Ég er að maula á Freyju-Karamellu og velta fyrir mér hvar í ósköpunum ég á að byrja á að segja allt sem segja þarf um afstafna Íslandsferð, um ömmu mína elskulega og mömmu og pabba sem eru núna mínus einn Lúkas eða svo. Kannski að ég segji bara ekki neitt í dag.

Og þá veit ég hvað Mr. Big heitir. En segi ekki orð.

Ég er búin að ákveða að halda "nafna"veislu fyrir Lúkas þegar ég kem heim í sumar. ég ætla ekki að skíra hann, sjálf hef ég reyndar ekkert á móti því en Dave er algerlega andvígur því, þannig að ég get ekki haldið skírnarveislu, en ég var samt að spá í þessu og mér finnst lífsnauðsyn að bjóða til veislu, bara svona til að fagna því að hann sé kominn í heiminn og heiti svona fallegu nafni. Ég ætla því að halda nafnaveislu, vonandi fyrri part sumars fremur en þann seinni. Það er líka þá ljómandi ástæða til að hóa saman vinum og ættingjum og sýna öllum litla barnið mitt í einu. Ég er nefnilega svo ljómandi ánægð með hann. Það er þá bara að panta kívæjis-húsið og byrja að draga að sér hveiti og smjörlíki.

Ég var alveg við það að pakka niður og koma heim í gærkveldi. Ég var einmana og leið og orðin vonlaus um að fá nokkra vinnu, og Lúkas var svo fyndinn að ég fór að vola yfir því að pabbi sæji ekki afastrákinn sinn. Við ræddum málin ég og einasti eini og þegar ég var búin að segja upphátt hvernig mér leið, þá merkilegt nokk leið mér einhvern vegin betur. Mér finnst reyndar alltaf jafn leiðinlegt að segja Dave ef mér leiðist eða líður illa því hann vill meina að það sé honum að kenna. Ef það væri ekki fyrir hann þá ég hamingjusöm á Íslandi. Þegar hann segir þetta þá sljákkar í mér. Ég var nú ekkert sérstaklega ánægð á Íslandi síðast þegar ég gáði. Annað hvort í rottuholum í Reykjavík, eða alein í hundsrassi og vissi ekkert hvað ég vildi eða hvert ég stefndi. Síminn hringdi svo í morgun og ég boðuð í spennandi starfsviðtal næsta föstudag hjá British Legions. Svona skín alltaf lukkusól hjá mér, ég er alveg að verða svartsýn en þá gerist eitthvað og bjartsýnisröndin mín byrjar að glóa upp á nýtt.

Við fórum svo í sundtíma í morgun. Lúkas er ekkert að venjast þessu. Hann grenjar hálfan tímann og ég er orðin hálftvístigandi yfir þessu. Mér líður eins og slæmri móður að vera að pína hann svona, en mér liði örugglega enn verr ef ég færi ekki, maður vill jú gera allt til að gera þau gáfuð og falleg! Annars er það verra hvað ég fer illa á þessu. Ég stend sjálfa mig að því að hugsa að hann sé sá eini sem grenji, hvurlsags sé þetta eiginlega, en barnið á að vera mest og best! hann er ekki orðinn 5 mánaða og ég vil strax að hann "sigri". hvernig verð ég eiginlega þegar hann er eldri? Heimtandi að hann fá i aðalhlutverkið í skólaleikritinu, látandi hann lesa alfræaði orðabækur svo hann vinni í Trivial, senda hann í balllett, sund, söng, gítar, leirkeragerð...greyið litla.

Svo er síðasti Sex and the City i kvöld. Ég er nú bara spennt að vita hvernig þetta endar allt saman. Ég ætla ekki að segja meira um það, ég vil ekki skemma neitt fyrir þeim sem eru rétt að byrja seríuna núna.

Jæja, þá er lífið að komast aftur í kunnuglegar skorður eftir heimsókn stelpnanna. Við skemmtum okkur konunglega, fórum á pöbbinn, versluðum, út að borða, á djammið, smá túristarölt og síðast en ekki síst dúlluðumst í Lúkasi og spjölluðum saman. Ég held að þeim hafi bara litist vel á allt mitt og Chester sló tvímælalaust í gegn. Tvíbentar tilfinningar hjá mér eftir að þær eru farnar. Ég er alveg ákveðin í að hér líður mér vel og að hér vilji ég vera, en ég verð líka að viðurkenna að ég tek enn betur eftir því hvað ég er einangruð hérna. Þarf aðeins að velta þessu öllu fyrir mér.

Ég hafði áhyggjur af því að Lúkas væri ekki félagslyndur en annað kom í ljós hann vleti sér um af gleði yfir allri athyglinni frá þeim öllum (vantar frænku) og er búinn ða vera mun kröfuharðari við mig síðan á sunnudagskvöld. Enda svo vel gefinn, farinn að lesa bókina sem Harpa gaf honum! En heimsókninni er reyndar ekki alveg lokið, harpa er enn í Birmingham á sýningu og við ætlum að skutlast þangað á morgun að hitta hana í hádegismat. Það verður ljómandi endir á ævintýrinu.

Mér sýnist að stelpurnar megi bara fara að koma núna, það er allt tilbúið. Bara eftir að kæla kampavínið.

Lúkas er 4 mánaða í dag. Það fer að líða að því að hann fái graut og svona ýmislegt annað og meira en bara mjólk. Ég berst á milli þess að óska að hann verði bara alltaf svona pínkulítill og svo að vilja sjá næstu þroskastigin, borða, sitja, skríða, standa, tala... mikið er þetta margslungið hlutverk, foreldrahlutverkið. Ég held að ég kvíði því dálítið að fara að vinna og hætta með hann á brjósti því þá er síðasti hlekkurinn sem bindur hann við mig, líkamlega, brostinn. Eftir allan þennan tíma sem ég bar hann um og hann óx inni í mér og svo núna heldur sú tenging í gegnum brjóstagjöfina, þá tími ég ekki einhvern vegin að sleppa þessari tengingu. Voða erfitt að útskýra. Á hinn bóginn verð ég svo voða fegin að fá líkama minn tilbaka til að menga að eigin vild (hér er ég að sjálfsögðu að tala um eðalefnið rauðvín og sígarettur). Ætli að ég reyni bara ekki að ala hann upp eins og mamma og pabbi ólu mig upp, það er alveg sama þó ég sé þúsundir kílómetra í burtu, naflastrengurinn er þarna enn, óslitinn. Það er bara dramatíkin í dag, ha?

Þá er öðrum sundtíma lokið og gekk allt miklu betur í dag. Lúkas var var um sig og ég er ekki með á hreinu að hann hafi beinlínis skemmt sér en hann grét ekki neitt og buslaði aðeins. Ég er viss um að næst finnist honum þetta orðið gaman. Við höfum bæði svo gott af þessu, að fara aðeins út á meðal fólks og hreyfa okkur aðeins meira en bara smá rölt um bæinn. Verst er að ég nota ferðina alltaf í smá innkaupaleiðangur og næ alltaf að eyða örlítið meira en fjárhagur leyfir. Skynsemin hans Dave ekki alveg tekin yfir.

Í kvöld er svo næst síðasti þátturinn af Beðmáli í borginni. Ég horfi enn spennt þó ég verði nú að viðurkenna að ég hef ekki sömu samúð (oh nú vantar mig orð, eins og samúð með karakterum, úr bókmenntafræðinni, eða er ég að hugsa um empathy? I don´t know) með karakterunum og áður. Þær eru orðnar of mikið "caricature" af sjálfum sér til að mér sé ekki sama. Bráðavaktin hinsvegar sjaldan verið betri og ég er búin að gráta yfir tveim þáttum nú þegar. Mikið sem gengur á.

Ég fór með Lúkas til læknis í dag. Ég er búin að vera að vona að rakakrem dugi til að laga barnaexemið hans en allt fyrir ekki og núna síðustu daga eru kinnarnar hans alltaf að verða verri og verri og hann er kominn með sár á hnésbæturnar eins og Kalli bróðir var með. Ég man hvað þetta pirraði Kalla þannig að ég dreif hann (Lúkas þ.e.a.s. ekki Kalla) til læknisins sem gaf honum spes krem sem á að lækna þetta allt. Vona það bara. Sjálf er ég aftur orðin hress og bíð núna bara spennt eftir stelpunum. Vika í dag. Gestaherbergið smám saman að taka á sig mynd, þó ég verði nú að viðurkenna að þetta verður enginn lúxus. Ekkert að því, við verðum hvort eð er mest megnis á stússinu. Ég vona allavega að þær séu ekki komnar til að fá sér lúr!

Mikið er óþægilegt að vera veik með lítið barn. Ég þarf alltaf öðruhvoru að hlaupa upp á klósett og það er voða erfitt að fá 4 mánaða snáða til að skilja nauðsyn þess í miðjum drekkutíma. Þannig að hann grætur og ég græt og allt er svo ómögulegt. Greyin við.

Í dag er svo 1. mars sem, ásamt því að vera "bjórdagur" á Ísklandi (hí hí), er St. David´s Day hér í Wales. Sumsé þjóðhátíðardagur Veilsverja, og nafnadagur einasta eina. Ekki amaleg hátíð það.

Á laugardaginn fórum við aftur til Chester og í þetta sinnið til að velja úr myndunum sem voru teknar fyrir tveimur vikum. Við lentum í algjöru klandri með að velja því það kemur í ljós að við erum öll svona líka hugguleg og myndirnar hver annarri betri. Við völdum að lokum fjórar myndir, þrjár af okkur þremur saman, tvær í lit og ein svart/hvít og svo ein af Lúkasi einum. Mikil ósköp sem barnið er fallegt. Ég veit að maður á ekki að segja svona og ég er alltaf að verða hógværari af því að búa hérna í landi hinna hógværu, en madre de dios, ég bakka ekki með að barnið er gullfallegt. Við fáum þær svo afhentar í apríl. Við ákváðum að kaupa saman myndamöppu með 17 myndum og svo tekur bara hver fjölskylda sínar myndir. Það var langódýrasti kosturinn. Við látum svo bara stækka og innramma okkar myndir annarstaðar þar sem það er ódýrara.

Best af öllu er þó að ég og mamma erum búnar að koma upp vídeó-linki þannig að núna getum ég og Láki séð ömmu og afa og þau séð hann og mig hvenær sem okkur sýnist. Ég hugsa að með þessari tækni + loforði um að fara einusinni á ári til Íslands og að þau komi hingað 1-2var á ári þá sé ég nokkuð sátt við ástandið. Ég get bara ekki hugsað mér að Lúkas missi alveg af þeim, en ef hann elst upp við að sjá þau nokkru sinnum í viku á netinu þá verður það alveg eðlilegt fyrir honum og hann kynnist þeim eins mikið og hægt er. Ég fékk það líka upp úr Kalla í gær að hann ætli að flytja heim eftir post-doc og þá hafa m+p a.m.k. Kobba og Nönnu á Íslandi. Mér finnst það einhvernvegin betra.

Í öðrum fréttum þá eru núna 9 dagar í innrásina frá Íslandi og ég og Dave verðurm sí spenntari. Hann er með einhverjar skrýtnar hugmyndir um að hann verði eins og soldán í kvennabúri og ég leyfi honum bara að halda það. Lítið sem hann veit að hann verður lítið annað en upphafin barnapía og bílstjóri, en því minna sem hann veit um það, því betra. Sólin er byrjuð að skína aftur og ég er að vona að það verði farið að vora almennilega þegar þær koma, því hvað er varið í að búa í útlöndum ef veðrið er skítt?

Við Lúkas Þorlákur fórum í sundtíma í dag og skemmtum okkur ekki vel. Nei, þetta var alveg hræðilegt. Svo hræðilegt að ég neyddist til að fara og kaupa standlampa í stofuna til að hressa mig við. Láki fékk extra skammt af mömmudjúsi til að hressa sig við. Ég er svo mikið frík að ég fer í sturtu áður en ég syndi, og uppskar þannig augngot og Shirley sagði:"Hvað ertu eiginlega að gera?", svo fórum við í vitlausa laug fyrst of vorum rekin upp úr. Þegar við fórum svo loksins í réttu laugina þá var hún svo köld að við skulfum bæði og endaði með því að Lúkas byrjaði að gráta. Og gráta. Og gráta. Og svo grét hann aðeins meir. Buslið var allt byggt á að hoppa um í vatninu og syngja lög. Sem ég náttúrulega kann ekki textann við. Ég gafst upp eftir korter og við fórum í heita pottinn þar sem Lúkas róaðist niður og við gátum farið upp úr. Ég ætla nú samt að fara aftur næsta föstudag, og vonandi gengur betur þá. Ég var líka smá svekkt af því að ég hélt að við mömmurnar ætluðum að fá okkur kaffibolla á eftir en þær voru búnar að plana annað þegar ég sagði:"hver er með í kaffi?" Þannig að mér leið eins og þegar maður reynir við einhvern sem segir "ekki í kvöld, en takk samt." (Og ég sem var loksins að gleyma því helvíti og þá kemur það allt aftur!) Ég er allavega búin að gefast upp á að eignast vini í gegnum Lúkas, það er ekki að virka.

Ég er hinsvegar enn á fullu að sækja um vinnur og er vongóð um að þannig komist ég betur inn í samfélagið. Hvernig líst ykkur á mig sem veðmangara?

Það er engu skárra að búa hér í veils en á Íslandi, veðrið er alveg jafnótútreiknakegt. Éftir sólskin og blíðu núna í nokkra daga byrjaði að snjóa í nótt og snjóar enn. Og ég sem hélt að vorið væri komið!

