Mér fannst þetta ár byrja hálfslapplega. Reyndar svo að ég hef enn ekki tekið eftir því að það hafi komið nýtt ár. Hér einhvernvegin tekst mér ekki að skapa þessi tilfinningaríku skil milli eins árs og þess næsta svona eins og ég geri á Íslandi. Ég er að vona að þessi endasleppta tilfinning verði ekki ríkjandi yfir árið þar eð ég hef stór plön í huga. Masterinn verður kláraður næsta desember, ég ætla mér stórt í vinnunni, ég er með viðbyggingu við húsið í maganum og að sjálfsögðu má ekki gleyma að ég er enn að takast á við fitupúkann. Öll þessi verkefni krefjast þess að ég sé með af fullum krafti og ekkert hálfkák.

Ég sprengdi ryksuguna mína í loft upp á aðfangadag. Hún fór algerlega, það kom reykur og allt. Sem betur fer var ég í síðasta horninu þannig að jólin voru haldin í (frekar) hreinu húsi. Og eins mikið og ég vildi óska að maður þyrfti aðeins að gera húsverkin einu sinni og svo aldrei aftur þá eru þau víst eitthvað sem maður þarf að gera aftur og aftur og aftur. Ég fór því til Wrexham í dag til að kaupa nýja ryksugu. Gerði góð kaup á útsölu í Comet, fékk þessa fínu Zanussi pokalausu vél með snilldar sófa sugu aukahaus. Og fattaði að þetta var fyrsta rykusugan mín. Allar mínar ryksugur hef ég erft, en ég hef aldrei keypt mér vél sjálf. Enn ein vísbendingin um að ég sé fullorðin. Það er ekki langt síðan mér hefði þótt fráleitt að eyða peningum í ryksugu, en ég skemmti mér konunglega við að velja í dag. Og svo var líka ægilega gaman að ryksuga þegar heim var komið, hún gersamlega sýgur allt upp. Mikið sem maður er orðinn gamall og glataður.

Ég get ekki beðið eftir að klukkan hringi inn jólin.

Amma! Afi! Gleðileg jól!

Þá mega jólin koma á þetta heimili. Hér er allt til; rauðvín, rósakál (svo ferskt að það er enn á stilknum) og rjómi. Súkkulaði í fimm tegundum, epli, hnetur og mandarínur, ostar og kex, innpakkaðar gjafir, kerti, spil og ást og umhyggja. Allt heimilisfólk hefur fengið ný plögg svo enginn verður jólakettinum að bráð, og velflest horn ilma af ajaxi. Ekki alveg öll, en flest. Við Dave þurfum að mæta í vinnu næstu tvo dagana en svo erum við í fríi fram yfir næstu helgi. Ljómandi það alveg hreint.

Hér verður sú nýbreytni að það á að bjóða upp á bleika ógeðið í ár. Bleika ógeðið er epla og rauðbeðu salat sem mamma hefur haft á jólaborðinu svo lengi sem ég man eftir mér. Eins og sést á nafngiftinni þótti mér ekki mikið til þess koma á mínum yngri árum. Þetta er engu að síður það nafn sem hefur fests við það á heimili foreldra minna. Ég lagði nú aldrei í að smakka en hefði þótt ómögulegt að halda jól án þess. Þegar ég svo byrja að búa fannst mér nóg að elda rósakál bara fyrir lúkkið (ég borða ekki rósakál) þó ég bætti ekki bleika ógeðinu við. Dave borðar rósakál þannig að ég gat réttlætt það þannig. Harpa og Arnar buðu svo upp á salatið með matnum um síðustu helgi og Dave bað mig svo fallega um að hafa það á jólum að ég er núna búin að kaupa allt sem þarf í það. Þannig að nú er jólaborðið mitt loksins orðið fullorðið. Rósakál og bleikt ógeð.

Ég á frí á morgun í nýju vinnunni. Eins gaman og það er í vinnunni þá er nú samt líka ægilega gaman að vera í fríi. Ég ætla að tækla húsverk, efri skápa og þessháttar, og smella mér svo til Wrexham eða Chester til að kaupa síðustu jólagjöfina. Wall-ee á DVD. Og bara vera svona almennt í stuði.

Hér er litli fjárhirðirinn minn. Ég vissi að hann væri hávaxinn en ég hafði aldrei tekið eftir hversu miklu stærri en jafnaldrar sínir hann er. Hann er höfðinu hærri en allir í bekknum. Hann stóð sig vel, söng og dansaði en því miður sat ég á kolvitlausum stað í salnum og sá lítið til hans. Sýningin var bráðskemmtileg engu að síður og frábært hvað kennaraliðinu tókst vel til að fá krakkana til að leika og dansa.

Jólin eru bæði algjört uppáhald hjá mér og á sama tíma afskaplega erfið. Skemmtileg vegna þess að ég í alvörunni trúi á gleði, frið og velvild allra til handa og á þá von sem mér finnast jólin standa fyrir; að kannski getum við öll verið vinir einn daginn. Skemmtileg vegna þess að ég elska að gefa jólagjafir. Ég leita lengi og hugsa vel og vandlega um hvað viðtakandi yrði hissa og ánægður með. Erfið vegna þess að ég er ægilega sjálfhverf, sjálfselsk og vanþakklát. Mér finnst ekkert jafn hræðilegt og gjöf sem mér finnst vera röng fyrir mig. Eins og pizzuhnífurinn sem var í laginu eins og feitur, ítalskur kokkur sem ég fékk frá stelpunum í vinnunni þegar ég hætti þar. Hvernig gátu þær þekkt mig svona illa að velja þennan óskapnað handa mér? Mér finnst líka voða leiðinlegt að segja hvað mig langar í. Mér finnst að fólk eigi bara að finna handa mér rétta hlutinn. Eiginmaður minn er búinn að gefast upp. Í fimm jól hefur hann keypt eitthvað vitlaust handa mér og í ár heimtaði hann lista. Sem hann núna neitar að nota. Ég hef víst sett lélegar gjafír á listann. Eins og til dæmis kartöflukremjarann spudski. Frábær nútímahönnun, byggt á skíðastaf, flott og nytsamlegt. Hvít rúmföt og Dulce-gusto kaffivél. Allt þetta eru víst ekki gjafir sem menn mega gefa konum sínu. Hann segist allt eins geta keypt handa mér ryksugu og alveg farið með það. En ef þetta eru hlutir sem mér finnast passa við mig er það bara ekki allt í lagi? Eina vandamálið er að það sem mér finnst mikilvægast af öllu er að gefandinn finni upp á gjöfinni sjálfur, ég við ekki velja sjálf...Greyið Dave...að eiga svona konu.

Það er mikið ógurlega stolt í kvöld móðurhjartað. Láki minn kom heim með viðurkenningarskjal úr skólanum í dag fyrir að vera nemandi vikunnar. Hann hafði bætt svo úr hegðun sinni að það þótti þess virði að viðurkenna hann. Ég vissi reyndar ekki að hann þyrfti að bæta úr hegðuninni en látum það vera akkúrat núna.

Hann var bestur í að vera bestur.

Ég fór illa með fyrsta helgarfríið mitt í fjögur og hálft ár. Ég gaf mér loksins tíma til að vera almennilega stressuð og hrædd og allt sem því fylgir að byrja í nýju, krefjandi starfi og í samblandi við það var ég leið og niðurdregin af því að mamma og pabbi fóru heim og ég veit ekki hvenær ég sé þau næst og hvað þá hvenær ég kemst heim. Og ég grét allan daginn í gær. Mér þykir bara svo voðalega vænt um þau. En svo vaknaði ég í morgun og fann bjartsýnisröndina mína og allt er í góðu lagi núna. Við fórum út á rúntinn og ég er bara orðin svona lunkinn bílstjóri. Komum við í Dunelm Mill og keyptum útilugt með nettu jólamótífi og fórum svo í langan göngutúr með Láka. Þegar heim var komið settum við síðan jólin upp. Það er jú fyrsti sunnudagur í aðventu í dag og því komin tími á jólin. Ekkert þema svosem í ár nema ef "hlutir sem okkur þykir vænt um og hlutir sem mér finnast fallegir" sé þema. Það er svo bara skemmtileg tilviljun að þessir hlutir mynda heildina "rautt skandi". Sem fer eins og sniðið inn í litla jólahúsið mitt.

Nýja vinnan er að lofa góðu. Það er svakalega margt að læra og gera og mestmegnis snýst ég í hringi í kringum sjálfa mig en það eru góðir hringir. Ég er strax búin að eignast góða vini og mórallinn er frábær. Ég er með 10 starfsmenn sem ég sé um og ég er svona smá að hitta þau og fatta hvað ég á að gera við þau. Flexitíminn þýðir að ég get farið með Láka í skólann og þegar bílprófið er komið í höfn ætti ég að geta náð í hann líka sem bætir upp að ég get ekki sagt góða nótt við hann nema um helgar. En að vera í fríi um helgar er svo auðvitað bónus sem er alveg frábær.

Ég fékk smá sjokk fyrsta daginn þegar mér var tilkynnt að það liti út fyrir að reynslutíminn sem ég var ráðin til (til 1. apríl) myndi vera allt og sumt. Samningurinn um verkefnið sem ég var að fara að stjórna var að renna út og ekki væri hægt að ráða mig lengur en til 1. apríl. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir þessum skilmála almennilega og fékk algjört áfall. Við fengum svo að vita í gær að samningurinn hafi verið framlengdur og því með örugga vinnu. Bara smá sjokk. Ég sótti reyndar strax um aðra vinnu á mánudagskvöld og er búin að fá bréf frá þeim þar sem þeir óska frekari upplýsinga um mig. Þannig að ef allt fer til fjandans á Íslandi þá er nóg pláss hér.

Mikið rosalega er ég sjálfhverf.

Í öllum æsingnum gleymdi ég að ég er hætt í megrun og byrjaði aftur að borða. Ég hef eytt öllum mínum frítíma í bílatíma og ritgerðasmíð og hef ekki komist í rækt. Ég er því aftur komin á byrjunarreit þar. guði sé lof fyrir bjartsýni. Ef ekki fyrir bjartsýnina væri ég eflaust löngu búin að gefast upp á sjálfri mér. Nú er bara að byrja aftur. aftur aftur aftur.

Ég tók skriflegt bílpróf í gær og stóðst með glæsibrag. Minnti mig smá á hvað mér finnst alltaf gaman í prófum. Ég á auðvelt með að læra fyrir próf og stend mig oftast mjög vel. Og mér finnst voða gaman að standa mig vel. Eitt stærðfræðipróf (sem ég er búin að sanna síðar meir að ég er í alvörunni rosa góð í stærðfræði) og smá lögfræði eru einu prófin sem hafa ekki gengið mér í hag. En það er nú bara svona til að sanna regluna. Hvað sem því líður þá finnst mér ganga hægt að komast í það verklega. Hér er langur biðlisti að komast að og fyrir utan að Michelle (Jones ökukennari, find her in the yellow pages) finnst ég ekki vera tilbúin. Ég rúlla afturábak niður brekkur (hér væri hægt að stinga inn fitubollu brandara) og krosslegg víst hendur. Sjálfri finnst mér þetta vera smámunir en svo er víst ekki. Þannig að ég verð að vera þolinmóð og æfa mig. Verst að ég hef engan tíma aflögu.

