Allavega það merkilegasta við brúðkaupið frá mínum bæjardyrum séð var að núna veit ég nákvæmlega hvað ég vil EKKI í mínu brúðkaupi og minni veislu og get því núna farið að plana hvað ég VIL hafa. Og ég held að ég sé búin að koma upp með nokkuð gott partýplan eins og er.

Mikið var gaman á laugardaginn. Við pússuðum okkur upp í okkar fínasta öll þrjú og héldum til kirkju til að fylgjast með Shirley og Jason ganga í hnapphelduna. Kirkjan var svakalega falleg og gaman að sjá hvernig þetta fer fram hérmegin. Ég er fegin að vera búin að ákveða að gifta mig á Íslandi, ég væri ekki sátt við að hafa þetta eins og þeir gera hér. Hér er tónlistin alveg glötuð og ég get ekki hugsað mér að fara í kirkju án þess að heyra fallega tónlist. Hvað um það, brúðurin var falleg og fín og sólin skein. Við drifum okkur svo heim og tókum saman dótið hans Láka sem ætlaði að vera hjá mömmu hans Dave þangað til að við kæmum aftur heim. Ég er ekki alveg tilbúin að láta hann frá mér yfir nótt. Hann grét svo svakalega þegar við kvöddum að ég var eiginlega hætt við allt sama. En gin og tónik kallaði sterklega á mig svo ég kyngdi móðurhjartanu og hélt í partý. Í veislunni var ágætt, við kannski smá útundan enda þau einu sme ekki vourm hluti af fjölskyldunni en skemmtum okkur konunglega engu að síður. Við ákváðum svo þegar sigið var á seinni hlutann að skella okkur á lókalinn fyrir "last orders" og það gátum við aðeins notið þess að vera saman úti á djamminu. Við fórum svo heim og hringdum í Heather og hún kom með Láka til okkar. hann hafði ekki verið hress, hálf vælandi allt kvöldið og hún átti í fullu fangi með að skemmta honum. ég held að honum líði bara ekki vel heim ahjá henni útaf hundahárinu og rykmekkinum sem er þar. Hann er vanur hreinu húsi. Það var svo smá átak að stússast með honum klukkan hálfsjö í gærmorgun, en ég lúrði svo bara með honum þegar hann fékk sér dúr og leysti málið þannig. Pís of keik.

Gleðin á þessu heimili var svo einlæg þegar frakkar unnu Englendinga í fyrsta leik þeirra að Evrópumeistaramótinu. Ég var glöð af því að mér fannst að Frakkar væru búnir að hefna ófariar okkar Íslendinga gegn Englendingum nú nýfarið, en Dave vegna þess að hann eins og sannur Veilsverji er ófært að óska Englendingum nokkurs góðs. Skosk vinkona hans hringdi seftir leik og ég reikna með eftir að heyra hvað hún sagði að Skotum er jafnilla við Englendinga og þeim hér í Veils. Merkilegt ekki satt?

Vi? f?rum ? br??kaup ? laugardaginn og skemmtum okkur konunglega. Br??urin or?in d?l?t? "worse for the wear" ?egar h?r er komi? s?gu en alltaf ? stu?i.  

Það gekk bara vel hjá okkur mæðginum í morgun að koma okkur af stað, við hefðum kannski þurft að vakna korteri fyrr en við munum það bara næst. Lúkas skemmti sér svo bara vel í passi hjá frænku sinni og litlum frændum tveim og mér leist ágætlega á vinnuna sem ég var að skoða. Og þeim virtist lítast vel á mig en það er nú líka búið að vera þannig í þessum viðtölum hingað til og enn enginn bitið. Við sjáum til.

Dave kom svo heim örlítið rykugur um hádegi. Ráðstefnan endaði á barnum sem var opinn og frír og mér sýndist að minn hafi nýtt sér það til hins ýtrasta. Og skil hann vel. Ég er farin að hlakka mikið til laugardagsins þegar við förum í brúðkaup. Bæði til að sjá hvernig allt fer fram, og til að komast í fín föt í partý. Mikið verður það gaman. Smá pása frá Babi Jones.

Þá eru tvö önnur starfsviðtöl framundan. Hið fyrra í fyrramálið klukan níu. Dave verður ekki kominn heim þannig að Tracy systir hans ætlar að hafa Láka hjá sér á meðan. Ég fæ því smjörþefinn af því í fyrramálið hvernig alvöru líf er; vakna eldsnemma, baða, gefa borða, klæða, pakka niður dóti, hafa mig til, koma barninu í pass og komast til vinnu fyrir klukkan níu. Mjög spennandi verkefni. Í þetta sinn er starfið hjá SpecSavers, verslun sem myndi kannski útleggjast sem BónusBrillur á áskæra ylhýra. Ég verð nú samt að segja að þrátt fyrir að verslunin sé vel staðsett upp á ferðalög þá er ég með varann á mér gagnvart þessu gleraugnafólki, Dollond & Aitchison, gleraugnaverslunin sem síðasta viðtal fór fram í sögðust myndu hafa samband á föstudaginn fyrir tveimur vikum og enn hef ég ekkert heyrt. Sem minnir mig á það að ég ætla að hringja þangað og spyrja hvort þeim finnist það ekki dónaskapur að láta mig ekki vita að ég hafi ekki fengið vinnuna. Mér finnst það vera helber dónaskapur.

Seinna viðtalið er ekki fyrr en á þriðjudag og þá hjá Fitness First, heilsuræktarstöð. Þá vantar kellingu í afgreiðsluna. Kannski ekki spennandi starf per se en aðlaðandi vinnustaður. Ef ég vinn á líkamsræktarstöð hef ég þá nokkra afsökun fyrir því að mæta ekki í eróbikk? Ef ég er umkring heilsufríkum allan daginn hugsa ég mig þá ekki um áður en ég fæ mér næsta snickers? Allavega, ég gæti unnið og orðið hraust og velt því fyrir mér í leiðinni hvað mig langar í alvörunni að verða þegar ég er orðin stór. Eða öllu heldur hvernig ég ætla að fara að því að verða það sem mig langar til að verða þegar ég er orðin stór.

Þá eru tvö önnur starfsviðtöl framundan. Hið fyrra í fyrramálið klukan níu. Dave verður ekki kominn heim þannig að Tracy systir hans ætlar að hafa Láka hjá sér á meðan. Ég fæ því smjörþefinn af því í fyrramálið hvernig alvöru líf er; vakna eldsnemma, baða, gefa borða, klæða, pakka niður dóti, hafa mig til, koma barninu í pass og komast til vinnu fyrir klukkan níu. Mjög spennandi verkefni. Í þetta sinn er starfið hjá SpecSavers, verslun sem myndi kannski útleggjast sem BónusBrillur á áskæra ylhýra. Ég verð nú samt að segja að þrátt fyrir að verslunin sé vel staðsett upp á ferðalög þá er ég með varann á mér gagnvart þessu gleraugnafólki, Dollond & Aitchison, gleraugnaverslunin sem síðasta viðtal fór fram í sögðust myndu hafa samband á föstudaginn fyrir tveimur vikum og enn hef ég ekkert heyrt. Sem minnir mig á það að ég ætla að hringja þangað og spyrja hvort þeim finnist það ekki dónaskapur að láta mig ekki vita að ég hafi ekki fengið vinnuna. Mér finnst það vera helber dónaskapur.

Seinna viðtalið er ekki fyrr en á þriðjudag og þá hjá Fitness First, heilsuræktarstöð. Þá vantar kellingu í afgreiðsluna. Kannski ekki spennandi starf per se en aðlaðandi vinnustaður. Ef ég vinn á líkamsræktarstöð hef ég þá nokkra afsökun fyrir því að mæta ekki í eróbikk? Ef ég er umkring heilsufríkum allan daginn hugsa ég mig þá ekki um áður en ég fæ mér næsta snickers? Allavega, ég gæti unnið og orðið hraust og velt því fyrir mér í leiðinni hvað mig langar í alvörunni að verða þegar ég er orðin stór. Eða öllu heldur hvernig ég ætla að fara að því að verða það sem mig langar til að verða þegar ég er orðin stór.

Þeir komu í heimsókn til Lúkasar vinir hans tveir, Kieron og Joshua. Joshua er líka Jones en Kieron Phillips. Þeir eru samkvæmir rannsóknum sem sýna að börn á þessum aldri leika ekki saman heldur hlið við hlið. Allir í eigin heimi. My little puppy bókin sem Nanna sendi Lúkasi olli þó smá misklíð, þeir vildu allir eiga hana. En Lúkas vann. 

Við fengum stólinn hans í dag og núna situr minn bara eins og fínn kall við matarborðið. Þetta er allt annað líf og matartímarnir svakalega skemmtilegir. Núna borðum við öll saman og Lúkas er fullgildur meðlimur í matartímunum. Svo er stóllinn falleg mubla og fer alveg sérlega vel inni hjá mér.  

Nei! Var ekki bara Jón Ársæll að hjóla framhjá.

Dave niðursokkinn í bókina sína úti í garði. 

Lúkas í sólbaði.  

Hitinn náði einum 27 stigum í dag og svona í efri mörkum að mínu og Lúkasar mati þó Dave hafi malað eins og köttur úti á stétt í allan dag. Ég settist þó aðeins niður úti og er núna eldrauð í framan en upphandleggirnir fallega brúnir. Ekkert samræmi.

Við fórum með Láka til húðsjúkdómalæknisins í dag og það er bara voða lítið að barninu. Þetta er bara exem sem við þurfum að bíða eftir að fari. Hana nú. Ég vissi það svo sem en alltaf nauðsynlegt að láta sérfræðinginn segja það. Við héldum að hann yrði prófaður við mjólkur ofnæmi í dag en það er víst eitthvað seinna. Hann fær því bara mömmumjólk og soja-mjólk svona núna en vonandi kemur svo í ljós að hann megi alveg borða mjólkurvörur. Það gerði lífið aðeins einfaldara. Við keyptum handa honum soja-jógúrt í dag og hann svolgraði hana í sig eins og um rjómaís væri að ræða. Það var voða gaman að geta gefið honum eitthvað svona smá "trít".

Við mæðginin verðum svo ein heima frá miðvikudagsmorgni og fram á fimmtudagskvöld þar sem Dave er að fara á einhverja ráðstefnu. Það verður örugglega skrýtið að vera bara tvö ein heima yfir nótt. Ég er nú samt voða stolt af Dave, hann er að fara sem fulltrúi fyrir sitt fyrirtæki vegna þess hversu vel hann stendur sig í vinnunni.

Hér erum við á leiðinni niður aftur. 

Við fórum í ægilega fjallgöngu Lúkas og ég, og erum orðin bæði freknótt og rauðleit fyrir vikið. Og hraust og falleg! 

Í dag er ákkúrat ár síðan að ég flutti hingað til Wales. Við Dave sumsé búin að búa saman í heilt ár. Þetta er það lengsta sem ég hef verið í útlöndum; hálft ár í Bandaríkjunum, 11 mánuði í Belgíu og 2 mánuðir í Madrid voru hinar "löngu" utanlandsferðirnar. Ég á ekki alveg heima hérna ennþá, en þetta er allt að koma.

Ég horfði á vináttuleikinn í gær og varð bæði sár og svekkt. Það er einhvernvegin erfiðara að taka því þegar litla landið okkar verður undir þegar maður er búsettur erlendis. Sem betur fer er Dave ekki Englendingur því ég hefði þurft að drepa hann. Ég sagði við hann að leik loknum að ég vonaði að Frakkar tækju Englendinga í rassgatið í leik þeirra í Evrópumeistaramótinu. Og ég meinti það. Mig langaði til að þeim yrði refsað og að þeim liði illa og að þeir meiddu sig. Út af fótboltaleik! Mér er eiginlega ekki farið að standa á sama. Dave var voða glaður því núna skil ég hvernig honum líður gagnvart enska liðinu. Hann vill ALLTAF að þeir tapi og líði illa og meiði sig og verði sér til skammar. Hann er enn sár yfir því að Wales hafi ekki komist inn í þessa keppni. Ég sem betur fer verð sjálfsagt búin að gleyma þessu á morgun. Það er ekki sniðugt að vera svona hatursfullur.