Á mánudaginn héldum við Bolludag helgan eins og vera ber, ég bakaði vatnsdeigbollur og bæði Veilsverjar og Íslendingar gerðu þeim góð skil. Í gær var ekkert saltkjöt að fá en það vandamál leystist því hér í Veils er sprengidagur haldinn hátíðlegur með pönnukökum. Pancake-tuesday. Þrátt fyrir að vera með saltkjötsfráhvarfseinkenni fannst mér þetta fínt því við verðum jú að gera báðum löndum jafn hátt undir höfði. Ég bauð því einasta eina að baka handa honum pönnukökur og spurði hvort ég ætti að gera svona "ammrískar pönnukökur". Fínt segir hann og ég impróvísera því aðeins, nota vöffludeigsuppskrift til að baka lummur og skíri þær svo pönnukökur. Þetta borðar Dave með sykri og sítrónusafa (!) og bestu lyst. Þegar allar lummurnar voru horfnar segir hann:"Þetta var nú voða gott en í Veils eru pönnukökur reyndar örþunnar og upprúllaðar með sykri." Þetta sagði hann ekki fyrr en eftir á! 'Eg sagði að svoleiðis væru reyndar íslenskar pönnukökur en að ég hefði búið til ammrískar lummur vegna þess að ég ætti ekki íslenska pönnukökupönnu og að pönnukökur væri ekki hægt að elda á neinu öðru. Hann hélt því þá fram að mamma sín ætti ekki íslenska pönnukökupönnu en að henni hafi alltaf tekist að baka pönnukökur. Mig vantar því að fá senda pönnukökuuppskrift "pronto" svo ég geti athugað hvort pönnukökupönnunni sé ofaukið. Er verið að rústa hérna hluta af menningu þjóðar? Og mig sem dauðlangaði í pönnukökupönnu. Hver er sannleikurinn?

Vorið er komið til Wales.

Allt á fúllsving hérna megin, er að fara yfir lista yfir barnapössun í nágrenninu og komin með 6 mismunandi vinnur sem ég er að skoða. Ég hugsa að ég sendi CV í þær allar og sjái hvað gerist. Ég uppfyllti öll niðurskrifuð markmið dagsins og líður svona vel við það. Ótrúlegt alveg hreint hvað það er gott að standa við það sem maður setur sér. Ég keypti nú samt lottó miða í dag. Bara svona að gamni. Það væri nú ekki amalegt að vinna lottóið hér, 15 milljón pund eða einhverjar 200 millur íslenskar. 'Eg er búinn að eyða hverri einustu krónu nú þegar og fór létt með það.

Ég er nokkrar undanfarnar vikur búin að vera að koma sjálfri mér í andateppu yfir því að finna vinnu. Ég er, svo ég orði það réttilega, búin að vera við það að kúka á mig af hræðslu út af vinnuleitinni. Ég er hrædd við að fara frá Lúkasi, ég er hrædd við að finna ekki vinnu, ég er hrædd við að finna vinnu... endalaust alveg hreint. Ég sá því út að þetta gengi ekki lengur. Ég settist niður í dag og bætti við CV-ið mitt, og setti mér svo 6 skýr markmið sem ég verð að fylgja næstu vikurnar og sjá hvað kemur út úr því. Og mikil ósköp, bara við það að skrifa markmiðin niður líður mér betur og ég finn hræðsluna, kannski ekki hverfa, en minnka heilmikið.

Það fattaðist áðan að á heimilinu eru einungis til fimm stórir matardiskar og fjórir hnífar og það gengur ekki upp þegar von er á gestum. Við skelltum okkur því áðan í verslunarleiðangur í Matalan sem er ódýr markaður með föt og búsáhöld. Ég var alveg hissa því í ofanálag að vera hræódýrt þá var allt svo sætt og smart og ég átti í fullu fangi við að hella mér ekki bara út í að kaupa og kaupa. Við fundum diska og hnífapör og nú þegar heim er komið klæjar mig aldrei sem fyrr eftir eigin húsi. Ég er alltaf að skoða og spá og spekúlera og nú er ég alveg veik í hús. Hús sem ég get rifið sundur og saman eftir eigin höfði og málað og skreytt eins og mér sýnist. Mikil ósköp sem það verður nú gaman. Þeir feðgar eru ekki alveg jafn hressir og ég, sofna bara í miðjum æsingnum. ´Ég er enn spennt fyrir Jones-Street vegna þess að öllu gríni slepptu þá virkar húsið alveg smellpasslegt fyrir okkur, í réttum verðflokki og alveg frábærlega staðsett.

Það var svona líka svaka gaman á tónleikunum með Fish og það kom mér skemmtilega á óvart hvað mér fannst mikið varið í lögin. Kallin er sköllóttur, feitur og luralegur en það lekur af honum karisma og maður gat ekki annað er hrifist með. Dave var hoppandi um af gleði og það var náttúrulega voða gaman að sjá hann svona kátann. Best var að finna það að ég gat farið frá Lúkasi án þess að fríka út af áhyggjum og að honum leið bara vel með tengdó. Allavega ef það var eitthvað vesen þá sagði hún ekki frá því. Ég fann nú samt vel fyrir því að hafa farið út á mánudeginum. Við vorum bæði sma rykug og fengum okkur lúr með Lúkasi. Svona er maður nú orðinn gamall og lúinn.

Ég fór svo í gær með stelpunum úr nuddinu og við skráðum börnin, Lúkas, Joshua og Kieran, á sundnámskeið. Ég hlakka voðalega til þess. Það er á föstudögum klukkan hálf tvö og við ákváðum að reyna að hittast alltaf fyrir sund og fá okkur hádegismat saman. Það gæti verið skemmtileg föstudagshefð.

Í dag er ég svo búin að vera döpur og leið og kann engar skýringar þar á. Voðalega sem mér leiðast þessir dagar, en maður þarf örugglega stundum að vera dapur til að vera kátur alla hina dagana. Annars væri lífið bara "flatline" eins og Ásta hughreysti mig með núna áðan, og það er ekki mikið varið í það.

Í kvöld erum við svo að fara á tónleika. Tengdó ætlar að passa og ég verð að segja að þrátt fyrir að tónlistarmaðurinn sé ekki mitt fyrsta val þá bara get ég ekki beðið eftir að komast út. Fá mér einn bjór, sjá fullt af fólki, fá smá pásu frá Lúkasi. Dave getur ekki beðið vegna þess að þetta er uppáhaldið hans. Fish heitir hann og var vinsæll með hljómsveitinni Marillion um miðjan 8. áratuginn. Þeirra helsti smellur, kayleigh, er reyndar eitt af mínum uppáhaldslögum en þrátt fyrir að hlusta mikið á þá í gegnum einasta eina þá er ég ekki sannfærð. En Dave ekkert smá lukkulegur. Fish að spila í Wrexham. Eitthvað yrði ég nú kát ef Morrissey myndi halda tónleika hér. Það hefði ég nú haldið.

Dagurinn í dag hófst með miklum ágætum þegar heittelskaði laumaði að mér ástarbréfi og súkkulaðiboxi enda valentínusardagur hér og allir elskendur ættu að fagna honum. Ég var nú bara hissa enda búinn að segja við hann að ég væri nú ekki vön að halda upp á þennan dag, hann væri ekki rauður í íslensku dagatali svo hann þyrfti ekkert að gera mín vegna. Ég var nú sjálf búin að búa til ahnda honum kort með ljóði svona af því að hann er jú vanur að fá eitthvað á þessum degi. En gaman að þessu engu að síður þó ég sjái nú enn enga ástæðu til að "go overboard". Við héldum svo eftir hádegi til Chester þar sem við hittum Garry og Tracy og strákana þeirra til að láta taka af okkur myndir. Við röltum fyrst um Chester sem er alveg yndisleg lítil borg, sögufræg, falleg og frábært að verlsa þar. (Note to self: fara þangað með stelpurnar; sameinar túristaferð og verlsunarferð.) Chester er líka full af frábærum kaffihúsum og veitingastöðum sem vantar dálítið í verkamannaborgina Wrexham. ég var því farin að hlakka til að setjast inn á huggulegt kaffihús áður en að myndatökunni kæmi en það var ekki svo, strákarnir (sem eru 5 og 3 ára) fengu að velja og við endum að sjálfsögðu á McJónas. Er í alvöru ekki hægt að ala börn upp við að það sé gaman að fara annað en á þann heljarpytt? Ég get sko sagt ykkur það að ég ætla í það minnsta að reyna mitt allra besta með Lúkas. Við röltum okkur svo eftir tvær happy meal á ljósmyndastofuna. Ég var með hjartað í buxunum yfir hversu mikil hörmung þetta yrði þegar okkur var öllum smalað inn í stúdíó, sagt að far úr skóm og sokkum og svo hoppuðum við um næsta klukkutímann og maður lifandi hvað þetta var gaman! Fyrst báðar fjölskyldur, svo bara þau og svo bara við. Við fengu að sjá smá og þær eru æðislegar myndirnar, smart og öðruvísi, nútímalegar og koma í flottum römmum. Við eigum svo að koma þar næsta laugardag og velja úr 50 bestu myndunum. Tengdó sem við erum að gera þetta fyrir fær að velja sínar myndir en fyrst þær eru svona flottar þá langaði mig til að fá eina eða tvær þar sem láki var bara einn og kannski eina af okkur dave og láka. Við kipptum með okkur verðskrá og það var þegar við skoðuðum hana þegar sjokkið kom. Minnsta gerð af mynd kostar 75 pund! Dýrustu myndirnar voru á 800! Við höfum ekki einu sinni efni á að kaupa eina litla. OK kannski eina litla en hvernig eigum við að velja? Eigum við að fá mynd að barninu eða okku litlu fjöslkyldunni? Hvernig eigum við bara að velja? Að lokum gerði tengdó okkur því hrikalegan bjarnargreiða. Og ég sem hélt að þetta yrði svo ömurlegt er núna í mínus yfir því að geta ekki fengið myndirnar.

Einasti eini og ég erum lauslega búin að vera að skoða í kringum okkur eftir húsi til að kaupa. ég held að ég hafi fundið það í dag. Það stendur nefnilega á Jones-stræti. Gæti ekki verið hentugra.

Nýju gallabuxurnar mínar eru svo flottar og ég er svo smart í þeim að ég veit bara vart aura minna tal.

Við Lúkas vorum að koma úr bæjarferð með fulla poka af nýjum förum á okkur bæði. Við þurftum að fá nýjan galla vegna þess að tengdamóðir mín ógurleg pantaði fjölskyldumyndatöku af okkur öllum (Ég,Dave og Lúkas, Tracy, Garry og strákrnir þeirra) og við eigum að fara í það núna á laugardag. Hér eru einhverskonar lög sem segja að maður eigi að fara með barnið til ljósmyndara og stija fyrir. Vandamálið er að mér finnast þessar myndir svo svaðalega hallærislegar. Ljótur bakgrunnur og óekta allt saman og engin leið að setja svona óskapnað í smart ramma. Við fengum reyndar að sjá myndir frá stúdíóinu og þeir taka líka flottar myndir, svarthvitar í skemmtilegum uppsetninum. Ég mydni vilja fá svoleiðis en þar eð þetta er gert fyrir tengdó þá þurfum við að gera það sem hún vill. ég veit bara ekki hvað ég á að gera ef ég fæ eintak. Ég vil ekki hengja svona hefðbundna mynd upp en er hrædd um að móðga fjösldylduna ef ég geri það ekki. Vonandi get ég fengið alla til að sitja fyrir á einni óhefðbundinni og hengt hana svo upp. Þá eru allir ánægðir.

'Otrúlegt en satt. Eftir nudd þá sitjum við saman í smástund, drekkum kaffibolla og spjöllum saman sem er bæði gott og gagnlegt, maður fær allskonar tips um börn og getur fullvissað sig um ða maður sé að gera rétt og sé kannski ekkert svo slæm í móðurhlutverkinu. Í dag komst ég að því að í Bretlandi eru tæp 50% kvenna með börnin á brjósti. Og á svæðinu sem ég bý á eru þær undir 5%! !!!!! 95% gefa börnunum sínum formúlu án þess einu sinni að prófa hvort þær geti gefið brjóst. Og hjúkkan gat sagt okkur að 98% íslenskra kvenna gefa brjóst og hugsa ekki um það tvisvar. Hún vildi meina að það væri ástæðan fyrir því að ég er enn með Láka á brjósti en að Shirley gafst upp, hún einfaldlega er ekki vön brjóstagjöf meðan að ég aftur á móti sé það ekki sem valmöguleika að gefa formúlu. Ísland er notað sem fyrirmynd í samtökunum sem hjúkkan er talsmaður fyrir. Þau samtök eru að reyna að fá breskar konur til að gefa brjóst og fá þær til að skilja að það er í raun og veru minna mál en að gefa formúlumjólk. Og hún spurði mig í dag hvort ég myndi vilja vera sýningargripur. (Talk about feeling like a cow!) Hún er að fara að opna "breastfeeding clinic" stofu þar sem konur geta komið og fengið ráð og hvaðan hún ætlar að breiða út boðskapinn. Hún vill sumsé að ég komi og segji að brjóstagjöf sé ekkert mál. Við sjáum til með það. En þetta er óneitanlega verkefni. Kannski að ég geti bara fengið vinnu þar.

Ég ákvað í gær að elda fasana (enn einu sinni) en gera það með stæl. Ég fyllti þá með sveppa/skinku fyllingu og innbakaði svo í smjördegi. Tókst bara nokkuð vel til þó ég segji sjálf frá. ég er alveg orðin húkkt á matreiðslu og bókum um efnið. Eitthvað varð ég að finna mér að gera. En þessu ljúflingstímabili ætti nú að vera að fara að ljúka. Ég þarf að fara að einbeita mér að því að finna vinnu. Ég bara veit ekkert hvað ég vil gera. Ég snýst í kringum að vilja bara vera heima og knúsa Lúkas og þrá að komast út á meðal fullorðinna.

