Eftir 16 vikur kom loksins að því. Erfiður dagur. Dagur þar sem mig langaði ekki til að gera neitt nema að borða. Og borða og borða og borða og borða. Og borða. Ég er búin að bíða eftir þessum degi í 3 mánuði og það var eiginlega léttir þegar það kom að þessu. Þetta er nefnilega ekki búið að vera neitt mál í allan þennan tíma og mér var farið að líða dálítið eins og ég væri ekki ég sjálf lengur. Allavega, við drifum okkur í góðan göngutúr til Nant Mill til að dreifa huganum frá áti og svo hnyklaði ég sjálfstjórnarvöðvana í allt gærkvöld. Og fyrir utan lófafylli af möndlum (200 kal.) þá hélt ég mig við planið. 1700 kal allt í allt. Ég ákvað því í morgun að verðlauna sjálfa mig fyrir sjálfstjórnina með því að taka til í fataskápnum mínum. Henti öllu teygðu og eða götóttu og blettóttu, setti 24 og 22 í kassa (til að fara með í Oxfam, ég ætla ekki að passa aftur í þetta!) og raðaði því sem eftir var í snyrtilegar raðir. Og fór svo í föt sem ég síðast notaði 2003. Hugsið ykkur ég hef farið 6 ár aftur í tíma! Ég er núna aðeins minni en þegar Feilsporið kom í heimsókn hingað þegar Láki var nokkurra mánaða. Dave getur sagt að konan hans sé nákvæmlega jafn þung núna og daginn sem hann hitti hana fyrst. Ekki amalegt það. Ég er svo stolt af sjálfri mér. Og ég myndi ekki vilja fórna þessari tilfinningu fyrir allt heimsins súkkulaði.

Lúkas tók þátt í árlegum íþróttadegi í skólanum sínum í gær. Hann stóð sig mjög vel, lenti öðru sæti í "egg and spoon race" og þriðja í kapphlaupi. Ég var mest stolt af honum þegar hann tapaði í sekkjakasti og tók því eins og maður. Ekkert væl eða vesen, hann tapaði og það var bara allt í lagi. Hann er smá tapsár svona eins og mamma hans. Ég var líka ánægð með hvað hann var hress með þetta allt saman vegna þess að hann er ekki náttúrulegur íþróttamaður. Hefur mjög lítinn áhuga á íþróttum. Nema ef væri sjálfsvarnaríþróttir. Ég fer með hann í svoleiðs í haust. Tae Kwan do eða Karate.

Annars er föstudagur í dag og bara stuð í gangi. Ég er í miklum móð, tilbúin að takast á við helgina og er búin að plana verulega minnkun á nammidegi. Enn nammidagur en það er komin tími til að stjórna honum aðeins betur. Hlakka til þess.

Ég fór "back to basics" þessa vikuna, þ.e. byrjaði aftur að vigta, telja, skrifa niður og gerði vikuáætlun í mataræði. Maður skólast í þessu og smá saman fer að standa meira á eigin fótum en það er alltaf gott að byrja upp á nýtt vegna þess að smá saman fara skammtar að stækka og fleiri vitleysur fá að laumast með. Ég var líka orðin smá nojuð vegna grillveislu og áfengisdrykkju og grillveislu og ógrynnis af súkkulaði rúsínum. Og sem betur fer hefur þessi taktík skilað árangri. 1.2 kg farin. Og allt í allt rúmir 2 steinar ef maður er Breti. Eða 30 pund ef maður er Ammríkani. Ég held að ég gæti ekki verið ánægðari. Nema kannski þegar ég vinn Lottóið. Svo ánægð.

Er Sorbits tyggjó enn selt á Íslandi? Og ef svo er getur einhver keypt pakka af brúnum Sorbits og sent mér? Ég er alveg að drepast úr Sorbits löngun. Eða er til salt lakkrís Extra? Það myndi líka duga. Já, takk!

Ætli að það sé hægt að komast á námskeið í strauji hérna einhverstaðar? Í öllum þessum sumarhita er ekki annað hægt en að klæðast í léreft og hör. Já, maður flugsast bara um í léttu og ljósu og krumpuðu. Eins og allir vita er hör alls ekki straufrítt. Og ég er lélegasti straujari í heimi. Ég reyndi í morgun. Tók buxurnar rakar úr þvottvélinni og renndi straujárninu yfir þær, en ég sver að fyrir hverja eina krumpu sem ég straujaði niður bjó ég til tvær. Ég bara get ekki lagt buxurnar rétt til á strauborðið. Það lítur því út fyrir að þetta verði krumpusumarið mikla. Nema Hulda amma komi og kenni mér.

Kemur ekki í ljós að ég hef rétt fyrir mér! Ég sá hluta af þessum þætti í sjónvarpinu, The truth about food, og allt sem vísindamennirnir hafa komist að hafði ég reiknað út fyrir nokkru síðan. Mig vantaði bara empirísku rannsóknirnar til að staðhæfa mínar kenningar. Mikilvægasta af þessu öllu (það á að borða fitu, það á að borða visst mikið, það á að borða mjólkurvörur o.s.frv. ) er að það eina, ÞAÐ EINA, sem veldur offitu er ofát. Það er ekkert til sem heitir hæg brennsla, genatísk offita, skjaldkirtill, sveppar, ekkert. Ef þú borðar meira en þú brennir þá fitnarðu. Simple as. Mikið svakalega er gaman þegar vísindin styðja við kenningarnar sem maður er búin að finna upp sjálfur. Þannig að næst þegar þú heyrir of feita manneskju segja: "Ég skil ekkert af hverju ég fitna svona, ég borða nánast ekki neitt, ég hlýt að brenna hægt" þá máttu segja: "Nei, hlussan þín, þú étur of mikið og ef þú myndir skrifa niður dagsneysluna þá myndirðu sjá það. Now get a grip!" Bara tough love, ekkert annað.

Kaffibolli, í eftirmiðdaginn, úti í garði, verður ekki betra.

Enn er ég í dagsfríi. Nú er árviss viðgerð á tölvukerfi hennar hátignar í gangi og við starfsfólk hennar fáum bara að vera heima. Dave fékk líka frí og við erum á leiðinni út í hádegismat. Ágætt að nota tímann á meðan Láki er í skólanum. Við ætlum bara að fara á The Moreton sem er sveitakrá hérna í næsta þorpi. Við getum setið úti, nú þegar Mamma og Pabbi eru farin heim er auðvitað aftur komin sól og blíða. Það er eitthvað voða skemmtilegt við að vera í fríi á föstudegi, mér líður bara eins og það sé frítt spil núna.

Kelly og Craig komu heim frá Frakklandi í gær og Kelly hringdi í morgun til að bjóða okkur yfir á laugardaginn. Ég ætla að fara með humarinn sem Rúnar gaf mér og leyfa þeim að smakka. Mikið er nú gaman að geta deilt svona dásamlegum mat með vinum sínum. Ég er voðalega glöð að hafa kynnst Kelly, hún er svo kröftug í að gera hitt og þetta og við erum núna alltaf á spani. Við Dave erum nefnilega allt of löt og heimakær. Alltaf að tala um að gera hitt og þetta en látum svo lítið verða af. Þannig að það er frábært að hafa svona skipuleggjara í hópnum. Kelly og Craig eru líka æst í að koma með á Laugaveginn næsta sumar. Það verður gaman að sýna þeim fallega landið mitt.

Jæja, best að fara að hengja upp blómakörfuna áður en við förum.

Þetta er ekki einleikið. Skapsveiflurnar eru svo svakalegar. Í dag er ég ofsaglöð, enda líður mér eins og að ég hafi náð alvöru takmarki. Ég léttist um 1.2 kíló þessa vikuna og það þrátt fyrir að fá mömmu og pabba í heimsókn. Ég borðaði bara eins og venjuleg manneskja um helgina, jú ég fékk mér rískubba og lakkrís en Íslendingur búsettur erlendis myndi gera það, hvort sem hann væri grannur eða ekki. En það er nú ekki ástæðan fyrir gleðinni, nei ég er svona ánægð af því að vanalega myndi þessi vika fara í klessu hjá mér, ég myndi nota depurðina sem afsökun fyrir fylleríi. en ég bara hélt mínu striki. Í þetta skiptið þurfti ég ekki einu sinni að halda í við mig, mig einfaldlega langaði ekki í gúmmilaði. Það er hálft kíló af Nóa súkkulaði rúsínum inni í skáp og mér er skítsama! Og fyrir mig er þetta svona svipað og fyrir vísindamann að fá Nóbelsverðlaun. Já, ég er búin að fá Nóbelinn fyrir megrun.

Ji minn eini, ég hef lent í svindilbraski! Ég keypti mér ilmvatn á netinu, en það kom aldrei, þannig að ég heimtaði endurgreiðslu, sem kom heldur aldrei og núna er vefsíðan horfin og fullt af fólki alveg brjálað. 28 pund bara horfin! Nú er ég reið í ofanálag við að vera döpur af því að mamma og pabbi eru ekki hjá mér lengur. Þetta er ekki góð byrjun.

Mikið svakalega fannst mér ég vera æðisleg í morgun. Ég rölti með Láka í skólann og þegar ég kom heim skellti ég í eina uppskrift af múslí-morgunverðar-orku bitum, setti inn í ofn og dreif mig svo í lyftingar. Og þarna var ég, skælbrosandi og sveitt, ji minn eini, hvað ég er mikil heisluræktarfrömuður, líkamsrækt og heilsufæði, allt í einu, einn, tveir, þrír, oh hvað ég er mikil domestic (health) goddess, upp, niður, hvaða lykt er þetta, vá hvað ég er frábær, mikið er þetta skrýtin lykt, svitn, svitn, ó djösins, múslíið er að brenna. Oh, ég er glataður heilsufrömuður, Maggi Scheving þarf víst ekki að hafa neinar áhyggjur.

Í öllu þessu óskapa blíðviðri hefur verið erfitt að drekka morgunkaffið, það er einfaldlega of heitt. En mig vantar engu að síður kaffi skammtinn minn þannig að eitthvað þurfti að gera. Og jú, ég er búin að búa til minn eiginn Frappucino light að hætti Starbökksara. Og hvað ég naut mín í morgun, úti í garði, með Ideal Home Magazine, baðandi mig í morgunsólargeislunum og með kaldan Frappucino til að sötra á. Ó, ljúfa líf.

Hvað um það, ég held líka áfram að bræða af mér mörinn, 700 g. aftur þessa vikuna, það virðist vera töfratalan akkúrat núna. Ég geri ráð fyrir að ég gæti lést meira ef ég tæki aðeins þéttar á nammidögunum, en ég veit líka að án nammidaganna held ég þetta ekki út. Þannig að það er betra að gera þetta hægt og sigrast að lokum heldur en að léttast hratt og fitna svo bara hratt aftur.

Hver er ekki til í að vera í megrun þegar maður fær svona lagað í hádegismat? Bon Appetit!

Aðal ástæðan fyrir nýja lífstílnum er að verða hraustari og hæfari til að hreyfa mig. En ég verð nú líka að viðurkenna að fagurfræðin spilar þarna aðeins inn í. Sér í lagi þegar að nærfötum kemur. Bróðir minn lýsti einhvertíman brjóstahaldaranum mínum sem "tveim dragnótum splæstum saman." Ekki fjarri lagi. Ég man þegar ég og Auður bjuggum saman og ég sá í nærfataskúffuna hennar, endalaust margir haldarar, í öllum regnbogans litum, allir úr silki og blúndum og dúlleríi og allir á stærð við augnlepp. Ég á alltaf að meðaltali 3 - 4 í einu og þeir duga í 1 - 2 mánuði áður en ég er búin að brjóta spöngina, teygja úr þeim, brjóta krækjur og rífa efnið. Silki og blúndur er neðarlega á listanum, enda þegar maður er komin í HH skálar er öryggi og styrkur aðalmálið, ekki útlitið. Meira að segja þó ég sé núna orðin Bravissimo stúlka er úrvalið ekkert spes. Mikið verður gaman að geta skoðað haldara og keypt það sem er fallegt, ekki bara það sem passar. Ekki það að ég passi nokkurn tíman í augnleppa en það hlýtur að aukast úrvalið við að minnka aðeins.