Í öðrum fréttum þá eru nú tveir dagar eftir hjá Dollond & Aitchisons þannig að það er víst síðasti séns hjá ykkur öllum að fá hjá mér ódýr gleraugu. Héðan í frá er það bara Specsavers.

Ég sem er vanalega svo ægilega skipulögð gerði þau reginmistök í dag að fara að versla án þess að vera með tilbúinn matseðilinn. Og jú, það var sem ég hélt; ég keypti klósettpappír fyrir 6 pund og maltesers fyrir afganginn upp í 94 pund. Við erum semsagt við eiginlega öllu búin hérna á þessu heimili.

Lúkas fór á sitt fyrsta skóladiskótek í kvöld. Hann var ægilega spenntur og ætlaði að dansa allt kvöldið við Summer. Hún, er víst, "tiny and beautiful" sem ég er ekkert sérlega ánægð með, að hann strax setji samasemmerki á milli tiny og beautiful. Hann bað mig um að leyfa sér að vera með kúl hárgreiðslu en því miður þá var ég að vinna og Heather fór með hann þannig að hárið var bara venjulegt. Hann var reyndar svo sveittur þegar ég náði í hann að mér sýndist að hárgreiðsla hefði dugað stutt. Já, það er stutt í unglinginn sýnist mér.

Mér finnst þetta alltaf verða erfiðara og erfiðara, þetta að vera ekki í meiri tengingu við Ísland. Ég skil ekki í alvörunni hvað er að gerast, það er ekki nóg að lesa hálfar fréttir, horfa á Egil og tala við mömmu og pabba. Mig vantar að finna andrúmsloftið. En akkúrat núna kostar það okkur £1300 að fljúga heim yfir helgi í febrúar! Hvaða rugl er þetta? Ég gæti farið til Spánar í 3 vikur fyrir þetta!

"Flísbylting." Þetta er frábært hugtak og vert að skoða hvort Jón Ólafsson heimspekingur hafi sett þarna saman hugtak sem lýsir því hvernig íslenskur almenningur nær að gera líkt og Tékkar með "Flauelsbyltingu" og komi gagnslausum og spilltum ráðamönnum frá völdum. Mikið vildi ég að ég gæti komið til mótmæla með ykkur bræður og systur.

Ég horfi spennt á Silfur Egils til að reyna að ná áttum í því sem er að gerast á Íslandi, en finnst erfitt að vera hérna og svona smá afskipt. En finnst líka frábært hvað við eigum greinilega mikið af gáfuðu og hæfileikaríku fólki sem er með fullt af góðum hugmyndum um hvernig best er að stýra landinu úr þessum erfiðleikum. Skilyrðislaus krafa um að koma á kosningum og veita hæfu fólki umboð þjóðarinnar til að gera eitthvað af viti er númer eitt, tvö og þrjú og ég held að það ætti að biðja fólk sem veit hvað það er að tala um að sjá um þetta. Hagfræðingar og heimspekingar, fólk af þekkingarsviði. Ekki sama skítapakkið sem fékk djobbið af því að pabbi er seðlabankastjóri. Jaso and that´s my twopenny´s worth.

Hér var haldinn þriðji í afmæli í dag. Pakkar og kaka á fimmtudaginn, bæjarferð með pabba á laugardaginn til að eyða afmælispeningunum og svo kökupartý í dag. Lukkan yfir einum snáða. Ég bauð upp á hið sívinsæla "icelandic cheesebread" eða heitt brauð, kaffiköku og svo súkkulaðimarengsrúllu með heslihneturjóma. Mikið ægilega gott alltsaman. En verst hvað ég verð alltaf döpur að geta ekki boðið mínu fólki í svona samkvæmi. Ég meika ekki tengdamóður mína í svona boði. Hún potar í allt og reynir að stjórna öllu og byrjar að vaska upp og bera fram og röflar bara einhverja vitleysu. Urrghh. Þegar fólk kemur hingað í veislu þá á það að hafa sig aðeins til, setjast svo niður og njóta veitinga, þakka svo fyrir sig og fara heim. Ég þoli ekki þegar gestir reyna að koma sér í húsmóðurhlutverkið. Eða alla vega ekki þegar hún gerir það. Hún er einstaklega afskiptasamur einstaklingur. En Láki var sáttur og það er það sem þetta snérist um. Ætli þetta sé ekki síðasta svona kökuboðið, hann vill sjálfsagt næst fá að bjóða bekkjarfélögum og hafa partýið í Wacky Warehouse. Oj bara. Reyni að sleppa við það í lengstu lög.

Frumburðurinn, einkasonurinn, ljósið mitt og yndi er 5 ára í dag.

Hann kom dálítið óvænt til sögunnar; ég kenni ástinni sem ríkti yfir Þorlákshöfn um Þorrablót 2003 um, eiginmaðurinn því að ég kunni ekki að telja. (Enda hefði ég aldrei átt að sjá um talninguna eins og hann segir sjálfur, hann er stærðfræðingurinn!) En það verður að segjast að við erum sammála um það hjónin að við erum mjög fegin örlögunum að hafa tekið svona af okkur völdin því við hefðum sjálfsagt aldrei haft okkur í að taka svona stóra ákvörðun vís vitandi. Hann var sérstaklega fullorðin með þetta allt saman og samþykkti að bíða með kökuát og pakkastand þar til hann kom aftur heim úr skóla í kvöld, enda hefðum við aldrei komist í vinnu ef við hefðum gert þetta í morgun. Og þvílík hamingja í kvöld. Hann fékk Lego Beinagrinda kastala frá ömmu og afa (tók mig bara 2 og hálfan tíma að byggja hann í kvöld) og þar með hefur draumurinn um að eignast Lego beinagrind (don´t ask) ræst. Og hægt að fara að sofa eins sáttur við lífið og maður bara getur verið.

Nágranni okkar nokkur bankaði upp á í gærkveldi og vildi endilega fá að kaupa skúrinn okkar. Við erum sem sé með geymsluskúr í garðinum sem nýtist okkur ekki neitt. Það þarf heilmikið að gera við hann til að hægt sé að nota hann til að geyma dót og fyrrum eigandi hússins skildi eftir í honum fullt af drasli. Þannig að við vorum með ónýtan skúr fullan af drasli sem hefði þurft að henda og rífa niður. Og það er það sem hann ætlar að gera. Henda öllu draslinu, rífa niður skúrinn og byggja hann svo aftur í garðinum sínu. Og borga okkur fyrir. Hversu sniðugt er það nú? Og það besta er að það þýðir að þá er pláss fyrir bílinn minn. Við fáum sem sé tvöfalt bílastæði.

Það líður nú ekki á löngu þangað til að ég verð komin með bílpróf. Ég þeysist orðið um allt og það á réttum vegarhelmingi, og finnst bara gaman að keyra. Það er bara dálítið langur biðtími í að komast í próf. Sjáum hvað setur.

Ég er svo lukkuleg að búa í landi sem hýsir alveg sérstaka tegund karlmanna. Ég kalla þá "Welsh hotties". Öfugt við menn af angló-saxnesku bergi brotnu, þ.e. enskir, sem eru yfirleitt "ginger mingers" (ljósrauðhærðir og forljótir) eru keltneskir menn yfirleitt dökkir yfirlitum. Kelly Jones söngvari stereophonics er welsh hottie númer 2.

Svo eru menn eins og Stephen Jones og Gethin Jones sem fylla hópinn. Og auðvitað Dave Jones. Sem er að sjálfsögðu númer eitt. Já, það er gott að vera Jones.

Mikið voðalega væri nú gaman ef dagurinn í dag er loforð þess sem koma skal nú þegar ég fer að vera heima á laugardögum. Við létum kvefpest ekki á okkur fá en héldum niður í bæ til að vera smá menningarleg og smá plebbaleg. Drifum okkur á safnið hérna og skoðuðum sýningu um bronsaldarfólkið sem byggði svæðið fyrir 3-4000 árum. Við gátum því síðan farið með hreina samvisku að skoða nýja miðbæinn hér í Wrexham. Það er sumsé búið að byggja svaka verlsunarmiðstöð sem er "open air". Og þar með er búið að færa miðbæinn aðeins til. Mér fannst vera hálfgerð íslensk fýla af þessu öllu saman, greinilega mikið lagt í umbúðirnar, allt vaðandi í náttúrustein og hönnun. Sem er ágætt svo fyrir fegurðarskynið en veldur mér smá áhyggjum hvað varðar kostnað og annað. Vonandi að þetta þýði að Wrexham laði til sín verlsun frá fólki sem annars hefði farið til Chester. Við keyptum föt á Lúkas í Next sem vonandi duga honum fram á næsta sumar og ég fékk hægindastól. Svona til að lesa í. En fínt. Dave fékk nýja músamottu. Kannski smá misskipt gæði þar. Svo sátum við á Kaffi Neró og borðuðum ostaköku og drukkum kaffi. Svona gæti ég auðveldlega eytt öllum mínum laugardögum en Dave var eitthvað að væla um fótbolta þannig að við sjáum víst til. Kannski annar hver. Jæja, best að skella í pizzudeig og skoða hvaða bíómynd er frumsýnd á Sky í kvöld. Góðar stundir.

Ég er með svona æsings-, kvíða-, vesenis-, tilhlökkunarhnút í maganum. Ég er að taka dálítið mikið að mér í einu og þarf núna aðeins að setjast niður og anda í gegnum nefið.

Já nú gerðist margt í einu, eins og maðurinn sagði. Ég sagði upp í vinnunni og staðfesti dagsetningu á nýju vinnunni, fór í fyrsta ökutímann, fann út að ég hef ekki tíma til að koma heim og heimtaði að mamma og pabbi kæmu hingað í staðinn til að koma með jólasteikina. Já, margt í einu heldur betur. Það er náttúrulega leiðinlegt að komast ekki heim en að sumu leiti auðveldara að fá bara mömmu og pabba hingað, ég held að það sé erfiðara fyrir mig tilfinningalega að koma heim og í svona stuttan tíma enn verra. Nú er bara að þjösnast í gegnum bílprófið.