Ég er meira að segja búin með góðan hluta af Bandaríkjunum.



create your own visited states map
or write about it on the open travel guide

Sá þetta sniðuga kort á síðunni hennar Unu og fannst ég verða að prófa líka. Ég er bara nokkuð sigld.



create your own visited country map
or write about it on the open travel guide

Ég er smá leið yfir því að hafa ekki séð pabba í smókingnum í kvöld. Svona smá leið.

Sonur minn er 3 mánaða í dag. Þetta líður hratt.

Lúkas fékk aftur sprautur í gær og var svona frekar niðurdreginn í gærkveldi. Ekki eins slæmt og síðast en samt mjög átakanlegt. Og svo er hann bara í fýlu í dag. Sjálf var ég í ljómandi skapi þangað til að ég fór út í búð núna áðan. Ég þurfti bara að kaupa salathaus og bleyjupakka og þegar það var komið í korfuna stefndi ég að kassanum. Á leiðinni þangað hafði nokkrum kexpökkum verið haganlega komið fyrir þannig að þeir gripu augað og skilaboðin TVEIR FYRIR EINN voru vel sýnileg. Ég, gegn betri vitund, greip tvo pakka og fór að borga. En fannst upphæðin vera hærri en ég bjóst við þannig að þegar ég var komin út skoðaði ég kassakvittunina. Og viti menn, ég borgaði fullt verð fyrir báða kexpakkana. ég ætlaði að fara heim en hugsaði svo með mér "nei ég læt ekki svindla svona á mér. Þetta eru kannski bara 3 pund en andskotakornið, fair is fair!" Ég sneri því við full réttlátri reiði og sagðist vilja skila kexinu þar eð mér hafi verið talin trú um að þeir væru á tilboði en svo væri það ekki svo og ég væri bara fúl yfir því. Það var vesen að fá að skila pökkunum en loksins tókst það því í ljós kom að einhver hafði sett vitlausa pakka á tilboðsstandinn og þetta voru því þeirra mistök ekki mín. Ég sigraði því að lokum. En þegar heim var komið leið mér bara illa. Ég er nefnilega ekki svona gerð. Ég kvarta ekki og skila vörum, ég sný einfaldlega viðskiptum mínum annað. Núna líður mér eins og ég sé nískunös og nöldrari og það er ekki ég.

Ég er búin að vera að tína saman í huganum hluti sem mig langar til að biðja stelpurnar um að koma með frá Íslandi þegar þær koma í heimsókn. Mér gengur satt að segja ekki vel, það er ekki margt matarkyns sem ég sakna að heiman. Mér finnst eiginlega bara voða gaman að kanna matinn sem er til hérna. Eithhvað er það þó sem er komið á listann.
1. Súpujurtir. Kjötsúpan sló alveg í gegn á heimilinu.
2. Saltfiskur. Hér er til íslenskur fiskur en eg hef ekki enn fundið hann saltaðann.
3. Rauðkál. velska lambakjötið er aæveg svaðalega gott, en mig vantar rauðkálið með.
4. Eiturbrjóstsykur og lakkrís. Hér eru sætindi sæt, ekki sölt.
5. Nóa-kropp. Það er bara alveg ógeðslega gott.
6. Rabbabarasulta. "Jam" og marlemaði en ekkert syltetoj. Það væri sjálfsagt best að fá uppskriftina.
7. Piparostur. Besti osturinn til að búa til skemmtilegar sósur og ég finn ekkert sem kemur í hans stað hér.

Það sem ég sakna mest er erfitt að flytja með sér. Ég hef ekki fengið Egils appelsín núna síðan í byrjun júní og er farið að finna vel fyrir fráhvarfseinkennunum. En ég sé það ekki fyrir mér að hægt sé að bija um tvo lítra af Agli.
Og að lokum það sem ég sakna allra mest og hef leitað sem mest að. Rjómi. Já venjulegur rjómi til að þeyta og bera fram með hinu og þessu sætabrauðinu. Þið hváið eflaust núna:" hva, eins og stelpan finni ekki rjóma í Bretlandinu" en ég sver það hér er enginn rjómi. ég er búin að kanna allar tegundir og þetta er allt gervirjómi. A delicate blend of buttermilk and vegetable oil og bölvuð sé ég ef það er rjómi. Hvergi finn ég dós sem á stendur "Cream". "Made from real cows". Hvergi. Og þeir eru svo vanir orðnir þessu sulli að það veit enginn hvað ég er að meina þegar ég segji að gervirjómi sé ekki rjómi. Þeyttur er hann eins og hvítur múrsteinn og ekki finn ég mikið bragð af honum. Er farin að setja vanillíndropa og sykur út í svona eins og í gamla daga. Og ef ég á að segja eins og er þá er ég ekki viss um að ég vilji venjast gervirjómanum. Senda mér einn pela? Einhver?

Við vorum að koma frá hjúkku og Lúkas Þorlákur er orðinn 6.2 kíló og 65 sentimetrar. Enn hár og grannur svona dálítið eins og mamma hans. Sem er farin að halda að hún sé komin með anorexíu því í hvert sinn sem hún lítur í spegil þá sér hún feita konu!

Loftbólukrísu hefur verið afstýrt og nú er nýja eldhúsið tilbúið. Mikið betra en það gamla og í kvöld verður eldaður hátíðarfasani. (Bethan dælir í mig fösunum og páfuglum þannig að ég hef ekki undan að elda þá. Nýjabrumið er svona smá að fara af...)

Eldhúsið var málað í gær á meðan að ég og Láki fórum í nudd. Allt leit svo ljómandi vel út þangað til að málningin fór að þorna. Myndast þá ekki lófastór loftbóla á miðjum vegg sem springur svo út og málningin flagnar af! Við vitum ekkert hvernig þetta gerðis en það sér núna í gipshúðina og allt eldhúsið er ónýtt fyrir okkur. Ég skoðaði DIY síðu BBC í gær og mér sýnit að um tvennt sé að ræða. Annað hvort er raki í veggnum eða þá að málningin sem var undir er ekki sambærileg við nýju málninguna. Hvað svo sem það er þá er þetta ekki gaman. Er einhver með góð ráð?

Ég er núna búin að eyða deginum í að hugsa um lífið og tilveruna og hvað ég er ánægð og þakklát fyrir allt sem ég á og hef. Kemur reyndar ekki af góðu, mér var brugðið í gær þegar ég fékk fréttir af bekkjarbróður og vini, Jóhanni Grétarsyni. Ég vona bara og bið fyrir skjótum bata og að allt fari á sem besta veg og sendi honum og hans allar mínar bestu óskir.

Dave minn er kominn í vikufrí sem er alveg dásamlegt. Við ákváðum að auk þess að slappa af þá myndum við mála eldhúsið sem er vægast sagt málað í hræðilegum lit sem stendur. Það verður gaman. Ég er að hugsa um að mála það ekki hvítt heldur fara eftir ráðleggingum Llewellyn-Bowen og nota "icelandic blue matt" (alvöru litur) eða daufgræn-ráan svona til að "inject some class" í eldhúsið. Llewellyn-Bowen er nú einusinni "interior" gúrú hérna í Bretlandi. Hmmm....kannski ekki meðmæli með þessari teppalögðu þjóð?

Lúkas lá steinsofandi í vöggunni sinni en spriklaði engu að síður um og ýlfraði öðru hvoru. Þegar hann hafði gert þetta í 20 mínútur vakanði hann með andfælum og öskraði og æpti og ég átti bara í heilmiklum vandræðum með að róa hann niður. Og hann var hálf ómöglegur allt kvöldið. Það eina sem mér dettur í hug er að hann hafi fengið martröð. Getur það bara verið? Dreymir ungabörn? Og hvað getur hann hafa dreymt slæmt? Ég trúi því bara ekki að heili sem gerir enn ekki greinarmun á sjálfinu og umhverfinu geti dreymt. En ef ekki martröð hvað þá?

Þá er það loksins komið óveðrið sem við erum búin að vera að bíða eftir í viku núna. Fréttatímar hafa allir farið í viðvaranir um komandi ótíð og fólk er búið að vera að pískra um hamfarirnar komandi með óttablandinni virðingu. Við vöknuðum sumsé í morgun við að það hafði snjóað örlítið. (Vegsamngöngur allar úr lagi og slys á fólki þó nokkur) En dagurinn bjartur og fagur að mínu áliti. Um tíuleytið rigndi smá og myndaði gamalkunnugt slabb. (Dave hringir úr vinnunni til að athuga hvort ég sleppi ekki göngutúr dagsins og hvort það sé í lagi með okkur Láka) Við Láki höfum gaman af því að splassa aðeins um í slabbinu en áður en við komumst aftur heim hefur sólin brætt allt slabb. (Tracy hringir til að kanna hvort við höfum nægar vistir í húsinu) Það byrjar aftur að rigna og núna er smá rok með. (Veðurstofan varar fólk við óþarfa ferðalögum) Við Láki notum tækifærið og bökum hafrakökur svona fyrst að veðrið er svona vont. Svona er það nú.

Skruppum til Englands í dag og keyptum leiktæki handa Lúkasi. Hann er farinn að skoða svo mikið í kringum sig og teygja sig í dót þannig að við fundum handa honum leikhring með allskonar mismundandi þroskandi og örvandi dóti. Svo þegar hann er búinn að örvast svo að hann er farinn að hringsnúast úr æsingi þá nudda ég hann með róandi nuddi. Glæsilegt það.

Ég gerði í dag það sem ég var búin að láta sjálfa mig lofa að gera aldrei meðan ég byggi hér í Veils. Ég gerði þetta sí og æ í Belgíu og dálítið á Spáni en var búin að halda í mér hér síðan í júní. En í dag sprakk ég. Og sagði stórar sögur af Íslandi. Stórar, stórar sögur um snjó upp að mitti og útigrill. Um fólkið sem á allt jeppa keypta fyrir kredit-kort. Um hrútspunga sem ungabörn naga meðan þau sofa í vagni við vagg jarðskjálftanna. Um ókeypis hitaveitur og sundlaugar í hverju horni. Um djamm til klukkan 9 daginn eftir. Um parket á öllum gólfum og sturtuböð. Málið er að ég hélt að ég væri að skreyta voða mikið, en í alvöru, er þetta ekki svona á Íslandi?

Ég var að velta fyrir mér afhverju mér leiddist Háskólinn svona mikið. Mér hefur alltaf þótt það voðalega skrýtið á miðað við hversu gaman mér finnst að læra og skemmti mér vel á öðrum menntastigum. Mér fannst bara gaman árið sem ég var í Belgíu. Ég held að það hafi með stúdentapólitíkin að gera. Mér þótti hún alltaf hálf-kjánaleg og nennti engan veginn að pæla í henni og hvað þá að taka þátt. En allir þeir sem skemmtu sér vel í háskólanum tóku þátt í, ef ekki pólitíkinni, þá einhverju félagstarfi. Hvenær varð ég svona fýlupúki að nenna ekki að vera með?

Mér skildist á pabba að hann ætlaði að senda þorramat út til Kalla svo hægt sé að halda blót í Iowa-fylki fyrir Íslendingana þar. Hann spurði hvort það ætti að senda mat hingað en ég sagði það óþarfa enda væri bara ein manneskja á heimilinu sem borðar þorramat. Merkilega er að það er ekki ég heldur Dave. Hraustur piltur.

Nú horfa þeir saman á fótbolta í sjónvarpinu mennirnir mínir tveir. Og þeir eru bara alveg eins, báðir ótalandi og slefa smá. Skrýtið hvað fótbolti gerir manni.

Mikil ósköp sem sumir dagar eru leiðinlegir og meður bara veit ekkert afhverju. Gærdagurinn var einn af þeim dögum. Ég bara fann mér ekkert til dundurs og var bara sorgmædd og leið allan daginn. Ég held að það hafi verið vegna þess að ég var búin að ákveða að föstudagarnir sem Dave er að vinna séu leiðinlegir. Og ég komst bara ekkert undan þeirri ákvörðun minni. En í dag er allt annað líf. Við Láki vöknuðum bæði í góðu skapi og er það vel.

Ég er með smá áhyggjur af myndalbúminu mínu. Ég skil ekki betur en svo að þeir ætli að loka því vegna þess að maður þarf að borga eftir mánaðarkynningartíma. Ég tími því ekki en þarf samt að geta sýnt myndir af Láka mínum. Hvað gera bændur nú?

Ónó! Byrja nágrannarnir að gera það! Lætin í stelpunni eru svo mikil að hún vakti mig eina nóttina með skrækjunum. Dave heldur því reyndar fram að hún sé að þykjast, svona mikil læti séu tvímælalaust uppgerð. Með smá áhyggjusvip.

Látm okkur nú sjá...eru íslenskir stafir inni núna?

F?rum ? b?inn ? dag gagngert til a? f? okkur kaffibolla ? kaffih?si. Vi? erum b?in a? vera a? mikla ?a? fyrir okkur a? f? okkur bolla ? r?legheitum me? L?ka me? okkur. Vi? ?kv??um ? dag a? l?ta bara slag standa, ef hann vakna?i ?? v?ri ?a? bara svo. Vi? r?ltum fyrst um mi?b?inn og sko?u?um leikf?ng handa honum. Fundum alveg ??islegt t?ki sem sameinar bara allt sem gott leikfang ?arf og meira til. Um er a? r??a st?ran hringlaga p??a me? gati ? mi?junni ?ar sem barni? ? a? sitja. P??inn er mj?kur og ger?ur ?r litr?ku efni. Upp ?r p??anum standa svo stangir sem mynda hvelfingu og ?r st?ngunum hanga s?rlega ?roskandi leikf?ng. Rosalega flott og r?nd?rt en ?tti a? vera b??i skemmtilegt fyrir hann og ?roskandi og vi? getum leiki? saman og ?a? m? skilja hann eftir ? ?essu stund og stund. Hva? um ?a?, aftur a? kaffibollanum. Vi? settumst inn ? Zouk og p?ntu?um Latte en ??ur en bollinn var h?lfna?ur vakna?i piltur og ?g hreinlega nennti ekki a? r?fa hann ?r, r?fa mig ?r til a? gefa og fara inn ? kl?sett til a? skipta ? honum. ?annig a? vi? drifum okkur bara heim. Ekki alveg s? ?rangur sem ?g var a? vonast eftir en ?g veit ?a? ? bara fyrir v?st n?na a? ef ?g ?tla a? reyna ?etta aftur ?? ver? ?g a? vera tilb?in ? svona ?fingar.