Hvaða svakalega munnræpa er þetta! Hvað um það, mig langaði bara aðeins til að reyna að lýsa stemningunni hérna í Bretaveldi í dag. Það hefur runnið upp enn einn "Cup Final day" og í dag í glampandi sólskini keppa Everton og Chelsea um titilinn. Hér myndast alveg sérstakt andrúmsloft og hefur gert frá upphafi árið 1872 þegar Wanderers FC unnu The Royal Engineers 1-0. Þetta er elsta klúbbakeppni í heimi og er dæmi um það sem mér finnst alveg sérstaklega breskt. Öll fótboltalið eru gjaldgeng, hversu lítil sem þau eru og allir eiga sama sjens á að vinna. Bretinn alveg elskar "underdog" og keppnin kyndir þær tilfinningar í þeim. Hér ilmar allt um af útigrilluðum "sausages" og út úr Bargain Booze streymir fólk með kassa af bjór. Öðruhvoru má heyra sönglað "com´n you blues". Hér eru núna menn og reyndar örfáar konur, klæddar í liti þess liðs sem haldið með, meira Everton af því að þeir eru nær og eru líklegri til að tapa. Allir pöbbar eru fullir (og mennirnir líka) og sjónvarpið er búið að vera í gangi síðan klukkan 9 í morgun að skoða leikinn og keppnina frá öllum sjónarmiðum. Keppning hefur gífurlega merkingu fyrir minni klúbba fjárhagslega, ef þú færð að keppa við t.d Man. U. og á Old Trafford þar sem litli klúbburinn fær að deila miða ágóðanum þýðir það kannski að klúbburinn lifir annað ár. Og svo er alltaf hægt að vonast eftir kraftaverkum eins og þegar Wrexham vann Arsenal, gerði jafntefli við West Ham og tapaði svo fyrir Huddersfield! Þetta er alveg sérstakur dagur fyrir Dave. Hans elstu minningar eru frá að fara til afa síns fyrir klukkan 9 þennan dag og sitja svo saman og horfa á sjónvarpið allan daginn og skeggræða boltann. Hann man fyrst 1981 þegar Spurs kepptu við Man. City og Spurs unnu 1-0. Afi drakk bjór og Dave fékk pilsner. Og svoleiðis var það alveg þangað til afi hans dó 1988. Dave minnist síðasta leiksins sem þeir horfðu á saman með angurværð, en þá var keppnin á milli Wimbledon (núna MK Dons) og Liverpool. Afi hans var mikill Liverpool aðdáandi og Dave ákvað að stríða honum og halda með Wimbledon þann daginn, enda passaði það inn í underdog fílinginn. Og Wimbledon vann. Taid (afi) var niðurbrotinn á meðan Dave fagnaði. Og svo nokkrum mánuðum síðan dó hann og þar með lauk áralangri hefð. Í dag styðjum við Everton, þeir spila meira saman sem lið, ekki sem einstaklingar og svo eru þeir underdog (er til íslensk þýðing á þeirri hugmynd?) og okkur líkar víst svo vel við David Moyes, þjálfara Everton. Okkur er nokk sama um að þeir eru frá Liverpool, við erum Wrexham aðdáendur þannig að við dæmum önnur lið ekki eftir staðsetningu. (Hversu góð eiginkona er ég?) Sjálfri er mér sama um fótboltann per se en verð að viðurkenna að ég hrífst með stemningunni, þetta er skemmtilegur dagur.

Mikið svakalega elska ég jóga mikið akkúrat núna. Ég reyni að gera jóga á laugardagsmorgnum svona til að minna mig á hversu mikilvægt það er að viðhalda lífstílnum um helgar líka. Jóga hentar mér svona líka svakalega vel, nógu erfitt til að ég svitni og ýti sjálfri mér alveg að breaking point þannig að ég veit að ég er að fá eitthvað út úr þessu. En það lætur mér líka líða vel með sjálfa mig því mínir bestu líkamlegu eiginleikar nýtast svo vel, þ.e. sveigjaleikinn. Þrátt fyrir fitugallann sem ég er í er ég og hef alltaf verið liðug og lipur. Þannig að mér líður eins og ég sé að gera líkamsæfinguna vel og rétt. Ég skil ekki hvers vegna ég hef ekki fattað þetta fyrr. Mér finnst svakalega gaman að lyfta og nota vöðvana, fæ eitthvað testesterone kikk út úr því, og mér finnst gaman í pilates og jóga. En ég HATA og ég endurtek HATA eróbikk og hopp æfingar. Brjóstin lemjast til upp á kinnar og niður á læri, hnén myljast í sundur og ég get ekki andað. En hingað til hef ég alltaf sett sama sem merki á milli þess að stunda líkamsrækt og að líða svona illa. En það þarf ekki að vera svo! Núna geri ég bara æfingar sem mér finnast skemmtilegar og er búin að halda þetta út í 3 mánuði og virðast engin lát á, þvert á móti ég æsist bara upp. Þvílík uppljómun! Jógað finnst mér einna skemmtilegast líka af því að allar pósurnar heita eitthvað; 5 point star moon, pidgeon, downward facing dog, tree, crocodile, warrior, sunflower... þetta er svo fallegt og það er svo gaman að læra hverja pósu og vita hvað maður er að gera. Allra skemmtilegust er þó pósan sem heitir corpse, eða líkið. Þið getið ímyndað ykkur afhverju.

Hennar hátign átti afmæli núna í maí og af því að ég vinn hjá henni þá gaf hún mér frí í dag. Er hún ekki næs? Og ekki nóg með það heldur var dagurinn í dag sá heitasti hingað til af þessu ári. Við Láki ákváðum því að fara í bæinn að spóka okkur og kaupa grilltöng. Ég fann reyndar ekki töngina en keypti þess í stað tómata. Ekki það að tómatar séu staðgengill fyrir grilltöng en þegar ég sá þá bara stóðst ég ekki mátið. Risastórir og djúsí, sneysafullir af c vítamíni og fullkomnir á svona heitum degi í halloumi tómat salat. Mmmm... tómatar, smá salt, ferskt basil og ólívu olía og svo sneiðar af grilluðum halloumi. Summer on a plate eins og eiginmaðurinn orðaði það. Það er það sem er gott við svona veður, maður er bara ekkert spenntur fyrir að borða mikið. Það sem er vont við svona veður er að hvað það er heitt. Ég á engin sumarföt, enda ekki hrifin af að sýna of mikið flesk og líður illa í ljósum litum. Alls ekki spennt fyrir svona flaksandi, blómakjólum og er með sólarofnæmi. Í ofanálag er ég á milli stærða núna, passa ekki í neitt sem ég á, en tími ekki að kaupa neitt nýtt því ég er að vona að komast niður í eina stærð fyrir neðan en er að kafna úr hita og verð að fá eitthvað sem dugar mér í sumar. Kannski að drottningin geti lánað mér einn af kjólunum sínum. Hún er alltaf svo fín.

Þetta bara lekur af mér! Reyndar bara 700 grömm þessa vikuna en hver er svo sem að telja? Ég er reyndar bara ánægð með árangurinn svona í ljósi þess að ég borðaði verga ársframleiðslu Cadbury verksmiðjunnar á sunnudaginn. Ég fer í megrun og hvað gera þessir djöflar? Jú, þeir finna upp og setja á markaðinn þessa súkkulaði-rúsínu-karamellu-kornflex klatta sem engin alvöru fitubolla getur staðist að prófa. Og ég ber vitni þess að þetta er á topp 10 listanum yfir besta nammi ever!

Talandi um alvöru fitubollur þá var ég að velta fyrir mér um daginn hvort að ég hætti að sulla niður á mig ef mér tekst að verða minna feit. Ég er alltaf með matseðilinn framan á mér sem er ekki bara hvimleitt og ljótt heldur hef ég líka áhyggjur af því að það sé svona einn af þeim hlutum sem lætur fólk fá þær hugmyndir um feita að við séum gráðug og skítug og löt og sveitt. Ég er alveg búin að reikna það út að það dettur alveg jafn mikið af mat af gafflinum hjá grönnum en munurinn er að hjá grönnum dettur það bara aftur niður á diskinn meðan að hjá okkur hlussunum eru brjóst og magi í vegi fyrir affallinu. Það verður allavega voða gaman að komast að því hvort þetta sé rétt hjá mér. Eða hvort að ég sé bara villimaður sem graðga matinn svo í mig að ég maka mig alla út hvort sem ég er feit eða mjó. Hver veit?

Í dag er frí hjá okkur öllum svona af því að það var uppstigningadagur á fimmtudaginn. Það er voða sniðugt að færa frídaginn yfir á mánudag, það er nefnilega voðalega næs að fá svona langa helgi öðru hvoru. En ekki spyrja Breta af hverju það er frí, það er löngu gleymt og öllum saman. Þeir vita bara að það er alltaf frí fyrsta mánudaginn og næst síðasta í Maí. Og er alveg sama að það eru ástæður þar að baki. Hvað um það, menningarleysi bresku þjóðarinnar er ekki það sem ég ætlaði að tala um. Nei, vegna þess að þetta er löng helgi þá er við hæfi að spóka sig aðeins og í dag varð fyrir valinu Wepre-Park í Connah´s Queys. Þetta er þjóðgarður hér í rétt rúmlega hálftíma fjarðlægð. Við erum rosalega vel staðsett með náttúrur hér í nágrenninu, svona landsvæði á hverju horni.

Við vorum svona líka heppin með veðrið, rúmlega 20 stiga hiti og glampandi sól. Þegar að svæðinu er komið getur maður valið um nokkrar gönguleiðir en við völdum að fara framhjá rauðklettum, og meðfram fossi til að komast að Ewloe Kastala .

Kastalinn er frá 11. öld og er mjög gaman að klifra upp að honum. Hann er týpiskur fyrir velskan byggingastíl á kastala, þ.e. virkismúrarnir eru mjög veikburða, hann situr á stað þar sem ekki er hægt að sjá fyrir óvini koma að, en mjög auðvelt að sjá að honum utanfrá, það er ekki hægt að beina neinum skotvopnum frá honum og það er mjög auðvelt að loka fyrir allar innflutningsleiðir svo umsátur eru stutt og auðveld fyrir óvini. Og svo er velskir hissa að enskir tóku yfir landið! Hvað um það, þarna í rústunum er ljómandi gott að setjast niður með nesti og maula eftir gönguna upp.

Á leiðinni til baka stoppuðum við við fossinn þar sem oft sést víst til nunnu sem var drekkt þar rétt hjá eftir að hún drekkti óskilgetnu barni sínu. Við sáum hana nú reyndar ekki, enda glaða sólskin og mér skilst að draugar séu ekki hrifnir af svoleiðis veðráttu. En þegar við röltum svo aftur af stað gránaði yfir og við ákváðum að hér væri gott komið og rétt náðum aftur að bílnum áður en himnarnir opnuðust. Það er margt enn órannsakað enda eigum við eftir að fara aftur þangað.

PS. Takk fyrir allar kveðjurnar, það er bara onwards and downwards núna og stuð út í eitt. +Eg finn muninn í hnénu, það er ekki jafn ónýtt núna!

115 kg. 125 kg.

Ég er búin að hlakka svo mikið til að taka þessa mynd og sjá muninn. Og þvílík vonbrigði! 10 kíló og það sér ekki högg á vatni! Fyrsta hugsunin var að þetta er allt tilgangslaust, hvar er snikkersið mitt en það var bara örsnöggt og næsta hugsun var: nú er bara að ráðast á næstu 10 og sjá hvort það breyti einhverju.