Ég fór á rúntinn í fyrsta sinn hér í Bretlandi í dag. Við skildum Láka eftir hjá Heather og ég tók svo smá hring á lítt förnu svæði. Þvert á það sem ég hafði haldið þá var ekkert mál að keyra, tæknilega hliðin lá alveg fyrir mér. Ég gat skipt um gír og fannst það allt ekkert mál, enda góður bíll og gott að keyra hann. En ég verð að viðurkenna að tvisvar þeyttist ég eftir götunni, vitlausu megin. Skrýtið að eftir rúm fimm ár hérna er enn eðlilegra fyrir mér að vera hægra megin. Og ég sem er svo vinstrisinnuð. Merkilegt.

Lúkas og skólafélagar hann birtust á heilsíðu í "Wrexham Evening Leader" sem er Mogginn okkar hér í Wrexham. Er hann ekki fínn? (Á neðri mynd, í efri röð.)

Myndirnar birtust með grein um fyrstu skóladagana í lífi barna.

Engar myndir birtast af mér þar sem ég er að læra á bíl. Fer í fyrsta ökutímann á þriðjudaginn. Og er svakalega spennt.

Bíð enn frétta frá skattinum. Er farin að halda að þeir séu að refsa mér fyrir að vera Íslendingur.

Get ekki skrifað um ástandið á Íslandi því ég verð svo brjáluð við tilhugsunina um ráðamenn sem verður ekki refsað fyrir landráðin sem hafa verið framin. Um milljónamæringana sem missa ekki húsin sín meðan þjóðin er gjaldþrota. Sem valda því að ég get ekki flutt heim og passað að Láki alist upp sem Íslendingur. Föðurlandssvikarar og landráðamenn. Hvað segir stjórnarskráin um föðurlandssvikara?

Brjáluð.

Guði sé lof fyrir hvað Láki er æðislegur. Velskur.

Mikil ósköp sem lukkan lýsir hér og skín alltaf hreint. Eftir miklar reddingar frá Kalla bróður er háskólaprófsskírteini í höfn og samkvæmt skattinum ætti allt að vera komið á hreint frá þeim á þriðjudag. Þá get ég sagt upp og fengið dagsetningu á hvenær ég hef störf hjá þeim. Og get þar með keypt flugmiða í flottræflaferðina mína til Íslands. Þegar ég svo kom heim biðu mín jól í kassa, jólaskrautið í ár tilbúið til notkunar (kannski ekki alveg strax samt.) Best af öllu var að ökuskírteinið mitt var líka tilbúið. Ég er sumsé með skírteini sem segir að ég megi keyra svo lengi sem einhver með bílpróf sitji í bílnum hjá mér, og ég má byrja að keyra með ökukennara. Ég er svo spennt og er búin að finna bílinn sem ég ætla að kaupa. Lúkas kom svo heim úr skólanum þar sem hann fékk að vera Helpu Heddiw (helpú hefjú) í dag. Að vera helpu heddiw er mikil upphafning, maður fær að vera "leader" og hjálpa kennaranum og bara besta og kurteisasta barnið fær að vera "hjálpari dagsins". Ég er svo stolt af honum. (Og mér.)

"Launafólk ber ekki ábyrgð á kreppu auðvaldsins." Loksins að ég fann setninguna sem útskýrir fyrir mér það sem er að gerast á Íslandi og í heiminum öllum. Við berum ekki ábyrgð á gráðugum mikilmennskubrjálæðingum sem eru núna búnir að skíta á sig. Við tókum ekki þátt í góðæri og eigum þessvegna ekki að vera þvinguð til að taka þátt í kreppu. Hversvegna ættum við og börnin okkar og barnabörn að borga fyrir annarra milljónabrúðkaupsveislur, leðurgólflísar og einkaþotur. Þeir sem notuðu þennan gerfipening eiga að borga brúsann. Ekki við.

Ég hélt að Ísland hefði sokkið í sæ í nótt. Þeir hringdu í mig í morgun frá skattinum og þurfa að fá háskólaskírteinið mitt á íslensku. Ég hafði verið hjálpleg og fengið það útprentað fyrir þá á ensku en reglur segja að þeir þurfi upprunalega textann og þýða sjálfir. Ok það þarf að fylgja reglunum en ég er desperat að segja upp og þessvegna vil ég að þetta gerist allt núna. Það eina sem beðið er eftir er skírteinið. Vandinn er að ég á þetta ekki til. Þannig að enn þarf mamma að redda mér og fara í nemendaskrá (sjá erfiðleikana sem því fylgja á sigriks.blog.is) en til þess að hún geti reddað mér þarf ég að ná í hana sem fyrst. Þannig að þarna var ég að hringja til Íslands klukkan 8 í morgun. Og línan slitnaði alltaf. Ég reyndi nokkrum sinnum en alltaf það sama. Prófaði svo Hulduömmu og svo HulduFrænku og enn slitnaði. Ég gat því ekki dregið aðra ályktun en að annaðhvort væri landið sokkið, kiknað undan skuldum eða þá að þið væruð öll sigld í burtu. Ég sá ykkur fyrir mér á sælli siglingu til hlýrri stranda undan breskum og hollenskum handrukkurum. Hlæjandi.

Ég get ekki beðið eftir að hætta í vinnunni og byrja í þeirri nýju. Og um leið og ég veit dagsetningar get ég pantað ferð til Íslands. Ætli að ég komi ekki einhverntíman á bilinu 14. nóv. til 27. nóv og allt þar á milli.

Ég var að fatta eftir vinsamlega ábendingu frá Frænku að nú er ódýrt fyrir mig að ferðast til Íslands. Ég borgaði tæp 600 pund til að koma mér og Láka til landsins í sumar en get núna komið seinustu helgina í nóvember fyrir tæp 200. Eigum við ekki bara að segja sjáumst þá?

KEMUR TIL BJARGAR!

SPORTACUS

Þetta er nú meira klandrið sem við Íslendingar erum búin að koma okkur í. Eða kannski sem við Íslendingar höfum leyft glæpamönnum að koma okkur í. Meira að segja ég sem er núna búin að búa í Bretlandi í fimm og hálft ár og á engin viðskipti við Ísland, þarf að borga hærri sveitafélagsgjöld til að bæta upp tap breskra sveitafélaga á viðskiptum sínum við íslenska banka. Að hugsa með sér. Hvernig er það svo, á ekki að setja þá sem eru ábyrgir í gapastokka á Lækjartorg?

Ég ætla að skella mér á enskunámskeið eins og góðvinkona mín Auður benti mér á að gera, því ég misskildi höfnunarbréfið frá skattinum. Þeir voru ekki að hafna mér heldur bjóða mér starf! Ég er nú meiri kjáninn. Allavega, þegar "police check" er lokið get ég sagt upp störfum hjá Dollond & Aitchisons og hafið störf hjá Her Majesty´s revenue and customs. Glæsilegt.

Ég sat og starði út í loftið í dag, kom engu í verk. Ætlaði að hringja í Huldu, Hörpu og Huldömmu en dagurinn bara rann frá mér. Arranseraði "insulation" (sjitt er búin að gleyma íslensku!!!!) í þakið hjá okkur. Þá ætti að vera hlýrra inni hjá okkur í vetur. Við þurfum þá að nota minni orku til að hita húsið og getum þannig lagt okkar af mörkum til að afstýra hlýnun jarðar. Mér finnst voða leiðinlegt að eyða fullt af peningum í eitthvað sem sést ekki. Sér í lagi þar sem ég er núna komin með eldhús á heilann. Ég álpaðist inn í mfi (þar sem ég fékk baðherbergið) og fann eldhúsið mitt á útsölu. Sem verður væntanlega búin þegar ég er búin að finna pening fyrir þessu öllu. Allavega, í stað þess að eyða tímanum í dag í að finna betur launaða vinnu svo ég geti fengið nýtt eldhús starði ég út í loftið og upphugsaði lausnir á hvar ég gæti kreist inn uppþvottavél.

Fór svo í BodyTone (sem ég sé ekki betur en að sé eróbikk) og leið betur, ég kom þá allavega þeim hluta lífsins í verk.

Þegar ég kom heim úr vinnu í gærkveldi beið mín bréf frá skattinum sem sagði að þrátt fyrir að eftir viðtal hafi ég verið "recommended for the post" þá væru aðrir umsækjendur með meiri reynslu og að ég hafi verið sett á biðlista. Ég held að það komi ekkert út úr þeim biðlista, það er meira svona til að soften the blow. Ég er með þvílíkan niðurlút yfir þessu. Ég er núna búin að fá nei frá öllu sem ég hef sótt um. Þetta er ekki til að hjálpa sjálfstraustinu. Guði sé lof að ég er með yfrum nóg af því til að byrja með! Það þýðir ekkert að gráta Björn bónda, nú er bara að safna liði og halda ótrauð áfram. Mánudagurinn fer víst aftur í að leita. Já, maður verður að vera hress og í stuði. En ég er samt smá döpur líka. Það má stundum.

Það er ekkert meira um það að segja, ég verð að taka bílpróf. Ég get ekki stólað á stelpurnar með að komast í leikfimi og það er ekki hægt að gera þetta á strætó. Það er ómögulegt að stranda á því að fara í rækt vegna farartækis! Nei, nú finn ég mér ökukennara og kýli á það. Úff.

Þetta er búinn að vera góður dagur enn og aftur. Hingað kom sérlega kumpánlegur rafvirkji í morgun, þáði tebolla og eftir gott spjall um vexti, vaxtavexti, veðurfar og viðbit hóf hann störf. Setti upp ljósið yfir borðstofuborðið svo unun er á að líta. Mikið sem svona lagað gerir mig hamingjusama. Svo skundaði ég á fund hjúkku og hef enn lést um annað kíló. Betra var þó að hún lét mig fá lyfseðil í ræktina. Já, núna get ég farið í ræktina og rétt afgreiðsludömunni lyfseðil og þá borga ég £1 í stað fjögurra. Það munar nú um minna! Ég get því miður ekki stólað á Ceri og Shirley og þarf að finna mér leiðir til að fara sjálf en ég er nú svo uppnumin af bodyPumpinu að ég reyni nú að finna leiðir til að komast án þeirra. Aðalatriði dagsins var svo atvinnuviðtalið. Það er ómögulegt að segja hvernig gekk, mér fannst ég koma ágætlega vel fyrir en maður veit aldrei. Nú bíð ég bara átekta. Fingers crossed eins og við segjum hérna megin.

Og áfram heldur það. Þegar ég kom heim úr eróbikki (gaman en ekki jafn skemmtilegt og pumpið) beið mín bréf frá háskólanum þess efnis að ég hafi náð júlí prófinu! Ég var orðin vel nojuð, en þetta er greinilega allt að koma. Þetta framskrið af stuði heldur bara áfram.

Já, og góðir dagar verða bara betri. Hef greinilega tekið á því í gær því allir vöðvar eru með léttan sviða. Er búin að tala við rafvirkjann og hann kemur á mánudagsmorgun til að setja upp ljósið. Ég hef einnig þann dag verið boðuð í atvinnuviðtal hjá skattinum. Ég er hæstánægð. Við sjáum svo bara hvað setur með það. Já, það er deginum ljósara að maður þarf að vera í stuði og þá kemur meira stuð til manns.