Gærkveldið nálgaðist það sem ég vil kalla fullkomnun. Barnið satt, sælt og sofandi í sínu rúmi, maðurinn að dúllast við tölvuna og ég fyrir framan sjónvarpið með Diet-Coke og popp horfandi á ER. Já, nýjasta serían byrjaði með hvelli, og þeir sýndu tvo fyrstu þættina "back to back". Ég veit bara fátt betra.

Einn af arkitekta þáttunum sem ég horfi mikið á var líka á skjánum. Í þetta sinnið var fylgst með pari sem var að byggja sér fullkomna penthouse íbúð í London. Þau eyddu tæpum 2 milljónum punda (260 milljón kall) í að ná fullkomnum. Til dæmis kostaði eldavélin þeirra 4 milljónir króna. Ókei þettta var geðveikislega flott eldavél, en samt. Það er helmingurinn af húsinu sem mig langar til að kaupa hér. Maður á erfitt með að samgleðjast svonalöguðu. Langar miklu frekar bara til að öfundast og vera með leiðindi. Og ég hugsa að meira segja Pollýönnu myndi líða þannig.

Vissuð þið að Yale háskóli í Bandaríkjunum heitir svo vegna Elihu Yale sem var frá Wrexham? Merkilegt ekki satt?

Ég er að komast að hinu og þessu um borgina sem ég bý í svona meðan ég rannsaka hvað ég get sýnt stelpunum og gert með þeim. Ég hugsa nú samt að ég sleppi sögutúrnum og sýni þeim frekar "daglegt líf" túrinn minn. Kannski geta þær bent mér á eitthvað hér sem ég sé ekki svona eins og þegar ég benti Dave á að Wrexham væri bara laglegasti bær. Hann vissi það ekki. Glöggt er gestsaugað.

Við Láki fórum í nudd í gær. Ég lærði að nudda hann (þó að mér finnist ég nú eiga skilið nudd frá honum eftir alla þessa mjólk!) og ég var rosalega ánægð með tímann. Ég hafði búist við að hann væri lengur að taka þessu en raun bar vitni, hann rúllaði um í alsælu, hæstánægður með mömmuna sína. Við verðum þarna nokkra næstu mánudaga. Svo í lok febrúar byrjar sundkennslan. Þetta er bara stíft prógramm hjá honum frá byrjun. Fékk mig til að hugsa að nútildags er ætlast til að maður taki þátt í öllum svona örvandi aktivítetum, láta þau svo í milljón íþróttir, og ballett og leshring og ég veit ekki hvað og hvað, allt til að gera þau klárari og sniðugri og hæfari til að verða mjó og rík og ég veit ekki hvað. Ég hugsa að ég, Láki og Dave tökum frá tíma til að gera ekki neitt saman svona til að and-stimulera hvort annað og sjá hvort við höfum bara ekki gott af því líka.

Mér finnst hálf niðurlægjandi sjónvarpsefnið sem er ætlað heimavinnandi húsmæðrum. Ég kveikti á "Bretland í bítið" á meðan ég borðaði seríósið mitt og þar var maður í viðtali sem hafði að eigin sögn verið andsetinn. Nafnið hans birtist skjánum, Martin Bagnall og undir því stóð "possessed by ghost" svona eins og þegar landlæknir er í sjónvarpinu og við hans nafn stendur "landlæknir" eða ef móðir viðfangsefnis birtist þá stendur "móðir Bárðar" eða eitthvað. Í þessu viðtali var því bara tekið sem gefnu að manndulan hafi verið andsetinn! Ekki einu sinni reynt að útskýra persónuleikabreytinguna á neinn annan hátt. Hann kallaði bara til miðla sem særðu út andann. Hvað ef maðurinn er veikur og þarf að kalla á geðlækni en gerir ekki vegna þess að hann tekur "lækningu" miðlanna sem gefna? Og spyrlarnir bara spurðu og spurðu um andann. Samt kom í ljós að miðlarnir höfðu sagt að andinn hafði dáið í húsinu í kringum 1800 en húsið var bara rétt um 100 ára gamalt! Meira að segja ég sé reikningsskekkjuna hér! Og þetta á ég bara að gleypa með seríósinu eins og ekkert sé. Ég held nú síður!

Núna er ferðaþáttur í sjónvarðinu um Ísland. Mikið er fínt þar. Mikið, mikið.

Ég smakkaði þessa súkkulaðiköku fyrst vorið 1991. Mig minnir endilega að það hafi verið í tilefni af stúdentaútskrift Dóru Sifjar fremur en Kalla bróður sem við fórum út að borða á Veitingastaðinn við Tjörnina. Ég man að ég var enn matvönd á þessum tíma og varð fyrir ægilegum vonbrigðum með matseðilinn, vildi alls ekki borða fisk (oja bara!) og pantaði svartfugl. Enginn sagði mér að svartfugl væri EKKI eins og kjúklingur. Ég sat því í einni af fýlunum mínum (svipuð þeim sem ég fer í þegar ég fæ vitlausar jólagjafir) úti í horni og var of fúl til að panta eftirrétt. Dóra pantaði sér súkkulaðikökuna og þrátt fyrir að vera frekar óásjáleg svona sem súkkulaðikaka þá langaði mig til að smakka og narraði Dóru Sif til að gefa mér bita. Og hvílik súkkulaðikaka. Hún var þykk á bragðið, minnti jafnvel á karamellu en bráðnaði samt á tungunni, súkkulaðibragðið gaf frá sér vott af kaffiilmi og en samt var hún svo sæt. Við fórum svo heim eftir matinn og ég hugsaði um kökuna. Hvernig gat eitthvað svona gott bara verið til? Ég hugsaði um hana árum saman og leitaði logandi ljósi að henni, en eini staðurinn sem hún fékkst var Við Tjörnina. Sem betur fer þroskaðist matvísin mín og ég naut þess orðið að borða góðan fisk þannig að nú gat ég farið á Tjörnina og notið alls matarins. Enég verð að viðurkenna að það var alltaf desertinn sem ég beið eftir. Mér áskotnaðist svo uppskriftin að kökunni fyrir nokkru. Hvílík himnasending. Mátturinn væri minn! Ég var búin að liggja yfir henni og margbaka hana í huganum til að vera alveg viss um að vera að gera rétt þegar ég loksins léti verða af því í alvörunni. Þetta er ekkert spaugsmál, fyrir mér er það að baka þessa köku eins og fyrir steingervingafræðing að sjá lifandi risaeðlu, fyrir sagfræðing að fara aftur í tíma, fyrir Jón Bö að hitta Gunnar á Hlíðarenda, hún yrði því að vera fullkomin.
Ég safnaði að mér eggjum og öðru og hófst handa á laugardaginn. Hún var furðu auðveld að gera þegar ég var byrjuð og tók örstuttan tíma. Ég varð fyrir smá vonbrigðum, þetta var of auðvelt. Ég setti hana í ofninn og meðan ég beið eftir því að hún bakaðist hugsaði ég hvað ég væri nú heppin. Að eiga smá sneið af himnaríki og geta núna bara alltaf fengið smakk. En eftir því sem ég hugsaði meira um það fann ég að spenningurinn var að minnka og minnka. Ég tók kökuna út og lét kólna. Ég þorði ekki að smakka. Ég fann það og vissi að ég var búin að skemma kökuna fyrir sjálfri mér. Með því að búa hana til sjálf var ég búina að taka töfrana í burtu, hún var orðin "common and nasty", og mig langaði ekki rassgat í hana lengur. Ég vissi núna að hún er bara súkkulaði, sykur og egg. Í henni er enginn galdur. Kakan sem ég er búin að nota sem viðmið um það sem er best í heimi á bragðið í 13 ár er komin niður af hásætinu.

Svona fer ef maður fer að pota of mikið í hlutina. Maður á að leyfa sumu að halda töfrunum, gömlu góðu dagarnir eru akkúrat það vegna þess að þeir eru liðnir.

Himnesk súkkulaðikaka í ofninum. Góður dagur.

Jæja þá er maður kominn með hringinn og gengur bara vel. 'Eg held að mér líki bara vel við hann. Við skemmtum okkur vel saman litla fjölskyldan, röltum um miðbæinn í sól og blíðu, og vorum voða ástfangin og rómantísk. Ég held nú að annað sé ekki hægt á svona merkisdegi. Svo er reyndar seinni parturinn búinn að fara í að hugga Láka, sem er ekki búinn að vera hress. Hann er kvefaður og það pirrar greyið eitthvað. Ég held að hann sé (ólíkt móður sinni) líka búinn að fá nóg af endalausum myndatökum. Hann er kannski hlæjandi og ég ríf upp vélina en um leið og hann sér hana færist ský yfir andlitið og ég bara næ ekki brosi frá honum. Ég er því að hugsa um að hætta að mynda hann og taka einungis sjálfsportrett og þannig eru allir ánægðir.

Það er búið að vera hálfleiðinlegt hjá mér í dag. Rigningin stytti göngutúrinn all verulega og ég einvernvegin festi ekki hugann við neitt af því sem ég tók mér fyrir hendur. Leiðinlegir svoleiðis dagar þegar maður vill ekki skemmta sér sjálfur heldur fá aðra til að gera það fyrir mann. Sem betur fer er Dave í fríhelgi núna þannig að ég hef hann heima næstu þrjá daga. Við ætlum í bæinn á morgun að ná í hringinnn minn sem er loksins tilbúinn. ég er spennt að sjá hvernig mér gengur að vera með hann, ég hef aldrei þolað skartgripi, finnst eitthvað smart í nokkra daga en verð svo bara pirruð og tek það af mér. Og týni. Verður það eitthvað öðruvísi svona af því að þetta er trúlofunarhringur? Ég er búin að segja Dave að ég sé ekki mikið fyrir svona glingur og hann vissi það svo sem. Lenti í svaka vandræðum með að velja rétta hringinn því hann hafði ekkert til að miða við. Hann yrði nú samt voða sár ef ég týndi hringnum. Það að vera búin að festa okkur er honum afskaplega mikilvægt. Hann er með mjög hefðbundnar hugmyndir um hvernig þetta á allt að vera. Sem er mjög fyndið þegar horft er til þess hvernig við gerðum þetta. Allt á öfugum enda.

Enn af spiki. Ég horfði á heimildarþátt í sjónverpinu í gær um konu sem minnti mig dálítið á mig. Hún var í svona krossferð til að skoða samfélagið og sjálfa sig og reyna að finna út úr því hvers vegna hún var feit. Samfélagið er náttúrulega hálf klikk, hér eru Macjónasar og Börger Kingar út um allt og allir bjóða upp á Jumbo size eða Mega size eða maxi size og við erum ekki útbúin þannig að við þolum allt þetta. Sætindi eru orðin svo auðveld að ná í en við hreyfum okkur ekkert á miðað við það sem fólk þurfti að hreyfa sig áður fyrr. Allt helst þetta í hendur til að skapa það offitu-heilbrigðisvandamál sem vestrænar þjóðir standa frammi fyrir í dag. Og allt stefnir í að við séum bara að verða feitari. Allir þessir megrunarkúrar og líkamsræktarstöðvar og við fitnum bara. Að fitna svona með öllum hinum er það sem ég kalla tilbúnar fitubollur. Fólk sem ætti að vera grannt, hefur alltaf verið það þangað til núna að skammtastærðirnar taka einfaldega yfir og fólk tútnar bara út. Ég er aftur á móti það sem ég vil flokka sem náttúrulega fitubollu; ég hef alltaf verið svona, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir mömmu, Krístínar hjúkku og svo sjálfrar mín til að breyta astandinu, og ég væri sjálfsagt líka feit þó ég hefði fæðst í Eþíópíu. Konan í myndinni var líka svona náttúruleg bolla og ég skildi allt sem hún talaði um þangað til að kom að mögulegum útskýringum. Hún, eins og svo margir aðrir, talar um "comfort eating" þ.e. að borða til að fylla eithvað tómarúm í lífinu, borða af leiðindum, borða vegna þess að maður er óhamingjusamur og það er eitthvað að í sálinni. ég er núna búin að leita og leita að óhamingjunni, leiðindunum, vandamálinu sem gæti hafað komið þessu öllu af stað hjá mér og viðhaldið því svo. Og ég finn það bara ekki. Það hefur aldrei neitt verið að hjá mér. ég hef alltaf verið nokkuð ánægð með mitt og kát, það hefur aldrei neitt komið upp á sem ég hef ekki getað klórað mig fram úr, ég á yndislega fjölskyldu og góða vini, ég tel mig vera lukkunnar pamfíl á allan hátt og hef alltaf gert. Það eina sem ég get fundið er að mér finnst matur og súkkulað bara alveg ógeðslega gott og er svo "hedonistic" að ég hef alltaf bara gert það sem mér finnst gott. Það er útskýringin. Einfalt ekki satt?

Veðrið er búið að vera alveg hræðilegt í allan dag, svo vont að ég komst ekki út í göngutúrinn okkar Láka. Hann er líka búinn að vera ómögulegur í allan dag. Það er greinilegt að hann þarf á fersku lofti að halda. Í staðinn fyrir ferskt loft erum við búin að vera að fylla út ýmsar skattaskýrslur. Við komumst að því að Hr. Blair vill endilega láta okkur fá meiri pening fyrir Láka svo lengi sem við fyllum út allskonar pappíra. Mikið verk og flókið og ekki auðveldar milliríkjasambandið, sem við erum í, málið. En við höldum að það sé allt klappað og klárt núna og gæti verið okkur í hag. Sakar alla vega ekki að reyna.