Greyið strákarnir okkar. 6-1. Þetta er ekki fallegt.

Lúkas er lítill "póser", ef hann bara heyrir í myndavélinni byrjar hann að brosa brjálæðislega. Það virðist því sem svo að allar myndir af honum verði svona. 

Fór í klippingu í gær og fékk svona léka fína Farrah Fawsett klipingu. Núna eiga liðirnir að njóta sín og allt að vera "big og wild". Greiðslan reyndar orðin dálítið þreytt þarna. 

Í dag er ég svo búin að vera með smá heimþrá og það út af því ólíklegasta af öllu; fótbolta. Já, íslenska landsliðið að spila við það enska og ég fyllist svo milu þjóðarstolti að mig langar heim. Nei ekki alveg, málið er að Dave segir við mig í gær að við ættum að skella okkur á pöbbinn til að horfa á leikinn. Óvenjuleg skemmtun fyrir mig en skemmtun engu að síður. En þá kemur í ljós að við getum engann fengið til að líta eftir Lúkasi. Og þá fyllist ég heimþrá, heimþrá eftir fólkinu mínu, endalausar boðnar og búnar barnapíur. Mikið er erfitt að vera svona fjölskyldulaus.

Annars þá sýna þeir leikinn í sjónvarpinu í kvöld og við horfum bara á hann þá.

Fór í hressandi heilsubótargöngu. Líður miklu betur. Svo eru líka svo hressandi fréttirnar af forsetanum á Fróni.

Það er eiginlega úr mér allur vindur. Ég fékk bréf í morgun með tilkynningu um að ég hafi ekki fengið starfið á atvinnumiðstöðinni. Ég sem var alveg sannfærð um að það væri alveg öruggt. Ég er bara hálf sár og öppsett eins og þeir myndu segja hér. Það er grátt úti og mér líður grátt. Sem betur fer er ég að fara í klippingu á morgun og vona að ég fái svona smá dekurdag út úr því. Nei, ég er bara í fýlu.

Svakalega glaður þrátt fyrir rigningu og svefleysi. Þvílík gersemi! 

Lúkas vakti mig klukkan hálf sex í morgun eftir frekar svefnlitla nótt, hann klæjaði í allan kroppinn og svaf illa. Öfugt við gærdaginn sem var svo sólríkur og fínn að ég fékk ís án samviskubits, þá er rigningarúði úti núna. Ég er búin að finna svo svakalega fína gönguleið, rétt tæpur klukkutími, og hafði í hyggju að ganga á hverjum degi. Í gær var það æðislegt, ég var í sólbaði á meðan að ég gekk, en er einhvernvegin ekki jafn aðlaðandi núna. Það þýðir nú samt lítið að spá í því, ef ég ætla að gera þetta þá verð ég að gera það í rigningu líka. Hér er alltaf rigning. Fyrir hvern sólardag er þremur rigningardögum komið fyrir. Það er reglan. En ég get ekki kvartað, á sumrin er rigningin ljúf, fellur beint niður og vel hægt að nota regnhlíf. Á veturna aftur á móti er íslensk rigning, rigning sem stendur að manni úr öllum áttum og regnhlífar fjúka út í veður og vind.

Ég er alltaf jafn heppin, lukkan sendi mér pening fyrir tripp trapp stólnum hans Lúkasar og nú þarf ég bara að panta hann. Þá verður nú gaman að borða saman, ólíkt núna þarf sem greyið þarf að sitja í kerrunni sinni við matarborðið. Dave sem aldrei borðaði við borð, nema kannski á jólunum, er núna æstur í að Lúkas fái að njóta fjöslkyldustundarinnar sem matartíminn er. Hugsið ykkur, hann sat annaðhvort með diskinn á njánum fyrir framan sjónvarpið eða eftir að hann eldist þá fór hann bara með diskinn upp í herbergið sitt. En núna, eftir að ég kom til og hann er farinn að venjast og njóta þess að leggja fallega á borð og sitja svo og spjalla yfir matnum finnst honum að Lúkas verði að fá að gera þetta líka. Þó svo að það þýði að Lúkas verði öðruvísi en allir hinir. Dave er aftur á móti ekki jafn ginkeyptur fyrir því að leyfa Lúkasi að koma upp í til okkar. Ég hef enn ekki hætt að skríða upp í til mömmu og pabba og þó svo að ég sé viss um að þetta hafi verið á tímum óþægilegt fyrir þau þá er ég líka sannfærð um að það að fá að kúra í pabbabóli hafi verið uppsprettan að því að mamma og pabbi eru fyrir mér skjól og hlýja og ást og mýkt og umhyggja. Og ég vil að Lúkasi líði þannig gagnvart okkur pabba hans. Dave hefði ekki farið upp í til mömmu sinnar og pabba þó honum hefði verið borgað fyrir það. Ég er ekki einu sinni viss um að honum sé sérstaklega vel við þau. (Orsök og afleiðing?) Og ef Lúkas vex úr grasi og finnst um mig það sem Dave finnst um mömmu sína þá myndi ég bara hreinlega deyja. En Dave finnst ekki sniðugt að leyfa honum að vera í millinu, og við erum enn að ræða málið. Hann á bara svo erfitt með að skilja hvað ég á við af því að hann hefur aldrei upplifað það. Ég skil alveg hvað hann á við, auðvitað vill maður ekki að krakkarnir manns ryðjist inn á mann í tíma og ótíma. Við eigum eftir að finna milliveg á þessu. Því ekki vil ég heldur að Lúkas endi eins og ég og Stefán í millinu.

Lukkan yfir mér alltaf hreint! Haldiði ekki að ég hafi bara unnið í lottó í gær. Af þeim 21 milljón punda (tæpir 3 milljarðar) sem í boði voru fékk ég 10 pund! Góð byrjun það. Og ég er viss um að þetta sé allt á uppleið úr þessu.

Þegar ég kom niður í morgun lágu á borðstofuborðinu 50 pund. Ég á sumsé besta mann í heimi. Við Láki skunduðum því í bæinn og keyptum á mig brúðkaupsdress. Nú þarf ég bara að finna önnur 30 svo ég komist í klippingu fyrir brúðkaup.

Hluti af dressinu eru svakalega flottir kork sandalar sem sýna tær. Ég tók eftir því þegar ég var að máta í morgun að hægri stóratá þarf sárlega á lækni að halda, inngróin tánögl er að valda miklum usla og nú er komin græn blaðra á tána. Lítur frekar illa út og er vægast sagt óþægilegt. Og ógeðslegt.

Síðasti þátturinn í Friends þáttaröðinni verður sýndur hér í kvöld. Þó ég hafi ekki fylgst með nokkrum síðustu seríum ætla ég nú samt að horfa á þennann þátt, mér fannst þetta frábært sjónvarpsefni fyrir nokkrum árum, þó ég gangi nú ekki svo langt að segja að þeir hafi breytt lífi mínu ens og er í umræðunni hérlendis.

Ég var að koma úr bænum þar sem ég var að kvelja sjálfa mig við að skoða föt. Mig vantar svo eitthvað fyrir brúðkaupið hennar Shirleyar og viti menn ég fann átfitt í dag. Buxur og skyrtu, skó og hatt, og ég er æði í því. Nú vantar mig bara að finna 50 pund. Að öðru leyti er kalt og blautt hérna og frekar gráleitt en allir í góðu skapi.

Við horfðum á "When Harry met Sally" um daginn og það var gott að komast að því að hún er alveg jafn skemmtileg og þegar ég sá hana fyrst. Hefur elst mjög vel. Það sama er ekki hægt að segja um Police academy sem við horfðum líka á. Mér finnst samt eins og að það hafi verið meiri "sannleikur" í harry og sally, meiri svona viska sem átti að hjálpa manni í þessum kynjaleik, en svo er nú ekki. Ég hafði greinilega bara, í huganum, gert meira úr því þegar harry segir að konur og menn geti ekki verið vinir.

Ég hef greinilega verið of metnaðargjörn í göngutúrnum, núna eru komnir tveir dagar síðan ég fór í þann stóra og ég nenni enn ekki af stað. Ég er að reyna að segja mér að ef takmarkið var að ganga hálftíma á dag og ég gekk í 3 tíma á þriðjudaginn þá eigi í í raun 6 daga inni. En það virkar ekki þannig í alvörunni er það nokkuð?

Lúkas er núna byrjaður að puðra. Hann sagði "dadadadada" í nokkra daga en virðist núna vera búinn að uppgötva puðrið og hættir bara ekki. Ég veit að hann er bara að kanna þetta allt saman en ég get ekki að því gert en að finnast eins og hann sé að reyna að vera dóni þegar hann er með fullan munninn af gulrót, puðrar svo allt fer um allt og hlær svo brjálæðislega. Barnið er svo vel gefið, dónaskapur or not.

Og þá er ég komin aftur heim eftir atvinnuviðtöl dagsins. Bæði gengu vel og bæði störfin áhugaverð. Reyndar svo að ég veit ekki hvort mér líst betur á. Og er núna farin að gera mér grein fyrir að ég þarf að fara frá Lúkasi heilu dagana. Og mér líst ekkert á það. En er samt svakalega spennt að fá vinnu. Flókið þetta líf.

Ég setti mér ýmiskonar markmið í gær, þar á meðal að ganga í amk hálftíma á dag. Og þá á ég ekki við röltið sem ég og Lúkas stundum, heldur alvöru röska göngu þannig að maður svitni aðeins. Eg fór því í morgun og bankaði hjá Ceri til að sjá hvort hún vildi ekki með og hún var meira en til í það. Stakk upp á að fara upp á Rhos-fjall, það væri svona 40 mínútna gangur ef hana minnti rétt frá ferðum þangað í æsku. Við lögðum því vaskar af stað. Upp á við. Og hærra. Og aðeins lengra upp brekku. í 50 mínútur gengum við upp á við ýtandi vögnunum á undan okkur. En þess virði þegar upp var komið, útsýnið frábært, veðrið æðislegt og ég vissi að ég hefði gott af þessu. Við ákváðum að taka hring heim í stað þess að fara til baka. Og villtumst. Tveir og hálfur tími í bakaleið þangað til að við loksins komumst aftur heim. Og ég er algerlega búin á því. Rúmlega þriggja klukkustunda fjallganga var kannski helst til metnaðarfullt svona fyrsta daginn. Ég á eftir að vera stirð á morgun. En rjóð í kinnum og ánægð með sjálfa mig. Best að fara að baka brownies.

Þeir reyndu við íslenska glímu feðgarnir og litli keltneski víkingurinn hafði betur. 

Ég átti sérlega ánægjulegan dag í gær. Við Lúkas byrjuðum á svaðalegri vorhreingerningu þannig að það lak af okkur svitinn en húsið skínandi hreint á eftir og mikið er það alltaf gaman. Þegar ég var búin í baði hringdi Shirley og bauð okkur í hádegismat og eftir hann fórum við í langan göngutúr enda veðrið æðislegt. Þegar ég kom svo heim hringdi síminn rétt í því sem ég kom inn. Var þar maður að bjóða mér að koma í starfsviðtal. (Hjá atvinnumiðstöðinni). Ég þáði það og lagði á. Tíu mínútum síðar hringdi kona frá Dollond & Aitchison gleraugnaverluninni og bauð mér í viðtal þar. Þá vantar assistant manager. Tíu mínútum síðar hringdi Mr. Chapman og boðaði mig í viðtal þá og þegar og ég skundaði því á Cross Lanes Country Hotel til að spjalla við hótelstjórann. Fínt starf í boði þar en hentar illa með lítið barn vegna vaktanna. Við sjáum til. Góður dagur þetta!