Þetta er búinn að vera mikið svakalega góður dagur. Ég fékk borðstofuljósið sent og er himinlifandi yfir hversu vel mér tókst í valinu. Þarf nú bara að finna dag sem hentar mér og rafvirkjanum til að hengja það upp. Á milli þess svo sem ég fór með Lúkas í og úr skóla, skipti ég á rúmum, setti í tvær þvottavélar og hengdi upp, tók til, eldaði stroganoff, læknaði Lúkas af njálg, vaskaði upp og skrifaði eina ritgerð. Fór svo með Ceri og Shirley í líkamsrækt. Við ætluðum í legs, bums and tums, léttar æfingar fyrir konur á öllum aldri. Fannst fólkið sem var í salnum vera í dáltið góðu formi og af báðum kynjum. Merkilegra þó að þau voru öll með lyftistangir og enn furðulegra var þegar okkur var öllum rétt lóð. Kom fljótlega í ljós að við vorum staddar í bodyPump og var nú tekið almennilega á því. Mikið svakalega var þetta gaman. Hrikalega erfitt en gaman. Ekkert hopp og rugl bara tekið almennilega á því í takt við þungarokk. Mér hefur ekki liðið svona vel í langan tíma. Ritgerð og ræktin. Nú vantar bara að fá vinnu. Stuð maður, stuð!

Ég er núna ekki búin að vera í megrun í viku og glöggir lesendur taka ef til vill eftir að ég er búin að léttast um 2 kíló. 2 kíló jafngilda 14000 karólínum. Ég hef sem sagt endurgreitt 14000 karólínur inn á fituskuldina mína. Ég skulda sjö hundruð þúsund (700.000) karólínur sem ég vona að ég geti endurgreitt á næstu árum með að vera ekki í megrun. Ég er að vona að þetta sé ekki misskilningur en þessa viku er ég búin að vera á fullu í Pilates og hefur lítið langað í nammi. Ég sagði við sjálfa mig að ef mig langi í eitthvað gott þá bara fæ ég mér það en mig hefur bara ekkert langað til að borða. Skrýtið. Ekki getur verið að ég sé búin að leysa 27 ára gamlan vanda?

Jæja, hvort sem maður er feitur eða mjór þá verður maður nú alltaf að reyna að vera í stuði og það er það sem ég hef í hyggju að gera. Eins og áður hefur komið fram er ég alltaf að reyna að finna nýja vinnu, enda er ekki mikið stuð í vinnunni sem ég er í núna. Og viti menn, ætli að ég hafi bara ekki verið í atvinnu"prófi" hjá Skattinum í morgun. Svissaði frídegi til að komast í þetta og er bara vel spennt núna. Þetta var semsagt 3 lota í því að fá vinnu hjá Her Majesty´s Revenue and Customs, fyrst var próf á netinu, núna skriflegt próf á skrifstofunni hjá þeim og ef ég hef náð því þá verður mér boðið í viðtal. Ég hlakka til að sjá hvað gerist næst, fannst ganga vel prófinu en maður veit aldrei.

Ég er alveg í stuði með mataræðið. Ætla alveg að hætta í megrun, ætla aldrei framar að spá í þessu. Ætla bara að hugsa mig um í hvert sinn sem ég fæ mér eitthvað að borða. Og fara til hjúkku í vigtun. Halda áfram í Pilates enda finnst mér það gaman og fara með Ceri og Shirley til Plas Madoc í bodyPump. En ég ætla ekki að telja karólínur eða kaupa einn einasta matarsnefil sem heitir "diet", "light" eða "létt". Basta.

Ég hef margoft sagt að það liggi enginn sálrænn þáttur að baki ofáti mínu, mér finnst matur einfaldlega rosalega góður og á bara erfitt með að hætta. En það er orðið svo að ég verð eiginlega að skoða það mál aðeins betur. Ég hef aldrei verið jafnslæm og ég er núna. Ég hugsa stanslaust um mat, allt mitt líf snýst í kringum næstu máltíð, að versla í matinn og panikk ef það er ekki til "eitthvað gott." Þetta er búið að vera að ágerast eftir að ég flyt hingað út. Það er víst komið svo að ég þarf að athuga hvort ég sé að borða vegna heimþrár. Ef svo er þá verð ég að fara í að laga það. Ég get í það minnsta ekki haldið svona áfram, öll loforðin sem ég geri sjálfri mér og brýt svo, vonbrigðin og sjálfsfyrirlitning sem svo fylgir. Ég bara verð að ná tökum á þessu. Ég get þetta bara ekki enn einu sinni. Ég er alveg búin á því.

Ég hef alveg misst tökin á sjálfri mér. Hvað nú? Erase and rewind...

Jessss! Veraldargæðin fylla hjarta mitt þvílíkri hamingju að ég má vart mæla! Arne Jacobsen (knockoff) stólarnir komu loksins í dag eftir margra mánaða leit (þeir urðu að vera eins líkir upprunalegu stólunum og hægt var en á viðráðanlegu verði) og svakalegt vesen við að fá þá senda. Ég er svo grunnhyggin að þetta eitt að fá nýja stóla gerir það að verkum að ég verð ánægð með allt í lífinu. Hvað það er gott að og þægilegt vera svona einföld sál. Ég er svo búin að panta rafvirkja til að setja upp ljós yfir borðinu til að skapa "task lighting". Tvö svona hlið við hlið sem hanga lágt. Ef þið skiljið hvað ég á við. Þá verður borðstofan aðskilin frá stofunni með ljósum. Ég set að sjálfsögðu inn öppdeit á myndum þegar þau eru komin upp. Ohhhh ég get ekki beðið!

Ég á ekki að vera skrifa neina bloggfærslu, ég á að vera að skrifa ritgerð. Um BCG matrix. En mig langar ekkert til þess akkúrat núna, ég er enn ekki búin að fá að vita hvort ég hafi náð prófunum og get einhvern vegin ekki komið mér til vinnu. Þannig að ég sit hérna og skoða síðu eftir síðu af jólaskrauti. Já, þið heyrðuð rétt, jólaskraut. Ég er að skoða þemað í ár og mér sýnist að það sé best að hafa svona "country" þemuð jól í ár. Ég á fullt af fallegu svona dóti (takk Gréta, Rut, mamma og amma) og ég held að það fari svo vel í litla húsinu mínu. Betur en gull og súkkulaði jólin í fyrra. Já, það er ótrúlegt hvað manni tekst að eyða tímanum í þegar maður er að forðast ritgerðarsmíð.

Jæja, Láki byrjaði aftur í skólanum í dag, og er núna kominn í Ysgol Maes-Y-Mynnydd (Maæs í munnuþ) sem er "alvöru" skóli. Í fyrra var hann í nursery class sem er svona eins og að leyfa elstu börnunum í leikskólanum að vera í grunnskóla fyrir hádegi. Núna er hann hins vegar í reception og er allan daginn. Bara 4 ára og skipulagður dagur frá 8 til 4. Hugsa með sér. Hann fékk nýjan skólabúning sem mér finnst ekki jafn fallegur og búningurinn í fyrra en hann sjálfur var svo spenntur að hann var kominn í skóna klukkan 7 í morgun! Mér finnst enn eitthvað smá óþægilegt við þetta alltsaman, ég er enn ekki með kerfið hérna á hreinu einhvernvegin. Mér finnst ég alls ekki fá nægar upplýsingar og þegar ég leita eftir þeim virðist enginn geta svarað mér. Svona smáatriði eins og leikfimi. Ég var látin kaupa bol og stuttbuxur svo hann gæti farið í leikfimi en engu að síður er ég ekki með stundatöflu og veit ekki hvaða daga vikunnar hann á að fara með leikfimisdót með sér. Fyrir utan að hann getur enn ekki almennilega klætt sig. (Sokkar eru eitthvað að vefjast fyrir honum) Þetta reddast svo sem alltaf allt en samt...

Í öðrum fréttum þá er Dave 35 ára í dag. Ykkur er öllum boðið í velskt lambalæri á sunnudaginn í því tilefni.

The Evening Leader sem er dagblað okkar Wrecsam-búa slær því upp á forsíðu sinni í fyrradag að Wrecsam mælist sem einn feitasti bærinn í Bretlandi. Ég bað samstarfskonur mínar afsökunar á að vera hluti af vandamálinu, nóg er nú offitufaraldurinn að plaga velska að það er víst óþarfi að flytja spes inn fitubollur frá Íslandi. Annars þá er ég bara í góðum gír þessa dagana. Borða fullt af nammi en bæti það upp með að sleppa algerlega öllum mat. Þetta er einn skemmtilegasti matarkúrinn sem ég hef fundið upp á lengi. Hef sem sé ekkert lést, en bæti heldur ekki á mig. Fínt. Að öllu gamni slepptu þá fæ ég ekki tíma hjá hjúkku fyrr en að viku liðinni og vonandi að ég fari að taka mig á svona með því. Pilates á fullu og svo vonandi að ég fari að komast í spinning áður en langt um líður. Eða bara gleyma þessu. Mikið væri gaman að fá bara að gleyma þessu öllu í smá stund. Bara smá frí. Frá talningu og pælingu og samviskubiti og panikki og lygum og og og og og og...

Ætli maður sé bara ekki í svona ægilegu pönkskapi núna. Fann í þjóðarrembingsvímunni lag með Morðingjunum sem heitir Áfram Ísland og er núna að fíla þá í tætlur. Heyri svo mikla skírskotun í Dead Kennedys að ég verð bara 15 aftur og langar að kyssa Braga. Mikið var gaman að vera 15 ára. Pixies og Húnaver og sígarettur og bylting og svartar gallabuxur. Ég er nebblega hætt að hlusta á tónlist. Finn bara engan tíma. Er að sinna barni og námi og vinnu og eini tíminn sem gefst er rétt við uppvaskið. Ætla að innleiða smá pönk í uppvaskið.

Við liggjum nú öll í gubbupest aldarinnar. Láki reyndar búinn að jafna sig en við pabbi hans liggjum gjörsamlega í því. Ég hef nú bara ekki vitað annað eins. Ég var orðin sannfærð um að Bretland legðist svona illa í mig, mér finnst ég aldrei hafa verið eins oft veik eins og hérna, en fattaði um helgina að það er annar varíant í þessu. Lúkas. Þegar hann verður veikur þá verð ég veik. Hann fór í síðustu viku aftur á Toybox leikskólann og kom heim með þessa pest. Og við steinliggjum öll.