Óstöðvandi akkúrat núna, óstöðvandi. (Vá hvað þetta er ljótt orð á prenti!) 1kg farið þessa vikuna sem þýðir örfá hundruð grömm í slétt 10 kg. Ég er svo ánægð með sjálfa mig, og lífið og allt akkúrat núna. Að hugsa með sér að eftir öll þessi ár er ég loksins búin að finna svarið. Eða öllu heldur er búin að viðurkenna hvað það er sem maður þarf að gera til að léttast og líða vel með það.

Borða mat sem maður þarf að leggja smá vinnu í, hreyfa sig aðeins og kjósa hreyfingu sem maður hefur gaman af, fylgja 90/10 reglunni og spínat. Já, ég er sannfærð um að allt spínatið sem ég borða hefur hjálpað mikið til. Það er bragðgott, yfirfullt af súper náttúrulegum vítamínum, hægt að borða á milljón mismunandi vegu og fyllir mig ótrúlegri vellíðan. Súper matur spínat. Einn fimmti að verða búinn, bara rúm 41 kg eftir. Það er skárra er það ekki? Ég ætla að leyfa mér að hugsa um lokatakmarkið 74 kíló núna í 2 mínútur og svo hætta því enda tilgangslaust að hugsa um svo stóra hluti. Hugs, hugs og svo núna að þessu vikutakmarki: Rhos-fjall á sunnudaginn, telja karólínur á sunnudaginn og 8000 karólínu tap yfir 7 daga.

Mikið svakalega eldaði ég góðan mat í morgun. Pastalaust lasagne. Notaði kalkúnahakk til að spara fitu og kotasælu í staðinn fyrir ost og kúrbít í staðinn fyrir pasta. Alveg svakalega gott.

Ég ákvað að vera alvöru Breti í dag og fór til veðmangarans og veðjaði £5 að Ísland vinni Júróvisjón í kvöld. Líkurnar eru 20/1 sem þýðir að ef Ísland vinnur þá fæ ég £105 til baka. Þetta var skemmtileg lífsreynsla, ég hafði enn ekki gert neitt í því að skoða hvernig þetta fer fram, þrátt fyrir að það er "bookies" á hverju horni hér. Enda veðja Bretar um allt og setja líkur á allt. Þarna inni voru einungis karlmenn og þeir ýmist stóðu eða sátu og fylgdust með hestum á skjá. Það var ekki góð lykt og andrúmsloftið bar allt merki um örvæntingu. (Ég er kannski að oftúlka hlutina!) Á meðan ég keypti miðann minn kom þar að maður og setti 6 20 punda seðla á borðið og allt á einn hest. (Tricky Trickster) Hann var með gleraugu sem á vantaði enn arminn og ég hugsaði með mér að það væri kannski skynsamlegra að kaupa ný gleraugu. Um allt voru auglýsingar frá samtökum fyrrverandi fjárhættuspilara. Mér fannst þetta allt ægilega spennandi. Ég hef alltaf sagt að ég sé ekki fjárhættuspilari sem Dave hlær að því ég spila í lottó á hverjum laugardegi og að hans mati er lítill munur þar á. Fyrir utan eins og hann segir þá eru mun betri líkur á að Ísland vinni Júró og ég fái peninginn tilbaka en að ég vinni lóttóið. Ég get allt eins sett pundið mitt í ruslið eins og að kaupa lottó miða. En það er nú bara stærðfræðingurinn í honum sem talar þannig. Ég veit að hann vonar jafn heitt og ég að hann hafi rangt fyrir sér, það vinnur jú alltaf einhver lottóið! En hvað sem því líður þá gerir þetta að verkum að Júró verður enn meira spennandi, áfram Ísland!!

Og núna er í lagi með hann. Hvað krakkar eru skrýtnir!

Og enn er nýji lífstíllinn að virka; 1.1 kíló þessa vikuna. Ég er orðin stressuð núna, bíð bara eftir að ég geri eitthvað til að skemma þetta. Vona að ég fatti þegar sjálfstortímingarstímið byrjar og ég nái að stoppa mig af.

Að lokum hef ég svo verið kosin lélegasti Íslendingurinn í almennri kosningu sem fór fram hér í Plas Cerrig. Mamma sendir mér smess og biður mig um að kjósa Ísland og ég skildi ekkert hvað hún átti við. Þegar ég ætlaði að fara að sofa spyr Dave hvort ég ætli ekki að horfa á undankeppnina, hún væri í sjónvarpinu akkúrat núna. Og ég sagðist ekki nenna því. Var samt ekki viss um hvað hann var að tala. Fatta svo daginn eftir að þetta var kosning í júróvisjón! Og að 90% Íslendinga horfðu á! Og svo er lagið og stelpan bara svona ægilega falleg. Það er eins gott að ég horfi á keppnina á laugardaginn eða vegabréfið verður tekið af mér.

Tek það allt aftur. Hann er fárveikur krakkinn. Ji, hvað ég er vond mamma!

Lúkas plataði mig í morgun og þóttist vera veikur. Og lék það svo vel að hann fékk að vera heima í dag. Eða er kannski bara eðlilegt að þurfa að fá frí stundum. Meira að segja þegar maður er bara 5 ára?

Ég borða morgunmatinn minn eftir líkamsræktina þannig að núna blandast við að vera heit og sveitt að veðrið er bara orðið of gott fyrir heitan hafragraut. Ég hef því lagt honum núna svona eitthvað fram að hausti og er núna á fullu að hanna nýjan smoothie fyrir hvern vikudag. Þessi kom í morgun; 4 klakar, 1/2 banani, 2 kúfaðar matskeiðar af 0% grísku jógúrti, 1 skeið af mjólk, 2 jarðaber og 1 bolli af frosnum skógarberjum. Ji minn eini! Eins og að fá berjasjeik í morgunmat! Hver væri ekki ánægður með það. Og það besta er að um helgina er ég að hugsa um að skipta jógúrtinu út fyrir eplasafa og mjólkinni fyrir gott dash af vodka! Að hugsa með sér; úti í garði, flatmagandi í sólstól með vodka-smoothie. Það er ekki margt sem verður betra en það. Það eina sem ég get hugsað mér að bætti þetta væri ef mér tækist að eignast gas-grill. Ég er búin að vera að skimast um eftir einu slíku og fann loksins eitt sem mér leist svaka vel á. Ég kannaði framboð á netinu og vefsíðan bauð upp á að skoða hvort Wrexham útibúið seldi ákkúrat þetta grill. Jú, þeir áttu til tvö og við rukum því af stað til að ná í eitt. Þegar í búðina var komið sá ég grillið hvergi og spurði eftir því en var þá sagt að þetta grill væri ekki til lengur. Þvílík vonbrigði! Og ég með kjúklingabita tilbúna þrædda upp á tein heima! Við fórum því í hverja einustu verslun í Wrexham en hvergi var til grill sem mér fannst jafn flott og þetta á sama verði. Ég fór því heim í fýlu og bara jafnaði mig varla. Hvað um það, nú þarf ég að finna grill tilbúið fyrir næstu helgi svo ég geti skellt lettu á um leið og ég sötra á vodka-smoothienum mínum. Góðar stundir.

Ég ryksugaði í morgun, sem í sjálfu sér er ekki í frásögur færandi, nema að í morgun fann ég í kjölfarið einn Legó-kubb sem Láki hafði verið að leita að. Ég setti kubbinn á eldhúsborðið og fór svo í vinnuna. Eftirfarandi er svo það sem fór á milli feðganna þegar þeir komu heim og fundu kubbinn.
Lúkas: "Mummy found my crystal!"
Dave: "Oh, yes she did, that was good of her."
Lúkas: "Yes, she is very clever. I like her very much. I think I´ll keep her."
Ég er að sjálfsögðu hæst ánægð með að hann vilji eiga mig.

1.2 kíló í dag. Það eru 14.3% af takmarkinu. Jibbí! It´s all happenin´ baby, all the way!

Annað kvöld lýkur 13 ára samveru minni við starfsfólk Mercy spítalans í Chicago. Já, síðasti þátturinn af ER verður sýndur hér á morgun. Ég hef í öll þessi ár fylgst með ástum og ævintýrum lækna og hjúkrunarliðs og alltaf af jafn miklum áhuga. Þó svo að í áranna rás hafi fólk komið og farið þá hef ég alltaf haldið upp á ER sem sjónvarpsefni, mér var alveg sama þegar Clooney flutti vestur um, og þó það hafi verið sorglegt þegar Dr. Green dó eða þegar Dr. Carter flutti til Afríku þá kom alltaf einhver skemmtilegur karakter í staðinn. Að undanförnu hafa mörg gamalkunnug andlit verið að koma upp aftur, og mér hefur þótt gaman að því að fá að sjá alla þá sem í gegnum árin hafa verið hluti af þáttunum. Það hefur meira að segja spurst út að á morgun komi Clooney aftur. Enda var það hlutverk hans í ER sem kom honum á kortið þannig að það er vel við hæfi að hann þakki fyrir sig og komi fram í síðasta þættinum. Þó ég vilji nú kannski ekki meina að líf mitt verði að tómri eyðimörk og að ég líti ekki framar glaðan dag, þá verð ég engu að síður að viðurkenna að ég er smávegis leið yfir að þessu sé að ljúka. Ég hlakkaði alltaf til þegar nýtt "season" byrjar og það var alltaf gaman að fylgjast með hver endaði með hverjum næst. Eins gott að ég hef Grey´s til að hugga mig.

Lúkas: "Garfield really likes lasagna."
Dave: "I really like lasagna"
Lúkas: "But you are not a cat"
Dave: "No, I´m not a cat. What am I?"
Lúkas: "You are a HUMAN. And I am a HUMAN."
Dave: "And mummy, what´s mummy?"
Lúkas: "Mummy is a HULADY!"

Eitt af þessum skemmtilegu samtölum sem ég vil reyna að muna.

Allar mínar fyrri tilraunir til að léttast hafa sprottið af þeirri löngun að verða sætari. Mig langaði til að geta verið sæt og fín í hvað átfitti sem er. Í þetta sinnið er ég einungis að reyna að verða hraustari. Ég er búin að finna inni í mér íþróttamanneskju sem ég bara vissi ekki að væri þar. Mig langar til að vera sterk og lyfta lóðum, mig langar til að vera sveigjanleg og geta stundað yoga. Mig langar til að vera fitt og geta farið í kickboxing, mig langar til að hafa úthald og geta farið út að hlaupa. En mest af öllu langar mig að vera útivistarmanneskja. Þið hváið eflaust og spyrjið hver ert þú og hvað hefurðu gert við Svövu Rán, en svona breytist maður bara við að eldast og þroskast. Hvað um það. Ég hef þess vegna verið að leita mér að takmarki, einhverju svona til að stefna að og þjálfa mig upp í að geta gert. Eitthvað sem er óhugsandi að ég geti í því líkamlega ástandi sem ég er í núna. Og fann það í gær. Ég ætla að ganga Laugarveginn. Já, næsta sumar verðu við Dave orðin nógu fitt til að koma til Íslands og fara Laugarveginn á 4 dögum. Og sumarið þar á eftir tæklum við Wales og förum um Snowdonia. Og ég var að vona að ég gæti fengið hóp saman í þetta. Hvernig líst ykkur á? Ísland-Wales 2010-2011. Gangan mikla. Djí, ég bara get ekki beðið. Og nú er bara að byrja að æfa sig.

Við fórum aftur í partý til Craig og Kelly á laugardaginn. Craig var fertugur og þau buðu í grillveislu. Þetta var ægilega skemmtilegt, glampandi sól, bjór í ísfötu, kjúklingur á teini og trampólín fyrir krakkana. Ég var góðglöð og smá rykug í gær en ekkert sem ég gat ekki tekist á við.

