilegast að gera; keyrðum til Chester, röltum örlítið um og fengum okkur svo næs löns á skemmtilegum litlum veitingastað. Alveg best í heimi, takk krakkar fyrir samveruna. Þau keyrðu okkur svo aftur heim og héldu svo til Manchester.

Við Lúkas ákváðum að elda fínan íslenskan fisk handa Dave svona af því að hann þurfti að vinna og missti af fjörinu. Erum núna að bíða eftir að hann komi úr ofninum.

Þetta moggablogg hefur komið mér í bloggfýlu. Við sjáum til hvort ég fari úr henni eftir stund.

Lúkas er þá loksins staðinn upp úr veikindum síðan á sunnudaginn. Ég var farin að hafa rétt rúmar áhyggjur af honum, fannst þetta langur tími til að vera með háan hita. Ég verð nú samt líka lúmskt að viðurkenna að á vissan hátt er þetta búið að vera dálítð næs, hann hefur nefnilega ekkert viljað leika með lestar. Ég varð svo sjálf veik í nokkra daga. En við erum semsé hress og í stuði tilbúin að fá ömmu og afa í heimsókn. Nú er bara að láta daginn líða einhvernveginn.

Við erum komin vel og vandlega inn í 21. öldina hér í Rhosllannerchrugog, þeir bönkuðu upp á hjá mér í fyrradag ruslakallarnir og létu mig fá endurvinnlsukassa. Tunnu fyrir garðúrgang, kassa fyrir dósir og flöskur og poka fyrir dagblöð og pappír. Haldiði að það sé! Og ég sem er nýkomin yfir herpinginn í maganum sem ég fékk alltaf þegar ég setti kókflöskur í ruslið. Nú þarf ég að fara að láta mér varða umhverfið!

Hér getur að líta snjókallinn sem Lúkas bjó til í gær, (gulrótin hans er dottin á jörðina, hann hefur bráðnað aðeins í nótt) og snjóinn allan sem varð til þess að ég var í rúma tvo tíma á leiðinni heim úr vinnunni á föstudagskvöldið og komst ekki í vinnu fyrr en á hádegi í gær. Ótrúlegt en satt. Já, ferð sem vanalega tekur tuttugu mínútur tók tvo tíma og svo neitaði bílstjórinn að fara lengra og ég þurfti að labba helminginn af leiðinni heim, og svo á laugardagsmorgun komu bara engir strætóar.

Bretland allt og sérlega Veils í lamasessi í dag vegna ofankomu. Ég var send heim snemma úr vinnu vegna þess að strætó var að hætta að ganga og ég þurfti einhvernvegin að komast heim. Ljómandi alveg hreint. Ekki það að það sé hægt að kalla þetta snjó en svona er nú mismunandi hvað okkur finnst. Enginn er með snjódekk. Nú er bara að sjá hvort ég komist í vinnu á morgun.

Ástar- og samúðarkveðjur til Hönnu og Ástu. Stundum eru engin orð til.

Á meðan að á heimili bróður míns finnst ekki sjónvarp erum við hér í Veils miklir sjónvarpsjúklingar. Ég er með einhverjar sexhundruð sjónvarpstöðvar til að horfa á og þrái ekkert heitar en Sky plús box svo ég geti horft á tvær mismunandi sjónvarpstöðvar í einu. Sjónvarpið sýgur úr manni sálina sagði Kristján sögukennari í MS og satt er það, ég er orðið sálarlaust skrípi. Ég gæti nefnilega verið að horfa á The History Channel og a.m.k uppfræðst örlitið við að horfa á heimildamyndir en ó nei, ég er dolfallin fyrir versta sjónvarpsefni sem upphugsð hefur verið. Svo sjúk að ég tel niður dagana fram á laugardagskvöld og get sest fyrir framan kassann og horft á "Dancing on ice". Semi frægt fólk er parað saman við atvinnuskautadansara og þarf að æfa vissar rútínur fyrir hvern þátt. Svo eru dómarar sem dæma og svo get ég hringt inn og kosið hver er bestur. Eitt par dettur út í hverri viku þar til einn stendur upp sem sigurvegari. Glæsilegt! Ég er sálarlaus og heiladauð.

Lúkas elskar Thomas The Tankengine meira en allt í lífinu. Við getum eytt heilu dögunum við að setja upp lestarteina handa Tómasi og vinum hans, og eigum orðið dálítið marga teina til að setja saman. Ég tek þá saman á hverju kvöldi þegar Láki er sofnaður til að fá stofuna mína aftur. Það er allt í lagi hans vegna það er svo gaman að setja teinana saman aftur. Ég fæ stundum samviskubit þá daga sem ég er heima með Láka því ég hef bara visst mikið gaman af Tómasi, tveir klukkutímar eru eiginlega limitið mitt. Ég þarf þá að finna góða afsökun til að standa upp, ég þarf að vaska upp, pissa, búa til kaffi og svo kem ég aftur...en get oftast bara treint kaffibollann í nokkrar mínútur áður en það er kallað í mig; "Mammy, you are Percy!" Í dag erum við að bíða eftir að gasmaðurinn komi til að setja gashellurnar við nýja ofninn minn. Hann sagðist myndu koma í morgunsárið, en enn bólar ekki á honum. Þetta fer voðalega í pirrurnar á mér, maður þorir ekki á klóið svona ef hann bankar akkúrat á meðan. Við þurfum líka að fara í bæinn, Láki þarf nýja skó og klippingu, hann er eins og lítill bítill núna.

Jimmy er enn á spítala en er allur að koma til, vonandi að hann fái að koma heim í næstu viku. Við Dave höfum fengið að finna fyirir því hversu smátt öryggisnetið okkar er, það samanstendur sem sé af Heather einni og nú þegar hún er upptekin með Jim þá erum við bara fökked. Ég þarf að sleppa hádegismat til að hafa tíma til að ná í Láka í skólann og svo er hlaup í strætó, Dave þurfti að taka ólaunað frí í gær til að vera heima með hann. Það gæti kostað okkur upp undir 10.000 kall. Já, ég þarf að finna mér fleira fólk í kringum mig sem getur passað.

H'er er svo búið að vera brjálað veður, ekki eins brjál og annarsstaðar á Bretlandi en engu að síður nógu brjál til að tapa tveimur rúðum úr sólhúsinu þannig að það er núna með náttúrulegri loftkælingu. Sem verður voða fínt í sumar en er óheppilegt núna af því að það rignir á sólstólana mína. Við Láki fórum á róló (við erum klikk íslendingar sem fara í pollagalla og út að leika í rigningu og roki þið sjáið til) en það var svo hvasst að Láki fauk niður rennibrautina. Hann var hæstánægður þar sem maður rennur hratt og örugglega þar eð pollagallar og rigning skapa præm renniaðstæður, en mér þótti nóg um, ég á nefninlega ekki pollagalla.

Tengdafaðir minn var lagður inn á spítala í gær með bráða blóðeitrun og var ekki hugað líf. Hann er núna reyndar allur að koma til og þetta lítur allt betur út en gerði í fyrstu. Ég fékk að vera heima í dag svo Dave gæti verið á spítalanum með mömmu sinni. Þannig að við Láki erum að stússast hér heima. Skrýtið, Jimmy er búinn að vera svo veikur svo lengi að maður gat stundum ekki annað en hugsað að kannski væri bara best fyrir hann að fá að fara en svo þegar það virðist vera raunveruleikinn þá er maður ekki tilbúinn í það. Við vonum bara hið besta.