Jæja mér sýnist ég vera nokkurn vegin vera búin að ná þessari nýju tækni. Fínt að enda þetta með mynd af fallegu strákunum mínum tveimur. Sem báðir kunna allskonar trix! 

Hulda Amma var? 75 á föstudaginn. Ég fann þessa mynd af þeim langömmu-ginum og fannst tilvalið að setja hér. Til hamingju með afmælið amma! 

Mikið óskaplega finnst mér gaman að fikta svona um í tölvunni þangað til að ég skil hvað maður á að gera. Og síðan mín verður bara flottari og flottari. Ókei, það er ekki eins og þetta sé neitt svakalega flókið, maður þarf svo sem ekki að skrifa sitt eigið html eða neitt svoleiðis en samt, það þarf að setjast fyrir framan tækið og fatta hvernig allt virkar og læra á allt saman. Og þegar maður skilur eitthvað sem áður var manni ráðgáta þá er svo gaman.

Bloggið er allavega flott núna, myndirnar birtast beint á síðuna og í réttri stærð. Allt annað líf!

Helgin var ósköp róleg. Dave er mjög slæmur í bakinu og getur eiginlega ekkert gert. Sem betur fer þýddi það að hann pantaði loksins lækni og er að fara í röntgen og rannsóknir og vonandi að þeir finni út hvað þarf að gera svo honum líði betur. Það er djöfullegt að finna stanslaust til.

Ég er að finna út hvernig þessi nýja tækni hjá þeim hj´ablogger virkar, þetta er aðeins flóknara en mér sýndist í fyrstu, ég þarf að vesenast til að fá íslenska stafi til dæmis. En skemmtilegt engu að síður! 

Alltaf eitthvað nýtt hjá Blogger, ég varð að prófa.  

Ég fékk að vita það í gær að ég væri leiðindakelling sem talaði bara um Lúkas. Ég væri sumsé orðin ein af þessum leiðinlegu mæðrum sem eiga ekkert líf. Ég held að mér hafi aldrei sárnað nein ummæli jafn mikið og þessi. Af mörgum ástæðum. Ég hef alltaf verið vond við vinkonur mínar sem hafa eignast börn, neitað að hlusta á þær tala um börnin sín og almennt litið á þær sem leiðinda svikara. Ég verð hér með að biðjast afsökunar, það tók mig bara þetta langan tíma að komast þangað sem þið eruð. Ég er líka alveg síðan ég varð ólétt verið með ofsakvíða yfir því að ég myndi einmitt breytast í leiðindakellingu sem hefur ekkert um neitt annað talað en barnið sitt. Og ég hélt að mér hefði tekist það. Ég hélt að allt sem barnið gerir væri bara svo áhugavert að allir vildu að fá að vita um það. Ég hélt reyndar líka að ég ætti mér líf fyrir utan Lúkas. Ég var líka að fatta að svo er ekki. Frá því að ég vakna á morgnana og þangað til hann sofnar á kvöldin er ég að sjá um hann og þegar hann er sofnaður eyðum við Dave heilmiklum tíma í að tala um hann. Og ég er núna slitin á milli þess að vera í losti fyfir því að ég finn að mig langar bara til að tala um Lúkas vegna þess að það er fátt jafn áhugavert og hann, og löngunarinnar til að vera Svava Rán sem finnst börn asna- og leiðinleg. Er ég ekki ég lengur? Er ég orðin leiðinleg eða er bara í lagi að verða fullorðin og mamma. Er í alvörunni ekki hægt að vera skemmtileg móðir í augum hinna barnlausu? Ég veit að mér fannst það ekki áður en ég eignaðist Láka en ég veit líka að ég ætlaði mér alltaf að vera skemmtileg.

Og er hann ekki æðislegur?

Ég var að finna nýtt til að sýna vinum og vandamönnum sem koma í heimsókn. Svakalega verslunarsamtæðu með "outlet" búðum, þannig að maður fær designer vöru á helmingsafslætti. Ég hélt að Dave hefði verið að halda þessu leyndu fyrir mér en hann vissi bara ekki af þessu þetta er það nýtt. Ég var mest að skoða búð sem minnti á Kokku á laugarvegi. klikkað dót í eldhúsið. Ég get ekki beðið eftir að kaupa hús. Þá verður sko verlsað. Ég eyddi síðan dálitlum pening í Whittard, keypti almennilegt kaffi og svoleiðis.

Við Ceri fórum þangað með það í huga að kaupa brúðargjöf handa Shirley og Jason. Eftir smá skoðun leyfði ég Ceri bara að velja, mig langaði til að kaupa æðislega rauðvínskaröflu í Bodin en henni leist ekki á minimalíska stílinn sem ég er svo hrifin af. Allt sem hún benti á var svona útskorinn kristall sem ég myndi halda að væri einni ef ekki tveimur kynslóðum of gamalt fyrir mig. En svo hugsaði ég um heimili Shirleyar og fattaði að það sem ég veldi væri ekki fyrir hana. Við sættumst að lokum á myndaramma, fallega, en ég myndi samt ekki setja þá upp. Shirley, eins og allir hér, fer reglulega til ljósmyndara til að láta taka myndir af barninu þannig að það er alltaf hægt að nota myndaramma. Hún getur þá sett brúðkaupsmyndir í þá.

Við vorum að koma úr ægilegum göngutúr, fórum til Tý Mawr (Stóra hús, af einhverjum ástæðum) sem er einn af opinberu skógunum hérna. Þar eru skemmtilegar gönguleiðir þar sem er auðvelt að ýta vagni og allskonar landslög og náttúrur að skoða og svo eru þar líka ýmiskonar dýr á stangli fyrir börnin. Sólin skín í heiði og við erum öll aðeins rauðari en við vorum í morgun. En mikið var gaman að reyna aðeins á sig og finna hjartað slá aðeins hraðar. Ég er orðin kvöldsvæf af þrekleysi og maður finnur það þegar að sumarið kemur hvað mann langar til að koma sér í betra form. Og hvað mann langar til að sitja úti á einum af milljón pöbbum hér og drekka bjór á meðan að sólin bakar mann. Ohh hið ljúfa líf...

Verst var að ég gleymdi myndavélinni, það er svo fallegt hérna þegar allt stendur í blóma að ég ættiað prómótera gestalandinu mínu aðeins. Next time eins og þeir segja.

Við fengum myndirnar sendar í dag. Loksins er öllu þessu veseni lokið. Nú þarf ég bara að finna ramma undir okkur. Og ég verð nú bara að segja að við erum bara nokkuð fín. Og þá sérstaklega piltur.

Það var svo heitt í nótt að við köstuðum af okkur sængum og sváfum með lök. Nananananana!

Mikil ósköp eru það að vera lítil þjóð sem á enga vini og nágranna til að gefa sér 12 stig. Við getum ekki einu sinni stólað á Norðurlandaþjóðirnar til að gefa okkur stig. Og Svíar! ja, ég get sko sagt ykkur að ég hef verslað í síðasta sinn í IKEA!

Listahátíð í Wrexham hefst í næstu viku, (er ekki einmitt listahátíð í gangi heima líka?) og ég er búin að finna nokkur atriði sem ég ætla að sjá. Germaine Greer (The Female Eunuch) heldur fyrirlestur og það langar mig að heyra, svo er klassísk tónlist á torginu og danskennsla fyrir alla sem endar með galadansleik. Ég þarf nú samt örugglega að finna mér herra fyrir það, ég sé minn mann ekki alveg fyrir mér svífa um í enskum vals. Ónei, ónei.

Maður er alltaf að sjá einhvern sem maður þekkir hérna, Munda á Klöppinni býr aðeins neðar í götunni, Steinar Örn spilar á gítar úti á götu í Chester og Tóti Óskars var að kaupa sér reykta síld í kauffélaginu í gær. En mér varð eiginlega um og ó þegar Helgi Hjörvar byrjaði að keyra strætóinn minn. Er hann ekki blindur?

Við Ceri fórum með strákana í sund í gær og Lúkasi líkaði bara vel. Ég er því alveg orðin sannfærð um að vandamálið með sundtímana var hversu kalt vatnið var. Hann kippti sér ekkert upp við klórinn. Verra var þegar að við fórum aðeins heim til Ceriar. Eftir um það bil hálftíma þar inni byrjaði að leka úr nefi og augum og hann varð allur rauður og svo alveg svakalega pirraður. Ég get ekki dregið neina aðra ályktun en að hann sé með ofnæmi fyrir dýrum. Ceri er með fugla inni hjá sér og svo virðist sem fjaðrir séu engu skárri en hunda-og kattahár. Ofnæmisgepill sem sé. Ég get nú reyndar samt strax fundið einn góðan punkt við þetta og þar er að þá þarf ég ekki að vera vonda mamman þegar og ef Lúkas biður um gæludýr. Í staðinn fyrir að segja "nei það er svo vond lykt af hundum og mikill drulla sme fylgir þeim" þá get ég bara sagt "elsku kallinn minn þú ert með svo mikið ofnæmi". Frábært.

Hvað er þetta svo eiginlega með breta og dýr og drullu? Ég er nú búin að koma inn á nokkur heimili og allstaðar í þessum pínkulitlu, teppalögðu, veggfóðruðu herbergjum eru hundar, (og hár og fýla), risastór fuglabúr sem taka helminginn af stofunni (og fjaðrir og fýla) og risastór fiskabúr (og sull og fýla). Hér virðist ekki nokkur maður nokkurntíman taka upp ryksugu eða afþurrkunarklút. Mér líður bara illa inni hjá fólki. Eins og hjá Ceri í gær. Yndisleg stelpa en ég átti erfitt með að fara á klósettið vegna óhreininda. Á tannburstaglasinu var 3 cm þykkt lag af ryki. Hvernig stendur á þessu. Ekki nema von að ég sé skrýtin, ryksuga 3var í viku. Fyndnast er að Bretar tala um skítuga útlendinga, allt sé skítugt á Spáni. Ég hef komið inn á nokkur heimili á Spáni og þar var allt glansandi hreint. Verst er að ég virðist bara ekki ætla að jafna mig á þessu. Ég gerði ráð fyrir að tilvonandi tengdamóðir mín væri undantekning, að hjá henni væri bara skítugt, og svo að það væri skítugt hjá Tracy af því aðmamma hennar kenndi henni ekki að þrífa, og svo að það væri skítugt hjá Ömmu hans Dave af því að þar hefði hegðunarmynstrið byrjað. En nú er bara skítugt hjá öllum, allir eiga skítuga hunda og ég er bara ekki að höndla þetta.

Hvað um það, mitt hús er hreint og júróvisjón í kvöld. Allir í stuði.

Eftir örlítið stúss (þegar maður gerir þetta ekki á hverjum degi þá þarf maður aðeins að rifja upp) þá kom ég gamla kommentakerfinu inn aftur. Reyndar aðeins of neðarlega en ég redda því kannski bara síðar. Ég held að ég geti hér með tvímælalaust verið kölluð tölvulæs. Ótrúlegt en satt að fyrir ekki svo löngu síðan þá hló ég nú bara þegar ég var beðin um emil adressu, sagði það nú bara vera bull. Það var reyndar til að fela þá staðreynd að ég kunni hreinlega ekki að senda emil og var raunar ekki alveg viss um hvernig maður kveikti á tölvu. Þetta var í sumarbyrjun 1997. Ekki svo langt síðan.

Jæja, þegar sumarið kemur flettir maður af sér vetrarhamnum og kemur sér upp nýju lúkki, og svo getur maður heldur ekki verið minni maður en mamma manns! Ég er ekki alveg sátt við kommentakerfið en látum duga þangað til að ég nenni að pæla í því betur.