Ég hef að undanförnu verslað alla matvöru á netinu og fengið senda heim. En ákvað í gær að mig langaði í búðina svona til að sjá hvað er til og af því að mér finnst svo gaman í matvöruverslunum. En komst að því að héðan í frá verður ekki oftar farið í svona búð. Þetta var bara hræðilegt. Ég var alveg búin að gleyma hvað allt fólkið fer í pirrurnar á mér, hvað það er erfitt að keyra kerruna, hvað þetta tekur langan tíma og hvað það er leiðinlegt að hlusta á grenjandi krakka. (Annarra manna krakka, minn grenjar ekki.) Fyrir utan hvað það er miklu betra fyrir breyttan lífstíl að versla á netinu. Ég bý til matseðil fyrir vikuna og panta svo bara af honum, en í gær var allt í einu komin ofan í innkaupakerruna Doritos Nachos, Oreo kex, hvít rúnnstykki, hollenskur 45% ostur, hamborgarar með geitaosti og kit kat með cappucino bragði. Allt þetta hefði ég getað forðast á netinu af því að ég hefði ekki séð þetta. En allt var þetta keypt og étið í gær. Þannig að héðan í frá verður allt keypt elektrónískt og einu innkaupaleiðangrarnir verða í sérverlsanir. Þar sem ég kaupi hnetur, krydd og haframjöl.

Ég er farin að takast á við lífstílinn á vísindalegan hátt. Til þess að léttast um 1 pund þarf að spara sér 3500 karólínur. Til þess að viðhalda þeirri þyngd sem ég er núna á ég að borða 2600 karólínur á dag. Ég held mér í 15-1600 frá mánudegi til föstudags. Og spara þar með 5000. Ég æfi í hálftíma á dag og eyði að meðaltali 150 karólínum. Þar eru aðrar 750. Á laugardögum geri ég yoga og leik mér á Wii fitness board fyrir aðrar 250. Um helgar reyni ég að halda mér í 2000 á dag. Allt í allt spara ég 7000 karólínur yfir vikuna. Sem þýðir að ég ætti að léttast um 1 kíló á viku. Og það virkar. Sumar vikur eru stopp en það þýðir meira tap næst. Einfalt og virkar. Þannig að þessa vikuna get ég bara búist við hálfu kílói útaf rúmlega 4000 karólínum á sunnudaginn. (Úff, ég fæ í magann við að skrifa þetta, 4000! Hvernig er þetta bara hægt?!) Alla vega ég er þvílíkt að skemmta mér við þessa útreikninga og er hér búin að finna aðferð sem virkar fyrir mig.

Hvorki upp né niður í dag. Skiptir ekki máli. Mér líður svo vel með sjálfa mig. Og þetta er verkefni sem kemur aldrei til með að ljúka þannig að ein vika þar sem ekkert gerist er bara svo lítill tími miðað við tímann sem þetta á eftir að taka mig. Við erum að horfa á 2 til 3 ár. Bara að muna að vera í stuði.

Og er svo í líka svona rosa stuði í dag. Verð að muna næst þegar ég ætla að leyfa sjálfri mér að fara í svona blúsí fönk að það er bara ekki í lagi. Ég kem til með að borða of mikið suma daga og ég verð bara að segja "ah, djösins!" og byrja bara upp á nýtt. Ekkert svona sjálfsvorkunnar rugl. Hvað um það, mig vantar skemmtilegar uppskriftir að salati. Er búin að fá leið á því sem ég bý til, en er þó með u.þ.b. 12 mismunandi samsetningar sem spanna allt frá sólþurrkuðum tómötum yfir í quinoa að spínati og grilluðum kjúkling. Er bara alveg stúmm. Einvherjar tillögur?

Mér leiddist í smástund í morgun. Og notaði tækifærið med det samme og rauk út í co-op og keypti einn Thornton´s súkkulaði karamellu íspinna, einn pakka af caramel shortbread cookies og 100 gramma stykki af hvítu súkkulaði. (Allt í allt 1700 kal.) Ég er mjög hrifin af megrunaraðferðinni 90/10, það er að velja heilbrigðari kostinn í 90% tilvika. Og það er það sem ég geri. Nema að þegar að 10% kemur þá klikkast ég. Það hefði verið fínt að kaupa ísinn. Eða kökurnar. Eða súkkulaðið. En ekki allt þrennt. Svo borðaði ég engan mat, bara þessa vitleysu. Og þegar Dave stakk upp á að gera eitthvað þá afþakkaði ég og sagðist ekki nenna að gera neitt og leið bara illa. En ég vildi láta mér líða illa svo ég hefði afsökun til að borða hrúguna mína. Og núna er miðnætti og mér líður eins og ég þurfi að gubba. Mig langar svo rosalega að geta gert það sem ég er að gera alla vikuna, borða vel og hreyfa mig og líða eins og súpermanneskju og líka að fá mér eitthvað sem mér finnst ógeðslega gott á sunnudögum og líða bara vel með það. En það virðist sem svo að ég er enn ekki tilbúin í það. Þannig að ég ætla núna að prófa að sleppa sunnudeginum í næstu viku. Finna skemmtilega gönguleið og fara út. Ég er ekki að segja að ég sé hætt að borða sætindi en ég verð að fara í smá bindindi svona þangað til að ég er meira tilbúin til að vera sterkari aðilinn í sambandinu. Og ég ætla ekki að láta þessa ónotatilfinningu sem ég er með núna láta á mig fá. Ég er sterkari en smá sykur. Miklu sterkari.

Ég fann málningu sem málar yfir plast (melamine) og tók mig loksins til í morgun og málaði eldhússkápana. Upprunalega hugmyndin um að kaupa alveg nýtt eldhús hefur alveg verið sett í frost. Ég sé ekki tilgang í að eyða pening í nýtt eldhús þegar það væri miklu sniðugra að stækka við húsið og kaupa svo nýtt eldhús eða hreinlega að kaupa stærra hús og setja nýtt eldhús í það. Þannig að ég druslaðist loksins til að hressa upp á skáphurðarnar. Svona til að gera það besta úr því sem til er. Þær eru sumsé plast sem var áprentað með eftirlíkingu af striga. Alveg sérstaklega fallegt svona upp úr 1972. En virkar ekki alveg núna. Og sérstaklega ekki fyrir manneskju sem vill bara hafa allt hvítt. Og ér er líka svona þrumuánægð með útkomuna. Aðal ástæðan fyrir ánægju minni, fyrir utan hversu snyrtilegra og bjartara eldhúsið er, er sú að ég gerði þetta almennilega. Ég skrapaði skápana með sykursápu, pússaði með sandpappír og setti málningarteip yfir þá hluta sem ég vildi ekki hafa hvíta. Svona vönduð vinnubrögð eru bara nánast óþekkt hér hjá mér. Ég geri eiginlega allt sem ég geri svona frekar illa. Kannski að það sé bara von fyrir brussuganginn í mér eftir allt!

Og það er súpervika þessa vikuna, 1.7 kíló farið. Sem þýðir að ég hef misst heilan stein. Og fékk verðlaunin fyrir það, Orla Kiely kakóbolla. Og ég er svo glöð af því að ég elska ekkert meira en hluti. Fallegir hlutir bara láta mér líða svo vel. Og mun betur en kökur og súkkulaði. Þannig að nú er keppikeflið að tapa pundum til að eyða pundum! Ég bara get ekki ákveðið hvaða mælikvarða ég á að nota. Á ég að fagna hverjum 10 pundum. Sem eru bara rétt rúm 4 kíló. Það er ekki alveg nóg. En steinn er tæp sjö kíló sem er bara skrýtin tala. En það er svo langt á milli hverra 10 kílóa, þannig að ég er hrædd um að fá ekki jafn mikið af fallegum hlutum! Og er búin að finna svooooo marga fallega hluti sem mig langar í. Eins og til dæmis þessi ketill. Og það má ekki gleyma ristavélinni sem er í stíl. Og ég er með þessi viskustykki á heilanum og get bara ekki valið. Þau eru öll svo falleg. Og sjáið þennan lampa! Er hann ekki til gera hverja manneskju hamingjusama. Og svo náttúrulega bara allt sem fæst í þessari búð. En hvað um það, nú er bara að halda áfram að æfa og borða hollan mat og þá eignast ég allt þetta drasl. Og verð jafnvel glaðari en ég er ákkúrat núna. Af því að ég elska hluti. Svona ef það fer eitthvað á milli mála.

Og þá eru Harpa og Arnar farin heim. Ég er auðvitað voðalega fegin og glöð að þau séu komin heim heil á húfi og allt það en verð að viðurkenna að ég er leið að missa þau og smávegis öfundsjúk líka. Við fórum nú ekki oft að heimsækja þau en mér finnst það nú bara ekki vera aðalmálið; það var alltaf möguleikinn að fara til þeirra sem nú er ekki í boði. Og svo var líka voða gott að geta hringt í Hörpu og spjallað án þess að spá í kostnað. Allavega við fórum og kvöddum þau á föstudaginn langa og það er það. Til þess að svekkja þau og ykkur hin á rokrassgatinu Íslandi þá settum við sólstólana og borðið út í garð í gær og borðuðum kvöldmatinn úti í gær í sól og blíðu og höfum í hyggju að gera slíkt hið sama í dag.

Mig vantaði ljósaperu í gær og sagði Dave að þetta væri alveg sérstök tegund af ljósaperu sem aðeins fengist í Dunelm Mill. Hann trúði mér og ég fékk því að dúlla mér í einni af mínum uppáhaldsbúðum. Og fann þar sílikón bökunarform. Ég hafði nú heyrt af þessu og hvernig þau gera fitulausan bakstur mögulegan þar sem sílikónið gerir það að verkum að deigið festist ekki við formið. Ég svona slétt trúði þessu en ákvað að prófa. Og þetta bara svínvirkar. Ég bakaði í morgun alveg svakalegar Cappucino-Muffins. Kremið ofan á er reyndar smjörkrem en það er frídagur í dag þannig að ég ætla ekkert að spá mikið í það. Og er núna farin út í garð. Það þarf aftur að slá grasið.

Ég hef ákveðið að reyna að hafa allt skemmtilegt og ferskt hérna hjá mér. Hluti af því er að segja alltaf já þegar mér er boðið eitthvað eða ef upp á einhverju er stungið. Innan vissra siðlegra marka auðvitað. Til dæmis þegar Kelly spyr hvort ég sé til í göngutúr þá segi ég bara já og fer frekar en að segja að ég þurfi að læra. (Er ekki að læra, nenni bara ekki í göngutúr.) Eða þegar Láki spyr hvort ég komi með á róló þá segi ég já og fer frekar en að segja æji eigum við ekki bara að leika í garðinum (svo sit ég á tröppunum og horfi á hann leika sér). Í dag var 18 stiga hiti, sól og blíða og bara ekki hægt annað en að fara út að leika. Við röltum því á róló og ég ákvað að leika mér við Láka. Sko alvöru leika mér, ég gerði allt eins og hann. Þegar hann hoppaði, þá hoppaði ég, þegar hann klifraði upp á stein þá var ég upp á steininn komin líka. Þegar hann hljóp aftur á bak þá gerði ég slíkt hið sama. Og svo framvegis. Og ég var sveittari eftir hálftíma heldur en eftir BodyPump tíma. Jiminn, eini hvernig börn fara að þessu! Mikið ægilega skemmtilegt og ég á núna skilið að borða kjúklinga fajitas í kvöld. Lubely, jubely.

120.6 í morgun. Það eru 300g upp á við. Einn þriðji af mér er ægilega svekktur, það er bara ekki gaman að sjá töluna fara upp á við, tveir þriðju eru himinlifandi að þetta sé ekki meira. Maður fer ekki á 4 daga sykur-fyllerí án þess að þurfa að borga fyrir það einhvernvegin. En ég er öll að verða fittari, finn hvernig vöðvar sem voru búnir að gefast upp eru að vakna við aftur og ég er öll svona straumlínulagaðri. Ég er líka að reyna að leggja ekki þessa ofuráherslu á vigtina, hún segir ekki alltaf alla söguna. En ég verð líka að hafa hana svona til að halda mér við efnið.