Lúkas kyrjar enn "Áfram Ísland" svona öðruhvoru, fáninn er enn uppi við og sjálf fæ ég enn kökk í hálsinn af stolti og þjóðarrembingi. Horfði á leikinn á BBC og það var spes að hlusta á hlutlausa lýsingu. Bretinn sem lýsti hélt því reyndar fram að ef hefði ekki verið fyrir ótrúlega markvörslu Frakka þá hefðum við unnið með yfir 30 mörkum. Hann vildi líka meina að þetta væri síðasta mót þessa franska liðs, þeir væru allir komnir vel við aldur en að íslenska liðið væri rétt að byrja. Ég vona svo að þjóðin haldi partý á miðvikudaginn og veri eins halló og uppfull af rembingi eins og mögulegt er, og fagni silfurliðinu eins og þeim hetjum sem þeir eru. Áfram Ísland!

Veit ekki hvort þetta er góð hugmynd. Var að sækja um verslunarstjórastöðu hérna...

Ég sæki um vinnur hægri vinstri sem stendur, man orðið ekki eftir hvað ég er búin að sækja um. Mér er orðið alveg sama hvað ég fæ, bara að ég geti gert eitthvað annað en það sem ég er að gera núna. Í fyrstu var ég að vonast eftir einhverju betra, þar sem ég gæti nýtt námið meira en núna er það þannig að mér er nokk sama hvað ég geri, bara að það sé eitthvað nýtt. Andrúmsloftið í vinnunni verður stanslaust verra, ég veir ekki alveg hvað gerðist en mér finnst eins og að verslunarstjórinn sé að panikka yfir slæmu árferði og taki það út á mér. Sem er ekki nógu gott, hún er ekki góður stjóri ef hún getur ekki frekar reynt að yfirfæra panikkið í kraft til að gera eitthvað nýtt og sniðugt til að selja meira. Hvað um það þetta er skítavinna og ég er svo overqualified að það er ekki fyndið og þar sem það er útreynt með að koma sér áfram í fyrirtækinu þá verð ég bara að kveðja. Basta.

Ég sveiflast því á milli ofsakvíða og ofsakæti. Hvað ef ég finn ekkert annað? Ég get ekki hætt því ég er búin að ráðstafa mánaðarlaununum fyrirfram og má ekki missa úr greiðslu. Í næstu andrá er ég komin á flug með að ímynda mér mig í því starfi sem ég er að sækja um í það og það sinnið.

Að öðru leyti er ég svo ekki alveg að takast á við mataræðið. Er enn að maulast með Íslandsblús og fer í Marks og Spencer í hádeginu og kaupi mér flapjack. Þetta kemur allt með kalda vatninu.

Það er alltaf gott að vera í sínu húsi, það erum við Láki sammála um. Mér fannst hinsvegar sérlega erfitt að koma heim í þetta sinnið. Aðallega vegna þess hve ósátt ég er í vinnunni. Ég fæ hreinlega gubbupest við tilhugsunina um að fara aftur í vinnu. Og það er ómögulegt að líða þannig. Ég er mest ósátt vegna þess að ég sá draumadjobbið auglýst á Íslandi. Talsmaður fyrir LÍÚ. Akkúrat það sem ég vil gera. Það er semsé ekkert sem heldur mér hér lengur. Ef ég fæ ekki betri vinnu á næstu 2, 3 mánuðum þá er ég farin. Eins og Dave sagði þá er það bara hans vegna sem við erum hér og hann er flytjanlegur. Mig langar bara svo til að hafa aðeins skemmtilegri ferilskrá til að fara með heim í ofanálega við námið. Ég er búin að sækja um tvær spennandi vinnur núna og bíð átekta. Sjáum hvað setur.

Og já. Ég þarf að byrja upp á nýtt í betra mataræði lífstílnum. Hann lifði Íslandsförina ekki af. En engar áhyggjur, það kemur allt aftur. Ég er byrjuð aftur á fullum krafti. (Um leið og ég er búin með þennan lakkríspoka...)

Ps. Ég fékk annað c fyrir 3 ritgerðina. Fín fræðimennska en hroðvirknislega unnin. Veit upp á mig sökina þar. Bíð enn eftir prófseinkunn.

Við Dave erum núna búin að fá að vera ein heima heila helgi en Láki fór til Íslands með ömmu og afa á föstudagskvöld. Eins ljómandi og þetta er þá sakna ég hans smávegis og hlakka til að sjá hann aftur á morgun. Ég er svo náttúrulega ægilega spennt að komast smá til Íslands. Vonandi að ég nái að hitta sem flesta og gera sem mest. Svo verður líka spennandi að sjá hvernig mér gengur að telja karólínur á meðan ég er í fríi. Ég vorkenni Dave smávegis en hann fær ekkert sumarfrí í ár og þarf að bíða hérna einn heima á meðan við Láki skemmtum okkur á Íslandi. Að sumu leiti er gott að fá að vera bara ein og tala íslensku án þess að hafa áhyggjur af því að hann sé að skemmta sér og sé ekki einn úti í horni en á hinn bóginn finnst mér ekki gott að vera í burtu frá honum lengi. So see yous later!

Það gat ekki verið að það stæði lengi; allt sem getur farið í rugl er komið í rugl; matur og svefntími. Nú er bara að sanna að ég geti komið þessu aftur á réttan kjöl áður en ég fer alveg yfir strikið. Núna þarf ég að hugsa eins og grönn manneskja.

Nú er mikið að gera, mamma og pabbi hjá mér í vist og Nanna með þeim. Sólin skín og allir í stuði. Ekki síst ég enda segir vigtin í Boots að ég hafi lést um 2 kíló þessa vikuna. Við tökum því enda hjúkkan í sumarfríi. Ég er mjög stolt af sjálfri mér fyrir þetta, vanalega nota ég afsökun eins og gesti til að naga mig í gegnum allskonar óþverrra en hefur sumsé tekist að láta það í friði núna. Go Svava Rán!

Ég þarf að fresta vigtun fram á þriðjudag. Ég þarf að fara til Rhyl á mánudaginn að kenna starfsfólkinu þar á nýja SAP tölvukerfið. Í staðinn fæ ég frí á þriðjudaginn sem hentar mjög vel því þá get ég verið með mömmu og pabba fyrsta daginn þeirra hérna. Ég fæ þessvegna að fara til hjúkku á þriðjudaginn.

Mér finnst endilega eins og að ég eigi að vera að léttast meira og hraðar. Ég er alveg búin að taka út allan óþarfa; nammi, kex, fitu, sykur, hveiti og þessháttar og er á fullu í pilates. Vakna klukkan hálfsjö á morgnana og tek sessjón. Mér líður mjög vel ákkúrat núna, en vildi sjá meiri árangur á vigtinni. Reyndar á ég pantaðan tíma hjá hjúkku á mánudaginn í vigtun en mig grunar að ég nái ekki mini-takmarkinu 115 kg fyrir þann tíma.

Ég er þessvegna búin að vera að velta fyrir mér hvað ég sé að gera vitlaust og það eina sem ég gat komið upp með var skammtastærð. Það er víst hægt að borða of mkið af hollum mat líka. Ég náði því í eldhúsvogina og skellti á matarborðið í gærkveldi og vigtaði 180 grömm (2 kjötskammtar) á diskana af chili-inu sem ég hafði eldað. Og svo störðum við í forundran á diskana okkar. Slumman af kjöti var u.þ.b. fjórðungur af því sem við venjulega myndum setja á disk. Með tárin í augunum (gvuð minn góur við lifum þessa hungursneyð ekki af!) mauluðum við okkur í gegnum máltíðina. En viti menn, þetta var nóg. Við vorum bæði södd og það allt kvöldið. Ég vissi svo sem að það væri einföld ástæða fyrir spikinu, ég bara vildi ekki trúa því. Þannig að héðan í frá er ég með allar upplýsingar á hreinu um skammtastærð og eldhúsvogin er núna á matarborðinu. Að hugsa með sér, ég sem er búin að fnæsa í gegnum nefið að öllu þessu feita fólki sem segjist ekkert skilja í því afhverju það er of feitt. Það liggur í augum úti að ef þú borðar of mikið þá fitnarðu. En ég bara vildi ekki setja mig í flokk með þeim feitu og vitlausu. En þar hafið þið það, ég er feit og vitlaus!

Ég er svo reyndar að vona að ég sé að byggja upp vöðvamassa ægilegan. Eins og alþjóð veit þá eru vöðvar þyngri en fita. Vöðvar brenna líka meiri karólinum þannig að eg ætti vera að brenna um leið og ég styrkist og grennist. En að gefast upp. Nei, það er ekki í myndinni.

Nú fer að styttast í að Mamma og Pabbi og Nanna komi í heimsókn. Ooohhh hvað ég hlakka til, kannski að ég fái að hætta að vera fullorðin í nokkra daga. Má það?

Ekkert að mér já! Djöfuls kjaftæði. Ég er alveg brjáluð núna. Ég get ekki séð að ég geti haldið mér undir 1600 karólínum á dag, mér finnst eins og ég þurfi að æfa meira, ég er svo flink að svindla að ég gert meira að segja platað sjálfa mig og þetta á aldrei eftir að ganga upp. Það væri svo miklu einfaldara að gefast bara upp. Ég hef alltaf verið feit, ég skil ekki afhverju ég er að stressa mig á að reyna eitthvað annað. Best að vera bara feit áfram. Bara ein kökusneið kannski, eða smá ís eða kannski bara ís ofan á kökusneið...

Eða þá að ég skoði núna aðeins nýtt prógramm. Mig langar til að prófa eitthvað meira structured. Það er of auðvelt að svindla á einfaldri talningu. Hefur einhver prófað þennan? Ég hef eðlislæga vantrú á megrunarkúrum en finnst eins og ég gæti þurft á því að halda að koma mér í svíng með svona alvöru prógrammi.

Það er því miður bara ekkert að mér. Ég er búin að rembast og reyna eins og ég mögulegast get að fá greiningu sem átröskunarsjúklingur en ég bara passa ekki inn í neinn hóp. Ég er ekki "binge-eater", ég borða of mikið, en ég fer ekki á svona binges. Ég varð ekki fyrir neinu áfalli í bernsku sem getur skýrt óeðlilegt samband mitt við mat. Ég er ekki með skjaldkirtilsvandamál eða genatíska tengingu við ofát. Ég er sjálfsagt með brenglaða hugmyndir um hvað er rétt skammtastærð en það er eðlileg brenglun í nútíma þjóðfélagi. Ég er líka með allt of háar hugmyndir um sjálfa mig. Kannski ef ég væri með lágt sjálfsmat eða hefði verið lögð í einelti eða ef fólk hefði gert grín að mér fyrir að vera feit þegar ég var barn og táningur þá hefði ég getað forðast að enda í 120 kílóum. En nei, mér finnst ég vera sæt og fín og þegar ég lít í spegil sé ég frekar lögulega manneskju og hef alltaf gert. (Er öfugsnúin anorexía geðsjúkdómur?) Ég var að vona að ef ég gæti skilgreint mig á einhvern hátt þá myndi ég eiga auðveldara með að ráða við mataræðið, en ég verð bara að sætta mig við að ég einfaldlega borða of mikið af kaloríuríkum mat. Djöfullinn sjálfur.