Ég fékk auglýsingu inn um bréfalúguna í dag sem auglýsti fitubollufundi í samkomuhúsinu hér í Rhos. Ég er svona að velta því fyrir mér hvort ég eigi að kíkja. Það sakar ekki að vera í stuðningshóp og hver veit nema að maður hitti fólk sem manni líkar við. En það samt er ekki alveg það sem ég er að reyna, ég er ekkert endilega að reyna að léttast, ég vil breyta hugsunarhætti mínum og ég veit ekki hvort "Fat Friends" gera það með mér.

Og ég er líka búin að vera að stússast við að setja upp myndaalbúmið www.picturetrail.com/svavajones með myndum af barninu.

Ég og Láki erum búin að vera ein að stússast þessa helgina enda er Dave að vinna. Ég var búin að ákveða að fara í bæinn á laugardag og kaupa mér gallabuxur og pena skó en svo var nú bara slagveður þannig að ég setti þær áætlanir á pásu. Keypti mér þess í stað Marie Claire til að lesa mér til um hvurslags skó og gallabuxur ég ætti að kaupa. Svona til að vera alveg örugglega í tískunni. Kemur þá ekki í ljós að lúkkið sem mun tröllríða öllu í sumar er "Big Hair". Og ég sem var að fjárfesta í sléttijárni til að minnka mitt náttúrulega big hair! En ég á sem betur fer rykfrakka sem er víst líka lykilatriði um þessar mundir. Sjúkket!

Helgin hefur svo mest megnis farið í (Láka að sjálfsögðu en þess á milli) að skrifa matreiðslubókina mína. Það er svona fínt prógram í tölvunni sem setur uppskriftir upp á svo auðveldan hátt að ég ákvað að færa krumpuðu og olíubornu blaðsnifsin mín yfir á þetta fallega prógramm. Ég læt fylgja með stuttar sögur hverjum rétti þannig að mér allri má gefa ritið út sem einhverskonar ævisögu. "Endurminningar 400 kílóa konu: eða Lifað með rjóma."

Pósturinn lætur ekki að sér hæða. Ég veit fyrir víst að mamma sendi myndavélina af stað á miðvikudaginn og hún er bara komin hingað! (Myndavélin þ.a.e.s., ekki mamma.) (Því miður.) Ég hef því grun um hvað fullkomnunarsinninn eiginmaðurinn tilvonandi kemur til með að eyða helginni í. Sem er hið besta mál, ég vil endilega fá græjuna í gang sem fyrst og hafa það allt sem flottast.

Ég bý í hundsrassi. Það er sumsé komið í ljós. Það er ekki svo einfalt að komast hingað frá London. Sér í lagi ef flogið er með icelandexpress sem lendir á Stansted. Það er strax orðið skárra að fljúga með icelandair á Heathrow, því þaðan eru auðveldari samgöngur hingað norður eftir. Hrikalegt að neyðast eiginlega til að halda áfram viðskiptum við flugleiðir, ég var svo hrifin af samkeppninni frá express. Helst þyrfti ég að fá flugfélög til að fljúga beint til Manchester, þá væri þetta ekkert mál. Geta vinir og ættingjar ekki fengið inngöngu í "Rauðu Djöflana" aðdáendaklúbb Man. Utd. og fengið far þegar farið er á leiki?

Jæja, allt annað líf í dag, þegar Láki sofnaði loksins svaf hann bara sína venjulegu 8 tíma og var svo alveg eðlilegur þegar hann vaknaði í morgun. Ég var nú svona hálf móðursjúk (!) yfir því hvernig hann var í gær en Dave minnti mig á að það væri nú óþarfi, við vissum svo sem hvað væri að, það væri ekki eins og við stæðum ráðalaus og vissum ekkert hvað hrjáði hann. Sem minnti mig að ég á það allt saman eftir! Ég er varla bógur í þetta foreldrahlutverk ef ég get ekki plumað mig í gegnum eins og eina flensu. Þetta minnir mig aftur og aftur á það hvað maður tekur foreldra sína sem gefnum hlut. Hann hefur ekki hugmynd um hvað ég hugsa mikið um hann og hvað ég myndi gera hvað sem er fyrir hann. Mamma og pabbi hljóta að hugsa það sama um mig. Mér dettur núna til dæmis í hug hvernig mömmu hlýtur að hafa liðið þegar ég var lítil og var skorin upp við botnlangabólgu. Mér fannst þetta ægilegt ævintýri og ástæða til að fá nýjar dúkkur. Hún hlýtur aftur á móti að hafa verið að farast úr áhyggjum. Svona breytist allt við það að eiga barn. Maður fær meira að segja nýja sýn á minningar.

Músin mín tók sprautunum frekar illa og er núna búinn að gráta síðan um 6 leytið. Mamman búin að gráta síðan um 7. Guði sé lof að hann grætur vanalega mjög lítið.

Láki fór í vigtun og tjékk í gær og heldur bara áfram að stækka. Hann er núna 5.4 kíló og 61 cm. Alveg sérstaklega myndarlegur strákur. Við eigum svo að fara í dag saman í tjékk, hann fær fyrstu sprauturnar sínar og læknirinn spyr mig svo sjálfsagt hvernig ég hafi það. Við byrjum svo í barnanuddi mánudaginn 19.jan. Ég hlakka voðalega mikið til þess, að læra að nudda hann og vonandi kynnist ég fleiri kellingum. Ef það er snúið upp á hendina á mér þá verð ég víst að viðurkenna að það er enn það sem er aðeins að angra mig, hvað ég kynnist lítið fólki. Eins gott að mér finnst Dave svona skemmtilegur!

Geðveikin tók algerlega yfir í gær. Ég var búin að ákveða að hætta að borða súkkulaði frá og með 1. jan en á mánudagskvöldið byrjuðu frákhvarfseinkennin og ég hélt að ég myndi bara brjálast. Ég ákvað að lokum með sjálfri mér að ég skildi sko fara í búðina á þriðjudaginn og kaupa nammi. Og það hentaði vel því Dave var að vinna og ég gat því falið átið fyrir honum. Ég rauk út í búð um leið og ég var búin að klæða Láka og keypti lúxux kex pakka. Súkkulaðihúðað kex. Og borðaði þangað til að mér varð illt. Ég setti svo afganginn af kexinu í sokkaskúffuna mína til að a) Dave sæji ekki að ég hefði keypt það b) hann sæji ekki hvað ég hafði borðað mikið af því í einu c) ég gæti þá laumast í það þegar ég vildi. Pakkinn liggur núna í skúffunni og kallar á mig. Samviskubitið og vanlíðanin alger en samt langar mig að finna ástæðu til að fara upp og komast upp með að stinga upp í mig bita án þess að Dave taki eftir. Er þetta sjúkleiki sem einhver kannast við?

Ég er búin að vera í megrun síðan ég var 11 ára gömul. Það virkar ekki. Mér er alveg sama hvort ég sé feit eða mjó, mér finnst ég hvort eð er vera svakalega sæt, en ég er búin að fá nóg af geðveikinni. Ég vil læknast af henni. Ég vil ekki hugsa stanslaust um það hvenær ég fæ næst nammi, hvenær ég get búið til ástæðu fyrir átinu, hvernig ég get falið það. Ég vil ekki lifa með þessu stanslausa samviskubiti yfir átinu. Ég vil ekki vera svona stjórnlaus.

Í dag ásækja mig hugsanir um framtíðina. Hvað vil ég verða þegar ég er orðin stór?

Við fórum í bíó klukkan 11 í morgun. Þá var ekki fyrsta heldur önnur sýning á Return of the King. Við fengum mömmu hans Dave til að passa og skelltum okkur. Fannst eitthvað betra að láta Láka í pass að morgni til. Myndin er reyndar 3 og hálfur tími þannig að við komum ekki heim fyrr en 3. Hann var þá búinn að drekka tvo pela og vera í svaka stuði. Hann virðist vera alveg sáttur við að vera í passi. Hann er svo forvitinn, skoðar bara í kringum sig. Verst var að hún var búin að leyfa hundinum að vera inni og barnið angaði eins og hundur. Ekki minni stíll.

Ég skildi þá feðga eftir eina heima i dag. Var búin að setja mjólk i poka handa þeim og fór svo í bæinn að láta laga mig aðeins til. Ég var dálítið stressuð yfir því að láta klippa mig hér, var ekki viss um að ég gæti komið til skila hvað ég vildi, en ég þurfti ekki að hafa áhyggjur, ég hef aldrei verið jafn smart og núna. Stelpan notaði sléttijárn þannig að hárið á mér er rennislétt og flott. Svo flott að ég fór hreinlega og keypti mitt eigið sléttijárn. Svo er það bara að sjá hvort mér takist að gera þetta hérna heima hjá mér.

Þegar hárgreiðslunni lauk fór ég og keypti mér dálítið af nýjum fötum, og nýja tösku þannig að ég er hreinlega eins og nýsleginn túskildingur og sem betur fer því þegar heim kom fékk ég þær gleðifréttir að Feilsporið kemur til Wales 10.-14. mars. Þannig að ég þarf að vera fín og sæt fyrir þær.

Ég er eiginlega of æst yfir heimsókninni til að tala um hana. Ég þarf að melta þetta með mér og róa mig aðeins niður. Og byrja að plana!

Stundum eru sum óhöpp betri en önnur það er nú alveg víst. Nú eru tvö óhöpp búin að gerast sem ég tek fagnandi. Mamma bauðst í dag til að senda okkur digi-vélina hennar af því að okkar er "crap" eins og enskir myndu segja. Kemur það í beinu framhaldi af snúrubræðingnum á okkar vél. Ég get því vonandi farið að taka góðar myndir af Láka sem allir geta séð og notið. Ég verð nefnilega bara að segja það að ég er eiginlega alveg í mínus yfir því að enginn sér fallega strákinn minn. Og hann sem er alveg það besta sem ég hef gert hingað til.
Hitt óhappið varð svo í gær þegar, guði sé lof, Dave braut loksins gleraugun sín og neyddist til að fara og kaupa ný. (Sem ég fékk að velja og eru æðisleg og hann er svo sætur.) Ef einhver er í vafa um að það hafi verið kominn tími á ný gleraugu þá get ég bara sagt að hann gekk um með á nefinu það sem ég kalla GunnarsMásgleraugu. Þeir sem vita um hvað ég er að tala eru sjálfsagt sammála mér í að það hafi verið kominn tími á ný. Svona kemur alltaf eitthvað gott úr því sem upphaflega virtist ekki vera af hinu góða.

Ég var að horfa á World Idol keppnina í sjónvarpinu, keppendur úr Idol keppnum héðan og þaðan úr heiminum að etja kappi í söng og hinum svo kallaða "x-factor" sem á að vera efnið sem býr til stjörnur. Ég gat ekki annað gert en haldið með Nojaranum Kurt Nilsen, ekki bara vegna frændleika heldur vegna þess að þrátt fyrir að líta út eins og hobbiti þá var hann bara langbesti söngvarinn. Ég hef bara held ég ekki heyrt aðra eins rödd. Hann fór langt fram yfir breska keppandann Will Young sem er mjög vinsæll hér i Bretlandi og bandarísku stúlkunni Kelly Clarkson, sem mér skilst að sé fræg. Enginn dómaranna sá þetta fyrir og sannar enn og aftur að það getur enginn sett upp formúlu og sagt "þetta verður vinsælt" það er alltaf eitthvað sem kemur á óvart. Hvað um það, ég hlakka til að sjá hvað Kurt Nilsen gerir næst, getur hann gert eitthvað úr þessu, rafvirki frá Bergen?

Jæja þá er búið að fikta í tölvunni þannig að ég get skrifað á íslensku. Sjá hvað þetta er miklu betra. Ó, ástæra ylhýra og allt það. Þá er bara að læra að skrifa upp á nýtt!

Nyja arid tekur a moti okkur med rigningu og roki herna i Wales, svona vedur sem faer mann til ad vera gladur yfir thvi ad vera inni. Vonandi ad thetta se ekki visbending um thad sem koma skal.

Thetta var skrytid gamlarskvold, skrytid en skemmtilegt. Vid bordudum fasanana (thi hi!), drukkum sma Cava og dulludum vid Láka. Hann sofnadi svo um 11 leytid og vid horfdum a aramotin i Edinborg i sjonvarpinu. Thangad aetla eg ad fara eitthvert arid, skotarnir kunna sko ad skemmta ser a Hogmanay. Vid skridum svo upp i rett eftir 1. Eg fann ekki a mer en finnst samt betra ad gefa Lúkasi mjolk sem eg var buin ad safna. (Eg fekk mer nefnilega 2 sigarettur lika.) Thetta var vodalega naes en eg get ekki sagt ad thad hafi verid mikill hatidleiki yfir thessu, og eg er ekki viss um ad eg se med a hreinu ad nyja arid se hafid. Eg gret ekkert med mommu, ekki einu sinni tho hun hafi hringt. En thetta er lika i fyrsta sinn sidan eg byrjadi ad grata med mommu sem eg er edrú a aramotum. Hmmm...eitthvad til ad velta fyrir ser.

Sidasti dagur arsins 2003. Svo mikid og margt hefur gerst i minu lifi thessa 12 manudi ad eg er ekki alveg buin ad na thvi ollu. En eitt er sko alveg vist ad thetta er buid ad vera besta arid i lifi minu hingad til. Vid Dave vorum svo sammala um thad i spjalli i gaer ad thetta vaeri engu ad sidur bara byrjunin, og ad arin sem a eftir koma verdi jafnvel enn betri.