Hér rignir enn, og við Láki erum að búa okkur undir smá fjallgöngu. Það þýðir ekkert að væla yfir veðrinu, við höfum tíma til að fara út í dag og verðum að nýta okkur tækifærið. Við förum bara í regngalla.

Nú þykir mér týra! Það er svo svakalegar þrumur og eldingar að sjónvarpið er dottið út. Eldingarnar eru svo bjartar að þær blinda nánast í sekúndubrot og húsið hristist við hverja þrumu. Og rigningin! Ég hélt að ég hefði séð allt hvað varðar rigningu í þessu landi en nei, þetta er eitthvað alveg spes. Mikið vildi ég að ég gæti sýnt ykkur þetta, mér finnst þetta alltaf jafn spennandi. Og ekki ósvipað ástandi í meltingarfærunum akkúrat núna þar sem gríðarleg neysla á trefjum og grænmeti hefur komið miklum þrumustormi í gang. En skemmtilegt.

Þrátt fyrir að hafa borðað heilmikið yfir páskana þá vorum við líka vel aktíf og vonandi kom það aðeins til móts við smá lakkrís og súkkulaði. Það hjálpaði sjálfsagt líka að páskasteikin var úldin og fór óétin í ruslið. Var smá óþekk í gær og bauð Láka og Dave á Frankie and Benny´s sem er amrískur ítalskur veitingastaður og mjög barnvænn. Ítalir myndu sjálfsagt ekki þekkja matinn sinn aftur en amríski blærinn er mjög góður ef maður er að leita eftir einhverju alveg sérlega djúsí. Og ó mæ god ég fékk mér East Coast Sundae í eftirrétt og varð að hætta þegar ég var hálfnuð vegna þess að ég gafst upp. Ég! Gafstu upp á ís og nammi! Þannig að það má ímynda sér magnið.

En í dag er bara aftur á hestinn og þeysa af stað. Mældi mig alla og er búin að minnka um 2-4 inches hér og þar um kroppinn. Sem segir kannski meira en vigtin. Onwards and downwards!

Ah, djöf.... Ég borðaði allan lakkrísinn. Oh, well. Þá er bara að fara í göngu.

Láki útskýrði fyrir mér í morgun um hvað páskarnir snúast: "We must celebrate easter and eat all the chocolate so that Jesus dies." Eitthvað sem trúarbragðakennsla ruglast í höfðinu á 5 ára.

1.1 kg farið í morgun og vonandi sést það aldrei framar. Það eru tveir áfangar í dag: ef ég væri bresk þá væri ég ánægð því ég væri komin úr 19.9 stone í 18.12 (alltaf gaman að minnka um stein) og ef ég væri amerísk þá gæti ég sagt að ég væri búin að léttast um rétt rúm 10 pund. Svo er það bara að vera í stuði um páskana, njóta lífsins án þess að verða klikk en líka án þess að neita mér um allt og verða fúl. Það er að finna þetta ballans. Mikið að gera líka, Milton Keynes á morgun, í hamborgarhrygg skilst mér og svo páskalamb og súkkulaðiát á sunnudaginn. Vonandi að veðrið haldist svona gott því við ætlum í göngu á laugardaginn til að reyna að koma til móts við átið. Ég segji því bara pasg hapus og munið að vera í stuði.

Við fórum til Kelly og Craig Salisbury á laugardaginn. Kelly vinnur með mér og Craig er í eldhúsinu í fyrirtækinu sem Dave vinnur hjá þannig að það var ákveðið að við þyrftum að kynna þá fyrir hvorum öðrum. Við fórum þangað um 5 leytið, Láki kom með og lék sér við Ben sem er jafngamall honum. Svo var pantaður kínverskur og hlegið og spjallað. Við höfðum komið okkur saman um að koma snemma og fara snemma svona út af krökkunum. En svo áður en maður vissi var komið að miðnætti, Ben og Láki enn í fullu stuði og ég og Kelly orðnar alltof fullar og Craig og Dave ekkert sérlega ánægðir með okkur. Og ég eyddi gærdeginum með hausinn ofan í klósettinu. Og er með alveg svakalegan móral í dag. Sem er alveg algjör synd af því að það var svakalega gaman, Dave fullvissar mig um að jú, hann hefði vilja fara heim tveimur tímum fyrr en að honum og Craig kom vel saman þannig að það var ekkert vandamál. Ég finn að þetta er svona kemísk depurð. Og þrátt fyrir að hafa bara gubbað og ekki borðað og þar með misst af nammidaginum þessa vikuna og hafa æft í morgun og er búin að léttast meira þá bara er ég alveg ægilega döpur. Og það þýðir ekkert að segja að ég ætli að hætta að drekka af því að það gerist hvort eð er svo sjaldan. Vesen alltaf hreint á mér.

Ég er búin að vera að dútla mér við að safna pening svo við kæmumst í sumarfrí í sumar. Ég hafði séð auglýsta viku í Alcudia á Mallorca fyrir um £700. Ég vildi upprunalega bara smella þessu á kreditkortið en eiginmaðurinn skynsami sagði nei, í fyrsta lagi þá getur hann ekki bókað frí fyrr en 1. apríl og það var engin fullvissa að hann fengi þessar tvær vikur í ágúst, ef ég hugsaði til baka þá fékk hann ekki sumarfrí í fyrra og ég hafði farið ein til Íslands. Í öðru lagi þá setur maður ekki svona óþarfa á kreditkort. Óþarfa á maður að borga fyrir. Ég ákvað því að sýna honum og mér að ég gæti sko alveg safnað pening. Og jú, 1. apríl átti ég £700. Og við fengum bæði fríið bókað. En þegar kom að því að bóka ferðina þá var hún komin upp í £1200. Ég lagðist því í smá rannsóknarvinnu og bókaði svo í gær vikuferð til Krítar. Og komst svo að því þegar ég fór að skoða Krít að ég er að fara í rannsóknarferð. Kemur ekki í ljós að Krítverjar borða hollasta mat í heimi! Þvílík sæla, heil vika á ströndinni að borða hollan mat!

Ég er að sjálfsögðu yfirkomin af samviskubiti líka. Ég get ekki komið heim í sumar út af þessari ferð. Ég fæ bara 2 vikur í frí yfir sumarið og ég hef ekki tíma til að koma heim líka. Það er bara ekki réttlátt að bara af því að ég er Íslendingur þá fái Dave aldrei framar að fara í sólarstrandarferð. Ég verð að taka tillit til hans líka. Og eins hrifinn og hann er af Íslandi þá er það ekki alveg það sama fríið fyrir hann. Ég kem því ekki til Íslands fyrr en í Október þegar það er vikufrí í skólanum hjá Láka.

Opinber vigtunardagur í dag. Hálft kíló farið þessa vikuna. Get ekki neitað að ég er smá svekkt, ég er búin að halda mig undir 1500 kal. og æfa í 45 mínútur á hverjum degi ásamt litlum breytingum eins og að labba síðustu tvær strætóstoppistöðvarnar og þess háttar. Minni sjálfa mig stanslaust á að það hefur tekið mig 30 ár að éta þetta allt á mig þannig að að vera dugleg í nokkra daga er ekki nóg. Þetta á að taka langan tíma. Ég er hæstánægð með 1500 kaloríur, ég er ekki svöng og finnst gaman að vigta og telja og finna upp nýjar uppskriftir og ég er að fíla æfingarprógrammið í botn. Og ég veit að þetta er það sem virkar svona sem langtíma plan. Ef ég leyfi mér að byrja að svelta og ganga of langt með hoppið þá gefst ég upp. Þannig að nú er að finna þolinmæðina og halda sjónum á stóru myndinni. Djísus og læra að tala íslensku upp á nýtt. Keep my eyes on the big picture. Allavega svo er líka hægt að leika sér með tölur svona til að peppa sig upp. Ég er 121.4 kíló og hef lést um 3.6 á kíló á 4 vikum. Ég er 268 pund og hef lést um 7.2 pund á 4 vikum. Þannig að héðan í frá ætla ég að segjast vega 121 og hafa lést um 7.2. Það er miklu skemmtilegra.

Nú ríður á að vinna lóttóið á laugardaginn. Ég fékk nefnilega hugmynd. Mig langar til að opna nývöruverlsun sem leggur áherlsu á góðan mat, hefur horn þar sem (feitt) fólk getur sest og smakkað og spjallað saman og hlustað á fyrirlestra og tekið þátt í umræðum um hollt líferni. Til hliðar er svo æfingarsalur fyrir offeita þar sem áherlsa er lögð á lyftingar og yoga. Í kjallaranum er svo lítil bókaverlsun. Þetta er augljóslega ekki gróðafyrirtæki og þessvegna vantar mig góðan lottóvinning svo ég þurfi ekki að græða peninga. Og ég gæti bara eytt öllum mínum dögum í að stússast í mat, vel gerðum, ferskum, og góðum mat, á milli þess að vera að lyfta og blaða í bókum. Og þar með er komið himnaríki fyrir Svövu Rán.

Nýji yfirmaðurinn minn er algjör tík. Ég held að ég hafi bara aldrei unnið hjá manneskju sem er svona illa starfi sínu vaxin. Reyndar ef ég hugsa um það þá hef ég alltaf unnið hjá eðal fólki. En þessi, hún er bara eitthvað alveg nýtt. Ég læt það reyndar ekki mikið á mig fá, hef tekið þann pólinn í hæðina að skoða hana sem rannsóknarefni fyrir námið og í næstu man management ritgerð ætla ég að tileinka henni heilan kafla um hvernig á ekki að gera hlutina. Ég hef bara aldrei séð þetta áður; hún kann svo illa að stjórna og veit svo lítið um hvernig hlutirnir virka að hún hefur tekið þann pólinn í hæðina að ef hún öskrar og æpir og lætur frá sér misvísandi upplýsingar og breytir um skoðun og æpir og kúgar þá fatti fólk ekki að hún einfaldlega hefur ekki hugmynd um hvað hún er að gera. Hún væri kómísk ef hún gerði vinnuna ekki svona erfiða. Mér finnst mjög gaman að því sem ég er að gera og skemmtilegt á allan hátt í vinnunni, nema þegar kemur að henni. Hún er að skemma aðeins fyrir mér.

Námið er svo að skemma fyrir mér nýja lífstílinn. Það er fulltæm djobb að halda úti heilsusamlegum lífstíl og ég verð að eyða tíma í það. En þá fer námið veg allrar veraldar. Ég verð að setjast niður og finna betri stundaskrá fyrir sjálfa mig, ég verð að koma þessu öllu fyrir einhvernvegin, ég er ekki tilbúin í málamiðlanir. Það er bara allt eða ekkert.

Við breyttum klukkunni hérna í nótt. Mér finnst það alltaf jafnskrýtið, klukkan var 11 og svo var hún 1. Ekkert miðnætti í gær. Og núna er hún að verða 12 á hádegi og við erum hálfrugluð í ríminu. Erum enn í náttfötunum og vitum ekki hvort við erum að borða morgunmat eða hádegismat. Mér finnast þessi skipti verri en hin þegar klukkan verður miðnætti tvisvar. Það er auðveldara að díla við það einhvernvegin. Allavega þannig að ég er núna klukkutíma á undan Íslandi.

Ég segi oft við Láka að við séum í stuði og að nú sé stuð og að spyr hvort allir séu ekki í stuði. Mér finnst nefnilega svo sorglegt að Dave viti ekki að ég sé í stuði. Hann veit að ég er "happy" og "in a party mood" og "feeling great" og "electrified" og allskonar þessháttar en hann skilur ekki að ég sé í stuði. Og ég vil að Láki skilji orðið og tilfinninguna sem er svona sér íslensk. Reyndar þá finnst mér að Íslendingar ættu að fá einhverskonar stuðverðlaun frá alþjóðasamfélaginu fyrir það eitt að hafa lafað á skerinu í þúsund ár og mestmegnis í stuði allan tímann. En það er víst ekki hægt því það erum bara við sem skiljum hvað að er að vera í stuði. Skilja Færeyingar orðið? Mér er spurn.