Ég sá á heimasíðu Íslendingafélagsins í London að þeir eru búnir að bjóða í árlega júróvisjón-partýið sitt. Svo vel er að því staðið þar að virt dagblöð eins og Guardian minnast á það sem ómissandi þátt í skemmtanalífi Lundúna. Ekki er svo hér. Ég er búin að vera að reyna að fá fólk í júróvisjón partý en alveg sama hvað ég útskýri þá segja allir bara, "en þetta er svo lélega lög" og, "en þetta er svo ofboðslega hallærislegt" en enginn fattar brandarann. Ég verð því víst að baka mína pizzu og horfa á Jónsa sigra (nú gerist það!) ein.

Annars þá var ég að spá í hvort ég ætti að ganga í félagið. Hálf tilgangslaust þar sem öll starfsemi fer fram í London og ég er ekkert að flækjast þangað neitt svo glatt. Ég reyndi að finna út hvort ekki væru bara Íslendingar í Wales svo ég gæti stofnað mitt eigið félag en ég er finn engann. Ég trúi því ekki að ég sé eini Íslendingurinn hérna. Ég veit að rúmlega 25.000 Íslendingar búa erlendis og það hljóta einn eða tveir að hafa lent hér. En hvernig að komast að því? Og afhverju að reyna að finna Íslending? Er bara ekki skemmtilegt að vera einstök? Ég veit ekki, en þetta kemur alltaf upp í mér öðruhvoru að finna einn í viðbót við mig.

Lúkas er allur að koma til í exeminu, núna þurfa klóru sárin bara að gróa. Ég get ekki neinu þakkað nema lýsisneyslu. Lengi lifi lýsið!

Núna er sumarið komið. Eða það held ég. Þetta bölvaða breska veður er bara alveg eins og það íslenska; engin leið að treysta á það. Allavega þá fórum við Ceri í bæinn í dag og vorum báðar í stuttermabolum og gátum samt setið svo vel var á útikaffihúsi. Mikið er auðveldara að fara með Lúkas með sér eitthvað nú þegar hann er orðinn svona stór kall. Ég pakkaði bara hádegismatnum hans með og svo fékk hann bara að borða á kaffihúsi eins og fínn maður. Svo situr hann bara eins og kóngur í kerrunni sinni og skoðar sig um og kommentar öðru hvoru á hitt og þetta. Þetta er allt annað líf heldur en vesenið þegar hann var agnarsmár. Í öðrum frétum þá vildi ég óska þess að ég væri fimm ára. Ég fann svo æðislegann kjól á fimm ára stelpu. Hvítur tjullkjóll með bleikum blómum og áföstum vængjum. Lítill álfprinsessukjóll. Ég keypti hann handa Nönnu í afmælisgjöf en væa hvað ég myndi vilja geta verið í honum sjálf, það er örugglega ekkert skemmtilega en að vera álfaprinsessa með vængi.

Halgin var alveg hreint ljómandi ljúf, við fórum til Dainas Dinlle sem er rétt hjá Caernarfon þar sem mamma og pabbi Daves eru með sumarhús. Veðrið var reyndar ekkert til að hrópa húrra fyrir en okkur leið samt eins og við værum í fríi, lékum við Lúkas, lásum, spiluðum trivial og griluðum. Mjög gott. Við fylgjumst með Lúkasi þroskast á hverjum degi. hann er núna farinn að þeytast um á göngugrindinni sinni, hann situr orðið uppréttur og borðar mat og veit orðið hvað er gott og hvað ekki. (Matnum fylgja svo "alvöru" bleyjur sem er ekki jafn spennandi fyrir okkur Dave!)ég hef hingað til verið að gefa honum matinnn sinn sitjandi í ömmustól en núna er hann farinn að reisa sig við þannig að hann getur dottil framfyrir sig. Það er því víst kominn tími á að kaupa barnastól handa honum. Ég er búin að vera að skoða úrvalið á netinu í dag og það er svo sem nóg til. Ég er búin að útiloka plaststóla með myndum af Bangsímon. Ég get bara ekki séð að svoleiðis fari vel inni hjá mér. Fyrir utan að þeir kosta upp undir 90 pund. Ég er því búin að sjá út að ég vil fá tréstól. Og helst myndi ég vilja Tripp Trapp. Þeir eru náttúrulega bæði langflottastir og duga lengst. Alvöru Stokke Tripp Trapp kostar 100 pund, þannig að ég var að vona að ég finndi "knock-off" í IKEA. En ég get ekki séð að það sé til þar. Ég er eiginlega alveg hissa á því. Ég fæ í IKEA mjög sætan tréstól á 35 pund en hann dugar náttúrulega bara á meðan að Lúkas er þetta lítill. Voðalega er leiðinlegt að eiga bara ekki nógan pening alltaf hreint til að kaupa bara það sem mann langar í.

Og Lúkas Þorlákur er 6 mánaða í dag.

Ég skemmti mér konunglega í mömmuleik í gær. Ceri kom með Kieron sinn og við vorum heillengi hérna heima að tala um börn og allt sem þeim tengist (mamma mía!) áður en við skunduðum svo niður í bæ til að skoða í búðarglugga. Það var alveg rosalega gott að fara í bæinn með einhverjum (stelpu), frekar en að stússast þetta ein alltaf hreint. Við ætluðum að finna eitthvað sniðugt sem við getum gert með strákunum en þeir eru bara eiginlega svo litlir ennþá. Ætli að við förum ekki í sund og eitthvað svoleiðis og svo er náttúrulega sumarið að koma og örugglega bara gaman að fara í garðinn eða á róluvöllinn aðeins að leika sér. Þeim kemur líka vel saman piltunum.

Það rignir núna. Best að leita í galdrabókinni minni að seið sem nær í sólina.

Ceri var að hringja í mig áðan og spyrja hvort ég vildi leika við hana á morgun. Við ætlum ða finna út eitthvað sem við getum stússast í með strákana í sumar. Kannski eitthvað uppbyggilegt og kannski ekki. Við sjáum til. Svo bauð Shirley okkur að koma í gæsapartýið sitt á föstudag, en ég veit ekki með það. Nú þegar það er enn smá möguleiki á að Lúkas sé með mjólkurofnæmi er búið að banna okkur að gefa honum gervi-mjólk og ég get ekki mjólkað mig þannig að dugi handa honum heilt kvöld og morguninn eftir líka. Þannig að ég þyrfti að vera edrú og koma snemma heim og ég sé ekki tilganginn í því. Maður kæmi bara út eins og leiðinda þurrpumpa. Svo vorum við Dave búin að ákveða að reyna að komast í sumarhúsið um helgina. Ef veðrið verður svona gott um helgina eins og það er búið að vera síðustu helgar þá er frábært að komast þangað upp eftir. Liggja á ströndinni með bók og borða ís. Umm...

Við Lúkas fórum í skírn og skírnarveislu í gær sem var mikið skemmtilegt að gera. Skírnin fór fram í lítlli kirkju hér rétt hjá og það var mjög gaman að sjá hvernig þetta fór fram hérna. Skírninvar bara inni í venjulegri messu. Kirkjan, sem var sérstakelga falleg að utan, var í mikilli niðurníslu innvortis og presturinn betlaði mikið af söfnuðinum peninga, bæði bað hann fólk um að ánafna kirkjunni einhverju, fylla út skattaeyðublað sem leyfði kirkjunni að fá hluta af skattpeningnum og svo var gengið um að lokum með bauk sem maður þurfti að setja í. Sjálfur var presturinn léttur og skemmtilegur, greinilega ákveðið að eina leiðin til að halda í litla söfnuðinn sinn væri að verða vinur allra. Messan sjálf var síðan mestmegnis bænir og svo altarisganga. Hann hélt ekki stólræðu en bað og bað og bað. Svo var þarna "kór" sem samanstóð af tveimur níræðum kellingum sem skræktu sálmana með gömlukonu sópranröddunum sínum í ótakt við rammfalskt orgelið og maður átti að syngja með. Sem var dálítið erfitt. Ég söng þó hástöfum með í "Ó þá náð að eiga Jesúm" sem er uppáhaldssálmurinn hans Jóns Ævarrs. Skírnin sjálf fór fram með ágætum, foreldrarnir og guðforeldrarnir þurftu að lofa að ganga á vegum guðs, og syndga ei meir og mæta í kirkju og hvergi var minnst á að barnið héti eitthvað, enda það ekki málið eins og á Íslandi, hér eru öll börn nefnd um leið og þau fæðast og ég vissi því að litli hét Kieron. Sem minnir mig á það. Hvað ætlar Fröken Pulsbjörg Dís Warzaw að skíra dóttur sína?

Eftir messu var svo haldið sem leið lá á hverfispöbb foreldra Kierons litla (The Coach and Horses)þar sem skírnarveilsan var haldin með pompi og pragt og mikið skálað í bjór og öðrum góðu. Ekki var hægt annað en að fá sér einn kaldan enda glampandi sól og hátíðlegt tilefni. Ég skemmti mér konunglega en gat ekki annað en hugsað að eitthvað þætti það skrítið á Íslandi að gera þetta svona.

Sonur minn virðist hinsvegar búinn að finna sér ævistarfið; hann talaði ofan í prestinn hvað eftir annað og blessaði lýðinn út í eitt. Hann á eftir að verða góður prestur. Ja, ef hann passar sig svo á að sofna ekki í miðri ræðu eins og hann gerði í gær.

Hvernig má það vera að barnið sem er ekki orðið 6 mánaða gamalt er illa upp alið og frekt? Hann öskrar á mig með svo miklum frekjuhljóðum, ef hann fær ekki það sem hann vill að ég er bara hálflömuð yfir þessu öllu saman. Er þetta ekki aðeins of snemmt?

Nú er Pibbý búin að eignast litla stelpu. Það er jafn skrýtið að Pibbý eigi barn og að ég eigi eitt slíkt. En alveg jafn frábært líka. Til hamingju Pibbz og Bjössi. Sumarið er tíminn...

Þetta er búin að vera skrýtin helgi. Mamma og pabbi komu á föstudaginn, í glampandi sól og sumar og við stússuðumst um í Wrexham og svo í Chester föstudag og laugardag. Yndislegur tími og svo æðislegt að sjá mömmu og paba með Lúkasi. Hann á góða að þar. Hann sjálfur er búinn að vera að taka inn pensillín í viku til að slá á sýkingu og er á sama tíma búinn að vera að þróa með sér ofnæmi fyrir efninu. Á laugardagskvöldið fórum við Dave út og nýttum barnapíurnar en þegar við komum heim voru mamma og pabbi í hálfgerðu sjokki því Lúkas hafði hlaupið upp í skrýtnum blettum sem hurfu reyndar strax en voru nógu skrýtnir til að gera þau hrædd. han náði líka að klóra kinnina sína þannig að það blæddi all svakalega úr henni. Ég og Dave vorum hálf full og vorum ekkert stressuð yfir þessu. Á sunnudagsmorgun hinsvegar fær hann bráðaofnæmiskast eftir að fá lyfið sitt. Hann varð eldrauður og svo hljóp hann upp í hvítum blettum, svo bólgnaði allt andlitið og hann leið út af. Ég hélt að hann væri dáinn. Pabbi æpti á Dave að fara með hann upp á spítala og alla leiðina þangað pössuðu mamma og pabbi að Lúkas væri vakandi. Ég held að ég og Dave hafi verið hálf gagnslaus í einhverju sjokki. Á bráðavaktinni fékk hann lyf sem slógu á ofnæmiskastið og svo vorum við send upp á barnadeild þar sem við áttu að gista um nóttina. En um fimmleytið var han orðinn alveg eðlilegur aftur þannig að við máttum fara heim og áttum að koma aftur morguninn eftir. Við vorum svo í allan gærdag í rannsóknum og pensíllínofnæmi er það allra líklegasta sem þeir finna út sem stendur. Við erum núna komin með húðsjúkdómafræðing og næringarfræðing í okkar lið og vonandi að það sé bara pensillín sem hefur þessi áhrif á barnið. Hann er alltaf jafn góður og kátur, lætur eins og ekkert hafi gerst. Við foreldrar hans og amma og hans og afi eigum hinsvegar örugglega eftir að vera lengi að jafna okkur. Ég sef lítið, er alltaf að athuga hvort hann andi ekki. Ég er bara svo glöð yfir því að mamma og pabbi voru hérna hjá okkur, þetta hefði verið helmingi erfiðara án þeirra.