Við erum hætt við að láta Láka pissa í kopp. Hann er bara allsekki tilbúinn. Hann er ekki kominn með tilfinningu fyrir því þegar honum er mál og ég get ekki þröngvað honum til að gera eitthvað sem hann skilur ekki hvað er. Annars þá er þetta orðin ágætis þjóðfélagsstúdía fyrir mig. Ástæðan fyrir því að hann má ekki vera með bleyju þegar hann er kominn á stórudeild er sú að það eru ekki nógu margar fóstrur til að sjá um öll þessi börn og skipta á þeim líka. Það er vegna þess að hér eru flestar mæður heimavinnandi allavega fyrstu 6, 7 ár barnanna. Það er vegna þess að það borgar sig ekki að vinna, maður fær meiri pening í skattaafslátt og bætur en fyrir að vinna venjulega vinnu og þurfa að borga himinhá leikskóla gjöld. Ég sendi Lúkas tvo daga í viku og borga kr. 17.000 fyrir það. Alla vega þannig að hér eru mömmur heima með börnin sín og hafa tíma til að stússast í þessu í marga mánuði, þvo pissublautar buxur og moppa upp gólfið. Meðan á Íslandi vinna allir og þurfa bara að bíða eftir að börnin séu tilbúin sjálf og sem minnst vesen fylgir. Ég þarf að gera þetta eins og Íslendingur.

Ég gleymi alveg að sýna jólamyndirnar.

Lúkas Þorlákur er núna í prógrammi. Hann þarf sum sé að hætta að nota bleyju og byrja að pissa í kopp. Honum gengur ágætlega, annað hvert pisss fer í koppinn, hitt í sófann, á gólfið, í stólinn... Mér fannst ekki kominn tími á þetta, var ekki viss um að hann væri tilbúinn, en fékk þær fréttir frá leikskólanum að hann væri orðinn tilbúin til að fara upp í stóru deild, þar sem hann getur sjálfsagt lært meira, en mætti það ekki þar eð hann er ekki þurr. Ég þarf því að þröngva barninu ú bleyjunni ef hann á að fá að halda áfram þroskaferlinu í skólanum.

Við vorum of bissí í vinnunni í gær til að fá klukkutíma hádegismat eins og á að gerast, en ég fékk að skreppa aðeins út í búð (Iceland heitir hún, believe it or not, og selur mest frosinn mat) til að kaupa eitthvað í kvöldmatinn. Ég var með einn eða tvö pakka í fanginu þegar ungur maður rekst í mig og maturinn dettur á gólfið. Hann biðst afsökunar, ég brosi og segji þetta ekkert vera, fer svo að kassanum og borga og út. Ég er rétt að verða komin að búðinni minni þegar ungi maðurinn kemur hlaupandi á eftir mér og spyr mig hvort hann geti ekki keypt handa mér drykk. Ég hélt að hann væri að biðjast afsökunar á að hafi rekist á mig og sagði honum að hafa ekki áhyggjur af svona smámunum. "No, really," segir hann, "can we go for a cup of coffee or summit?" Jeremías minn hann var bara að reyna við mig! Á þriðjudegi klukkan hálffimm, fyrir utan Iceland matvöruverslun! Ég sagðist þurfa að fara aftur í vinnu og þakkaði fyrir. Ég verð nú bara að segja að ég er hæstánægð með þetta, langt síðan reynt hefur verið við mig og hvað þá í búðinni. Ég kom svo heim og sagði eiginmanni mínum frá ævintýrum mínum og það eina sem hann hafði áhyggjur af var að grey maðurinn væri núna upset út af því að hann hafi fengið neitun. Crash and burn. Ekkert afbrýðisamur eða neitt. Uss og svei.

Ég var að taka niður allt jólaskrautið.

Ég er hætt að reykja. Fimmti dagur í dag og allt á uppleið, er farið að líða betur. Ég var ekki glöð annan og þriðja daginn, en þetta er allt að koma núna.

Megrun bíður kannski aðeins.

Ég horfði á áramótaskaupið og fannst mjög skemmtilegt.

Ég er búin að taka comments moderation af þannig að núna á að vera hægt að kommenta á mig villt og galið. Endilega prófið það.

Ég er ekki mikið stemmd fyrir nýja árið, ég er búin að grannskoða allar 600 sjónvarpstöðvarnar sem ég er með og það er ekki einn fréttaþáttur þar sem farið er yfir árið í myndum og máli. Ég bara get ekki tekið á móti nýju ári án þess að skoða hið gamla. Svo datt mér í hug að horfa á áramótaskaupið á netinu en hugsa að það sé tilgangslaust af því að ég hef ekki fylgst nógu vel með fréttum á Íslandi til að fatta brandarana. Ég verð bara að láta annálinn hennar Magnþóru duga. Hér er bara rok og rigning...er einhver búin að fatta að ég er kannski ekki í sem besta skapi. Ég ætti kannksi að bíða aðeins með að skrifa meira þangað til að ég er hressari.

Ég skipti um frídag, er heima í dag en fer í vinnu á þriðjudaginn, til að geta tekið á móti rafvirkja. Hann ætlar vinandi að segja mér að þetta sé ekkert mál, og kemur eldvélinni nýju fyrir. Ég er orðin dálítið leið á að hafa hana í kassa hérna í ganginum. Þessi líka fína eldavél og ekkert eldað. Ekki það að maður sé neitt sérstaklega svangur þessa dagana, endalaust góðgæti sem maður er að bíta í allan daginn. En svona eru bara jólin.

Ekki er svosem mikið um að vera í vinnunni, það tímir enginn að kaupa gleraugu á þessum árstíma þannig að ég og John, augnlæknirinn erum búin að vera að stússast í að skoða hvað ég þarf að gera til að komast í gegnum sjóntækjafræðina. Hann er búinn að vera mjög hjálplegur en ég verða að viðurkenna að ég er með smá magaverk, þetta er ægileg stærðfræði sem fylgir. Ég þarf að breyta hugsunarhætti sem hefur viðgengist hjá mér síðan í 7. bekk. Það er að ég geti ekki reiknað. Það er það erfiðasta við allt dæmið. (No pun intended!)

Ofát og allt það, leggst þungt á gamla fólkið, ungi maðurinn hinnánægðasti. Sýnist að svona sé hægt að birta myndir, kommentaboxið eitthvað bilað hinsvegar?

Ég er að reyna að hressa aðeins upp á bloggið mitt en finn núna ekki útúr því núna hvernig ég kem myndum af hello inn á síðuna. Hello þekkir ekki nýja google blogg adressuna mína, meira vesenið, og allar jólamyndirnar bíða sýningar!

Svona líka fín hjá okkur jólin, enginn fullur fyrir utan gluggann þetta árið, Lúkas svo sáttur við alla pakkana sína, steikin aldrei betri, sósan frábær...svona gæti maður lengi heldið áfram. Dave er farinn aftur í vinnuna en ég er heima í dag. Svo þrír dagar í vinnu og svo aftur smá frí yfir áramót. Fínt bara.