MORGUNMATUR GUÐANNA (ef guðirnir eru frá Skotlandi)

Já, og það er ekkert djók. Mér hefur alltaf þótt erfitt að borða morgunmat. Er bara allsekkert svöng þegar ég vakna. En veit að morgunmatur er undirstaða dagsins og ef maður er fylgjandi heilsusamlegum lífstíl þá er ekki undan komist. Þannig að þegar ég er í megrun þá borða ég samviskusamlega morgunmat klukkan sjö og er svo orðin viðþolslaus af hungri um tíuleytið. Um hádegi er ég svo orðin svo svöng að ég borða allt of mikið og einhverja vitleysu. Í þetta sinnið ákvað ég að láta allar reglur um hvað maður á að gera fara lönd og leið og finna upp aðferðir sem virka fyrir mig. Og hér er það. Ég fæ mér bara vatn og kannski epli eða sneið af greip áður en ég fer með Láka í skólann. Kem svo heim og fer beint í líkamsrækt. Og svo fæ ég mér morgunmat. Klukkan svona hálfellefu. Og er núna búin að finna upp morgunmat allra morgunmata. Ég kalla hann hnetugraut og ein skál heldur mér ekki bara saddri til klukkan hálftvö heldur get ég líka látið mjög léttan hádegismat duga fram að kvöldmat. 40 g. af Jumbo Oats, ómalaðir hafrar bara beint af kúnni. Eða akrinum. 300 ml vatn og svo mallað saman í 8-10 mínútur. Svo hræra út í einni teskeið af ósykruðu organísku hnetusmjöri, strá yfir hálfri teskeið af sykri, og svo 10 g. af sneiddum möndlum. Umm umm umm jömmí! 300 karólínur en þýðir að hádegismatur getur verið 200-300 karólínur, og maður það er þvílíkt þess virði. Hafrarnir svo góðir fyrir kólesteról og hjarta, hnetusmjörið uppfullt af meinhollum fitum og andoxununarefnum og möndlurnar lengja fyllinguna og veita svo góða áferð. Mér líður eins og ég hafi fundið eitthvað sem loksins virkar fyrir mig. Og ég hlusta ekki á kjaftæði um að allir eigi að borða á sama tíma, þetta er það sem líkami minn skilur og bregst við á réttan og jákvæðan hátt. Verði ykkur að góðu.

Mikil lukka yfir mér alltaf hreint. Eða kannski ekki lukka svona per se. Verð eiginlega að eigna sjálfri mér þennan. Ég er enn að léttast og ekki bara á líkama heldur sál líka. Er á fullu í líkamsrækt og vigta og mæli og tel allt sem fer inn fyrir mínar varir. Mikið væri gaman að geta fundið upp leið til að viðhalda þessari tilfinningu að eilífu. Þessu... hungri í að gera vel. Það er alltaf svo gaman fyrst, maður sér árangur og er að stússast í að finna leiðir til að fá sem mest út úr karólínunum sínum, og finna nýjar uppskriftir og það er bara stuð í líkamsræktinni. Svo þegar á líður fer þetta að verða erfiðara, leiðinlegt og maður finnur fyrir óréttlætinu. Afhverju má ég ekki borða einn mola af súkkulaði þegar ég sé grannt fólk skófla því í sig? Og svo tekur maður frí í einn dag og vekur upp alla djöflana sem sitja í heilanum og syngja stanslaust "meira, meira, kommon einn í viðbót gerir ekki til, þú ert búin að vera svo dugleg, svona svona, einn í viðbót..." Og áður en maður veit af er liðin mánuður af stanslausu súkkulaði og öll kílóin eru komin aftur og eitt til. Nei ég þarf að gera eitthvað til að geyma þessa tilfinningu svo ég geti grafið hana aftur upp þegar ég finn leiðindin taka yfir. Kannski að breyta einhverju, geri eitthvað nýtt í hvert sinn sem ég er komin í of mikla rútínu. Ef mér tekst þetta þá er ég búin að finna lausnina á fituvandamálinu og stofna meðferðarstofu fyrir samfitubollur.

Þá er fyrsta tönnin farin og hefur skilið eftir skarð í neðri góm. Lúkas sem er vanalega stressaður yfir smá slysum og blóði er alveg stóískur yfir tannleysinu. Ég er eiginlega alveg hissa.

Hér er svo mæðradagur í dag, og hefð fyrir að gefa kort, blóm og súkkulaði. Ég er nú lítið fyrir svona vesen en verð að viðurkenna að ég var hrærð yfir kortinu sem sonur minn bjó til og gaf mér. Hann hafði greinilega lagt alla sína ást í það og var svo stoltur af verklaginu. Við þurftum svo að fara með kort til Heather eða hún hefði aldrei talað við okkur aftur. Dave bjó kortið reyndar ekki til, en það var keypt til að þóknast smekki hennar; það var skreytt með bleikum böngsum með hjörtu og blóm og blöðrur og glimmer stafir sem stöfuðu MUM. Ég tek út fyrir að þurfa að kaupa og gefa svona óskapnað en stundum er bara nauðsynlegt að "go native".

Í öðrum fréttum er svo að hér er aftur komin áminning um hversu ljúft það er stundum að búa í útlöndum; hingað er komið vorið með tilheyrandi léttleika. Vetrarkápur komnar inn í skáp og allt orðið iðagrænt. Með vorinu kemur svo aukinn kraftur í að vera úti að stússast, og þar með enn fleiri tækifæri til kaloríubrennslu. Það er fátt jafn gott og kröftug ganga í góðu veðri.

Eins og svo oft hefur komið fram áður þá er ég alveg svaðalega sjálfumglöð og hrokafull, sjálfhverf og sjálfselsk. Hluti af því lýsir sér í því að ég sé sjálfa mig í huganum sem háa og granna. Ég get engan vegin sætt þessar tvær myndir; mig eins og ég er í alvörunni og sést hér á mynd og Claudiu Schiffer konuna sem ég sé þegar ég hugsa um sjálfa mig. Ég fæ alltaf jafn mikið áfall þegar ég sé sjálfa mig á ljósmynd. Myndirnar sem voru teknar í vinnupartýinu um daginn voru það sem komu þessu átaki af stað. Ég hafði farið út það kvöldið haldin þeim ranghugmyndum að ég liti bara vel út. Og sjokkið þegar ég sá myndirnar á Facebook. Madre de dios! Hvað um það, nú ætla ég ekki að missa sjónar á sjálfri mér, ég er 125 kíló og það sést. (Öfugt við það sem ég held.) Og ég ætla ekki að stoppa fyrr en hugmyndin sem ég hef af sjálfri mér er orðin raunveruleikinn. End of.

Ég laumaðist á vigtina í morgun þó svo að opinber vigtunardagur sé ekki fyrr en á morgun. 122.7 kg! Það eru 2.3 kíló farin. Það er bara endalaust stuð. Ég ætlaði að drífa mig í BodyPump í dag en er með einhverja bakþanka. Hvað ef ég er of feit og þeir vilja ekki hafa mig með. Kannski að þeim finnist ég sé ekki í nógu góðu formi og leyfa mér ekki að vera með. Kannski að ég geri meira Pilates og fari í sund í smá stund áður en ég fæ að vera með mjóa fólkinu. Málið er bara að ég þrái að reyna aðeins meira á mig. Ég treysti mér ekki út að hlaupa út af hnénu þó að það sé það sem mig langar mest að fera. Mig langar svo að finna fyrir vöðvunum og vera með leiðbeinanda sem ýtir mér að endamörkunum. En er yfirkomin af einhverjum fitubollukomplexum og þori ekki.

Ég er uppfull af þrótti, von og bjartsýni akkúrat núna. Mér líður eins og eldingar renni í æðum mér og nánast ekkert sé ómögulegt. Og hversvegna ætli að ég sé í svona miklu stuði? Ég leitaði að krafti innan úr mér og fann nóg til að hefja nýtt átak. Hluti af mér vill helst ekki minnast á þetta svona af því að ég er hrædd um að enn eitt átakið sé hvort eð er dauðadæmt. Hinn helmingurinn vill að sem flestir fylgist með til að hvetja mig áfram og vera til staðar til að minna mig á að leggja snickersið frá mér. 125 kíló. Það eru 275 pund eða 20 stone (Bretar vega í steinum af einhverjum ástæðum, það er u.þ.b. 7 kíló í steini.) Þannig að það eru 51 kíló í boði til að ná draumaþyngdinni 74 kg. Ég hef útbúið ægilega fínt excel skjal sem skrásetur þetta alltsaman og er alveg ægilega spennt í þetta sinnið. Ég er svo að skoða alla möguleika sem mér bjóðast hvað varðar líkamsrækt. Er mest spennt fyrir að fylgja "from couch to 5k" planinu sem kennir hvernig maður á að hlaupa rétt. Og svo er það BodyPump sem ég fíla alveg í botn og ég er auðvitað enn að stússast í Pilates hérna heima. Það er nóg að gera. Eina vandamálið er að ég hef engan tíma í þetta. Ég held að vera í alvöru átaki sé bara ekki fyrir fólk sem er í fullri vinnu og fullu námi. Sér í lagi ekki þegar það er ekki með bílpróf. Það er smá pirrandi að láta tíma og farartæki stoppa sig þegar stuðið er svona í algleymingi en ég reyni að láta það ekki á mig fá. Það er alltaf hægt að gera eitthvað smávegis.

Það sem aðallega er fyrir mér núna er námið. Ég á að vera að skrifa ritgerð og bara get það ekki. Og svo bíður mastersritgerðin eftir mér líka. Ég er svona aðeins farin að hallast að því að ég hafi tekið aðeins of mikið að mér núna. Ég ætlaði að klára þetta á tilskyldum 2 árum en er farin að halda að það sé til of mikils ætlast. Ég vil samt ekki biðja um fresti því ég er alveg viss um að ef ég geri það þá dankist þetta bara niður alveg. Ég verð bara að gera magaæfingar á meðan ég skrifa!

Engu að síður þá tókst mér í dag dálítið sem ég er að vona að sé merkilegra "breikþrú" en að ná bílprófi. Ég var í miklu uppnámi góðan hluta dagsins, og var ein heima. Og þrátt fyrir það þá náði ég að stoppa mig í að borða. Ég ósjálfrátt hljóp út í Co-op og keypti kexpakka til að drekkja sorgum mínum en ég náði að stoppa mig af áður en ég borðaði hann. Næst næ ég kannski að þekkja "triggerið" og stöðva mig áður en ég kaupi kexið og afstýri þannig hættunni alveg. En þetta var mikilvægt skref í dag. Og ég er alveg svakalega stolt af sjálfri mér.

Jæja, aftur komin á ról eftir veikindin og fór beint í bílpróf í morgun. Og kolféll í þetta sinnið. Nú er ég ekki bara ófær um að bakka fyrir horn (og ég sem æfði mig svo mikið), ég er ófær um að keyra yfir höfuð. Ég gerði allt vitlaust sem hægt var að gera vitlaust. Ég er núna búin að búa mér til einhverskonar sálar-tálma og þegar prófdómarinn sest við hliðina á mér þá gleymi ég öllu sem ég hef lært. Nú bara veit ég ekki hvað ég geri næst. Ég er búin að fjárfesta of mikið í þessu til að hætta við núna, en á sama tíma þá bara get ég ekki hugsað mér að þurfa að ganga í gegnum þetta aftur. Ég er með þvílíkan niðurlút.

Ég er búin að vera svona síðan á þriðjudaginn. Í dag er laugardagur. Ég er orðin mighty þreytt á þessu ástandi. Ég verð alveg rosalega oft veik. Allavega tvisvar á ári. Og það er síðan að ég flutti í þetta pestarbæli sem Bretland er. Ég þoli bara allsekki bakteríurnar sem hér þrífast. Ég á að vera úti núna að æfa mig í að bakka fyrir horn en bara á erfitt með að fókusa, hvað þá að standa upp og gera eitthvað. Þetta er ekki fallegt.