Ég er að horfa á litla drenginn minn sem situr hérna hjá mér í ömmustólnum sínum og nagar snudduhringinn sinn og ég get ekki hugsað annað en hvílíkt kraftaverk hann er. Og ég hugsa að ég hreinlega springi úr ástinni sem ég ber til hans. Og ég bið til guðs um að hjálpa mér að vernda hann.

Alveg hreint týpiskt! Núna í nokkra daga eru um 100 pund búin að vera að velkjast um í veskinu mínu í algeru reiðuleysi og án nokkurs tilgangs. Ég er á sama tíma búin að vera að smá höggví í peninginn, mjólkurpottur hér, indverskur þar, matarinnkaup og áður en ég vissi var bara einn lítill 20 punda seðill eftir. Ég ákvað því í dag þar sem að það er fyrsti í sumri og ein 17 stig á celsíus hérna megin að ég og Láki litli myndum rölta í bæinn og kaupa sumargjöf handa pabba hans. Fundum við forla´ta skyrtu og gallabuxur á 15 pund og þótti okkur gott. Á leiðinni heim stoppuðum við svo aðeins við í uppáhaldsbúðinni minni, bara svona til að sjá hvort eitthvað nýtt væri komið. Ég bjóst ekki við því, var bara svona meira að drepa tíma og hafði að auki ekki séð neitt af viti þar í dálítinn tíma. Og viti menn! Tvennar buxur og tvennar skyrtur samanlagt á undir 80 pund, allt sniðið á mig og 100 pundin uppurin og ekki fleiri í sjónmáli. Þetta er nú alveg dæmigert.

Sólin skín glatt og sumarið tvímælalaust komið. Vonandi að mamma og pabbi fái gott veður um helgina.

Eitthvað finnst mér atvinnuleitin ganga hægt og til að ráða bót á því er ég búin að verða mér úti um forláta galdrabók með einum 5000 seiðum og göldrum sem ég ætla að nota til að galdra til mín góða vinnu. Og stofna nornasveim...ahahahahhahahahhah!

Þetta virðist ætla að verða barátta þetta exem. Nú er aftur hlaupin sýking í kinnina á Lúkasi og læknirinn hans fyrirskipaði fúkkalyf. Mér finnst voðalegt að þurfa að gefa honum lyf en ég get heldur ekki bara látið sýkingu grassera í andlitinu á barninu. Vonandi bara að þetta gangi í þetta sinnið. En það eru slæmu fréttirnar. Góðu fréttirnar eru að mamma og pabbi eru að koma í helgarheimsókn. Það var þá aldrei að eitthvað gott fékkst út úr þessum helv... fótbolta. Manchester United og Liverpool eru að keppa á laugardaginn og fótboltaþyrstir ÍSlendingar leigja sér flug beint til Manchester. Sem er brilliant fyrir okkur því þangað er stutt að fara og auðvelt að ná í fólk. Helgarferð er eiginlega of stutt ef flogið er til London því að bæta við ferðalaginu þaðan og hingað þá er helgin bara búin. En svona er þetta fullkomið. Við förum svo bara og sjáum Wrexham spila við Luton. Enginn munur...

Þegar Harpa kom í heimsókn til min, kom hún frá Birmingham þar sem hún var að setja upp sýngu fyrir Marel. Hún missti af lestinni og þurfti að taka seinni lest og var orðin hálf nojuð yfir þessu öllu saman. Þegar lestin renndi að því sem hún taldi vera Wrexham var komið niðamyrkur og voru heldur fáir á ferli. Hún hoppaði úr lestinni og brá þá heldur betur í brún því lestarstöðin var kyrfilega merkt Ystafell. Var hún því helst á því að hún væri á einhvern óútskýranlegan hátt komin í Eyjafarðarsýslu og þótti merkilegt. Hún hitti síðan Dave sem gat sagt henni að þetta væri velska og þýddi biðherbergi. Mér þótti sagan góð og til að sanna að í Wales er líka Ystafell þá fann ég skilti og hér má sjá Ystafell!

Mig minnir endilega að þegar ég var yngri þá las ég allt sem ég náði í. Mér var alveg sama hvað ég var að lesa svo lengi sem ég hefði bók í höndunum. Auðvitað fannst mér sumt skemmtilegra en annað en mestmegnis var ég fordómalaus. Svo fór ég í háskólann og fannst endilega að ég þyrfti að lesa "bókmenntir" og endaði á að óverdósa á fagurbókmenntunum. Síðustu tvö ár hef ég einungis og ég er ekki að grínast hérna, einungis lesið "chick-lit", þ.e. rómantíska gamanmynd á pappír. Ég verð að viðurkenna að hafa verið orðin örvæntingarfull um að komast nokkurn tíman út úr þessum ósköpum þegar Kalli benti mér á þessa best-seller bók, The Da Vinci Code. Ég keypti hana í fyrradag og er bara búin með hana. Mikið ægilega var hún skemmtileg. Þrumuafþreying með svaka pælingum. Mikið hef ég gaman af þessari útskýringu á kaleiknum helga. Mér finnast svona samsæriskenningar alveg æðislegar. Allavega þá var hún svo skemmtileg að ég keypti aðra bók eftir höfundinn í dag og er strax orðin niðursokkin í hana. (Grey Lúkas, engin mamma!)

Ég er að vona að ég hafi galdrað burt óheppnina hans Dave í dag. Ég fann galdrastafi á netinu og prentaði út Róðukrossinn handa honum og lét hann setja hann á sig. Svo er það bara að trúa. Annars þá mætti halda að Dave væri Íslendingurinn en ekki ég, með hring með rúnum á fingri, Þórshamarinn um hálsinn og skjaldarmerkið á bolnum sínum og núna galdrastaf í veskinu! Hann er ægilega ánægður með þetta allt saman.

Þrátt fyrir smá rigningarsudda í dag er ég sannfærð um að sumarið sé komið hingað til okkar. Allt er orðið grænt og það er svona hiti í loftinu, útlenskur hiti og lykt, eitthvað sem ekki fæst á Íslandi. Flestir eru strollandi um á peysunni. Það reyndar segir ekki mikið, mér finnast Veilsverjar ekki klæða sig eftir veðri og þá sérstaklega ekki börnin sín. Hér sér maður ekki húfu eða vettling á nokkru barni, nema Lúkasi, og fólk segir við mig að ég pakki honum of vel inn. Hvað um það. Í gær var veðrið svo indælt að við skelltum okkur til Chester til að spóka okkur og ná í myndirnar sem teknar voru þarna um daginn. Þær komu vægast sagt vel út og verður gaman að sjá hvort við getum ekki stækkað þær og sett fallega í ramma. Það er alltaf jafn gaman að rölta um í Chester, þar er bæði svo fallegt og svo var veðrið alveg ljómandi í gær. Við settumst á útikaffihús og fengum okkur te og skonsur og höfðum það gott.

Annars þá stakk mamma hans Dave upp á því í gær að við Dave giftum okkur bara á Íslandi. Jimmy fengi bara hótel með hjólastólaaðgengi og þá væri það ekkert mál, það væri jú, fjórum seinnum fleira fólk mín megin en Dave megin. Mér líst ágætlega á það. Gifta sig í Þolló og halda almennilega veislu þar. Jú, fín hugmynd.

Eitthvað gengur illa hjá mér að byrja aftur á fullum krafti í atvinnuleitinni. Er búin að vera að bera fyrir mig flugþreytu, andlegu misjafnvægi og páksfríi. Í morgun ætlaði ég svo að henda mér í þetta þegar það kemur í ljós að fólkið á atvinnuskrifstofunni er bara komið í verkfall! Mikið vildi ég að ég fengi vinnu þar...

Annars var ég að stússast við að setja inn fleiri myndir að barninu á nýja albúmið mitt. Mikið sem ég er ánægð með barnið.

Páskahelgin gekk í garð og nokkuð hátíðlega hér megin, við elduðum hamborgarhrygg og brúnuðum kartöflur, klæddum okkur upp á og nöguðum okkur í gegnum 3 páskaegg. Vel af sér vikið það. Lúkas Þorlákur fékk "oft má satt kyrrt liggja" en ég get ekki heimfært það upp á barnið á nokkurn hátt en við Dave fengum bæði nokkuð góða málshætti. Ég fékk "meira vinnst með blíðu en stríðu" og Dave fékk "sígandi lukka er best" sem mér finnst alveg frábært því hann kvartar yfir óheppni en ég vil meina að hann sé mjög heppinn, það komi bara alltaf óhapp upp á fyrst og svo gerist eitthvað happ til að bæta óhappið. Hann var mjög ánægður með eggin og fannst þau sniðug. Enda mun sekmmtilegri en bresk páskaegg sem eru bara hol súkkulaðiskel í nafni einhvers súkkulaðsins, eins og sést hér t.d. þar sem eggið er kit-kat. Ekkert gaman að því, maður getur allt eins bara fegnið sér kit-kat. Lúkas fékk stærsta eggið, en ég ákvað að leyfa honum ekki að sleikja það, ég er búin að ákveða að mín eigin súkkulaðifíkn komi til af því að hafa fengið að sleikja súkkulaðiegg rétt 4 mánaða gömul, og vil ekki að barnið endi eins og ég. Við Dave veltum svo fyrir okkur í smástund hvað við værum að gera ef það væri enginn Lúkas og vorum bæði sammála um að helgin hefði farið í djamm og vesen. Við bíðum bara róleg eftir að verða eldri og geta þá byrjað aftur svona eins og þessi hér. Þetta er allt hringrás.

Í minningunni er alltaf sama veðrið á Föstudaginn langa, svakaleg sól og svakalegt rok þannig að sandurinn smeig inn um allt. Algerlega versta veður sem ég get ímyndað mér. Kemur svo ekki bara í ljós að það er sama veðrið í Veils. Uss og svei.
Í öðrum fréttum þá fékk Lúkas Þorlákur hrísmjölsgraut í dag í fyrsta sinn. 3 skeiðar og fannst lítið til koma. Mér finnst þetta vera heilmikill hornsteinn í lífi barnsins og hoppaði um af æsingi á meðan að ég gaf honum.

Ég keypti mér í fríhöfninni á leiðinni heim tvöfaldan geisladisk með öllum bestu lögunum hans Vilhjálms Vilhjálmssonar. Mikið ægilega skemmtilegur diskur sem ég og Lúkas erum búin að dansa við í stofunni síðan að við komum heim. Skrýtið samt. Ekki hefði ég keypt og hlustað á þennan disk byggi ég á Íslandi. Mér finnst Vilhjálmur alveg skemmtilegur en ég hefði getað gert margt betra við tvöþússara. Svona gerist þegar maður verður "ex-pat" eins og það heitir á engilsaxnesku. Maður verður tárvotur við tilhugsunina um Ora-grænar. Sem eru, ef maður veltir því fyrir sér, lélegustu baunir sem hægt er að fá því þær eru niðursoðnar en ekki ferskar. Ein með öllu veldur því að maður grætur í uppvaskið. Samt er eiginlega ekki hægt að fá eina með öllu lengur, brauðið er ristað og allt útatað í kartöflusalati. Dave minn ber endalausa virðingu fyrir Íslendingnum í mér og er stoltur af því að sonur sinn sé "Keltneskur Víkingur". En það er samt voðalega erfitt að útskýra fyrir honum af hverju mér finnist "S.O.S ást í neyð" skyndilega vera lag laganna. Hann bara heyrir ekki hvað er svona gott við lagið. Kannski að hann skilji þetta ef við flytjum einhverntíman til Íslands og hann fer að gráta þegar Tom Jones byrjar að baula "Green, green grass of home". Ég passa þá líka að það sé til nóg að af ristuðu brauði handa honum.