Vid hittumst snemma i januar, stelpurnar i feilsporinu og hver og ein gerdi upp arid. Hvad hafdi gerst og hvad vid hofdum laert af thvi og hvert skyldi svo halda. Mer fannst baedi gaman og gott ad gera thetta og thad ad setjast nidur og hugsa um allt sem gerst hafdi var rosalega gott og setti margt i samhengi og syndi annad i rettu ljosi og svo framvegis. Eg veit ad thaer voru ad spa i ad gera thetta aftur og tha bida eftir mer thegar eg kaemi i februar. Eg verd vist ad tilkynna ad eg kemst ekki til Islands i februar. Eg get af taeknilegum astaedum ekki fengid vegabref handa barninu alveg strax og kemst thvi ekki heim fyrr en i sumar. Serlega svekkjandi (eg vaeldi i allan gaerdag) en madur verdur ad taka svonalogudu a kinnina og halda svo afram. Eg skrifa bara nidur a blad allt sem eg er ad hugsa um arid og svo les einhver thad bara upp a arsuppgjorsfundi, ha Asta? :)

Þeir eru badir sofandi strakarnir minir. Sa eldri datt utaf mun fyrr en sa yngri, sem helt lengi vel ut en vard svo ad lata i minni pokann fyrir vaenum skammt af mommumjolk og nefstroku. Eg get ekki annad en tist herna vid sjalfa mig, mer lidur eins og hundrad barna modur, vard ad bida eftir ad thad kaemist ro a lidid adur en eg gat sest nidur og gert mina hluti. Eg lifi mig svo inn i hlutverkid ad eg hellti mer raudvin i glas svona til ad slaka algerlega a.

Vid erum voda roleg yfir gamlarskvoldi. Eg er von svaka partyi en vid verum nu bara thrju heima i ar. Her er ekki vaninn ad gera neitt ur kvoldinu, ef thu ferd ekki i baeinn a djammid, tha siturdu bara heima og gerir ekkert spes. Aftur eitthvad sem mer finnst skrytid. Eg er von svaka veislum. Mer er nu alveg sama i ar, eg myndi hvort ed er ekkert gera med Láka hangandi a geirvortunni, en svona a komandi arum er eg nu til i ad koma af stad einhverskonar party sid. Ef eg verd her a naesta ari tha aetla eg ad bjoda til veislu. Thad er sko alveg a hreinu.

Bethan, sem byr i naesta husi, gaf okkur nokkrar fasana-bringur sem eg aetla ad hafa fyrir steik annad kvold. Eg hugsa ad eg grilli bringurnar og hafi Dionu sosu med, og steiktar kartoflur ad haetti Jamie Oliver. Einfalt og snidugt. I eftirrett verdur svo kakan sem var a jolakortinu sem Landsbankinn sendi mer. Nu thegar eg a ordid matvinnsluvel get eg theytt egg og sykur an thess ad blikna og fannst thvi tilvalid ad profa spari-kokuna. Eg trui ekki odru en ad hun se god, komandi fra Landsbankanum!

Lúkas Þorlákur er byrjadur ad brosa. Thad er mikill lettir, eg var farin ad halda ad barnid baeri allar heimsins ahyggjur a herdunum, hann var alltaf svo alvarlegur. En nuna liggur hann i ruminu sinu og talar vid sjalfan sig og svo thegar eg kem ad taka hann upp tha brosar hann og segjir eitthvad fallegt. Hann er reyndar ekki med mikinn humor, honum finnst fyndid thegar eg segji "abubbubbu!" og kyssi hann a nebbann, en hlo t.d. ekki mikid ad Mel Brooks myndinni "To be or not to be" sem mer fannst aegilega skemmtileg. Og hann er svo fallegur thegar hann brosir, ljomar allur og minnir mig sma a Kolbein minn.

Thad var kannski ekki alveg rettlatt af mer ad segja ad Dave hafi skemmt leidsluna, hun bradnadi alveg sjalf, thad var audvitad slys. Eg var bara half ful ut i hann fyrir ad eyda svona miklum tima i tolvunni. Mer finnst ad fjolskyldur eigi ad gera eitthvad skemmtilegt saman a laugardogum. Eins og t.d. ad fara i baeinn og skoda kjola a mommuna svo hun geti verid fin ef hun kemst til Islands a þorrablót.

I gaer var eg eiginlega haett vid ad finnast thad hafa verid god hugmynd ad kaupa tolvuna. Dave kom heim ur vinnunni upp ur hadegi, settist fyrir framan hana og sat thar til klukkan 9 um kvoldid. Og tokst ad skemma leidsluna ur myndavelinni i tolvuna thannig ad nuna getum vid ekki danlodad myndum ur velinni. Sem var allur tilgangurinn med ad kaupa tovluna. Hann var ekki vinsaell i gaer. Vid thurfum semse ad fa nyja leidslu svo eg geti haldid afram ad finna ut ur myndatokum.

Eg helt aldrei ad eg myndi segja thetta, en eg er um thad bil einum sukkuladimola fra thvi ad overdosa a sukkuladi.

Adfangadagur hefdi ekki getad verid betri þó eg hefdi skrifad handrit ad honum sjálf. Tolvan kom rett eftir hadegi þannig ad eg og Dave gatum þá farid og dreift ut jolagjofum. Vid komum svo heim og eg hof eldamennsku. Hamborgarhryggur og allt sem med honum a ad vera. Og ostakaka i eftirrett. Klukkan 6 setti eg jolamessu i Hallgrimskirkju a foninn og neyddi Dave greyid til ad sitja i gegnum messu a islensku. Hann sat rolegur allan timann, meira ad segja þó eg hafi lika neytt hann til ad fara i jakkafotin sin. Láki sofnadi akkurat thegar eg bar fram matinn og svaf thangad til ad vid vorum buin med forrett og einu sinni a diskinn af hryggnum, thannig ad hann varnadi okkur fra ad borda yfir okkur. Vid settumst tha inn i stofu og Dave las a pakkana (sem allir voru handa Lúkasi) og svo las eg upp jolakortin. Vid satum svo og hyggede os framyfir midnaetti. Dave var haestanaegdur med daginn. Eg var haestanaegd og fann jolin svo sannarlega. Hvort sem thau voru islensk eda ekki tha voru thau OKKAR og tha er takmarkinu nad.

Dave gerdi reyndar ein mistok. Eg hafdi sagt vid hann ad vid myndum bara gefa hvoru odru tolvuna i jolagjof og lata hana duga. Og hann trudi mer! Eg keypti handa honum allskonar drasl en hann helt i alvorunni ad eg hefdi meint thad ad hann thyrfti ekkert ad kaupa handa mer. Mistok sem ekki koma fyrir aftur.

I dag forum vid svo til mommu hans. Thad var alveg agaett tho svo ad eg hafi sagt thad adur og segji enn ad mer finnist bresk jol half tilgangslaus og omurleg.

Aetli ad eg reyni ekki ad koma sma meira af ostakokunni nidur, thad eru nuna 6 dagar eftir af hamslausu áti, en svo ho ho ho, verdur sko tekid a thvi! Vik frá mer sukkuladi!

Eg aetla svona i tilefni thess ad i dag er þorláksmessa ad hafa eitthvad fisktengt a bodstolum. Her er ekki haegt ad fa skotu, Dave var reyndar buinn ad bjodast til ad taka thorskinn sem eg keypti og grafa hann i jord, pissa sma a hann og sja hvad gerdist. Eg var afar thakklat en sagdi nu samt nei takk. Eg akvad ad sjoda frekar thorskinn med kartoflum og smjori. En i morgun thegar eg var buinn ad afthyda fiskinn kom i ljos ad thetta var blokk sem eg pakkadi sjalf i Meitlinum sumarid '88. Merkilegt ad hitta hann aftur fyrir. Thad stendur thvi ekkert eftir nema ad malla saman plokkfisk, og eg held svona personulega ad thad se ljomandi upphaf ad hefd ad bjoda upp a plokkara a nafnadegi sonar mins.

Vid hlokkum oll vodaleg til jolanna, eldhusgolfid er skurad, hreint er komid a oll rum, jolaherdatred er thakid pokkum og vid aetlum ad fara a eftir ad kaupa konfekt og raudvin. Thad stendur ekkert eftir nema ad oska ollum vinum og vandamonnum, naer og fjaer gledilegra jola. "...may all your days be merry and bright, and may all your christmases be white."

Vid skemmtum okkur konunglega um helgina, tho thad hafi verid voda skrytid ad borda heila maltid an thess ad hlaupa til og hugga barnid. Tracy passadi fyrir okkur og vid pussudum okkur upp og forum aftur a Domelli's. Mig langadi reyndar ad fara a Cafe Zouk sem er uppahaldsveitingastadurinn minn i Wrexham en thar var allt upppantad. Bretar nota jola vikuna i standandi fylleri sem naer svo hapunkti a adfangadagskvold thegar oll thjodin (eda allar thjodirnar ollu heldur) velta um og bada ut ongum, ut ur thvi af olaedi. Joladegi er svo eytt i thynnku. Hvad um thad. Vid reyndum eins og vid gatum ad nota timann sem vid hofdum til ad slaka a og njota kvoldsins. Thad gekk agaetlega, vid hringdum bara einu sinni i Tracy. Lúkas var alveg eins og engill allt kvoldid thannig ad vid thurftum ekki ad hafa neinar ahyggjur.

Hann er bara svo gott barn. Eg helt ad eg myndi eiga i vandraedum med jolahreingerningu en eg threif husid hatt og lagt i morgun og hann horfdi bara a, salirolegur. Hann virdist meria ad segja hafa gaman af ryksuguhljodi. Eg reyndar threif husid med Baby vipes sem er alveg nytt, en eg verd nu bara ad segja ad thad tokst mjog vel og nu angar husid ad Johnson og Johnson sem er bara ekki slaemt. Ef hann sefur eftir hadegi tha er eg ad hugsa um ad baka eina koku og tha er bara allt tilbuid.

Eg taladi vid sendiradid i London i morgun og fekk utskyringu ad hvernig eg fae vegabref handa Láka. Vonandi ad thad gangi upp fyrir januarlok. Thad er bara halftaept. Eg er ad gera thetta a versta tima og thetta tekur nokkrar vikur. Godu frettirnar eru ad thegar vid Dave erum buina d gifta okkur tha getur Láki verid baedi Walesverji og Islendingur, tha tharf enginn ad velja og enginn ad verda sar.

Mikid hefur breyst a einu ari. Thegar eg helt upp a 28 ara afmaelid mitt var eg brjalud a Hornafirdi, vildi komast sudur i sollinn. 29 ara afmaelid er haldid i Wales med barn i fanginu og mann upp a arminn. Thessi sami madur kraup reyndar a kne a midvikudagskvoldid og bad min. Smellti hring a fingur og eg sagdi ja. Thannig ad nu tharf ad fara ad plana brudkaup.

Vid forum i dag og keyptum tolvu og digi-cam. Thad tekur reyndar tvaer vikur ad fa hana senda heim thannig ad a naesta ari tha get eg byrjad ad mynda Lúkas og sent ut myndir haegri og vinstri. Eg er reyndar enn ad gaela vid ad komast heim i yfir helgi i februar. Eg for allaveg i dag og nadi i umsoknar eydublad til ad fa passa handa Láka. Mig vantar reyndar logfraeding. Er hann islendingur eda utlendingur? Ef eg fae breskan passa handa honum er eg tha buin ad forna thvi ad hann geti verid Islendingur? Hvernig er thetta allt saman?

Eg er eiginlega of upptrekkt til ad skrifa nuna, best eg drifi mig heim og klari ad pakka inn gjofunum og slaki adeins a. Goda helgi.

Tengdapabbi minn er hardur nagli, var namamadur og gekk svo i herinn thar sem hann fekk ser tattu ut um allt. Hann let medal annars tattuvera "LOVE" a fingur haegri handar og "HATE" a tha vinstri, svona salitid i stil vid Ozzy Osbourne. Verra var tho fyrir Jimmy tengdapabba ad hann slysadist til ad skjota af ser litla fingur vinstri handar thannig ad thar stendur bara "HAT". Hann sagdi Dave alltaf ad hann hefdi misst fingurinn vid ad bora i nefid og thad virkadi vel sem uppeldisadferd thvi Dave er alveg laus vid thann leida vana.
Tengdamodir min er buin ad bjoda okkur i mat a joladag. Thad er fint thvi tha faer Dave kalkun ad borda og eg fae ad sja hvernig bresk jol fara fram. Og eg byst vid ad thad komi i stad thess ad fara i kokuveislu til Huldu ommu. Svona eins langt og thad naer.

Eg er ekki alveg buin ad losa mig vid "thad er allt best a Islandi " hugsunarhattinn, en er ad reyna. Eg er ekki hrifin af skreytingunum (eda skortinum thar a) her og eg er ekki viss um hvad mer finnst um thetta jolakortavesen. Eg er nuna buin ad fa jolakort fra eiginlega ollum i gotunni. Eg thekki engan theirra sem senda mer kortin og i theim stendur t.d. "Happy x-mas to all at nr. 2a from all at nr. 7." Eg er nefnilega ekki viss um ad thetta se sent i naungakaerleik, nei thetta er sent vegna thess ad thad er kurteisi ad senda nagrannanum kort og tha finnst mer einhvernvegin tilgangurinn vera farinn ut um gluggann. Ef eg sendi kort tha er thad vegna thess ad eg vil i alvorunni ad vidtakandi eigi god jol og eg vil thakka god vidkynni og mer thykir vaent um vidtakanda. En ad senda vegna thess eins ad thad se thad sem "a" ad gera! Thad er ekki minn still. Sama med jolagjafir her. Her eru jolagjafir keyptar an thess ad hugsa serstaklega um hver a ad fa gjofina. Svo er vidtakandi sem passar vid draslid sem keypt var fundinn eftir a. Og thad er ekki gefid af vaentumthykju heldur vegna thess ad thad a ad gefa gjafir. Amma hans Dave t.d. let okkur fa rafmagnsjolasvein sem hristir sig og syngur longu adur en Lúkas faeddist. Hun sagdi eitthvad um ad hann vaeri of litill til ad hafa gaman af thvi ad fa jolapakka en hann gaeti orugglega horft a laetin i jolasveininum. Hun hefdi keypt hann a tilbodi i Kwik-Save. Eg tok bara vid sveinka og thakkadi fyrir. Eg fattadi ekki tha ad hun var i alvorunni ad gefa honum jolagjofina sina. Dave benti mer a thad thegar eg var buin ad... jah, segjum bara losa mig vid sveinka. Oinnpakkad i oktober! Mer er alveg sama tho Láki viti ekki ad jolin seu nuna og geti ekki opnad pakka. Thad kemur malinu bara ekkert vid! Ef hun hefur ekki gaman af thvi ad gefa honum jolagjof tha a hun bara ad sleppa thvi frekar en ad finna bara eitthvad drasl og henda thvi svo i mig.