Mér gekk hrikalega illa í prófinu á laugardaginn og verra eftir því sem ég hugsa meira um það. Þeir komu bara alveg aftan að mér með eina spurninguna. Öllum hinum gekk reyndar illa líka þannig að það var a.m.k. ekki bara ég. Ég verð sjálfsagt að sitja þetta aftur, fæ ekki að vita einkunn fyrr en í október! Ég náði þrátt fyrir að vera lágtstemmd að verjast þungum árásum frá hinum ýmsustu snickersum hér og þar, alveg fram á sunnudag. Við vorum búin að plana indverskan í tilefni af brúðkaupsafmælinu og þar innifalið átti að vera eftirréttur. Ég vaknaði á sunnudaginn búin að plana átið út í ystu æsar og fór algerlega yfir strikið. Karamellur í hádegismat, poppadums, korma og naan og svo heill poki af revels á eftir. Það eina sem ég hafði áhyggjur af var að ég myndi ekki ná að borða allt sem var planað. En jú, ég er svo dugleg, með verk undir bringspölum graðgaði ég síðasta molann upp í mig og lá svo afvelta það sem eftir var kvöldsins. Og svo martaðir alla nóttina. Ég hélt svo að dagurinn í dag myndi vera erfiður, það er alltaf erfitt að "lenda" eftir svona sykur-high, en allar góðar vætti voru með mér í dag, ég er undir 1500 kal., búin að labba í 40 mínútur, taka eina Pilates sessjón, þrífa húsið þannig að svitnaði vel og baka heilsubollur og muffins tilbúin í nesti. Og er bara í stuði. Lukkan yfir mér alltaf hreint. Kannski að mér sé að takast að breyta hegðunarmynstri.

Nú eru tvö verkefni í gangi. Ég þarf að borða grænmeti sem snakk (frekar en ávexti) og reyna að sleppa plönuðum nammidag. Ég er ekki að segja að hafa ekki nammidag, ég þarf frekar að reyna að vera ekki búin að plana hann of vel þannig að ég fari ekki svona gjörsamlega yfir strikið.

Ég er eiginlega alveg tilbúin í próf, ekki alveg, eiginlega alveg.
.

Við Dave eigum 3ja ára brúðkaupsafmæli í dag. Ég fagnaði áfanganum með grísku salati og góðri pilates sessjón í bland við pælingar um corporate social responsibility, brand positioning og ratio analysis. Ég er orðin smá rugluð í ríminu og létt nojuð en engu að síður ástfangin og í stuði.

Þar sem að mér er fúlasta alvara með þessu fittness dóti þá fjárfesti ég í jóga-mottu og pilates dvd. Þetta eru bara 25 mínútur af magaæfingum en ég kófsvitna og fíla í botn. Verst að maginn og brjóstin eru alltaf fyrir mér, ég get ekki beygt mig eins og ég vil. Ekki það að ég sé ekki nógu liðug, það er ekkert mál, það er bara ekki pláss! Mikið verður gaman þegar ég get haldið mér svona í "the teaser" eins og Ana.

Ég heyri í þeim feðgum uppi í svefnherbergi, Dave er að reyna að svæfa Láka. Hann er búinn að lesa bæði Gruffalo og Gruffalo´s child og Láki er búinn að fá að fara eina ferð á klóið og drekka eitt mjólkurglas. Hann er núna að reyna að spjalla en Dave svarar alltaf með ákveðnum tón "Good night Lúkas." Það er svo mikilvægt fyrir okkur að koma honum í svefn á skikkanlegum tíma því annars fáum við engan tíma fyrir okkur.

Sjálf er ég að lesa fyrir próf og plotta æfingarskjedjúl. Prófið er reyndar mikilvægast þessa vikuna, ég ætla ekki að hafa áhyggjur af neinu öðru þessa vikuna. Það gildi aðallega um hversu erfið síðasta vika var. Ég var á fullu að ganga og er byrjuð á pilates hérna heima en maturinn var að vefjast fyrir mér. Ég er búin að vera þunglynd og leið alla vikuna og ég finn það að það er einhverskonar sykurfráhvarf. En á sama hátt og ég er ekki þræll nikótínsins lengur þá ætla ég að vera frjáls frá sykri. Ég mun sigra!

Ég fór í ægilega fínan göngutúr í morgun. Vaknaði klukkan sex og skellti mér í joggarann (já, að hugsa með sér, ég Á joggara!) og út áður en ég fór í vinnu. Mikið gott og gaman, bara ég og fuglar, nokkur hundruð sauðfé og tveir íkornar. Sólin skein í heiði og ég var í hálfgerðri vímu yfir því hversu dugleg ég var. Ég fór að velta fyrir mér hvort ég myndi finna hvatningu til að gera þetta það sem eftir er. Og ég er að spá í að líta ekki á hreyfingu sem eitthvað sem ég þarf að finna einhverja "æðri" hvatningu. Hreyfing er bara eins og að vaska upp eða búa um. Ég hef ekkert val. Ef ég ætla að eiga hreint eldhús þá verð ég að vaska upp reglulega. Ég hef enga hvatingu til að gera það, ég einfaldlega vaska upp eftir matinn. Simple as. Sama með hreyfingu, ég hef ekkert val. Og ég er þegar ég er búin að vaska upp þá fyllist ég alltaf vellíðan. Það er það sama með líkamsræktina. UUUmmmmm. Ég elska endorfín.

Dave fékk símhringingu frá gömlum vini sínum úr háskóla svona óvænt í kvöld. Kevin hafði haft upp á honum eftir krókaleiðum og þeir spjölluðu heillengi saman um hvað hefði gengið á síðustu tíu árin. Af einhverjum ástæðum kom það upp að Dave hafi bætt heilmikið á sig og þótti Kev það skrýtið því hann hefur bara þekkt "mjóa Dave". Dave var feitur sem barn og unglingur en grenntist áður en hann fór í háskóla og fitnaði svo ekki aftur fyrr en hann giftist mér (Sorry ástin mín!). Mér datt þá í hug að það þekkir enginn "mjóu Svövu". Hún er kannski bara ekki til. Ég hef fengið nasasjónir af henni svona af og til en hún er aldrei kjurr lengi. Mér leikur mikil forvitni á að vita hvort hún sé öðruvísi en "feita Svava". Ég er ekki haldin neinum ranghugmyndum lengur um að vera mjór þýði að maður sé átómatískt hamingjusamur. Eða að maður þurfi ekki raka á sér fótleggina. Eða að maður hætti að sulla niður á sig tómatsósu og fötin manns hætti að krumpast eða maður hætti að prumpa. Ég geri mér grein fyrir að ég verð sjálfsagt alltaf með sósublett einhverstaðar. En ég er að vona að mjóa Svava geti hlaupið á eftir strætó án þess að vera heitt og skítug það sem eftir lifir dags. Og að hún geti beygt sig niður eftir hlutum án þess að hafa áhyggjur af því að geta ekki staðið upp aftur. Að hún hafi ekki áhyggjur af því að geta sest í klappstól án þess að brjóta hann. Að hún geti hlaupið með Lúkasi án þess að gefast upp eftir tvær mínútur. Verður hún öðruvísi manneskja bara út af því að hún getur gert þessa hluti? Mig allavega langar til að gefa henni tækifæri til að viðra sig. Hún er þarna inni í mér einhverstaðar, ég borðaði hana óvart einn daginn með einu eða tveim snickers og skolaði niður með fanta.

Númer eitt, tvö og þrjú er að viðhalda skipulagi og aga ef maður ætlar að stunda heilbrigðan lífstíl. Plan og skipulagning er lífsnauðsynleg því annars dettur maður bara í ruglið. Ég er vanalega skipulögð og á auðvelt með að plana fram í tímann, ég til dæmis er alltaf með tveggja vikna matseðil tilbúinn. Það auðveldar innkaup og þýðir að ég veit alltaf ef ég þarf að taka eitthvað úr frysti á morgnana og ég þarf ekki að eyða tíma í að velta fyrir mér hvað á að elda í kvöld. Og ég get skipulagt matinn þannig að ég deili kolvetnum og prótín réttlátlega niður á máltíðir dagsins. Ég skipulegg reyndar fleira en matinn, ég skipulegg líka daglegar athafnir og það er bara til að mér líði betur, ég þarf að hafa plan, bæði fyrir lífið og hvern einn dag. Það er svo alveg ferlegt þegar óvæntir atburðir breyta planinu. Ég gleymdi að ég var að vinna frameftir í kvöld og var ekki komin heim fyrr en átta. Dave var þá búinn að gefa Láka að borða, baða hann og var að koma í háttinn. Ég var úrvinda úr hungri enda ekkert búin að borða nema tvær hrökkbrauðsneiðar síðan í hádeginu. Ég missti af strætó og þurfti að labba upp Gutter Hill (gott cardio en einum of með ekkert í maganum!) og það eina sem ég gat hugsað um var matur. Láki vildi svo endilega að ég læsi "Monkey Puzzle". Dave því miður kann bara að elda egg þannig að þegar Láki var loksins sofnaður og ég búin að elda var klukkan orðin níu. Aðframkomin úr hungri og ég borðaði allt of mikið. Og það er það sem gerist þegar planið fer úr skorðum.

Það var dúndurstuð á laugardagskvöldið, við drukkum bara alveg passlega, enginn fullur en allir glaðir. Eðal alveg. Sarah, Jeff og Dave voru reyndar eitthvað með nostalgíu, þau muna öll Wrexham öðruvísi en borgin er núna. En það er óhjákvæmilegt, ég er nokk viss um að ég geti ekki farið út í Reykjavík núna. Hvað um það, það var bara óborganlegt að fá að fara í djammgalla og vera hress á laugardagskvöldi. Ekki að ég vildi gera þetta allar helgar en svo öðru hvoru er frábært.

Ég hafði svo ákveðið að ég væri í fríi á sunnudeginum. Ekki þannig að ég mætti éta út í eitt en ég mátti slaka aðeins á. Þegar til kom var einn poki af Minstrels allt og sumt og það var bara alveg fínt. Ég er svo búin að vera mjög aktív í dag og passa matinn mjög vel. Og er svo hress og jákvæð og bjartsýn. So good so far.

Ég er enn að finna út hvað hentar mér í sambandi við hreyfingu. Mig langar til að nota veðrið og fara í göngutúra og er búin að fatta að kvöldin sem Dave svæfir Láka get ég farið út beint eftir kvöldmat. Ceri og Shirley vilja endilega fara í ræktina með mig en við verðum að bíða þangað til að þær eru báðar búnar að unga út. Shirley vonandi í þessari viku og Ceri í miðjum júlí. Sundið hentar mér náttúrulega mjög vel, þá morgna sem ég þarf ekki að fara með Láka í skólann. Þetta er smá púsluspil en ef viljinn er fyrir hendi þá er allt hægt.