Já, ætli maður sé ekki bara þrjátíu og tveggja í dag. Ég er bara nokkuð ánægð með þetta, helgin búin að vera ljómandi. Ég fékk frí í vinnunni í gær og ég og tengdó fórum með Lúkas í bæinn og versluðum alveg eins og brjálaðar. Ég fékk Brabantia ruslatunnu í afmælisgjöf (ruslið er ekki undir eldhúsvaskinum heldur í tunnu á miðju eldhúsgólfinu og þessvegna mikil þörf á glæsilegri tunnu), og ég keypti mér svo rúmteppi og púða og körfur til að gera allt svona aðeins fínna, fyrir afmælispeninga frá mömmu og pabba og ömmu og afa. Ég er svo ánægð með þetta alltsaman. Við fórum svo með Lúkas til að sjá jólasveininn. Hann var out to lunch þannig að Lúki fékk bara að fara á trampólín í staðinn. Það er fátt jafnskemmtilegt og að hoppa þannig að allir komu heim ánægðir. Í dag ætla ég svo að fá mér croissant í morgunmat, lesa bók, fá indverskan sendan heim (mat ekki mann) í kvöld og horfa á sjónvarpsútgáfu af Hogswatch eftir Terry Pratchett. Mjög spennandi. David Jason í hlutverki Alberts og virkar allt mjög vel gert. Á morgun er förinni svo heitið til Manchester til að skoða jólaljósin þar í bæ og kannski kaupa jólaföt á Lúkas. Hann á að syngja á jólatónleikum á miðvikudaginn og þarf að vera dálítið fínn. Svo þarf náttúrulega að vara sig á þessum jólaketti alltaf hreint.

Ég er búin að vera að reyna að taka mynd af Láka sem á fara á jólakortið í ár. Ég sá fyrir mér hann horfandi dreymnum augum á kertaloga á aðventukransinum, eða horfandi dreymnum augum á litla jólaherðatréð. Láki er ekki alveg sammála mér, blæs á kertið og hoppar upp og niður fyrir framan tréð og er allt annað en dreyminn. Við bökuðum svo köku í gær og ég náði nokkurm skotum af honum útmökuðum í súkkulaðikremi. Kannski meira við hæfi hvort eð er.

Ég er komin í fínt jólaskap, er farin að hlakka heilmikið til að sjá Láka opna pakkana sína. Ég hef reyndar smá áhyggjur af jólamáltíðinni. Hann er núna í einhverju uppreisnarskapi þannig að hann neitar að setjast við matarborðið tilað borða með okkur. Öll kvöld fara núna í öskur og læti bara til að fá hann til að setjast niður. AÐ fá hann til að borða er óreynt ennþá, ég er vanalega of uppgefin til að rífast við hann til að fá hann til að borða líka. Hann ber enga virðingu fyrir mér, pabbi hans getur enn aðeins talað hann til, ég er bara svona einhver leiðinda kerling að hans mati.

Mikið svaðalega getur rignt hér í Veils. Ég er að spá hvort við getum ekki farið að skoða rigninguna sem útflutningsvöru. Það er örugglega einhver í heiminum sem vantar regn.

Ég fór út á djammið með stelpunum í vinnunni á laugardagskvöldið, í rauða kjólnum mínum. Viða gaman, ég er mjög hrifin af bresku djammi, mætt á svæðið fyrir sjö, komin upp í rúm klukkan eitt (og áður en þið spyrjið þá fór ég sjálf í rúmið, ég lifði þetta djamm af!) og komin út á róló klukkan níu morgunin eftir! Ekkert mál. Mér fannst þetta vera emira svona eins og gamlárskvöld af því að það var allt í sprengjum og púkablístrum og fyndnum höttum, en svona eru víst jólin hér. Ég dansaði svo interpretive dans við Like a prayer með Madonnu sem þótti mjög sniðugt. Kannski ekki á sama hátt og mér fannt það fyndið en ég er búin að gefast upp á að bíða eftir því að þær fatti mig. Svo lengi sem þeim finnst ég skrýtin og skemmtileg þá er mér sama.

Dave var að hringja og hann er líklega með opið magasár og gastric flux, ég held að það heiti bakflæði á íslensku og er tískusjúkdómur. Guði sé lof, þetta er allt eitthvað sem er hægt að díla við með magamjólk og smá varfærni.

Þegar Dave var 21 fékk hann sýkingu í hjartað og þurfti að vera á spítala um tíma til að jafna sig. Ég held að hann viti enn ekki almennilega hvað var að enda hefur hann aldrei getað útskýrt þetta fyrir mér svo ég skilji. Allavega, hann er núna búinn að vera með verk í hjartanu í nokkra daga, og ég fann það í gærkvöldi að hann var orðinn hræddur því hann sagði góða nótt á þann hátt að ég held að hann hafi verið að hugsa að hann væri dauður þegar hann vaknaði. Allavega hann fór engu að síður í vinnu í morgun og ég og Lúkas erum hér heima. Hann hringdi svo rétt áðan og sagði að hann væri að fara á bráðamóttöku til að láta líta á sig. Ég sit því hér heima og bíð eftir að heyra frá honum.

Enn af eldavél. Þeir komu hér í gær til að setja hana í samband fyrir mig, tengja gas og annað en neita núna að gera það vegna þess að rafmagnið hjá okkur er ekki rétt. Hvað svo sem það nú þýðir. Málið er að gæjinn sem kom á föstudaginn sagði ekkert um að rafmagnið væri ekki samkvæmt standard og staðli og er því annaðhvort búinn að eyða fyrir okkur tíma, ég hefði getað sorterað rafmagnið áður en þeir komu í gær eða þá að hann hafði í hyggju að tengja eldvélina án þess að fylgja Evrópustaðli. Hvort heldur sem er þá er ég ekki ánægð og er núna á leið í verlsunina til að kvarta all svakalega. Ég ætla að láta þá borga fyrir rafvirkjann.

Gleðilegra er svo að við hjónin ætlum svo að skilja Láka eftir hjá tengdó og fara í bæjarleiðangur til að kaupa jólagjafir handa honum. Helst til snemmt segið þið ef til vill, en það kom í ljós að þetta er eini dagurinn sem við höfum saman núna fram að jólum, við erum upptekin í öðru allt til 24. des. Að hugsa með sér.

Hér komu menn með eldavél handa mér síðasta föstudag, en neituðu að tengja gasið þar eð við værum með bráðhættulegan gasleka sem þurfti að gera við med de samme. Hér hafði komið maður frá British Gas í september til að gera rútínu viðhald og hafði skilið svo við sig að við erum búin að vera í lífshættu síðan í september. Að hugsa með sér! Við lekann var gert svo allt er í key núna en gæjarnir gátu ekki beðið þannig að nú situr hér ægilegur kassi, yfirfullur af eldavél og enginn getur komið fyrr en næsta sunnudag. Þetta er nú meiri sagan. Allavega, við megum búast við skaðabótum frá BG þannig að svona þegar á allt er litið (þ.e. að við erum enn öll sprelllifandi) þá er það bara besta mál.