Mrs. Price hringdi í mig í gær rétt áður en ég fór í vinnu til að láta mig koma að ná í Lúkas. Hann var með ægilegan niðurgang greyið, búinn að missa allt niður um sig. Sat fölur og hálfgrátandi út í horni og beið eftir mér. Ég fór því ekki í vinnu í gær sat bara með hann hérna og huggaði. Hann byrjaði svo að gubba í nótt og í morgun. Ég er með einhverja samúðarverki og er alls ekki hress sjálf. Er búin að ákveða að við verðum heima í dag. Blöörghh.

Það þýðir ekkert að gráta Björn bónda heldur safna liði og fara út á djammið! Já, í stað þess að sitja hér heima grátbólgin í kvöld í fýlu yfir að hafa ekki komist í bekkjarpartý þá ákvað ég að koma á djammkvöldi fyrir vinnufélaga mína. Pantaði borð á indverskum og svo er planið að fara á rölt um Wrexham eftir matinn. Ég gerði heilmikið úr þessu, sendi tölvupósta á þau fyrir hönd "nefndarinnar" öðru hvoru síðustu tvær vikur svona til að halda við spenningi og stuði, prentaði út matseðla, kort af Wrexham og upplýsingar um alla pöbbana, sendi stundaskrá og svona almennt djókaði með þetta. Það tókst og þau eru öll þvlíkt spennt fyrir því sem í raun er bara "curry and a piss up". En ég gerði þar með líka öllum ljóst að ég er útlendingurinn í hópnum. Þetta var allt svona eins og Feilsporið hefði gert þetta, en var mjög ó-breskt. Ég hafði hugsað mér að reyna að gera það ekki alveg svona augljóst, alla vega ekki alveg frá upphafi en ég kemst bara ekki hjá því að vera öðruvísi. Og svo lengi sem þeim finnst ég vera skemmtilega öðruvísi þá er það kannski bara allt í lagi.

Ég ætla að nota tækifærið og kreista úr þessu allt sem hægt er og er núna á leiðinni í bæinn að kaupa átfitt, eða alla vega nýjar sokkabuxur ef ég finn ekkert nýtt og á tíma í klippingu og handsnyrtingu. Ég er líka búin að bjóða Kelly og Claire að koma hingað áður en matur hefst í fordrykk. Þetta verður eflaust skemmtilegt kvöld. Og betra en að sitja heima í fýlu.

Ég tók bílpróf í annað skiptið á ævinni og því miður gekk ekki jafn vel núna og þegar ég var sautján ára. Skrýtið. Allavega ég var alveg að skíta á mig úr stressi, þetta er allt gert á mjög stressvaldandi hátt hérna og ég verð að segja að ég var minna stressuð fyrir próf í háskóla heldur en fyrir þetta. Þrátt fyrir að geta ekki beint sett fingurinn á hvað ég var að gera vitlaust þá keyrði í allan tíman fullviss að þetta væri að fara mjög illa. Þegar þessum hryllingi lauk svo sagði prófdómarinn mér að ég væri fullfær um að keyra allt hefði gengið ljómandi vel en því miður þá hafði ég ekki fylgt gangstéttarbrúninni nákvæmlega þegar ég bakkaði fyrir horn og það er beint fall. Ég fór nú bara að gráta. Þvílík smámunarsemi! Og nú þarf ég að ganga í gegnum þetta aftur og borga £56.50 fyrir! Aftur! Allavega, ég fór í vinnuna en ákvað svo að ég þyrfti að bara bíta á jaxlinn og bóka mig aftur í próf. Dreif mig heim og bókaði á netinu. Ég fer því aftur 11. mars. Ég hef þá 2 vikur til að bakka eins og mig lystir og ætti að fara róleg í prófið. Og nú hætti ég að gráta og fer aftur í vinnu.

Lúkas að spila tölvuleik.

Ég er alveg búin að tapa öllum trúverðugleika. Ég, er orðin gömul kona sem hlustar bara á útvarpið og veit ekkert hvað er kúl lengur. Þetta byrjaði allt með Take that. Þegar ég var unglingur þá voru Take that djöfullinn sjálfur, tilbúið drengjaband sem ekki spiluðu á hljóðfæri. Svo komu þeir saman aftur fyrir nokkru sem fullorðinr menn og ég stóð sjálfa mig að því að ekki bara syngja með "Patience" heldur dánlódaði ég því og hlusta oft á. Og fleiri lög fylgdu þar á eftir. Ég fékk svo digital útvarp í jólagjöf og ég hlusta orðið mikið á það. Og þar með tónlistina sem spiluð er í útvarpinu. Og í dag féll síðasta virkið. Ég var að stússast við að búa til mexíkósk hrísgrjón þegar Leona Lewis byrjaði að syngja Run sem fyrir nokkrum árum síðan kom út með Snow Patrol. Og ég fílaði í botn! Hér var að syngja kona sem vann x-factor (synd númer 1), er ein af milljón sætum söngkonum sem hafa núll persónuleika og eru allar eins (synd númer 2) að syngja kóver af lagi sem mér finnst æðislegt í upprunalegu útgáfunni (synd númer 3) og bætir inn í það gospelkór sem ég hata (synd númer 4) OG ÉG SYNG HÁSTÖFUM MEÐ!! Já, detta mér allar dauðar lýs úr höfði, ég er orðin gamalmenni.

Ég vakti í gær langt fram eftir til að horfa á þátt á Discovery um Ísland og Hawaii. Já, ég hafði séð auglýstan þátt um eldfjallaeyjur og fannst ég tilneydd til að horfa á gamlar myndir sem ég hef séð milljón sinnum frá myndun Surtseyjar af því að Ísland var í sjónvarpinu í útlöndum. Að sama skapi stoppa ég alltaf og horfi á C0-0p (kaupfélagið) auglýsingu sem sýnir sekúndubrotssvipmynd frá Jökulsárlóni. Svona er ég mikill lúði.

Ég er alveg uppiskroppa með hugmyndir. Það eina sem eftir stendur er að vinna lottóið, og taka tvö ár frá í að léttast með því að hafa það að atvinnu. Ráða kokk, einkaþjálfara og sálfræðing í vinnu og bara gera ekkert annað en að æfa og léttast og ræða málin. En eins og eiginmaður minn bendir mér á á hverjum laugardegi þegar ég sit gapandi hissa yfir því að hafa ekki unnið þessa vikuna þá er einn á móti fjörtíu milljón að ég vinni lottó þannig að ég verð að láta mér eitthvað annað koma til hugar. Net samfélagið ekki að virka nógu vel fyrir mig, ammrísk síða og nánast útilokað að fylgja matseðlinum og allt í únsum og bollum. Stúmm, ég er bara alveg stúmm. Hvernig stendur eiginlega á þessu? Afhverju hef ég enga sjálfstjórn? Hver er lykillinn að þessu?

Ég vil frekar blogga heldur en að snattast um á snjáldurskinnu. Tímaþrengd kallar á að ég verð að velja. Og ég vel bloggið anytime.

Allavega. Ég er búin að eignast nýja vinkonu. Sem ætti kannski ekki að vera merkilegt en ég verð að viðurkenna að ég geri meira af því að týna niður vinskap en að stofna til nýrra. Ég er svo ægilega heimakær og símlöt að það er bara fyrir alla hörðustu æskuvini og ættingja að nenna að púkka upp á mig. Svo vantar allt spjall í mig þannig að svona léttvæg kunningjasköp henta mér illa líka. Það er allt eða ekkert. En svo er nú komið að ég og Kelly Salisbury erum orðnar bestu vinkonur. Við erum alltaf saman í vinnunni og erum nú farnar að hittast utan vinnu. Synir okkar eru fæddir með mánaðar millibili og eru núna mestu mátar og það fyndnasta er að eiginmenn okkar vinna hjá sama fyrirtæki. Í sitthvorri deildinni en sama fyrirtæki engu að síður. Það er bara hálfskrýtið eftir 6 ára veru hérna að vera búin að eignast vinkonu. Það einhvern vegin tókst aldrei almennilega hjá mér og Söruh og Ceri og Shirley hitti ég bara til að ræða börnin. Kelly er svona voða dugleg og ég er að vona að hún dragi mig í að gera hitt og þetta sem ég vanaleg myndi ekki nenna. Eins og til dæmis að fara með henni í ræktina í vinnunni. Það væri nú sniðugt.

Ég keypti mér forláta vigt í dag. Það er eitt merkið um að þessi megrunartilraun komi til með að virka verr en sumar aðrar. Það er alger vitleysa að eyða í þetta peningum. Ég átti vigt en hún því miður stoppaði við 115 kíló og var þessvegna gagnslaus. Þessi nýja er svaka flott og ég má verða 180 kíló áður en hún segir stopp. Gott að vita að ég er ekki alveg á endamörkunum og svo náttúrulega fínt líka að mega þyngjast um önnur 60 kíló. Svona tveir pólar á þeim sjónarmiðum. Dave segir að þegar að ég segji svona setningar þá sé ég í raun að segja að ég sé búin að ákveða að þetta virki ekki. En það er ekki satt. Ég er að reyna einu taktíkina sem ég hef aldrei áður prófað: svartsýni, neikvæðni og almenn leiðindi. Ég ætla að vera mjög neikvæð og svartýn gagnvart þessu af því að þá kem ég sjálfri mér svo skemmtilega á óvart í janúar 2011 þegar ég verð 70 kíló. Ji, hvað ég verð hissa!

Við fórum í bíó í gær að sjá Bolt. Disney mynd og hin ágætasta skemmtun fyrir 5 ára. Hann sat kyrr mestalla myndina, missti aðeins dampinn þegar svona 10 mínútur voru eftir og ég þurfti að hafa smá ofan af fyrir honum. Sem minnti mig á hve Wall-e er góð mynd. Ég hugsa að við eigum alltaf eftir að bera hana saman við það sem við komum til með að sjá héðan í frá. Nánast ekkert talað, langar senur þar sem Wall-e er bara eitthvað að stússast en engu að síður sátum við öll jafn dolfallin og límd við skjáinn. Og Lúkas hreyfði sig ekki alla myndina. Það verður langt þangað til að það verður jafn gaman að fara í bíó. Wall-e setti einhvern staðal sem ég bara fæ ekki séð að önnur teiknimynd geti náð. Töfrum líkust.

Ég er búin að skrá mig í svona net-megrunarklúbb. Að vera ekki í megrun virkar semsé heldur ekki fyrir mig, ég hef enga stjórn á átinu. Ég er svo veik og sjúk manneskja að ég held að það sé bara leitun að. Átið hefur núna alveg tekið yfir allt í lífinu og ég er komin á eitthvert stig sem ég kannast ekki við áður. Ég fæ panikk atakk ef það er ekki til ákveðið mikið magn af sælgæti. Og ég er að tala um alvöru panikk atakk; ég fæ hjartaflökt og svitna, á erfitt með að anda og fyllist sorg, depurð og reiði. Þetta er ný geðveiki sem hefur tekið völdin af mér. Allavega, magateygja er ekki valmöguleiki, nú einfaldlega vegna kostnaðar. Fyrir nokkrum mánuðum var það vegna þess að ég ákvað að ég gæti ráðið við þetta sjálf, nú hef ég viðurkennt að það er ekki satt, ég bara hef ekki efni á aðgerðinni. Þangað til verð ég að reyna að gera eitthvað. Verð að viðurkenna að ég er hálf vondauf með þetta, ég fæ ekki séð að megrun númer 4979 komi til með að virka eitthvað betur en hinar 4978. Ég er að reyna að tækla þetta út frá þeim sjónarhól að fitan utan á mér sé merki um velmegun og að velmegun sé núna blótsyrði og ég verði að losna við þetta til að vera í liði með bræðrum mínum og systrum sem nú berjast í bökkum. Ég er sem sé að fara í hugmyndafræðilega megrun. Á netinu.