Svo er ég að velta fyrir mér hvort ég eigi að vigta mig eða hvort ég eigi að láta það vera minna mál. Sem stendur þá er ég of þung fyrir vigtina mína og þarf að fara til hjúkku til að vigta mig. Mér finnst alveg nóg að fara til hennar á 4 vikna fresti en langar ægilega til að geta fylgst meira með hvort það sé þyngdartap í gangi. Á ég að fara til hennar oftar eða á ég að hafa það fyrir takmarkið núna að létta mig niður í tölu sem sést á vigtinni minni? Ég held að það virki ekki fyrir mig að pæla ekkert í kílóafjöldanum, ég þarf að hafa keppni í gangi. (By the way skv. vigtinni í Boots er ég búin að léttast um 3 kíló en það er bara svona að gamni!)

Ég er að reyna að leysa smá gátu hérna. Ég fer í vinnuna klukkan 10 mínútur yfir 8 á morgnana og kem heim klukkan korter yfir 6. Þá geri ég létt húsverk, elda mat,borða og baða Lúkas og svæfi. Svo tekur við nám og lestur í tvo tíma. Svo horfi á á sjónvarp í hálftíma áður en ég sofna í sófanum og er svo rekin upp í rúm. Hvenær á ég að koma þarna inn líkamsrækt? Samkvæmt basal metabolic rate þarf ég 1860 karólínur á dag til að viðhalda sömu þyngd og ég er núna ef ég hreyfi mig ekki neitt. Þannig að til að grennast þarf ég að borða 1360 karólínur á dag og stunda enga líkamsrækt. Eða þá að ég fæ að njóta meiri matar og hreyfi mig þá. Mér líst betur á það en hef ekki nógu marga klukkutíma í sólarhringnum. Mér datt í hug að kaupa mér Pilates for beginners á DVD. Einhverjar uppástungur?

Jeij! 'Eg var að fá einkunn fyrir ritgerð númer tvö. C! Það þýðir að sem stendur er ég með B að meðaltali. (A+C/2=B, eða svona næstum því, stærðfræðingurinn hér rífur í hár sitt og skegg af rangfærslunni en þið vitið hvað ég meina!) Kúrsinn var skyldukúrs í fræðilegri bókfærslu og ég er svo glöð að fá C. Á minn órökhæfa hátt er það jafn fín einkunn og A í kúrs sem mér fannst skemmtilegur og áhugaverður.

Við erum að fara út á lífið á laugardagsvköldið til að fagna þessu og að ég er búin að skila rigterð númer 3 . Við ætlum að hitta Söruh og Jeff á Fat Cat Café og skoða svo nýja franska barinn (!!! franskur bar í Wrexham!!!) og endum svo væntanlega á the commercial sem áður var Scruffy Murphys. Ég hlakka svo til, við fórum síðast út um áramótin, og þar á undan var það í Llandudno í júlí í fyrra. Verst að núna verð ég að telja karólínurnar í gin og tóník. Eða að ég fer bara í xtra langan göngutúr á sunnudaginn.

Ég er búin að lýsa eldhúsið mitt sem "matarlaust svæði". Hljómar kannski skringilega að banna mat í eldhúsinu en málið er að við borðum ekki í eldhúsinu, þar er ekki pláss fyrir borð og stóla, við borðum í stofu/borðstofu. Þannig að allur matur sem ég borða í eldhúsinu er milli mála, stinga í munninn án þess að taka eftir því, óþarfa karólínur. Héðan í frá mun ég bara elda þar, ekki borða.

Þessi vefdagbók á að spila stórt hlutverk í endurbata mínum. Ég mun nota hana til koma skikki á hugsanir mínar.

Ég er og verð alltaf feit í hjarta mér, og ég vil hafa það þannig, en ég vil geta endurskoðað þá hugmynd að það að vera feit sé það sem geri mig að mér. Ég get ekki átt von á að takast í þessu átaki ef ég held áfram að skilgreina sjálfa mig sem feita manneskju. Það er verkefni vikunnar. Að finna út hvort ég get breytt matarvenjum mínum með því að endurskilgreina sjálfa mig í huganum.

Ég er búin að finna samfélag feitra bloggara til að leita til eftir stuðningi og hvatningu. Margt af þessu fólki hefur gengið í gegnum gríðarlegt þyngdartap. Allt þetta fólk hefur svo heppilegan kílóafjölda að losa sig við; helminginn af sjálfu sér. Það er hægt að vera með sniðuga orðaleiki og pælingar út frá því. Ég er ekki með nógu gott markmið að þessu leytinu til; ég ætla að losa mig við 5/12 af sjálfri mér. Ég þarf því annaðhvort að breyta þessu í 60 kg. og þá missi ég hálfa mig, eða 40 kg. sem er 1/3. Eða þá að ég held mig við 50 kg. og þykist bara vera góð í stærðfærði.

WHO eða World Health Organisation hefur gefið það út að offita sé nú faraldur sem plagi hinn vestræna heim og hefur miklar áhyggjur af. Sjúkdómar og annað sem er bein afleiðing af offitu kosta nú orðið læknaþjónustu svipað og reykingar. Engu að síður er hér í Bretlandi ekki boðið upp á neina aðstoð. Fólk sem er of feitt eru sóðalegir aumingjar sem geta ekki drullast af rassgatinu og út að hlaupa. Þetta er almennt viðhorf sem ég verð vitni að. Sjálf er ég í svo mikilli hringavitleysu með skoðanir mínar á offitu að það er erfitt að vita hvar skal byrja. Ég hata feitt fólk og ég hata það að ég sé feit. Ég er engu að síður ákafur stuðningsmaður "réttinda"baráttu feitra. Að vera feitur er mjög óhollt og ætti ekki að gerast. Að vera sáttur við sjálfan sig, feitur eða mjór er nauðsynlegt. Feitt fólk er veikt og þarf hjálp. Feitt fólk ætti að horfast í augu við sannleikann og hann er að það borðar of mikið og hreyfir sig of lítið. Svona gæti ég haldið áfram lengi lengi. Hver og ein fullyrðing er andstæða þessarar á undan. Er nema skrýtið að maður sé smá ruglaður í ríminu?

Upphafsþyngd: 120 kg.
Takmarkið: 70 kg.
Míní-takmark: 115 kg 21.júlí.

Já, í dag er fyrsti dagurinn af afgangnum af ævinni. Ég þarf að létta mig um 50 kg. og hef gefið mér 2 ár til að gera það. Ég hef gert þetta áður og get bara vonað að í þetta sinnið virki þetta allt saman. Hvað ætla ég að gera öðruvísi núna? Það eina sem ég hef er fullvissan um að í þetta sinnið gangi þetta upp.

1. Reyna að læra að þekkja tímapunktana sem eru hættutímar. Þ.e. hvenær er ég veikust fyrir óhollustunni.
2. Reyna að skipta út hvítu hveiti og sykri fyrir hollari staðgengla.
3. Halda mig við sundið.
4. Ef ég fæ mér óhollustu, ekki gefast upp, og ekki fara á viku"fyllerí". Bara byrja upp á nýtt.
5, Fara á 4 vikna fresti til hjúkku í vigtun.
6. Tala við fólk ef ég finn að ég er að fara að falla.
7. Nota smoothie-maker.
8. Hafa augun á markmiðinu.
9. Halda dagbók.

Ef ég gat hætt að reykja, þá get ég hætt að borða. Matur er ekki óvinur minn. Ég er óvinur minn. Og þessu lýkur hér.

Lúkas er alltaf að verða fullorðnari. Hann er að læra að hafa stjórn á skapi sínu. Ég sagði við hann í gær að hann ætti að fara í sturtu eftir kvöldmat, "æji mamma, má ég fara í sturtu á morgun?" bað hann og ég sagði ókei, en að hann YRÐI að fara í sturtu á morgun. Þannig að þegar hann kom heim í kvöld sagði ég honum að fara úr og í sturtuna. Hann öskraði á mig og sagðist ætla í tölvuna. Ég sagði nei og að í tölvuna færi hann aldrei framar ef hann öskraði svona á mig. "Allright" sagði hann þá og dreif sig í bað. Fyrir hálfu ári síðan hefði þetta tekið tvo til þrjá tíma af gráti, öskrum, hótunum og fleiru. Við hefðum bæði sofnað útgrátin og uppgefin, ég blautari en hann eftir slagsmál í sturtunni. Núna tók þetta eina mínútu og allir ánægðir. Nú er bara að fá hann til að samþykkja það sem ég segji án þess að öskra. Eða er það til of mikils ætlast?

Hann þurrkaði af borðinu eftir matinn um daginn. Ég lét hann fá það sem var af klinki í veskinu mínu til að setja í Lightning Mcqueen baukinn í staðinn. Ein 24 pens. Síðan þá hefur hann náð sér í tusku og þurrkað af eftir matinn á hverju kvöldi. En varð hálf fúll þegar ég lét hann fá 50 pens pening. Það var ekki jafn gott og 24 enda þá um fleiri peninga að ræða.

Sjálf er ég búin að gráta í 3 og 1/2 dag en er að jafna mig núna. Ég þarf að setja niður á blað það sem ég er að hugsa en kem því ekki frá mér. Ég er compulsive overeater og ég þarf að viðurkenna að ég þarf hjálp en ég get það ekki. Ég þarf að breyta viðhorfi mínu til sjúkdómsins, þ.e. viðurkenna að þetta er sjúkdómur og að ég er ekki veiklunduð og misheppnuð en ég get það ekki heldur. Ég get heldur ekki tekið ákvörðun um hvað gerist næst og ég get svo sannarlega ekki hætt að borða. Ekki skrýtið að ég sé dáltið svekkt. Góðir tímar.

Við erum Dalekar. Við munum útrýma mannkyninu. Við erum óvinir mannanna. Hræðist okkur. YOU WILL BE DELETED!

Ég fór heim úr vinnunni í gær veik. Held núna að þetta hafi bara verið fyrsta alvarlega heymæðiskastið og ég tekið því svona illa. Það er nefnilega erfitt þegar maður fær þessi ósköp á fullorðinsaldri og hefur ekki vanist þessu. Ég ákvað að vera heima í dag þó mér liði mun betur. Og nýtti tímann vel; er búin að skrifa, prenta út og senda ritgerð númer 2. Bókhaldsritgerðina sem ég hélt að ég gæti aldrei gert. Er ekki of ánægð með afraksturinn en verð að viðurkenna að þar eð þetta er skyldukúrs sem mér er nokk sama um þá er nóg að ná bara. Ég þarf ekki A fyrir þessa. Og ég get ekki eytt meiri tíma í hana: númer þrjú þarf að vera tilbúin fyrir þann 30. Já, there is no rest for the wicked.