Haldiði ekki að Wrexham sé ekki orðin menningarborg, hér opnuðu tvö kaffihús um helgina, eitt svona fjölskyldurekið meða voða djúsí heimabökuðum kökum og svo Caffé Nero sem er svona keðja eins og Starbucks. Þannig að nú er hægt að fá kaffi í Wrexham sem er ekki instant. Ótrúlegt en svona þeysir tíminn áfram, allir verða að fylgjast með tískunni, meira segja líka Wrexhambúar. Ég er að hugsa um að stoppa þar við braðlega, ég sá auglyst "White chocolate mocha espresso" Hversu vel hljómar það? Sérstaklega fyrir fólk eins og mig sem finnst hvítt súkkulaði betra en brúnt. (Eða heitir það þá bara súkkulaði? Discuss)
Og jólaljósin glitra í myrkrinu, allir spyrja hvort ég sé tilbúin fyrir jólin. Er eitthvað að hjá fólki, það er nóvember, auðvitað er ég tilbúin með þetta allt saman! Djísús kræst mar.

Eg aetlad ad blogga svakalega nuna en tha er bloggerinn i fylu ut i mig! Typiskt. Reynum aftur sidar, en a medan her er Lukas i haustlitunum. 

Nú er víst hægt að koma inn í Þolló á nýjan og betri hátt. Ég er ekkert sérlega hrifin af þessum breytingum öllum, það er alltaf skrýtið að koma heim og sjá hvað allt hefur breyst en mér finnst nú eiginlega einum of að fá ekki að keyra í gegnum bræðslufýlu og frystihús. Fólki fer jafnvel að fara að finnast Þolló fallegur staður! Það eru bara hörðustu hafnarbúar sem mega finnast það. Ég bið kannski pabba bara um að keyra gamla innganginn næst þegar ég kem.

Tjú tjú! Dagur tvö...

Þær hringdu í mig í morgun úr leikskólanum hans Láka og sögðu að hann mældist með 39 stiga hita. Ég rauk til og náði í hann og fór með heim. Við erum síðan bún að sitja á gólfinu og leika með lestarnar hans. Ég sé engin merki neins lasleika, nei, hann hefur endalausa orku, tjú tjú! tjú tjú mummy tjú tjú! Plís viltu ekki fá þér smá lúr? þú ert svo veikur, no fanks, meiri lest, tjú tjú! Sex klukkutímar eru eiginlega alveg nóg fyrir mig. Ég held að hann sé ekkert veikur. Kannski voru þær bara búnar að fá nóg af lestum á leikskólanum....

Við Lúkas fórum í skírn í gær, Anwen Pheobe Jones var tekin í hóp kristinna manna með pompi og pragt. Ceri og Dion, foreldrar hennar buðu svo til veislu á Coach and Horses sem er local pöbbinn okkar. gaman að fara í skírnarveislu á pöbb, enda létu menn ekki segja sér tvisvar að fá sér bjór í glas. Mér finnst þetta voða sniðugt að fagna þessu svona, fékk mér nú reyndar bara kók sjálf, enda orðin svo léleg að einn bjór svæfir mig bara og er svo rykug í haus lengi á eftir.

Ég er svo að reyna að mála í dag. Ég þarf að setja lag af sérstaklega vatnsblandaðri málningu á gipsið fyrst og svo mála yfir það með venjulegri mánlingu. Mér reiknast til að ég ætti að vera búin að þessu fyrir jól með þessu áframhaldi, Lúkas er ekkert sérstakelga hjálplegur ef ég á að segja satt og rétt frá.

L?kas ? r?l?. (Mynd dagsins!) 

L?kas og Thomas the Tankengine. 

T?lvusnillingur 

Við erum búin að eignast nýja myndavél , þannig að ég er búin að vera á fullu að taka myndir til að læra á vélina, en get núna ekki for the life of me munað hvernig ég setti myndir á bloggið í gegnum hello. Ég er búin að reyna og reyna en þeir segja mér bara að ég sé einhver spam kelling og vilja ekkert við mig tala. Ég þarf að búa til nýtt albúm á netinu svo þið getið séð allar myndirnar sem ég er að taka af Lukku Láka. Hann hélt upp á 3ja ára afmælið á sunnudaginn, með frændum og frænkum báðu megin frá sem var æðislegt. Það var svo gaman að hafa litlu Manchester fjölskylduna hér í afmælinu. Allir skemmtu sér vel nema kannski amma hans Dave, hún náttúrulega borðar ekki svona "foreign muck" sem útlendingurinn býður upp á, og svo fannst henni sérlega skrýtið að við værum ekki í skóm, gvuðaði upp yfir sig þegar hún sá að Arnar var á sokkaleistunum, "my god the man has no shoes!" Þá fannst mér að ég þyrfti að segja eitthvað og lét hana vita að við Íslendingar myndum ekki vaða á skítugum skónum inn í annarra manna hús! Alla vega Lúkas var æstánægður með partýið, fékk fullt af lestum og lestarteinum (stofan hjá mér er ein allsherjar brautarstöð núna) og býður núna bara spenntur eftir jólunum.

Ég er búin að fá rauðan jólakjól, og eru mörg ár síðan ég fór síðast í nýjan kjól um jólin, hvað þá rauðan. Mikið skemmtilegt það. Svo er ég líka búin að fá eina jólagjöf; nýja eldavél, þannig að jólagrísinn verður geggjaður í ár. Lukkan yfir mér alltaf hreint.

Voðalega líður þetta fimm ára plan mitt hægt. Mig langar heim núna.

Mér finnast sunnudagarnir sem Dave er í vinnunni stundum smávegis erfiðir. Sértaklega þegar Lúkas sofnar í sófanum út frá knuðli, ég veit ekki alveg hvað ég á við mig að gera núna. Kannski að ég sofni bara í sófanum hjá honum.

Nú er ég sko aldeilis í góðu skapi! Og vitiði hvað? ég hef ekki hugmynd um afhverju! Ég hef lúmskan grun um að það sé af því að ég keypti kerti í dag. Ég ætti kannski að útskýra betur. Skammdegið er minn uppáhaldstími; rökkurkyrrð yfir öllu, rykið í hornunum sést ekki, ég get farið í þykkar peysur, oig kveikt á kertum! Jei!

Það tekur sig upp gamla bölvunin með að koma til Íslands eða fá hingað gesti, Lúkas gleypti eitt penný og er búinn að vera smá skrýtinn síðan, svaf ekkert í nótt. Ég held að hann sé í lagi núna, sjáumst (vonandi) í kvöld.

Já það er ekki hlaupið að því að koma heim til Íslands. Ég er svo hrædd um að ég sé orðin hallærislegur breti að ég er búin að eyða síðustu tveimur vikum yfir tískutímaritum og öðru slíku, og eyða tveimur mánaðarlaunum í ný föt, andlitsmálningu og kápu. Það er nú reyndar ekki búið að vera neitt grín, ég er enn hálf nojuð, hvða ef allt sem ég er búin að vera að kaupa er hallærislegt breskt og ég verð eins og kjáni? Hér eru allar konur klæddar eins og gleðikonur, tuttugu kílóum og feitar en samt í mjaðmabuxum og hálfbolum (spurjiði bara Hörpu, hún tók eftir þessu í Madchester líka) og þessvegna dálítið erfitt að segja til um hvað þykir smart á ÍSlandi. Í Wrexham eru engin merkjasnyrtivara seld, ég notaði áðru Chanel (trademark) en er núna að nota L´oreal. Er það í lagi? Eða er ég kannksi að ýkja upp í sjálfri mér gæðakaphlaupið heima og allt hefur breyst? Er ég kannski bara betur sett ef ég er skynsöm og kaupi aðeins ódýrara ef gæðin eru hin sömu? Hvað segið þið á Íslandi? Er enn lífsnauðsyn að vera alltaf flottastur?