Thad tharf ad gefa mer adeins lengri tima til ad finna hluti her sem eru betri en a Islandi..........

Eg er dalitid hrifin af thvi ad hengja jolakortin a spotta yfir arininn.

Eg er buin ad panta mer tima hja laekni vegna thess ad skurdurinn minn graer bara ekki. Nu eru alveg ad verda komnar 6 vikur og thad er ordid ljost ad thetta er ekki alveg edlilegt. Nei o, nei, ekki er thetta eins og a ad vera.

Og Keiko bara dainn, blessadur. Merkilegt thetta lif, ekki satt?

úff. eg var ad lesa yfir faersluna her ad nedan. "Gera stefnumot". Thetta er ekki god islenska. Er thad nokkud?

Eg hef akvedid ad lata jolaherdatred duga sem baedi jolaljos og jolatre thetta arid. Dave for med mig a jolamarkad a midvikudaginn og eg skodadi baedi tre og ljos og akvad ad eg vissi ekki almennilega hvad eg vildi (nei, nu er minnst a Onju Rikey i utvarpinu i ithrottafrettum! en snidugt!) thannig ad eg let duga ad kaupa hring og greni og sma skraut og bjo svo til skreytingu a utidyrahurdina. Og eg er bara ekki fra thvi ad thad se bara svaka jolalegt og fint hja mer. Eg aetla svo ad nota naesta ar i ad maela ut hvad eg vil setja upp af ljosum og hvar. Og gera thad svo almennilega i stadinn fyrir ad henda upp einhverju rusli sem passar ekki vel. Eg a thad svo til ad thurfa ad fa allt nuna, strax og hugsa hlutina ekki til enda. Og lendi svo bara i bolvudu klandri.

Eg sendi jolapakka heim i gaer og hef akvedid ad hedan i fra tha kem eg annadhvort sjalf med tha til Islands eda geri stefnumot vid gamla settid einhverstadar a midri leid. £32 fyrir pinkulitinn pakka! Eg atti ekki til eitt einasta aukatekid. Aetli ad postthjonustan eigi ekki undir hogg ad saekja nu thegar allir nota bara netid? Ja, audvitad! A naestu jolum tha panta eg bara gjafir a netinu og laet senda beint til vidtakenda! Malid leyst a orskammri stundu.

Eg sjalf a erfitt med ad hemja mig, sit fyrir postberanum a hverjum degi og vona ad hann se med pakka eda bref til min. Eg hlakka til ad sja hvad eg fae sent (jolalog, Noa-Sirius, hamborgarhrygg, kerti og spil...?) en mest er eg tho ad bida eftir gallabuxunum minum. Eg, eins og rennileg og eg er nu, a alltaf i klandri med ad finna buxur a mig, thannig ad thegar eg finn gott par tha sleppi eg theim ekki svo glatt. Thessar gallabuxur hafa nuna ferdast fram og til baka a milli landa ymist til ad gera rad fyrir bumbu eda minnka nidur aftur. Er thad nu hagsyni? Eg er nu lika farin ad bida eftir jolakortum, en hef enn bara fengid fra utlendingum. Islendingar eru sjalfum ser likir, gera sjalfsagt allt a þorlaksmessu. Og eg fae jolakort i februar. Kannski ekki svo slaemt, eg meina hvad gerist svo sem skemmtilegt i februar?

Eg komst ad thvi i gaer ad eg a super-barn (Siggamma yrdi nu sjalfsagt ekki hissa a thvi) eftir ad hafa heimsott Shirley. Thegar hun kom til dyra var hun enn oklaedd, osofin, obordud, o-allt. Joshua hennar haettir bara ekki ad grata, ef hun leggur hann fra ser tha brjalast hann, hann neitar ad sofa og hun er nuna buin ad gefast upp a brjostagjofinni. Eg helt a honum a medan hun for i sturtu og fekk ser ad borda. Eg drosladi Láka upp ur vagninum sinum og lagdi a teppi golfinu. Hann rumskadi ekki hvad sem Joshua oskradi. Hann sefur bara thegar hann a ad sofa, drekkur mjolk an thess ad velta thvi fyrir ser og liggur thess a milli og horfir a heiminn og hefur thad gott. Hann er bara ekkert mal, alla vega svona thegar eg ber hann saman vid Joshua litla. Mikil lukka yfir mer alltaf hreint. (Svo er hann lika alveg rosalega saetur:)

Vid erum komin ur baejarleidangir numer tvo, ju minn hvad eg er bissi, tharf ad koma pokkum ut um allan heim og eg finn ekki jolakortalistann minn og a orugglega eftir ad gleyma mikilvaegu folki...og nuna vaknar Láki. Eg tharf ad fara og gefa ad drekka.

Eg er a leidinni nidur i bae med Láka ad kaupa jolaljos. Vid erum i svaka studi maedginin, voknudum adeins fyrr en vanalega, en thad er nu allt i lagi, madur sefur bara thegar madur er gamall. Eda kannski ekki. Mer skildist a gamla settinu minu ad madur djammi og djammi ut i eitt thegar madur eldist. Thad er nu skemmtileg tilhugsun.

Eg er buin ad gefa pissukokun upp a batinn, eg hef ekki hugmynd um hvad hjartasalt heitir a ensku, og thad sem verra er tha a eg ekki neitt svona stort form til ad baka hana i. Hvad a eg tha ad baka? Eg verd ad baka eitthvad.

Eg er lika buin ad velta fyrir mer fram og til baka hvad Láka vantar i jolagjof en mer bara dettur ekkert i hug. Throskaleikfong? Nattfot? Pelasett? Skiptitosku? Hann a bara eiginlega allt drengurinn.

Og alltaf bestnar thad, Hr. Blair aetlar hedan i fra ad senda okkur Dave £65 i hverjum manudi fyrir ad eiga Lúkas. Hann er nu kannski ekki svo slaemur? Eg hef aftur a moti ahyggjur af honum Dave minum. Hann sem er alinn strangt upp vid ad eiga fyrir hlutunum adur en madur kaupir tha, er greinilega buinn ad smitast illa af islendingaveiki, thvi hann stakk upp a ad kaupa tolvu og myndavel. Eg sem var ad vona ad hann hefdi god ahrif a mig. Nei, thad er frekar thannig ad eg hafi slaem ahrif a hann. Er thad ekki dalitid sorglegt? Og typiskt. Hvad um thad, madur a ad njota adventunnar, og eg aetla ad fara ad kaupa sma sukkuladi til ad setja i skalarnar hennar Huldommu. Eg sagdi alla vega Dave ad fostudagurinn fyrir annan sunnudag i adventu vaeri dagurinn sem allt sukkuladid vaeri bordad samkvaemt aldagamalli islenskri hefd. Hann var eitthvad ad muldra um ad hingad til hefdi eg talad um aldagamlan islenskan mat sem uldinn og suran, ekkert hafi verid minnst a sukkuladi, en vid hlustum ekkert a svoleidis hartoganir og njotum thess i botn ad narta i rammislenskt Cadbury's sukkuladi.

Svona thegar eg byrja ad hugsa um smakokubakstur...uppskrift ad pissu-koku? Mamma, hvernig bakar madur svoleidis?

Eg er nu meira kjanaprikid. Uss og svei. Eg var ad bysnast yfir jolnum, gera thau ad einhverju vodalegu vandamali og thar med var eg ad eydileggja thau fyrir mer sjalf. Eg til daemis for a limingunum thegar eg fattadi ad tho eg heldi heilog jol i minu husi 24. des tha vaeri samt folk ad labba fyrir utan gluggann og skemma allt fyrir mer. Ad hugsa med ser vitleysuna! Svona er nu audvelt ad detta inn i sjalfskemmandi atferli. Thad er eg sem by til jolin og thau verda eins god og eg geri thau. Og thau koma innan fra svona rett eins og fegurdin og innan i mer eru bestu jol i heimi. Og thau eru best af thvi ad eg er med uppahaldsstrakana mina hja mer. Get eg bedid um meira? Og ef eg verd einmana tha fer eg bara og held upp a jolin hja Hjalpraedishernum sem er med kirkju her i naestu gotu!

Ja, og heimthrain var nu audlaeknud. Eg eldadi thessa lika dyrindis islensku kjotsupu i gaer. Mikil oskop hvad hun var god. Eg held bara ad hun hafi verid litid sidri en supan hans pabba. Kjotsupulyktin ilmadi um allt hus og heimthrain hvarf bara rett si sona! Dave var svona lika sattur vid supuna, fannst thetta vel heppnud blanda af islensku og velsku, (kjotid var ad sjalfsogdu velskt lamb) svona dalitid eins og sonurinn.

Dave fer i vinnuna aftur a manudaginn, tha lykur manadarlongu fedraorlofi og eg tharf ad fara ad sja um heimili og barn alein. !!!. Eg er nu strax buin ad plana manudaginn, eg aetla nidur i bae med Láka og kaupa adventuljos. (Og nariur. Olettan skemmdi allar nariurnar minar, thaer eru allar bara teygja sem a hangir orlitill efnisbutur. Merkilegt alveg hreint.) Mig vantar miklu fleiri ljos, thad er ekki mikid af ljosum i husunum i kring og merkilegt nokk tha er bara heilmikid dimmt herna snemma dags. Thad er ordid almyrkur um 4 leytid. Og birtir ekki fyrr en um 8. Ekkert a vid myrkrid heima eg veit, en samt meira en eg helt.

Nu hlakka eg bara til ad fa islensku jolalogin send (Mamma!!) og tha aetla eg ad baka og jolin mega bara koma alveg eins og theim lystir.

Eg er halfþreytt i dag. Eg held ad eg verdi ad vidurkenna smá heimþrá. Thad er svo flokid ad vera med heimthra, eg vil ekki saera Dave en thad er alveg sama hvad hann segir oft ad hann skilji fullkomlega ad eg sakni folksins mins, eg veit ad hann heldur ad mer finnist hann ekki vera nog fyrir mig. Eg held ad hann se alltaf sma stressadur yfir thvi ad einn daginn segji eg ad eg se buin ad fa nog og se farin heim. Vanalega get eg fullvissad hann um ad ekkert se fjarri lagi en i dag er eg med ahyggjur af thvi ad jolin verdi erfid. Samt er eg samstundis ad hugsa hvad eg hlakki til ad bua til okkar eigin jol bara thrju i kotinu og ad thetta verdi allt svo gaman. Eg helt eg gaeti kannski skrifad vandamalid fra mer thvi vanalega lidur mer betur vid ad skrifa en eg held ad eg se bara ordin rugladri i kollinum nuna. Juminn eini.

Dave er med einhverja sykingu i maganum thannig ad vid erum nuna oll a syklalyfjum, Lúkas svona obeint i gegnum mig. Hvar endar thetta allt saman? Eg fekk nu engu ad sidur spiting i mig i gaer og medan madurinn la kveinandi a klosettgolfinu nadi eg i jolakassann minn og hengdi upp jolaskraut. Allt nema utiseriuna, hun hefur ekki tholad flutning eda eitthvad og a henni kviknar ekki. En thad er i finu lagi, tha hef eg astaedu til ad fara i baeinn og kaupa nyja seriu. Enda bara olan ad thurfa alltaf ad vera ed allskonar straumbreyta i gangi. Eg er buin ad mynda Lukku-Láka i bak og fyrir thannig ad eg fer tha med filmu i framkollun um leid og eg laupi seriuna og vonandi er ein myndin nothaef i jolakort. Ekki thad ad barnid se ekki gott myndefni, eg er bara svo lelegur myndasmidur. Eg yrdi allavega ekki hissa ef jolakortin verdi oll af maganum a Lúkasi, eg a thad svo til ad klippa af hausa. Eg sa svo auglyst a framkollunarstofunni ad their geta sett filmur beint inn a disk thannig ad thangad til ad vid eigum fyrir nyrri tovlu tha thruma eg bara myndum inn a netid thannig. Ekkert mal.

Fyrsti sunnudagur i adventu i gaer en thratt fyrir jolaskraut og jolaljos er ekki mjog jolalegt um ad litast. Their sem skreyta gera thad ekki fallega og vedrid er mjog o-jolalegt. Her rignir, heil oskop og aetlar vist engan endi ad taka samkvaemt spadomum.

Eg er svona sma ad fatta ad eg er ekki olett lengur, og er nuna farin ad eygja sma moguleika a stuttri kvoldstund a lokalnum med "lager" og jafnvel einni sigo. Svo a eg natturulega afmaeli i thessum manudi og thad vaeri kannski gaman ad kikja adeins ut i tilefni af thvi. Nu lidur mer strax illa yfir thvi ad hafa sagt thetta, eg er ekki buin ad eiga barnid i manud og strax farin ad vilja fara ut. Nei annars mer lidur ekki illa yfir thessu, thad vaeri oedlilegt ef eg vildi ekki fara ut og eg er ekkiert verri mamma fyrir vikid. Eg verd ad fa ad vera Svava Rán lika!?