Aðeins búin a draga úr dramanum hérna megin, enda aldrei getað hatað sjálfa mig lengi, finnst ég of æðisleg til þess. Verð bara að hætta að borða og er búin að finna upp nýjan megrunarkúr. Númer eitt; skrá mig á lista hjá lækni til að komast í "magateygjuaðgerð". Númer tvö fara í hverju hádegishléi í Next og svekkja mig á að komast ekki í fötin þeirra og og svekkja mig í að borða minna þar af leiðandi. Númer þrjú komast loksins að í aðgerðina eftir tveggja ára biðlista og til þess eins að fatta að Next kúrinn virkaði og ég er orðin þvengmjó! Ekkert mál!

Ég er nefnilega enn svo lukkuleg þið sjáið til. Fyrir utan að eiga fallegustu viskustykki í heimi sem láta eldhúsið mitt breytast í hálfgert listasafn, þá vann ég úr í vinnunni. Já, ég er duglegust í Norður-héraði við að selja Police gleraugu og vann þetta líka fína úr að virði 120 pund. Nú þarf ég bara að selja það einhvernvegin og þá get ég keypt mér nýja borðstofustóla. Mínir eru að liðast í sundur. Haldiði að maður sé með lukkuna yfir sér.

Ég fór í klippingu eftir vinnu núna í kvöld. Ég hef aldrei verið jafn ánægð með hárið á mér og núna, fannst ég algjört æði þegar ég leit í spegilinn. Flýtti mér heim til að láta Dave taka mynd til að sýna öllum að ég væri ekkert eins og Eiki Hauks. Ég skælbrosti framan í myndavélina og teygði mig svo eftir henni til að tjékka á árangrinum. Hárið er flott, hárið er frábært. Afgangurinn af mér er viðbjóður hinsvegar og ég get ekki sýnt myndina. Ég er að springa, ég er svo ógeðslega feit að ég skil ekki að ég þurfi ekki að borga fyrir tvö sæti í strætó. Mig langar til að sökkva ofan í jörðina, ég hef aldrei áður séð sjálfa mig svona. Og ég ræð ekkert við þetta. Ekki neitt. Ég er viðbjóðsleg.

Ég fékk frí í vinnunni í dag til að vinna að næstu ritgerð. Þetta byrjaði allt voða vel í morgun, er komin með frábæra beinagrind og einstaklega vel unninn formála. En svo upp úr hálftíu fór úr mér allur kraftur. Ólíkt sjálfri mér þá get eig ekki fengið kjöt á beinin. Smá pása núna og svo reynum við aftur. Nú er nefnilega markið sett hátt; ég verð að fá A+ næst!

Gvööööð ég var að eignast fallegustu viskustykki í heimi. Er hægt að segja svona? Og er í lagi að vera í alvörunni æst yfir því að eignast falleg viskustykki?

Já og svo vann ég í vinnulóttóinu ein 80 pund! Haldiði að maður sé ekki lukkulegur alltaf hreint! Ég pantaði mér med de samme tíma í bjútí, klipping og fínerí. Núna er bara spurning hvort ég sleppi við Eika Hauks í þetta sinnið eða hvort Stóri Rauði ætli að lafa við mig lengur.

Lúkas þarf núna að vera í sumarbúning þegar hann fer í skólann, mér finnst hann svo sætur að ég bara varð að setja mynd inn. Við erum bæði hæstánægð með skóla akkúrat núna, hann fær broskall á hverjum degi og ég fékk A fyrir fyrstu ritgerðina mína. Núna allavega veit ég að ég er á réttri braut, og hef fengið endurnýjaða orku til að skrifa næstu tvær. (Er að renna út á tíma.)

GWlAD YR IA vs. CYMRU!

Hið óhugsandi mun eiga sér stað í kvöld. Ísland keppir við Veils í knattspyrnu. Og til að viðhalda hamingju á heimilinu hef ég þurft að segja að vonandi vinni Veils af því að "it´s more important to you sweetheart." SJÉNS! Auðvitað tökum við þessa ræfla, þetta eru allt pínkulitlir tittir í karlakór með sérlegan áhuga á sauðfé! ÁFRAM ÍSLAND!

Eitthvað finnst mér standardinn á júróvisjón hafa hrakað, heyri ekki grípandi slagara sem mér finnst ég hafa heyrt hér á árum áður. Fordómafull kannski en kenni Austur-Evrópu um. Lúkas hitti naglann á höfuðið þegar léttklæddar Tékkneskar dömur stigu á sviðið; gapandi stundi hann upp "what is that horrible noise mummy?"

Ég lá á hnjánum í gærkveldi og bað allar góðar vættir um að leyfa mér að vinna lóttóið en ekki dugði, ég þarf að mæta í vinnuna á mánudaginn. Það væri bara svo gaman að eiga 7 milljón pund. Já, þá væri sko gaman að vera til, og ekki bara hjá mér heldur líka hjá öllum í kringum mig. Uppáhaldsdagdraumurinn minn núna er hvað ég myndi gera við peningana. Ég get eitt löngum tíma í að eyða þeim í huganum. Verst að ég klára þá eiginlega alltaf. Allavega, fyrsta talan sem upp kom var á miðanum mínum og ég æstist öll upp, en svo ekki meir. Þannig að nýja þvottavélin sem ég þurfti að kaupa í dag er bara venjuleg þvottavél. Ég hafði sko séð fyrir mér að ef ég ynni lottóið þá myndi ég skapa atvinnu handa minni eigin þvottakonu/manni.

Enn og aftur fer Júróvisjón framhjá mér, eitt "drawback" við að búa erlendis. Ég veit ekki einusinni hvernig breska framlagið hljómar í ár. Ég ætla nú samt að gera mitt besta til að horfa um næstu helgi. Er nú samt hugsað til besta júróvisjónlagsins frá upphafi og þess að það vann ekki! Hvílík hneisa.

Sjóntækjafræðingurinn var í fríi í dag, hann er að halda upp á fimmtugsafmælið sitt, þannig að við vorum í rólegheitum í vinnunni í dag. Það er mjög lítið um búðarrápara hjá okkur, þannig að ég kom með útvarp með mér og við sátum mest allan daginn, hlustuðum á popptónlist og lásum slúðurblöð. Ágætt að fá svona dag öðruhvoru, slaka á, þurfa ekki að vera næs við fólk og þurfa ekki að "selja". Merkilegt að það sé erfitt að vera næs, en ég held að það sé það sem mér finnst vera mest þreytandi við starfið. Allir kjánarnir sem ég þarf að brosa til og samþykkja vitleysuna sem þeir segja og þetta endalausa spjall um veðrið. Stundum langar mig bara til að segja við fólk: "DO I look bovvered?" og "computer says no". Væri það ekki gaman?

Þessi færsla þarf engar útskýringar. Bara hreint mont, grobb og oflát.

Djöfullinn sjálfur! Laugardagskvöld og ég að ímynda mér að ég sé ennþá 17 ára. Búin að drekka einn bjór og væri til í marga í viðbót. Er að hlusta á gamla slagara og er í dúndurstuði. Mikið væri gaman að geta boðið í partý núna.

Ég kveikti á tölvunni í morgun og verð að segja að þegar ég sá hitastigið í Wrexham og hitastigið í Hveragerði (26 á móti 8) þá hugsaði ég með mér að það væri kannski ekki svo slæmt að búa hérna. Já, blessuð sólin elskar allt og maður verður bara eitthvað svo kátur þegar veðrið er svona gott, afslappaður og kærulaus. Manni er meira að segja bara alveg sama þó að þvottavélin sé biluð, og að maður vinni ekki í lottónu. Það er bara nóg að setjast úti í garði og láta sér líða vel.

Til að allir geti séð hvernig lífið gengur fyrir sig hérna í Wrexham þá er heldur bærinn úti vefmyndavél frá Queen´s square sem er torgið í miðbænum. Þar er hægt að fylgjast með hverju sem á gengur. Reyndar á rólegheitahorni en ég gætí veifað til ykkar á leiðinni í vinnuna á þriðjudaginn!

Mamma! Ég sagði við hann:"Segðu halló við ömmu og afa" og hann hélt að hann gæti séð ykkur í gegnum myndavélina. "Where did they go?" spurði hann.

Við njótum enn dæmalausrar veðurblíðu hérna megin og höfum gott af. Við borðum kvöldmatinn úti í garði, enda er miðdegis-og kvöldsólin sterkust hér í garðinum. Ég þarf að kaupa nýja sláttuvél (kláraði þá gömlu síðasta sumar) og hef ákveðið að með kaupum á slíku tæki fari í hönd nýjir tímar, tímar þar sem ég huga almennilega að garðinum. Það er synd að eiga allt þetta svæði og geta ekki nýtt sér það almennilega. Garðurinn á að vera aukaherbergi á sumrin.

Hvað um það, Lúkas er hér í garðinum á hjólinu sínu, hann hefur mest notað lítið plast þríhjól, en er núna búinn að ákveða að hann sé of stór fyrir það. Honum finnst "hot wheels" hjólið dálítið þungt að eiga við en er alltaf að verða flinkari.

Þetta er betra, búin í smá fjallgöngu, er miklu hressari. Og er búin að eyða smá tíma á netinu að rannsaka ljósakrónur og bekk. Vantar núna bara að finna £200. Þá myndi mér líða MIKLU betur.

Ég sit hérna og stari á skjáinn og er bara ekki í stuði. Nei, ég er því miður með heimþrá í dag. Við erum í fríi (1.maí færist yfir á mánudag til að búa til langa helgi) og planið er að fara að gefa kanínunum og geitinni eitthvað að maula og anda að sér fersku lofti, en ég er bara ekki í stuði. Voðalegt þegar þetta gerist svona.

Þvílík dýrð og himnasæla, tveir frábærir sólardagar í röð. Sumir alveg með á nótunum; sá stelpu í dag í gegnsæjum hvítum bómullar(bol)kjól, meðan að við sem lögðum af stað í vinnuna áður en þoku létti í morgun vorum íklædd ullarkápum og kjánasvip á sveittu andlitinu. Mikið er gaman þegar sólin skín, ég planaði samstundis kaup á gasgrilli sem ég ætla svo að láta pabba handera í júlí. Komin fram úr sjálfri mér að sjálfsögðu en get ekki að því gert en að hlakka til sumarsins. Er líka að spá í að fjárfesta í trampólin í garðinn. Held að ég viti um lítinn mann sem myndi glaður hoppa burt sumarið. Svona í nánari framtíð er ég bara rétt að vona að þetta forskot á sumarið haldi yfir helgi, það væri svo gaman að geta boðið ömmu og afa og frænku upp á svona yndislegheit.