Ég ætlaði að fara að segja að þá væri lífið að komast í vanalegar skorður, en hætti við því í hvert sinn sem lífið fer í vanalegar skorður þá gerist eitthvað svaðalegt og allt fer úr skorðum. ég var engu að síður að þvo húsið hátt og lágt sem er dálítið vanalegt svona fyrir miðvikudag. Einasti eini tilkynnti voðalega stoltur áður en ég kom heim að hann væri sko búinn að þrífa og ég ætti bara að sjá húsið. Ég vil nú skilgreina húsþrifin hjá honum "strákaþrif". Þá tekur hann sumsé allt drasl og raðar í svona mistóra stafla og stæður hingað og þangað um húsið. Þrífur ekki og setur ekki á sinn stað, nei, setur í bunka. Voðalega vel gerða bunka það er ekki það, en ekki alveg eins og ég vil hafa það. Ég er ekki af neinum nöldurskóla, sagði þetta bara fínt og tók svo til í dag þegar hann er í vinnunni. Ef maður vill eitthvað gert vel þá gerir ma'r það sjálfur.

Ég er að maula á Freyju-Karamellu og velta fyrir mér hvar í ósköpunum ég á að byrja á að segja allt sem segja þarf um afstafna Íslandsferð, um ömmu mína elskulega og mömmu og pabba sem eru núna mínus einn Lúkas eða svo. Kannski að ég segji bara ekki neitt í dag.

Og þá veit ég hvað Mr. Big heitir. En segi ekki orð.

Ég er búin að ákveða að halda "nafna"veislu fyrir Lúkas þegar ég kem heim í sumar. ég ætla ekki að skíra hann, sjálf hef ég reyndar ekkert á móti því en Dave er algerlega andvígur því, þannig að ég get ekki haldið skírnarveislu, en ég var samt að spá í þessu og mér finnst lífsnauðsyn að bjóða til veislu, bara svona til að fagna því að hann sé kominn í heiminn og heiti svona fallegu nafni. Ég ætla því að halda nafnaveislu, vonandi fyrri part sumars fremur en þann seinni. Það er líka þá ljómandi ástæða til að hóa saman vinum og ættingjum og sýna öllum litla barnið mitt í einu. Ég er nefnilega svo ljómandi ánægð með hann. Það er þá bara að panta kívæjis-húsið og byrja að draga að sér hveiti og smjörlíki.

Ég var alveg við það að pakka niður og koma heim í gærkveldi. Ég var einmana og leið og orðin vonlaus um að fá nokkra vinnu, og Lúkas var svo fyndinn að ég fór að vola yfir því að pabbi sæji ekki afastrákinn sinn. Við ræddum málin ég og einasti eini og þegar ég var búin að segja upphátt hvernig mér leið, þá merkilegt nokk leið mér einhvern vegin betur. Mér finnst reyndar alltaf jafn leiðinlegt að segja Dave ef mér leiðist eða líður illa því hann vill meina að það sé honum að kenna. Ef það væri ekki fyrir hann þá ég hamingjusöm á Íslandi. Þegar hann segir þetta þá sljákkar í mér. Ég var nú ekkert sérstaklega ánægð á Íslandi síðast þegar ég gáði. Annað hvort í rottuholum í Reykjavík, eða alein í hundsrassi og vissi ekkert hvað ég vildi eða hvert ég stefndi. Síminn hringdi svo í morgun og ég boðuð í spennandi starfsviðtal næsta föstudag hjá British Legions. Svona skín alltaf lukkusól hjá mér, ég er alveg að verða svartsýn en þá gerist eitthvað og bjartsýnisröndin mín byrjar að glóa upp á nýtt.

Við fórum svo í sundtíma í morgun. Lúkas er ekkert að venjast þessu. Hann grenjar hálfan tímann og ég er orðin hálftvístigandi yfir þessu. Mér líður eins og slæmri móður að vera að pína hann svona, en mér liði örugglega enn verr ef ég færi ekki, maður vill jú gera allt til að gera þau gáfuð og falleg! Annars er það verra hvað ég fer illa á þessu. Ég stend sjálfa mig að því að hugsa að hann sé sá eini sem grenji, hvurlsags sé þetta eiginlega, en barnið á að vera mest og best! hann er ekki orðinn 5 mánaða og ég vil strax að hann "sigri". hvernig verð ég eiginlega þegar hann er eldri? Heimtandi að hann fá i aðalhlutverkið í skólaleikritinu, látandi hann lesa alfræaði orðabækur svo hann vinni í Trivial, senda hann í balllett, sund, söng, gítar, leirkeragerð...greyið litla.

Svo er síðasti Sex and the City i kvöld. Ég er nú bara spennt að vita hvernig þetta endar allt saman. Ég ætla ekki að segja meira um það, ég vil ekki skemma neitt fyrir þeim sem eru rétt að byrja seríuna núna.

Jæja, þá er lífið að komast aftur í kunnuglegar skorður eftir heimsókn stelpnanna. Við skemmtum okkur konunglega, fórum á pöbbinn, versluðum, út að borða, á djammið, smá túristarölt og síðast en ekki síst dúlluðumst í Lúkasi og spjölluðum saman. Ég held að þeim hafi bara litist vel á allt mitt og Chester sló tvímælalaust í gegn. Tvíbentar tilfinningar hjá mér eftir að þær eru farnar. Ég er alveg ákveðin í að hér líður mér vel og að hér vilji ég vera, en ég verð líka að viðurkenna að ég tek enn betur eftir því hvað ég er einangruð hérna. Þarf aðeins að velta þessu öllu fyrir mér.

Ég hafði áhyggjur af því að Lúkas væri ekki félagslyndur en annað kom í ljós hann vleti sér um af gleði yfir allri athyglinni frá þeim öllum (vantar frænku) og er búinn ða vera mun kröfuharðari við mig síðan á sunnudagskvöld. Enda svo vel gefinn, farinn að lesa bókina sem Harpa gaf honum! En heimsókninni er reyndar ekki alveg lokið, harpa er enn í Birmingham á sýningu og við ætlum að skutlast þangað á morgun að hitta hana í hádegismat. Það verður ljómandi endir á ævintýrinu.

Mér sýnist að stelpurnar megi bara fara að koma núna, það er allt tilbúið. Bara eftir að kæla kampavínið.

Lúkas er 4 mánaða í dag. Það fer að líða að því að hann fái graut og svona ýmislegt annað og meira en bara mjólk. Ég berst á milli þess að óska að hann verði bara alltaf svona pínkulítill og svo að vilja sjá næstu þroskastigin, borða, sitja, skríða, standa, tala... mikið er þetta margslungið hlutverk, foreldrahlutverkið. Ég held að ég kvíði því dálítið að fara að vinna og hætta með hann á brjósti því þá er síðasti hlekkurinn sem bindur hann við mig, líkamlega, brostinn. Eftir allan þennan tíma sem ég bar hann um og hann óx inni í mér og svo núna heldur sú tenging í gegnum brjóstagjöfina, þá tími ég ekki einhvern vegin að sleppa þessari tengingu. Voða erfitt að útskýra. Á hinn bóginn verð ég svo voða fegin að fá líkama minn tilbaka til að menga að eigin vild (hér er ég að sjálfsögðu að tala um eðalefnið rauðvín og sígarettur). Ætli að ég reyni bara ekki að ala hann upp eins og mamma og pabbi ólu mig upp, það er alveg sama þó ég sé þúsundir kílómetra í burtu, naflastrengurinn er þarna enn, óslitinn. Það er bara dramatíkin í dag, ha?

Þá er öðrum sundtíma lokið og gekk allt miklu betur í dag. Lúkas var var um sig og ég er ekki með á hreinu að hann hafi beinlínis skemmt sér en hann grét ekki neitt og buslaði aðeins. Ég er viss um að næst finnist honum þetta orðið gaman. Við höfum bæði svo gott af þessu, að fara aðeins út á meðal fólks og hreyfa okkur aðeins meira en bara smá rölt um bæinn. Verst er að ég nota ferðina alltaf í smá innkaupaleiðangur og næ alltaf að eyða örlítið meira en fjárhagur leyfir. Skynsemin hans Dave ekki alveg tekin yfir.

Í kvöld er svo næst síðasti þátturinn af Beðmáli í borginni. Ég horfi enn spennt þó ég verði nú að viðurkenna að ég hef ekki sömu samúð (oh nú vantar mig orð, eins og samúð með karakterum, úr bókmenntafræðinni, eða er ég að hugsa um empathy? I don´t know) með karakterunum og áður. Þær eru orðnar of mikið "caricature" af sjálfum sér til að mér sé ekki sama. Bráðavaktin hinsvegar sjaldan verið betri og ég er búin að gráta yfir tveim þáttum nú þegar. Mikið sem gengur á.

Ég fór með Lúkas til læknis í dag. Ég er búin að vera að vona að rakakrem dugi til að laga barnaexemið hans en allt fyrir ekki og núna síðustu daga eru kinnarnar hans alltaf að verða verri og verri og hann er kominn með sár á hnésbæturnar eins og Kalli bróðir var með. Ég man hvað þetta pirraði Kalla þannig að ég dreif hann (Lúkas þ.e.a.s. ekki Kalla) til læknisins sem gaf honum spes krem sem á að lækna þetta allt. Vona það bara. Sjálf er ég aftur orðin hress og bíð núna bara spennt eftir stelpunum. Vika í dag. Gestaherbergið smám saman að taka á sig mynd, þó ég verði nú að viðurkenna að þetta verður enginn lúxus. Ekkert að því, við verðum hvort eð er mest megnis á stússinu. Ég vona allavega að þær séu ekki komnar til að fá sér lúr!

Mikið er óþægilegt að vera veik með lítið barn. Ég þarf alltaf öðruhvoru að hlaupa upp á klósett og það er voða erfitt að fá 4 mánaða snáða til að skilja nauðsyn þess í miðjum drekkutíma. Þannig að hann grætur og ég græt og allt er svo ómögulegt. Greyin við.

Í dag er svo 1. mars sem, ásamt því að vera "bjórdagur" á Ísklandi (hí hí), er St. David´s Day hér í Wales. Sumsé þjóðhátíðardagur Veilsverja, og nafnadagur einasta eina. Ekki amaleg hátíð það.

Á laugardaginn fórum við aftur til Chester og í þetta sinnið til að velja úr myndunum sem voru teknar fyrir tveimur vikum. Við lentum í algjöru klandri með að velja því það kemur í ljós að við erum öll svona líka hugguleg og myndirnar hver annarri betri. Við völdum að lokum fjórar myndir, þrjár af okkur þremur saman, tvær í lit og ein svart/hvít og svo ein af Lúkasi einum. Mikil ósköp sem barnið er fallegt. Ég veit að maður á ekki að segja svona og ég er alltaf að verða hógværari af því að búa hérna í landi hinna hógværu, en madre de dios, ég bakka ekki með að barnið er gullfallegt. Við fáum þær svo afhentar í apríl. Við ákváðum að kaupa saman myndamöppu með 17 myndum og svo tekur bara hver fjölskylda sínar myndir. Það var langódýrasti kosturinn. Við látum svo bara stækka og innramma okkar myndir annarstaðar þar sem það er ódýrara.