Lúkas þorlákur dafnar vel og vendilega, enda ekki vid odru ad buast en ad eg framleidi rjomais ofan i hann. þetta er nu einu sinni eg sem vid erum ad tala um. &thegar hjukka kom til ad vigta hann fyrir viku byrjadi hun a ad vara okkur vandlega vid þvi ad hann vaeri orugglega lettari en thegar hann faeddist. En onei, onei, hann var buin ad baeta a sig einum 400 grommum. Sama sagan i gaer thegar hun kom, aftur 400 gromm. Hann er sumse ordin 4.2 kg nuna.

Sjalf er eg ekki jafn blomleg, komin med leidinda sykingu i skurdinn og fekk fukkalyf i dag. Eg er ekki spennt fyrir theim oskopum, enda a Lúkas ad fa nidurgang og leidindi af lyfjunum. En ekki get eg heldur gengid um med uldid sar a mallanum. Morolsk klemma sem eg er buin ad koma mer i her.

I frettunum i gaer var skyrt fra nyjasta aedinu her medal breskra. Nu er enginn madur med monnum nema hann se med heitan pott UTI i gardi og fari i pottinn ad VETRI TIL! Thykir thetta svo skrytid hattalag ad thad var frettnaemt. Eg sat hlaejandi fyrir framan sjonvarpid, eg get ekki sed ad thad se nein onnur leid til ad njota thess ad vera i heitum potti, onnur en undir stjornubjortum vetrarhimni, med thykkt snjolag i a jordinni og gufuna af hietu vatninu allt i kring. Dave endurtok bara thad sem hann segir stundum, ad vid seum oll klikk. Eg opnadi hardfiskpakka og passadi ad Lúkas finndi lyktina svona til ad venja hann vid strax.

Eg for i sma gongutur med Shirley i gaer. Vid pokkudum Lúkasi og Joshua hennar nidur i vagna og roltum um thorpid. Fyndid ad their heiti badir svona bibliunofnum. Their eru svo reyndar badir Jones en tho mer finnist thad snidugt tha eru vist meiri likur a thvi ad their heiti Jones en ad annar theirra hafi eitthvad annad eftirnafn. Mer fannst reyndar lika rosalega fyndid ad eg gerdi mer stefnumot vid adra mommu og vaeri uti a rolti med barnavagn. En thad hlytur ad venjast. Sem betur fer tha er Shirley lika mjog ad minu skapi, vid erum badar jafn hissa a thessari stodu sem vid erum i. Hun hafdi ekki planad barneignir frekar en eg. Hvad um thad, a thessu rolti okkar gengum vid fram a baejarstjorann her i Rhos sem, umkringdur barnakor, hafdi hugsad ser ad kveikja a jolaljosunum a Market Street. Thad tokst efitr nokkrar tilraunir og allir kloppudu. Thad minnti mig a ad eg tharf ad fara ad koma af stad "Mission impossible", thad er ad fa Dave til ad hjalpa mer ad hengja gerfigreni og ljosaseriu i kringum utidyrahurdina. Hann er ekki mikill jolakall, og i ofan a lag serlega ohandlaginn. Eg myndi gera thetta sjalf en er bara ekki alveg nogu hress til ad klifra upp stiga og teygja mig hingad og thangad. Thvi midur. Svo er thad ad bua til adventukrans og sma lauma upp einni og einni skreytingu. Malid er samt ad barnid tekur allan minn tima, eg bara hreinlega veit ekki alveg hvernig eg a ad fara ad thvi ad gera allt sem eg aetladi ad gera. Aetli ad hreingerningin fai ekki ad sitja a hakanum...En upp skal thetta, eg aetla ad hafa fallega skreytt hus og fa Dave til ad finnast jolaskraut fint lika. Hann a aldrei eftir ad verda samur eftir godan skammt af islenskum jolum og hana nu!

Ja og svo verd eg vist ad fara ad huga ad senda jolakort og gjafir heim nu thegar svo thad verdi komid fyrir jol. Uff nu fallast mer hendur, allt of mikid ad gera og eg rett ad venjast thvi ad eiga barn. Hvernig fer folk eiginlega ad thessu? Aeji eg hlyt ad finna eitthvad ut ur thessu, og svo sem ekkert verra ad fa jolakort i mai, er thad nokkud?

þetta er allt annad lif! Takk Magga, eg er buin ad fatta þetta.

Vid forum nidur i bae a laugardaginn med Lúkas. Hann setti eg i voda fin fot og gerdi saetann, en thegar komid var nidur i bae og eg leit i budarglugga rann upp fyrir mer ad eg hafdi gleymt ad mala mig. Eg var omalud nidri i bae! Eg gleymdi sjalfri mer. Eitthvad sem eg helt ad myndi aldrei gerast. Skrytid ad eiga born.

Nuna er eg buin ad eiga Lukas (mikid vantar mig kommu til ad setja yfir u-id i nafninu, nafnid a ad vera stafsett a islensku!) i rett rumar tvaer vikur og hver dagur skemmtilegri en dagurinn a yndan. Eg verd eiginlega ad vera sammala ljosunni sem sagdi "You have been here before, haven't you?" vid Lukas thegar hun sa hann i fyrsta sinn. Hann hefur tvimaelalaust verid her adur, hann er svo mikill kall og horfir a mig med svo mikilli visku i augunum sinum. Skrytid vegna thess ad eg sjalf er herna i allra fyrsta skipti. Thad skiptir tha ekki mali.

Mig grunadi nu samt engan vegin hvad thetta er mikil vinna. Thetta er endalaus hringur af gjofum og bleyjuskiptingum og eg get ekkert fra honum vikid. Eg gleymi mer stundum og geri einhver plon en man svo skyndilega ad eg eigi pinkulitid barn sem getur kannski ekki komid ut ad borda. Brjostagjof er lika sma mal herna, thad ma ekkert vippa ut brjostunum hvar sem er, thad saerir blygdunarkennd Bretans thannig ad eg tharf ad finna stadi sem leyfa brjostagjof ef eg aetla ad fara eitthvad med hann med mer. Thad er tha oftast litill klefi sem er ekki serlega huggulegur. Mer finnst reyndar aedi ad hafa hann a brjosti, thad er svona sidasti anginn af olettunni, Lukas er tha enn sma hadur likama minum og vid tengd einhverju bandi.

Eg var vodalega glod thegar mamma og pabbi komu. Eg hef aldrei a aevinni sed adra eins hrugu af pokkum, vid vorum lengi ad taka allt upp. Og eg a ekki til eitt einasta ord til ad thakka ollum sem hugsudu til okkar. Eg er hraedd um ad jolakortalistinn hafi lengst heilmikid og i ar verdur send mynd. Og eg hugsa ad eg leyfi fleirum en mer ad vera a henni, aetli ad hun verdi ekki af Lukasi theta arid! Hvad um thad thad yrid of langt mal ad segja takk vid alla her, eg vona ad mamma hafi skilad kvedjum til allra og ef ekki tha "Takk fyrir okkur!".

Mer syndust m og p nokkud anaegd med allt hja okkur Dave, enda ekki annad haegt, vid hofum thad oskop gott og eitthvad hlytur ad vera i hann varid fyrst eg er tilbuin til ad vera svona langt i burtu fra fjolskyldu minni og vinum fyrir hann. Eg vaeldi reyndar alla leidina heim fra London og svo allan thridjudaginn, eg saknadi theirra svo mikid. En eg er buin ad jafna mig nuna (eins langt og thad naer) og er aftur ordin eins og eg ad mer ad vera. Eg get lika ekki verid annad en kat og glod med thetta barn i fanginu. Hann er svo fullkominn.

Eg eignadist svo lika vinkonu i gaer sem er oneitanlega vodalega gott. Shirley la med mer a faedingardeildinni og byr herna rett hja mer. Hun eignadist Joshua Jones (enn einn Jonesarinn). Vid hittumst i kaffi i gaer og toludum um surprise surprise, barneignir, skurdi, hridir, brjost, svefn og straka. (Thad tharf alltaf ad tala sma um straka.) Thad var rosalega gott ad hitta stelpu i somu stodu og eg og spjalla saman. Thad virdist vera endalaust haegt ad tala um bornin og allt sem theim fylgir. Hvern hefdi grunad?

Og tha er barnid komid. Eg var ad gefa brjost og akvad ad hlaupa a bokasafnid i 10 min thangad til ad hann vill fa naesta skammt. thad var reyndar rett svo ad eg gaeti slitid mig fra honum, hann er svo aedislegur og fullkomin, eg og Dave erum buin ad eyda sidustu (taepu) viku i ad stara a drenginn. Vid skiljum bara ekki hvernig vid forum ad thessu.
Thad er otrulegt ad hugsa til thess ad thad se vika sidan eg var a spitalanum og hridirnar bunar ad standa yfir i u.th.b. klukkutima nuna. Vatnid for a thridjudeginum og thaer a faedingardeild sogdu mer ad koma daginn eftir ef edlileg faeding faeri ekki af stad. Ekkert gerdist og vid forum thvi upp a spitala og klukkan 10 var mer gefid gel til ad koma faedingunni i gang. Klukkutima sidar hofust hridir sem voru meira en litid skrytnar, rett rum minuta a milli og thaer stodu yfir i 30 til 40 sek. Ljosurnar sogdu ad thetta vaeri bara einhver vitleysa, eg thyrfti ad bida thangad til ad alvoru hridir hefdust. Klukkan 7 var eg adframkomin enda buin ad vera med stanslausa verki og vildi engin lyf og enn atti thetta ekki ad vera "alvoru". Thegar tharna var komid skodadi ein ljosan mig loksins og i ljos kom ad eg var komin med 3 i utvikkun. Thanniga d thad var eitthvad ad gerast. Eg var tha send inn a faedingarstofu thar sem eg fekk hlaturgas. Meirihattar efni thad. En hridirnar heldu afram ad vera svona snarpar og stutt a milli en engin utvikkun i gangi. Thetta var ordid mjog erfitt og eg var heatt ad hugsa rokrett. Laeknirinn skodadi mig svo klukkan 11 um kvoldid og sa tha ad barnid var ordid stressad, buid ad gefa fra ser barnabikid i modurlifid, og sagdi vid okkur ad thad vaeri eiginlega ekki um annad ad reada en keisara. Eg var a theirri stundu bara daudfegin ad fa einhvern endi a thetta allt saman. Sem betur fer hafid eg ekki tekid nein lyf thvi their thurftu tha ekki ad svaefa mig, eg var bara deyfd og fekk ad fylgjast med. Dave fekk pilt svo i hendurnar klukkan 00:46. Hann var 3480g. og 53 cm. Pinkulitill og fullkominn med lodinn koll og lodinn rass. Dave fekk svo ad vera med hann fyrsta klukkutman a medan eg var splaest saman. Vid hittumst svo og hann fekk brjost og er eiginlega buinn ad vera thar sidan. Vid vorum fram a sunnudag a dpitalanum en af thvi ad vid erum svo hraustir Islendingar tha vorum vid send heim einum og halfum degi of snemma og allir svo anaegdir med okkur. Vid Dave erum svo bara buin ad vera ad kynnast honum sidan. Hann er svo godur, sefur og drekkur og starir a okkur. Thetta er ekkert mal, bara dalitid tilfinningasamt allt saman, eg a eiginlega ekki til ord til ad lysa hvad mer finnst um Lukas. Hann er toppurinn a tilverunni.

Eftir a ad hyggja er eg dalitid svekkt yfir keisaranum, mig langadi svo til ad gera thetta allt sjalf, en adalmalid er ad barnid og eg erum baedi i heilu lagi nuna og laeknirinn sagdi ad thad vaeri engin astaeda til ad aetla ad naesta barn komi ekki ut a venjulegan hatt. Eg sakna thess lika pinulitid ad vera ofrisk. Thad hljomar kannski dalitid skringilega en mer fannst thad algjort aedi. Eg veit ekki hvad thad er en thad er eitthvad guddomlegt vid ad vera olettur. Ekki thad ad eg se ad plana naestu olettu! Langt i fra.

Jaeja tha er madur farin ad sprauta mjolk a skjainn, mer verdur eflaust hent ut bradum. Eg a thvi midur ekki fleiri myndir ad Lukasi, thessar verda ad duga enn um sinn, en vonandi verdur gerd bragarbot thar a bradlega. eg skildi ekki fyrr en Tracy sendi mommu myndirnar hversu mikilvaegt thad er ad taka allt upp og leyfa ollum ad fylgjast med. Eg helt alltaf ad enginn hefdi ahuga a annarra manna bornum en mer virdist allir vilja vita hvernig Lukas hefur thad. Sem er audvitad hid besta mal. Kannski er eg bara strax ordin svona otholandi mamma sem laetur folk hlusta a bornin anda i simann? Eg held nu ekki tho eg standi fastar en fotunum a thvi ad barnid se thad storfenglegasta sem faedst hefur. Eitthvad sem allar mommur eru orugglega sammala mer i.

Enn ekkert barn. Vika framyfir i dag og hann situr salirolegur i bumbu og heimtar bara ae staerri skammta af rjomais. Meiri prakkarinn!

Vid erum enn roleg, Dave reyndar heimtadi ad taka ad ser allar skyldur heimilisins nuna. Hann skipti um rafgeymi a bilnum, thurrkadi af, eldadi handa mer minced meat pie and chips og er nuna ad ryksuga. Allt i dag. Hann er gersemi medal breskra karlmanna ef eg a ad segja satt, skv. sjonvarpinu tha fae eg ekki betur sed en ad jafnretti inni a heimilinu se mun skemmra a veg komid her en a Islandi. Bretar eru voda mikid bara ad drekka bjor og fara a leikinn frekar en ad vaska upp.

Og svona i ospurdum frettum tha var aftur islenskt vedur i dag, skitarok og larett rigning thannig ad brolly (umbrella) fauk um allt og var gagnslaus. Ad hugsa med ser.