Loksins, loksins er lokið (fingers crossed) þessu veseni með rakann í veggjunum hjá okkur. Endapunktur vonandi kominn á málið og ekkert eftir nema að mála upp á nýtt. Ekki uppáhaldsiðjan mín, ég er ekki nógu mikill fullkomnunarsinni til að hafa þolinmæði en ég er ákveðin í að hafa allt skínandi hvítt fyrir jól, þannig að það er bara að drífa síg í málið.

Fékk flugmiðana senda í dag, rétt rúmar tvær vikur í heimkomu!

Ég ætla nú að taka örlög mín í mínar hendur, ég neita að vera fórnarlamb lengur, fórnarlamb bankakerfisins. Er á fullu að leita að besta dílnum, og ég sé ekki betur en að með smá tilfæringum, geti ég greitt niður húsið á 10 árum og 10 mánuðum, frekar en 25 árum. Gott það! Oneaccount.co.uk mortgage shrinker. Berið saman við íslensk húsbréf. Hvernig lítur það út?

Já, þetta var á þriðjudaginn, á laugardaginn töpuðu þeir svo fimm tvö fyrir Stockport, og í gærkvöldi þrjú eitt fyrir Birmingham. Eiginmaður minn er sumsé núna hættur að fylgjast með fótbolta. Hann þolir ekki meira svona.

Við Lúkas skelltum okkur í lest á sunnudginn og heimsóttum Hörpu, Arnar og Katrínu í Manchester. Mér líst svona ljómandi vel á borgina og húsið og hverfið þeirra skötuhjúa bara með ágætum. Ég á eftir að fá að koma aftur í heimsókn og versla smávegis, þeir eru nebblilega með Habitat í Manchester...Ég keypti reyndar ef ég man rétt, barstólana mína í Manchester. Og sendi heim með pósti. Kemur Líki púki. Leiter!

Já, þetta var á þriðjudaginn, á laugardaginn töpuðu þeir svo fimm tvö fyrir Stockport, og í gærkvöldi þrjú eitt fyrir Birmingham. Eiginmaður minn er sumsé núna hættur að fylgjast með fótbolta. Hann þolir ekki meira svona.

Við Lúkas skelltum okkur í lest á sunnudginn og heimsóttum Hörpu, Arnar og Katrínu í Manchester. Mér líst svona ljómandi vel á borgina og húsið og hverfið þeirra skötuhjúa bara með ágætum. Ég á eftir að fá að koma aftur í heimsókn og versla smávegis, þeir eru nebblilega með Habitat í Manchester...Ég keypti reyndar ef ég man rétt, barstólana mína í Manchester. Og sendi heim með pósti. Kemur Líki púki. Leiter!

Eiginmaður minn situr í þessum skrifuðum orðum í sófanum og bítur í hnúana á meðan sölt tárin renna niður bústnar kinnar hans. Angistin er ólýsanleg, sorgin og eymdin nánast áfinnanleg. Og hvað er að gerast? Jú, Wrexham FC er að tapa 5-0, FIMM NÚLL, fyrir Accrington Stanley. (Accrington Stanley, who are they? Exactly!)

Ég fylgist líka spennt með Magna hérna í sjónvarpinu, reyndar eitthvað endursýnt, á mánudagskvöldum. Hér kemur alltaf "voting lines are now closed" þannig að ég þarf að finna eitthvað út úr því svo ég geti kosið kappann. Mér finnst hann langbestur þó ég sé reyndar hrifin af Dilönu líka. Get samt ekki alveg sett saman Á móti sól og Mötley Crue...

Núna er pressa maður! Ceri búin að eignast dóttur og Shirley með á leiðinni. Ég er svo vond kona að mig langar frekar að koma mér aðeins áfram í lífinu. Með núll stuðningshóp get ég kki séð hvurnig maður fer að því að eignast fleiri börn, vera í fullri vinnu og í fullu námi. Kannski er ég bara ógeðslega löt?

Já, ég mun sumsé hefja stærðfræði nám núna í haust, undirbúningur fyrir sjóntækjafræðina. Ég ætla að byrja á því að fá Dave til að hjálpa mér, hann er nú einu sinni stærðfræðingur, en ef mér finnst ég þurfa frekari hjálp þá get ég alltaf farið í framhaldskólann hér eftir áramót. Svo eru það inntökupróf í apríl og svo vonandi þriggja ára nám í sjóntækjafræði. Fyrirtækið mitt sponsorar það svo ég get unnið fulla vinnu með og þarf ekki að borga neitt. Í staðinn vinn ég hjá þeim í ár eftir útskrift. Að því loknu komum við heim. Já, ég er á heimleið. Ég er búin að vera hér í 3 ár rúm og enn finnst mér stundum allt voða erfitt. En nú þegar ég get litið á sjálfa mig sem stúdent erlendis, sem er á heimleið breytist allt. Núna er þetta bara gaman. Ég þarf að vera með plan annars fúnkera ég ekki. Eftir fimm ár ættum við líka að vera búin að sortera okkur fjárhagslega þannig að við getum komið heim og keypt hús og fellihýsi og verið eins og normal Íslendingar. Þetta finnst mér gott plan.

Við fórum í dag og keyptum okkur nýja þvottavél. Gamla vélin sem Kalli og Elsa fengu í brúðargjöf og ég keypti af þeim fyrir mörgum árum er búin að gefast upp. Mér fannst þetta sérstaklega skemmtileg innkaupaferð og leyfði sölumanninum að sýna mér allt það flottasta áður en ég benti á "special offer" vélina og sagðist ætla að taka eina slíka. ég ætla líka að kaupa mér eldavél þar sem ég ætla svo að taka með mér heim. Vá, svona geggjaða með gashringjum og tveimur ofnum úr stáli. Geggjuð.

Tveggja vikna sumarfrií í 35 stiga hita lokið og byrjað að rigna (guði sé lof!). Aftur í vinnu í fyrra málið. Gæti nú reyndar alveg gert viku í viðbót. Var ægilega sorgmadd þegar mamma og pabbi fóru heim en er núna komin með 4 ára plan svo allt er í fínasta lagi núna. Láki kallar á mat, meira um þetta síðar.

Við hjónin erum þá búin að vera gift í rétt rúmt ár og erum bara nokk ánægð með það. Við komum Lúkasi fyrir hjá tengdó á laugardagskvöldið og fórum út að skemmta okkur í fyrsta skipti í ár. Byrjuðum á rómantískum kvöldverði þar sem við héldumst í hendur, störðum í augu og andvörpuðum heilan helling í undrun og ánægju yfir ást okkar á hvort öðru. Við ætluðum svo að fara heim en ákvæðum á síðustu stundu að þar eð þetta var fyrsta tækifæri okkar að fara út í heilt á þá ættum við að nýta það betur. Og hvort við nýttum okkur! Ég hef bara ekki tjúttað svona í mannsminni, við dönsuðum og sungum og drukkum og djömmuðum, komum svo heim og spiluðum tónlist og sungum til 5 um morgunin. Ég bara man ekki eftir að hafa skemmt me´r svona vel ever.

Hér er enn sól og sumar, ég er alltaf að reyna að stússast í garðinum en gengur illa. Ég er núin að slá og er núna að reyna að reita arfa og fá einhverja mynd á garðinn en ekkert gerist. Ég er bara ekki með græna fingur. En ég er að minnsta kosti orðin dálítið brún. Betra en ekkert. Ein vika í viðbot í vinnu og svo tveggja vikna frí. guði sé lof, ég er orðin langþreytt eftir þessu fríi.