Best af öllu er þó að ég og mamma erum búnar að koma upp vídeó-linki þannig að núna getum ég og Láki séð ömmu og afa og þau séð hann og mig hvenær sem okkur sýnist. Ég hugsa að með þessari tækni + loforði um að fara einusinni á ári til Íslands og að þau komi hingað 1-2var á ári þá sé ég nokkuð sátt við ástandið. Ég get bara ekki hugsað mér að Lúkas missi alveg af þeim, en ef hann elst upp við að sjá þau nokkru sinnum í viku á netinu þá verður það alveg eðlilegt fyrir honum og hann kynnist þeim eins mikið og hægt er. Ég fékk það líka upp úr Kalla í gær að hann ætli að flytja heim eftir post-doc og þá hafa m+p a.m.k. Kobba og Nönnu á Íslandi. Mér finnst það einhvernvegin betra.

Í öðrum fréttum þá eru núna 9 dagar í innrásina frá Íslandi og ég og Dave verðurm sí spenntari. Hann er með einhverjar skrýtnar hugmyndir um að hann verði eins og soldán í kvennabúri og ég leyfi honum bara að halda það. Lítið sem hann veit að hann verður lítið annað en upphafin barnapía og bílstjóri, en því minna sem hann veit um það, því betra. Sólin er byrjuð að skína aftur og ég er að vona að það verði farið að vora almennilega þegar þær koma, því hvað er varið í að búa í útlöndum ef veðrið er skítt?

Við Lúkas Þorlákur fórum í sundtíma í dag og skemmtum okkur ekki vel. Nei, þetta var alveg hræðilegt. Svo hræðilegt að ég neyddist til að fara og kaupa standlampa í stofuna til að hressa mig við. Láki fékk extra skammt af mömmudjúsi til að hressa sig við. Ég er svo mikið frík að ég fer í sturtu áður en ég syndi, og uppskar þannig augngot og Shirley sagði:"Hvað ertu eiginlega að gera?", svo fórum við í vitlausa laug fyrst of vorum rekin upp úr. Þegar við fórum svo loksins í réttu laugina þá var hún svo köld að við skulfum bæði og endaði með því að Lúkas byrjaði að gráta. Og gráta. Og gráta. Og svo grét hann aðeins meir. Buslið var allt byggt á að hoppa um í vatninu og syngja lög. Sem ég náttúrulega kann ekki textann við. Ég gafst upp eftir korter og við fórum í heita pottinn þar sem Lúkas róaðist niður og við gátum farið upp úr. Ég ætla nú samt að fara aftur næsta föstudag, og vonandi gengur betur þá. Ég var líka smá svekkt af því að ég hélt að við mömmurnar ætluðum að fá okkur kaffibolla á eftir en þær voru búnar að plana annað þegar ég sagði:"hver er með í kaffi?" Þannig að mér leið eins og þegar maður reynir við einhvern sem segir "ekki í kvöld, en takk samt." (Og ég sem var loksins að gleyma því helvíti og þá kemur það allt aftur!) Ég er allavega búin að gefast upp á að eignast vini í gegnum Lúkas, það er ekki að virka.

Ég er hinsvegar enn á fullu að sækja um vinnur og er vongóð um að þannig komist ég betur inn í samfélagið. Hvernig líst ykkur á mig sem veðmangara?

Það er engu skárra að búa hér í veils en á Íslandi, veðrið er alveg jafnótútreiknakegt. Éftir sólskin og blíðu núna í nokkra daga byrjaði að snjóa í nótt og snjóar enn. Og ég sem hélt að vorið væri komið!

Á mánudaginn héldum við Bolludag helgan eins og vera ber, ég bakaði vatnsdeigbollur og bæði Veilsverjar og Íslendingar gerðu þeim góð skil. Í gær var ekkert saltkjöt að fá en það vandamál leystist því hér í Veils er sprengidagur haldinn hátíðlegur með pönnukökum. Pancake-tuesday. Þrátt fyrir að vera með saltkjötsfráhvarfseinkenni fannst mér þetta fínt því við verðum jú að gera báðum löndum jafn hátt undir höfði. Ég bauð því einasta eina að baka handa honum pönnukökur og spurði hvort ég ætti að gera svona "ammrískar pönnukökur". Fínt segir hann og ég impróvísera því aðeins, nota vöffludeigsuppskrift til að baka lummur og skíri þær svo pönnukökur. Þetta borðar Dave með sykri og sítrónusafa (!) og bestu lyst. Þegar allar lummurnar voru horfnar segir hann:"Þetta var nú voða gott en í Veils eru pönnukökur reyndar örþunnar og upprúllaðar með sykri." Þetta sagði hann ekki fyrr en eftir á! 'Eg sagði að svoleiðis væru reyndar íslenskar pönnukökur en að ég hefði búið til ammrískar lummur vegna þess að ég ætti ekki íslenska pönnukökupönnu og að pönnukökur væri ekki hægt að elda á neinu öðru. Hann hélt því þá fram að mamma sín ætti ekki íslenska pönnukökupönnu en að henni hafi alltaf tekist að baka pönnukökur. Mig vantar því að fá senda pönnukökuuppskrift "pronto" svo ég geti athugað hvort pönnukökupönnunni sé ofaukið. Er verið að rústa hérna hluta af menningu þjóðar? Og mig sem dauðlangaði í pönnukökupönnu. Hver er sannleikurinn?

Vorið er komið til Wales.

Allt á fúllsving hérna megin, er að fara yfir lista yfir barnapössun í nágrenninu og komin með 6 mismunandi vinnur sem ég er að skoða. Ég hugsa að ég sendi CV í þær allar og sjái hvað gerist. Ég uppfyllti öll niðurskrifuð markmið dagsins og líður svona vel við það. Ótrúlegt alveg hreint hvað það er gott að standa við það sem maður setur sér. Ég keypti nú samt lottó miða í dag. Bara svona að gamni. Það væri nú ekki amalegt að vinna lottóið hér, 15 milljón pund eða einhverjar 200 millur íslenskar. 'Eg er búinn að eyða hverri einustu krónu nú þegar og fór létt með það.

Ég er nokkrar undanfarnar vikur búin að vera að koma sjálfri mér í andateppu yfir því að finna vinnu. Ég er, svo ég orði það réttilega, búin að vera við það að kúka á mig af hræðslu út af vinnuleitinni. Ég er hrædd við að fara frá Lúkasi, ég er hrædd við að finna ekki vinnu, ég er hrædd við að finna vinnu... endalaust alveg hreint. Ég sá því út að þetta gengi ekki lengur. Ég settist niður í dag og bætti við CV-ið mitt, og setti mér svo 6 skýr markmið sem ég verð að fylgja næstu vikurnar og sjá hvað kemur út úr því. Og mikil ósköp, bara við það að skrifa markmiðin niður líður mér betur og ég finn hræðsluna, kannski ekki hverfa, en minnka heilmikið.

Það fattaðist áðan að á heimilinu eru einungis til fimm stórir matardiskar og fjórir hnífar og það gengur ekki upp þegar von er á gestum. Við skelltum okkur því áðan í verslunarleiðangur í Matalan sem er ódýr markaður með föt og búsáhöld. Ég var alveg hissa því í ofanálag að vera hræódýrt þá var allt svo sætt og smart og ég átti í fullu fangi við að hella mér ekki bara út í að kaupa og kaupa. Við fundum diska og hnífapör og nú þegar heim er komið klæjar mig aldrei sem fyrr eftir eigin húsi. Ég er alltaf að skoða og spá og spekúlera og nú er ég alveg veik í hús. Hús sem ég get rifið sundur og saman eftir eigin höfði og málað og skreytt eins og mér sýnist. Mikil ósköp sem það verður nú gaman. Þeir feðgar eru ekki alveg jafn hressir og ég, sofna bara í miðjum æsingnum. ´Ég er enn spennt fyrir Jones-Street vegna þess að öllu gríni slepptu þá virkar húsið alveg smellpasslegt fyrir okkur, í réttum verðflokki og alveg frábærlega staðsett.

Það var svona líka svaka gaman á tónleikunum með Fish og það kom mér skemmtilega á óvart hvað mér fannst mikið varið í lögin. Kallin er sköllóttur, feitur og luralegur en það lekur af honum karisma og maður gat ekki annað er hrifist með. Dave var hoppandi um af gleði og það var náttúrulega voða gaman að sjá hann svona kátann. Best var að finna það að ég gat farið frá Lúkasi án þess að fríka út af áhyggjum og að honum leið bara vel með tengdó. Allavega ef það var eitthvað vesen þá sagði hún ekki frá því. Ég fann nú samt vel fyrir því að hafa farið út á mánudeginum. Við vorum bæði sma rykug og fengum okkur lúr með Lúkasi. Svona er maður nú orðinn gamall og lúinn.

Ég fór svo í gær með stelpunum úr nuddinu og við skráðum börnin, Lúkas, Joshua og Kieran, á sundnámskeið. Ég hlakka voðalega til þess. Það er á föstudögum klukkan hálf tvö og við ákváðum að reyna að hittast alltaf fyrir sund og fá okkur hádegismat saman. Það gæti verið skemmtileg föstudagshefð.

Í dag er ég svo búin að vera döpur og leið og kann engar skýringar þar á. Voðalega sem mér leiðast þessir dagar, en maður þarf örugglega stundum að vera dapur til að vera kátur alla hina dagana. Annars væri lífið bara "flatline" eins og Ásta hughreysti mig með núna áðan, og það er ekki mikið varið í það.

Í kvöld erum við svo að fara á tónleika. Tengdó ætlar að passa og ég verð að segja að þrátt fyrir að tónlistarmaðurinn sé ekki mitt fyrsta val þá bara get ég ekki beðið eftir að komast út. Fá mér einn bjór, sjá fullt af fólki, fá smá pásu frá Lúkasi. Dave getur ekki beðið vegna þess að þetta er uppáhaldið hans. Fish heitir hann og var vinsæll með hljómsveitinni Marillion um miðjan 8. áratuginn. Þeirra helsti smellur, kayleigh, er reyndar eitt af mínum uppáhaldslögum en þrátt fyrir að hlusta mikið á þá í gegnum einasta eina þá er ég ekki sannfærð. En Dave ekkert smá lukkulegur. Fish að spila í Wrexham. Eitthvað yrði ég nú kát ef Morrissey myndi halda tónleika hér. Það hefði ég nú haldið.

Dagurinn í dag hófst með miklum ágætum þegar heittelskaði laumaði að mér ástarbréfi og súkkulaðiboxi enda valentínusardagur hér og allir elskendur ættu að fagna honum. Ég var nú bara hissa enda búinn að segja við hann að ég væri nú ekki vön að halda upp á þennan dag, hann væri ekki rauður í íslensku dagatali svo hann þyrfti ekkert að gera mín vegna. Ég var nú sjálf búin að búa til ahnda honum kort með ljóði svona af því að hann er jú vanur að fá eitthvað á þessum degi. En gaman að þessu engu að síður þó ég sjái nú enn enga ástæðu til að "go overboard". Við héldum svo eftir hádegi til Chester þar sem við hittum Garry og Tracy og strákana þeirra til að láta taka af okkur myndir. Við röltum fyrst um Chester sem er alveg yndisleg lítil borg, sögufræg, falleg og frábært að verlsa þar. (Note to self: fara þangað með stelpurnar; sameinar túristaferð og verlsunarferð.) Chester er líka full af frábærum kaffihúsum og veitingastöðum sem vantar dálítið í verkamannaborgina Wrexham. ég var því farin að hlakka til að setjast inn á huggulegt kaffihús áður en að myndatökunni kæmi en það var ekki svo, strákarnir (sem eru 5 og 3 ára) fengu að velja og við endum að sjálfsögðu á McJónas. Er í alvöru ekki hægt að ala börn upp við að það sé gaman að fara annað en á þann heljarpytt? Ég get sko sagt ykkur það að ég ætla í það minnsta að reyna mitt allra besta með Lúkas. Við röltum okkur svo eftir tvær happy meal á ljósmyndastofuna. Ég var með hjartað í buxunum yfir hversu mikil hörmung þetta yrði þegar okkur var öllum smalað inn í stúdíó, sagt að far úr skóm og sokkum og svo hoppuðum við um næsta klukkutímann og maður lifandi hvað þetta var gaman! Fyrst báðar fjölskyldur, svo bara þau og svo bara við. Við fengu að sjá smá og þær eru æðislegar myndirnar, smart og öðruvísi, nútímalegar og koma í flottum römmum. Við eigum svo að koma þar næsta laugardag og velja úr 50 bestu myndunum. Tengdó sem við erum að gera þetta fyrir fær að velja sínar myndir en fyrst þær eru svona flottar þá langaði mig til að fá eina eða tvær þar sem láki var bara einn og kannski eina af okkur dave og láka. Við kipptum með okkur verðskrá og það var þegar við skoðuðum hana þegar sjokkið kom. Minnsta gerð af mynd kostar 75 pund! Dýrustu myndirnar voru á 800! Við höfum ekki einu sinni efni á að kaupa eina litla. OK kannski eina litla en hvernig eigum við að velja? Eigum við að fá mynd að barninu eða okku litlu fjöslkyldunni? Hvernig eigum við bara að velja? Að lokum gerði tengdó okkur því hrikalegan bjarnargreiða. Og ég sem hélt að þetta yrði svo ömurlegt er núna í mínus yfir því að geta ekki fengið myndirnar.