Örlítil áminning frá Churchill.

Ég er alltaf með eitthvað plan í gangi, einhverja áætlun sem heldur mér gangandi. Þessi plön mín ganga vanalega ekki eftir, eitthvað breytist þannig að nýtt plan fer í gang. En það er allt í lagi, fyrir mér er aðalmálið ekki áfangastaður heldur ferðalagið. Þau plön sem eru í gangi núna: Að eiga fyrir og vera búin að borga 8 daga á Mæjorka fyrir apríl lok. Að koma til Íslands í haust. Að klára námið á réttum tíma, þ.e. í Janúar 2010. Að léttast um 50 kíló. Að byggja við húsið. Að komast á fast track í vinnunni og vera orðin G6 officer innan 4 ára. Að velta fyrir mér að eignast annað barn.

Þessi plön eru á mismunandi tímaskala og ekki endilega sett upp í röð eftir mikilvægi. Það væri gaman að skoða eftir 5 ár og sjá hvað ég gerði og hvað ekki. En það verður einhver annar að minna mig á þetta því plönin breytast jafn hratt og ég get upphugsað þau.

Og snjórinn (bleytan) hefur nú haft það að verkum að ég fékk ekki að fara í bílpróf í morgun. Ég fór alla leið til Oswestry í morgun en fékk þá að heyra að það væri ekki ökufært. Mér fannst þetta fyndið í gær og fínt að fá frí í vinnunni en ég verð að viðurkenna að núna er ég dálítið pirruð yfir þessum aumingjaskap. Ég var öll uppgíruð og tilbúin í þetta og svo bara, ekkert! Djöfuls bretaræflar.

Hér féll föl á gangstéttar og malbik blotnaði örlítið og í fjöldamóðursýkiskasti vegna frétta um aðeins meiri snjó fyrir sunnan var ég og allir mínir starfsmenn og vinnufélagar send heim um hálf sjö í kvöld. Og nú leggjumst við Lúkas bara á kné og biðjum um meiri snjó, meiri snjó, meiri snjó. Því það er ekki slæmt að vera heima á náttfötum á fullum launum. Hver slær hendinni við því?

Það er sunnudagsmorgun og við míni-fjölskyldan erum búin að borða morgunmatinn og erum að gera okkur klár í bátana. Í dag ætlum við til Oswestry. Tilgangur ferðalagsins er tví- eða jafnvel þríþættur. Ég ætla að taka bílpróf í Oswestry þar sem að það er ekki hægt í Wrexham og þarf að skoða aðeins aðstæður. Þetta var ein af ástæðunum fyrir því að upprunaleg dagsetning frestaðist, ég hafði ekki skoðað mig um þar. Við ætlum svo að fá okkur "sunday roast" á einhverjum sveitapöbbnum á leiðinni þangað. Þannig þarf ég ekki að elda í dag. Eins og mér finnst vanalega skemmtilegt að bardúsa í eldhúsinu þá eru líka dagar þar sem ég hef engan áhuga á eldamennsku og einn þessara daga er í dag. Svo hef ég aldrei komið til Oswestry og mér skilst að hér sé um að ræða eitt af þessum fallegu markaðsþorpum sem teygja sögu sína aftur til Eiðilráðs hins Óumbúna eða einhvers samskonar víkinga-kóngs. Vona að þið öll hafið það gott í dag og notið daginn til að gera bara skemmtilega hluti. Eða allavega uppbyggilega.

Þegar lesið er yfir þetta blogg má virðast sem svo að hér skrifi manneskja sem algerlega úr sambandi við raunveruleikann. Ég minnist ekkert á ástand mála í heiminum, eða neitt sem ekki tengist mér og mínum alveg beint. Þetta er af ásetningi gert í bland við geigvænlega sjálfhverfu. Ég get illa skrifað um Palestínu, Ísland, trúarbrögð, hunda, auðmenn, barnaníðinga, kryddpíur, siðleysi og seðlabankastjóra án þess að komast í svo mikið uppnám að ég hætti að vera skiljanleg. Ég tók því þá ákvörðun að skilja nánast allar samfélagslegar pælingar eftir við eldhúsborðið og skrifa einungis um það sem að mér snýst. Ég held að það sé fyrir bestu. Látum svo bara við það sitja.

Nú hef ég ákveðið, í ljósi efnahagsástandsins, að fara að rækta garðinn minn. Í eiginlegri merkingu og þeirri sem Voltaire vildi meina. Ég gældi í smástund við hænsabúskap en hætti við þegar ég mundi að mér finnast fuglar ógeðsleg kvikindi með starandi augu og beittar klær. Gogg, gogg ég vil ekki hafa svoleiðis í bakgarðinum. Allavega, ég á ágætis garðspildu og er núna á fullu að lesa mér til um hvernig maður ber sig við að rækta gulrætur, grænar baunir, spergilkál og myntu. Ég sé lífstílinn í hillingum, þarna sé ég loksins komin með áhugamál sem öll fjölskyldan hefur gott og gaman að og í ofanálag verði ég sjálfbær um allt mitt grænmeti. Og ég les og les og les, grein eftir grein eftir grein um hvernig sé best að bera sig að. En fer ég út í garð og byrja að pæla? Nei. Ég hef reynt tvisvar núna, en ég bara sé ekki hvar ég á að byrja. Ég get ekki séð að þetta sé svona fyrir óreynda. Og það sem átti að vera mér til ánægju og yndisauka hefur núna bæst á samviskuna og "to do" listann. For crying out loud!

Lúkas heyrir ekki muninn á gluggi og klukka. Þetta er búið spil. Ég er búin að tapa baráttunni við að kenna honum íslensku.

Uppáhalds þátturinn minn forever and ever and ever er loksins kominn aftur á skjáinn. Ég þyki lítt menningarleg á mínu heimili en sem betur fer er Lúkas núna kominn í lið með mér og á sunnudagskvöldum erum við mæðgin límd við skjáinn. Dancing on ice er sjálfsagt hallærislegasta hugmynd að sjónvarpsþætti sem um getur en af einhverjum ástæðum er ég húkkt á honum. Hálf frægt fólk, gamlir íþróttamenn og fyrrverandi sápustjörnur er úthlutað atvinnuskautara og sýnir svo listdans á skautum. Keppnin snýst svo um að fá atkvæði frá dómnefnd í sambland við atkvæði sem áhorfendur greiða í símaatkvæðagreiðslu. Eitt par dettur úr í hverri viku þangað til að eftir stendur sigurvegari. Vanalega endurglæðist starfsframi sigurvegarans og lund landsmanna er léttari á sunnudögum. Allir vinna. Keppendur eru í ótrúlegum búningum og sum þeirra eru ótrúlega flink, sum eru svo léleg að bretinn, sem finnst það ægilega fyndið, hringir inn til að passa að sá sem er á rassinum allann tíman er haldið inni í keppninni eins lengi og mögulegt er.

Í ár er ég í hálfgerðri krísu. Strákurinn sem ég get ekki annað gert en að halda með af því að það er æðislegt að horfa á hann skauta, er sá sem lenti í öðru sæti í x-factor fyrir tveimur árum síðan og ég alveg hataði hann þá. Ég horfi ekki einu sinni á x-factor en hann fór samt í taugarnar á mér. What to do, what to do?

Mikið vildi ég óska að ég væri vandvirkari. Ég er loksins búin að tussast til að kaupa rúm handa Lúkasi, hann er enn í smábarnarúmi sem er orðið of lítið fyrir hann. Ég fæ rúmið afhent næsta föstudag og ákvað því að nota þessa helgi til að taka almennilega til inni hjá honum, losa okkur við of lítil föt og smábarna dót sem hann er hættur að leika sér að. Sú athöfn gekk ágætlega, herbergið er agnarsmátt og ég þarf því að vera sniðug að nota öll horn og hirslur til að koma honum vel þarna fyrir. Ég þreif og byrjaði svo að mála. En þar hefjast vandamálið. Ég er alltaf að finna einhver horn sem ég sletti málningu bara svona einhvern vegin á af því að ég er svo óvandvirk. Og svo verð ég fyrir svo miklum vonbrigðum með brussuskapinn en hef ekki nennu eða getu til að gera þetta almennilega.

Það lítur því út fyrir það elsku mamma og pabbi að ég sé búin að ráðstafa páskahelginni fyrir ykkur. Mamma, þú ert svo vandvirk og gerir allt svo vel, þú verður að hjálpa mér að laga málninguna og pabbi, þú þarft að hjálpa mér að taka niður tvær hillur og byggja eina kommóðu. Olræt?

Ég hef hriplekt minni og ætla alltaf að skrifa hjá mér þegar Láki segir einhvern gullmolann en því miður hef ég aldrei gert það og auðvitað man ég ekkert af öllu því skemmtilega og sniðuga sem hann segir. Það er kannski kjánalegt en mér finnst oft gaman af því að hlusta á hann tala bara af því að það er sniðugt að svona lítið barn tali bresku. Sem er auðvitað kjánalegt af minni hálfu, barnið er jú breskt. Engu að síður að heyra hann segja "oh, bother! og deary me" þegar eitthvað fer úrskeiðis er alltaf fyndið. Í dag fékk hann mig svo til að hlæja alveg svakalega. Hann kallaði "búinn!" og ég fór strax til að skeina. Að því loknu leit hann á mig, klappaði mér svo á bakið og sagði; "that was a really good wipe mummy." Það er gott að fá hrós þegar maður á það skilið og enn betra að vera vel skeindur.

Ég keypti mér í jólagjöf þennan dýrindis kertastjaka frá Stockholm Sno design en get núna ekki ákveðið hvar hann á að vera.

Á borði sem centrepiece? Eða skraut á kamínunni?

Ég er búin að bóka mig í bílpróf næsta föstudag. Mér fannst á ökukennararum að þó ég væri útskrifuð frá henni þá ætti ég að æfa mig í nokkrar vikur áður en ég færi í prófið. Sjálf sé ég lítinn tilgang í því. Ég kemst illa í bílinn hans Dave vegna misræmis í vinnutíma og ég er nógu stressuð yfir þessu þó ekki bætist við bið í einhverjar vikur. Ég er líka við það að fara á hausinn við þetta; 16 ökutímar á £22 í hvert skipti, £30 fyrir skriflega prófið og £70 fyrir það verklega. Þetta samsvarar tæpum 90.000 íslenskum krónum á núverandi gengi. Ég bara hef margt annað að gera við peninginn minn. Þannig að ég vill ekki fá fleiri ökutíma. Fyrir utan hvað ég er orðin leið á þessu. Mér finnst alveg ógeðslega leiðinlegt í ökutímum og alveg viðbjóðslega leiðinlegt að keyra. Oj bara. En ég sé engu að síður hversu gott það væri að hafa próf. Fyrir utan að eiga sætan kellingabíl sem ég get farið í og úr vinnu eins og mig lystir, þá þýðir þetta auðvitað endalausar ferðir í IKEA og á aðra slíka staði. Himnaríki. Þannig að það er bara að hressa sig við og vera í stuði og drífa þetta af.

Mikið er ég dugleg. Dugleg að gera allt annað en það sem ég á að vera gera. Ég er búin að sortera draslaskúffuna, þurrka af og ryksuga, kreista nokkrar bólur, raða í þurrefnakörfunni, lesa mér til um leisermeðferð, og auðvitað vesenast aðeins á helvítis fésbókinni. En er ég búin að lesa kaflann í námsbókinni sem situr hér á borðinu og starir á mig? Nei. Best að fara að hringja í Hörpu. Setja smá spjall á listann líka.

Ég er farin að kaupa allt á netinu; föt, mat, leikföng, húsgögn, jú neim it. Ég er samt að fara að hugsa minn gang núna. Ég var rétt í þessu að senda eftir tveimur pennum og reglustiku. Ég hefði getað keypt þetta í draslarabúðinni hérna á móti mér. Kannski að ég fari að skoða málið aðeins.