Fimmtu veikindin núna yfirstaðin (frunsan lafir reyndar enn, heldur dauðahaldi í efrivörina á mér), og ég fór í blóðprufu í dag til að tjékka á hvort ég sé með pláguna eða einhvern annan minniháttar sjúkdóm. Doktor Kendall segir mér að ég sé bara óheppin, og ég hugsa að það sé rétt hjá honum en hann vildi samt draga blóð og skoða málið. Sjáum til.

Ég er búin að finna gönguklúbb sem gengur um Wrecsam og nágrenni og er að skoða hvernig ég get komist að og farið með. Það held ég að væri gaman rölta um og skoða betur umhverfi mitt og styrkjast og hressast í leiðinni. Örugglega bara akkúrat það sem mig vantar.

Mamma og pabbi koma svo í heimsókn, eftir þrjár vikur akkúrat í dag. Ég er strax orðin nojuð, sé ryk og skít í hornum sem ég sá ekki áður, og garðurinn er frumskógur sem Rambó myndi skemmta sér í. Ryksuga og slá, það er það sem þarf að gera en ég hef mig ekki í það.

Mig vantar alminliga myndavel. Kannski ad eg geri verdsamanburd og skodi i frihofn i haust lika. Eg bara a engann aur!

Eg er nuna buin ad vera veik fjorum sinnum sidan i desember. Er ekki farid ad litast a blikuna. Aetla til doktors a morgun og spyrja hvort geti verid ad eg se ovon breskum gerlum og bakterium. Eda hvad se eiginlega i gangi. Frunsur hafa fylgt i oll skiptin. er ordin dalitid leid a thessu.

Talandi um myndir, nú finn ég hvergi snúruna sem ég þarf til að dánlóda myndum úr digivélinni (sem er biluð) og í tölvuna! Það bara virkar ekkert.

Ég sé á blogginum hennar mömmu að hún er svona smellfín, nýkomin úr nostalgíuklippingu, er eins og ekkert hafi breyst síðan hún var fimmtán. Gott mál ef maður er sáttur við fortíðina. Sjálf verð ég að segja að fortíðardraugar eru að angra mig. Ég fór nefnilega líka í klippingu um helgina. Sagði dömu að ég vildi hafa "hreyfingu" í hárinu, halda lengd en hafa svona meira "movement all round". Hún hófst handa og ég verða að segja að skelfingin greip mig æ sterkari tökum meðan ég gat ekki nema hjálparlaus fylgst með henni í speglinum. Og lo, and behold! Hver starir tilbaka á mig þegar skælbrosandi hársnyrtinn er lokin meistarastykkinu? Jú, minn gamli ven Eiki Hauks! Ég hélt að við værum skild skiptum en það er nú ekki svo. Ég er eins og ég var í 6. bekk í grunnskóla. Það er óþarfi að taka fram að ég læt ekki mynd fylgja. Góðar stundir.

Já, gleðifréttir miklar berast að sunnan, frænka og hennar slekti á leið til Madchester í frekara nám. Þvilík lukka að fá að hafa þau svona nálægt, við ætlum að sjá til þess að þau falli alveg fyrir öllu bresku og setjist hér að. Gefa þeim crumpets með smjöri og setja edik á frönskurnar þeirra, tala stanslaust um veðrið og og gefa þeim te að drekka í lítravís. Ætli að við verðum ekki svona eins og sveitavargurinn sem kemur í heimsókn í stórborgina, þau þurfa að útskýra vandræðaleg fyrir Mancunias að við séum (hvíslað) frá Veils! Já, Wrexham er víst ekki háborg mennta og menningar, við erum stolt af því að tilkynna að við vorum kosin önnur "roughest" borgin í Bretlandi. Geri aðrir betur!

Enn sól og blíða, og allir í stuði. Lukkan yfir mér alltaf hreint.

og ég gleymdi aðaðlatriðinu, að ári liðnu vil ég vera orðin garðyrkjukona, huga að garðinum mínum og hafa skepað þar reit fyrir mig og mína til að leika og slappa af í.

1. Eftir ár myndi ég vilja vera 80 kíló.
2. Eftir ár myndi ég vilja vera tilbúin til að byrja á D.O. námi eftir mikla stærðfræðiyfirhalningu.
3. Eftir ár myndi ég vilja sjá arkitekt teikna viðbyggingu á húsið mitt.
4. Eftir ár myndi ég vilja vera orðin manager.
5. Eftir ár myndi ég vilja að ég og Dave værum ekki alveg svona heimakær og meira tilbúin í að prófa nýja hluti.

Jæja, ætli ma´r verði ekki að segja eitthvað.

Ég keypti bókina "The no diet diet" rituð af ægilegum sálfræðingum sem hafa rannsakað og (réttilega) komist að því að megrunarkúrar virka ekki. Ég hefðu nú getað sagt þeim það. Manneskjan er prógrömmuð til að borða og að neita sér um eitthvað í lengri tíma gengur aldrei upp. Þeir tóku sem dæmi meðaltal af þeim sem höfðu prófað atkins kúrinn og 98% höfðu að ári bætt á sig 4.5 kílóum. Hvað um það. No diet diet kemru mat ekki neitt við heldur er verið að skoðað það atferli sem fær mann til að borða vitlaust og svo með nokkrum verkefnum getur maður reynt að breyta hegðunarferli sínu. Ég ætla að prófa, sjáum hvað setur.

Sonur minn sem skítur enn á sig og kann ekki að tala, kviekir á tölvunni, loggar inn á netið og nær í Bob the Builder síðuna og spilar tölvuleiki, allt án minnar hjálpar. Ég get ekki annað en horft með undrun og hryllingi hvað hann er klár. Það skýrir sem sé afhverju ég er oft sýnileg á msn en svara engu, hann leyfir mér ekki að nota lyklaborðið. Og ég fæ engann botní þetta skæp, tölvan mín aftengist netinu ef ég reyni að nota það. Bömmer.

Mikið var þetta nú annars fínn dagur. 25 stiga hiti og ég í fríi eftir hádegi. Ég fór og keypti nokkrar stuttbuxur á Lúkas og bol á mig. Ég er alltaf að verða ánægðari með að búa hérna (kemst reyndar sjálfsagt alrei yfir hvað ég sakan m+p mikið), ég er farin að segja breska brandara, og á sjálfsagt stutt í að setja edik á frönskurnar mínar. ég held að þetta séu góðar fréttir.

Annars þá komum við Púki heim í október í eina viku 9-16 okt. þannig að þið megi byrja ða plana partýið núna.

Svaka flott síðan Hörpu og Arnars með slædssýningu af Katrínu Sigríði. Ég er hætt að taka myndir af Lúkasi. Aðallega vegna þess að mig vantar almennilega digimyndavél, okkar er eiginlega búin að gefast upp, en einnig vegna þess að ég er svo hræðilega gleymin. Milljón sinnum og tvisvar á dag segir Dave við mig eða ég við hann "þetta var kódak móment" en samt náum við ekki í vélina. Búandi erlendis með afa og ömmu sem vilja myndir stanslaust. Ég ætti að skammast mín. Skamm.