Einasti eini og ég erum lauslega búin að vera að skoða í kringum okkur eftir húsi til að kaupa. ég held að ég hafi fundið það í dag. Það stendur nefnilega á Jones-stræti. Gæti ekki verið hentugra.

Nýju gallabuxurnar mínar eru svo flottar og ég er svo smart í þeim að ég veit bara vart aura minna tal.

Við Lúkas vorum að koma úr bæjarferð með fulla poka af nýjum förum á okkur bæði. Við þurftum að fá nýjan galla vegna þess að tengdamóðir mín ógurleg pantaði fjölskyldumyndatöku af okkur öllum (Ég,Dave og Lúkas, Tracy, Garry og strákrnir þeirra) og við eigum að fara í það núna á laugardag. Hér eru einhverskonar lög sem segja að maður eigi að fara með barnið til ljósmyndara og stija fyrir. Vandamálið er að mér finnast þessar myndir svo svaðalega hallærislegar. Ljótur bakgrunnur og óekta allt saman og engin leið að setja svona óskapnað í smart ramma. Við fengum reyndar að sjá myndir frá stúdíóinu og þeir taka líka flottar myndir, svarthvitar í skemmtilegum uppsetninum. Ég mydni vilja fá svoleiðis en þar eð þetta er gert fyrir tengdó þá þurfum við að gera það sem hún vill. ég veit bara ekki hvað ég á að gera ef ég fæ eintak. Ég vil ekki hengja svona hefðbundna mynd upp en er hrædd um að móðga fjösldylduna ef ég geri það ekki. Vonandi get ég fengið alla til að sitja fyrir á einni óhefðbundinni og hengt hana svo upp. Þá eru allir ánægðir.

'Otrúlegt en satt. Eftir nudd þá sitjum við saman í smástund, drekkum kaffibolla og spjöllum saman sem er bæði gott og gagnlegt, maður fær allskonar tips um börn og getur fullvissað sig um ða maður sé að gera rétt og sé kannski ekkert svo slæm í móðurhlutverkinu. Í dag komst ég að því að í Bretlandi eru tæp 50% kvenna með börnin á brjósti. Og á svæðinu sem ég bý á eru þær undir 5%! !!!!! 95% gefa börnunum sínum formúlu án þess einu sinni að prófa hvort þær geti gefið brjóst. Og hjúkkan gat sagt okkur að 98% íslenskra kvenna gefa brjóst og hugsa ekki um það tvisvar. Hún vildi meina að það væri ástæðan fyrir því að ég er enn með Láka á brjósti en að Shirley gafst upp, hún einfaldlega er ekki vön brjóstagjöf meðan að ég aftur á móti sé það ekki sem valmöguleika að gefa formúlu. Ísland er notað sem fyrirmynd í samtökunum sem hjúkkan er talsmaður fyrir. Þau samtök eru að reyna að fá breskar konur til að gefa brjóst og fá þær til að skilja að það er í raun og veru minna mál en að gefa formúlumjólk. Og hún spurði mig í dag hvort ég myndi vilja vera sýningargripur. (Talk about feeling like a cow!) Hún er að fara að opna "breastfeeding clinic" stofu þar sem konur geta komið og fengið ráð og hvaðan hún ætlar að breiða út boðskapinn. Hún vill sumsé að ég komi og segji að brjóstagjöf sé ekkert mál. Við sjáum til með það. En þetta er óneitanlega verkefni. Kannski að ég geti bara fengið vinnu þar.

Ég ákvað í gær að elda fasana (enn einu sinni) en gera það með stæl. Ég fyllti þá með sveppa/skinku fyllingu og innbakaði svo í smjördegi. Tókst bara nokkuð vel til þó ég segji sjálf frá. ég er alveg orðin húkkt á matreiðslu og bókum um efnið. Eitthvað varð ég að finna mér að gera. En þessu ljúflingstímabili ætti nú að vera að fara að ljúka. Ég þarf að fara að einbeita mér að því að finna vinnu. Ég bara veit ekkert hvað ég vil gera. Ég snýst í kringum að vilja bara vera heima og knúsa Lúkas og þrá að komast út á meðal fullorðinna.

Ég er meira að segja búin með góðan hluta af Bandaríkjunum.



create your own visited states map
or write about it on the open travel guide

Sá þetta sniðuga kort á síðunni hennar Unu og fannst ég verða að prófa líka. Ég er bara nokkuð sigld.



create your own visited country map
or write about it on the open travel guide

Ég er smá leið yfir því að hafa ekki séð pabba í smókingnum í kvöld. Svona smá leið.

Sonur minn er 3 mánaða í dag. Þetta líður hratt.

Lúkas fékk aftur sprautur í gær og var svona frekar niðurdreginn í gærkveldi. Ekki eins slæmt og síðast en samt mjög átakanlegt. Og svo er hann bara í fýlu í dag. Sjálf var ég í ljómandi skapi þangað til að ég fór út í búð núna áðan. Ég þurfti bara að kaupa salathaus og bleyjupakka og þegar það var komið í korfuna stefndi ég að kassanum. Á leiðinni þangað hafði nokkrum kexpökkum verið haganlega komið fyrir þannig að þeir gripu augað og skilaboðin TVEIR FYRIR EINN voru vel sýnileg. Ég, gegn betri vitund, greip tvo pakka og fór að borga. En fannst upphæðin vera hærri en ég bjóst við þannig að þegar ég var komin út skoðaði ég kassakvittunina. Og viti menn, ég borgaði fullt verð fyrir báða kexpakkana. ég ætlaði að fara heim en hugsaði svo með mér "nei ég læt ekki svindla svona á mér. Þetta eru kannski bara 3 pund en andskotakornið, fair is fair!" Ég sneri því við full réttlátri reiði og sagðist vilja skila kexinu þar eð mér hafi verið talin trú um að þeir væru á tilboði en svo væri það ekki svo og ég væri bara fúl yfir því. Það var vesen að fá að skila pökkunum en loksins tókst það því í ljós kom að einhver hafði sett vitlausa pakka á tilboðsstandinn og þetta voru því þeirra mistök ekki mín. Ég sigraði því að lokum. En þegar heim var komið leið mér bara illa. Ég er nefnilega ekki svona gerð. Ég kvarta ekki og skila vörum, ég sný einfaldlega viðskiptum mínum annað. Núna líður mér eins og ég sé nískunös og nöldrari og það er ekki ég.

Ég er búin að vera að tína saman í huganum hluti sem mig langar til að biðja stelpurnar um að koma með frá Íslandi þegar þær koma í heimsókn. Mér gengur satt að segja ekki vel, það er ekki margt matarkyns sem ég sakna að heiman. Mér finnst eiginlega bara voða gaman að kanna matinn sem er til hérna. Eithhvað er það þó sem er komið á listann.
1. Súpujurtir. Kjötsúpan sló alveg í gegn á heimilinu.
2. Saltfiskur. Hér er til íslenskur fiskur en eg hef ekki enn fundið hann saltaðann.
3. Rauðkál. velska lambakjötið er aæveg svaðalega gott, en mig vantar rauðkálið með.
4. Eiturbrjóstsykur og lakkrís. Hér eru sætindi sæt, ekki sölt.
5. Nóa-kropp. Það er bara alveg ógeðslega gott.
6. Rabbabarasulta. "Jam" og marlemaði en ekkert syltetoj. Það væri sjálfsagt best að fá uppskriftina.
7. Piparostur. Besti osturinn til að búa til skemmtilegar sósur og ég finn ekkert sem kemur í hans stað hér.

Það sem ég sakna mest er erfitt að flytja með sér. Ég hef ekki fengið Egils appelsín núna síðan í byrjun júní og er farið að finna vel fyrir fráhvarfseinkennunum. En ég sé það ekki fyrir mér að hægt sé að bija um tvo lítra af Agli.
Og að lokum það sem ég sakna allra mest og hef leitað sem mest að. Rjómi. Já venjulegur rjómi til að þeyta og bera fram með hinu og þessu sætabrauðinu. Þið hváið eflaust núna:" hva, eins og stelpan finni ekki rjóma í Bretlandinu" en ég sver það hér er enginn rjómi. ég er búin að kanna allar tegundir og þetta er allt gervirjómi. A delicate blend of buttermilk and vegetable oil og bölvuð sé ég ef það er rjómi. Hvergi finn ég dós sem á stendur "Cream". "Made from real cows". Hvergi. Og þeir eru svo vanir orðnir þessu sulli að það veit enginn hvað ég er að meina þegar ég segji að gervirjómi sé ekki rjómi. Þeyttur er hann eins og hvítur múrsteinn og ekki finn ég mikið bragð af honum. Er farin að setja vanillíndropa og sykur út í svona eins og í gamla daga. Og ef ég á að segja eins og er þá er ég ekki viss um að ég vilji venjast gervirjómanum. Senda mér einn pela? Einhver?

Við vorum að koma frá hjúkku og Lúkas Þorlákur er orðinn 6.2 kíló og 65 sentimetrar. Enn hár og grannur svona dálítið eins og mamma hans. Sem er farin að halda að hún sé komin með anorexíu því í hvert sinn sem hún lítur í spegil þá sér hún feita konu!

Loftbólukrísu hefur verið afstýrt og nú er nýja eldhúsið tilbúið. Mikið betra en það gamla og í kvöld verður eldaður hátíðarfasani. (Bethan dælir í mig fösunum og páfuglum þannig að ég hef ekki undan að elda þá. Nýjabrumið er svona smá að fara af...)

Eldhúsið var málað í gær á meðan að ég og Láki fórum í nudd. Allt leit svo ljómandi vel út þangað til að málningin fór að þorna. Myndast þá ekki lófastór loftbóla á miðjum vegg sem springur svo út og málningin flagnar af! Við vitum ekkert hvernig þetta gerðis en það sér núna í gipshúðina og allt eldhúsið er ónýtt fyrir okkur. Ég skoðaði DIY síðu BBC í gær og mér sýnit að um tvennt sé að ræða. Annað hvort er raki í veggnum eða þá að málningin sem var undir er ekki sambærileg við nýju málninguna. Hvað svo sem það er þá er þetta ekki gaman. Er einhver með góð ráð?

Ég er núna búin að eyða deginum í að hugsa um lífið og tilveruna og hvað ég er ánægð og þakklát fyrir allt sem ég á og hef. Kemur reyndar ekki af góðu, mér var brugðið í gær þegar ég fékk fréttir af bekkjarbróður og vini, Jóhanni Grétarsyni. Ég vona bara og bið fyrir skjótum bata og að allt fari á sem besta veg og sendi honum og hans allar mínar bestu óskir.