Ég hef líka alltof miklar áhyggjur af Lúkasi held ég. Það er semsé komið í ljós að hann er frekar alvarlegt barn sem hefur mesta ánægju af því að velta hlutunum fyrir sér, púsla, lesa og teikna. Þegar við erum úti að leika þá vill hann ekki leika. Hann vill bara skoða hluti, sitja í grasinu eða rölata í göngutúr. Hann vill ekki hlaupa í hringi öskrandi, eða velta sér um eða hoppa í pollum. Ef hann verður skítugur á puttunum þá segir hann jökk og vill láta þvo sér. Ég hef að undanförnu reynt að fá hann til að gera allt ofantalið, en verð að gefast upp. Hann er bara ekki svona. Ég er bara svo hrædd um að hann sé með núll íþróttamann í sér, vilji helst bara sitja í friði og lesa bókina sína og verði smám saman eins og mamma og pabbi: akfeitur. Og fólk á eftir að horfa á okkur og kenna mér um. "Móðir barnsins gefur honum greinilega bara súkkulaði og franskar og fer aldrei með hann í hjólatúra." Og það er bara ekki satt. Eða er ég að búa til vandamál fyrirfram?

Já, ég sat sumsé heima á fimmtudaginn, komst ekki í vinnu vegna óveðurs. Að hugsa með sér! Hér var svona fallegt lag af hvítum jólasnjó, sól skein og glampaði á fannhvíta mjöllina en strætósamgöngur lögðust niður og skólum og leikskólum var lokað. Ég gat ekki að því gert en að finnast þetta dálítið merkilegt. Það er ekki eins og að þetta sé Ástralalía og snjór sé með öllu óþekktur. Nei við Láki sátum bara í bakgarðinum og bjuggum til snjókalla og grýttum snjóboltum í vegfarendur og komumst hvergi. Mér datt reyndar í hug að það er þá sjálfsagt óþarfi að senda með honum kuldastígvél og krappgalla í leikskólann, fóstrurnar senda börnin sjálfsagt ekki út af himinn er grár. Þvílík synd. Eins og það er gaman að veltast úti í snjó og riginingu ef maður er vel búinn. Best ég spyrji þær að þessu. Ekki nema von að bresk börn fitna núna á við ammrísk.

Mér býðst í gegnum vinnuna að læra sjóntækjafræði. Hvernig líst ykkur á það? Ég þarf bara aðeins að læra smá hornafræði. En það ætti nú ekki að vefjast fyrir manni með stærfræðing upp í hjá sér! Triganometry.

Vinna í dag, föstudag og laugardag og svo aftur komin í nokkurra daga frí. Þetta er ágætt, ekki eins fínt og þegar maður er kennari, en fínt engu að síður.

Ég er uppfull af "áramót enn einu sinni, hvar er lífið, hver er ég, hvert stefni ég?" hugsunum. Megrun og reykfrítt ár, allt handan við hornið og svo að finna út hvað ég ætla að gera í lífinu. Meistaranám? Reyna að finna betra starf?, flytja heim? Hveeeeiir veit.

Kemur barnið shgfioerowignpoappng

Þá er Hulda komin og farin, stutt gaman en skemmtilegt. Við náðum góðu spjalli, ferð til Chester, all svakalegum veikindum, svaðalegri verlsunarferð og örlitlu roadtrippi. Gott að hafa þetta allt innifalið. Nótast skal þó niður að héðan í frá kemur enginn í heimsókn nema með uppstimplað heilsuvottorð frá Helga Lækni, þar sem vottast að heilbrigð sál búi í hraustum líkama sem geti tekist á við það mýrar- og malaríufen sem Veils er augljólega fyrir norpandi Íslendinga. Takk fyrir!

Verst eru þó fylgikvillarnir fyrir mig; smá uppvakning heimþrár. Mér finnst ekki gaman að fara á Stansted og fá ekki að fara heim í smá stund. En þa´er bara að rífa sig upp og hella sér í jólaundirbúning, hér flæðir allt í Ora grænum baunum og rauðkáli og ætti ekki að verða flókið að halda ein stykki íslensk jól, og svo bresk strax á eftir. Lukkan yfir mér enn einu sinni; tvö jól á ári!

Lúkas setti gúmmískó út í glugga áðan (er ekki annars réttur dagur?) og það verður gaman að sjá hvernig honum líst á Matchbox bílinn sem Stekkjastaur kom með. Núna er e´g reyndar hálf rugluð, ég get ekki reiknað þetta út, vantar Moggann, það er réttur dagur eða hvað?

Annars bý ég nú ekki í bæ sem er fullur af hinum eins sanna jólaanda, haldiði ekki að ódámarnir hafi ekki bara stolið grenikransinum af útidyrahurðinni minni! Og það yfir hábjartan daginn. Ég læt engan bilbug á mér finna, hengdi bara upp nýjan, en ég verð nú að viðurkenna að trú mín á mannkyninu hefur aðeins borið hnekki, hver er svona ljótur í sér? En það er kannski ekki við öðru að búast af þjóð sem horfir á mig í forundran er ég fer í jólakjól til þess eins að sitja heima hjá mér. Hver fer í fínan kjól án þess að fara út á djammið, spyrja þau mig og hafa aldrei heyrt aðra eins vitleysu að maður skapi hátíðleika með því að fara í sitt fínasta. Stelpurnar í vinnunni eru reyndar allar búnar að segja sínum mönnum frá jólakettinum í þeirri von að fá að kaupa sér nýjan galla. Ekki svo vitlaus þessi köttur!

Mamma sendi mér fallegasta jólapóstpoka sem ég hef nokkur tíman séð, en enn hef ég ekki fengið eitt einasta kort til að setja í hann. Ef fólk hefur í hyggju að pósta jólakveðjur á netinu þá tek ég algerlega fyrir svoleiðis tæknivæðingu, heimta hér með proper kort, og læt því heimilisfangið fylgja með svona í lokin.

The Jones´s
Plas Cerrig
45 Market Street
Rhosllannerchrugog
Wrexham
LL14 2LA
U.K.

Við erum löngu komin aftur heim, erum reyndar enn með hálfa veggi, þúrfum að mála og svona fínisera þetta alltsaman, en það kemur með kalda vatninu og allt það. Lúkas orðinn tveggja ára, (6. nóv) og á hann núna ægilegt safn af bílum og er lukkulegasti pilturinn í Veils. Hulda á leiðinni í heimsókn og allt bara eins gott og á verður kosið. Lukkan alltaf yfir manni.

Ég er að fara til Birmingham enn einu sinni núna á eftir og kem aftur á fimmtudagskvöld. Síðasta námsleiðið í bili, að því loknu verð ég Senior Optical Adviser og get farið fram á aðra launahækkun. Sko! enn meiri lukka.
Minniði mig á að segja ykkur frá jólakjólum hér í Veils þegar ég kem aftur heim.

Við erum búin að taka niður myndir, pakka saman bókum og setja kristalinn í kassa, því sakkvæmt okkar útreikningum þá ættu iðnaðarmennirnir að koma á morgun til að sprauta vatnverjandi gumsi í veggina hjá okkur. Höfum reyndar ekkert heyrt í þeim en vonum að standi. Þannig að tölvan þarf að pakkast niður líka og skæpið mitt fína og allur netpóstur er tilgangslaus allavega næstu vikuna. Ekki aþð reyndar að ég hafi náð að prófa skæpið, ég held að ég gleymi alltaf að sæna mig inn þegar ég er netttengd. Sjáum hvað gerist í næstu viku.

Lúkas minn er að fullorðnast eitthvað finnst mér, hann er nánast hættur að vera með svona óstjórnleg frekjuköst, eins og hann hafi meiri stjórn á skapinu núna. Og hann er voða mikið að reyna að tala, fleiri og fleiri orð bætast við á hverjum degi. Hans vegna kvíði ég næstu viku, það verður dálítið flókið að lifa eðlilegu lífi með enga veggi!

Er komin með ADSL og Skype, ef einhver vill spjalla ókeypis. Mússímús.

Ég er áskrifandi að tímariti sem heitir Ideal Home sem myndi sjálfsagt útleggjast sem Bo Bedre á Íslensku, nei Hús og Híbýli á Íslensku. Já, hvað um það, ég ligg yfir þessu blaði, les það spjaldanna á milli og endurskipulegg húsið mitt í huganum, aftur og aftur. Ég er alveg komin á það núna að ég æurfi að byggja við húsið. Það sé ekónömískari leið en að flytja í stærra hús. Ég ætla að byggja glereldhús út í garð og blanda þanni g að skemmtilegan hátt saman ofurmódernisma við "exposed beams cottage" fílinginn sem ríkir í stofunni. Hljómar þetta ekki vel? Svo ætla ég að vera með neutral backdrop allstaðar en öðruhvoru inject smá accent colour með púðum og pullum. Það er svo auðvelt að breyta því eftir tískusveiflum og öðru. Oh, ég er svo smart.

Mig vantar aldrei stór plön.

Alvöru haust komið núna með tilheyrandi rigningu. Ég er að sjálfsögðu stoltur eigandi að rauðri regnhlíf. Sem ég síðan að sjálfsögðu skil alltaf eftir heima þannig að ég er alltaf jafn blaut.

Altso.
Brúðkaupið eins frábært og hægt var að hugsa sér, ég á sennilegast heimsmet í bestu vinum og ættingjum, allir svo yndislegir að hjálpa til og koma í veislu og gleðjast með okkur. Mér varð svo um velvildina að ég er sumsé búin að vera veik af heimþrá síðan og hef lítið getað skirfað. En nú er ég búin að jafna mig og komin á fullt af stað með frábær plön.

Húsið.
Er gegnsósa af vatni, eitthvað sem þeir kalla rising damp og er víst mjög algengt hér. Þeir hafa ekki fyrir því að byggja hús á grunni þannig að með árunum byrjar húsið að síga í sig vætu úr jörðinni sem síðan safnast í veggjunum. Þetta er eitthvað sem við hefðum getað sagt okkur sjálf að væri hér í svona gömlæu húsi, við bara trúðum ekki að gaurinn sem við keuptum að myndi ljúgja að okkur og segja blákalt að allt væri í himnalagi. Maður gleymir alltaf að heiðarlegt og bláeygt fólk er stanslaust tekið í rassgatið af óprúttnum náungum. Allavega, þetta þarf að laga. Lukkan ávallt yfir okkur og bankinn er með útsölu á lánum þannig að við gátum fengið fyrir þessu án þess að bæta neinu við mánaðargreiðslurnar, með svona smá tilfæringum hér og þar. Þýðir engu að síður að nú bíður nýtt baðherbergi og nýtt eldhús allavega í tvö ár. Ég er samt einhvern vegin ánægð með að þetta hafi gerts, núna verður allt sem mér líkar ekki við húsið, þeas, svona einhver gömul lykt sem ég gat ekki fest fingur á, lagfærð og mér finnst ég geta burjað að gera almenniglega það sem mig langar til að gera við húsið. Ég er alltaf að verða ´nægðari og ánægðari með það einhvernvegin. Hér er góður andi.

Nám.
Ég ætla að reyna að fá mér Mastersgráðu í fjarnámi. Master of Education. Þarf aðeins að skoða betur en kemur við næsta lið.

Starf.
Ætla að vera fram að jólum í það minnsta hjá Dollond og Aitchison, á von á st-ðuhækkun og 1500 punda launahækkun ´a næstu tveimur mánuðum. En langtíma plan er að komast að í Board og Education hér í Wrexham. Með master á bakinu, ætti það að vera doddle.

Horseless carriage.
Ætla að reyna að skoða bílprófstöku bráðlega. Sá nefnilegta tengt starf auglýst í Oswestry og þarf bíl til að vinna þar.

IcelandAir.
Ætlar að fljúga tvisvar í viku beint til Manchester frá og með næsta Apríl. Manchester er í hálftíma fjarlægð héðan, þannig að þið komið hingað aðra hvurja helgi og ég kem heim hina. Flott.

Púki Jones.
Er algjört æði, algerlega brjálaður í skapinu og reynir á mig eins og enginn annar hefur nokkurn tíman gert. En fallegra og knúsilegra barn má vart finna. Hann segir muu við hunda og mum við mig og pabbi við Dave og nei og no í einu. En aðallega No Way! þegar hann á að fara að sofa eða greiða sér.

Jones Sr.
Er heldur betur farinn að færa sig upp á skaftið (eða skaptið) og lét mig horfa á 4, ég endurtek fjóra, fótboltaleiki í röð einn daginn. Sá heldur að hann hafi mig í vasanum! (West Ham er núna að vinna Aston Villa 4-0)

Las frábæra Vampírusögu um daginn, The Historian eftir Elizabeth Kostova.

Er bæði kát og glöð.

Þá er kjóllinn kominn í hús og allt tilbúið, jakkaföt á litla Jones og stóra Jones niðurpökkuð, hringarnir í vasanum og ég er tilbúin að koma heim. Tveir dagar eftir í vinnu og svo hefst sumarfrí, þó við komums nú ekki fyrr en á miðvikudag út af vinnunni hans Dave. Maður er búin að vera að tala og plana brúðkaupið að það er hálfóraunverulegt að það sé eiginlega bara komið að þessu.

Þið ættuð bara að sjá mig í brúðarkjólnum mínum! Ég er svo fín!

Hér er mikið sýnd Smirnoff Ice auglýsing sem ég er alveg viss um að sé íslensk. Aðal leikarinn er strákru sem ég held að hafi verið í Quarashi og svo er annar sem ég kannast eitthvað við, ljóshærður og skeggjaður, ég er bara ekki viss hvort hann hafi verið í MS eða hvort hann sé eitthvað frægur á Íslandi. Auglýsingin sýnir ægilega afmælisveislu í Rússlandi og er dálítið sniðug. Skrýtið að sjá íslendinga á skjánum hér.

Dave horfði á einhvern ferðaþátt um Ísland í sjónvarpinu um daginn og sá ekki betur en að allt sem gerist á Íslandi gerist í vatni. Við virðumst stanslaust vera í sundi, buslandi í bláa lóninu eða þa´syndandi um í hinum ýmsustu ám og vötnum. Hann er núna orðinn hálfnojaður. Hann er nebblega ósyndur greyskarnið. Hann er samt ægilega spenntur að koma og sjá landið í fullum skrúða, hefur hingað til bara komið um hávetur.

Hér er svo mæjorkaveður, 33 stiga hiti í gær og fyrradag, þó það hafi nú rignt dálítið í gær. Ekki alveg jafn hlýtt í dag en engu að síður stuttbuxnaveður.

s?tastur